zkb0114_菩薩戒律釋菩提正道.g2.0f
宗喀巴大師教言集JTs14བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྣམ་བཤད་བྱང་ཆུབ་གཞུང་ལམ་བཞུགས་སོ། 1-14-1a ༄༅། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྣམ་བཤད་བྱང་ཆུབ་གཞུང་ལམ་བཞུགས་སོ། ༄། །སྡོམ་དུ་བསྡུ་བ། ༄༅། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྣམ་བཤད་བྱང་ཆུབ་གཞུང་ལམ་བཞུགས་སོ། ། 1-14-1b ༄༅། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱ་བའི་ཚུལ་རྣམ་པར་བཤད་པ་བྱང་ཆུབ་གཞུང་ལམ་ཞེས་བྱ་བ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་གི་ཐུགས་ནི་རླབས་ཆེན་སྙིང་རྗེས་རབ་ཏུ་བསྐྱོད་གྱུར་པས། །ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའི་ཁུར་ནི་དཔག་མེད་བསྐལ་པར་བཞེས་པ་ཡིས། །གོ་འཕང་བླ་ན་མེད་པར་གཤེགས་ནས་གསུང་དབྱངས་མཐོན་པོ་ཡིས། །འགྲོ་བ་མ་རིག་གཉིད་ལས་སད་མཛད་དེ་ལ་གུས་ཕྱག་འཚལ། །རྒྱལ་བ་དེ་ཡིས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་ནི། །གང་ལ་གཏད་པ་རྒྱལ་ཚབ་ཆོས་ཀྱི་རྗེ། །ས་ཡི་དབང་ཕྱུག་མི་ཕམ་མགོན་དེ་ཡི། །དྲི་མེད་མཛད་པས་འགྲོ་རྣམས་སྐྱོང་གྱུར་ཅིག །དེ་ཡི་ཞབས་ 1-14-2a ཟུང་ཡིད་འོང་པདྨའི་རྡུལ། །གང་ལ་རེག་རྣམས་བཀྲ་ཤིས་རྒྱས་བྱེད་པ། །གུས་པས་གཙུག་ཏུ་སྟེན་མཛད་རྒྱལ་ཚབ་སྲས། །འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཞབས་ལ་མགོས་ཕྱག་འཚལ། །མི་ཕམ་ཞལ་ནས་བྱོན་པའི་གདམས་པའི་ཕུལ། །རྒྱལ་སྲས་སྤྱོད་ལ་སློབ་པར་ཁས་བླངས་ནས། །ཚུལ་བཞིན་སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་འདིར་བཤད་ཀྱིས། །ཐེག་ཆེན་དགའ་སྟོན་འདོད་རྣམས་གུས་པས་ཉོན། །འདི་ན་ཐེག་ཆེན་པ་ཞེས་ཁས་འཆེ་བ། །ཁ་ཅིག་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་འཇུག་ལྡོག་གི། བཅས་པའི་གནས་ལ་བློ་མིག་ཟུམ་གྱུར་ཅིང་། །གཞན་དག་ཚིག་ཙམ་འདོན་ཡང་གནས་དེ་རྣམས། །ཐེག་པ་མཆོག་ལ་སྒྲུབ་པ་ལྷུར་ལེན་པའི། །རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ། །གདམས་པའི་མཆོག་ཏུ་ངེས་པ་མ་རྙེད་པས། །ཐུབ་པའི་བཅས་པ་དོར་ནས་བག་ཡངས་སུ། །ལྕགས་ཀྱུ་མེད་པའི་གླང་ཆེན་བཞིན་འཇུག་པ། །དེ་དག་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་ལ་མི་འབབ་ཀྱང་། །ཐེག་མཆོག་རིགས་ཀྱི་ནུས་པ་མི་དམན་པའི། །སྐལ་བཟང་རྣམས་ཀྱི་དགའ་བ་རྒྱས་པར་འགྱུར། ༈ །འདིར་འཇམ་དཔལ་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཐོགས་མེད་ཅེས་བྱའི་དགེ་སློང་ནི། །བསྟན་ 1-14-2b བཅོས་དེ་ནི་དོན་ལ་མཁས། །མདོ་སྡེ་ངེས་དོན་དྲང་བའི་དོན། །རྣམ་པ་མང་པོ་རབ་ཏུ་འབྱེད། །འཇིག་རྟེན་རིག་པ་སྟོན་བདག་ཉིད། །གཞུང་འབྱེད་ངང་ཚུལ་ཅན་དུ་འགྱུར། །དེ་ཡི་རིག་པ་གྲུབ་པ་འདི། །སཱ་ལའི་ཕོ་ཉ་མོ་ཞེས་བརྗོད། །དེ་ཡི་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་ཡིས་ནི། །བློ་ནི་བཟང་པོ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །བསྟན་པ་ཡུན་རིང་གནས་བྱའི་ཕྱིར། །མདོ་ཡི་དེ་ཉིད་དོན་སྡུད་བྱེད། །ལོ་ནི་བརྒྱ་དང་ལྔ་བཅུར་འཚོ། །དེ་ལུས་ཞིག་ནས་ལྷ་ཡུལ་འགྲོ། །འཁོར་བ་ར
【現代漢語翻譯】 宗喀巴大師教言集JTs14菩薩戒律釋·菩提正道 1-14-1a ༄༅། །菩薩戒律釋·菩提正道。 ༄། །總攝。 ༄༅། །菩薩戒律釋·菩提正道。 1-14-1b ༄༅། །論述受持菩薩戒后，如何清凈戒蘊之法，名為《菩提正道》。頂禮大菩薩文殊師利！ 以其心懷大慈悲， 無量劫中荷難負之重擔， 證得無上之果位， 以其高妙之音聲， 喚醒沉睡之眾生， 我以恭敬頂禮之。 勝者將法之王位， 託付於法之繼承者， 地上之自在彌旁怙主， 愿以無垢之事業利益眾生。 其足 1-14-2a 蓮花之塵土， 觸之增吉祥， 恭敬頂戴之法嗣子， 聖者無著足下敬頂禮。 彌旁口傳之精要， 承諾學習菩薩行， 於此宣說如法修持之次第， 渴望大乘盛宴者，請恭敬諦聽。 於此，自詡為大乘行者， 有些人對菩薩的行持進退， 視而不見， 有些人雖口誦，然對這些， 以大乘為修行重心， 菩薩們所行之唯一道路， 未能領悟其為殊勝之教誨， 捨棄佛陀之教規而放縱， 如無鉤之野象般放逸。 此雖不入彼等之心， 然對於大乘種姓具足潛力者， 將增長其歡喜。 ༈ །於此，《文殊根本續》中雲：名為無著之比丘，精通論典之義，善於分辨經部了義與不了義之差別，是世間學問之導師，具足開解經論之能力，其智慧之成就，被稱為薩拉之使者，以其咒力，將生起賢善之智慧，為令佛法長久住世，將彙集經部之要義，壽命一百五十歲，死後將往生天界，輪迴…… 1-14-2b
【English Translation】 Collection of Teachings by Master Tsongkhapa JTs14 Explanation of the Bodhisattva's Discipline: The Bodhi Path 1-14-1a ༄༅། །Explanation of the Bodhisattva's Discipline: The Bodhi Path. ༄། །Summary. ༄༅། །Explanation of the Bodhisattva's Discipline: The Bodhi Path. 1-14-1b ༄༅། །A detailed explanation of how to purify the aggregates of discipline after taking the Bodhisattva vows, called 'The Bodhi Path.' Homage to the great Bodhisattva Manjushri! Whose mind is stirred by great compassion, Who takes on immeasurable burdens for countless eons, Having attained the supreme state, With a lofty voice, Awakens beings from the sleep of ignorance, To whom I pay homage with reverence. The Victorious One's kingdom of Dharma, Entrusted to the regent of Dharma, The lord of the earth, the invincible protector, May he protect beings with his immaculate deeds. His feet 1-14-2a The dust of the enchanting lotus, Touching which increases auspiciousness, The regent son who reverently wears it on his crown, I bow my head to the feet of the noble Asanga. The essence of the teachings from the mouth of the invincible one, Having vowed to learn the conduct of the Bodhisattvas, Here I explain the order of practicing accordingly, Those who desire the great feast of the Great Vehicle, please listen with reverence. Here, those who claim to be Mahayanists, Some close their eyes to the comings and goings of the Bodhisattvas, While others merely recite words, yet these, Taking the supreme vehicle as their main practice, The one path traversed by the Bodhisattvas, Not having found it to be the supreme instruction, Abandoning the Buddha's precepts and becoming unrestrained, Like an elephant without a hook. Although this does not enter their hearts, For those fortunate ones who possess the potential of the Mahayana lineage, Their joy will increase. ༈ །Here, from the 'Fundamental Tantra of Manjushri': 'A monk named Asanga, skilled in the meaning of the scriptures, distinguishes the definitive and provisional meanings of the sutras, is the master of worldly knowledge, possesses the ability to explain the scriptures, his accomplishment of wisdom is called the messenger of Sala, by the power of his mantra, good wisdom will arise, in order to make the Dharma abide long, he will gather the essence of the sutras, he will live for one hundred and fifty years, after death he will go to the heavenly realm, samsara...' 1-14-2b
ྣམས་སུ་འཁོར་བ་ན། །ཡུན་རིང་བདེ་བ་རྗེས་མྱོང་ནས། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་མཐར་གྱིས་དེ། །བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་ལུང་བསྟན་པ། དམ་པའི་ཆོས་འཛིན་པའི་སྨོན་ལམ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཏབ་པ་སྐྱེ་བ་དུ་མར་ཚོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་གསོག་པ་ལ་གོམས་པ་ལྷུར་མཛད་པ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྙེས་པ་རང་དང་གཞན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པ། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་མཐུ་གཞན་གྱིས་དཔག་པར་དཀའ་བ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་དེས། རྗེས་བཙུན་བྱམས་པ་ལ་སྤྱིར་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་གསན་ཅིང་ཁྱད་པར་དུ་ཐེག་པ་མཆོག་གི་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཚུལ་རྒྱ་ཆེར་གསན་པའི་དོན་ཉེ་བར་བསྡུས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་ཉེ་བར་སྦྱར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་དེ་ལ་ནི་ཐེག་པ་མཆོག་ལ་སྔོན་གྱི་གོམས་པ་ཆུང་བ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་སྟོབས་དམན་ཞིང་བརྩོན་པའི་མཐུ་ཆུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསླབ་པར་མི་ནུས་པར་མཐོང་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་ཡི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ལེའུའི 1-14-3a དོན་ཙམ་ཞིག་བློ་དམན་པ་རྣམས་ཀྱིས་གོ་སླ་བར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྣམས་གང་ལ་གནས་པའི་རྟེན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཐོག་མར་མན་ངག་བཞིན་བསྐྱེད་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་ལ་སློབ་པར་ཁས་ལེན་པའི་སྒོ་ནས་སྡོམ་པ་བཟུང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་ལ་སློབ་པ་མེད་པར་ནི་འགའ་ཡང་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྲོ་བའི་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་དུས་གསུམ་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་ལས་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་བཤད་ཟིན་པའི་འོག་ཏུ། དེ་ལ་ནི་འདས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསླབས་སོ། །མ་འོངས་པ་རྣམས་ཀྱང་སློབ་པར་འགྱུར་རོ། །ད་ལྟར་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་མུ་མེད་པ་ན་གནས་པ་དག་ཀྱང་སློབ་བོ། །ཞེས་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ལེའུའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་། སྐྱེས་བུ་གང་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྒོར་ཞུགས་པ་བདག་དང་གཞན་ལ་ཕན་པར་འདོད་པ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་བརྩོན་པར་འདོད་པའི་སྐྱེས་བུ་གང་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་ཁས་འཆེ་བ་དེ་དག་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པར་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པར་གསུངས་ན་དེ་ལ་སློབ་པའམ་དད་པ་མེད་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་ཞེས་སྨྲ་བ་ཡང་ཁས་འཆེ་བ་ཙམ་སྒྲའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་གདོན་མི་ཟ་བར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང
【現代漢語翻譯】 在諸有情中輪迴時，長久享受安樂之後，彼等大士最終將證得菩提。』這是授記。受持正法的廣大願望，在多生中串習積累無量福德，精進不懈。獲得法流三摩地，通達自他宗派如海之彼岸。以他人難以企及的智慧善巧辨別諸法，彼聖者無著，向慈尊彌勒普遍請教了無量法門，特別是將大乘道和果的精要彙集為《菩薩地論》這部偉大的論著。即便如此，他看到那些對大乘法門先前修習較少、辨析能力較弱、精進力不足的人難以修學，因此爲了他們的利益，將《菩薩地論》中的戒品 1-14-3a 的內容，以淺顯易懂的方式進行講解：首先，發起希求菩提之心，這是菩薩行持的基礎。然後，通過承諾學習菩薩學處的方式受持戒律。若不先受持菩薩戒，則無有任何能趨入無上菩提之機。因此，此乃過去、現在、未來一切菩薩的唯一道路。如《菩薩地論》在宣講三種戒律之後所說：『過去希求大菩提的菩薩們也曾修學此戒，未來者亦將修學，現在十方無量無邊的世界中的菩薩們也在修學。』此外，在戒品釋中也說：『凡是發起無上菩提心，進入大乘之門，希求自利利他，精進于福德與智慧資糧，自詡為大乘行者的人，都應安住于菩薩戒。菩薩學處已於波羅蜜多等經典中宣說，若不修學或不信受，卻自稱為大乘行者，則不過是徒有虛名，隨聲附和而已，絕非真實。』
【English Translation】 'When they revolve among sentient beings, after experiencing happiness for a long time, those great beings will gradually attain enlightenment.' This is a prophecy. Holding the vast aspiration of the sacred Dharma, diligently accumulating immeasurable merits in many lifetimes, tirelessly striving. Having attained the Samadhi of the Dharma stream, reaching the other shore of the ocean-like tenets of self and others. With the power of discriminating the Dharma, which is difficult for others to fathom, that noble Asanga, generally listened to immeasurable Dharma teachings from the venerable Maitreya, and in particular, compiled the essence of the path and fruit of the supreme vehicle into the great treatise called 'Bodhisattvabhūmi' (Stages of a Bodhisattva). Even so, seeing that those who had little prior practice in the supreme vehicle, were weak in analytical power, and had little diligence, could not learn it, for their benefit, the chapter on ethics from 'Bodhisattvabhūmi' 1-14-3a will be explained in an easy-to-understand way for those of lesser intelligence: First, generate the mind of enlightenment, which is the basis upon which the actions of the sons of the Victorious Ones rest. Then, by taking the vow to learn the Bodhisattva's precepts, one takes the vows. Without first taking the Bodhisattva's vows, there is no possibility of going to unsurpassed enlightenment. Therefore, this is the single path traversed by all Bodhisattvas of the three times. As it says in the 'Bodhisattvabhūmi' after explaining the three ethical disciplines: 'Those Bodhisattvas of the past who desired great enlightenment also trained in this. Those of the future will also train. Those who are now dwelling in the boundless and limitless realms of the ten directions are also training.' Furthermore, in the commentary on the chapter on ethics, it also says: 'Whoever generates the mind of unsurpassed enlightenment, enters the gate of the Great Vehicle, desires to benefit self and others, desires to strive for the accumulations of merit and wisdom, whoever claims to be a follower of the Great Vehicle, should abide in the Bodhisattva's vows. The Bodhisattva's precepts have been taught in the Pāramitā and other scriptures, and if one does not study or have faith in them, but calls oneself a follower of the Great Vehicle, then it is merely an empty claim, merely following after sounds, and is certainly not genuine.'
་ཆུབ་ 1-14-3b ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱང་བསླབ་པ་ལ་ནན་ཏན་གྱིས་མི་སྒྲུབ་ན་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་མི་སྲིད་པས་བྱང་ཆུབ་འདོད་པས་ནི་བསླབ་པ་ལ་སློབ་པའི་སྒྲུབ་པ་སྙིང་པོར་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་སྡོམ་པ་གསུམ་བསྟན་པ་ལས། འོད་སྲུངས་རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག་པ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་གང་ཞིག་ཆོས་དེ་དག་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་ནན་ཏན་གྱིས་མི་སྒྲུབ་ན་དེས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་མི་ནུས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོད་སྲུངས་ནན་ཏན་གྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་ཀྱི་ནན་ཏན་མེད་པས་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོད་སྲུངས་གལ་ཏེ་ནན་ཏན་མེད་པར་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་ཏུ་ཟིན་ན་རི་བོང་དང་བྱི་ལ་ཡང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོད་སྲུངས་གང་དག་ལ་ནན་ཏན་མེད་པ་དེ་དག་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྱུར་དུ་ཟིན་ན་ནི། འོད་སྲུངས་སྒྲ་ཡང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བར་བྱའོ་ཞེས་བརྗོད་པས་སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དག་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བའི་རིགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་དེའི་བསླབ་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ལ་འཇུག་ན་ཡིན་གྱི། གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཇུག་པ་ལ་མི་དགོས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལམ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། འདི་ནི་ལོག་ 1-14-4a པར་རྟོག་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ་དཔལ་སམྦྷུ་ཊི་དང་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་དང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་རྣམས་སུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་ན་མེད། །དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བགྱི། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ནི་བསླབ་པ་དང་། །དགེ་བའི་ཆོས་ནི་སྡུད་པ་དང་། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ། །སོ་སོར་བརྟན་པོར་བདག་གིས་གཟུང་། །ཞེས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་སྡོམ་པ་འཛིན་པ་ན་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་སློབ་པར་ཁས་བླངས་པ་དང་སྦྲེལ་ནས་རིགས་ལྔའི་སྡོམ་པ་འཛིན་པ་དགོས་པར་གསུངས་ཤིང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་ཁུངས་ཐུབ་པ་དུ་མར་ཡང་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྡོམ་པ་གཉིས་གཉིས་འཛིན་དགོས་པར་གསུངས་པའི་ཐུན་མོང་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་བསྐྱེད་ནས་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་བཟུང་སྟེ་ཁས་ལེན་བྱས་པ་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་མམ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སློབ་པ་ལས་གཞན་པའི་ལམ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་
【現代漢語翻譯】 即使發起了菩提心（bodhicitta），如果不精進地修持學處，也不可能獲得菩提（byang chub）。因此，想要獲得菩提的人，應以修持學處為核心。在聖者《三律儀經》中說：『善男子或善女子，如果進入菩薩乘（byang chub sems dpa'i theg pa），聽聞這些法后不立即精進修持，就無法現證無上正等覺（bla na med pa yang dag par rdzogs pa'i byang chub mngon par rdzogs par 'tshang rgya bar mi nus so）。』為什麼呢？善逝（'od srungs），因為精進才能獲得無上正等覺，不精進則不能。善逝，如果無需精進就能獲得無上正等覺，那麼兔子和貓也能現證無上正等覺了。為什麼呢？善逝，如果那些不精進者能夠獲得無上正等覺，那麼善逝，聲音也能現證無上正等覺了，因為說『要成佛』，無數眾生都能成為佛了。』 如果認為受持菩薩戒（byang chub sems dpa'i sdom pa）並修持其學處，只是進入波羅蜜多乘（pha rol tu phyin pa'i theg pa）才需要，進入密咒乘（gsang sngags kyi sgo nas）則不需要，因此不是所有菩薩的道，那麼這是一種極大的錯誤的想法。在吉祥《桑布扎》（dpal sambhuTi）、《金剛空行母》（rdo rje mkha' 'gro）和《金剛頂》（rdo rje rtse mo）中說：『菩提心無上，我今發此殊勝心。持守戒律之學處，積聚善法之修行，利益眾生之戒律三，我皆堅定受持。』因此，在受持金剛乘（rdo rje theg pa）的戒律時，需要發起菩提心，並承諾修學三種戒律，同時受持五部（rigs lnga）的戒律。在許多可靠的壇城儀軌（dkyil 'khor gyi cho ga）中也說，需要受持共同和不共同的兩種戒律，而共同的戒律就是菩薩戒。因此，發起菩提心后，受持菩薩的學處並作出承諾，除了修學三種戒律或六波羅蜜多（pha rol tu phyin pa drug）之外，在波羅蜜多大乘（pha rol tu phyin pa'i theg pa chen po）中也沒有其他道路。
【English Translation】 Even if one generates bodhicitta, it is impossible to attain enlightenment (byang chub) if one does not diligently practice the trainings. Therefore, those who desire enlightenment should make the practice of the trainings the core of their practice. In the noble 'Sutra on the Three Vows,' it says: 'Sons or daughters of good family, those who have entered the Mahayana of Bodhisattvas, if they do not diligently practice these teachings immediately upon hearing them, they will not be able to fully awaken to unsurpassed, perfect, and complete enlightenment. Why is that? O Lightsource ('od srungs), it is because unsurpassed, perfect, and complete enlightenment is attained through diligence, and not through lack of diligence. O Lightsource, if unsurpassed, perfect, and complete enlightenment could be attained without diligence, then even rabbits and cats would awaken to unsurpassed, perfect, and complete enlightenment. Why is that? O Lightsource, if those who lack diligence could attain unsurpassed, perfect, and complete enlightenment, then, O Lightsource, even sound would awaken to unsurpassed, perfect, and complete enlightenment, because by saying 'May I become a Buddha,' countless beings would become Buddhas.' If one thinks that taking the Bodhisattva vows (byang chub sems dpa'i sdom pa) and practicing its trainings is only necessary for entering the Paramita Vehicle (pha rol tu phyin pa'i theg pa), and not necessary for entering the Secret Mantra Vehicle (gsang sngags kyi sgo nas), and therefore it is not the path for all Bodhisattvas, then this is a great misconception. In the glorious Sambhuti (dpal sambhuTi), Vajra Dakini (rdo rje mkha' 'gro), and Vajra Peak (rdo rje rtse mo), it says: 'Bodhicitta is unsurpassed, I generate this supreme mind. The training of moral discipline, the accumulation of virtuous qualities, and the moral discipline of benefiting sentient beings, I will firmly uphold each separately.' Therefore, when taking the vows of the Vajrayana (rdo rje theg pa), it is necessary to generate bodhicitta and vow to train in the three disciplines, and to take the vows of the five families (rigs lnga). In many reliable mandala rituals (dkyil 'khor gyi cho ga), it is also said that it is necessary to take both common and uncommon vows, and the common vow is the Bodhisattva vow. Therefore, having generated bodhicitta, taken the Bodhisattva's trainings, and made a commitment, there is no other path in the Great Vehicle of the Paramitas (pha rol tu phyin pa'i theg pa chen po) other than training in the three disciplines or the six paramitas (pha rol tu phyin pa drug).
དང་། དེ་ཡང་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་བཞི་གང་གི་སྒོར་འཇུག་ཀྱང་དགོས་པའི་ཕྱིར་སེམས་བསྐྱེད་དང་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་ལམ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་དང་། ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པ་གཉིས་ཀྱི་ལམ་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་གྱི་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འདོར་དུ་མི་རུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཡང་འཇམ་དཔལ་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་ན་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། གསུམ་པོ་གང་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བ་ཉིད་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བསྲུང་བ་དང་རང་གི་སྔགས་ཡོངས་ 1-14-4b སུ་མེ་གཏོང་བ་ཉིད་དོ། །ཞེས་དང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་ཀྱང་། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་སྤྱོད་པ་ལ། །གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བསླབ་པར་བྱ། །སེམས་ཅན་གྱི་ནི་དོན་ལྡན་པས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱད། །ཅེས་དང་། རྡོ་རྗེ་གུར་གྱི་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པ་ལས་ཀྱང་། བདག་གིས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་སེམས་བསྐྱེད། །ཨེ་མའོ་སེམས་ཅན་ཀུན་མགྲོན་གཉེར། །བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་མཆོག་མཛད་བཞིན་སྤྱད། །འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཤོག །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐེག་པ་སྡེ་གཉིས་ལ་གནང་བཀག་མི་འདྲ་བ་འགའ་རེ་ཡོད་ཀྱང་ཕལ་མོ་ཆེ་མཐུན་པ་ཡིན་པས་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པ་དང་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་གང་གི་སྒོར་འཇུག་ཀྱང་སྡོམ་པ་འདི་ངེས་པར་གཟུང་དགོས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ད་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ལེའུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གཉིས། སྡོམ་དུ་བསྡུ་བ་དང་། སྡོམ་གྱི་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་གང་ཞེ་ན། ཚུལ་ཁྲིམས་མདོར་བསྡུས་པའི་སྡོམ་ནི། ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཐམས་ཅད་དང་། །དཀའ་བ་དང་ནི་སྒོ་ཀུན་དང་། །སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལྡན་པ་དང་། །དེ་བཞིན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་། །ཕོངས་ཤིང་འདོད་དང་ལྡན་པ་དང་། །འདི་དང་གཞན་དུ་བདེ་འགྱུར་དང་། །རྣམ་པར་དག་དང་རྣམ་དགུ་སྟེ། །མདོར་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རྣམ་པ་དགུའོ། །དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཐམས་ཅད་ནི་དེའི་དངོས་པོའི་དབྱེ་བ་རྒྱས་པའོ། །དཀའ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་སྒྲུབ་དཀའ་བ་ལ་འཇུག་པས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ 1-14-5a སྒོ་ནས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་གང་ནས་སམ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་དབྱེ་བའོ། །སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་བྱེད་པ་པོ་རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་རྣམ་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། །ཕོངས་ཤིང་འདོད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་འགྲེལ་ཆེན་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བར་བྱེད་པའམ། ཡང་ན་ཡུལ་དང་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་གཉིས་སོ། །འདི་དང་གཞན་དུ་བདེ་བར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་རྣམ་པར་དག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམ
【現代漢語翻譯】 此外，由於需要進入四部密續（Kriya，Upa，Yoga，Anuttarayoga Tantra）之門，因此發菩提心和六度波羅蜜多的道路是金剛乘（Vajrayana）和波羅蜜多乘（Paramitayana）二者共同的道路，密咒乘的行者在任何情況下都不能捨棄。正如《文殊根本續》（Manjushri Mulatantra）中所說：『如果具備三種法，就能圓滿密咒的行持。』三種法是什麼呢？就是不捨棄一切眾生，守護菩薩的戒律，以及不捨棄自己的密咒。』《金剛頂經》（Vajrasekhara Sutra）中也說：『應次第修習六度波羅蜜多，因其對眾生有利益，故應行菩薩行。』《金剛帳續》（Vajra Panjara Tantra）第十二章中也說：『我發無上菩提心，愿一切眾生皆為賓客，恒常行持殊勝菩薩行，為利益眾生愿成佛。』因此，雖然二乘在開許和遮止方面有所不同，但大多數是相同的，因此無論進入波羅蜜多乘還是密咒乘之門，都必須受持此戒。 現在開始講解戒律品，分為兩部分：歸納戒律和解釋戒律的意義。首先是歸納：什麼是菩薩的戒律呢？戒律的簡要歸納是：『自性與一切，艱難與諸門，殊勝丈夫與，如是諸相與，貧乏與慾望，此世與他世，安樂與清凈，總有九種相，簡言之即戒律。』如是共有九種相。其中，戒律的自性是總的體性。一切戒律是其事物的詳細分類。艱難的戒律是指進入難以修持的，是共同的殊勝之處。從一切門進入的戒律是指從何處或如何進入的分類。殊勝丈夫的戒律是指作者所依的殊勝之處。一切相的戒律是對相的詳細分類。貧乏與慾望的戒律如釋論所說，是消除痛苦，或者是境和作者的兩種殊勝之處。此世與他世獲得安樂的戒律和清凈的戒律。
【English Translation】 Furthermore, since it is necessary to enter the door of any of the four classes of Tantra (Kriya, Upa, Yoga, Anuttarayoga Tantra), the path of generating Bodhicitta and the six Paramitas is a common path for both the Vajrayana and the Paramitayana. Practitioners of the Mantra Vehicle should not abandon it in any way. As it is said in the Manjushri Mulatantra: 'If one possesses three dharmas, one will perfect the practice of Mantra.' What are the three? They are not abandoning all sentient beings, keeping the vows of a Bodhisattva, and not abandoning one's own Mantra.' It is also said in the Vajrasekhara Sutra: 'One should practice the six Paramitas in order, because it is beneficial to sentient beings, one should practice the conduct of a Bodhisattva.' It is also said in the twelfth chapter of the Vajra Panjara Tantra: 'I generate the supreme Bodhicitta, may all sentient beings be guests, constantly practice the supreme Bodhisattva conduct, for the benefit of beings, may I become a Buddha.' Therefore, although the two vehicles have some differences in what is permitted and prohibited, most of them are the same. Therefore, whether entering the door of the Paramitayana or the Mantrayana, one must take this precept. Now, I will explain the chapter on ethics, which is divided into two parts: summarizing the precepts and explaining the meaning of the precepts. First, the summary: What are the ethics of Bodhisattvas? The brief summary of ethics is: 'Nature and all, difficulty and all doors, excellent person and, likewise, all aspects, poverty and desire, happiness in this and other lives, purity and nine aspects, in short, that is ethics.' Thus, there are nine aspects. Among them, the nature of ethics is the general characteristic. All ethics are the detailed classification of its objects. Difficult ethics refers to entering into what is difficult to practice, which is a unique distinction. Ethics from all doors refers to the classification of where or how to enter. The ethics of an excellent person refers to the distinction of the agent's basis. Ethics of all aspects is the detailed classification of aspects. Ethics of poverty and desire, as the commentary says, is to eliminate suffering, or the two distinctions of object and agent. Ethics that lead to happiness in this and other lives, and pure ethics.
ས་ནི་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་ཏེ། རིམ་པ་ལྟར་སྤོང་བ་དང་ཐོབ་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ། ། ༄། །སྡོམ་གྱི་དོན་བཤད་པ། སྡོམ་གྱི་དོན་བཤད་པ་ལ་དྲུག །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མདོར་བསྟན་པ། ཐམས་ཅད་པས་རྒྱས་པར་བཤད་པ། བཤད་པ་དེའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསྡུ་བ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བྱེད་ལས་སོ། ། ༈ ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མདོར་བསྟན་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས། ངོ་བོ་ཉིད་དང་། དེའི་ཆེ་བའོ། ། ༈ ངོ་བོ་ཉིད། ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བཞི་ལས་ཡོན་ཏན་གྱི་གྲངས་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། མདོར་བསྡུ་ན་ཡོན་ཏན་བཞི་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཕ་རོལ་ལས་ལེགས་པར་ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་བསམ་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། ཉམས་ན་ཕྱིར་གསོ་བའི་ཡོན་ཏན་དང་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གུས་པ་བསྐྱེད་ནས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཡོན་ཏན་ནོ། །ཡོན་ཏན་གྱི་བྱེད་པ་ནི། ཕ་རོལ་ལས་བླངས་པས་ནི། བསླབ་པ་ལས་ཉམས་པའི་རྐྱེན་ཉེ་བ་ན་གཞན་གྱིས་སྨད་ན་མི་རུང་ངོ་སྙམ་ནས་ཉེས་སྤྱོད་ལ་འཛེམ་པའི་ཁྲེལ་ཡོད་པ་བསྐྱེད་དོ། །བསམ་པ་དག་པས་ནི། བསླབ་པ་ལས་ཉམས་པའི་རྐྱེན་ཉེ་བ་ན་རང་ངམ་རང་གི་ 1-14-5b ཆོས་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཉེས་སྤྱོད་ལ་འཛེམ་པའི་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་བསྐྱེད་དོ། །ཉམས་ན་གསོ་བ་དང་མི་ཉམས་པར་བྱེད་པ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་འགྱོད་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་འདི་ལྟར་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དང་བསམ་པ་དག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་དང་ལྡན་ན་མི་ཉམས་པར་བྱེད་པ་དང་ཉམས་ན་གསོ་བའི་སྒོ་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་བསྲུངས་ན་ནི་ལྟུང་བ་དང་མི་ལྡན་པར་མཐོང་ནས་འགྱོད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྡོམ་པ་བླངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ཚུལ་བཞིན་དུ་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཇི་ཙམ་བརྟགས་ཀྱང་ལྟུང་བ་ཕྲ་རགས་གང་དང་ཡང་མི་ལྡན་པར་མཐོང་ནས་ཡིད་ལ་འགྱོད་པ་མེད་པའི་རྒྱུད་གཙང་སིང་ངེ་བ་ཞིག་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །དེ་ལ་ཡང་དང་པོ་ནས་ཉེས་པས་མ་གོས་པའི་ཕྱིར་དུ་འབད་པ་དང་བརྒྱ་ལ་བརྗེད་ངས་པ་སོགས་ཀྱི་ཉེས་པས་གོས་ན་ཡང་ཇི་མི་སྙམ་པར་མི་འཇོག་པར་བཤགས་པ་དང་བསྡམ་པ་སོགས་ཀྱིས་ཕྱིར་འཆོས་པ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་འོང་བ་ལ་ནི་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་དགོས་ལ། དེ་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་སྡོམ་པ་ལེན་པའི་ཚེ་ཡུལ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་བཤེས་གཉེན་ཅིག་ལ་བླངས་པ་དང་། ལེན་པའི་བསམ་པ་ཡང་གཞན་གྱི་གཡམ་ལ་རྒྱུག་ལ་སོགས་པ་མིན་པར་སྙིང་ཐག་པ་ནས་དང་། འཆི་བའི་ཕྱིར་ལ་སོགས་པ་བསམ་པ་དམན་པ་མིན་པར་བསམ་པ་དམ་པས་བླངས་པ་ཞིག་དགོས་པས་ཐོག་མའི་རྒྱུ་གཉིས་པོ་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱའོ། །ཡོན་ཏན་དང་པོ་ལེན་པར་བྱས་ནས་ཕྱི་མ་གསུམ་བསྲུང་བ
【現代漢語翻譯】 土地是果實的特殊之處，通過次第捨棄和獲得來區分。 總持的意義解釋： 解釋總持的意義有六個方面：以自性作簡要說明，以一切作詳細解釋，對解釋進行分類，戒律的利益，戒律的總結，戒律的作用。 以自性作簡要說明： 第一部分分為兩點：自性和它的偉大之處。 自性： 關於自性的四種功德的數量：什麼是戒律的自性？簡而言之，它具有四種功德：從他人處良好且正確地領受的功德，意樂極其清凈的功德，如果破戒則能恢復的功德，以及爲了不破戒而生起恭敬並使正念安住的功德。功德的作用是：從他人處領受，當違犯學處的因緣臨近時，會想『如果被他人指責就不好了』，從而生起對惡行的羞恥之心。意樂清凈，當違犯學處的因緣臨近時，會因為自己或自己的法而對惡行感到羞愧。恢復和不破戒這二者會使人不後悔，像這樣依靠正確領受和意樂清凈而生起的羞恥心和慚愧心，會通過不破戒和破戒后恢復的方式來守護戒律。如果這樣守護，就不會與墮落相伴，從而變得不後悔。這些表明，受持戒律的人，無論用如理作意的智慧如何觀察自己的相續，如果發現沒有與任何細微或粗大的墮落相伴，就必須生起一種心中沒有後悔的清凈狀態。對此，首先要努力不被罪業沾染，即使被諸如遺忘等罪業沾染，也不要毫不在意，而要通過懺悔和防護等方式來彌補。要做到這一點，必須具有強烈的羞恥心和慚愧心，而要生起這些，在受戒時，就要從一位具相的上師處領受，並且受戒的意樂也不是隨波逐流，而是發自內心，也不是爲了死亡等低劣的目的，而是以高尚的意樂來領受，因此必須重視最初的這兩個因。 在領受第一個功德之後，守護後面的三個。
【English Translation】 The land is the distinction of fruits, distinguished by gradually abandoning and attaining. Explanation of the meaning of Samvara (vow): There are six aspects to explaining the meaning of Samvara: briefly stating it by its nature, explaining it in detail with everything, classifying the explanation, the benefits of ethics, the summary of ethics, and the function of ethics. Briefly stating it by its nature: The first part is divided into two points: its nature and its greatness. Nature: Regarding the number of four qualities of nature: What is the nature of ethics? In short, it has four qualities: the quality of being well and correctly received from others, the quality of having extremely pure intention, the quality of being able to restore if broken, and the quality of generating respect and abiding in mindfulness in order to not break it. The function of the qualities is: receiving from others, when the causes of violating the training approach, one will think, 'It would be bad if others blamed me,' thus generating a sense of shame towards wrongdoing. With pure intention, when the causes of violating the training approach, one will feel ashamed of wrongdoing because of oneself or one's Dharma. The two, restoring and not breaking, will make one not regret, like this, relying on the shame and embarrassment that arise from correct reception and pure intention, one will guard the ethics through not breaking and restoring after breaking. If one guards in this way, one will not be accompanied by downfall, thus becoming without regret. These indicate that those who have taken vows, no matter how much they examine their own continuum with the wisdom of proper consideration, if they see that they are not accompanied by any subtle or gross downfalls, they must generate a pure state in their mind without regret. For this, one must first strive not to be stained by faults, and even if stained by faults such as forgetfulness, one should not leave it unattended, but remedy it through confession and protection. To achieve this, one must have great shame and embarrassment, and to generate these, when taking vows, one must receive them from a qualified teacher, and the intention of taking vows should not be following others, but from the bottom of one's heart, and not for base purposes such as death, but with a noble intention, therefore one must pay attention to these first two causes. After receiving the first quality, protect the latter three.
་ལ་འགྲེལ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་བཤད་ཀྱང་གཞུང་རྩ་བ་ནས་ 1-14-6a དང་པོ་གཉིས་ཀ་བསྲུང་བའི་རྒྱུར་གསུངས་པ་དང་། སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པ་ལས་ཀྱང་། དེ་ནི་བསམ་པ་དམ་པ་ཡིས། །བླ་མ་སྡོམ་ལ་གནས་ཤིང་མཁས། །ནུས་དང་ལྡན་ལས་བླང་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་དང་པོ་གཉིས་ལེན་པ་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་བསྲུང་བའི་ཕྱོགས་སུ་བསྡུའོ། །སྡོམ་པ་འདི་བླ་མ་མ་རྙེད་ན་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བསམས་ཏེ་དེའི་སྤྱན་སྔར་བླངས་པས་སྐྱེ་ཡང་ཕ་རོལ་པོ་ལས་བླངས་པ་དགོས་པར་གསུངས་པ་ནི། རྙེད་པ་ཡོད་ན་ངེས་པར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བཙལ་ནས་བླང་དགོས་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བླངས་ན་ནི་བསླབ་པ་སྲུང་བ་ལ་དགའ་བ་དང་གུས་པ་བདེ་བླག་ཏུ་སྐྱེས་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བསླབ་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས། སྡོམ་པ་གཟུང་བ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པའི་གནས་ལ་གོམས་པ་ལྷུར་བྱེད་པ་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པ་ལས་མནོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་དེ་བསླབ་པ་ལས་འདས་ན་རབ་ཏུ་ངོ་ཚ་བར་འགྱུར་ཞིང་བླ་མ་ལ་བསླུས་པར་དོགས་པའི་འཇིགས་པ་སྐྱེ་བའམ།དེ་ལ་ནན་ཏན་བྱ་མི་དགོས་པར་དགའ་བ་དང་གུས་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱན་སྔར་བསླབ་པ་འདིའི་ནང་ནས་བསླབ་པ་གང་ཡང་རུང་བ་འགྲུབ་པར་འདོད་པས་ཡང་དག་པར་ལེན་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཚུལ་ནི། ཡོན་ཏན་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱིས་ཕྱི་མ་གཉིས་འདྲེན་པར་བྱེད་པས་སྔ་མ་གཉིས་རྒྱུ་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་འབྲས་བུར་རིག་པར་བྱ་སྟེ་འདྲེན་ཚུལ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བཤད་པ་ལྟར་རོ། ། 1-14-6b ཡོན་ཏན་གྱི་གྲངས་ངེས་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་བཞིར་ངེས་ཤེ་ན། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པར་བྱེད་པ་ལ་དང་པོ་ནས་ཉེས་པས་མ་གོས་པར་བྱེད་པ་དང་གོས་ན་ཕྱིར་དག་པར་བྱེད་པ་གཉིས་སུ་ངེས་ལ། ཕ་རོལ་ལས་བླངས་བ་དང་བསམ་པ་དག་པ་དང་མི་ཉམས་པའི་ཕྱིར་དུ་དྲན་པ་བསྟེན་པ་གསུམ་གྱིས་ནི་མི་ཉམས་པར་བྱེད་ལ། ཉམས་ན་སླར་གསོ་བས་ནི་ཕྱིར་འཆོས་ཤིང་ལྟུང་བ་ལས་སློང་བའི་ཕྱིར་བཞིར་ངེས་སོ། །འགྲེལ་པ་རྣམས་སུ་ནི་ཡོན་ཏན་བཞིའི་སྡུད་ཚུལ་བཞིར་བཤད་དེ། དང་པོས་བླང་བ་དང་ཕྱི་མ་གསུམ་དེའི་རྗེས་སུ་བསྲུང་བ་ནི། དང་པོའོ། །བསམ་པ་ལ་གཅིག་དང་སྦྱོར་བ་ལ་གསུམ་ནི་གཉིས་པའོ། །བསམ་པ་དག་པས་ལེན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ནི་གསུམ་པའོ། །ལེན་པ་ལ་ཡང་རང་གི་ཚིག་བཙུན་པར་བྱ་བ་དང་གཞན་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་དུ་བྱ་བ་དང་དབང་ཕྱུག་གི་བདག་པོ་ཐོབ་པ་ན་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ལེན་པ་གསུམ་མོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་ནི་བླང་བྱའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཕྱིར་གསོ་བར་བྱ་བ་དང་བས
【現代漢語翻譯】 雖然有些註釋對此進行了解釋，但根本的論點是： 首先，兩者都被認為是守護誓言的原因。在《二十誓言經》中也說：'這是通過純潔的意圖，依止上師的誓言，精通且有能力的人那裡接受。' 因此，前兩個品質被歸類為接受，后兩個品質被歸類為守護。如果找不到上師，可以通過憶念佛陀和菩薩，在他們面前接受誓言來生起。但經中說需要從他人那裡接受，這表明如果可以找到，必須尋找善知識並接受誓言。因為這樣接受誓言，會輕易生起對守護戒律的歡喜和恭敬，從而使戒律清凈。正如《學處總集論》中所說：'接受誓言也應從精勤于菩薩學處，且具有誓言者那裡獲得。這樣做了，如果違犯誓言，就會感到非常羞愧，並會生起欺騙上師的恐懼。或者，無需努力，就能成就歡喜和恭敬。' 因此，菩薩們希望成就此學處中的任何學處，都會在如來面前如實地接受它。因此，前兩個品質導致后兩個品質，因此前兩個被認為是原因，后兩個被認為是結果，其引導方式如前所述。 品質數量的確定：為什麼確定為四種品質呢？爲了使戒律完全清凈，首先要做到不被罪過沾染，如果被沾染，則要使其恢復清凈，這是確定的兩種方式。通過從他人那裡接受、意念清凈以及爲了不退失而修持正念這三種方式，可以做到不退失。如果退失，則通過恢復來彌補，從而從墮落中恢復，因此確定為四種。在註釋中，對四種品質的總結方式有四種解釋：第一種是，第一個品質是接受，后三個品質是隨之而來的守護。第二種是，意念是一種，行為是三種。第三種是，以清凈的意念接受，以及戒律的自性是三種。第四種是，接受也有三種，即爲了使自己的語言莊嚴，爲了使他人成為功德的田地，以及爲了在獲得自在時避免傷害眾生而接受。三種戒律是應接受的戒律、應恢復的戒律和應守護的戒律。
【English Translation】 Although some commentaries explain it, the fundamental point is: Firstly, both are said to be the cause of guarding the vows. Also, in the 'Twenty Vows Sutra,' it says: 'This is received through pure intention, relying on the vows of the lama, from someone who is skilled and capable.' Therefore, the first two qualities are categorized as receiving, and the latter two as guarding. If a lama is not found, one can generate the vows by contemplating the Buddhas and Bodhisattvas and receiving them in their presence. However, the sutra states that it is necessary to receive them from another, which indicates that if one can be found, one must seek a virtuous friend and receive the vows. This is because receiving the vows in this way easily generates joy and respect for guarding the precepts, thereby purifying the discipline. As stated in the 'Compendium of Trainings': 'Receiving the vows should also be obtained from someone who diligently practices the Bodhisattva's trainings and possesses the vows. By doing so, one will feel great shame if one transgresses the vows, and fear of deceiving the lama will arise. Or, without effort, joy and respect will be accomplished.' Therefore, Bodhisattvas, wishing to accomplish any of the trainings within this training, properly receive it in the presence of the Tathagata. Therefore, the former two qualities lead to the latter two, so the former two are considered the cause, and the latter two are considered the result, with the manner of guidance as previously explained. The determination of the number of qualities: Why is it determined to be four qualities? In order to make the discipline completely pure, the first is to prevent being tainted by faults from the beginning, and if tainted, to restore it to purity, which are the two determined ways. Through the three ways of receiving from others, having a pure intention, and cultivating mindfulness in order not to degenerate, one can prevent degeneration. If one degenerates, one compensates by restoring, thereby recovering from the fall, so it is determined to be four. In the commentaries, there are four explanations for summarizing the four qualities: The first is that the first quality is receiving, and the latter three qualities are the subsequent guarding. The second is that intention is one, and actions are three. The third is that receiving with a pure intention, and the nature of discipline are three. The fourth is that there are also three types of receiving, namely, receiving in order to make one's own words dignified, in order to make others a field of merit, and in order to avoid harming sentient beings when one obtains power. The three disciplines are the discipline to be received, the discipline to be restored, and the discipline to be guarded.
ྲུང་བར་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པའི་རྒྱུ་གཉིས་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ནི་བཞི་པའོ། ། ༈ ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཆེ་བ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཆེ་བ་ལ་བཞི། དགེ་བ་དང་། དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། ཕན་འདོགས་པ་དང་། འབྲས་བུ་དང་ཕན་ཡོན་ཆེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཡོན་ཏན་བཞི་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དང་བླངས་པའི་རྗེས་སུ་བསླབ་པ་ལ་ཡོན་ཏན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། བདག་ལ་ཕན་པ་སོགས་སོ། །དེ་ལ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་བདག་ལ་ཕན་པ་ནི་བདེན་པ་ཤེས་པས་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སྤངས་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དུ་དོན་དང་ 1-14-7a བྱ་བ་ཉུང་ལ་རང་ཞི་བ་དང་དུལ་བ་ཙམ་སྒྲུབ་པའོ། །བྱང་སེམས་ཀྱི་བདག་ལ་ཕན་པ་ནི་སྤངས་པ་གཉིས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སོ། །གཞན་ལ་ཕན་པ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་དུས་ན་རིགས་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ལ་ཕན་པར་ཞུགས་པའོ། །རིགས་མེད་པ་ལ་ཕན་པ་འཆད་པ་ན། སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་ཕན་པ་ནི་རེ་ཞིག་ངན་འགྲོ་ལས་སྐྱོབ་པ་མི་དགེ་བ་མ་སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེད་པ་དང་སྐྱེས་པ་སྤོང་བའོ། །སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་བདེ་བ་ནི་བདེ་འགྲོ་ལ་འགོད་པ་དགེ་བ་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པ་དང་སྐྱེས་པ་སྤེལ་བའོ། །འཇིག་རྟེན་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ་ནི་རིགས་མེད་པའི་སྐྱེ་བོ་དེ་དག་གི་ནང་ནས་ཞེ་འགྲས་པ་དང་སྐལ་བ་མེད་པ་དང་སྣོད་དུ་གྱུར་ཀྱང་ལོག་པར་ལྟུང་བ་ངན་འགྲོར་སོང་བ་མགྲོན་པོ་ལྟ་བུ་ལ་ཕན་བདེའི་བསམ་པ་མི་གཏོང་བར་དུས་ལ་སྡོད་པའོ། །རིགས་ཡོད་པ་ལ་ཕན་པ་འཆད་པ་ན། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་དོན་ནི་རིགས་ཡོད་པ་དག་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་ལ་འགོད་པའོ། །ཕན་པར་འགྱུར་བ་ནི་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་དེ་འདྲེན་པའི་ལམ་ཚོགས་སྦྱོར་རོ། །བདེ་བར་འགྱུར་བ་ནི་ཚེ་འདི་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་སྟེ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པས་ལུས་སེམས་སིམ་པ་དང་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་བདེ་བ་མྱོང་བའོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་དག་གི་ཕྱིར་ན་དགེ་བ་སྟེ་མི་སླུ་བའོ། །འགྲེལ་པ་རྣམས་ནས་རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡང་བཤད་མོད་ཀྱི་མ་བྲིས་སོ། །དཔག་ཏུ་མེད་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་གཞི་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསྡུས་པའོ། །ཕན་འདོགས་པ་ནི། འཇུག་པ་དང་འབྲས་བུའི་དུས་ན་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་བདེའི་ཕྱིར་གནས་པའོ། །འབྲས་བུ་དང་ཕན་ཡོན་ཆེ་བ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྐབས་ན་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འབྲས་བུར་འཛིན་པས་ 1-14-7b འབྲས་བུ་ཆེ་བ་དང་སངས་རྒྱས་པའི་སྐབས་ན་གཞན་ལ་འབྲས་བུ་སྦྱིན་པས་ཕན་ཡོན་ཆེ་བའོ། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ནི་བསླབ་པ་གསུམ་ཐོག་མར་དགེ་བ་སོགས་ཡིན་ལ། བྱང་སེམས་ཀྱི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་འབའ་ཞིག་ལ་ཡང་དེ་དག་ཡོད་དེ། དང་པོར་སེམས་བསྐྱེད་དུས་ནས་རང་གཞན་ལ་ཕན་པ་རྒྱས་བཤད་དང་བཅས་པ་ནི་ཐོག་མར་དགེ་བ་དང་། སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ནི། བར་དུ་དགེ་བ་དང་འབྲས་བུ་དང་ཕན་ཡོན་ཆེ་བ་ནི་ཐ་མར་དགེ་བའོ། ། ༈
【現代漢語翻譯】 應守護之戒律也。戒律清凈之因二者與果二者，此為第四。 ༈ 戒律之殊勝 戒律之殊勝有四：善、無量、饒益、果與利益廣大。第一，具備四種功德之戒律，如是如理受持與受持后修學有何功德耶？于自有利等。其中，聲聞等之於自有利者，乃以知真實故，為得斷除煩惱與痛苦，所作之事少，唯成辦自寂與調伏。菩薩之於自有利者，乃斷除二者與智慧二者。於他有利者，乃發心之時，于具種性與不具種性二者皆入于利益。宣說于不具種性有利者，利益眾多有情者，暫時從惡趣中救護，未生之不善令不生，已生者令斷除。令眾多有情安樂者，安置於善趣，未生之善令生，已生者令增長。於世間慈愛者，于不具種性之有情中，于嗔恨者與無緣者，及雖成法器然墮入邪途、已墮惡趣如客人者，不捨利益安樂之意念，安住於時機。宣說于具種性有利者，諸天與人類之義者，乃將具種性者安置於沙門之行。轉為有利者，乃積聚引導沙門之行之道。轉為安樂者，乃於此生安樂而住，極串習故，身心寂靜，體驗解脫之安樂。以彼等因由故，是為善，即不欺惑。論釋中亦有宣說其他名相，然未書寫。 無量者，乃菩薩之學處無量之總攝。饒益者，乃于入門與結果之時，為利樂有情而安住。果與利益廣大者，乃于菩薩之時，以圓滿菩提執為果故，果大，于成佛之時，以佈施他者果故，利益廣大。聲聞等之三學，最初為善等。菩薩之唯戒律亦有彼等，初于發心之時，自他利益之廣說及具足者，是為最初之善。利益有情者，是為中間之善。果與利益廣大者，是為最後之善。 ༈
【English Translation】 The discipline to be guarded. The two causes and two effects of pure discipline, this is the fourth. ༈ The Greatness of Discipline The greatness of discipline has four aspects: virtue, immeasurability, benefit, and great fruit and benefit. First, what are the merits of properly taking and studying the discipline that possesses four qualities? It benefits oneself, etc. Among them, the benefit to oneself for the Hearers (Śrāvakas) and others is that by knowing the truth, they attain the abandonment of afflictions and suffering, doing little and only achieving self-peace and gentleness. The benefit to oneself for Bodhisattvas is the abandonment of the two obscurations and the two wisdoms. The benefit to others is that at the time of generating Bodhicitta (enlightenment mind), they engage in benefiting both those with and without the potential for enlightenment. Explaining the benefit to those without the potential: benefiting many beings means temporarily saving them from the lower realms, preventing unwholesome actions from arising, and abandoning those that have arisen. Bringing happiness to many beings means establishing them in the higher realms, causing wholesome actions that have not arisen to arise, and increasing those that have arisen. Cherishing the world means not abandoning the thought of benefit and happiness for those beings without the potential, including those who are hateful, those without fortune, and those who, even if they become vessels, fall into wrong views, go to the lower realms like guests, and abiding at the right time. Explaining the benefit to those with the potential: the benefit to gods and humans is to establish those with the potential in the conduct of renunciates. Becoming beneficial means accumulating the path and collections that lead to the conduct of renunciates. Becoming happy means abiding happily in this life, experiencing the bliss of body and mind being calmed by great familiarity and the bliss of liberation. For these reasons, it is virtuous, i.e., not deceptive. Other terms are also explained in the commentaries, but they are not written here. Immeasurability means the collection of the immeasurable bases of learning for Bodhisattvas. Benefit means abiding for the benefit and happiness of sentient beings at the time of entry and result. Great fruit and benefit means that in the case of Bodhisattvas, because they hold perfect enlightenment as the result, the fruit is great, and in the case of Buddhas, because they bestow the result on others, the benefit is great. For the Hearers, the three trainings are initially virtuous, etc., but for Bodhisattvas, even in discipline alone, these are present: initially, from the time of generating Bodhicitta, the extensive explanation and possession of benefit for oneself and others is the initial virtue. Benefiting sentient beings is the intermediate virtue. Great fruit and benefit is the final virtue. ༈
ཐམས་ཅད་པས་རྒྱས་པར་བཤད་པ། ཐམས་ཅད་པས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གསུམ།བླང་བྱའི་ཚུལ་ཁྲིམས་བཤད་པ་དང་། ལེན་པའི་ཚུལ་བཤད་པ་དང་། བསྲུང་བའི་ཚུལ་བཤད་པའོ། ། ༈ བླང་བྱའི་ཚུལ་ཁྲིམས་བཤད་པ། དང་པོ་ལ་བཞི། དབྱེ་བ་དང་། རང་བཞིན་དང་། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་དང་། དོན་བསྡུ་བའོ། ། ༈ ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དབྱེ་བ། དང་པོ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་གང་ཞེ་ན། འདི་ལ་གཉིས་ལས་རྟེན་གྱི་དབྱེ་བ་ནི། རྟེན་གྱི་ནང་ཚན་མང་ཡང་རིགས་མདོར་བསྡུ་ན་གཉིས་ཏེ། བྱང་སེམས་ཁྱིམ་པ་དང་བྱང་སེམས་རབ་བྱུང་གི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་རྟེན་ལ་ཡོད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་སྟེ། བྱང་སེམས་ཁྱིམ་པ་དང་རབ་བྱུང་གི་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གང་ལ་བསླབ་པར་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་འགྲོ་བ་གསུམ་ལས་ངན་སོང་དང་ལྷའི་འགྲོ་བ་ན་ཡོད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པ་ནི་ཁྱིམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། མིའི་འགྲོ་བ་ལ་ཡོད་པ་ནི་གཉིས་ཀའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ་ཞེས་ཛི་ན་བུ་ཏྲས་བཤད་ཅིང་། ས་མུ་དྲ་མེ་གྷས་བྱས་ཟེར་བའི་འགྲེལ་པ་ལས་ནི་ངན་སོང་དང་གཟུགས་ཁམས་ན་ཕ་རོལ་ལས་ལེན་པ་མེད་པས་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པ་ཡོད་ལ། དེ་ 1-14-8a ནི་ཁྱིམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །འདོད་པའི་ལྷ་དང་མི་ལ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པ་དང་ཕ་རོལ་ལས་ལེན་པ་གཉིས་ཀ་ཡོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཁྱིམ་པ་དང་རབ་བྱུང་གི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ཡོད་དོ། །བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཤི་འཕོས་ཀྱང་མི་གཏོང་བས་གང་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོད་པར་འཆད་དོ། །སྤྱིར་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཤི་འཕོས་ཀྱང་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་འགྲོ་བ་གསུམ་ག་ན་ཡོད་པ་འཐད་ལ། ཁྱིམ་པ་དང་རབ་བྱུང་གི་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་འབྱེད་པ་ནི་དགེ་ཚུལ་ལ་སོགས་པ་རབ་བྱུང་སྡེ་ལྔའི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་གྱི་དབྱེ་བ་ནི་ཕྱོགས་གཉིས་ལ་བརྟེན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ཡང་མདོར་བསྡུ་ན། སྡོམ་པ་དང་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པ་དང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་སྟེ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཐམས་ཅད་ནི་གསུམ་པོ་འདིར་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་དུ་བྱས་ཤེ་ན། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་ཉོན་མོངས་རྩེ་འཇིལ་བའི་སོ་ཐར་དང་རྐྱེན་ཡོད་ཀྱང་རེ་ཞིག་མི་ལྡང་བའི་བསམ་གཏན་གྱི་སྡོམ་པ་དང་། རྒྱུན་གཅོད་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་སྡོམ་པ་གསུམ་ཡོད་པ་དང་གྲངས་མཐུན་པར་བྱས་པའོ་ཞེས་འགྲེལ་པ་རྣམས་ལས་འཆད་མོད་ཀྱང་། བྱང་སེམས་ཀྱི་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སུ་ཟད་དེ། རང་གི་རྒྱུད་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཉེས་སྤྱོད་སྤོང་བ་དང་ལེགས་སྤྱད་བ
【現代漢語翻譯】 一切圓滿解釋 一切圓滿解釋分三部分：講述應受持的戒律、講述領受的方式、講述守護的方式。 應受持的戒律的講述 第一部分分為四點：分類、自性、圓滿的因、意義的總結。 戒律的分類 第一點是：菩薩的戒律是什麼？對此有兩種分類，從所依的分類來說：所依的類別雖然很多，但總的來說可以歸納為兩種，即在家菩薩和出家菩薩。存在於這些所依之上的戒律，被稱為一切戒律，因為一切在家和出家的菩薩都應學習這些戒律。其中，惡趣和天界的眾生，以其本性所獲得的戒律是居士戒；人道的眾生，則兩種戒律都有。吉納布扎（Jina Putra）如是說。名為薩木札彌噶（Samudra Megha）所著的註釋中說：惡趣和色界沒有從他者領受的情況，所以有本性獲得的戒律，那是居士戒。欲界天人和人道則既有本性獲得的，也有從他者領受的，因此，他們既有居士戒，也有出家戒。菩薩的戒律即使死亡轉世也不會捨棄，因此無論生於何處，都有本性獲得的戒律。 一般來說，菩薩的戒律即使死亡轉世也會相隨，因此三有中都有是合理的。分為居士和出家兩種，是指具有和不具有沙彌等五部出家戒律的菩薩。自性的分類是：依賴於兩種身份的戒律，總的來說，就是斷惡行戒、集善法戒和饒益有情戒三種。因為菩薩所應守護的一切戒律都包含在這三種之中。為什麼分為三種戒律呢？因為聲聞乘有斷除煩惱的別解脫戒，以及雖然有因緣但暫時不足的禪定戒，還有斷除相續的無漏戒三種，爲了與此數目相同，所以這樣劃分。註釋中是這樣解釋的。但菩薩的事業只有兩種：成熟自己的相續和他人的相續。首先是對自己的相續，要斷除惡行和修習善行。
【English Translation】 Explanation of Complete Aspects The explanation of complete aspects has three parts: explaining the precepts to be adopted, explaining the manner of taking them, and explaining the manner of guarding them. Explanation of the Precepts to be Adopted The first has four parts: distinctions, nature, causes of excellence, and summary of meaning. Distinctions of Precepts The first is: What are the Bodhisattva's precepts? Regarding this, there are two distinctions based on the support. Although there are many categories of support, if the types are condensed, there are two: householder Bodhisattvas and those belonging to the renunciate side of Bodhisattvas. The precepts that exist on the support of these are called all precepts, because all householder and renunciate Bodhisattvas should train in them. Furthermore, among the three realms, those in the lower realms and the god realm who obtain it by nature have the householder's precepts, and those in the human realm have both precepts, as Jina Putra said. In the commentary said to be made by Samudra Megha, it says that in the lower realms and the form realm, there is no taking from others, so there are precepts obtained by nature, which are the householder's precepts. Gods and humans in the desire realm have both precepts obtained by nature and those taken from others, so they have both the householder and renunciate sides. Since a Bodhisattva's vows are not abandoned even when dying and transmigrating, it is explained that wherever they are born, they have precepts obtained by nature. In general, since a Bodhisattva's vows follow them even when dying and transmigrating, it is reasonable that they exist in all three realms. The distinction between the householder and renunciate sides is made based on whether or not the Bodhisattva possesses the vows of the five classes of renunciates, such as novice monks. The distinction of nature is that the precepts that rely on both sides, when condensed, are the three precepts of abandoning evil deeds, gathering virtuous dharmas, and benefiting sentient beings, because all the precepts that a Bodhisattva should guard are included in these three. Why are there three precepts? It is said in the commentaries that this is done to match the number of the Hearer's vehicle, which has the Pratimoksha (individual liberation) vows that destroy afflictions, the Samadhi (meditative concentration) vows that exist conditionally but are temporarily insufficient, and the uncontaminated vows that sever the continuum. However, the activities of a Bodhisattva are only two: maturing one's own continuum and maturing the continuum of others. The first involves abandoning misdeeds and practicing virtues.
སྡུ་བ་གཉིས་སུ་ངེས་པས་སྡོམ་པ་དང་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་གཉིས་ཡིན་ལ། གཞན་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ལ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དགོས་པའི་ཕྱིར་གསུམ་དུ་ངེས་ 1-14-8b སོ་ཞེས་བཤད་ན་ལེགས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་གྱི་གོ་རིམས་དེ་ལྟར་ངེས་ཤེ་ན། ཉན་ཐོས་དང་ཐུན་མོང་བ་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་འཇུག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། བདག་མ་གྲོལ་བས་གཞན་སྒྲོལ་བར་མི་རིགས་བདག་མ་ཞི་བས་གཞན་ཞི་བར་མི་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་པས་དགེ་བ་སྡུད་པ་དང་པོར་མ་བྱས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་བས་རིམ་པ་ངེས་པར་ས་མུ་ཏྲ་མེ་གྷས་བྱས་ཟེར་བའི་འགྲེལ་པར་བཤད་པ་ལྟར་འཐད་དོ། ། ༈ ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རང་བཞིན། རང་བཞིན་ལ་གསུམ་ལས། ༈ སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པ་རིས་བདུན་པོ་སྟེ་དེ་ཡང་དགེ་སློང་ཕ་མ་དང་དགེ་སློབ་མ་དང་དགེ་ཚུལ་ཕ་མའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་རབ་བྱུང་གི་ཕྱོགས་དང་དགེ་བསྙེན་ཕ་མའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ཁྱིམ་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །སོ་ཐར་རིས་བརྒྱད་ཡོད་ཀྱང་བསྙེན་གནས་མ་གསུངས་པ་ནི་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པའི་དཀའ་འགྲེལ་ལས། ཉིན་ཞག་གཅིག་པའི་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་ནི་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་དང་འདོད་པ་ལས་དབེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་ཡུན་རིང་པོར་རྗེས་སུ་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་འདི་ལ་འོས་པ་མ་ཡིན་པས་མ་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ས་མུ་ཏྲ་མེ་གྷས་བྱས་ཟེར་བའི་འགྲེལ་པར་བསྙེན་གནས་ལ་ཉེ་བར་གནས་པའི་དགེ་བསྙེན་ཞེས་ཟེར་ཞིང་། དེ་དགེ་བསྙེན་དུ་འདུས་པས་མ་བསྟན་པའི་བཤད་ཡམས་དང་དགེ་སློབ་མའི་སྡོམ་པ་དགེ་སློང་མའི་སྡོམ་པར་བསྡུས་པ་ནི་འཐད་པར་མི་སྣང་ངོ་། །གལ་ཏེ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་རིས་བདུན་ལས་གཞན་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་བྱང་སར་རིས་བདུན་ལས་གཞན་མ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། ། 1-14-9a མེད་ན་སོ་ཐར་ཤི་འཕོས་པས་གཏོང་པས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་ལྡན་ཤི་འཕོས་པ་ལ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། ལྷའི་རྟེན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་ལ་སློབ་པར་ཁས་ལེན་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བླང་དུ་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་ལྡན་རབ་བྱུང་ཡིན་ན་སོ་ཐར་རིས་ལྔ་གང་རུང་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ལ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་ལྡན་དགེ་བསྙེན་ཕ་མ་ལྟ་བུའི་ཁྱིམ་པ་ཡིན་ན་སོ་ཐར་རིས་གཉིས་གང་རུང་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སུ་གཟུང་ངོ་། །ལྷ་ལྟ་བུ་སོ་ཐར་གྱི་རྟེན་དུ་མི་རུང་བའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་ལྡན་ཡིན་ན་མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤོང་བའམ་ལུས་ངག་གི་མི་དགེ་བ་བདུན་སྤོང་བའི་སྤོང་བ་བདུན་ལྟ་བུ་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྤོང་བ་སོ་ཐར་རིས་བདུན་དང་ཐུན་མོང
【現代漢語翻譯】 由於確定為兩種，即律儀戒和善法戒兩種。此外，爲了使他人成熟，需要利益有情之律，因此確定為三種，如果這樣說就更好了。 為什麼三種律儀的順序是這樣確定的呢？因為與聲聞乘共同的捨棄律儀是后兩種的基礎，而不共同的進入律儀是：『自己沒有解脫，度他人是不合理的；自己沒有寂靜，使他人寂靜是不可能的』。如是說，如果不首先做善法戒，就不能利益有情，因此順序是確定的，正如薩穆札美噶所著的註釋中所說的那樣，是合理的。 律儀的自性，自性有三種。 律儀戒，律儀戒是別解脫戒的七種，也就是比丘、比丘尼、式叉摩那、沙彌、沙彌尼的律儀是出家方面，優婆塞、優婆夷的律儀是在家方面。雖然有別解脫八戒，但沒有說近住戒，因為《律二十品釋》中說：『僅僅一天的受持，不是苦行，也不是遠離慾望，而且與長久沒有聯繫，因此不適合這裡，所以沒有說。』正如所說的那樣。薩穆札美噶所著的註釋中說近住戒是近住優婆塞，因為包括在優婆塞中所以沒有說，以及式叉摩那的戒律包括在比丘尼的戒律中，這似乎是不合理的。如果菩薩的律儀戒有七種之外的其他嗎？如果有，就與《瑜伽師地論》中沒有說七種之外的其他相矛盾。如果沒有，因為別解脫戒死亡後會捨棄，所以菩薩戒的持戒者死亡后就沒有律儀戒了，而且天界的菩提薩埵承諾學習三種律儀，菩薩戒就不能受持了，如果這樣問。 對此，如果菩薩戒的持戒者是出家人，那麼別解脫戒的五種中的任何一種都是律儀戒。如果菩薩戒的持戒者是在家人，比如優婆塞、優婆夷，那麼別解脫戒的兩種中的任何一種都可以作為律儀戒。如果像天人一樣不能作為別解脫戒的所依的菩薩戒持戒者，那麼捨棄十不善業或者捨棄身語的七不善業，比如捨棄七種自性罪，與別解脫戒的七種是共同的。
【English Translation】 Since it is determined as two, namely the Pratimoksha vow and the accumulation of virtue. Furthermore, in order to ripen others, the discipline of benefiting sentient beings is necessary, therefore it is determined as three. It would be good to say it that way. Why is the order of the three disciplines determined in this way? Because the discipline of abandonment, which is common to the Shravakas, is the basis for the latter two, and the discipline of entering, which is not common, is: 'It is unreasonable to liberate others if one has not liberated oneself; it is impossible to pacify others if one has not pacified oneself.' As it is said, if the accumulation of virtue is not done first, it will not be possible to benefit sentient beings, therefore the order is determined, as it is said in the commentary by Samudra Megha, which is reasonable. The nature of discipline, there are three natures. The discipline of vows, the discipline of vows is the seven types of Pratimoksha vows, namely the disciplines of Bhikshu (male monk), Bhikshuni (female monk), Shikshamana (female novice), Shramanera (male novice), and Shramanerika (female novice) are on the side of renunciation, and the disciplines of Upasaka (male lay follower) and Upasika (female lay follower) are on the side of householders. Although there are eight Pratimoksha vows, the Upavasatha (one-day vow) is not mentioned because the commentary on the 'Twenty Chapters on Discipline' says: 'Taking it purely for one day is not asceticism, nor is it separation from desire, and it is not related to a long period of time, therefore it is not suitable here, so it is not shown.' As it is said. The commentary by Samudra Megha says that the Upavasatha is a Upasaka who dwells nearby, and because it is included in the Upasaka, it is not mentioned, and the vow of the Shikshamana is included in the vow of the Bhikshuni, which does not seem reasonable. If the Bodhisattva's discipline of vows has others besides the seven types? If so, it contradicts the fact that the 'Yogacarabhumi-sastra' does not mention others besides the seven types. If not, because the Pratimoksha vow is abandoned after death, the holder of the Bodhisattva vow will not have the discipline of vows after death, and the Bodhisattva of the heavenly realm who promises to study the three disciplines cannot take the Bodhisattva vow, if asked. To this, if the holder of the Bodhisattva vow is a renunciate, then any of the five types of Pratimoksha vows is the discipline of vows. If the holder of the Bodhisattva vow is a householder, such as an Upasaka or Upasika, then any of the two types of Pratimoksha vows can be taken as the discipline of vows. If the holder of the Bodhisattva vow, like a deva, cannot be the basis of the Pratimoksha vow, then abandoning the ten non-virtuous actions or abandoning the seven non-virtuous actions of body and speech, such as abandoning the seven naturally blameworthy actions, is common to the seven types of Pratimoksha vows.
་བ་རྣམས་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་གྱི་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་དངོས་མིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་ལམ་སྒྲོན་གྱི་འགྲེལ་པ་ལས། དེ་ལ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་བསྲུང་བའི་སོ་སོར་ཐར་པ་རིས་བདུན་གྱི་སྡོམ་པ་དང་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་བསྲུང་བ་མི་དགེ་བ་བཅུ་བསྲུང་བའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དང་པོ་ནི་སོ་ཐར་དངོས་ཡིན་ལ་ཕྱི་མ་ནི་སོ་ཐར་རིས་བདུན་དང་ཐུན་མོང་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དགོངས་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། དེ་ལ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྡོག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱང་ངོ་། །དེ་ཡང་སྤོང་བ་རྣམ་པ་བདུན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ་འདོད་ཆགས་མེད་པ་དང་ཞེ་སྡང་མེད་པ་དང་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་རྣམས་ཏེ་ཆོས་གསུམ་ནི་དེ་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའོ། །ཞེས་པ་དང་། ཀུན་ནས་ 1-14-9b སློང་བར་བྱེད་པ་དང་བཅས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་རྣམས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པའི་དཀའ་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་། བྱང་སར་སོ་ཐར་རིས་བདུན་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སུ་གསུངས་པ་ལྟར་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་གཞན་དང་ལྡན་པ་འདིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་ལེན་པའི་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་ལ་བསླབ་པའི་ཚིག་འདི་ཡང་སྦྱིན་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལ་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ལྡོག་པའི་ཆོ་ག་གཞན་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཞིང་། དེ་རྣམས་ལས་ཀྱང་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་ལེན་པའི་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྲོག་གཅོད་སོགས་ལས་ལྡོག་འདོད་མེད་པ་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྐྱེ་བའི་སྣོད་དུ་མི་རུང་ལ། དེ་དག་ལས་ལྡོག་པའི་ཚུལ་ཡང་སོ་ཐར་དང་ཐུན་མོང་བ་ལ་དགོངས་ནས་སོ་ཐར་རིས་བདུན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བྱང་སར་གསུངས་པར་བཤད་དོ། །བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་ལྡན་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་སྲོག་གཅོད་སོགས་ལུས་ངག་གི་བདུན་གནང་བའི་སྐབས་སྲིད་ཀྱང་སྲོག་གཅོད་སྤོང་བ་སོགས་སོ་ཐར་དང་ཐུན་མོང་བ་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ། དཔེར་ན་ཆང་མ་གཏོགས་པའི་བཅས་པ་རྐྱང་པ་རྣམས་ནད་པ་ལ་གནང་ཡང་སྤྱིར་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལས་ལྡོག་དགོས་པ་དང་། དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་ལེན་པ་ན་ཡང་ཡན་ལག་ངེས་པ་མེད་པར་ཐམས་ཅད་སྤོང་བར་འདོད་ 1-14-10a པས་བླང་དགོས་པ་བཞིན་ཏེ། ལུས་ངག་གི་བདུན་དམིགས་བསལ་གྱི་སྐབས་མ་གཏོགས་པར་སོ་ཐར་བཞིན་དུ་སྲོག་ལ་བབ་ཀྱང་མི་འཇུག་པར་བསྲུང་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ལམ་སྒྲོན་
【現代漢語翻譯】 這些行爲準則屬於戒律的範疇，但並非真正的別解脫戒。正如《菩提道燈論》的註釋中所說：『戒律包括守護已制定的過失的七種別解脫戒，以及守護自性過失的十不善業。』前者是真正的別解脫戒，而後者只是與七種別解脫戒共通的部分。此外，《功德藏》中也提到：『何為戒律？即是止惡之律。』它具有七種斷除的特徵，即無貪、無嗔和正見，這三者是所有善行的根源。如果從發起善行的角度來看，它就變成了十善業道。』正如以上所說。在《二十戒釋難》中也提到：『在《菩薩地》中，別解脫的七種戒被認為是戒律。』在解釋時，別解脫戒成為菩薩戒的一部分，應被視為一個方面。因此，對於那些具備別解脫戒併成為接受菩薩戒之器的人，也應給予這些教導。』這意味著，這並非是另一種避免殺生等行為的儀軌。如果不能避免這些行為，就不能成為接受菩薩戒之器。那些不想避免殺生等行為的人，不能成為生起菩薩戒的容器。避免這些行為的方式與別解脫戒相同，因此《菩薩地》中說七種別解脫戒是菩薩戒的一個方面。即使對於持有菩薩戒的人，在允許殺生等身語七支的情況下（如下文所述），也不存在殺生等同於違背別解脫戒的過失。例如，就像除了酒以外的其他戒條，即使允許病人破戒，通常持有比丘戒的人仍然需要避免這些行為。同樣，在受比丘戒時，並非必須指定哪些戒條可以不守，而是必須發愿守護一切戒條。因此，除非在特殊情況下，否則即使面臨生命危險，也必須像守護別解脫戒一樣守護這些戒條。因此，《菩提道燈論》…… 這些行爲準則屬於戒律的範疇，但並非真正的別解脫戒。正如《菩提道燈論》的註釋中所說：『戒律包括守護已制定的過失的七種別解脫戒，以及守護自性過失的十不善業。』前者是真正的別解脫戒，而後者只是與七種別解脫戒共通的部分。此外，《功德藏》中也提到：『何為戒律？即是止惡之律。』它具有七種斷除的特徵，即無貪、無嗔和正見，這三者是所有善行的根源。如果從發起善行的角度來看，它就變成了十善業道。』正如以上所說。在《二十戒釋難》中也提到：『在《菩薩地》中，別解脫的七種戒被認為是戒律。』在解釋時，別解脫戒成為菩薩戒的一部分，應被視為一個方面。因此，對於那些具備別解脫戒併成為接受菩薩戒之器的人，也應給予這些教導。』這意味著，這並非是另一種避免殺生等行為的儀軌。如果不能避免這些行為，就不能成為接受菩薩戒之器。那些不想避免殺生等行為的人，不能成為生起菩薩戒的容器。避免這些行為的方式與別解脫戒相同，因此《菩薩地》中說七種別解脫戒是菩薩戒的一個方面。即使對於持有菩薩戒的人，在允許殺生等身語七支的情況下（如下文所述），也不存在殺生等同於違背別解脫戒的過失。例如，就像除了酒以外的其他戒條，即使允許病人破戒，通常持有比丘戒的人仍然需要避免這些行為。同樣，在受比丘戒時，並非必須指定哪些戒條可以不守，而是必須發愿守護一切戒條。因此，除非在特殊情況下，否則即使面臨生命危險，也必須像守護別解脫戒一樣守護這些戒條。因此，《菩提道燈論》……
【English Translation】 These codes of conduct fall under the category of discipline, but are not the actual Pratimoksha vows. As the commentary to the 'Lamp for the Path to Enlightenment' states: 'Discipline includes the seven types of Pratimoksha vows that guard against prescribed transgressions, and guarding against the ten non-virtuous actions, which are natural transgressions.' The former are the actual Pratimoksha vows, while the latter are only common to the seven types of Pratimoksha vows. Furthermore, the 'Ornament of Realization' also mentions: 'What is discipline? It is the discipline of abstention.' It has the characteristics of seven types of abandonment, namely non-attachment, non-hatred, and right view, these three being the source of all virtues. If viewed from the perspective of initiating virtuous actions, it becomes the ten virtuous paths of action.' As stated above. In the 'Difficult Points of the Twenty Vows' it is also mentioned: 'In the 'Bodhisattva Grounds', the seven Pratimoksha vows are considered as discipline.' In explanation, the Pratimoksha vows become a part of the Bodhisattva vows and should be regarded as one aspect. Therefore, for those who possess the Pratimoksha vows and become vessels for receiving the Bodhisattva vows, these teachings should also be given.' This means that it is not another ritual to avoid killing, etc. If one cannot avoid these actions, one cannot become a vessel for receiving the Bodhisattva vows. Those who do not want to avoid killing, etc., cannot become a container for generating the Bodhisattva vows. The way to avoid these actions is the same as the Pratimoksha vows, therefore the 'Bodhisattva Grounds' says that the seven Pratimoksha vows are one aspect of the Bodhisattva vows. Even for those who hold the Bodhisattva vows, in the case of allowing killing, etc., of the seven physical and verbal actions (as mentioned below), there is no fault of killing, etc., being equivalent to violating the Pratimoksha vows. For example, just like other precepts besides alcohol, even if patients are allowed to break them, generally those who hold the Bhikshu vows still need to avoid these actions. Similarly, when taking the Bhikshu vows, it is not necessary to specify which precepts can be broken, but one must vow to guard all precepts. Therefore, unless in special circumstances, even if facing life-threatening situations, one must guard these precepts as one would guard the Pratimoksha vows. Therefore, the 'Lamp for the Path to Enlightenment'... These codes of conduct fall under the category of discipline, but are not the actual Pratimoksha vows. As the commentary to the 'Lamp for the Path to Enlightenment' states: 'Discipline includes the seven types of Pratimoksha vows that guard against prescribed transgressions, and guarding against the ten non-virtuous actions, which are natural transgressions.' The former are the actual Pratimoksha vows, while the latter are only common to the seven types of Pratimoksha vows. Furthermore, the 'Ornament of Realization' also mentions: 'What is discipline? It is the discipline of abstention.' It has the characteristics of seven types of abandonment, namely non-attachment, non-hatred, and right view, these three being the source of all virtues. If viewed from the perspective of initiating virtuous actions, it becomes the ten virtuous paths of action.' As stated above. In the 'Difficult Points of the Twenty Vows' it is also mentioned: 'In the 'Bodhisattva Grounds', the seven Pratimoksha vows are considered as discipline.' In explanation, the Pratimoksha vows become a part of the Bodhisattva vows and should be regarded as one aspect. Therefore, for those who possess the Pratimoksha vows and become vessels for receiving the Bodhisattva vows, these teachings should also be given.' This means that it is not another ritual to avoid killing, etc. If one cannot avoid these actions, one cannot become a vessel for receiving the Bodhisattva vows. Those who do not want to avoid killing, etc., cannot become a container for generating the Bodhisattva vows. The way to avoid these actions is the same as the Pratimoksha vows, therefore the 'Bodhisattva Grounds' says that the seven Pratimoksha vows are one aspect of the Bodhisattva vows. Even for those who hold the Bodhisattva vows, in the case of allowing killing, etc., of the seven physical and verbal actions (as mentioned below), there is no fault of killing, etc., being equivalent to violating the Pratimoksha vows. For example, just like other precepts besides alcohol, even if patients are allowed to break them, generally those who hold the Bhikshu vows still need to avoid these actions. Similarly, when taking the Bhikshu vows, it is not necessary to specify which precepts can be broken, but one must vow to guard all precepts. Therefore, unless in special circumstances, even if facing life-threatening situations, one must guard these precepts as one would guard the Pratimoksha vows. Therefore, the 'Lamp for the Path to Enlightenment'...
དུ། སོ་སོར་ཐར་པ་རིས་བདུན་གྱི། །རྟག་ཏུ་སྡོམ་གཞན་ལྡན་པ་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཡི། །སྐལ་བ་ཡོད་ཀྱི་གཞན་དུ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་ལས་དང་པོ་པ་ལ་སོ་ཐར་རིས་བདུན་གང་རུང་མེད་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་བའི་སྐལ་བ་མེད་ལ། སོ་ཐར་རིས་བདུན་དང་ཐུན་མོང་བ་རང་བཞིན་སྤོང་བ་མེད་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཙམ་སྐྱེ་བའི་སྐལ་བ་མེད་ཅེས་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི། སོ་ཐར་རིས་བདུན་མཚན་ཉིད་པ་གཅིག་མེད་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་མི་སྐྱེ་བར་བཞེད་པ་མིན་ཏེ། ལམ་སྒྲོན་འགྲེལ་པར། གཞུང་དེའི་མཚམས་སྦྱོར་དུ། དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་རྟེན་ཁྱད་པར་ཅན་བསྟན་པར་འདོད་ནས་ཞེས་པ་དང་། གཞུང་དེ་སློབ་དཔོན་བྱང་ཆུབ་བཟང་པོའི་འགྲེལ་པ་སྔར་དྲངས་པ་དེའི་དོན་བསྡུས་པ་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་འདི་ལ་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་ལུགས་གཉིས་བྱུང་སྟེ། འདི་ལྟར་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་ལ་སོ་ཐར་རྟེན་དུ་དགོས་པར་འདོད་པ་རྟེན་ཅན་པ་དང་། སོ་ཐར་གང་ཡིན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཡིན་པར་བཟུང་ནས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་གེགས་སུ་འདོད་པའི་རྟེན་མེད་པའོ། །དེ་ལ་རྟེན་ཅན་པ་རྣམས་ན་རེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སོ་སོར་ཐར་པ་ཞེས་གསུངས་པས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀའི་སོ་ཐར་རིས་བདུན་བདུན་ཡོད་ལ་གཞན་ལ་གནོད་པ་ལས་ལོག་པའི་སོ་ཐར་རིས་བདུན་སྤྱི་ཙམ་པ་ཞིག་རྟེན་དུ་དགོས་ཏེ་ཕན་འདོགས་པ་ལ་གནོད་པ་ 1-14-10b ལས་ལོག་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་པ་གཉིས་ཀྱི་སོ་ཐར་གྱི་ཁྱད་པར་ཡང་རྒྱུན་ཆགས་པ་དང་གཞན་སེམས་རྗེས་སུ་བསྲུང་བ་དང་བཅས་པ་དང་སླར་གསོར་རུང་བ་དང་གཞན་དོན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བསམ་པས་ཕྱེ་བ་དང་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། །བྱེ་བྲག་དང་བྲལ་བའི་སྤྱི་མི་སྲིད་པས་ཐེག་དམན་གྱི་སོ་ཐར་ནི་རྟེན་དུ་འགལ་ལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སོ་ཐར་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་རང་ཉིད་རང་གི་རྟེན་དུ་འགལ་བའི་ཉེས་པ་ཡང་མེད་དེ། དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས་སོ་ཐར་གྱི་བསྡོམས་པ་དང་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཐ་དད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་རིས་བདུན་ཡང་ལེན་པ་དང་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདུལ་བ་ལྟར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ནི་མི་རིགས་ཏེ། རིས་བདུན་གྱི་སོ་ཐར་སྐྱེ་བའི་རྟེན་དུ་དགོས་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྐྱེ་བའི་ལྷ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཞིང་། གནས་པའི་རྟེན་དུ་དགོས་པ་དང་ཤི་འཕོས་པས་མི་གཏོང་བའི་རྒྱུན་ཆགས་པ་ཡིན་ན་ལྷ་དང་དུད་འགྲོའི་དགེ་སློང་སོགས་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །སོ་ཐར་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་དུ་མི་དགོས་པ་ནི་ཐུབ་པའི་དགོངས་པའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང་འབྱུང་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་ཞིག་དགེ་བསྙེན་དང་དགེ་བསྙེན་མ་དང་དགེ་ཚུལ་དང་དགེ་ཚུལ
【現代漢語翻譯】 དུ། (Du) 對於那些始終持有七種別解脫戒律的人來說，才有資格獲得菩薩戒，否則不然。這裡所說的，是指對於初學者來說，如果他們沒有七種別解脫戒律中的任何一種，就沒有資格生起殊勝的戒律；如果沒有與七種別解脫戒律共同的自性捨棄，就沒有資格生起菩薩戒。這並不是說，如果沒有具備所有條件的七種別解脫戒律，就不能生起菩薩戒。正如《菩提道燈論釋》中所說：『該論的連線處，意在表明這是戒律的殊勝所依。』該論是菩薩戒的解釋，是之前所引用的，是總結了菩薩戒的意義。關於這一點，過去有兩種觀點：一種是認為菩薩戒的生起和安住需要別解脫作為基礎，稱為『有依者』；另一種是認為任何別解脫都是聲聞乘的，因此會障礙菩薩戒，稱為『無依者』。其中，『有依者』認為：『菩薩的別解脫』，這意味著大乘和小乘都有七種別解脫戒律，需要以不損害他人的七種別解脫戒律作為基礎，因為利益他人必然意味著不損害他人。大乘和小乘的別解脫戒律的區別在於，是否具有持續性、是否遵循他人的意願、是否可以恢復、是否以利益他人為目的，以及與此相反的情況。由於不存在脫離個體的普遍概念，因此小乘的別解脫戒律是相違的，而大乘的別解脫戒律本身就是菩薩的學處，因此不存在自身成為自身基礎的過失。正如《寶云經》中所說，別解脫的戒律和菩薩的學處是不同的。大乘的七種戒律，如受持和守護等，應按照《律經》來做。』這是一種錯誤的觀點，如果生起七種戒律需要別解脫作為基礎，那麼菩薩戒就不可能在天人中生起。如果安住需要基礎，並且死亡后也不會捨棄的持續存在，那麼天人和畜生中的比丘等就會存在。不需要別解脫作為菩薩戒生起的基礎，這也出自於《善逝密意莊嚴經》，正如經中所說：『任何居士、居士女、沙彌、沙彌女，乃至比丘、比丘尼，只要他們受持了菩薩律儀，就稱為菩薩。』因此，菩薩戒的生起並不取決於別解脫戒律。如果菩薩戒的根本罪是捨棄菩提心，那麼別解脫戒律就不能成為菩薩戒的基礎。如果菩薩戒的根本罪是捨棄菩提心，那麼別解脫戒律就不能成為菩薩戒的基礎。如果菩薩戒的根本罪是捨棄菩提心，那麼別解脫戒律就不能成為菩薩戒的基礎。 對於那些始終持有七種別解脫戒律的人來說，才有資格獲得菩薩戒，否則不然。這裡所說的，是指對於初學者來說，如果他們沒有七種別解脫戒律中的任何一種，就沒有資格生起殊勝的戒律；如果沒有與七種別解脫戒律共同的自性捨棄，就沒有資格生起菩薩戒。這並不是說，如果沒有具備所有條件的七種別解脫戒律，就不能生起菩薩戒。正如《菩提道燈論釋》中所說：『該論的連線處，意在表明這是戒律的殊勝所依。』該論是菩薩戒的解釋，是之前所引用的，是總結了菩薩戒的意義。關於這一點，過去有兩種觀點：一種是認為菩薩戒的生起和安住需要別解脫作為基礎，稱為『有依者』；另一種是認為任何別解脫都是聲聞乘的，因此會障礙菩薩戒，稱為『無依者』。其中，『有依者』認為：『菩薩的別解脫』，這意味著大乘和小乘都有七種別解脫戒律，需要以不損害他人的七種別解脫戒律作為基礎，因為利益他人必然意味著不損害他人。大乘和小乘的別解脫戒律的區別在於，是否具有持續性、是否遵循他人的意願、是否可以恢復、是否以利益他人為目的，以及與此相反的情況。由於不存在脫離個體的普遍概念，因此小乘的別解脫戒律是相違的，而大乘的別解脫戒律本身就是菩薩的學處，因此不存在自身成為自身基礎的過失。正如《寶云經》中所說，別解脫的戒律和菩薩的學處是不同的。大乘的七種戒律，如受持和守護等，應按照《律經》來做。』這是一種錯誤的觀點，如果生起七種戒律需要別解脫作為基礎，那麼菩薩戒就不可能在天人中生起。如果安住需要基礎，並且死亡后也不會捨棄的持續存在，那麼天人和畜生中的比丘等就會存在。不需要別解脫作為菩薩戒生起的基礎，這也出自於《善逝密意莊嚴經》，正如經中所說：『任何居士、居士女、沙彌、沙彌女，乃至比丘、比丘尼，只要他們受持了菩薩律儀，就稱為菩薩。』因此，菩薩戒的生起並不取決於別解脫戒律。如果菩薩戒的根本罪是捨棄菩提心，那麼別解脫戒律就不能成為菩薩戒的基礎。如果菩薩戒的根本罪是捨棄菩提心，那麼別解脫戒律就不能成為菩薩戒的基礎。如果菩薩戒的根本罪是捨棄菩提心，那麼別解脫戒律就不能成為菩薩戒的基礎。
【English Translation】 Du (དུ།): Those who always possess the sevenfold Pratimoksha (སོ་སོར་ཐར་པ་, individual liberation) vows have the opportunity for the Bodhisattva (བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་, enlightenment being) vows, otherwise not. This means that for beginners, if they do not have any of the sevenfold Pratimoksha vows, they do not have the opportunity to generate special vows of morality; if they do not have the common nature of abandoning with the sevenfold Pratimoksha vows, they do not have the opportunity to generate just the Bodhisattva vows. This does not mean that if one does not have one of the sevenfold Pratimoksha vows with all its characteristics, the Bodhisattva vows will not arise. As it is said in the commentary on the 'Lamp for the Path to Enlightenment': 'The connection of that text is intended to show the special basis of morality.' That text is an explanation of the Bodhisattva vows, which was quoted earlier, and it summarizes the meaning of the Bodhisattva vows. Regarding this, there were two views in the past: one is that the arising and abiding of the Bodhisattva vows require Pratimoksha as a basis, called 'those with a basis'; the other is that any Pratimoksha is of the Hearers (聲聞), therefore it is considered an obstacle to the Bodhisattva vows, called 'those without a basis.' Among them, 'those with a basis' think: 'The Pratimoksha of the Bodhisattva,' which means that both the Great Vehicle (大乘) and the Small Vehicle (小乘) have sevenfold Pratimoksha vows, and it is necessary to have a general sevenfold Pratimoksha vow that refrains from harming others as a basis, because benefiting others necessarily means not harming others. The difference between the Pratimoksha vows of the two vehicles is whether they have continuity, whether they follow the minds of others, whether they can be restored, whether they aim to benefit others, and the opposite of these. Since there is no universal concept apart from the individual, the Pratimoksha vows of the Lesser Vehicle are contradictory, while the Pratimoksha vows of the Great Vehicle are themselves the precepts of the Bodhisattva, so there is no fault of oneself becoming one's own basis. As it is said in the 'Cloud of Jewels Sutra,' the vows of Pratimoksha and the precepts of the Bodhisattva are different. The sevenfold vows of the Great Vehicle, such as taking and guarding, should be done according to the Vinaya (律經).' This is a wrong view. If the arising of the sevenfold vows requires Pratimoksha as a basis, then it would be impossible for the Bodhisattva vows to arise among gods and humans. If abiding requires a basis, and the continuity that is not abandoned by death and transference exists, then monks among gods and animals would exist. It is not necessary for Pratimoksha to be the basis for the arising of the Bodhisattva vows, which also comes from the 'Ornament of the Sugata's Intention,' as it is said: 'Anyone who is a layperson, a laywoman, a novice monk, a novice nun, or even a monk or a nun, as long as they have taken the Bodhisattva vows, is called a Bodhisattva.' Therefore, the arising of the Bodhisattva vows does not depend on the Pratimoksha vows. If the root downfall of the Bodhisattva vows is abandoning Bodhicitta (菩提心, the mind of enlightenment), then the Pratimoksha vows cannot be the basis of the Bodhisattva vows. If the root downfall of the Bodhisattva vows is abandoning Bodhicitta, then the Pratimoksha vows cannot be the basis of the Bodhisattva vows. If the root downfall of the Bodhisattva vows is abandoning Bodhicitta, then the Pratimoksha vows cannot be the basis of the Bodhisattva vows. Du (དུ།): Those who always possess the sevenfold Pratimoksha (སོ་སོར་ཐར་པ་, individual liberation) vows have the opportunity for the Bodhisattva (བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་, enlightenment being) vows, otherwise not. This means that for beginners, if they do not have any of the sevenfold Pratimoksha vows, they do not have the opportunity to generate special vows of morality; if they do not have the common nature of abandoning with the sevenfold Pratimoksha vows, they do not have the opportunity to generate just the Bodhisattva vows. This does not mean that if one does not have one of the sevenfold Pratimoksha vows with all its characteristics, the Bodhisattva vows will not arise. As it is said in the commentary on the 'Lamp for the Path to Enlightenment': 'The connection of that text is intended to show the special basis of morality.' That text is an explanation of the Bodhisattva vows, which was quoted earlier, and it summarizes the meaning of the Bodhisattva vows. Regarding this, there were two views in the past: one is that the arising and abiding of the Bodhisattva vows require Pratimoksha as a basis, called 'those with a basis'; the other is that any Pratimoksha is of the Hearers (聲聞), therefore it is considered an obstacle to the Bodhisattva vows, called 'those without a basis.' Among them, 'those with a basis' think: 'The Pratimoksha of the Bodhisattva,' which means that both the Great Vehicle (大乘) and the Small Vehicle (小乘) have sevenfold Pratimoksha vows, and it is necessary to have a general sevenfold Pratimoksha vow that refrains from harming others as a basis, because benefiting others necessarily means not harming others. The difference between the Pratimoksha vows of the two vehicles is whether they have continuity, whether they follow the minds of others, whether they can be restored, whether they aim to benefit others, and the opposite of these. Since there is no universal concept apart from the individual, the Pratimoksha vows of the Lesser Vehicle are contradictory, while the Pratimoksha vows of the Great Vehicle are themselves the precepts of the Bodhisattva, so there is no fault of oneself becoming one's own basis. As it is said in the 'Cloud of Jewels Sutra,' the vows of Pratimoksha and the precepts of the Bodhisattva are different. The sevenfold vows of the Great Vehicle, such as taking and guarding, should be done according to the Vinaya (律經).' This is a wrong view. If the arising of the sevenfold vows requires Pratimoksha as a basis, then it would be impossible for the Bodhisattva vows to arise among gods and humans. If abiding requires a basis, and the continuity that is not abandoned by death and transference exists, then monks among gods and animals would exist. It is not necessary for Pratimoksha to be the basis for the arising of the Bodhisattva vows, which also comes from the 'Ornament of the Sugata's Intention,' as it is said: 'Anyone who is a layperson, a laywoman, a novice monk, a novice nun, or even a monk or a nun, as long as they have taken the Bodhisattva vows, is called a Bodhisattva.' Therefore, the arising of the Bodhisattva vows does not depend on the Pratimoksha vows. If the root downfall of the Bodhisattva vows is abandoning Bodhicitta (菩提心, the mind of enlightenment), then the Pratimoksha vows cannot be the basis of the Bodhisattva vows. If the root downfall of the Bodhisattva vows is abandoning Bodhicitta, then the Pratimoksha vows cannot be the basis of the Bodhisattva vows. If the root downfall of the Bodhisattva vows is abandoning Bodhicitta, then the Pratimoksha vows cannot be the basis of the Bodhisattva vows.
་མ་དང་དགེ་སློབ་མ་དང་དགེ་སློང་དང་དགེ་སློང་མའི་དབྱེ་བས་ཇི་སྲིད་འཚོ་བ་པའི་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་བདུན་པོ་རྣམས་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་བླང་བར་བྱ་ཡི། གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡོངས་སུ་ངལ་བ་མང་པོ་མ་བྱས་པ་སྟེ། 1-14-11a གལ་ཏེ་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་མེད་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་མི་སྐྱེ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལ་སོགས་པ་དང་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་གཞུང་དུ་འདི་དེའི་རྩ་བར་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །དགོས་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་དུ་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་བྱང་སར་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ངོས་བཟུང་བའི་སྐབས་སུ་སོ་ཐར་རིས་བདུན་ལ་གསུངས་པ་ནི། སོ་ཐར་རིས་བདུན་དངོས་དང་དེ་དག་དང་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་གཉིས་ཐུན་མོང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྤོང་བ་གཉིས་ཆར་ལ་གོ་བར་བྱའི་རིས་བདུན་འབའ་ཞིག་ལ་མི་གཟུང་ངོ་། །འདི་ལ་སོ་ཐར་དང་ཐུན་མོང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྤོང་བའི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བཟུང་བ་དང་མཉམ་དུ་སྐྱེ་བས་དེ་དང་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་རྩི་བའི་དོན་མེད་ལ། སོ་ཐར་རིས་བདུན་དངོས་ལྟ་བུ་ལ་ནི་སྔར་མ་བླངས་ཀྱང་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྐྱེ་ཡང་སོ་ཐར་གྱི་རྟེན་དུ་རུང་ན་སྔོན་དུ་ཁྱིམ་པ་དང་རབ་བྱུང་གང་རུང་གི་སོ་ཐར་ཞིག་བླང་བར་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པའི་རིམ་པ་ལས་འདས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་དགེ་ཚུལ་མ་བླངས་པར་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་བླངས་ན་སྐྱེ་མོད་ཀྱང་བྱར་མི་རུང་བ་བཞིན་ནོ། །རྟེན་མེད་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། རང་དོན་གྱི་བསམ་པ་མ་ལོག་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བའི་གེགས་ཡིན་ལ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་ལྡན་གྱིས་རང་དོན་གྱི་བསམ་པ་བསྐྱེད་ན་སྡོམ་པ་དེ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གནས་པའི་གེགས་སོ་ 1-14-11b ཞེས་ཟེར་བ་ནི། སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པ་དང་ཐེག་དམན་གྱི་བསམ་པ་གཉིས་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེད་པའི་འཁྲུལ་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྐྱེ་བ་ལ་ཐེག་དམན་གྱི་བསམ་པ་གཏང་དགོས་ཀྱང་སོ་ཐར་གཏང་མི་དགོས་ལ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྡོམ་ལྡན་གྱིས་ཐེག་དམན་གྱི་བསམ་པ་བསྐྱེད་ན་ཐེག་ཆེན་ལས་ཉམས་ཀྱང་སོ་ཐར་མི་གཏོང་སྟེ། སོ་ཐར་ནི་ཐེག་པ་གཉིས་ཀྱི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་བསམ་པ་དེ་སོ་ཐར་གྱི་གཏོང་རྒྱུར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་ལྡན་གྱིས་སྡོམ་པ་གོང་
【現代漢語翻譯】 如果有人說，只有那些持有七種別解脫戒（so sor thar pa'i sdom pa）中的任何一種，即比丘（dge slong）、比丘尼（dge slong ma）、沙彌（dge tshul）、沙彌尼（dge tshul ma）、正學女（dge slob ma）、近事男（dge bsnyen）、近事女（dge bsnyen ma），才能受菩薩戒（byang chub sems dpa'i sdom pa），因為其他人無法生起菩薩戒。這種說法是沒有對大乘（theg pa chen po）進行充分研究的結果。 如果說沒有別解脫戒就不能生起菩薩戒，那麼菩薩藏（byang chub sems dpa'i sde snod）等及其相關論典中，就會將此作為根本來宣說。必須毫無疑問地斷言其必要性，例如在大乘中，直到菩提（byang chub）之間都要皈依三寶（skabs su 'gro ba）。因此，在《菩薩地論》（Byang Sa）中確定戒律（sdom pa'i tshul khrims）時，提到別解脫七眾，指的是既要理解別解脫七眾本身，也要理解它們與菩薩戒共同的自性罪（rang bzhin gyi kha na ma tho ba spongs pa），而不僅僅是理解七眾本身。對於這種與別解脫共同的自性罪的戒律，由於它與菩薩戒同時生起，因此沒有必要將它們視為所依和能依的關係。至於別解脫七眾本身，即使之前沒有受持，菩薩戒也能生起，但如果別解脫可以作為菩薩戒的基礎，那麼應該首先受持在家或出家的別解脫戒，否則就會違背佛陀教法的次第，例如，沒有受持沙彌戒就受持比丘戒，雖然可以生起，但不允許這樣做。有些人說，如果自利之心（rang don gyi bsam pa）沒有消除，菩薩戒就不會生起，因為這是生起的障礙；如果持有菩薩戒的人產生自利之心，戒律就會退失，因為這是安住的障礙。 這種說法是混淆了別解脫戒和下乘（theg dman）之心的錯誤。因此，生起菩薩戒需要捨棄下乘之心，但不需要捨棄別解脫戒；持有大乘戒的人如果產生下乘之心，會從大乘中退失，但不會捨棄別解脫戒，因為別解脫是大小乘共同的，而且這種心不是捨棄別解脫的原因，持有別解脫戒的人可以受持更高的戒律。
【English Translation】 If someone says that only those who hold any of the seven vows of individual liberation (so sor thar pa'i sdom pa), namely monks (dge slong), nuns (dge slong ma), novices (dge tshul), novice nuns (dge tshul ma), probationary nuns (dge slob ma), laymen (dge bsnyen), and laywomen (dge bsnyen ma), can take the Bodhisattva vows (byang chub sems dpa'i sdom pa), because others cannot generate the Bodhisattva vows, this statement is the result of not having thoroughly studied the Mahayana (theg pa chen po). If it is said that the Bodhisattva vows cannot arise without the vows of individual liberation, then the Bodhisattva Pitaka (byang chub sems dpa'i sde snod) and other related treatises would declare this as the root. Its necessity must be asserted without a doubt, just as in the Mahayana, one takes refuge in the Three Jewels (skabs su 'gro ba) until enlightenment (byang chub). Therefore, when determining the discipline (sdom pa'i tshul khrims) in the Bodhisattva Grounds (Byang Sa), mentioning the seven classes of individual liberation refers to understanding both the seven classes of individual liberation themselves and the naturally negative actions (rang bzhin gyi kha na ma tho ba spongs pa) that are common to them and the Bodhisattva vows, and not just understanding the seven classes themselves. For this discipline of abandoning naturally negative actions that are common with individual liberation, since it arises simultaneously with taking the Bodhisattva vows, there is no need to consider them as the basis and the based. As for the seven classes of individual liberation themselves, even if they have not been taken before, the Bodhisattva vows can arise, but if individual liberation can serve as the basis for the Bodhisattva vows, then one should first take the individual liberation vows of either a layperson or an ordained person, otherwise it would violate the order of the Buddha's teachings, just as if one takes the vows of a monk without taking the vows of a novice, although it can arise, it is not allowed. Some say that if the thought of self-interest (rang don gyi bsam pa) is not abandoned, the Bodhisattva vows will not arise, because it is an obstacle to arising; if a holder of the Bodhisattva vows generates the thought of self-interest, the vows will be lost, because it is an obstacle to abiding. This statement is a mistake of confusing the vows of individual liberation and the mind of the Hinayana (theg dman). Therefore, generating the Bodhisattva vows requires abandoning the mind of the Hinayana, but it does not require abandoning the vows of individual liberation; if a holder of the Mahayana vows generates the mind of the Hinayana, they will fall from the Mahayana, but they will not abandon the vows of individual liberation, because individual liberation is common to both the Mahayana and Hinayana, and this mind is not a reason to abandon individual liberation, and a holder of the vows of individual liberation can take higher vows.
མ་ལེན་པ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྡོམ་པ་གོང་མ་ལ་གནས་པས་འོག་མ་འདོར་བར་བྱེད་པ་ནི་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པའི་རྩ་བ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་སྐྱེ་དགུའི་ཕན་བདེའི་ལོ་ཐོག་གི་སེར་བ་ཆེན་པོ། གཞུང་གོང་འོག་གི་གནད་གཏན་ནས་མ་གོ་བའི་ལོག་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པས་རྒྱང་རིང་དུ་དོར་བར་བྱའོ། །འདི་ལྟ་བུའི་ལོག་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་བ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་སྡོམ་པ་གསུམ་བསྟན་པ་ལས། དེས་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པའི་སོ་སོར་ཐར་པ་དང་མཐུན་པར་བྱའོ། །འོད་སྲུངས་གང་དག་སོ་སོར་ཐར་པ་དང་མི་མཐུན་པར་བྱ་བར་སེམས་པ་དེ་དག་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་དང་མི་མཐུན་པར་བྱ་བར་སེམས་པའོ། །གང་དག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་དང་མི་མཐུན་པར་བྱ་བར་སེམས་པ་དེ་དག་ནི་འདས་པ་དང་མ་བྱོན་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་དང་མི་མཐུན་པར་བྱ་བར་སེམས་པ་སྟེ། དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ནི་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཇི་སྙེད་པ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ 1-14-12a ཚོར་བ་མྱོང་བའི་ཚོར་བ་དག་དེའི་བརྒྱའི་ཆར་ཡང་ཉེ་བར་མི་འགྲོ། སྟོང་དང་བརྒྱ་སྟོང་དང་བྱེ་བ་བརྒྱ་སྟོང་དང་གྲངས་དང་ཆ་དང་འགྲང་བ་དང་དཔེ་དང་རྒྱུར་ཡང་མི་ཕོད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་འདི་ལྟ་བུ་འདི་དག་ཡོངས་སུ་སྤོང་བར་འདོད་པས་དགེ་སློང་དེ་དག་གི་སྤྱོད་པ་འདི་ལྟ་བུ་དེ་དག་དཔག་ཚད་སྟོང་བས་ཀྱང་རིང་དུ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། བཟླས་པའི་སྒྲ་ཡང་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་ན་བལྟ་བ་དང་ཉན་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ་དེ་དག་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱའོ། །ཞེས་པ་དང་།དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། ཇི་ལྟར་ལོ་ཐོག་ཐམས་ཅད་ས་ལ་ནི། །བརྟེན་ནས་སྐྱོན་མེད་པར་ནི་སྐྱེ་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཚུལ་ཁྲིམས་བརྟེན་ནས་ཆོས་དཀར་མཆོག །སྙིང་རྗེའི་ཆུས་བརླན་པས་ནི་རྣམ་པར་སྐྱེ། །རྒྱལ་བ་ངས་གསུངས་སོ་སོར་ཐར་པ་ཡི། །ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་འདུལ་བ་མ་ལུས་ལ། །སྔགས་པ་ཁྱིམ་པས་རྟགས་དང་ཆོ་ག་སྤངས། །ལྷག་མ་རྣམས་ནི་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིས་ནི་རབ་བྱུང་གི་རྟགས་དང་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བཅས་པ་རྣམས་མ་གཏོགས་པ་འདུལ་བ་ནས་བཤད་པའི་བླང་དོར་རྣམས་སྔགས་པ་ཁྱིམ་པས་ཀྱང་ཉམས་སུ་བླང་དགོས་པར་གསུངས་ན། སྔགས་པ་རབ་བྱུང་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་ལྡན་གྱིས་ལྟ་ཅི་སྨོས། ལོག་པར་རྟོག་པའི་ཐ་ཆད་འདི་ཁ་ཆེའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་མཁས་པ་ཆེན་པོ་ཛྙཱ་ན་ཤྲཱི་མི་ཏྲས་ཀྱང་ནན་ཏན་དུ་མས་བཀག་སྟེ་ཇི་སྐད་དུ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་སྡོམ་པ་དང་དམ་ཚིག་མི་འགལ་བ་ལས། དང་པོར
【現代漢語翻譯】 不捨棄（較低的戒律）是爲了成為圓滿的基礎。因此，如果爲了守護更高的戒律而捨棄較低的戒律，那就是斷絕了佛陀教法的根本，如同眾生利樂莊稼的大冰雹。這是完全不理解上下經典的要點而產生的邪見，應當遠遠拋棄。爲了防止產生這樣的邪見，聖者在《三戒經》中說：『應當與經中所說的別解脫相符。』愚癡之人如果認為可以不遵從別解脫，那就是認為可以不遵從佛陀的十力和四無畏。如果有人認為可以不遵從佛陀的十力和四無畏，那就是認為可以不遵從過去、未來和現在諸佛的菩提。其果報是，三千大千世界中所有眾生在地獄所感受的痛苦，連其百分之一都無法比擬。更不用說千分之一、百萬分之一、千萬分之一，甚至無法用數字、部分、食物、比喻和原因來衡量。想要完全避免如此痛苦和不悅，比丘們應當遠遠避開這些行為，即使相隔數千由旬。即使是重複的聲音也應當避免，更何況是觀看和聽聞，都應當完全避免。』此外，《勝軍請問經》中也說：『如同所有莊稼都依賴土地而生長，沒有損害。同樣，依靠戒律，最勝的白法，被慈悲之水滋潤而生長。』佛陀我說，別解脫的戒律完全清凈，對於所有律藏，咒師和在家眾應當捨棄標誌和儀式，其餘都應當修持。』這說明，除了出家眾的標誌、事業的儀式和不共的規定之外，律藏中所說的應取應舍，咒師和在家眾也應當修持。更何況是咒師出家眾和具有菩薩戒者呢？這種極端的邪見，連克什米爾的頂嚴，大學者智吉祥友（Jñānaśrīmitra）也多次嚴厲制止，他說：『首先，戒律、律儀和誓言不應互相違背。 不捨棄是爲了成為圓滿的基礎。 因此，如果爲了守護更高的戒律而捨棄較低的戒律，那就是斷絕了佛陀教法的根本，如同眾生利樂莊稼的大冰雹。 這是完全不理解上下經典的要點而產生的邪見，應當遠遠拋棄。 爲了防止產生這樣的邪見，聖者在《三戒經》中說：『應當與經中所說的別解脫相符。』 愚癡之人如果認為可以不遵從別解脫，那就是認為可以不遵從佛陀的十力和四無畏。 如果有人認為可以不遵從佛陀的十力和四無畏，那就是認為可以不遵從過去、未來和現在諸佛的菩提。 其果報是，三千大千世界中所有眾生在地獄所感受的痛苦，連其百分之一都無法比擬。 更不用說千分之一、百萬分之一、千萬分之一，甚至無法用數字、部分、食物、比喻和原因來衡量。 想要完全避免如此痛苦和不悅，比丘們應當遠遠避開這些行為，即使相隔數千由旬。 即使是重複的聲音也應當避免，更何況是觀看和聽聞，都應當完全避免。』 此外，《勝軍請問經》中也說：『如同所有莊稼都依賴土地而生長，沒有損害。 同樣，依靠戒律，最勝的白法，被慈悲之水滋潤而生長。』 佛陀我說，別解脫的戒律完全清凈，對於所有律藏，咒師和在家眾應當捨棄標誌和儀式，其餘都應當修持。』 這說明，除了出家眾的標誌、事業的儀式和不共的規定之外，律藏中所說的應取應舍，咒師和在家眾也應當修持。 更何況是咒師出家眾和具有菩薩戒者呢？ 這種極端的邪見，連克什米爾的頂嚴，大學者智吉祥友（Jñānaśrīmitra）也多次嚴厲制止，他說：『首先，戒律、律儀和誓言不應互相違背。
【English Translation】 Not abandoning (the lower vows) is to become the basis of perfection. Therefore, if one abandons the lower vows in order to maintain the higher vows, that is cutting off the root of the Buddha's teachings, like a great hailstorm to the crops of benefit and happiness for beings. This is a perverse thought that completely misunderstands the essential points of the upper and lower scriptures, and should be discarded far away. In order to prevent such perverse thoughts from arising, the noble one said in the Sutra on the Three Vows: 'One should act in accordance with the Pratimoksha (藏文：སོ་སོར་ཐར་པ་，梵文天城體：प्रातिमोक्ष，梵文羅馬擬音：Prātimokṣa，漢語字面意思：別解脫) as taught in the scriptures.' Those foolish ones who think that they can disregard the Pratimoksha (藏文：སོ་སོར་ཐར་པ་，梵文天城體：प्रातिमोक्ष，梵文羅馬擬音：Prātimokṣa，漢語字面意思：別解脫) are thinking that they can disregard the ten powers and four fearlessnesses of the Buddha. Those who think that they can disregard the ten powers and four fearlessnesses of the Buddha are thinking that they can disregard the enlightenment of the Buddhas of the past, future, and present. The result of this is that the suffering experienced by all beings in the hells of the three thousand great thousand world systems is not even close to one percent of that. Not to mention one thousandth, one millionth, one hundred millionth, it cannot even be measured by numbers, parts, food, metaphors, or causes. Those monks who wish to completely avoid such suffering and unpleasantness should avoid such behavior from a distance of thousands of yojanas. Even the repeated sound should be avoided, let alone watching and listening, they should be completely avoided.' Furthermore, the Sutra Requested by Strong Army also says: 'Just as all crops rely on the earth to grow without harm, so too, relying on discipline, the supreme white Dharma, moistened by the water of compassion, grows. The Buddha said, the discipline of the Pratimoksha (藏文：སོ་སོར་ཐར་པ་，梵文天城體：प्रातिमोक्ष，梵文羅馬擬音：Prātimokṣa，漢語字面意思：別解脫) is completely pure, and for all Vinaya, mantra practitioners and householders should abandon the signs and rituals, and practice the rest.' This explains that, apart from the signs of renunciates, the rituals of activities, and the uncommon rules, the things to be adopted and abandoned as explained in the Vinaya should also be practiced by mantra practitioners and householders. What need is there to mention mantra practitioners who are renunciates and those who hold the Bodhisattva vows? This extreme perverse view was also repeatedly and strictly prohibited by the great scholar Jñānaśrīmitra, the crown jewel of Kashmir, who said: 'First, discipline, vows, and commitments should not contradict each other.' Not abandoning is to become the basis of perfection. Therefore, if one abandons the lower vows in order to maintain the higher vows, that is cutting off the root of the Buddha's teachings, like a great hailstorm to the crops of benefit and happiness for beings. This is a perverse thought that completely misunderstands the essential points of the upper and lower scriptures, and should be discarded far away. In order to prevent such perverse thoughts from arising, the noble one said in the Sutra on the Three Vows: 'One should act in accordance with the Pratimoksha (藏文：སོ་སོར་ཐར་པ་，梵文天城體：प्रातिमोक्ष，梵文羅馬擬音：Prātimokṣa，漢語字面意思：別解脫) as taught in the scriptures.' Those foolish ones who think that they can disregard the Pratimoksha (藏文：སོ་སོར་ཐར་པ་，梵文天城體：प्रातिमोक्ष，梵文羅馬擬音：Prātimokṣa，漢語字面意思：別解脫) are thinking that they can disregard the ten powers and four fearlessnesses of the Buddha. Those who think that they can disregard the ten powers and four fearlessnesses of the Buddha are thinking that they can disregard the enlightenment of the Buddhas of the past, future, and present. The result of this is that the suffering experienced by all beings in the hells of the three thousand great thousand world systems is not even close to one percent of that. Not to mention one thousandth, one millionth, one hundred millionth, it cannot even be measured by numbers, parts, food, metaphors, or causes. Those monks who wish to completely avoid such suffering and unpleasantness should avoid such behavior from a distance of thousands of yojanas. Even the repeated sound should be avoided, let alone watching and listening, they should be completely avoided.' Furthermore, the Sutra Requested by Strong Army also says: 'Just as all crops rely on the earth to grow without harm, so too, relying on discipline, the supreme white Dharma, moistened by the water of compassion, grows.' The Buddha said, the discipline of the Pratimoksha (藏文：སོ་སོར་ཐར་པ་，梵文天城體：प्रातिमोक्ष，梵文羅馬擬音：Prātimokṣa，漢語字面意思：別解脫) is completely pure, and for all Vinaya, mantra practitioners and householders should abandon the signs and rituals, and practice the rest.' This explains that, apart from the signs of renunciates, the rituals of activities, and the uncommon rules, the things to be adopted and abandoned as explained in the Vinaya should also be practiced by mantra practitioners and householders. What need is there to mention mantra practitioners who are renunciates and those who hold the Bodhisattva vows? This extreme perverse view was also repeatedly and strictly prohibited by the great scholar Jñānaśrīmitra, the crown jewel of Kashmir, who said: 'First, discipline, vows, and commitments should not contradict each other.'
་རབ་ཏུ་བྱུང་བརྟེན་ནས། ། 1-14-12b སྔགས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལམ་གནས། །ཕྱི་ནས་དེ་རྣམས་རྨོངས་སོགས་ཀྱིས། །འདུལ་བ་ཡི་ནི་བསྟན་བཅོས་ལས། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་སྡོམ་གནས་པ། །སོ་སོར་ཐར་དང་ལོ་དྲིར་གནས། །དེར་བཤད་པ་ཡི་བསླབ་པ་རྣམས། །ཕལ་ཆེར་བསྲུང་བར་མ་ནུས་པས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་དང་། །འགལ་བ་ཉིད་དུ་ཡོངས་བཟུང་ནས། །དེ་ལྟར་དེ་བཏང་རྣམ་པར་གནས། །ཞེས་དང་། རབ་བྱུང་སྡོམ་པ་བཏང་ནས་ནི། །སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པའམ་སྦྱིན་སོགས་ཀྱི། །སྡོམ་པ་ཡང་ནི་གཟུང་མི་བྱ། །ཞེས་དང་། བློ་ལྡན་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ཡིས། །དགེ་སློང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། །ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཐམས་ཅད་དུ། །རྨི་ལམ་དུ་ཡང་འགལ་མི་བསམ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། །མདོ་སྡེ་དུ་མར་ཡང་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ཁྱིམ་ན་གནས་པའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་རིང་ནས་བསླབས་པ་དུ་མས་ཀྱང་ཁྱིམ་སྤངས་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་ཆེད་དུ་གཉེར་ནས་མཛད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། སོ་སོར་ཐར་པའི་སྤྱི་དང་དེའི་ནང་ནས་ཀྱང་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་སྡོམ་པ་རྣམས་ནི་ཐེག་པ་མཆོག་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཅེས་སྤྲས་སུ་གཟུང་དགོས་སོ། ། ༈ དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གསུམ། ༈ མདོར་བསྟན་པ། མདོར་བསྟན་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་འོག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཕྱིར་ལུས་ངག་གི་དགེ་བ་བསགས་པ་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱའོ། །གཞུང་མང་པོ་ལས་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དག་པར་ 1-14-13a བླངས་པ་ཞེས་ཀྱང་འབྱུང་ངོ་། །འདི་ལ་གསུམ་ལས། དུས་ནི། འོག་ཏུ་ཞེས་པ་སྟེ་དགེ་བའི་ཆོས་གང་དག་ཅི་ཡང་རུང་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་ནས་ཞེས་མདོ་ལས་གསུངས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པ་ཁོ་ནའི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འཕེལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་ནས་དགེ་བ་རྣམས་བསྡུ་བར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཡང་སྔོན་ལ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་བརྟན་པར་བྱའོ། །དམིགས་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཕྱིར་ཏེ་རང་རྒྱུད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །དེས་ན་དགེ་བ་སྡུད་པ་ནི་རང་རྒྱུད་སྨིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ལ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ནི་གཞན་སྨིན་པར་བྱེད་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་ནི་དེའོ། །མཚན་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་ནི། ལུས་དང་ངག་གིས་དགེ་བ་བསགས་པ་སྟེ་ཡིད་མ་སྨོས་པ་ནི་དགེ་བ་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྐབས་ཡིན་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱང་ལུས་ངག་ཁོ་ནའི་ཡིན་པས་སོ་ཞེས་འགྲེལ་པ་གཞན་རྣམས་ནས་འཆད་ཀྱང་རྒྱས་བཤད་ནས་ཡིད་ཀྱི་
【現代漢語翻譯】 依靠出家。 安住於密咒和波羅蜜多道。之後，由於對這些的無知等原因，在《律經》中，安住于聲聞等戒律者，安住于別解脫戒和年度詢問。對於其中所說的學處，大多未能守護，完全執取與菩薩戒相違之處，如此這般地捨棄而住。如是說：『捨棄出家戒后，密咒戒或佈施等的戒律也不應受持。』又說：『具慧殊勝者，比丘菩薩，以善巧方便，於一切時，乃至夢中，亦不思違越。』等等，廣為宣說。在眾多經部中也說，轉輪王安住於家的菩薩大士，長久修習菩薩行，爲了出家並受具足戒而精進。因此，別解脫戒的總綱，以及其中的出家戒，都應被安住于殊勝乘者珍視。 善法集聚戒有三種。 簡略指示是：菩薩在圓滿受持戒律之後，爲了大菩提，積累身語的善根，無論任何善行，總而言之，稱為善法集聚戒。許多經論中也說，圓滿受持戒律。此有三種，時間是：之後，意思是說，無論任何善行，都必須安住于戒律中。《經》中說：『安住于戒律中』，顯示了唯有安住于戒律中才能生起、安住和增長善法。因此，受持菩薩戒后，應當積聚善根。首先要穩固地安住于戒律。所緣是：爲了大菩提，即爲了使自相續中圓滿成熟佛法。因此，積聚善根是爲了使自相續成熟，而利益眾生則是爲了使他相續成熟，這就是區別。體性或自性是：以身語積累善根，沒有提到意，是因為集聚善根戒的場合，戒律也只是身語的緣故。其他解釋中也這樣闡述，但在廣說中，意……
【English Translation】 Relying on ordination. Abiding in mantra and the path of pāramitā. Afterwards, due to ignorance of these, etc., in the Vinaya Sutra, those abiding in the precepts of Śrāvakas, etc., abide in the Prātimokṣa and annual inquiries. For the trainings spoken of therein, most are unable to protect them, and completely grasp what is contradictory to the Bodhisattva precepts, and thus abandon them and abide. It is said: 'Having abandoned the ordination precepts, the mantra precepts or the precepts of giving, etc., should not be taken.' And: 'The wise and excellent Bodhisattva Bhikṣu, with skillful means, at all times, even in dreams, does not think of transgressing.' Etc., are extensively taught. In many Sutras, it is also said that the great Bodhisattva Cakravartin, abiding in the home, having long trained in the conduct of a Bodhisattva, diligently strives to renounce the home and be ordained and fully ordained. Therefore, the general outline of the Prātimokṣa, and especially the ordination precepts, must be cherished by those abiding in the supreme vehicle. The discipline of accumulating virtuous dharmas has three aspects. The brief indication is: After a Bodhisattva has properly taken the precepts, whatever accumulation of virtue of body and speech is done for the sake of great Bodhi, all of that, in short, is called the discipline of accumulating virtuous dharmas. In many texts, it also appears as 'having properly taken the discipline of vows'. This has three aspects. The time is: 'Afterwards', meaning that whatever virtuous dharmas, all of them, 'abide in discipline', as the Sutra says, showing that only those virtuous dharmas that abide in discipline arise, abide, and increase. Therefore, having properly taken the Bodhisattva vows, one should accumulate virtues. First, one should stabilize the discipline of vows. The object is: 'For the sake of great Bodhi', that is, for the sake of fully ripening the Dharma of the Buddhas in one's own mindstream. Therefore, accumulating virtue is for the sake of ripening one's own mindstream, while benefiting sentient beings is for the sake of ripening others, that is the difference. The characteristic or nature is: accumulating virtue with body and speech. The reason why mind is not mentioned is that it is the occasion of the discipline of accumulating virtue, and the discipline is only of body and speech, as other commentaries explain, but in the extensive explanation, the mind...
དགེ་བ་དུ་མ་བཤད་པ་དང་སློབ་དཔོན་ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱི་འགྲེལ་པར་ཡིད་ཀྱང་བཤད་པས་ལུས་ངག་སྨོས་པས་ཡིད་ཤུགས་ལ་གོ་བར་ནུས་པས་མ་བཤད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ལེགས་སོ། །སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པའི་དཀའ་འགྲེལ་དང་ལམ་སྒྲོན་འགྲེལ་པ་ནི་གཞུང་ལ་ཡིད་ཡོད་པའི་ལུགས་སུ་བྱས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་སྒོ་གསུམ་རེ་རེ་བ་དང་གཉིས་གཉིས་དང་གསུམ་ཆར་གྱིས་བྱས་པའི་དགེ་བ་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོད་དོ། ། ༈ རྒྱས་པར་བཤད་པ། རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་བརྒྱད་ལས། ཤེས་རབ་གསུམ་བསྐྱེད་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ 1-14-13b ཁྲིམས་ལ་བརྟེན་ཅིང་གནས་ནས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་མེད་པར་གཙུག་ལག་དམ་པ་མཉན་ཏེ་ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་བཙལ་ལོ། །ཐོས་པའི་ཚོགས་བསགས་པ་ལས་དཔྱོད་པ་དང་ལྡན་པས་སེམས་སོ། །དེ་ནས་ནི་སྒོམ་པ་ལ་འཇུག་སྟེ་ཞི་ལྷག་སྒོམ་པའོ། །དེ་ཡང་ལུས་འདུ་འཛི་དང་སེམས་མི་དགེ་བའི་རྣམ་རྟོག་གིས་དབེན་པ་ལ་ལྟོས་པས་གཅིག་པུར་དགའ་བའོ། །སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པའི་དཀའ་འགྲེལ་དུ་གཅིག་ཏུ་དགའ་བ་ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལ་ཞི་གནས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ་ཡིན་ལ་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་དང་ལྷག་མཐོང་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་སྟེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་བསླབ་པ་གཉིས་འགྲུབ་པའོ། །ཞིང་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་ཚོགས་བསགས་པ་ནི། བླ་མ་རྣམས་ལ་མཐོང་ན་མི་འགྱིང་ཞིང་དགའ་བཞིན་དུ་བདེ་བར་བྱོན་ཏམ་ཞེས་གསོང་པོར་སྨྲ་བའམ་གུས་པར་སྨྲ་བ་དང་། ལུས་ཀྱིས་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་ལངས་ནས་སྟན་སྟོབ་པ་དང་སྟན་ལས་འཕགས་ཏེ་གུས་པ་སྟོན་པའི་མངོན་པར་ལྡང་བའམ་མྱུར་དུ་ལྡང་བ་དང་། ཉེ་བར་འོངས་པ་དང་མིག་ལམ་དུ་སྣང་བ་ན་ཕྱག་བྱེད་པའམ་ཐལ་མོ་ཙམ་སྦྱོར་བ་དང་གཡོག་བྱེད་པའི་གུས་པར་རིམ་གྲོ་བྱེད་པ་དང་། ནད་པ་རྣམས་ལ་བརྩེ་བས་ནད་གཡོག་བྱེད་པའོ། །དེས་ཕན་འདོགས་པ་དང་བླ་མ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཞིང་གསུམ་སྟེ་དང་པོ་ནི་ཕ་མ་དང་། གཉིས་པ་ནི་མཁན་སློབ་དང་གསུམ་པ་ནི་ནད་པ་སྟེ་འདི་དག་བྱང་སེམས་རབ་ཏུ་བྱུང་མ་བྱུང་གཉིས་ཀའི་བསོད་ནམས་སྐྱེ་བའི་གཞི་ཡིན་པས་ཞིང་ངོ་། །ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་དགའ་བ་ནི། གསུང་རབ་མ་ནོར་བར་སྨྲ་བ་དང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པའི་ལེགས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ལེགས་སོ་སྟེར་ 1-14-14a བ་དང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་གི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པ་དང་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དགེ་བ་རྣམས་ལ་བསམ་པ་ཐག་པས་ཡི་རང་ཞིང་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པའོ། །དེ་ཡང་གཞན་གྱིས་ཡོན་གནས་སུ་ཤེས་ནས་ཡི་རང་བར་འགྱུར་བ་དང་རང་གི་ཕྲག་དོག་སྤང་བ་དང་མ་བྱས་ཀྱང་བྱས་པ་དང་འདྲ་བའི་བསོད་ནམས་འཐོབ་པ་དང་། ལེགས་པ་དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རང་གིས་བྱས་པ་ལ་དགའ་བ་བཞིན་དུ་དགའ་བར་བྱའོ། །བཟོད་པ་བསྟེན་པ་ནི།ཕ་རོལ་གྱིས་གན
【現代漢語翻譯】 正如諸多善行和學問淵博的導師功德光（Yönten Ö）的註釋中所說，提到身語，就能理解意念的力量，因此沒有提及意念。二十戒律的難解之處和道燈論的註釋，都是按照心中有經典的原則來做的。這樣，就有了通過身語意各自、兩者、三者一起行善的戒律。 詳細解釋： 詳細解釋分為八個部分。生起三種智慧：菩薩依靠戒律而住，不散亂，聽聞神聖的經典，尋求聽聞的智慧。通過積累聽聞，以辨別力思考。然後進入禪修，修習止觀。這依賴於身體遠離喧囂，心遠離不善的分別念，因此喜歡獨處。《二十戒律難解》中說『喜歡獨處』。其中，止住是三摩地（梵文，天城體：samādhi，梵文羅馬擬音：samādhi，漢語字面意思：等持）的修習，聽聞和思考的智慧以及勝觀是智慧的修習，因此通過戒律成就兩種修習。在殊勝的田地裡積累資糧：見到上師們，不傲慢，高興地說『您安好嗎？』或者恭敬地說，身體行禮，起身讓座，或者從座位上站起來，恭敬地示現起立或迅速起立，靠近，或者在視線範圍內，行禮或者僅僅合掌，以及通過服侍來恭敬地侍奉，以及慈悲地照顧病人。通過這些來利益，上師和痛苦的三個田地，第一個是父母，第二個是堪布和阿阇黎，第三個是病人，這些都是菩薩無論出家與否，生起福德的基礎，因此是田地。歡喜功德和具功德者：對於不錯誤地說出經文和讚頌三寶的善說給予讚賞，讚揚具有聽聞等功德的人，並且從內心深處隨喜一切眾生的善行，並用語言表達出來。這樣，當他人知道是功德之源而隨喜時，就能捨棄自己的嫉妒，獲得如同做了般的福德，並且爲了追隨那些善行，應當像歡喜自己所做的一樣歡喜。修習忍耐：他人加害時
【English Translation】 As stated in numerous virtues and the commentary by the learned master Yönten Ö, mentioning body and speech implies the power of mind, so the mind is not mentioned. The difficult points of the Twenty Vows and the commentary on the Lamp for the Path are done according to the principle of having the scriptures in mind. Thus, there are precepts for accumulating merit through each of the three doors, two by two, and all three together. Detailed Explanation: The detailed explanation is divided into eight parts. Generating the three wisdoms: A Bodhisattva relies on and abides in the precepts, and without distraction, listens to the sacred scriptures, seeking the wisdom of hearing. From accumulating hearing, one contemplates with discernment. Then one enters into meditation, practicing shamatha and vipashyana. This depends on the body being secluded from busyness and the mind being free from unwholesome thoughts, therefore one delights in solitude. The 'Difficult Points of the Twenty Vows' states 'delighting in solitude'. Among these, shamatha is the training of samādhi (藏文，梵文天城體：samādhi，梵文羅馬擬音：samādhi，漢語字面意思：concentration), and the wisdom of hearing and thinking, and vipashyana are the training of wisdom, thus accomplishing two trainings through the precepts. Accumulating merit in a special field: When seeing lamas, not being arrogant, and happily saying 'Are you well?' or respectfully saying, bowing with the body, rising to offer a seat, or rising from the seat, respectfully showing rising or quickly rising, approaching, or when in sight, bowing or merely joining palms, and respectfully serving through service, and compassionately caring for the sick. Through these, benefiting, the three fields of the lama and suffering, the first being parents, the second being khenpos and acharyas, and the third being the sick, these are the basis for Bodhisattvas, whether ordained or not, to generate merit, therefore they are fields. Rejoicing in virtues and those with virtues: Giving praise for speaking the scriptures without error and for good speech praising the Three Jewels, praising those who possess virtues such as hearing, and rejoicing from the depths of one's heart in the virtues of all sentient beings, and expressing it in words. Thus, when others know it is a source of merit and rejoice, one can abandon one's own jealousy, obtain merit as if one had done it, and in order to follow those good deeds, one should rejoice as one rejoices in what one has done. Practicing patience: When others harm
ོད་པ་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སོ་སོར་བརྟགས་ཏེ་སྔོན་གྱི་ལས་སུ་ལྟ་ཞིང་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་ནས་སླར་མི་ཁྲོ་ཞིང་གནོད་ལན་མི་བྱེད་པའོ། །བསྔོ་བ་དང་སྨོན་ལམ་གདབ་པ་ནི། བྱས་པ་ཆུད་མི་ཟ་བ་དང་བསོད་ནམས་ཐ་དད་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་སྒོ་གསུམ་གྱིས་བྱས་པ་དང་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་དགེ་བ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་བསྔོ་བ་དང་། ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུས་དུས་སུ་ས་བཅུ་པར་བཤད་པའི་སྨོན་ལམ་བཅུ་འམ། བཟང་པོ་སྤྱོད་པའི་སྨོན་ལམ་གདབ་པའོ། །དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་ནི།དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་མཆོད་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ཟང་ཟིང་དང་སྒྲུབ་པའི་མཆོད་པ་གཉིས་དང་ངན་པ་མིན་པའི་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཆོད་པའོ། །བག་ཡོད་བསྟེན་པ་ནི། རྟག་ཏུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཕྱིན་དྲུག་གི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་རྣམས་ལ་བརྩོན་པ་ཆེན་པོས་འཇུག་པའོ། །ཚོགས་ལམ་གྱི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་དགེ་བ་ནི། ཡིད་ཀྱིས་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དང་ལྡན་བཞིན་དུ་ལུས་ངག་གིས་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་ལ་སྤྱོད་པས་ཀུན་ནས་བསྲུང་བ་དང་དབང་པོ་མ་བསྡམས་པས་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་མི་ 1-14-14b འོང་པའི་ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཆགས་སྡང་སྐྱེ་བ་ལས་སེམས་སྲུང་བར་བྱེད་པའི་དབང་པོའི་སྒོ་བསྲུང་བ་དང་། ཧ་ཅང་འགྲངས་པ་དང་ཧ་ཅང་བཀྲེས་ཏེ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པར་མི་ནུས་པའི་མཐའ་གཉིས་སུ་མ་ལྷུང་བར་ལུས་གནས་པའི་ཕྱིར་དུ་རན་པར་ཟ་བའི་ཟས་ཀྱི་ཚོད་རིག་པ་དང་། མཚན་མོ་ལ་ཐུན་གསུམ་དུ་བྱས་པའི་བར་པ་ལ་ཉལ་ཞིང་སྔ་ཕྱི་གཉིས་དང་ཉིན་པར་ལ་ཁ་ཏོན་དང་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་པ་ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་དང་ཆ་སྨད་ལ་མི་ཉལ་བར་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་པ་དང་། དགེ་བ་ལ་འཛུད་ཅིང་མི་དགེ་བ་ལས་ཟློག་པའི་གྲོགས་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་དང་ལུང་འབོགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པ་དང་། རང་གིས་རང་གི་བཤེས་གཉེན་བྱས་ཏེ་རང་གི་ཉེས་པ་ལ་བརྟག་ཅིང་ཉེས་པ་དེའི་འདི་ཕྱིའི་ཉེས་དམིགས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་གཉེན་པོ་བསྟེན་པས་སེལ་བར་བྱེད་པ་དང་། འཁྲུལ་པའམ་ཉེས་པ་བྱུང་བ་རྣམས་སངས་རྒྱས་སྲས་བཅས་དང་འཕྲད་པའི་སྐལ་བ་ཡོད་ན་དེ་དག་དང་མེད་ན་དེ་དག་གི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཕྱོགས་བཅུའི་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་ལ་མཁྱེན་པར་གསོལ་ཏེ་མཐོལ་ཞིང་འཆགས་པ་དང་ཆོས་མཐུན་པར་སྤྱོད་པའི་གྲོགས་ལའང་དེ་ལྟར་བྱེད་པའོ། ། ༈ དོན་བསྡུ་བ། དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ལྟ་བུ་དང་མཐུན་པའི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་སྒྲུབ་པ་དང་བསམ་པ་དང་རྣམ་པར་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་སྒྲུབ་པ་ནི་གསར་དུ་བསྐྱེད་པ་སྟེ་ཤེས་རབ་གསུམ་བསྐྱེད་པ་ལྟ་བུའོ། །སྲུང་བ་ནི་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཆུད་མི་ཟ་བར་བྱེད་པའོ། དེ་ཡང་བཟོ
【現代漢語翻譯】 對於所有已經造成的傷害，要分別進行審視，視其為前世的業力，生起慈悲心，不再憤怒，也不進行報復。 迴向和發願：爲了使善行不落空，併產生不同的福德，通過身、語、意三門，將已經做過和將要做的一切善行，迴向于無上菩提；爲了成就無量功德，時時念誦《十地經》中所說的十大愿，或者《普賢行愿品》中的愿文。 供養三寶：以各種方式供養三寶，包括財物供養和修行供養兩種，以及非惡的大供養。 守護正念：恒常不斷地以極大的精進投入到六度等善法中。 成為資糧道的善行：在憶念和正知中，以身語守護所學之處，全面防護；守護根門，不因未調伏而追逐悅意和不悅意的對境，從而保護自心，不生起貪嗔；適量飲食，不落入過度飽食或過度飢餓兩種極端，以免無法精進修行，爲了維持身體而適量飲食；將夜晚分為三部分，中間部分用來睡眠，前後兩部分和白天則用於誦經和瑜伽修行，不在上半夜和下半夜睡眠，而是精進于瑜伽；依止能引入善法、阻止惡行的善知識，如具德之人、接受教法等；自己作為自己的善知識，審視自己的過失，瞭解這些過失在此生和來世的過患，然後通過採取對治措施來消除它們；如果出現錯誤或過失，如果有機會與佛陀和菩薩相遇，就在他們面前，如果沒有機會，就在他們的佛像前，向十方諸佛菩薩祈請知曉，並坦白懺悔，對於與自己修持相同佛法的道友，也應如此。 要義總結： 要義總結：修行、思維和增長與上述行為相符的善法，這種戒律被稱為菩薩的攝善法戒。修行指的是新產生，例如生起三種智慧。守護指的是使已產生的善行不落空，也就是防止已產生的善行退失。
【English Translation】 Examine all the harm that has been done separately, viewing it as karma from previous lives, generate compassion, and do not be angry or retaliate. Dedication and Aspiration: In order to prevent virtuous actions from being in vain and to generate different merits, dedicate all the virtuous actions that have been done and will be done through the three doors of body, speech, and mind to unsurpassed Bodhi; in order to accomplish immeasurable qualities, recite the ten great vows mentioned in the 'Ten Bhumi Sutra' or the aspirations in the 'Samantabhadra's Vow of Excellent Conduct' at all times. Offering to the Three Jewels: Offer to the Three Jewels in various ways, including both material offerings and practice offerings, as well as great offerings that are not evil. Maintaining Mindfulness: Constantly and continuously engage in the virtuous aspects of the six perfections with great diligence. Virtuous actions that become the place of the path of accumulation: In mindfulness and awareness, protect the basis of learning with body and speech, and comprehensively protect; guard the doors of the senses, not following after pleasant and unpleasant objects because they are untamed, thereby protecting one's mind and not generating attachment and aversion; eat moderately, not falling into the two extremes of being too full or too hungry, so as not to be unable to practice diligently, and eat moderately for the sake of maintaining the body; divide the night into three parts, using the middle part for sleep, and the first and last parts and the daytime for recitation and yoga practice, not sleeping in the first and last parts of the night, but diligently engaging in yoga; rely on virtuous friends who introduce virtuous actions and prevent evil actions, such as virtuous individuals, receiving teachings, etc.; make oneself one's own virtuous friend, examine one's own faults, understand the faults of these faults in this life and the next, and then eliminate them by taking countermeasures; if mistakes or faults occur, if there is an opportunity to meet with the Buddha and Bodhisattvas, then in front of them, if there is no opportunity, then in front of their images, pray to the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions to know, and confess and repent, and do the same to friends who practice the same Dharma. Summary of the Meaning: Summary of the Meaning: Practicing, thinking, and increasing virtuous dharmas that are in accordance with the above actions, this discipline is called the Bodhisattva's discipline of gathering virtuous dharmas. Practice refers to newly generating, such as generating the three wisdoms. Protection refers to preventing the virtuous actions that have been generated from being in vain, that is, preventing the virtuous actions that have been generated from declining.
ད་པ་བསྟེན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་ཁོང་ཁྲོ་མ་ 1-14-15a བཀག་ན་དེས་དགེ་བ་བསགས་པ་རྣམས་འཇོམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཕེལ་བར་བྱེད་པ་ནི་བསྲུངས་པ་རྣམས་སླར་ཡང་འཕེལ་བ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་རྟས་པར་བྱེད་པ་སྟེ་བསྔོ་བ་དང་སྨོན་ལམ་འདེབས་པ་ལྟ་བུའོ། ། ༈ སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གང་ཞེ་ན། དེ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་ཏུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། གྲོགས་བྱ་དགོས་པ་དང་ཐབས་ལ་རྨོངས་པ་དང་ཕན་འདོགས་པ་དང་འཇིགས་པས་ཉེན་པ་དང་མྱ་ངན་གྱིས་གཟིར་བ་དང་ཡོ་བྱད་ཀྱིས་ཕོངས་པ་དང་། གནས་འཆའ་བར་འདོད་པ་དང་བློ་མཐུན་པར་འདོད་པ་དང་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་དང་ལོག་པར་ཞུགས་པ་དང་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་གདུལ་བར་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྒྲུབ་པའོ། ། ༈ ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་ལ་གསུམ་ལས། ༈ སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་ནི། བྱང་སེམས་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པ་ཇི་ལྟར་ན་ལེགས་པར་བསྡམས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཅན་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཅུ་ལས་འདས་པའི་འདོད་པ་རྣམས་ལ་མི་ལྟ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མིའི་འདོད་པའི་མཆོག་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་སྲིད་ཐོབ་པ་ཡང་བོར་ཏེ་རབ་ཏུ་འབྱུང་ཞིང་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཀྱང་དེ་ལ་མི་ལྟ་བ་ནི་དཔེར་ན་རྩྭའམ་མི་གཙང་པ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། །འདོད་པར་བྱ་བས་ན་འདོད་པ་སྟེ་དངོས་པོའི་འདོད་པ་ལོངས་སྤྱོད་དང་འདིས་འདོད་པས་ན་འདོད་པ་སྟེ་ཉོན་མོངས་པའི་འདོད་པ་སྲེད་པའོ་འདིར་ནི་དང་པོ་སྟེ། དེ་ཡང་ཕྱག་དར་གྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་སྤངས་པའི་རྩྭ་ལ་སླར་ཡང་མི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཆགས་པར་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་མེད་པར་མཐོང་ནས་སྔར་སྤངས་པ་ལ་སླར་མི་ལྟའོ། །ཡང་མི་གཙང་བའི་བློས་སྤངས་པའི་ 1-14-15b ཕྱིས་རུལ་བ་ལ་སླར་མི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདོད་པ་དེ་དག་ཉོན་མོངས་པ་ཕྱིས་རུལ་པ་ལྟ་བུ་དང་འབྲེལ་བར་མཐོང་ནས་སླར་ཡང་མི་ལྟའོ། །དེ་ལྟར་ན་དང་པོར་ཁྱིམ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་སྤངས་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་ཡང་སླར་དེ་དག་ལ་ལྟ་བར་བྱེད་ན་སྡོམ་པ་ཡོངས་སུ་དག་པར་མི་འགྱུར་བས་སླར་ཡང་མ་ཆགས་པ་བརྟན་པར་བྱ་སྟེ་སྔར་བཤད་པའི་དཔེ་གཉིས་བཞིན་དུ་འདུ་ཤེས་འཇོག་དགོས་པའོ། །མ་འོངས་པའི་འདོད་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་མེད་པ་ནི་མ་འོངས་པ་ན་བདུད་ཀྱི་གནས་སུ་གཏོགས་པ་གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་པའི་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཡང་སྨོན་ནས་དེའི་དོན་དུ་ཚངས་པར་མི་སྤྱོད་ན་དེ་ལས་གཞན་པའི་འདོད་པའི་དོན་དུ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ལ་མི་དགའ་བ་ནི་དཔེར་ན་སྟག་གཟིག་ལ་སོགས་པས་གང་བའི་ནགས་ཐིབས་པོར་འཇུག་པར་མི་འདོད་པ
【現代漢語翻譯】 就像嗔怒一樣，如果壓制嗔怒，就會摧毀積累的善業。而增長善業的方法是，守護已有的善業，使其再次增長、擴大和穩固，比如迴向和發願。 利益有情之律儀： 利益有情，什麼是菩薩利益有情的律儀呢？簡而言之，可以歸納為十一種：幫助需要幫助的人，指引迷惑的人，利益他人，救護遭受恐懼威脅的人，安慰被憂傷折磨的人，供給缺乏資具的人，滿足想要安頓的人，幫助想要和諧相處的人，引導進入正道的人，糾正誤入歧途的人，以及以神通調伏應被調伏的人，根據情況採取相應的方法。 圓滿戒律之因： 圓滿戒律之因有三種： 別解脫戒圓滿之因： 別解脫戒圓滿之因：菩薩安住于別解脫戒，如何才能成為持戒清凈之人呢？對此，不貪戀十種以上的慾望。菩薩即使獲得了人間的最高慾望——轉輪王的統治，也會像丟棄草或不凈之物一樣捨棄，出家后也不再留戀。所謂的『慾望』，是指對財物的慾望和享受，以及由煩惱引起的慾望和貪戀。這裡指的是前者。就像用掃帚掃除的草，不會再回頭看一樣，因為已經看清了貪戀之物毫無意義，所以不會再留戀。又像以不凈觀捨棄的腐爛之物，不會再回頭看一樣，因為已經看到那些慾望與腐爛的煩惱有關聯，所以不會再留戀。因此，如果最初捨棄了世俗的享樂而出家，卻又回頭貪戀那些事物，那麼戒律就不會清凈，所以要堅定地不再貪戀，就像前面所說的兩個比喻一樣，要這樣安立觀念。對於未來的慾望，不生起歡喜之心，即使是未來屬於魔境的、他化自在天的享樂，也不應貪戀，爲了那些享樂而不修梵行，更何況是爲了其他的慾望呢？不對此生起歡喜之心，就像不願意進入充滿老虎、豹子等野獸的茂密森林一樣。
【English Translation】 Like anger, suppressing anger destroys the accumulated merits. Increasing them involves guarding what has been protected, making it grow again, expand, and become stable, such as dedication and making aspirations. The Discipline of Benefiting Sentient Beings: Benefiting Sentient Beings: What is the Bodhisattva's discipline of benefiting sentient beings? In short, it can be understood in eleven aspects: helping those who need help, guiding those who are confused, benefiting others, protecting those threatened by fear, comforting those tormented by sorrow, providing for those who lack resources, satisfying those who want to settle down, helping those who want to be harmonious, guiding those who enter the right path, correcting those who enter the wrong path, and subduing those who should be subdued by miraculous powers, accomplishing their purposes as appropriate. The Cause of Perfecting Discipline: There are three causes for perfecting discipline: The Cause of Perfecting the Discipline of Vows: The Cause of Perfecting the Discipline of Vows: How does a Bodhisattva abiding in the discipline of vows become one with perfectly kept vows? Regarding this, not looking at desires that exceed ten. Even if a Bodhisattva obtains the supreme human desire, the dominion of a universal monarch, they abandon it like discarding grass or something impure, and even after ordaining, they do not look back at it, just as one does not look at grass or filth. 'Desire' is so-called because it is desired, referring to the desire for material possessions and enjoyment, and 'desire' is so-called because it is desired by it, referring to the desire of afflictions and craving. Here, it refers to the former. Just as one does not look back at grass that has been swept away with a broom, having seen that there is no essence to be attached to, one does not look back at what was previously abandoned. Similarly, just as one does not look back at something rotten that has been abandoned with a perception of impurity, having seen that those desires are connected to afflictions that are like something rotten, one does not look back at them. Therefore, if one initially renounces household enjoyments and ordains, but then looks back at those things, the vows will not become completely pure, so one must firmly not be attached again, and one must establish the perception as in the two examples mentioned earlier. Not having joy in future desires means that one should not even aspire to the enjoyments of the Other-Created Control, which belong to the realm of demons in the future, and if one does not practice celibacy for the sake of those enjoyments, what need is there to mention other desires? Not having joy in that is like not wanting to enter a dense forest filled with tigers, leopards, and other wild animals.
་བཞིན་དུ་ལྟ་བའོ། །འདིར་འདས་པ་ལ་མི་ལྟ་བ་ལ་མིའི་འདོད་པ་སྨོས་ཀྱི་ལྷ་མ་སྨོས་པ་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་གཙོ་བོར་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་སྐབས་ཡིན་ལ་ལྷ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་འོངས་པ་ལ་མི་དགའ་བ་ལ་ལྷའི་འདོད་པ་སྨོས་ཀྱི་མི་མ་སྨོས་པ་ནི་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཕྱི་མར་སྨོན་པ་མེད་པར་སྟོན་པའི་སྐབས་ཡིན་ཞིང་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་བདུད་ཀྱི་གནས་ཀྱི་ལས་ལྷག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་སྡོམ་པ་དག་པའམ་ལེགས་པར་བསྡམས་པ་ལ་མ་འོངས་པའི་འདོད་པའི་ཆེད་དུ་ཡང་ཚངས་སྤྱོད་ལ་མི་གནས་པ་ཞིག་དགོས་ཀྱི་སྔར་སྤངས་པའི་འདོད་པ་ལ་མི་ལྟ་བ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པའོ། །ད་ལྟར་བ་ལ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ནི། རྒྱལ་པོ་དང་ཁྱིམ་བདག་སེམས་ཅན་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྙེད་བཀུར་གྱི་འདོད་པ་ལ་ཡང་རོ་མྱང་བར་མི་བྱེད་ 1-14-16a ན་སེམས་ཅན་ཐ་ཆད་ཀྱི་རྙེད་བཀུར་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ནི་དཔེར་ན་ཟས་ཟོས་པ་ཕྱིར་སྐྱུགས་པ་ལ་རོ་མྱང་བར་མི་བྱེད་པ་དང་འདྲ་བར་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་དང་འདྲ་བར་མཐོང་བའོ། །དེ་ལ་གཙོ་བོར་ཕྱི་མའི་འདོད་པ་ལ་སྨོན་ནས་ཚངས་པར་སྤྱད་ན་ལེགས་སྨོན་ཙམ་དུ་འགྱུར་བས་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པར་མི་འགྱུར་བར་འདྲ་ཡང་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་སྔར་ཐོབ་པ་འདོར་བ་དང་། ད་ལྟར་བ་ལ་མི་ཆགས་པ་ནི་ཁྱིམ་པའི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་མེད་མི་རུང་མ་ཡིན་གྱི་རབ་བྱུང་ལ་ངེས་པར་དགོས་པས་སྤྱིར་འཁོར་བ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམས་ནས་སྔར་ལྟར་བློ་མ་བཟློག་ན་ལེགས་པར་བསྡམས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་བ་ལ་ངེས་པ་དྲངས་དགོས་སོ། །དབེན་པ་ན་གནས་པར་དགའ་བ་ནི་ལུས་དབེན་པའི་གཅིག་པུ་ལ་དགའ་བ་དང་མང་པོའི་ནང་ན་གནས་ཀྱང་འདོད་པ་ལ་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱང་བསྲིངས་ཏེ་གནས་པའོ། །དེ་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་གྱི་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཚད་མེད་པ་གསར་དུ་སྒྲུབ་པ་དང་གྲུབ་ཟིན་པ་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དུ་འབད་པའོ། །འདིས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པ་ཙམ་ལ་ཆོག་ཤེས་བྱས་ནས་ཡོན་ཏན་གོང་མ་མི་འཚོལ་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་མི་འགྱུར་བར་བསྟན་ནོ། །ངག་དང་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི། འདུ་འཛིའི་ནང་ན་འདུག་པའི་ཚེ་ཡང་ངན་པའི་ཚིག་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་གཏམ་མི་སྨྲ་ལ། དབེན་པ་ན་གནས་པའི་ཚེ་ནི་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་ངན་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་སྐྱེད་པར་ལེགས་པར་སྡོམ་པའོ། །བརྒྱ་ལ་བརྗེད་ངས་པས་བྱུང་ན་ཡང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཉེས་དམིགས་སུ་ 1-14-16b ལྟ་ཞིང་འགྱོད་པ་དྲག་པོ་སྐྱེད་དོ། །དེ་རྒྱུན་དུ་བྱས་ན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ངག་ཡིད་ངན་པ་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་དྲན་པ་སྐྱེ་ཞིང་མི་བྱ་བའི་སེམས་ཀྱང་ཐོབ
【現代漢語翻譯】 如是觀之。此處不觀過去，只提人的慾望，而不提天神，是因為別解脫戒主要針對出家眾，而天神沒有出家。不喜未來，只提天神的慾望，而不提人，是因為在享受欲樂方面，沒有比魔界更厲害的了。總之，爲了未來的慾望，不應該安住于梵行，僅僅不觀過去所捨棄的慾望是不夠的。對於現在，沒有特別的貪戀，即使是國王和施主等大人物的利養恭敬，也不去品嚐滋味，更何況是低劣眾生的利養恭敬呢？這就像吃了東西又吐出來，不會再去品嚐滋味一樣，以正確的智慧如是觀之。如果主要爲了來世的慾望而修梵行，那就只是良好的願望，不會成為別解脫戒。捨棄過去已獲得的欲樂，以及不貪戀現在，對於在家居士的戒律來說，並非必不可少，但對於出家眾來說是絕對需要的。因此，普遍地觀修輪迴的過患，特別是觀修慾望的過患，如果不能像以前一樣轉變心意，就不能成為善於守護戒律的人，對此必須要有定解。喜歡住在寂靜處，是指喜歡身體處於寂靜的獨處，即使住在人群中，也能遠離對慾望的分別念等。而且，不認為僅僅持戒就足夠了，而是依靠戒律，爲了新獲得或已獲得的菩薩的無量三摩地而努力。這表明，如果滿足於僅僅持戒清凈，而不尋求更高的功德，就不能使戒律圓滿。語和分別唸完全清凈，是指即使在喧囂的環境中，也不說惡語和煩惱之語，住在寂靜處時，也不生起對慾望等的惡分別念，善於守護。即使百次因疏忽而犯錯，也會立即視為過患，生起強烈的後悔心。如果經常這樣做，就能依靠它，在惡語和惡念生起時立即生起正念，也能獲得不做惡事的心。 如是觀之。此處不觀過去，只提人的慾望，而不提天神，是因為別解脫戒主要針對出家眾，而天神沒有出家。不喜未來，只提天神的慾望，而不提人，是因為在享受欲樂方面，沒有比魔界更厲害的了。總之，爲了未來的慾望，不應該安住于梵行，僅僅不觀過去所捨棄的慾望是不夠的。對於現在，沒有特別的貪戀，即使是國王和施主等大人物的利養恭敬，也不去品嚐滋味，更何況是低劣眾生的利養恭敬呢？這就像吃了東西又吐出來，不會再去品嚐滋味一樣，以正確的智慧如是觀之。如果主要爲了來世的慾望而修梵行，那就只是良好的願望，不會成為別解脫戒。捨棄過去已獲得的欲樂，以及不貪戀現在，對於在家居士的戒律來說，並非必不可少，但對於出家眾來說是絕對需要的。因此，普遍地觀修輪迴的過患，特別是觀修慾望的過患，如果不能像以前一樣轉變心意，就不能成為善於守護戒律的人，對此必須要有定解。喜歡住在寂靜處，是指喜歡身體處於寂靜的獨處，即使住在人群中，也能遠離對慾望的分別念等。而且，不認為僅僅持戒就足夠了，而是依靠戒律，爲了新獲得或已獲得的菩薩的無量三摩地而努力。這表明，如果滿足於僅僅持戒清凈，而不尋求更高的功德，就不能使戒律圓滿。語和分別唸完全清凈，是指即使在喧囂的環境中，也不說惡語和煩惱之語，住在寂靜處時，也不生起對慾望等的惡分別念，善於守護。即使百次因疏忽而犯錯，也會立即視為過患，生起強烈的後悔心。如果經常這樣做，就能依靠它，在惡語和惡念生起時立即生起正念，也能獲得不做惡事的心。
【English Translation】 Thus, one should observe. Here, not observing the past only mentions the desires of humans, not gods, because the Pratimoksha (戒律) primarily concerns the ordained, and gods do not have ordination. Not delighting in the future only mentions the desires of gods, not humans, because in terms of enjoying sensual pleasures, there is nothing greater than the realm of Mara (魔). In short, one should not abide in celibacy for the sake of future desires; merely not observing past abandoned desires is not enough. Regarding the present, not having particular attachment means not savoring the taste even of the gains and respect of great beings like kings and patrons, let alone the gains and respect of inferior beings. This is like not savoring the taste of food that has been vomited out; one should see it similarly with correct wisdom. If one primarily practices celibacy for the sake of future desires, it will only be a good wish and will not become Pratimoksha (別解脫戒). Abandoning past acquired sensual pleasures and not being attached to the present are not indispensable for the precepts of householders, but they are absolutely necessary for the ordained. Therefore, one must cultivate a definite understanding that if one does not reverse one's mind as before by contemplating the faults of Samsara (輪迴) in general, and especially the faults of desires, one will not become someone who is good at guarding the precepts. Delighting in dwelling in solitude means delighting in the solitude of the body, and even when dwelling among many people, keeping one's distance from thoughts of desire and so on. Moreover, one does not consider merely keeping the precepts to be sufficient, but relies on the precepts to strive for the sake of newly attaining or gaining mastery over the immeasurable Samadhi (三摩地) of Bodhisattvas (菩薩). This shows that if one is content with merely keeping the precepts pure and does not seek higher qualities, one will not make the precepts perfect. Completely purifying speech and thoughts means not speaking evil words or afflictive words even when in a noisy environment, and when dwelling in solitude, not generating even a little evil thought of desire and so on, but guarding well. Even if one makes a mistake a hundred times due to negligence, one will immediately regard it as a fault and generate strong remorse. If one does this regularly, one will be able to rely on it to generate mindfulness immediately when evil speech and evil thoughts arise, and one will also gain the mind of not doing evil. Thus, one should observe. Here, not observing the past only mentions the desires of humans, not gods, because the Pratimoksha (戒律) primarily concerns the ordained, and gods do not have ordination. Not delighting in the future only mentions the desires of gods, not humans, because in terms of enjoying sensual pleasures, there is nothing greater than the realm of Mara (魔). In short, one should not abide in celibacy for the sake of future desires; merely not observing past abandoned desires is not enough. Regarding the present, not having particular attachment means not savoring the taste even of the gains and respect of great beings like kings and patrons, let alone the gains and respect of inferior beings. This is like not savoring the taste of food that has been vomited out; one should see it similarly with correct wisdom. If one primarily practices celibacy for the sake of future desires, it will only be a good wish and will not become Pratimoksha (別解脫戒). Abandoning past acquired sensual pleasures and not being attached to the present are not indispensable for the precepts of householders, but they are absolutely necessary for the ordained. Therefore, one must cultivate a definite understanding that if one does not reverse one's mind as before by contemplating the faults of Samsara (輪迴) in general, and especially the faults of desires, one will not become someone who is good at guarding the precepts. Delighting in dwelling in solitude means delighting in the solitude of the body, and even when dwelling among many people, keeping one's distance from thoughts of desire and so on. Moreover, one does not consider merely keeping the precepts to be sufficient, but relies on the precepts to strive for the sake of newly attaining or gaining mastery over the immeasurable Samadhi (三摩地) of Bodhisattvas (菩薩). This shows that if one is content with merely keeping the precepts pure and does not seek higher qualities, one will not make the precepts perfect. Completely purifying speech and thoughts means not speaking evil words or afflictive words even when in a noisy environment, and when dwelling in solitude, not generating even a little evil thought of desire and so on, but guarding well. Even if one makes a mistake a hundred times due to negligence, one will immediately regard it as a fault and generate strong remorse. If one does this regularly, one will be able to rely on it to generate mindfulness immediately when evil speech and evil thoughts arise, and one will also gain the mind of not doing evil.
་ནས་འདོར་རོ། །འདོར་པ་ལ་གོམས་ན་སྔར་དེ་གཉིས་ལ་དགའ་བ་ཇི་ཙམ་སྐྱེ་བ་དེ་ལྟར་ཕྱིས་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་ལ་མི་དགའ་བ་སྐྱེ་སྟེ་བློ་གཉིས་གོ་ས་འཕོ་བར་འགྱུར་རོ། །དང་པོ་ནས་མི་འབྱུང་བ་ལ་འབད་པ་དང་བྱུང་ན་ཡང་ཇི་མི་སྙམ་པར་མི་འཇོག་པར་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་ཞིང་འགྱོད་པ་དྲག་པོ་བསྐྱེད་པས་བློ་སྔ་ཕྱི་གནས་འཕོ་བ་འདི་ནི་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་བཀག་སྟེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་སུ་དག་པར་འགྱུར་བའི་མན་ངག་བླ་ན་མེད་པའོ། །རང་ལ་ཁྱད་དུ་མི་གསོད་པ་ནི། སོར་ཆུད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་བསླབ་གཞི་བགྲང་ལས་འདས་པའི་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་རྟོག་གེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་། བསྐལ་པ་གྲངས་ལས་འདས་པར་སྤྱོད་པའམ་ཡུན་མི་ཐུང་བར་ཞུགས་པའི་ཡུན་རིང་བ་དང་ལུས་ལ་སོགས་པ་གཏོང་བ་གཞན་གྱིས་བྱ་མི་ནུས་པའི་བྱ་དཀའ་བ་དག་ཐོས་པ་ན་དེ་དག་ལ་འཇིགས་པ་དང་བག་ཚ་བ་དང་། ངས་མི་ནུས་སྙམ་པ་ནི་བདག་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་སྟེ་དེ་འགོག་པའོ། །ཇི་ལྟར་འགོག་པ་ནི་དེ་དག་ཀྱང་མིར་གྱུར་པས་རིམ་གྱིས་བསླབས་པས་བསླབ་པ་དེ་དག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི་དང་པོ་ནས་དེ་ལྟར་ནུས་པ་མིན་ནོ། །བདག་གིས་ཀྱང་རིམ་གྱིས་སློབ་པའི་བརྩོན་པ་མ་བཏང་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་དག་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའོ། །དེས་ན་བསླབ་གཞི་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དེ་དག་མཉན་ནས་དེ་འདྲ་བ་སུས་སློབ་པར་ནུས་ཞེས་ཡལ་བར་འདོར་བ་དང་ཡང་བྱང་སེམས་གཞན་རྣམས་ 1-14-17a ཀྱི་ཡིན་གྱི་བདག་གི་མིན་ནོ་སྙམ་དུ་དོར་ན་རིགས་ཀྱི་ནུས་པ་རྒྱས་པའི་གེགས་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཞུམ་པ་བཀག་ནས་དངོས་སུ་འཇུག་པར་ནུས་པ་ལ་འབད་པ་དྲག་པོས་འཇུག་ཅིང་། རེ་ཞིག་མི་ནུས་པ་རྣམས་ཀྱང་བདག་གིས་འདི་ལྟ་བུ་ལ་སློབ་པ་ནམ་འོང་ན་སྙམ་དུ་སྤྲོ་བ་མང་དུ་བསྒོམ་པ་དང་། དེའི་རྒྱུར་གསག་སྦྱང་ལ་འབད་ཅིང་སྨོན་ལམ་རླབས་ཆེན་པོ་བྱ་དགོས་སོ། །ངེས་པ་ནི། རང་གི་ཉེས་པ་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་ཀྱི་ཕ་རོལ་གྱི་ཉེས་པ་ལ་མི་རྟོག་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་མི་བསྐྱེད་པའོ། །འོ་ན་ཕ་རོལ་གྱི་ཉེས་པ་དེ་ལྟར་འཇོག་གམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་དམིགས་ནས་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་སྐྱེད་ན་འདི་ནི་གང་ཟག་འདིའི་ཉེས་པ་མིན་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རང་དབང་མེད་པར་བྱུང་བའོ་ཞེས་མ་རུངས་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་རྣམས་ལ་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་དང་ཁོང་ཁྲོ་མི་སྐྱེད་པར་ཤས་ཆེར་བརྩེ་བ་སྐྱེད་ཅིང་དེར་མ་ཟད་བྱེད་འདོད་བསྐྱེད་དེ། འདི་ལྟར་ཅི་ནས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་དུ་མི་འགྱུར་བར་དེ་དང་ཕྲལ་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས་བཤེས་གཉེན་བྱེད་འདོད་པའོ། །བཟོད་པ་ནི། གཞ
【現代漢語翻譯】 因此應當捨棄。如果習慣於捨棄，那麼先前對於那二者的喜愛會逐漸減少，之後對於一切享樂都會感到不悅，心意會發生轉變。從一開始就努力不讓惡念產生，即使產生了也不要漠不關心，而要視其為過患，產生強烈的後悔之心，這樣前後念頭的轉變就能阻止不應做的事情，從而使戒律完全清凈，這是無上的竅訣。不輕視自己是指：當聽到已經成就的人們所持的三種戒律廣大無邊，所學內容無數且不可思議，經歷無數劫的修行或者長久不懈地投入，以及捨棄身體等他人難以做到的事情時，如果感到恐懼、畏懼，並且認為自己無法做到，這就是輕視自己，應當阻止這種想法。如何阻止呢？他們也是從人開始，通過逐漸學習才具備了這些戒律，並非一開始就具備這種能力。如果自己也不放棄逐漸學習的努力，那麼一定能夠獲得這些成就，應當生起這樣的歡喜心。因此，聽到無數的學習內容后，如果認為沒有人能夠學會這些而放棄，或者認為這些是其他菩薩的事情，與自己無關而捨棄，那麼就會成為增長種姓能力的巨大障礙，因此應當像之前所說的那樣，阻止沮喪，以強烈的精進心投入到實際行動中。對於暫時無法做到的事情，也要常常思考自己什麼時候才能學習這些，並生起極大的歡喜心，為此努力積累資糧、懺悔罪業，並且發出宏大的願望。堅定不移是指：反思自己的過錯，而不去思索他人的過錯，不產生痛苦。那麼，難道就那樣放任他人的過錯嗎？不是的，而是要以煩惱的眾生為對境，生起慈悲心。如何生起呢？認為這並非那個人的過錯，而是因為煩惱的力量使其不由自主地做出這些事情。對於不馴順和破戒的人，不要產生厭惡和憤怒，而要更多地生起憐憫之心，不僅如此，還要生起想要幫助他們的願望，心想無論如何也要讓他們發起菩提心，不再受煩惱的控制，脫離煩惱，獲得無上的菩提，從而想要成為他們的善知識。安忍是指：對於他人的... 因此，應該放棄。如果習慣於放棄，那麼先前對於那二者的喜愛會逐漸減少，之後對於一切享樂都會感到不悅，心意會發生轉變。從一開始就努力不讓惡念產生，即使產生了也不要漠不關心，而要視其為過患，產生強烈的後悔之心，這樣前後念頭的轉變就能阻止不應做的事情，從而使戒律完全清凈，這是無上的竅訣。不輕視自己是指：當聽到已經成就的人們所持的三種戒律廣大無邊，所學內容無數且不可思議，經歷無數劫的修行或者長久不懈地投入，以及捨棄身體等他人難以做到的事情時，如果感到恐懼、畏懼，並且認為自己無法做到，這就是輕視自己，應當阻止這種想法。如何阻止呢？他們也是從人開始，通過逐漸學習才具備了這些戒律，並非一開始就具備這種能力。如果自己也不放棄逐漸學習的努力，那麼一定能夠獲得這些成就，應當生起這樣的歡喜心。因此，聽到無數的學習內容后，如果認為沒有人能夠學會這些而放棄，或者認為這些是其他菩薩的事情，與自己無關而捨棄，那麼就會成為增長種姓能力的巨大障礙，因此應當像之前所說的那樣，阻止沮喪，以強烈的精進心投入到實際行動中。對於暫時無法做到的事情，也要常常思考自己什麼時候才能學習這些，並生起極大的歡喜心，為此努力積累資糧、懺悔罪業，並且發出宏大的願望。堅定不移是指：反思自己的過錯，而不去思索他人的過錯，不產生痛苦。那麼，難道就那樣放任他人的過錯嗎？不是的，而是要以煩惱的眾生為對境，生起慈悲心。如何生起呢？認為這並非那個人的過錯，而是因為煩惱的力量使其不由自主地做出這些事情。對於不馴順和破戒的人，不要產生厭惡和憤怒，而要更多地生起憐憫之心，不僅如此，還要生起想要幫助他們的願望，心想無論如何也要讓他們發起菩提心，不再受煩惱的控制，脫離煩惱，獲得無上的菩提，從而想要成為他們的善知識。安忍是指：對於他人的...
【English Translation】 Therefore, one should abandon them. If one becomes accustomed to abandoning, then the love for those two will gradually decrease, and later one will feel displeasure towards all enjoyments. The mind will undergo a transformation. From the beginning, one should strive not to let evil thoughts arise, and even if they do arise, one should not be indifferent. Instead, one should view them as faults and generate strong remorse. This transformation of previous and subsequent thoughts can prevent actions that should not be done, thereby completely purifying the precepts. This is the supreme key instruction. Not underestimating oneself means: when hearing about the three types of precepts held by those who have attained accomplishment, which are vast and boundless, the countless and inconceivable teachings, the practice over countless eons or the long-term unwavering commitment, and the difficult deeds such as giving up one's body that others cannot do, if one feels fear, apprehension, and thinks that one cannot do it, this is underestimating oneself, and one should prevent this thought. How to prevent it? They also started as ordinary people and gradually learned to possess these precepts. They were not capable of it from the beginning. If one does not give up the effort to gradually learn, then one will surely attain these accomplishments. One should generate such joy. Therefore, after hearing about the countless teachings, if one thinks that no one can learn them and gives up, or thinks that these are the affairs of other Bodhisattvas and not one's own and gives up, then it will become a great obstacle to the growth of the potential of one's lineage. Therefore, one should, as mentioned before, prevent discouragement and engage in actual practice with strong diligence. For those things that one cannot do for the time being, one should often think about when one will be able to learn these and generate great joy. For this, one should strive to accumulate merit, purify obscurations, and make great aspirations. Steadfastness means: reflecting on one's own faults and not contemplating the faults of others, and not generating suffering. Then, should one just let go of the faults of others? No, one should generate compassion by focusing on sentient beings afflicted by disturbing emotions. How to generate it? By thinking that this is not the fault of that person, but rather it is because of the power of disturbing emotions that they act involuntarily. For those who are unruly and have broken their vows, one should not generate aversion and anger, but rather generate more compassion, and not only that, but also generate the desire to help them, thinking that one must help them generate Bodhicitta, no longer be controlled by disturbing emotions, be separated from them, and attain unsurpassed Bodhi, thereby wanting to become their spiritual friend. Patience means: towards the... Therefore, one should abandon them. If one becomes accustomed to abandoning, then the love for those two will gradually decrease, and later one will feel displeasure towards all enjoyments. The mind will undergo a transformation. From the beginning, one should strive not to let evil thoughts arise, and even if they do arise, one should not be indifferent. Instead, one should view them as faults and generate strong remorse. This transformation of previous and subsequent thoughts can prevent actions that should not be done, thereby completely purifying the precepts. This is the supreme key instruction. Not underestimating oneself means: when hearing about the three types of precepts held by those who have attained accomplishment, which are vast and boundless, the countless and inconceivable teachings, the practice over countless eons or the long-term unwavering commitment, and the difficult deeds such as giving up one's body that others cannot do, if one feels fear, apprehension, and thinks that one cannot do it, this is underestimating oneself, and one should prevent this thought. How to prevent it? They also started as ordinary people and gradually learned to possess these precepts. They were not capable of it from the beginning. If one does not give up the effort to gradually learn, then one will surely attain these accomplishments. One should generate such joy. Therefore, after hearing about the countless teachings, if one thinks that no one can learn them and gives up, or thinks that these are the affairs of other Bodhisattvas and not one's own and gives up, then it will become a great obstacle to the growth of the potential of one's lineage. Therefore, one should, as mentioned before, prevent discouragement and engage in actual practice with strong diligence. For those things that one cannot do for the time being, one should often think about when one will be able to learn these and generate great joy. For this, one should strive to accumulate merit, purify obscurations, and make great aspirations. Steadfastness means: reflecting on one's own faults and not contemplating the faults of others, and not generating suffering. Then, should one just let go of the faults of others? No, one should generate compassion by focusing on sentient beings afflicted by disturbing emotions. How to generate it? By thinking that this is not the fault of that person, but rather it is because of the power of disturbing emotions that they act involuntarily. For those who are unruly and have broken their vows, one should not generate aversion and anger, but rather generate more compassion, and not only that, but also generate the desire to help them, thinking that one must help them generate Bodhicitta, no longer be controlled by disturbing emotions, be separated from them, and attain unsurpassed Bodhi, thereby wanting to become their spiritual friend. Patience means: towards the...
ན་གྱིས་ལག་པ་དང་བོང་བ་དང་མཚོན་ལ་སོགས་པས་བསྣུན་པ་ཡང་སེམས་ཀྱིས་སྡང་བ་ཡང་མི་བྱེད་ན་ཞེ་གཅོད་པའི་སྡིག་པ་ཅན་གྱི་ཚིག་འབྱིན་པའམ་རྡེག་པར་ལྟ་ག་ལ་བྱེད། དེས་ན་རིམ་པ་ལྟར་ཡིད་ངག་ལུས་གསུམ་དག་པའོ། །དེ་ལྟར་གནོད་པ་ཆེན་པོ་ཡང་བཟོད་ན་ཕན་པ་མེད་པར་ཕ་རོལ་ལ་སྤྱོ་བ་དང་ཚིག་གིས་གཤེ་ཞིང་ཁྲོ་བ་དང་སྡོད་ཅིག་ཅེས་དམ་འཆའ་ཞིང་དེ་འདྲ་བའི་གནོད་པས་ 1-14-17b སེམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དུ་གྱུར་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་བྱེད་པར་བཟོད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཞེས་ས་མུ་ཏྲ་མེ་གྷས་བྱས་ཟེར་བའི་འགྲེལ་པར་འབྱུང་ངོ་། །གཞུང་དུ་ནི་སྤྱོ་བའམ་ཁྲོ་བའམ་བརྒྱད་བཀག་གིས་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བའི་གནོད་པ་ཆུང་ངུ་དག་གིས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་བསྣུན་བའི་ལན་དུ་སྡང་བ་ཙམ་ཡང་མི་སྐྱེད་ན་དེ་དག་གིས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་གསུངས་པས། ཕ་རོལ་པོས་གནོད་པ་ཆུང་ངུ་བྱས་པས་སེམས་མི་འཁྲུག་པར་སྟོན་པ་སྟེ་དགེ་སྦྱོང་དུ་བྱེད་པའི་ཆོས་བཞི་ལ་གནས་པའོ། །བག་ཡོད་པ་ནི། སྔོན་གྱི་མཐའ་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་དང་དབུས་ཀྱི་མཐའ་དང་ལྡན་པ་དང་སྔ་ནས་བྱ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པའི་བག་ཡོད་པ་ལྔ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་རིམ་པ་ལྟར་འདས་པའི་དུས་སུ་ཉེས་པ་རྣམས་ཆོས་བཞིན་དུ་ཕྱིར་བཅོས་པ་དང་། མ་འོངས་པའི་དུས་སུ་ཡང་དེ་ལྟར་བྱེད་པར་ནན་ཏན་དུས་སེམས་པ་དང་ད་ལྟར་ཡང་བརྗེད་པ་མེད་པར་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་དང་། བདག་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་སྤྱོད་ཅིང་གནས་ན་ཉེས་པ་མི་འབྱུང་བ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་སྤྱོད་ཅིང་གནས་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་དུ་རབ་ཏུ་སྒྲིམ་པར་བྱེད་པ་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ལྟར་སྤྱོད་ཅིང་གནས་པའོ། །འདི་ནི་གཙོ་བོར་སོ་ཐར་ལས་འབྱུང་བའི་བསླབ་གཞི་ལ་བག་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྔ་ལ་ཡང་བཞི་པ་རྩ་བ་སྟེ་དེ་ཡོད་ན་ལྔ་པ་སྐྱེ་ལ་བརྒྱ་ལ་དེ་མ་སྐྱེས་པར་ཉེས་པ་བྱུང་ནའང་ཆོས་བཞིན་དུ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་གསོ་བ་འབྱུང་ངོ་། །ཆོ་ག་དང་འཚོ་བ་དག་པ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའི་ཆོ་གའམ་སྤྱོད་པ་དག་པ་ནི་གྲགས་པ་འདོད་ནས་དགེ་བ་མི་སྤྱོམས་པ་དང་སྡིག་པ་མི་འཆབ་ཅིང་སྒྲོགས་པ་དང་ངན་ཉུང་རྙེད་པ་ལ་ཡིད་མི་བདེ་བ་མེད་པའི་འདོད་པ་ཆུང་བ་དང་བཟང་མང་འཐོབ་པ་ལ་ལྷག་པར་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་པའི་ཆོག་ཤེས་པ་དང་། གྲང་བ་དང་ 1-14-18a བཀྲེས་སྐོམ་སོགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བཟོད་པ་དང་མ་རྙེད་པས་ཡིད་མི་བདེ་བ་མེད་པས་གདུང་བ་མེད་པ་དང་དབང་པོ་དུལ་བ་དང་ཞི་བས་མི་རྒོད་པ་དང་ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བས་ཡེད་ཡེད་པོ་མ་ཡིན་པ་དང་སྤྱོད་ལམ་རྣམས་མཛེས་ཤིང་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སྤྱོད་ལམ་རབ་ཏུ་ཞི་བའོ། །འཚོ་བ་དག་པ་ནི། ཚུལ་འཆོས་སོགས་ལོག་འཚོ་ལྔ་དང་བྲལ་བའོ། །བསྡམས་སུ་ཟིན་ཀྱང་རྒྱུ་དྲུག་གིས་ལེགས་པར་མ་བསྡམས་པ་སྟེ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་ཀ
【現代漢語翻譯】 如果有人用手、棍棒或武器等擊打你，而你的內心不生嗔恨，更不會說出惡語或進行報復，那麼你的身、語、意就依次清凈了。如果能忍受如此巨大的傷害，更何況是那些無益的責罵、惡語相向、憤怒和威脅呢？如果能做到對這些微小的傷害也不放在心上，又何談忍耐呢？正如薩穆札·梅嘎（Samudra Megha）所著的註釋中所說。經文中說：'更何況是那些責罵、憤怒或因八種世俗法而引起的微小傷害呢？'如果僅僅因為被擊打而不生嗔恨，更何況是其他情況呢？' 這表明，即使他人造成微小的傷害，內心也不會動搖，這就是安住於四種修行的比丘。謹慎是指具備前際、后際、中際，以及事先的行為和隨之而來的五種謹慎。這些依次是指：對於過去所犯的錯誤，如法懺悔；對於未來，努力避免重蹈覆轍；對於現在，不忘如是行持；以及無論自己如何行事和安住，都不會產生過失，因此要盡力謹慎行事和安住。這主要是指對別解脫戒律的謹慎。在這五種謹慎中，第四種是根本，有了它，第五種就會產生；如果沒有它，即使犯了錯誤，也能如法懺悔。儀軌和生計清凈合二為一，儀軌或行為清凈是指：不爲了名聲而行善，不隱瞞罪惡，而是公開懺悔；不貪圖微薄的利益，知足少欲；不追求豐厚的供養，知足常樂；能忍受寒冷、飢渴等痛苦；不因得不到所需之物而感到不快，沒有痛苦；調伏諸根，內心平靜，不放縱；不追逐外境，不心神不定；行為舉止端莊，如理作意，行為非常寂靜。生計清凈是指遠離諂媚等五種邪命。 即使已經約束，但如果沒有通過六種方式好好約束，就認為足夠了。
【English Translation】 If someone strikes you with their hands, sticks, weapons, etc., and your mind does not generate hatred, nor do you utter harsh words or retaliate, then your body, speech, and mind are successively purified. If you can endure such great harm, what need is there to mention useless scolding, abusive language, anger, and threats? If you can avoid even a slight mental distress from such harm, what need is there to speak of patience? As it says in the commentary by Samudra Megha. In the text, it says, 'What need is there to mention the minor harms caused by scolding, anger, or the eight worldly concerns?' If one does not generate even hatred in response to being struck, what need is there to mention those other things? This shows that even if others cause minor harm, the mind does not become disturbed, and this is abiding in the four practices of a mendicant. Mindfulness means possessing the former limit, the latter limit, and the middle limit, as well as the mindfulness of prior actions and subsequent conduct, which are fivefold. These are, in order: rectifying past misdeeds according to the Dharma; diligently resolving to act in the same way in the future; acting in the same way now without forgetting; and striving to act and abide in such a way that no faults arise, thinking, 'How should I act and abide so that no faults arise?' This mainly refers to being mindful of the precepts arising from individual liberation. Among these five, the fourth is the root; if it is present, the fifth arises, and if it is not present, even if faults occur, they can be rectified according to the Dharma in due order. Pure conduct and pure livelihood are combined into one; pure conduct or behavior means not practicing virtue for the sake of fame, not concealing sins but proclaiming them, being content with little and not being unhappy with meager gains, being content and not seeking excessive gains, enduring the suffering of cold, hunger, and thirst, not being unhappy with what is not obtained, being free from torment, having subdued senses, being peaceful and not agitated, not following after objects and not being fickle, and having conduct that is beautiful and mindful, thus having very peaceful conduct. Pure livelihood means being free from the five wrong livelihoods such as pretense. Even if one is restrained, if one is not well-restrained by the six causes, one considers that to be sufficient.
ུན་སློང་དང་བཅས་བའི་ངག་མ་དག་པ་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་འཁོར་མི་འཛིན་པ་ཉེས་པ་མི་འཆོས་པ་ཆོ་ག་དང་འཚོ་བ་མ་དག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལུས་ངག་བསྡམས་ཀྱང་དུས་གསུམ་གྱི་འདོད་པ་ལས་སེམས་མ་བསྡམས་པ་དང་བསྡམས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྟེན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་མི་འདོད་པའོ། །འཁོར་མི་འཛིན་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་འཁོར་བཟོད་པ་མི་འཛིན་པ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱིས་བཤད་དོ། ། ༈ དགེ་བ་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ། དགེ་བ་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་ནི། ལྔ་ཚན་གཉིས་ལས་ཕར་ཕྱིན་དང་པོ་ལྔའི་ཉེར་གནས་ནི། རིམ་པ་ལྟར་དེ་དག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཆགས་པའི་སེར་སྣ་ཕྲ་མོ་ཡང་དང་དུ་མི་ལེན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བའི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་ཁྲོ་བ་དང་ཁོན་འཛིན་སོགས་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་དང་དུ་མི་ལེན་པ་དང་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་དང་ཁྲོ་བ་དང་ཁོན་འཛིན་བྱུང་བ་དང་དུ་མི་ལེན་པ་དང་། དགེ་བ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ལེ་ལོ་དང་། ཉལ་བ་གློས་འབེབས་པ་འཕྲེས་པ་མ་གུས་པའི་སྙོམ་ལས་བྱུང་བ་དང་དུ་མི་ལེན་ 1-14-18b པ་དང་བསམ་གཏན་གྱི་རོ་མྱང་བ་དང་དེའི་སའི་ཉོན་མོངས་སམ་སེམས་ཞུམ་པ་དང་རྒོད་པ་སོགས་བྱུང་བ་དང་དུ་མི་ལེན་པར་སྤོང་བའོ། །མདོར་ན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དེ་དག་བྱུང་རེས་ཀྱིས་གཉེན་པོ་བསྟེན་ནས་འགོག་ཅིང་དེ་དག་གི་དབང་དུ་གཏན་ནས་མི་གཏོང་བའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཉེར་གནས་ནི། དགེ་བའི་ཕན་ཡོན་དང་དགེ་བའི་རྒྱུ་དང་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དང་མ་ལོག་པ་དང་དགེ་བ་སྡུད་པའི་བར་དུ་གཅོད་པ་ལྔ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་ནས་མི་ཤེས་པ་ལྔ་དང་བར་དུ་གཅོད་པ་སྤོང་བའོ། །ཕན་ཡོན་ནི་ལྷ་མི་དང་བྱང་ཆུབ་གསུམ་མོ། །རྒྱུ་ནི་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ཀྱི་རྒྱུ་དགེ་བཅུ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དགེ་བཤེས་ལ་བརྟེན་པ་དང་ཆོས་ཉན་པ་དང་སེམས་པ་དང་སྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དགེ་བའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ལ་རྟག་པ་བདེ་བ་གཙང་བ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པས་དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟེ་བྱང་སེམས་ཀྱིས་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ལྟ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕྱིན་དྲུག་གི་དགེ་བའི་འབྲས་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་དེའི་རྒྱུ་ཤེས་ཤིང་བར་གཅོད་སྔར་བསྟན་པའི་ཕྱིན་དྲུག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཤེས་ནས་སྤངས་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱིན་དྲུག་གི་དགེ་རྩ་སྡུད་པ་ནི། དགེ་བ་ཐམས་ཅད་སྡུད་པ་དང་མྱུར་དུ་སྡུད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་མ་འདས་ཀྱི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་དྲུག་ཏུ་མ་འདུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་དྲུག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤངས་ན་བདེ་བླག་ཏུ་བསྡུ་བར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི
【現代漢語翻譯】 不凈之語，輕蔑僧眾，不攝受眷屬，不懺悔罪過，不凈之行儀與生活。（第一點）分為兩方面：身語雖約束，心卻未從三時之慾中解脫；即使約束，也不願依戒律修持禪定。（不攝受眷屬）指不攝受具戒之眷屬，如善知識功德光所說。 積聚善法的戒律圓滿之因： 積聚善法的戒律圓滿之因，從兩組五事來說，前五度波羅蜜多的近因是：依次地，對於它們的不順品，對身體和受用執著的微細慳吝也不接受，以及作為戒律毀壞之基礎的煩惱，和近分的煩惱，如憤怒和懷恨等生起的一切都不接受，以及總是苦惱和憤怒和懷恨生起也不接受，以及不進入善法的懈怠，和睡眠、貪圖安逸、散亂、不恭敬的放逸生起也不接受，以及品嚐禪定的滋味和其地的煩惱或心灰意冷和掉舉等生起也不接受而斷除。總之，對於不順品，通過依次修習對治來遮止，並且完全不讓它們控制。 智慧的近因是：如實了知善法的利益和善法的因和善法的果，以及阻礙積聚善法的五種障礙，從而斷除五種不了知和障礙。利益是天人與三種菩提（聲聞菩提，緣覺菩提，無上菩提）。因是增上生和決定勝之因，如十善等，依靠善知識，聽聞佛法，思維和修持等。對於獲得善果，執著為常、樂、凈、我，是顛倒的，與此相反則是不顛倒，即菩薩不會對獲得善果執著為顛倒。如此，了知六度的善果功德及其因，並且斷除之前所說的六度的不順品，通過這種方式積聚六度的善根，就能積聚一切善法，並且迅速積聚，因為世間和出世間的一切善法都無不包含在這六度之中，並且斷除這六度的不順品，就能輕易地積聚。
【English Translation】 Impure speech, disparaging the Sangha, not gathering a retinue, not confessing faults, impure conduct and livelihood. The first has two aspects: although body and speech are restrained, the mind is not liberated from the desires of the three times; even if restrained, one does not wish to cultivate Samadhi based on discipline. 'Not gathering a retinue' means not gathering a retinue with discipline, as said by the master Yönten Ö. The cause of the perfection of discipline that gathers virtue: The cause of the perfection of discipline that gathers virtue, in terms of two sets of five, the proximate conditions for the first five Pāramitās are: in sequence, not accepting even the subtle miserliness of attachment to body and possessions, which are the opposing factors of those, and all the arising of afflictions that are the basis of immoral conduct, and the afflictions close to them, such as anger and resentment, and not accepting the arising of constant torment and anger and resentment, and not accepting the arising of laziness that does not engage in virtue, and sleep, indulgence in comfort, distraction, and disrespectful carelessness, and not accepting the arising of savoring the taste of Samadhi and the afflictions of that realm, or discouragement and agitation, etc., but abandoning them. In short, one prevents the opposing factors by relying on antidotes in sequence, and never lets them control one. The proximate condition for wisdom is: knowing as they are the benefits of virtue and the cause of virtue and the result of virtue, and the five obstacles that hinder the accumulation of virtue, and thereby abandoning the five unknowing and the obstacles. The benefits are gods and humans and the three Bodhis (Śrāvakabodhi, Pratyekabodhi, Anuttarā-samyak-sambodhi). The cause is the cause of higher realms and definite goodness, such as the ten virtues, relying on a spiritual friend, listening to the Dharma, thinking, and meditating, etc. Regarding the attainment of virtuous results, viewing them as permanent, pleasurable, pure, and self is inverted, and the opposite of that is not inverted, i.e., a Bodhisattva will not view the attainment of virtuous results as inverted. Thus, knowing the qualities of the virtuous results of the six perfections and their cause, and abandoning the opposing factors of the six perfections previously shown, accumulating the roots of virtue of the six perfections in this way will accumulate all virtues, and will quickly accumulate them, because all virtues of the mundane and supramundane are included in these six, and if one abandons the opposing factors of these six, one can easily accumulate them.
ར་ཉེར་གནས་ནི་སྦྱིན་སོགས་བདེ་བླག་ཏུ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུའི་དོན་ཏོ། ། ༈ སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་གིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ 1-14-19a ལ་གནས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པའོ། །འདི་ནི་གྲོགས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་ཡང་གྲོགས་བྱ་དགོས་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དམ་གྲོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ལ་བྱ་བའམ་ཡང་ན་ཕན་འདོགས་པའི་སྐབས་སུ་གསུངས་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་བཅུ་གཅིག་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་དོན་བྱ་བ་བཅུ་ཅིག་རེ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྒྲུབ་པའོ། ། ༈ གྲོགས་བྱ་དགོས་པའི་དོན་བྱེད། དེ་ལ་གྲོགས་བྱ་དགོས་པའི་དོན་བྱེད་པ་ལ་གཉིས། བྱ་བ་བྱེད་པའི་གྲོགས་བྱེད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བའི་གྲོགས་བྱེད་པའོ། །བྱ་བ་བྱེད་པའི་གྲོགས་བྱེད་པ་ལ་བརྒྱད་ལས། བྱ་བ་སེམས་པ་ནི། གང་བྱས་པ་དང་མ་བྱས་པ་ལས་འབྱོར་པ་དང་རྒུད་པར་འགྱུར་བ་སེམས་པའོ། །བྱ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནི། ད་ལྟ་ཉིད་ནས་བྱ་བར་ངེས་པར་འཛིན་པ་སྟེ་དེ་གཉིས་ནི་གྲོགས་བྱེད་ལུགས་སེམས་པ་དང་གྲོགས་བྱེད་པའི་ཁུར་འཛིན་པའོ། །ལམ་དུ་འགྲོ་ཞིང་འོང་བ་འགྲོན་པ་དང་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་བ་མེད་པ་ལ་ནི་ལམ་གཅོད་པའི་གྲོགས་བྱེད་པའོ། །ལས་ཀྱི་མཐའ་ལ་སྦྱོར་བའི་གྲོགས་ནི། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་ཞིང་ལས་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་སྟོན་པའོ། །ལོངས་སྤྱོད་བསྲུངས་བ་ནི། བསྒྲུབས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྐུན་པོ་སོགས་ཀྱིས་མི་འཁྱེར་བའི་ཐབས་སྟོན་པའོ། །བྱེ་བ་སྡུམ་པ་ནི། འཁོན་སྦྱོང་བའོ། །དགའ་སྟོན་ནི་ཉི་མ་ངེས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་སོ། །བསོད་ནམས་ཀྱི་བྱ་བ་ནི། དུས་ངེས་པ་མེད་པར་བསོད་ནམས་རྩོམ་པ་སྟེ་དེ་དག་གི་གྲོགས་བྱེད་པའོ། །དེ་དག་གི་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ལོངས་སྤྱོད་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དང་ལས་མཐའ་དང་བསྲུང་བ་ནི་སྤེལ་བ་དང་སྲུང་བའོ། །ཐ་མ་གཉིས་ནི་འཕེལ་ཟིན་པ་ཡོན་གནས་ལ་འབུལ་བའོ། །ཞེས་སློབ་དཔོན་ 1-14-19b ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱིས་བཤད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་བའི་གྲོགས་བྱེད་པ་ལ་གཉིས་ལས། ལུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བཞི་པོ་ནད་པ་ནི། སྨན་སྦྱིན་པ་དང་ནད་གཡོག་བྱེད་དོ། །དབང་པོ་ཉམས་པ་ལ་ནི། ལོང་བ་རྣམས་ལ་འདོད་པའི་གནས་སུ་ཕྱིན་པར་བྱེད་པའི་ལམ་སྟོན་ནོ། །འོན་པ་ལ་ནི། སྤང་བ་དང་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ལག་བརྡས་སྟོན་ནོ། །ཡན་ལག་མེད་པ་ལ་ནི། རང་གི་ལུས་སམ་བཞོན་པས་འདོད་པའི་གནས་སུ་སྐྱེལ་བའོ། །ལམ་གྱིས་ངལ་བ་ལ་ནི། གནས་དང་ཟས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པས་ལུས་མཉེ་བའོ། །སེམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་གསུམ་ལས་སྒྲིབ་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི། འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་སོགས་སྒྲིབ་པ་ལྔས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ལ
【現代漢語翻譯】 ར་ཉེར་གནས་（ranyer ne）是指佈施等順利成就的因緣之意。 殊勝的利益有情之律儀之因： 殊勝的利益有情之律儀之因，是指以十一種方式利益有情，安住於一切律儀之中，並且是每一個都安住於一切律儀之中。例如，對於朋友，即使只幫助一個朋友，也要幫助所有的有情，或者以各種方式幫助朋友。或者如利益眾生時所說，對於十一種有情，都要盡力以十一種方式利益他們。 必須幫助的利益： 其中，必須幫助的利益分為兩種：幫助做事的幫助和幫助解除痛苦的幫助。幫助做事有八種：考慮事情，即考慮做了什麼或沒做什麼會導致興盛或衰敗；確定事情，即現在就必須做的事情。這兩種是考慮如何幫助和承擔幫助的責任。對於在路上行走往來，沒有嚮導和跟隨者的人，要幫助他們開路。幫助完成工作，即教導沒有過失的農活等方法。守護財物，即教導不讓盜賊等奪走已獲得的財物的方法。調解糾紛，即消除仇恨。喜慶，即在確定的日子裡行善。行善，即不定期地行善。以上都是幫助做事。其中前兩種是使未獲得的財富得以獲得，完成工作和守護財物是增殖和守護。后兩種是將已經增殖的財富供養給有功德者。正如導師功德光所說。 解除痛苦的幫助有兩種：對於身體的四種痛苦，即病人，要施藥和護理；對於感官受損的人，要為盲人指明想去的地方的道路；對於聾人，要用手勢指示應該捨棄和應該依止的事物；對於肢體不全的人，要用自己的身體或車輛送他們到想去的地方；對於在路上疲勞的人，要佈施住所和食物等，以舒緩身體。對於心靈的三種痛苦，即煩惱的痛苦，是指被貪慾等五種煩惱所困擾的人。
【English Translation】 Ranyer ne refers to the cause for easily accomplishing generosity and other virtues. The cause for the perfection of ethics that benefits sentient beings: The cause for the perfection of ethics that benefits sentient beings is to abide in all forms of ethics by benefiting sentient beings in eleven ways, and each of these abides in all forms. For example, with regard to a friend, even if helping just one friend, one must help all sentient beings, or help friends in every way. Or, as said when benefiting beings, for each of the eleven types of sentient beings, one must strive to benefit them in eleven ways as appropriate. The benefits of helping that are necessary: Among these, the necessary benefits of helping are divided into two: helping with tasks and helping with suffering. Helping with tasks has eight aspects: considering tasks, which is considering what has been done or not done that leads to prosperity or decline; determining tasks, which is to decide what must be done immediately. These two involve considering how to help and taking on the responsibility of helping. For those who travel back and forth on the road without a guide or follower, one should help them clear the path. Helping to complete work involves teaching methods for faultless farming and other activities. Protecting possessions involves teaching methods to prevent thieves and others from taking acquired wealth. Reconciling disputes involves eliminating hatred. Celebrations involve performing virtuous deeds on fixed days. Performing virtuous deeds involves engaging in virtuous activities without a fixed time. These are all ways of helping with tasks. The first two help to acquire wealth that has not been acquired, while completing work and protecting possessions involve increasing and safeguarding. The last two involve offering the increased wealth to worthy recipients, as explained by the teacher Yönten Ö. Helping with suffering has two aspects: for the four physical sufferings, which are illness, one should provide medicine and care; for those with impaired senses, one should show the blind the way to their desired destination; for the deaf, one should indicate with gestures what should be abandoned and what should be relied upon; for those with incomplete limbs, one should transport them to their desired destination with one's own body or vehicle; for those who are tired on the road, one should soothe their bodies by providing lodging and food. For the three mental sufferings, which are the suffering of afflictions, it refers to those who are completely entangled by the five afflictions such as desire.
་གདམས་ངག་བསྟན་པས་སེལ་ལོ། །བར་ཆད་མེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི། རྟོག་པ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གཉེན་པོའི་ཆོས་བསྟན་པས་སེལ་ལོ། །རྟོག་པ་བརྒྱད་ནི་འདོད་པ། གནོད་སེམས། རྣམ་འཚེ། ཉེ་དུ། ཡུལ་གྱི་མི་མི་འཆི་བའི་རྣམ་རྟོག་དང་། གཞན་གྱིས་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་རྟོག་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་དང་རིགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་འདོད་པའི་དབང་གིས་བདག་ནི་རིགས་མཐོའོ། །ཞེས་པ་ཁྱིམ་གྱི་འབྱོར་པ་དང་ལྡན་པའི་རྟོག་པའོ། །གཞན་གྱིས་སྨ་ཕབ་པའི་ཕམ་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི། འཐབ་པ་ལ་རྒྱལ་ཕམ་འོང་བ་འཇིག་རྟེན་གྱི་རིགས་པ་དང་བདག་མེད་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་བསྟན་པས་སེལ་ལོ། ། ༈ རིགས་པ་ལ་རྨོངས་པའི་དོན་བྱེད་པ། རིགས་པ་ལ་རྨོངས་པའི་དོན་བྱེད་པ་ནི། ཉེས་སྤྱོད་ཀྱི་འབྲས་བུ་སྨིན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་ནི་ཆོས་བསྟན་ཏེ་ཉེས་སྤྱོད་ལས་ལྡོག་པ་ལེན་དུ་འཇུག་པའོ། །ཆོས་སྟོན་པའི་ 1-14-20a ཚུལ་ནི་ཚིག་འབྲུ་འབྱོར་བ་སོགས་བརྒྱད་དེ་དེ་ཡང་དྲི་བ་གསུམ་ལ་ཡོན་ཏན་བཞི་དང་ལྡན་པའི་ལན་གྱིས་སྟོན་ཏེ་མི་ཤེས་ནས་འདྲི་བ་ལ་ནི་ཚིག་འབྲུ་འབྱོར་བ་དང་འབྲེལ་བ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་དང་དེའི་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ལན་ནོ། །འགལ་བའི་དྲི་བ་ལ་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དང་རྗེས་སུ་འཕྲོད་པ་སྟེ་ཆོས་ཉིད་དང་མཐུན་པ་དང་སྔ་ཕྱིའི་དགོངས་པ་དང་མི་འགལ་བའི་ལན་ནོ། །གཉིས་ཀ་འདྲི་བ་ལ་ནི་ཐབས་དང་ལྡན་པ་དང་འཚམ་པ་སྟེ་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཐབས་དང་གདུལ་བྱ་དང་འཚམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་དང་མཐུན་པ་དང་འགྲུས་སྐྱོང་གི་ཚོགས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡོན་ཏན་སྒྲུབ་པ་དང་མཐུན་པ་དང་འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ལན་འདེབས་པའོ། །འགྲུས་སྐྱོང་ནི་རྟག་པ་དང་སྒྲིམ་པར་སྐྱོང་བ་སྟེ་རྒྱུན་དུ་གུས་པར་ཟག་པ་རྣམས་ལས་སེམས་སྲུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱིས་བཤད་ཅིང་ཛི་ན་པུ་ཏྲ་ཡང་དེ་དང་མཐུན་ནོ། །ཕྱི་མ་གཉིས་རྟོགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གདམས་ངག་འདྲི་བའི་ལན་དུ་ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱིས་བཤད་ལ་ཛི་ན་པུ་ཏྲས་ཀྱང་ཐོབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པར་འཆད་དེ། དེ་དག་གི་ལྟར་ན་དྲི་བ་གསུམ་ཞེས་བཤད་ཀྱང་དྲི་བ་བཞི་སྣང་ངོ་། །ཡང་ན་འབྱོར་བ་ནི་འབྲེལ་པས་བཤད་དེ་སྔ་ཕྱི་མཐུན་པས་སོ། །རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ནི་འཕྲོད་པ་སྟེ་ཆོས་ཉིད་དང་མཐུན་པའོ། །ཐབས་དང་ལྡན་པ་ནི་འཚམ་པ་སྟེ་གདུལ་བྱ་དང་འཚམ་པས་སོ། །མཐུན་པ་ནི་འགྲུས་སྐྱོང་གིས་ཏེ་ཚངས་སྤྱོད་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ཟབ་པ་དང་སྙན་ཅིང་འཇེབས་པ་དང་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་རྣམ་པར་རིག་པར་བྱ་བ་དང་མཉན་པར་འོས་པ་སྟེ་གསུང་གི་ཡན་ལག་ལྔ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འབྲུག་སྒྲ་དང་རྣར་སྙན་པ་དང་དགའ་བར་བྱེད་པ་ 1-14-20b དང་རྣམ་པར་གསལ་བ་དང་མི་མཐུ
【現代漢語翻譯】 通過教導竅訣來消除。（竅訣：藏傳佛教中，上師對弟子口耳相傳的修行要訣。） 無間斷的痛苦，是由八種分別念纏繞的痛苦，通過教導對治痛苦的佛法來消除。 八種分別念是：貪慾、害心、惱怒、親近、對事物不死的分辨念，以及他人勝過自己的分辨念，還有因渴望財富和種姓圓滿而產生的『我種姓高貴』的念頭，這是對擁有家庭財富的分辨念。 他人誹謗帶來的失敗痛苦，通過世間的道理（如爭鬥有勝負）和教導無我等超越世間的佛法來消除。 對於不明白道理而行事的人： 對於不明白道理而行事的人，當惡行的果報成熟時，就為他們宣說佛法，讓他們從惡行中回頭。 說法的方式有八種，即詞句流暢等，也就是用具備四種功德的回答來解答三種問題：對於不明白而提問的人，要用詞句流暢、前後關聯的回答，以及不顛倒的意義和相應的解釋。 對於有矛盾的提問，要用隨順和理順的回答，即符合法性、與前後思想不矛盾的回答。 對於兩者兼有的提問，要用具備方便和恰當的回答，即用使人理解的方便和與被調伏者相適應的方式，以及符合和合之道的集合，即符合世間功德的成就和聖道的集合來回答。 和合之道是恒常和謹慎地守護，即爲了持續恭敬地從煩惱中守護心。 功德光（Yönten Ö）這樣解釋，吉納普扎（Jinaputra）也同意這種說法。后兩種情況是就理解的角度而言，功德光解釋為回答竅訣的提問，吉納普扎也解釋為獲得的角度。按照他們的觀點，雖然說了三種提問，但實際上有四種提問。 或者說，流暢是用關聯來解釋的，即前後一致。隨順是理順，即符合法性。具備方便是恰當，即與被調伏者相適應。符合是和合之道，即符合梵行。例如，深奧、悅耳動聽、令人愉快、容易理解和值得傾聽，這五種是言語的五個分支，依次對應于龍的聲音、悅耳的聲音、令人喜悅的聲音
【English Translation】 Eliminate suffering by teaching the pith instructions. (Pith instructions: In Tibetan Buddhism, the essential points of practice transmitted orally from master to disciple.) The uninterrupted suffering, which is the suffering entangled by eight kinds of conceptualizations, is eliminated by teaching the Dharma that counteracts suffering. The eight conceptualizations are: desire, malice, annoyance, closeness, the conceptualization of not dying from things, the conceptualization of others surpassing oneself, and the thought 'I am of noble lineage' due to the desire for wealth and perfect family lineage, which is the conceptualization of possessing family wealth. The suffering of defeat brought about by the slander of others is eliminated by worldly reasoning (such as the fact that there are victories and defeats in battles) and by teaching the Dharma that transcends the world, such as the teaching of selflessness. For those who act without understanding reason: For those who act without understanding reason, when the fruits of misdeeds ripen, teach them the Dharma and make them turn away from misdeeds. The way of teaching the Dharma has eight aspects, such as fluent words, which is to answer three questions with answers that possess four qualities: For those who ask out of ignorance, the answer should be fluent and relevant, with an undistorted meaning and a corresponding explanation. For contradictory questions, the answer should be compliant and agreeable, that is, in accordance with the nature of Dharma and not contradictory to previous and subsequent thoughts. For questions that have both, the answer should be skillful and appropriate, that is, with the skill to make people understand and in accordance with the one to be tamed, and in accordance with the collection of harmonious ways, that is, in accordance with the achievement of worldly merits and the collection of noble paths. The harmonious way is to constantly and diligently protect, that is, to continuously and respectfully protect the mind from defilements. Yönten Ö explained it this way, and Jinaputra also agreed with this view. The latter two cases are from the perspective of understanding, Yönten Ö explained it as answering questions about pith instructions, and Jinaputra also explained it from the perspective of attainment. According to their view, although it is said that there are three questions, there are actually four questions. Alternatively, fluency is explained by relevance, that is, consistent before and after. Compliance is agreement, that is, in accordance with the nature of Dharma. Skillfulness is appropriateness, that is, in accordance with the one to be tamed. Conformity is through the harmonious way, that is, in accordance with pure conduct. For example, profound, pleasant to hear, delightful, easy to understand, and worthy of listening to, these five are the five branches of speech, corresponding in order to the sound of a dragon, a pleasant sound, a joyful sound
ན་པ་མེད་པས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ཚིག་ཟུར་རེ་རེའི་སྔ་མ་ཕྱི་མས་བཤད་པ་འདིས་ནི་དྲི་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོན་ཏན་བཞི་དང་ལྡན་པའི་ལན་གདབ་པར་བསྟན་ཏེ། སྔ་ཕྱི་མི་འགལ་བ་དང་ཆོས་ཉིད་དང་མི་འགལ་བ་དང་། གདུལ་བྱ་དང་མི་འགལ་བ་དང་དོན་གྱི་མཆོག་དང་འབྲེལ་བའོ་ཞེས་ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱིས་བཤད་དོ། །འདིར་གཞུང་ལས་ཡང་ན་ཐབས་མཁས་པས་ཀྱང་སྟོན་པར་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་ཚིག་འབྲུ་བརྒྱད་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྔར་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བའི་ཉེས་སྤྱོད་ཅན་རྣམས་ཉེས་སྤྱོད་ལས་ལྡོག་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་བཞིན་དུ་སེར་སྣ་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་ལྟར་སྟོན་པའོ། །ཡང་ན་ཐབས་ཀྱིས་འགྲས་པ་དང་དམུས་བྱུང་བར་མི་འགྱུར་བར་ཆོས་སྟོན་པ་ནི་ཐབས་མཁས་པའོ། །ཚེ་འདི་ལ་ཡང་དག་པ་དང་ཚེགས་ཆུང་ངུས་ལོངས་སྤྱོད་སྒྲུབ་པ་དང་སྲུང་བའི་ཐབས་སྟོན་པ་དང་བསྟན་པ་ལ་སྡང་བ་རྣམས་དད་པ་བསྐྱེད་ནས་འཇུག་པར་བྱེད་ལ་ཞུགས་པ་ནི་མཐོང་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་སྤོང་ཞིང་ལྟ་བ་རྣམ་པར་དག་པས་ངན་སོང་ལས་བཟླ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དག་ཕུལ་གྱི་ཆོས་སྟོན་ཅིང་། མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་ལ་ཀུན་སྦྱོར་ལྷག་མ་སྤོང་བའི་ཐབས་སྟོན་ནོ། ། ༈ ཕན་འདོགས་པའི་དོན་བྱེད་པ། ཕན་འདོགས་པའི་དོན་བྱེད་པ་ནི། མཐོང་བ་ན་གུས་པར་བྱས་ཏེ་ཚུར་བྱོན་ལེགས་པར་བྱོན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་ཞིང་དགའ་བར་བྱེད་སྟན་དང་གནས་སྦྱིན་པས་བསུ་ཞིང་རྙེད་བཀུར་གྱིས་ཕན་བཏགས་པ་དེ་དང་མཉམ་པའམ་ལྷག་པས་ཕན་འདོགས་ཀྱི་ཆུང་ངུས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་བྱ་བ་ལ་ཡང་མ་བཅོལ་བར་གྲོགས་བྱེད་ན་བཅོལ་ན་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་བཞིན་དུ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་སྐྲག་ཅིང་འདུན་པར་བྱ་བའི་བར་གྱི་དོན་བྱེད་ 1-14-21a པ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་བྱེད་དོ། །འཇིགས་པས་ཉེན་པའི་སྐྱབས་བྱེད་པ་ནི། སེང་གེ་དང་སྟག་ལ་སོགས་པ་དུད་འགྲོ་ཐང་ལ་གནས་པ་དང་ཆུའི་ཀློང་དངོས་སམ་དེ་ན་གནས་པའི་སྲོག་ཆགས་ཆུ་སྲིན་འཛིན་ཁྲི་སོགས་དུད་འགྲོ་ཆུ་ལ་གནས་པ་གཉིས་དང་ཆད་པ་དང་ནན་ཐུར་གྱི་མཐུ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱལ་པོ་དང་། མཐུ་དང་འཇབ་བུས་ནོར་འཕྲོག་པའི་ཆོམ་རྐུན་དང་ནོར་ལ་སོགས་པ་ལ་བར་ཆད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་པའམ་དགྲ་བོ་དང་རིས་སུ་བཅད་པ་ཉི་ཚེ་བའི་ཁྱོན་ལ་དབང་བའི་ཇོ་བོ་དང་བདག་པོའི་འཇིགས་པ་སྟེ་མིའི་འཇིགས་པ་བཞི་དང་། གཅེས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་གསུམ་པོ་ཡོ་བྱད་དང་། ལེགས་པར་སྤྱོད་པ་དང་། སྨྲ་བའི་བྱ་བ་དང་མི་ལྡན་པས་འཚོ་བ་མེད་པའི་འཇིགས་པ་དང་། མི་སྙན་པའི་འཇིགས་པ་དང་། འཁོར་དུ་བག་ཚ་བའི་འཇིགས་པ་དང་། མི་མ་ཡིན་པ་གཉིས་པོ་དང་པོ་ནས་མི་མ་ཡིན་དུ་སྐྱེ་བ་བླངས་པའི་སྐྱེ་བའི་ཁྱད་པར་དང་རིགས་པས་བསྒྲུབས་པའི་ཁྱད་པར་སྔགས་བཏབ་པས་རོ་ལངས་སུ་གྱུར་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་དེ་དག་གི་འཇིགས་པ་ལས་སྐྱབས་བྱེད་པའོ།
【現代漢語翻譯】 因為沒有過失，所以如實宣說。通過前後文的解釋，表明對於所有問題，都應以具備四種功德的答案來回答：前後不矛盾，不違背法性，不違背所化眾生，並且與究竟的意義相關聯。這是功德光（Yon tan 'od）的觀點。在這裡，經文中說『或者通過善巧方便來教導』，這是指通過八個詞語，像以前對行為不檢點的破戒者宣說讓他們從惡行中解脫的佛法一樣，也同樣對慳吝者等宣說佈施等法。或者，通過善巧方便來教導佛法，使其不至於變得粗俗或無意義。對於今生，教導如何以正確的方式和少量的努力來獲取和守護財富；對於那些憎恨佛法的人，讓他們生起信心並進入佛門；對於已經進入佛門的人，通過斷除見道所斷的煩惱，以清凈的見解，使他們從惡道中解脫，從而宣說殊勝的佛法。並且，教導獲得見道后，如何斷除剩餘的有結。 利益他人的行為： 利益他人的行為是：見到他人時，恭敬地說『您來了，歡迎』，並給予喜悅，提供座位和住所，以財物和恭敬來幫助他人，以同等或更大的方式來利益他人，而不是以微不足道的方式。即使沒有被委託，也幫助他人，更何況是被委託的情況。同樣地，也要做其他的事情，比如用神通來恐嚇或滿足他人的願望。 從恐懼中保護：從獅子、老虎等居住在陸地上的動物，以及水中的鱷魚等居住在水中的動物，以及擁有刑罰和權力的國王，以及用武力和欺騙搶奪財物的盜賊，以及阻礙財物等的敵人，以及在有限範圍內擁有權力的領主和主人所帶來的恐懼，這四種是來自人類的恐懼。還有三種不具備的：不具備資具，不善於行為，不善於言談而導致的無法生存的恐懼，以及不悅耳的恐懼，以及在眷屬中感到羞愧的恐懼。還有兩種非人的恐懼：第一種是從一開始就轉生為非人的，這是出生的差別；第二種是通過理證成立的差別，比如通過唸誦咒語而變成殭屍的情況。從這些恐懼中保護他人。
【English Translation】 Because there is no fault, it is explained as it is. Through the explanation of each word, it is shown that for all questions, one should answer with answers that possess four qualities: not contradicting the previous and subsequent statements, not contradicting the nature of reality, not contradicting the beings to be tamed, and being related to the ultimate meaning. This is the view of Yon tan 'od. Here, the scripture says 'or through skillful means to teach,' which means that through eight words, just as before, the Dharma was taught to those who were immoral and broke their vows to turn them away from their misdeeds, so too, it is taught to the miserly and others by applying it to generosity and so on. Or, teaching the Dharma through skillful means so that it does not become vulgar or meaningless. For this life, teaching how to acquire and protect wealth in a correct way and with little effort; for those who hate the Dharma, causing them to generate faith and enter the Dharma; for those who have already entered the Dharma, by abandoning the afflictions to be abandoned on the path of seeing, with pure views, liberating them from the lower realms, thereby teaching the supreme Dharma. And, teaching the method of abandoning the remaining fetters after obtaining the path of seeing. Acting for the Benefit of Others: Acting for the benefit of others is: when seeing others, respectfully saying 'You have come, welcome,' and giving joy, offering seats and lodging, and benefiting them with wealth and respect, benefiting them in an equal or greater way, and not in a trivial way. Even if not entrusted, helping others, let alone when entrusted. Similarly, doing other things, such as using miraculous powers to frighten or fulfill the wishes of others. Protecting from Fear: Protecting from the fear of lions, tigers, and other animals living on land, and crocodiles and other creatures living in water, and kings with punishments and power, and thieves who rob wealth by force and deception, and enemies who obstruct wealth and so on, and lords and masters who have power within a limited scope, these four are fears from humans. There are also three that are not possessed: the fear of not being able to survive due to not possessing resources, not being skilled in behavior, and not being skilled in speech, and the fear of being unpleasant, and the fear of being ashamed in the retinue. There are also two non-human fears: the first is being born as a non-human from the beginning, which is the difference in birth; the second is the difference established by reasoning, such as becoming a zombie by reciting mantras. Protecting from these fears.
།མྱ་ངན་གྱིས་གཟིར་བའི་མྱ་ངན་སེལ་བ་ལ་གཉིས། གཉེན་བཤེས་དང་བྲལ་བའི་མྱ་ངན་དང་། ལོངས་སྤྱོད་དང་བྲལ་བའི་མྱ་ངན་ནོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ་ལས་སྐྱེད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་གཉེན་དང་བྲལ་བ་ནི། ཕ་མ་ཤི་བའོ། །ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་དང་འབྲས་བུའི་གཉེན་དང་བྲལ་བ་ནི།བུ་དང་ཆུང་མ་ཤི་བའོ། །ངག་ཉན་པའི་གཉེན་དང་བྲལ་བ་ནི། བྲན་ཕོ་མོ་དང་ལས་བྱེད་པ་དང་ཞོ་ཤས་འཚོ་བ་ཤི་བའོ། །ཕན་འདོགས་པ་དང་བྱམས་པའི་གཉེན་དང་བྲལ་བ་ནི། མཛའ་བཤེས་དང་གྲོས་གྲོགས་དང་ཉེ་དུ་གཞན་དང་རྒན་རབས་ཤི་བའོ། ། 1-14-21b ཕན་པ་སྟོན་པའི་གཉེན་དང་བྲལ་བ་ནི། མཁན་སློབ་དང་བླ་མ་ལྟ་བུ་ཚངས་པར་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་ཤི་བའི་མྱ་ངན་ནོ། །ལོངས་སྤྱོད་བྲལ་བ་ལ་གཉིས། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དང་། ཁ་ཅིག་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་བ་ནི། རྒྱལ་པོ་དང་ཆོམ་རྐུན་གྱིས་ཕྲོགས་པ་དང་མེས་ཚིག་པ་དང་ཆུས་ཁྱེར་བའོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལ་གཉིས། བདག་གིས་ཚུལ་མ་ཡིན་པ་དང་། གཞན་ལས་གྱུར་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས་ལོངས་སྤྱོད་སྲུང་བ་ཚུལ་མ་ཡིན་པ་ནི། གཏེར་དུ་སྦེད་པ་མ་ལེགས་པས་ཆུད་ཟོས་པའོ། །ལོངས་སྤྱོད་སྒྲུབ་པ་ཚུལ་མ་ཡིན་པ་ནི། སྒྲུབ་པའི་ལས་ལ་ནན་ཏན་ལེགས་པར་མ་བྱས་པས་མ་རུང་བར་གྱུར་པའོ། །གཞན་ལས་གྱུར་པ་ལ་ཡང་གཉིས་ལས་བགོ་སྐལ་ལ་སྤྱོད་པའི་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི། བགོ་སྐལ་ལ་སྤྱོད་པ་མི་མཛའ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱེར་བའོ། །འདི་ལ་འགྲེལ་པ་ཁ་ཅིག་ཏུ་གཉེན་མི་མཛའ་བས་ཁྱེར་བ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་ཡིན་པ་འདྲའོ། །རང་གི་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི། ཁྱིམ་དུ་ཁྱིམ་གྱི་ཕུང་ཀྲོལ་བ་བྱུང་བའོ། །འདི་ལ་འགྲེལ་པ་ཁ་ཅིག་ཏུ་རིགས་སུན་འབྱིན་པ་འབའ་ཞིག་སྐྱེས་པ་དང་ངའི་ནོར་སྤྱོད་མི་ཤེས་པས་འཐོར་བ་ལ་འཆད་དོ། །དེ་ལྟར་གཉེན་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་གཞི་དེ་དག་ལས་མྱ་ངན་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་རྟག་པ་བསྟན་པས་སེལ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་མ་ལ་སོགས་པ་ཤི་བ་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཆེན་པོ་དང་བྲན་ལ་སོགས་པ་ཤི་བ་ལས་བྱུང་བ་ནི་འབྲིང་དང་ལོངས་སྤྱོད་བྲལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཆུང་ངུ་འམ་ཡང་ན་མཁོ་བ་དང་གཅེས་པ་ལས་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་འཆད་དོ། །ཡོ་བྱད་ཀྱིས་ཕོངས་པའི་དོན་བྱེད་ 1-14-22a པ་ལ་དྲུག་ལས། འཚོ་བས་ཕོངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་ནི། ཟས་དང་སྐོམ་འདོད་པ་ལ་དེ་དག་སྦྱིན་པའོ། །དུབ་པའི་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་ནི། ཐེག་པ་དང་བཞོན་པ་འདོད་པ་རྣམས་ལ་དེ་དག་སྦྱིན་པའོ། །ངོ་ཚ་སྐྱེ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་ནི། གོས་དང་རྒྱན་འདོད་པ་རྣམས་ལ་དེ་དག་སྦྱིན་པ་སྟེ་གོས་དང་རྒྱན་མ་འབྱོར་ན་ངོ་ཚ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོ་བྱད་མི་ལྡན་པའི་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་ནི། སྣོད་སྤྱད་འདོ
【現代漢語翻譯】 對於因悲傷所困擾的消除悲傷之法，有二：一是與親友分離的悲傷，二是失去財富的悲傷。 第一種，由五種原因產生的親友分離之苦：父母去世；完全依賴和視為成果的親友分離，即子女和配偶去世；聽從命令的親友分離，即奴僕、僱工和依靠施捨為生的人去世；提供幫助和關愛的親友分離，即朋友、顧問、其他親戚和長輩去世； 提供教益的親友分離，即堪布（Khenpo，住持）、老師和上師等行為清凈者去世所帶來的悲傷。 失去財富也有兩種：一種是世間一切痛苦的根源，另一種是某些人特有的。 第一種，與所有人共通的是：被國王或盜賊搶奪、被火焚燒、被水沖走。 特有的也有兩種：一是自身行為不當，二是他人所致。 第一種又分為兩種：不善於守護財富，如不善於儲藏導致浪費；不善於積累財富，如不努力工作導致失敗。 他人所致也分為兩種：因分配不均而痛苦，即分配者不公正導致財富被奪走。有些註釋中說，這似乎是指被不友善的親戚奪走。 因家庭內部問題而痛苦，即家中出現敗家子。有些註釋解釋為，生下只會詆譭家族的人，或者因不善理財而導致財產流失。 如此，對於由親友和財富所引發的各種程度的悲傷，可以通過揭示其無常的本質來消除。 其中，父母等去世帶來的悲傷最為強烈，奴僕等去世帶來的悲傷程度中等，失去財富帶來的悲傷程度較輕，或者可以根據需求和珍視程度來判斷。 對於因缺乏資具而尋求幫助的人，有六種情況：對於因生活困窘而痛苦的人，應佈施食物和飲料；對於因疲憊而痛苦的人，應佈施交通工具和車輛；對於因羞愧而痛苦的人，應佈施衣服和飾品，因為沒有衣服和飾品會感到羞愧；對於因缺乏用具而痛苦的人，應佈施器皿等。
【English Translation】 To alleviate the sorrow that afflicts due to grief, there are two types: the grief of separation from relatives and friends, and the grief of losing possessions. Firstly, the suffering of separation from relatives arising from five causes: the death of parents; the separation from relatives who are fully relied upon and considered as fruits, namely the death of children and spouses; the separation from relatives who listen to commands, namely the death of servants, employees, and those who live by alms; the separation from relatives who provide help and affection, namely the death of friends, advisors, other relatives, and elders; The separation from relatives who offer guidance, such as the sorrow caused by the death of Khenpos (abbots), teachers, and lamas who practice purely. The loss of possessions also has two aspects: one is the cause of suffering for all beings in the world, and the other is unique to some. The first, common to all, is being robbed by kings or thieves, being burned by fire, or being carried away by water. The unique ones are also of two types: one is due to one's own improper conduct, and the other is caused by others. The first is further divided into two: not being skilled in protecting wealth, such as wasting it due to improper storage; not being skilled in accumulating wealth, such as failing due to not working diligently. The causes from others are also of two types: suffering due to unequal distribution, namely the wealth being taken away by those who are not friendly in distribution. Some commentaries say that this seems to refer to being taken away by unfriendly relatives. Suffering caused by those arising from one's own household, namely the occurrence of a spendthrift in the family. Some commentaries explain this as giving birth only to those who defame the family, or scattering wealth due to not knowing how to manage it. Thus, for the various degrees of sorrow arising from the basis of relatives and possessions, one can eliminate them by demonstrating their impermanent nature. Among them, the sorrow arising from the death of parents, etc., is the greatest, the sorrow arising from the death of servants, etc., is of medium degree, and the sorrow arising from the loss of possessions is the smallest, or it can be discerned according to need and preciousness. For those who seek help due to being impoverished of resources, there are six situations: for those who suffer from poverty of livelihood, one should give food and drink; for those who suffer from fatigue, one should give vehicles and conveyances; for those who suffer from shame, one should give clothes and ornaments, because shame arises when clothes and ornaments are not available; for those who suffer from lack of utensils, one should give vessels, etc.
ད་པ་ལ་དེ་དག་སྦྱིན་པའོ། །དྲི་ང་བའི་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་ནི། སྤོས་དང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་དང་བྱུག་པ་འདོད་པ་ལ་དེ་དག་སྦྱིན་པའོ། །གནས་དང་སྣང་བས་ཕོངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་ནི། འདུག་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་དང་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་མར་མེའི་སྣང་བ་འདོད་པ་ལ་དེ་དག་སྦྱིན་པའོ། ། ༈ གནས་ལ་སྟེན་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པ། གནས་ལ་སྟེན་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་གཉིས་ལས། བསམ་པ་གང་གིས་འཁོར་སྡུད་པ་ནི། གྲགས་པ་དང་རྙེད་བཀུར་འདོད་པ་མ་ཡིན་གྱི་སྙིང་བརྩེ་བའི་སེམས་ཁོ་ན་སྔོན་དུ་བཏང་སྟེ་ཟང་ཟིང་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཐོག་མར་གནས་སྦྱིན་པའོ། །སྦྱོར་བ་གང་གིས་སྡུད་པ་ལ་གཉིས།ཟང་ཟིང་གིས་སྡུད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱིས་སྡུད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། ཕ་རོལ་ལས་བཙལ་བ་ནི། བསྡུས་པའི་འཁོར་དེ་དག་གི་ཕྱིར་དུ་སྦྱིན་བདག་དད་པ་ཅན་རྣམས་ལས་ཆོས་དང་མཐུན་པར་གོས་ཟས་མལ་ཆ་སྟན་ན་བའི་གསོ་སྨན་དང་ཡོ་བྱད་རྣམས་ཚོལ་བའོ། །རང་གི་ཡོ་བྱད་ཐུན་མོང་དུ་བྱེད་པ་ནི། རང་གིས་གོས་ལ་སོགས་པ་ཆོས་མཐུན་གྱིས་རྙེད་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཐུན་མོང་དུ་སྤྱོད་པའོ། །ཆོས་ཀྱིས་སྡུད་པ་ལ་གཉིས་ལས་གདམས་ངག་སྦྱིན་པ་ནི་བརྒྱད་དེ། སེམས་མི་ 1-14-22b གནས་པ་དམིགས་པ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་དུ་གདམས་ངག་ལྔ་སྟེ། འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་དང་ང་རྒྱལ་དང་རྣམ་རྟོག་ཤས་ཆེ་བ་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་མི་སྡུག་པ་དང་བྱམས་པ་དང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དང་ཁམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དང་དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། །སེམས་གནས་པ་ལ་རང་གི་དོན་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྟག་ཆད་དུ་ལྟ་བའི་གཉེན་པོར་རྟག་ཆད་དང་བྲལ་བའི་དབུ་མའི་ལམ་སྟོན་པའི་གདམས་ངག་གཅིག་གོ། ལམ་མངོན་སུམ་དུ་མ་བྱས་པར་བྱས་སོ་སྙམ་པ་དང་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་པར་ཐོབ་བོ་སྙམ་པའི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་འདོར་དུ་འཇུག་པའི་གདམས་ངག་གཉིས་ཏེ། གནས་པ་དང་རྣམ་པར་སྒྱུར་བ་དང་སྦྱོར་བ་འདོར་བ་གསུམ་དུ་བསྡུའོ། །རྗེས་སུ་བསྟན་པའི་སྦྱིན་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་ནི་མི་རུང་ངོ་ཞེས་དགག་པ་དང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ནི་རུང་ངོ་ཞེས་གནང་བ་དང་བཀག་པ་ལ་སྤྱོད་ན་དེ་ལས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དུ་བསྐུལ་བ་དང་དེ་ལྟར་བྱས་ཀྱང་མི་གཏོང་ན་ཚར་བཅད་པ་དང་གནང་བཀག་མ་ནོར་བར་སྤྱོད་པ་ལ་དགའ་བར་བྱ་བའོ། ། ༈ སེམས་མཐུན་པ་འདོད་པའི་དོན་བྱེད་པ། སེམས་མཐུན་པ་འདོད་པའི་དོན་བྱེད་པ་ལ་གཉིས་ལས། མདོར་བསྟན་པ་ནི། བྱང་སེམས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དང་མཐུན་པར་བྱེད་པ་ན་དང་པོར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་དང་རང་བཞིན་དང་ཁམས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་གང་དག་དང་ཇི་ལྟར་ལྷན་ཅིག་གནས་པར་བྱ་བ་དེ་ལྟར་གནས་པ་དང་སེམས་ཅན་གང་དག་ལ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་ལ
【現代漢語翻譯】 再者，對於那些遭受飢渴之苦的人，應佈施食物和飲料；對於那些遭受寒熱之苦的人，應佈施衣服；對於那些遭受粗惡音聲之苦的人，應佈施樂器等；對於那些遭受醜陋之苦的人，應佈施香、花鬘和涂香。 對於那些遭受居無定所和缺乏光明之苦的人，應佈施住所等處所，以及精進努力和燈光。 為那些想要依止處所的人提供幫助： 為那些想要依止處所的人提供幫助，分為兩部分。以何種發心來攝受眷屬呢？不是爲了名聲和利養，而是首先以慈悲之心，以無雜染之心來佈施處所。以何種行為來攝受呢？分為兩種：以財物攝受和以佛法攝受。第一種又分為兩種：從他人處尋求，即爲了所攝受的眷屬，從具信施主處如法尋求衣服、食物、臥具、坐墊、醫藥和所需物品。將自己的財物共同使用，即將自己如法獲得的衣服等財物，也共同使用。 以佛法攝受分為兩種，佈施教誡有八種：爲了使心不穩定的安住于所緣境，有五種教誡，即對於貪慾、嗔恨、愚癡、我慢和分別念特別強烈的人，依次給予不凈觀、慈悲觀、緣起觀、界分別觀和出入息隨念。爲了使心安住后能獲得自己的利益，給予破除常斷二見的，開示遠離常斷的中道之教誡。爲了使未證得道者生起已證之想，未獲得果位者生起已得之想的增上慢，給予令其捨棄的兩種教誡，可歸納為安住、轉變和捨棄三種。給予隨行佈施有五種：對於有罪的，說『這不行』而禁止；對於無罪的，說『這可以』而允許；對於違 forbidden 者，勸其改過；對於屢教不改者，予以懲罰；對於不混淆允許和禁止而如法行事者，心生歡喜。 為那些想要和諧相處的人提供幫助： 為那些想要和諧相處的人提供幫助，分為兩部分。簡略來說，菩薩在使眾生和諧相處時，首先要了解眾生的想法、根性和意樂，然後決定與哪些眾生如何相處，以及如何利益哪些眾生。
【English Translation】 Moreover, to those suffering from hunger and thirst, give food and drink; to those suffering from cold and heat, give clothes; to those suffering from coarse and unpleasant sounds, give musical instruments, etc.; to those suffering from ugliness, give incense, flower garlands, and unguents. To those suffering from homelessness and lack of light, give dwellings and other places, as well as diligent effort and light. Helping those who wish to rely on a place: Helping those who wish to rely on a place is divided into two parts. With what intention does one gather a retinue? Not for fame and gain, but first with a heart of compassion, giving places with a pure mind. With what actions does one gather? Divided into two: gathering with material things and gathering with Dharma. The first is further divided into two: seeking from others, that is, for the sake of the gathered retinue, seeking clothes, food, bedding, cushions, medicine, and necessities from faithful patrons in accordance with the Dharma. Sharing one's own possessions, that is, sharing one's own clothes and other possessions obtained in accordance with the Dharma. Gathering with Dharma is divided into two, giving instructions has eight aspects: In order to make the unstable mind abide in the object of focus, there are five instructions, namely, for those who are particularly strong in desire, hatred, ignorance, pride, and conceptual thought, give in order the contemplation of ugliness, loving-kindness, dependent origination, the division of elements, and mindfulness of breathing. In order to gain one's own benefit when the mind is stable, give the instruction of showing the Middle Way, which is free from permanence and annihilation, as an antidote to the view of permanence and annihilation. To abandon the arrogance of thinking one has accomplished what has not been accomplished, and thinking one has attained the fruit when it has not been attained, give two instructions, which can be summarized into three: abiding, transforming, and abandoning. Giving subsequent guidance has five aspects: For that which is blameworthy, say 'This is not right' and prohibit it; for that which is blameless, say 'This is right' and allow it; for those who act against the prohibition, urge them to turn away from it; for those who do not give up even after being taught, punish them; and for those who act without confusing allowance and prohibition, rejoice. Helping those who wish to be harmonious: Helping those who wish to be harmonious is divided into two parts. Briefly, when a Bodhisattva makes sentient beings harmonious, first they must understand the thoughts, nature, and inclinations of sentient beings, and then decide with which sentient beings to live and how, and how to benefit which sentient beings.
ྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་བསམ་པ་ནི། སེམས་པ་སྟེ་དགེ་མི་དགེ་དང་ཞེ་སྡང་དང་བྱམས་པ་གང་གི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པའོ། །རང་བཞིན་ནི་མོས་པ་སྟེ་ཐེག་པ་གང་ལ་མོས་པ་ 1-14-23a རྟགས་ཏེ་མོས་པ་དེ་དང་ཁམས་ནི་བག་ལ་ཉལ་ཏེ་དེ་དག་མཐུན་པར་བྱེད་པའོ། །རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། ཕན་གནོད་ལ་ལྟོས་པ་ནི། སེམས་ཅན་དང་མཐུན་པར་བྱེད་པའི་ལུས་ངག་གི་སྤྱོད་པ་གང་གིས་སེམས་ཅན་དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་སྐྱེ་བར་སྣང་ན་འདི་ལྟར་བརྟག་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་དེས་སེམས་ཅན་དེ་མི་དགེ་བ་ལས་བསླང་སྟེ་དགེ་བ་ལ་འཇོག་པར་མི་འགྱུར་ན་བྱང་སེམས་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་དེ་འབད་ནས་སྤངས་ཏེ་དེའི་སེམས་དང་མཐུན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་དེས་གཞན་དགེ་བ་ལ་འཇོག་པར་ནུས་ན་ནི་གཞན་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ་ཁོ་ན་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་གཞན་གྱི་སེམས་དང་མཐུན་པར་མི་བྱ་བར་སྤྱོད་པ་དེ་བྱ་དགོས་ཏེ་ཕུགས་སུ་དེ་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་དེས་མཐུན་པར་བྱ་བའི་སེམས་ཅན་དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་མི་བསྐྱེད་ཀྱང་དེ་ལས་གཞན་པ་ལ་བསྐྱེད་པར་སྣང་ན་ཡང་སྤྱོད་པ་དེ་གཏོང་མི་གཏོང་གི་ཚུལ་ཡང་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །གཞན་དང་མཐུན་པ་སྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་གི་ལུས་ངག་གི་སྤྱོད་པས་གཞན་ལ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བར་སྣང་ན་དེ་ལ་ཡང་རང་གི་བཅས་པའི་ནང་དུ་མི་གཏོགས་པ་དང་ཚོགས་གཉིས་དང་མི་ལྡན་པ་དང་གཞན་མི་དགེ་བ་ལས་བསླང་སྟེ་དགེ་བ་ལ་འཇོག་པར་མི་འགྱུར་ན་གཞན་གྱི་སེམས་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་བཏང་ལ། དེ་གསུམ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་ན་སྙིང་བརྩེ་བ་ཁོ་ན་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་འཇུག་པར་བྱའི་གཞན་གྱི་སེམས་དང་མི་བསྟུན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ངག་གི་སྤྱོད་པ་གང་གིས་ཕ་རོལ་ལ་འཕྲལ་དུ་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་སྐྱེ་བར་སྣང་ལ་ཕུགས་སུ་ཡང་ཕན་ན་ནི་འཇུག་ལ་ཕུགས་སུ་ 1-14-23b གནོད་ན་ནི་གཞན་དང་མི་བསྟུན་པ་སོགས་ཀྱང་སྔར་བཞིན་རིག་པར་བྱའོ། །ཡང་བྱང་སེམས་སེམས་ཅན་དང་མཐུན་པར་བྱེད་པ་ན་གཞན་ཁྲོ་བའི་ཀུན་དཀྲིས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ལ་ཁྲོ་བ་མ་ཞི་བའི་བར་དུ་དེའི་བསྔགས་པ་ཡང་མི་བརྗོད་ན་བསྔགས་པ་མ་ཡིན་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ་ཤད་སྦྱང་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །དོམ་གཟུམ་ཅན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆུལ་མི་ཤེས་པ་གཞན་མི་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་སྨྲ་ཞིང་དགའ་བར་བྱེད་ན་ཚུར་ལ་སྨྲ་ཞིང་དགའ་བར་བྱེད་པ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས། གཞན་དག་སྨ་འབེབས་པ་ན་དེ་ལ་འཁྲུག་པར་མི་བྱེད་དེ་དེ་དག་ཉིད་ལ་སྙིང་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་སྨ་འབེབས་པར་ཟད་དེ་དབང་པོ་རྣམས་རབ་ཏུ་ཞི་བས་བྱེད་དོ། །སྐྱེ་བོ་མང་པོའི་ནང་དུ་སྨ་འབབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཕྱ་བར་མི་བྱེད་ལ་བསྟིང་བ་དང་བག་འཁུམས་པར་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །བདེ་བ་ལ་མི་རེག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འགྱོད་པ་སྐྱེད་པར
【現代漢語翻譯】 如此行持。
關於『思』，即心念，指懷有善或不善、嗔恨或慈愛的念頭。
『自性』指意樂，即對何種乘（yana）具有意樂。
『相』指與意樂相應的徵象，而『界』指隨眠，即促成這些因素和諧一致。
詳細解釋：
觀察利弊：對於能與眾生相應的身語行為，如果觀察到會給該眾生帶來痛苦和不悅，則應如此觀察：如果該痛苦和不悅不能使該眾生從不善中醒悟，轉而行善，那麼菩薩應努力斷除該行為，並使其心與眾生相應。如果痛苦和不悅能使他人行善，那麼應只執持對眾生的慈悲，而不應一味順應他人的心意，而應採取該行為，因為最終是爲了利益他們。
同樣，如果該行為不會給要與之相應的眾生帶來痛苦，但會給其他人帶來痛苦，那麼對於該行為的取捨，也應如前所述。
如果不是爲了成就與他人相應的行為，而是自己的身語行為給他人帶來痛苦，那麼也要觀察：如果這些行為不屬於自己的戒律範圍之內，不具備二資糧，不能使他人從不善中醒悟，轉而行善，那麼爲了守護他人的心意，就應捨棄這些行為。如果與上述三種情況相反，那麼應只執持慈悲，並採取相應行動，而不應順應他人的心意。
同樣，對於能立即給他人帶來快樂和愉悅的身語行為，如果最終也有利益，那麼就應採取；如果最終有害，那麼不應順應他人等，也應如前所述進行判斷。
此外，菩薩在與眾生相應時，如果他人被憤怒的煩惱所纏繞，那麼在憤怒平息之前，甚至不應讚美他們，更不用說批評了，甚至連責備也不應做。
對於那些性情粗暴、不瞭解世俗習性、不與他人交談的人，如果他們主動與你交談並感到高興，那麼你主動與他們交談並讓他們高興，又有什麼好說的呢？當他人受到指責時，不要因此而生氣，因為指責他們完全是出於對他們的慈悲，並且要以平和的心態進行。不要在眾人面前嘲笑他人，因為這會成為指責的根源，也不要輕視或貶低他人。爲了避免觸及快樂，不要讓他們產生後悔。
【English Translation】 Thus, it is practiced.
Regarding 'thought' (bsam pa): It refers to the mind, that is, being endowed with thoughts of virtue or non-virtue, anger or love.
'Nature' (rang bzhin) refers to inclination (mos pa), that is, having inclination towards which vehicle (yana).
'Sign' (rtags) refers to the signs corresponding to that inclination, and 'element' (khams) refers to latent tendencies (bag la nyal), that is, making these factors harmonious.
Detailed explanation:
Observing benefit and harm: Regarding the actions of body and speech that are in accordance with sentient beings, if it appears that they cause suffering and displeasure to that sentient being, then one should examine as follows: If that suffering and displeasure does not cause that sentient being to turn away from non-virtue and engage in virtue, then the Bodhisattva should strive to abandon that action and make their mind in accordance with that sentient being. If that suffering and displeasure is able to lead others to virtue, then one should only hold compassion for others closely and not act in accordance with the minds of others, but should take that action because it will ultimately benefit them.
Similarly, if that action does not cause suffering to the sentient being with whom one is trying to be in accordance, but it appears to cause suffering to others, then the manner of abandoning or not abandoning that action is the same as before.
If it is not an action that accomplishes being in accordance with others, but one's own actions of body and speech appear to cause suffering to others, then one should also examine: If these actions do not fall within one's own precepts, do not possess the two accumulations, and do not cause others to turn away from non-virtue and engage in virtue, then one should abandon them in order to protect the minds of others. If it is the opposite of these three, then one should only hold compassion closely and engage in the action, not conforming to the minds of others.
Similarly, regarding actions of body and speech that appear to immediately cause happiness and pleasure to others, if they are also ultimately beneficial, then one should engage in them; if they are ultimately harmful, then one should not conform to others, etc., and should judge as before.
Furthermore, when a Bodhisattva is in accordance with sentient beings, if another is completely entangled by the afflictions of anger, then one should not even praise them until the anger has subsided, let alone criticize them; one should not even rebuke them.
If those who are harsh, do not know worldly customs, and do not speak to others are pleased when you speak to them, then what need is there to say that you should speak to those who speak to you and make them happy? When others are being reproached, do not become agitated by it, but reproach them solely out of compassion for them, and do so with subdued senses. Do not mock others in the presence of many people, as it is a cause for reproach, and do not belittle or humiliate them. In order to avoid touching upon pleasure, do not cause them to feel regret.
་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །ཆད་པས་བཅད་ཅིང་སྨ་ཕབ་ཟིན་པ་ལ་ཡང་ཆད་པའི་གནས་ཀྱིས་མི་གླེང་སྟེ་སྐྱེངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགའ་བ་ཤས་ཆུང་བ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་བདག་ཉིད་མཐོ་བར་མི་སྟོན་ཏེ་ཞུམ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ལ་མི་སྟེན་པར་ཡང་མི་བྱེད་དེ་བཤེས་ཤིང་འདྲིས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཧ་ཅང་སྟེན་པར་མི་བྱེད་དེ་རྟག་ཏུ་འགྲོགས་པས་ཕ་རོལ་གྱི་བྱ་བ་ལ་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བས་མི་དགའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་མ་ཡིན་པར་སྟེན་པར་ཡང་མི་བྱེད་ཀྱི་དུས་དུས་སུ་སྟེན་པ་སྟེ་དེ་གསུམ་ནི་འགྲེལ་པ་འཆད་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་མདུན་དུ་དེའི་མཛའ་བོ་ལ་སྨོད་པ་དང་མི་མཛའ་བ་ལ་བསྔགས་པ་མི་བརྗོད་དེ་མི་དགའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་འདྲིས་པ་ལ་ཡིད་རྟོན་པར་མི་བྱེད་དེ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སེམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕ་རོལ་རྒྱུན་དུ་མི་བསླང་ཞིང་ཚུར་ལ་བྱིན་པ་ལ་ཡང་ཚོད་ཤེས་ 1-14-24a པར་བྱ་སྟེ་སྐྱོ་བ་དང་མ་དད་ཅིང་འཕྱ་བ་དང་ཕྱིར་ཞིང་མི་སྟེར་བ་དང་ཚིག་པ་ཟ་བ་དང་བྱིན་ན་ཡང་བརྙས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཟས་སྐོམ་སོགས་ལ་བོས་ན་ཡང་མི་སྤང་སྟེ་བསམ་པའི་བར་ཆད་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ཆོས་མཐུན་གྱིས་ཤད་སྦྱང་བྱ་སྟེ་ཁ་ཏོན་ནམ་བསམ་གཏན་ནམ་བསྙེན་རྫོགས་བྱེད་དོ་ཞེས་མི་དགའ་བ་མེད་པར་བྱའོ། །དོན་ཚན་དེ་དག་རེ་རེའི་མགོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་གྱི་སེམས་དང་མཐུན་པར་བྱེད་པ་ནི་ཞེས་སྦྱར་རོ། །ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་དོན་བྱེད་པ་ནི། དད་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཐོས་པ་དང་གཏོང་བ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ལ་དེ་དང་དེའི་གཏམ་གྱིས་གཟེངས་བསྟོད་པའོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང་གཏོང་བ་ནི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་སྟེ་མངོན་མཐོའི་རྒྱུའོ། །ཤེས་རབ་ནི་ངེས་ལེགས་ཀྱི་རྒྱུའོ། །དེ་འདྲེན་པ་ནི་ཐོས་པའོ། །དད་པ་ནི་དེ་གཉིས་ཀ་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུའོ། ། ༈ ལོག་པར་ཞུགས་པའི་དོན་བྱེད་པ། ལོག་པར་ཞུགས་པའི་དོན་བྱེད་པ་ནི། ཉེས་པ་དང་འགལ་བ་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་གསུམ་ལ་བསམ་པ་མ་འཁྲུགས་པ་དང་སྡང་བ་མེད་པས་ཚིག་གིས་སྨ་དབབ་པ་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་གསུམ་བྱ་སྟེ་ཆད་པས་གཅོད་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །ཉེས་པ་ཆུང་འབྲིང་ལ་ནི་དེ་དང་གཞན་དག་ལ་སྙིང་བརྩེ་བའི་བསམ་པས་སླར་དགུག་པའི་ཕྱིར་ཟླ་བ་གཅིག་གཉིས་སམ་ལོ་འགའ་ཙམ་རེ་ཞིག་བསྐྲད་པར་བྱའོ། །ཉེས་པ་ཆེན་པོ་ལ་ནི་དེ་དག་ལ་སྙིང་བརྩེ་བས་དེ་དག་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་མང་དུ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བ་དང་གཞན་ལ་ཡང་ཕན་པར་འདོད་པས་ཕྱིན་ཆད་འགྲོགས་པ་དང་ལོངས་སྤྱད་པར་མི་བྱ་བ་དང་། ཇི་སྲིད་འཚོ་ཡི་བར་དུ་ཚུར་མི་དགུག་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྐྲད་ 1-14-24b དོ། །བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་ནི་མི་རིགས་པར་དད་པས་བྱིན་པ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་ཚངས་པ
【現代漢語翻譯】 也不要這樣做。對於已經受到懲罰和貶斥的人，不要再以懲罰之事來責備，因為這會讓他們感到羞愧。在那些快樂較少的人面前，不要炫耀自己，因為這會讓他們感到沮喪。不要完全不依賴他人，因為這會導致缺乏友誼和熟悉。不要過度依賴他人，因為頻繁的交往會妨礙他人的事務，從而引起不滿。不要在不適當的時候依賴他人，而要在適當的時候依賴，這三點是爲了避免解釋、講解和拋棄。不要在他人面前詆譭他們的朋友或讚揚他們的敵人，因為這會引起不滿。不要信任不熟悉的人，因為他們可能有不同的想法。不要總是向他人索取，對於別人給予的也要適度，因為這會導致厭倦、不信任、嘲笑、拒絕給予、憤怒，即使給予也會產生輕蔑。即使被邀請參加飲食等活動，也不要拒絕，以免妨礙他人的想法。或者，可以通過符合佛法的方式進行辯論和學習，例如唸誦、禪修或受戒，以避免引起不滿。每個要點的開頭都應加上『菩薩爲了與他人心意相合』。行持正道之義：對於那些具備信心、戒律、聞法、佈施和智慧功德的人，要用相應的言辭讚揚他們。戒律和佈施是身體和受用圓滿的因，是增上生的因。智慧是決定勝的因。引導這些的是聞法。信心是進入這兩者的因。 行持邪道之義：行持邪道之義是：對於小的、中等的、大的過錯和違犯，以不混亂的意念和沒有嗔恨之心，用言語進行小的、中等的、大的貶斥，用懲罰來制裁也是如此。對於小的和中等的過錯，爲了以慈悲之心讓他們回頭，可以暫時驅逐他們一個月、兩個月或幾年。對於大的過錯，以慈悲之心，爲了讓他們不積累更多的惡業，並且也爲了利益他人，以後不要與他們交往和共享財物，並且以終身不接納的方式驅逐他們。惡業是指不合理地相信而接受佈施和享用，以及清凈的梵行。
【English Translation】 Also, do not do that. Do not reproach those who have already been punished and disgraced with the matter of punishment, because it will make them feel ashamed. Do not show yourself superior in front of those who have little joy, because it will cause them to be discouraged. Do not be completely independent of others, because it will lead to a lack of friendship and familiarity. Do not be overly dependent on others, because frequent association will hinder the affairs of others, causing displeasure. Do not rely on others at inappropriate times, but rely on them at appropriate times; these three points are to avoid explanation, lecturing, and abandonment. Do not denigrate their friends or praise their enemies in front of others, because it will cause displeasure. Do not trust those who are unfamiliar, because they may have different thoughts. Do not always demand from others, and be moderate in what you receive from others, because it will lead to boredom, distrust, ridicule, refusal to give, anger, and even if they give, it will generate contempt. Even if invited to meals and other activities, do not refuse, so as not to hinder the thoughts of others. Alternatively, one can engage in debate and study in accordance with the Dharma, such as recitation, meditation, or ordination, to avoid causing displeasure. At the beginning of each point, add 'A Bodhisattva acts in accordance with the minds of others'. Acting in accordance with the meaning of entering the right path: For those who possess the qualities of faith, discipline, learning, generosity, and wisdom, praise them with appropriate words. Discipline and generosity are the causes of perfect body and enjoyment, the cause of higher realms. Wisdom is the cause of definite goodness. Leading these is learning. Faith is the cause of entering both of these. Acting in accordance with the meaning of entering the wrong path: Acting in accordance with the meaning of entering the wrong path is: For small, medium, and large faults and violations, with an unconfused mind and without hatred, use words to inflict small, medium, and large reproaches, and cutting off with punishment is also the same. For small and medium faults, in order to turn them back with a compassionate mind towards them and others, they should be temporarily expelled for a month, two months, or a few years. For great faults, with compassion, in order to prevent them from accumulating more non-virtue, and also to benefit others, do not associate with them or share possessions in the future, and expel them in a way that they will not be accepted back for the rest of their lives. Non-virtue is believing unreasonably and accepting offerings and enjoying them, as well as pure conduct.
་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་དག་ལས་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་བདག་གིར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་ཉེས་པ་ནི་བྱ་བའི་རིགས་པ་མི་བྱེད་པའོ། །འགལ་བ་ནི་བྱ་བའི་མི་རིགས་པ་བྱེད་པའོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱིས་བཤད་དོ། ། ༈ རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་གདུལ་བར་བྱ་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་གདུལ་བར་བྱ་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་གཉིས་ལས། རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་སྐྲག་པར་བྱ་བ་ནི། ཚ་གྲང་གི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་སྤྲུལ་ནས་མིར་གྱུར་པས་ཉེས་སྤྱོད་བསགས་པའི་འབྲས་བུ་མི་སྡུག་པ་འདི་ལ་ཁྱོད་ལྟོས་ཤིག་ཅེས་སྐྱོ་བར་བྱས་ནས་ཉེས་སྤྱོད་སྤོང་དུ་འཇུག་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཁ་ཅིག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ནང་ན་འདུག་པ་ལ་དྲི་བས་སྨ་དབབ་པས་ཚིག་མི་བཙུན་པར་བྱ་བར་འདོད་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལག་ན་རྡོ་རྗེའམ། གནོད་སྦྱིན་ཁ་དོག་དཔའ་ཞིང་ལུས་དང་སྟོབས་ཆེ་བ་གང་རུང་ཞིག་ཏུ་སྤྲུལ་ནས་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པར་བྱེད་དེ། དེས་ཡིད་ཆེས་པ་སྐྱེས་ཤིང་གུས་པར་གྱུར་པ་ན་དྲི་བ་ལེགས་པ་ཁོ་ནར་ལན་འདེབས་སུ་གཞུག་པ་དང་སོ་སོར་དྲིས་པ་ལན་བཏབ་པ་དེས་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་དེ་དག་འདུལ་བའོ། །འདི་ནི་འཁོར་ཆེན་པོའི་ནང་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་གནོད་པ་བྱ་བའི་བསམ་པས་མི་སྨྲ་བ་ལ་ཕྱིར་དྲིས་པའི་ལན་འདེབས་སུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་དུ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་སྐྲག་པར་བྱས་ནས་དྲིས་པ་ལན་འདེབས་སུ་བཅུག་པ་ཡིན་པར་ཛི་ན་པུ་ཏྲ་སོགས་འཆད་དོ། །རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་འདུན་པར་བྱ་བ་ནི། གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་མང་པོར་འགྱུར་བ་དང་མང་པོར་གྱུར་ནས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་དང་རྩིག་པ་དང་རི་དང་རབ་ལ་ལུས་ཀྱིས་ཐོགས་པ་མེད་པར་ཐད་ཀར་འགྲོ་བ་ནས་ཚངས་ 1-14-25a པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་བར་དུ་ལུས་ཀྱི་དབང་བྱེད་པ་དང་། སྟོད་ནས་མེ་འབར་བ་དང་། སྨད་ནས་ཆུ་འབབ་པ་སོགས་ཆོ་འཕྲུལ་ཕྲུགས་སུ་སྟོན་པ་དང་། མེའི་ཁམས་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་སོགས་བསྟན་པས་འདུན་ཞིང་མགུ་ལ་དགའ་བར་བྱས་ནས་མ་དད་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་དང་ཐོས་པ་ཉུང་ངུ་དང་སེར་སྣ་ཅན་དང་ཤེས་རབ་འཆལ་བ་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དད་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཐོས་པ་དང་གཏོང་བ་དང་ཤེས་རབ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་འགོད་པའོ། །དོན་བྱེད་བཅུ་གཅིག་གི་གྲངས་འགྲེལ་པ་གཞན་རྣམས་ནས་གཞན་དུ་བཤད་ཀྱང་སྔར་བཤད་པ་དེ་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པའི་དཀའ་འགྲེལ་ནས་བཤད་པ་ལྟར་ཡིན་ཏེ་གཞུང་དུ་བྱ་བ་བྱེད་པའི་གྲོགས་དང་ན་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བའི་གྲོགས་བྱེད་པ་གསུམ་ག་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་དང་ཤིན་ཏུ་མཐུན་ནོ། །ཛིན་པུ་ཏྲས་བདག་གི་བསོད་ནམས་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱས་པའི་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་པ་ནི་གཞན་དག་ལ་ཕན་གདགས་པ་སྒྲུབ་པའི་བསམ་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དངོས་སུ་གཞན་གྱི་དོན་
【現代漢語翻譯】 與此相似的行為，例如擁有財物等。其中的過失在於不遵循行為的合理性。矛盾之處在於做出不合理的行為，正如導師功德光所說。 為應以神通調伏的眾生利益而行事。 為應以神通調伏的眾生利益而行事，分為兩種：以神通使之恐懼，例如，將寒熱地獄的眾生變化成人，讓他們看到因惡行積累而導致的不悅後果，使他們感到厭惡，從而放棄惡行。有些眾生在菩薩大集會中，因提問而被責難，想要說不敬之語，此時可以化現為金剛手菩薩，或任何威猛、身形高大、力量強大的夜叉，使他們感到恐懼。當他們生起信心和恭敬心時，只允許他們回答好的問題。分別提問並回答，以此來調伏大多數人。這是爲了防止有人在大型集會中對菩薩產生危害的想法，通過神通使之恐懼，從而引導他們回答問題。吉納普特拉等人是這樣解釋的。以神通使之歡喜，例如，從一化為多，從多化為一，身體無礙地穿過墻壁、山脈和羅剎，從下到上自在地到達梵天世界。從身體上方發出火焰，從下方流出水等，展示各種神變。通過入火界定等方式，使他們歡喜、滿足和快樂，從而使不信者、破戒者、少聞者、吝嗇者和智慧淺薄者，依次安住于具足信心、戒律、博聞、佈施和圓滿智慧之中。關於十一種利益的數目，其他註釋中有不同的說法，但如前所述，與《二十頌》的釋論中所說的一致，即在經文中，作為行為助伴、疾病助伴和痛苦助伴的三者合為一體，非常吻合。吉納普特拉說：『爲了增長我的福德而做的善行，即積累功德，是爲了以利益他人的想法來做利益眾生的事情，這會轉變為戒律。』也就是說，直接爲了他人的利益。
【English Translation】 Actions similar to this include possessing belongings, etc. The fault in this is not following the reasoning of actions. The contradiction is doing what is not reasonable, as stated by the teacher Yönten Ö. Acting for the benefit of sentient beings to be tamed by miraculous powers. Acting for the benefit of sentient beings to be tamed by miraculous powers is twofold: To frighten with miraculous powers, for example, transforming the hell beings of heat and cold into humans, showing them the unpleasant consequences accumulated from misdeeds, making them feel disgusted, and thus causing them to abandon misdeeds. Some sentient beings, when in a great gathering of Bodhisattvas, are rebuked for asking questions and want to speak disrespectfully. At this time, one can transform into Vajrapani Bodhisattva, or any Yaksha who is fierce, tall, and strong, making them fearful. When they develop faith and respect, they are only allowed to answer good questions. Asking and answering separately, one tames most people in this way. This is to prevent someone from having harmful thoughts towards the Bodhisattva in a large gathering, frightening them with miraculous powers, and thus guiding them to answer questions. This is how Jinaputra and others explain it. To please with miraculous powers, for example, transforming from one to many, from many to one, passing through walls, mountains, and Rakshasas without obstruction, freely reaching the Brahma world from below to above. Emitting flames from the upper body and water flowing from the lower body, etc., displaying various miracles. By entering the fire element concentration, etc., making them happy, satisfied, and joyful, thus causing the faithless, those who break vows, those who have little learning, the stingy, and those with shallow wisdom, to gradually abide in faith, discipline, learning, generosity, and perfect wisdom. Regarding the number of eleven benefits, other commentaries have different explanations, but as mentioned earlier, it is consistent with what is said in the commentary on the 'Twenty Verses,' that is, in the scriptures, the three of being a companion in action, a companion in illness, and a companion in suffering are combined into one, which is very consistent. Jinaputra said: 'The virtuous deeds done to increase my merit, that is, accumulating merit, is to do things for the benefit of sentient beings with the intention of benefiting others, which will turn into discipline.' That is to say, directly for the benefit of others.
མི་བྱེད་ཀྱང་གཞན་དོན་དུ་དམིགས་ནས་བྱས་པ་ཡང་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་སུ་བཤད་ཀྱང་འདིར་དངོས་སུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དངོས་སུ་མི་བྱེད་པའི་ཚེ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་མི་ལྡན་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དེ། དངོས་སུ་སྤང་བྱ་སྡོམ་པའི་སེམས་མེད་པ་ཡིད་གཞན་དུ་གཡེངས་པ་དང་གཉིད་ལོག་པ་སོགས་ཀྱི་ཚེ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ། །སེམས་བསྐྱེད་དང་ཡི་དམ་བླང་བའི་ཆོ་ག་ལས། ལས་དང་པོ་པ་ལ་ནི་སྡོམ་པའི་ 1-14-25b ཚུལ་ཁྲིམས་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཡི་དམ་གྱི་སྤྱོད་པའོ། །མོས་པའི་སྤྱོད་པ་ཅན་ལ་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་པའོ། །ས་ལ་བཞུགས་པ་ལ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་སེམས་མགུ་བའི་སྤྱོད་པའོ། །ཞེས་གཙོ་ཆེ་ཆུང་གིས་དེ་ལྟར་གསུངས་ཀྱང་སྡོམ་པ་བླངས་བའི་དུས་ཉིད་ནས་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ལ་བསླབ་དགོས་ཤིང་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་རིང་ལ་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་གནད་དུ་འགྲོ་དཀའ་བ་ལ་སློབ་དཔོན་འདིས་དོན་བྱ་བའི་ཡུལ་སེམས་ཅན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་དང་། དེ་དག་གི་དོན་བྱེད་ཚུལ་རྣམས་གསལ་བར་གསུངས་པ་འདི་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་བས་ལེགས་པར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་དེ་དག་དང་མཐུན་པར་གཞན་གྱི་དོན་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། ། ༈ ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ། དོན་བསྡུ་བ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་གསུམ་པོ་སྡོམ་པ་དང་དགེ་བ་སྡུད་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སུ་གཏོགས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དེ་དག་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་མཐའ་ཡས་པ་བསྡུས་པ་ཡིན་པས་དེ་ལ་སློབ་པ་རྣམས་ཀྱང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་བྱང་ས་ལས་བཤད་པ་རྣམས་ཡིན་ལ། བྱང་སའི་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བར་ནི་འདུལ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བསྡུས་ཏེ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོགས་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་སྡོམ་པ་ནི་སོ་སོར་ཐར་པ་རྒྱས་བཤད་དང་བཅས་པ་ནས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ལྟར་སློབ་པའོ། །དགེ་བ་སྡུད་པ་ནི་སེམས་དྲུག་ལ་བརྟགས་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ། བསྡུ་བ་ལས། 1-14-26a འདུལ་བ་ནི་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། རེ་ཞིག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་འདུལ་བ་ལ་དང་པོར་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་འདུལ་བ་ཇི་ལྟར་བསྡུས་པ་དེ་ནི་འདུལ་བ་བསྡུས་པ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་འདུལ་བ་བསྡུས་པ་གང་ཞེ་ན། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྩོན་པའི་བྱ
【現代漢語翻譯】 即使不去做，如果以利他為目的去做，也被稱為利益有情之律儀，但這裡說的是實際利益有情。如果不實際利益有情，那麼就沒有不具備利益有情之律儀的過失，因為就像沒有實際斷除對境的意樂，心散亂到其他地方或睡覺等時候，也有律儀一樣。從發心和受持本尊的儀軌來看，對於初學者來說，因為守護律儀是主要的，所以是本尊的行為。對於具有信解的行為者來說，因為積累善法是主要的，所以是三摩地的行為。對於安住于地上者來說，利益有情本身是主要的，所以是令心歡喜的行為。雖然這樣根據主次進行了說明，但是從受持律儀的時候開始，就必須學習利益有情，在沒有神通的時候，利益他人很難達到目的，所以這位論師清楚地說明了所要利益的對境有情的分類，以及利益他們的方式，這非常重要，所以要好好理解，並按照這些去利益他人。這樣，一切菩薩都具有利益有情的律儀。 ༈ 律儀之義總結： 總結意義是：菩薩的律儀之三蘊，即守護律儀、積累善法律儀和利益有情律儀所包含的那些律儀之蘊，是無量律儀的集合，所以學習這些的人也具有無量功德之蘊。這些是從《菩薩地論》中宣說的。在《菩薩地的抉擇攝略》中，則歸納為三種調伏，即守護律儀等三種。其中，守護律儀是從《別解脫經》的廣釋等中所說的那樣去學習。積累善法是依靠六心來修持的。在《攝事品》中說： '調伏如果歸納，應當知道有三種。首先，世尊對聲聞眾的調伏，最初是如何歸納守護律儀的調伏的，那應當被視為調伏的歸納。什麼是積累善法律儀的調伏的歸納呢？就是努力于積累善法律儀的行為'
【English Translation】 Even if one does not act, if one acts with the intention of benefiting others, it is also called the discipline of benefiting sentient beings, but here it refers to actually benefiting sentient beings. If one does not actually benefit sentient beings, then there is no fault of not possessing the discipline of benefiting sentient beings, because just as one has the discipline even when one does not actually have the intention to abandon the object to be abandoned, when one's mind is distracted elsewhere, or when one is asleep, and so on. From the ritual of generating Bodhicitta and taking vows of Yidam, for beginners, since guarding the discipline is the main thing, it is the practice of Yidam. For those who have the practice of faith, since accumulating virtuous Dharmas is the main thing, it is the practice of Samadhi. For those who dwell on the Bhumis, since the act of benefiting sentient beings itself is the main thing, it is the practice of pleasing the mind. Although it is explained in this way according to the importance, from the time of taking the vows, one must learn to benefit sentient beings, and as long as one does not have clairvoyance, it is difficult to make the benefit of others effective, so this teacher clearly explains the classification of sentient beings who are the object of benefit, and the ways to benefit them, which is very important, so one should understand it well and benefit others in accordance with these. In this way, all Bodhisattvas possess the discipline of benefiting sentient beings. ༈ Summary of the meaning of discipline: The summary of the meaning is: the three aggregates of the Bodhisattva's discipline, namely, the aggregates of discipline included in the discipline of guarding vows, accumulating virtuous Dharmas, and benefiting sentient beings, are the collection of immeasurable disciplines, so those who study these also possess immeasurable aggregates of merit. These are what are explained in the Bodhisattva-bhumi. In the Samgraha-vastu, it is summarized into three types of taming, namely, the three types of guarding vows, etc. Among them, the guarding of vows is to be learned as it is said in the extensive explanation of the Pratimoksha Sutra, etc. The accumulation of virtue is to be practiced by relying on the six minds. In the Samgraha, it says: 'If taming is summarized, it should be known that there are three types. First, how the Blessed One initially summarized the taming of the Pratimoksha vows for the Shravakas, that should be regarded as the summary of taming. What is the summary of the taming of the discipline of accumulating virtuous Dharmas? It is the act of striving for the discipline of accumulating virtuous Dharmas.'
ང་ཆུབ་སེམས་དཔས་མདོར་བསྡུ་ན་སེམས་དྲུག་ལ་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ་དྲུག་གང་ཞེ་ན། ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་སེམས་དང་ལེ་ལོ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་དང་སྒྲིབ་པའི་སེམས་དང་བརྩལ་བས་ཡོངས་སུ་སྐྱོ་བའི་སེམས་དང་གནོད་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་དང་བར་ཆད་དང་ལྡན་པའི་སེམས་སོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྤང་བར་སེམས་པ་ཉིད་དང་མི་མོས་པའི་སེམས་ཉིད་དང་བརྙེས་པའི་སེམས་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་སེམས་ཞེས་བྱའོ། །ལེ་ལོ་དང་གླག་ངལ་དང་བག་མེད་པས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པའི་སེམས་ནི་ལེ་ལོ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཞེས་བྱའོ། །འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་གང་ཡང་རུང་བས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པའི་སེམས་ནི་སྒྲིབ་པའི་སེམས་ཞེས་བྱའོ། །བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ཤིང་གནས་པའི་ལུས་ཀྱི་ངལ་བ་དང་སེམས་ཀྱི་འཁྲུག་པས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པའི་སེམས་ནི་བརྩལ་བས་ཡོངས་སུ་ངལ་བའི་སེམས་ཞེས་བྱའོ། །གནོད་པ་གང་ཡང་རུང་བས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པའི་སེམས་སྦྱོར་བཟོད་པའི་མཐུ་མེད་པ་ནི་གནོད་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཞེས་བྱའོ། །སྨྲ་བ་ལ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་བར་ཆད་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ནི་བར་ཆད་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་ 1-14-26b གསུངས་སོ། །སེམས་དེ་དག་སྐྱེས་པ་ན་དང་དུ་བླངས་པ་དང་མ་བླངས་པ་ལ་ཉེས་པར་འགྱུར་མི་འགྱུར་ཡང་། དེ་ཉིད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སེམས་དྲུག་པོ་དེ་དག་ལ་འདི་ལྟར་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་བདག་གི་སེམས་ལ་སེམས་དྲུག་པོ་དེ་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་རབ་ཏུ་སྤྱོད་པ་ཡོད་དམ་འོན་ཏེ་མེད་སྙམ་དུ་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སེམས་དང་པོ་གསུམ་པོ་དག་ནི་སྐྱེས་སོ་ཅོག་ཏུ་དང་དུ་མི་བླང་བར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་དང་དུ་ལེན་པར་བྱེད་ཅིང་སྤོང་བར་མི་བྱེད་ན་ཐམས་ཅད་དུ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །བརྩལ་བས་ཡོངས་སུ་སྐྱོ་བའི་སེམས་ནི་སྐྱེས་པ་ན་གལ་ཏེ་འདི་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱིས་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྦྱོར་བ་གཏོང་བར་བྱེད་དེ། ཅི་ནས་ཀྱང་ལུས་དང་སེམས་ངལ་ཞིང་འཁྲུག་པར་བྱེད་པ་འདི་སོ་སོར་བསལ་ནས་ཡང་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྦྱོར་བར་བྱའོ། །སྙམ་དུ་སེམས་ན་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་ལ་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བ་གང་གིས་བདག་ཚེ་འདི་ལ་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བ་འདི་ལྟ་བུས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང་། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་གཏན་སྤོང་བར་བྱེད་ན་ནི་དེ་དེ་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །གནོད་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ནི་ཉེ་བར་གནས་པར་གྱུར་པ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་འདོད་དགུར་བྱར་མེད་པ་ཡིན་པས་དེ་དང་དུ་བླངས་ཀྱང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །བར་ཆད་དང་ལྡན་པའི་སེ
【現代漢語翻譯】 我，菩薩（Bodhisattva），簡而言之，應當分別觀察六種心。這六種心是什麼呢？是輕蔑心、懈怠心、昏沉心、因勤勞而疲倦的心、具損害性的心和具障礙性的心。對於菩薩的善法，凡是捨棄之心、不悅之心、輕賤之心，這就被稱為輕蔑心。被懈怠、懶惰和放逸所纏繞的心，被稱為懈怠心。被慾望、貪求等煩惱和近煩惱的障礙所纏繞的心，被稱為昏沉心。發起精進，但因身體的疲勞和內心的煩亂而感到沮喪的心，被稱為因勤勞而疲倦的心。被任何損害所壓倒，沒有忍耐的力量的心，被稱為具損害性的心。喜歡談論等具有障礙的心，被稱為具障礙性的心。如是說。 如果這些心生起，接受與不接受是否會構成過失呢？經中說：『菩薩應當這樣分別觀察這六種心，即應當分別觀察我的心中是否強烈地存在這六種心中的任何一種。』對於這前三種心，菩薩一旦生起，就絕對不應接受。如果接受而不捨棄，那麼在一切情況下都會有過失。如果因勤勞而疲倦的心生起，如果這樣想：『這種心會使我放棄善法，無論如何都要消除這種使身心疲憊和煩亂的狀態，然後再次行持善法。』這樣想就不會有過失。如果這樣想：『我為什麼要行持這種使我在今生受苦的善法呢？』並且完全放棄，那麼這就會有過失。如果具損害性的心持續存在，因為菩薩無法隨心所欲地進行善行，所以即使接受它也沒有過失。如果具障礙性的心持續存在，因為菩薩無法隨心所欲地進行善行，所以即使接受它也沒有過失。
【English Translation】 I, a Bodhisattva (Bodhisattva), in brief, should separately examine six types of minds. What are these six minds? They are the mind of disparagement, the mind of laziness, the mind of obscuration, the mind weary from exertion, the mind with harm, and the mind with obstacles. Regarding the virtuous dharmas of a Bodhisattva, whatever is the mind of abandonment, the mind of displeasure, and the mind of contempt, that is called the mind of disparagement. The mind entangled by laziness, sloth, and heedlessness is called the mind of laziness. The mind entangled by any obscuration of afflictions and near afflictions, such as desire and craving, is called the mind of obscuration. The mind that has initiated diligence but is overwhelmed by physical fatigue and mental disturbance is called the mind weary from exertion. The mind overwhelmed by any harm, lacking the power of endurance, is called the mind with harm. The mind with obstacles, such as delighting in talk, is called the mind with obstacles. Thus it is said. If these minds arise, does accepting or not accepting them constitute a fault? It is said in the same text: 'A Bodhisattva should separately examine these six minds in this way, that is, one should separately examine whether any of these six minds strongly exists in my mind. Regarding the first three minds, a Bodhisattva should absolutely not accept them once they arise. If one accepts them without abandoning them, then in all cases there will be a fault. If the mind weary from exertion arises, if one thinks like this: 'This mind will cause me to abandon virtuous dharmas; in any case, I must eliminate this state that makes body and mind tired and disturbed, and then practice virtuous dharmas again.' Thinking this way, there will be no fault. If one thinks like this: 'Why should I practice this virtuous dharma that makes me suffer in this life?' and completely abandons it, then that will be a fault. If the mind with harm persists, because the Bodhisattva cannot perform virtuous actions as desired, there is no fault even if one accepts it. If the mind with obstacles persists, because the Bodhisattva cannot perform virtuous actions as desired, there is no fault even if one accepts it.
མས་ནི་ཉེ་བར་གནས་པར་གྱུར་པ་ན་གལ་ཏེ་འདོད་དགུར་བྱར་མེད་དམ། དོན་ཆེས་ཆེན་པོ་ཞིག་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མཐོང་ནས་དང་དུ་ལེན་པར་བྱེད་ན་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་འདོད་དགུར་བྱར་ཡོད་དམ་དོན་མེད་ 1-14-27a པའམ་དོན་ཆེས་ཆུང་བ་ཞིག་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མཐོང་ནས་དང་དུ་ལེན་པར་བྱེད་ན་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །སེམས་དྲུག་པོ་དེ་དག་ལས་སེམས་སྔ་མ་གསུམ་པོ་དག་གི་བྱུང་བ་དང་དུ་བླངས་སོ་ཅོག་ནི་གཅིག་ཏུ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །གནོད་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་གཅིག་པུ་ནི་དང་དུ་བླངས་ཀྱང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །སེམས་ལྷག་མ་གཉིས་ཀྱི་བྱུང་བ་དང་དུ་བླངས་སོ་ཅོག་ནི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་དང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའོ། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ལ་འཇུག་པ་ན་གནས་དྲུག་ལ་བརྟག་དགོས་ཏེ། བསྡུ་བ་ལས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྩོན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གནས་དྲུག་ལ་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་དང་ཟང་ཟིང་གིས་ཕོངས་པ་དང་ཟང་ཟིང་འབྱོར་བ་དང་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པ་དང་ཆོས་འབྱོར་བ་ནི་གནས་དྲུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཟང་ཟིང་གིས་ཕོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་གོས་དང་བསོད་སྙོམས་ལ་སོགས་པ་མ་རྙེད་པ་རྣམས་མི་རྙེད་པ་དང་རྙེད་ཅིང་འཇུག་པ་རྣམས་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བའོ། །ཟང་ཟིང་འབྱོར་བ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་ལས་རིག་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསླབ་པ་ཉམས་པ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་དོན་དམ་པ་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་སྔོན་མ་ཐོས་པ་མཉན་དུ་མེད་པ་དང་སྔོན་མ་ཐོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྔོན་མ་བསམས་པ་བསམ་དུ་མེད་པ་དང་། །ཐོས་པའི་བར་ཆད་དང་བསམས་པའི་བར་ཆད་དང་ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་བརྗེད་པ་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བ་མ་ཐོབ་པ་མི་ཐོབ་པ་དང་ཐོབ་པ་ཡོངས་སུ་ 1-14-27b ཉམས་པར་འགྱུར་བའོ། །ཆོས་འབྱོར་བ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་བདག་དང་གཞན་ནི་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་གིས་འབྱོར་བ་དང་རྒུད་པའི་གཞིའོ། །གནས་དྲུག་ལ་བརྟགས་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་ཚུལ་དང་དེ་དག་ལ་ཉེས་པར་འགྱུར་མི་འགྱུར་གྱི་ཚུལ་ཡང་། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པས་གཞན་དག་གི་ཟང་ཟིང་འབྱོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བར་མི་བྱའོ། །ཟང་ཟིང་འབྱོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་འབྱོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །དོན་གྱི་སྐབས་འདིར་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསླབ་པ་ཉམས་པས་བསྡུས་པ་དང་། བསླབ་པ་ཉམས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་བསྡུས་པ་དང་། འཐོབ་པའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་ཉམས་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །བད
【現代漢語翻譯】 當（菩薩）安住于近處時，如果可以隨心所欲地行事，難道不可以嗎？如果能夠正確地認識到非常重大的事情並接受它，那麼就沒有過失。如果可以隨心所欲地行事，或者正確地認識到無意義或非常小的事情並接受它，那麼就會有過失。在這六種心中，如果接受前三種心的生起，那麼全部都會有過失。只有有害的心，即使接受也沒有過失。對於剩餘兩種心的生起，接受它們則會產生有分別的過失和無過失。』如是說。當利益眾生時，需要考察六個處所。在《攝事品》中說：『菩薩精勤于利益眾生的戒律時，應當分別考察六個處所，即自身、他人、資具匱乏、資具豐饒、正法匱乏和正法豐饒，這六個處所。』其中，資具匱乏是指沒有獲得法衣和乞食等，或者已經獲得但會中斷。資具豐饒則與此相反。正法匱乏是指戒律衰損，以及如來所說的甚深正法的詞句，以前沒有聽過的無法聽聞，以前沒有思考過的無法如實思考，聽聞的障礙、思考的障礙、聽聞和思考的遺忘，以及從修習中產生的善法沒有獲得，無法獲得，或者已經獲得的完全 衰退。正法豐饒則與此相反。』如是說，自身和他人是正法和資具豐饒和衰退的基礎。關於考察六個處所后如何行事以及是否有過失，也在同一部經中說：『菩薩不應爲了使自己正法匱乏而使他人資具豐饒。同樣，爲了使他人資具豐饒而使自己正法豐饒也是如此。』在此處，正法匱乏應理解為戒律衰損所攝，與戒律衰損相應所攝，以及獲得之法完全衰退所攝。自身
【English Translation】 When (a Bodhisattva) abides nearby, if it is possible to act as one wishes, is it not permissible? If one can correctly recognize a very important matter and accept it, then there is no fault. If it is possible to act as one wishes, or if one correctly recognizes something meaningless or very small and accepts it, then there will be fault. Among these six minds, if one accepts the arising of the first three minds, then all will be with fault. Only a harmful mind, even if accepted, has no fault. For the arising of the remaining two minds, accepting them will result in both discriminatory fault and no fault.』 Thus it is said. When engaging in benefiting sentient beings, it is necessary to examine six places. In the Compendium, it says: 『A Bodhisattva who is diligent in the discipline of benefiting sentient beings should separately examine six places, namely oneself, others, lack of resources, abundance of resources, lack of Dharma, and abundance of Dharma, these are the six places.』 Among them, lack of resources means not obtaining Dharma robes and alms, etc., or having obtained them but they will be interrupted. Abundance of resources is the opposite of this. Lack of Dharma means the decline of discipline, and the words of the profound Dharma spoken by the Tathagata, what has not been heard before cannot be heard, what has not been thought about before cannot be thought about as it is, the obstacles of hearing, the obstacles of thinking, the forgetting of hearing and thinking, and the merits arising from meditation have not been obtained, cannot be obtained, or what has been obtained is completely declined. Abundance of Dharma is understood to be the opposite of this. Oneself and others are the basis of abundance and decline of Dharma and resources. Regarding how to act after examining the six places and whether there is fault, it is also said in the same scripture: 『A Bodhisattva should not strive to make others abundant in resources while making oneself deficient in Dharma. Similarly, it is the same for making oneself abundant in Dharma while making others abundant in resources.』 Here, lack of Dharma should be understood as being included in the decline of discipline, included in accordance with the decline of discipline, and included in the complete decline of the Dharma to be obtained. Oneself
ག་ཉིད་ཀྱི་ཟང་ཟིང་གིས་ཕོངས་པས་གཞན་དག་གི་ཟང་ཟིང་འབྱོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནི་བརྩོན་པར་བྱ་སྟེ་ཟང་ཟིང་འབྱོར་བ་དེ་ཡང་གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པ་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་ནའོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན་ནི་བརྩོན་པར་མི་བྱའོ། །ཟང་ཟིང་འབྱོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་འབྱོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །བདག་ཉིད་ཀྱི་ཟང་ཟིང་འབྱོར་བས་གཞན་དག་གི་ཟང་ཟིང་འབྱོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་བརྩོན་བར་བྱའོ། །ཟང་ཟིང་འབྱོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་འབྱོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་འབྱོར་བས་གཞན་དག་གི་ཟང་ཟིང་འབྱོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་བརྩོན་པར་བྱའོ། །ཟང་ཟིང་འབྱོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་འབྱོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་ན་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་ན་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ 1-14-28a མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་རེ་ཞིག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་འདུལ་བ་བསྡུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དུས་རྟག་ཏུ་ཡིད་ལ་བྱ་ཞིང་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའོ། །དེས་ན་གང་ཟག་གཞན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་དོན་ནམ་ཟང་ཟིང་གི་དོན་བྱས་པ་ན་རང་གིས་ཁས་བླངས་པའི་བསླབ་པ་དངོས་སུ་ཉམས་པ་དང་དངོས་སུ་མ་ཉམས་ཀྱང་ཉམས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དང་། སྔར་ཐོབ་པ་དང་གསར་དུ་འཐོབ་པའི་ཆོས་ཉམས་པར་སྣང་ན་གཞན་གྱི་དོན་མ་བྱས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་ལ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་དོན་བྱས་པ་ན་རང་ཉིད་ཟང་ཟིང་གིས་ཕོངས་པར་སྣང་ན་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པར་མི་འགྱུར་ན་ནི་མ་བྱས་ན་ཉེས་པར་འགྱུར་ཞིང་ཆོས་ཀྱི་ཕོངས་པར་འགྱུར་ན་ནི་མི་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་འབྱོར་བར་གྱུར་ན་ཡང་གཞན་ལ་དེ་གཉིས་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་ན་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཉེས་པར་འགྱུར་མི་འགྱུར་གྱི་ཚུལ་གཞན་ཡང་བསྡུས་པ་ལས། འདི་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕན་འདོགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་མཚན་མའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞིང་ཟང་ཟིང་དང་བཅས་པའི་སེམས་དང་ཕྱོགས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་མཛའ་བཤེས་ཀྱི་བསམ་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །གནོད་པ་བྱེད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་མཚན་མའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞིང་རྙོག་པའི་སེམས་དང་དགྲ་བོར་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་སེམས་ཀྱི་དགྲ་བོའི་བསམ་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཕན་པ་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐ་མལ་པའི་བསམ་པ་ 1-14-28b དང་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་བསམ་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན་ཁ་ན
【現代漢語翻譯】 爲了彌補自己匱乏的財物，應該努力使他人獲得財物，但如果獲得財物會妨礙佛法，則不應努力。正如爲了獲得財物一樣，爲了獲得佛法也應如此。爲了彌補自己匱乏的財物，也應努力使他人獲得財物。正如爲了獲得財物一樣，爲了獲得佛法也應如此。爲了自己獲得佛法，也應努力使他人獲得財物。正如爲了獲得財物一樣，爲了獲得佛法也應如此。如果不這樣結合起來做，就會有過失；如果結合起來做，則沒有過失。因此，這暫時是菩薩戒律的綱要，菩薩應當時常謹記於心並學習。 如上所說，如果爲了他人佛法或財物之事，導致自己所承諾的學處真正違犯，或者雖然沒有真正違犯，但與違犯相似或相應，或者導致先前獲得的或新獲得的佛法退失，那麼即使不為他人做事也沒有過錯。同樣，如果爲了他人做事，導致自己財物匱乏，但不會導致佛法匱乏，那麼不做事就會有過錯；如果導致佛法匱乏，則不應做。同樣，如果自己獲得佛法和財物，但不幫助他人獲得這兩者，就會有過錯。 關於為他人做事是否有過錯，還有另一種概括的說法：在此，菩薩如果追隨利益眾生的相，以貪圖之心和完全佔有的態度生起友善的想法，就會有過失。如果追隨損害眾生的相，以嗔恨之心和完全敵對的態度生起敵對的想法，就會有過失。對於既不損害也不利益的眾生，如果生起平常的想法和中庸的想法，就會有過失。
【English Translation】 One should strive to help others acquire material possessions in order to compensate for one's own lack of them, but not if acquiring material possessions would hinder the Dharma. Just as one strives to acquire material possessions, so too should one strive to acquire the Dharma. One should also strive to help others acquire material possessions in order to compensate for one's own lack of them. Just as one strives to acquire material possessions, so too should one strive to acquire the Dharma. One should also strive to help others acquire material possessions in order to acquire the Dharma for oneself. Just as one strives to acquire material possessions, so too should one strive to acquire the Dharma. If one does not combine these efforts, it will be a fault; if one combines them, there will be no fault. Therefore, this is a brief summary of the Bodhisattva's precepts, which the Bodhisattva should always keep in mind and study. As stated above, if, for the sake of another's Dharma or material possessions, one's own vows are truly violated, or if they are not truly violated but are similar or corresponding to violation, or if it causes the loss of previously acquired or newly acquired Dharma, then there is no fault even if one does not act for the sake of others. Similarly, if acting for the sake of others causes one's own material possessions to be lacking, but does not cause the Dharma to be lacking, then not acting would be a fault; if it causes the Dharma to be lacking, then one should not act. Similarly, if one acquires Dharma and material possessions for oneself, but does not help others acquire these two, it will be a fault. Regarding whether or not there is fault in acting for the sake of others, there is another summary: Here, if a Bodhisattva follows the signs of benefiting sentient beings, and generates a friendly thought with a greedy mind and a completely possessive attitude, it will be a fault. If one follows the signs of harming sentient beings, and generates a hostile thought with an angry mind and a completely antagonistic attitude, it will be a fault. If one generates an ordinary thought and a neutral thought towards sentient beings who are neither harmful nor beneficial, it will be a fault.
་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ཞིག་འོངས་ན་དུས་ཀྱི་སྐྱོན་དང་དུས་ཐ་མའི་སྐྱོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞིང་རབ་ཏུ་འབྱིན་པར་མི་བྱེད་ན་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་སྙིང་བརྩེ་བའི་སེམས་ཉེ་བར་བཞག་སྟེ་རབ་ཏུ་འབྱིན་པར་བྱེད་ན་ཡང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །རབ་ཏུ་འབྱིན་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང་གནས་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་དང་འཁོར་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། རྣམ་པ་དེ་དག་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དེ་གསུམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་སྡོམ་པ་བླངས་པ་དེས་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་ལ་གཅེས་སྤྲས་སུ་བྱས་ཏེ་བསླབ་དགོས་ཀྱང་གནད་དུ་ཆེ་བ་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ་ཐར་རིས་བདུན་དང་ཐུན་མོང་བའི་བསླབ་བྱ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཡང་འབད་དགོས་ཏེ། བསྡུ་བ་ལས། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ལས་འདི་ལྟ་སྟེ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་འདི་ནི་སྡུད་པར་བྱེད་པ་དང་འབྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བསྡམས་ཤིང་བསྲུངས་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ཀྱང་བསྡམས་ཤིང་བསྲུངས་པར་འགྱུར་བས། དེ་མ་བསྡམས་ཤིང་མ་བསྲུངས་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ཀྱང་མ་བསྡམས་ཤིང་མ་བསྲུངས་པར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་ན་སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཉམས་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ལེན་པ་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་པོ་དེའི་ཕྱོགས་རེའི་སྡོམ་པ་གཟུང་དུ་རུང་ངམ་གསུམ་ཆར་ཚང་པའི་སྡོམ་པ་གཟུང་དགོས་ཤེ་ན། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལ་ནི་སོ་སོར་ཐར་པ་ལྟར་སྡོམ་པ་རིམ་པ་མང་ 1-14-29a པོ་མེད་ཀྱི་རིས་གཅིག་ཁོ་ནར་ཟད་པས་ལེན་པ་ན་ཡང་རིས་སུ་ཆད་པ་མེད་པར་མཐའ་དག་ལ་སློབ་པར་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་བཟུང་དགོས་ཏེ་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་མ་ཚང་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པས་བསྡམས་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བའམ་བསྡམས་པ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན། བསྡམས་པ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བསླབ་བཏུས་ལས། དེ་བས་ན་རང་གི་མཐུ་དང་སྦྱར་ཏེ་དགེ་བའི་རྩ་བ་གཅིག་ཙམ་ཡང་ཡང་དག་པར་བླངས་ལ་བསྲུང་བར་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་སའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། དགེ་བའི་ལམ་བཅུ་པོ་འདི་དག་གིས་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་གྱི་གང་ཇི་སྲིད་འཚོ་ཡི་བར་དུ་ཐ་ན་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་ལམ་གཅིག་ཙམ་ཡང་མི་བསྲུང་ལ་འོན་ཀྱང་ཚིག་འདི་སྐད་དུ་ང་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་སྟེ་ང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འཚོལ་ལོ་ཞེས་ཟེར་ན།
【現代漢語翻譯】 將會犯戒。如果有人爲了出家而請求，追隨時節的過失和末時的過失，如果不讓他出家，則沒有犯戒。如果以慈悲心親近，讓他出家，也沒有犯戒。如同出家一樣，受比丘戒、給予住所、聚集僧眾，也應當如此理解。以這些方式，菩薩的戒律之蘊這三者就圓滿了，如是說。因此，受持戒律之後，應當珍視三種戒律，努力修學，但最重要的是，要努力修學與別解脫七眾共同的戒律。如《攝分》中說：『這三種戒律中，持戒律是攝集和成就的根本。如果守護好戒律，其他戒律也會被守護好；如果不能守護好戒律，其他戒律也不會被守護好。因此，如果菩薩的持戒律毀壞，就應當說一切戒律都毀壞了。』因為這個緣故。那麼，菩薩受戒時，可以只受持三種戒律中的一部分嗎？還是必須受持全部三種戒律呢？菩薩的戒律不像別解脫戒那樣有許多次第，只有一種，所以在受戒時，必須承諾學習一切戒律，不能有所遺漏。如《辨中邊論》中說：『菩薩的三種戒律中，如果缺少任何一種，就應當說他被菩薩的戒律所攝持了嗎？還是沒有被攝持呢？應當說沒有被攝持。』因為這個緣故。那麼，《學集論》中說：『因此，應當結合自己的能力，哪怕只受持並守護一個善根。』如《聖地藏經》中所說：『通過這十善業道，可以成佛。如果有人終身連一個善業道都不守護，卻說我是大乘行者，我尋求無上正等正覺。』 1-14-29a
【English Translation】 will be a transgression. If someone comes requesting ordination, following the faults of the time and the faults of the end times, if one does not ordain them, there is no transgression. If, with a compassionate heart, one draws near and ordains them, there is also no transgression. Just as with ordination, so too with bestowing full ordination, giving residence, and gathering the sangha, it should be understood in the same way. In these ways, the three aggregates of a Bodhisattva's ethical conduct are completely fulfilled, so it is said. Therefore, having taken these vows, one must cherish the three types of ethical conduct and strive to learn them, but most importantly, one must diligently strive to learn the precepts that are common to the seven classes of Pratimoksha. As it says in the Compendium: 'Among these three types of ethical conduct, this, namely the ethical conduct of vows, is what gathers and accomplishes. If it is bound and protected, then the others will also be bound and protected. If it is not bound and protected, then the others will also not be bound and protected. Therefore, if a Bodhisattva's ethical conduct of vows is broken, it should be said that all vows are broken.' For this reason. So, when a Bodhisattva takes vows, is it permissible to take the vows of only one aspect of these three types of ethical conduct, or must one take the vows that are complete in all three? The Bodhisattva's vows, unlike the Pratimoksha vows, do not have many stages; there is only one category. Therefore, when taking the vows, one must take them by promising to learn all of them without any omissions. As it says in the Compendium of Determinations: 'If a Bodhisattva lacks any one of the three types of ethical conduct, should it be said that they are bound by the Bodhisattva's vows, or should it be said that they are not bound? It should be said that they are not bound.' For this reason. So, in the Compendium of Trainings, it says: 'Therefore, combining it with one's own strength, even a single root of virtue should be properly taken and protected.' As it says in the Holy Essence of the Earth Sutra: 'Through these ten paths of virtue, one can become a Buddha. If someone, for as long as they live, does not protect even a single path of virtuous action, and yet says these words, 'I am a Mahayana practitioner, I seek unsurpassed, perfect, complete enlightenment,' 1-14-29a
གང་ཟག་དེ་ཤིན་ཏུ་ཚུལ་འཆོས་པ་བརྫུན་ཆེན་པོ་སྨྲ་བ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་འཇིག་རྟེན་ལ་སླུ་བར་བྱེད་པ་ཆད་པར་སྨྲ་བ་སྟེ་དེ་རྨོངས་བཞིན་དུ་འཆི་བའི་དུས་བྱེད་ཅིང་ལོག་པར་ལྟུང་བར་འགྲོའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དུས་ཇི་སྲིད་དུ་ནུས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཡང་དགེ་བ་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ་གནས་པར་བྱ་སྟེ་འདི་ནི་སྨན་གྱི་བླ་བཻ་ཌཱུརྱ་འོད་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལས་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཞེས་བསླབ་པ་ཕྱོགས་རེ་ལེན་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བཤད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་མིན་གྱི་སྨོན་སེམས་བསྐྱེད་པ་དེས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ 1-14-29b སྡོམ་པ་བཟུང་བར་མི་ནུས་ན། གོམས་སུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ནུས་པ་དང་བསྟུན་ནས་བསླབ་པའི་གཞི་རེ་རེ་ཙམ་དང་། དུས་ཀྱང་ཇི་སྲིད་དུ་སྲུང་ནུས་པའི་ཉུང་ཟད་རེའི་བར་དུ་བསླབ་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྡོམ་པ་དང་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྟོབས་དང་སྦྱར་ནས་བླང་དགོས་ཏེ་དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་སངས་རྒྱས་སྲས་བཅས་དང་ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་བསླུས་པར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་དམིགས་གསུངས་ནས་དེ་ནས་སྔར་གྱི་ལུང་དེ་འབྱུང་ཞིང་དེའི་འོག་ཏུ་སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་གང་དེ་ལྟ་བུ་ཐོས་ནས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་དཀའ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་སྐྱེ་བོ་མ་ལུས་པ་སྡུག་བསྔལ་ལས་བསྐྱབ་པར་ཁུར་ཁྱེར་བར་སྤྲོ་བ་དེས་ནི། ཞེས་བསླབ་པ་ཁས་བླངས་ནས་མ་བསྲུངས་པའི་ཉེས་དམིགས་ཐོས་ཤིང་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་བྱ་དཀའ་བར་ཤེས་ཀྱང་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་ཁུར་འཁྱེར་བ་ལ་མ་ཞུམ་པ་ཞིག་གིས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་འཛིན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ན་སྔ་མ་དེ་ཉེས་དམིགས་ཐོས་ཤིང་། སྤྱོད་པ་བྱ་དཀའ་བར་ཤེས་པ་ན་བསླབ་པའི་ཁུར་འཁྱེར་བར་མི་ནུས་པ་རྣམས་སྤྱོད་པ་སྣ་རེ་རེ་ནས་རིམ་གྱིས་ཡི་དམ་བཅས་ནས་བསླབས་ཏེ། བློའི་མཐུ་རྒྱས་པ་ན་སྡོམ་པ་ལེན་པར་གསལ་བའི་ཕྱིར་དང་སྨན་བླའི་མདོ་ཁུངས་སུ་བྱས་པས་ཀྱང་ཤེས་ཏེ་དེ་ནི་མདོ་དེ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ༈ ལེན་པའི་ཚུལ་བཤད་པ། ལེན་པའི་ཚུལ་བཤད་པ་ལ་གཉིས། སྤྱིའི་དོན་དང་། དཀྱུས་ཀྱི་དོན་ནོ། ། ༈ སྤྱིའི་དོན། དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་མཛད་ཀྱི་དེ་ལས་ཟུར་པའི་སྡོམ་པའི་ཆོ་ག་མ་མཛད་དོ། །འོན་ཀྱང་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་ལས། བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པར་བགྱི། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་མགྲོན་དུ་གཉེར། །བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་མཆོག་ཡིད་འོང་སྤྱད་ 1-14-30a པར་བགྱི། །འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པར་ཤོག །དེ་སྐད་ལན་གསུམ་བཟླས། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། །ཞེས་དང་། བདག་གི་སྦྱིན་པ་རྩོལ་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་དང་བཟོ
【現代漢語翻譯】 正如經中所說：『如果有人非常虛偽，說大妄語，在所有佛陀和世尊面前欺騙世人，宣揚斷滅論，那麼他會在愚昧中死去，墮入惡道。』因此，在有能力的時候，應當盡力行善，這可以從《藥師琉璃光如來本願功德經》中瞭解。如果有人問，『像這樣只接受部分戒律的菩薩戒律是如何的呢？』這並不是菩薩戒律，僅僅發起菩提心並不能算作受持了菩薩戒律。爲了讓他們逐漸適應，應當根據自己的能力，接受一些戒律的基礎，並且在能夠守護的短暫時間內守護。』這是因為必須將戒律與自身的實力結合起來受持。如果不這樣做，就會犯下欺騙佛陀及其眷屬以及天神等世人的過失。』因此，之前所說的引文才會出現。在那之後，如果偉大的眾生聽聞了這些，通過智慧認識到菩薩的行持是困難的，並且樂於承擔從痛苦中拯救所有眾生的重任，那麼，』即使聽聞了違背誓言的過失，並且知道菩薩的行持是困難的，也不會對承擔菩薩戒律的重任感到畏懼，這樣的人才能受持菩薩戒律。』因此，前者是聽聞了過失，並且知道行持是困難的，但對於那些無法承擔戒律重任的人，應當從一點一滴的行持開始，逐漸地立下誓言並學習。當智慧增長時，就會清楚地受持戒律。』通過以《藥師經》為依據也可以明白這一點，這些都應當從該經中瞭解。 受持之法 受持之法分為兩部分： общей смысл и конкретный смысл。 總義 第一，導師龍樹（Nāgārjuna）只撰寫了發菩提心的儀軌，並沒有單獨撰寫受戒的儀軌。然而，在發菩提心的儀軌中說：『我發無上菩提心，我將一切眾生視為我的客人，我將行持殊勝悅意的菩薩行，爲了利益眾生，愿我成就佛果。』如此唸誦三遍，即是發起菩提心。』並且，『我將佈施、精進、持戒和忍辱，
【English Translation】 As it is said in the scripture: 'If someone is extremely hypocritical, speaks great lies, deceives the world in front of all Buddhas and Bhagavad, and preaches annihilationism, then he will die in ignorance and fall into evil realms.' Therefore, as long as one has the ability, one should diligently practice virtue. This can be understood from the 'Sutra of the Medicine Buddha, the King of Lapis Lazuli Light.' If someone asks, 'What is the Bodhisattva vow of taking only some precepts like this?' This is not the Bodhisattva vow. Merely generating Bodhicitta is not enough to be considered as having taken the Bodhisattva vow. In order to gradually adapt them, one should accept some of the foundations of the precepts according to one's ability, and guard them for a short period of time that one can guard.' This is because the precepts must be taken in conjunction with one's own strength. If this is not done, one will commit the fault of deceiving the Buddhas and their retinues, as well as the gods and other beings. Therefore, the previous quotation will appear. After that, if great beings hear these and realize through wisdom that the practice of Bodhisattvas is difficult, and are willing to take on the responsibility of saving all beings from suffering, then, 'Even if they hear the faults of breaking vows and know that the practice of Bodhisattvas is difficult, they will not be afraid to take on the responsibility of the Bodhisattva vows. Only such people can take the Bodhisattva vows.' Therefore, the former is hearing the faults and knowing that the practice is difficult, but for those who cannot take on the responsibility of the vows, they should gradually make vows and learn from each practice bit by bit. When wisdom grows, they will clearly take the vows.' This can also be understood by taking the 'Medicine Buddha Sutra' as the basis, and these should be understood from that sutra. The Method of Taking Vows The method of taking vows is divided into two parts: general meaning and specific meaning. General Meaning First, the teacher Nāgārjuna only wrote the ritual for generating Bodhicitta, and did not write a separate ritual for taking vows. However, in the ritual for generating Bodhicitta, it says: 'I generate the supreme Bodhicitta, I regard all sentient beings as my guests, I will practice the excellent and pleasing Bodhisattva conduct, and may I attain Buddhahood for the benefit of beings.' Recite this three times, which is generating Bodhicitta. 'And, 'I will give, strive, keep the precepts, and be patient,
ད་པ་སྒོམ་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་དང་བསམ་གཏན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་དང་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དང་ཐབས་མཁས་པ་ཅི་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དང་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་སླད་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་བརྩམས་ཏེ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པས་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་གོ། འཕགས་པ་དག་བདག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལགས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལགས་པར་གཟུང་དུ་གསོལ། ཞེས་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་པ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡོད་ལ་སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པར་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་སྡོམ་པ་བཟུང་བ་ཡིན་པར་བསླབ་བཏུས་དང་སྤྱོད་འཇུག་ལས་གསུངས་ཤིང་། དུས་གསུམ་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་ལ་སློབ་པར་ཁས་བླངས་པ་ཉིད་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བཟུང་བ་ཡིན་པར་གཞུང་འདིར་གསུངས་ལ་སློབ་དཔོན་བྱང་ཆུབ་བཟང་པོ་དང་ཨ་བྷྱཱ་ཀ་རས་ཀྱང་སྡོམ་པ་ལེན་པའི་ཆོ་ག་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་བསྲེས་ནས་མཛད་པ་དང་། ལམ་སྒྲོན་གྱི་འགྲེལ་པར་ཡང་ཇོ་བོས་མཛད་པའི་སེམས་བསྐྱེད་དང་སྡོམ་པའི་ཆོ་ག་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཐོགས་ 1-14-30b མེད་དང་ཞི་བ་ལྷའི་ལུགས་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་གཉིས་ཆོ་གའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་མི་འདྲ་བ་མ་གཏོགས་པ་སྡོམ་པ་འཐོབ་པའི་ཆོ་ག་ལ་དོན་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །དེས་ན་ལུགས་དེ་གཉིས་ལ་དབུ་མ་ལུགས་དང་སེམས་ཙམ་ལུགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་བྱས་ནས་བླང་བའི་ཡུལ་དང་ལེན་པའི་ཆོ་ག་དང་རྩ་ལྟུང་མི་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་ནི་མ་བརྟགས་པ་ཆེན་པོའོ། །འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་སྡོམ་པ་ལེན་པའི་རྟེན་ལ་སྨོན་སེམས་བསྐྱེད་དགོས་པར་བཤད་ཀྱང་སྡོམ་པའི་ཆོ་ག་མ་གཏོགས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ཆོ་ག་མཛད་པ་མི་སྣང་ལ་བྱམས་ཆོས་དང་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱི་གཞུང་དུ་ཡང་མ་བྱུང་ངོ་། །སློབ་དཔོན་དགྲ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བས་ནི་སྨོན་འཇུག་དང་སྡོམ་པ་བཟུང་བའི་རིམ་པ་གཉིས་མཛད་ལ། དཔལ་མར་མེ་མཛད་ཀྱིས་ཀྱང་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་སྡོམ་པའི་ཆོ་ག་སོ་སོར་མཛད་ཅིང་། མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་དང་། སྤྱོད་འཇུག་གི་འགྲེལ་པར་ནག་པོ་པས་ཀྱང་སྨོན་འཇུག་གི་ཆོ་ག་སོ་སོ་བའི་རྣམ་གཞག་མཛད་དོ། །འདི་ལ་འཇུག་པ་དང་སྡོམ་པའི་ཆོ་ག་ཐ་དད་པར་མཛད་པ་འཐད་སྙམ་པ་མེད་ལ་སྨོན་པའི་ཆོ་ག་སྔོན་དུ་བླངས་ནས་བརྟན་པར་བྱས་ཏེ་ཕྱིས་སྡོམ་པའི་ཆོ་ག་མཛད་པའི་བཤེས་གཉེན་གོང་མ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ནི་སྡོམ་པ་བརྟན་པར་འགྱུར་བའི་ཐབས་བཟང་པོའོ། །འོ་ན་སྒོམ་རིམ་བར་པ་
【現代漢語翻譯】 無論修習禪定、精進努力、安住於三摩地、以智慧進行辨析，還是運用善巧方便，所有這些都應以利益、福祉一切有情眾生為目的，並以無上圓滿正等覺為根本。過去、未來和現在出現的菩薩摩訶薩（bodhisattva-mahāsattva，具大菩提心的聖者），他們懷有偉大的慈悲心，已正確進入大乘（mahāyāna，偉大的交通工具，象徵可以將無量眾生從生死苦海中運載到涅槃彼岸），安住于大乘，我們應當追隨他們的足跡。『聖者們，請允許我，一位菩薩，被視為菩薩。』 如此承諾學習菩薩行，並追隨菩薩們的足跡，發菩提心本身就是受持戒律，這在《攝波羅蜜多論》和《入菩薩行論》中都有闡述。此論典中說，承諾學習過去、現在、未來三世諸佛的的三種戒律（律儀戒、攝善法戒、饒益有情戒）本身就是受持菩薩戒。寂天菩薩（Śāntideva）和阿底峽尊者（Atiśa）也將龍樹（Nāgārjuna）和無著（Asaṅga）兩大車軌的儀軌融合在一起，創作了受戒儀軌。《菩提道燈論》的註釋中也說，阿底峽尊者所著的菩提心和戒律儀軌是龍樹和無著以及寂天菩薩的傳承。 因此，聖者龍樹和聖者無著二者，除了儀軌上的一些差別外，在獲得戒律的儀軌的意義上沒有差別。因此，將這兩種傳承稱為中觀宗（Madhyamaka，中道）和唯識宗（Cittamatra，唯心）的傳承，並聲稱其所緣境、受戒儀軌和根本墮罪不同，這是非常不嚴謹的。雖然聖者無著說受戒的所依是愿菩提心，但除了戒律儀軌外，沒有創作其他的發心儀軌，慈氏五論（Maitreya's Five Treatises）和世親（Vasubandhu）的論典中也沒有出現。法稱論師（Dharmakīrti）創作了願行發心和受戒的次第。燃燈智尊者（Dīpaṃkaraśrījñāna）也分別創作了發心和受戒的儀軌。在《集學論》的註釋和《入菩薩行論》的註釋中，黑行論師（Kṛṣṇapāda）也分別創作了願行發心的科判。 我認為在此將入行和受戒的儀軌分開是不合理的，先受持願心儀軌並使其穩固，之後再進行受戒儀軌，這是上師們使戒律穩固的良好方法。那麼，《中篇修習次第》……
【English Translation】 Whether it is practicing meditation, exerting effort, abiding in samadhi, discerning with wisdom, or employing skillful means, all of these should be undertaken with the aim of benefiting and bringing happiness to all sentient beings, and with the ultimate perfect enlightenment as the foundation. We should follow in the footsteps of the bodhisattva-mahāsattvas (great beings with bodhicitta) of the past, future, and present, who possess great compassion, have correctly entered the Mahayana (the Great Vehicle), and abide in it. 'O Noble Ones, may I, a bodhisattva, be regarded as a bodhisattva.' Committing to learn the bodhisattva conduct and follow the bodhisattvas is itself taking the vows, as explained in the Compendium of Trainings and the Guide to the Bodhisattva's Way of Life. This text states that vowing to learn the three types of discipline (the discipline of moral conduct, the discipline of gathering wholesome qualities, and the discipline of benefiting sentient beings) of the buddhas of the three times is itself taking the bodhisattva vows. Śāntideva and Atiśa also combined the rituals of the two great chariots, Nāgārjuna and Asaṅga, to create the ritual for taking the vows. The commentary on the Lamp for the Path to Enlightenment also states that the ritual for generating bodhicitta and taking the vows composed by Atiśa is in accordance with the traditions of Nāgārjuna, Asaṅga, and Śāntideva. Therefore, the Noble Nāgārjuna and the Noble Asaṅga, apart from some differences in the rituals, have no difference in the meaning of the ritual for obtaining the vows. Therefore, it is very imprudent to label these two traditions as the Madhyamaka (Middle Way) and Cittamatra (Mind-Only) traditions, and to claim that their objects of focus, rituals for taking the vows, and root downfalls are different. Although the Noble Asaṅga said that the basis for taking the vows is the aspiring bodhicitta, he did not create any other ritual for generating bodhicitta besides the ritual for the vows, and it does not appear in the Five Treatises of Maitreya or the treatises of Vasubandhu. Dharmakīrti composed the sequence of aspiring and engaging bodhicitta and taking the vows. Dīpaṃkaraśrījñāna also composed separate rituals for generating bodhicitta and taking the vows. In the commentary on the Compendium of Trainings and the commentary on the Guide to the Bodhisattva's Way of Life, Kṛṣṇapāda also created separate outlines for aspiring and engaging bodhicitta. I do not think it is reasonable to separate the rituals for engaging and taking the vows here. First taking the ritual for aspiring bodhicitta and making it stable, and then performing the ritual for taking the vows, is a good method for the gurus to make the vows stable. So, the Middle Stages of Meditation...
ལས། དེ་ལ་ཀུན་རྫོབ་པ་ནི་སྙིང་རྗེས་སེམས་ཅན་མཐའ་དག་མངོན་པར་གདོན་པར་དམ་བཅས་ནས་འགྲོ་བ་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པའི་རྣམ་པའི་སེམས་དང་པོར་སྐྱེ་བའོ། །དེ་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ལེའུ་ལས་བསྟན་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་ 1-14-31a དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་མཁས་པ་ཕ་རོལ་པོ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་གང་ཞེ་ན། དུས་གསུམ་གྱི་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་གཞི་ཐམས་ཅད་ལ་སློབ་པར་ཁས་ལེན་པ་ན་དོན་གྱིས་ན་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཁས་བླངས་པ་ཡོད་པས་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱའི་སྨོན་སེམས་རྐྱང་པའི་ཆོ་ག་མིན་ནོ། ། ༈ དཀྱུས་ཀྱི་དོན། དཀྱུས་ཀྱི་དོན་ལ་གཉིས། བླ་མ་ཡོད་པའི་ཆོ་ག་དང་། བླ་མ་མེད་པའི་ཆོ་གའོ། ། ༈ བླ་མ་ཡོད་པའི་ཆོ་ག། དང་པོ་ལ་གསུམ། སྦྱོར་བ་དང་། དངོས་གཞི་དང་། མཇུག་གི་ཆོ་གའོ། ། ༈ སྦྱོར་བ། དང་པོ་ལ་ལྔ། གསོལ་བ་གདབ་པ། ཚོགས་སྒྲུབ་པ། སྡོམ་པ་མྱུར་དུ་བསྐུལ་བ། སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པ། བར་ཆད་དྲི་བའོ། ། ༈ གསོལ་བ་གདབ་པ། གསོལ་བ་གདབ་པ་ལ་གཉིས། གང་ཟག་གི་ཁྱད་པར་དང་། ཆོ་གའི་ཁྱད་པར་རོ། ། ༈ གང་ཟག་གི་ཁྱད་པར། གང་ཟག་གི་ཁྱད་པར་ལ་གཉིས་ལས། རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། སྡོམ་པ་ལེན་པའི་རྟེན་ལ་ཇི་འདྲ་ཞིག་དགོས་ཤེ་ན། བྱང་སེམས་ཁྱིམ་པའམ་རབ་བྱུང་གང་ཡང་རུང་བ་སྔར་བཤད་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་ལ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་སློབ་པར་འདོད་ཅིང་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་སྟེ་གདམས་ངག་བཞིན་དུ་སྨོན་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། །སྡོམ་པ་བཟུང་བ་ཙམ་བྱེད་ཀྱི་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་སློབ་འདོད་མེད་པ་དང་སྨོན་སེམས་མ་བསྐྱེད་པ་ལ་ནི་སྡོམ་པ་སྦྱིན་པར་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླང་བར་འདོད་པའི་བྱང་སེམས་ལ་བརྟེན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྡོམ་པ་སྟེར་བའི་སྔ་རོལ་ནས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་མ་མོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་འདི་ལས་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་གཞི་དང་ཉེས་པའི་གནས་གང་དག་བསྟན་པ་དེ་དག་བསྒྲག་ 1-14-31b པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་བཤད་པ་ལ་གལ་ཏེ་ནུས་སམ་མི་ནུས་སྙིང་ནས་བརྟགས་ཤིང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སོ་སོར་བརྟགས་ནས་སྡོམ་པ་ལེན་པ་ལ་སྤྲོ་བར་གྱུར་ལ་རང་མི་འདོད་བཞིན་དུ་ཕ་རོལ་པོས་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་པའི་ཕྱིར་ཡང་མ་ཡིན། ཕ་རོལ་པོ་དང་འགྲན་པའི་ཕྱིར་ཡང་མ་ཡིན་ན་བྱང་སེམས་བརྟན་པོར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླང་བ་འདིས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དེས་ཀྱང་མནོད་པར་བྱ་ཞིང་དེ་ལ་དཔོག་པར་ཡང་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་འདི་ནི་འདུལ་བ་དང་མི་འདྲ་བས་སྡོམ་པ་མ་བཟུང་བའི་སྔ་རོལ་ཏུ་ལེགས་པར་མཉན་ནས་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ་བསླབ་པ་
【現代漢語翻譯】 關於世俗菩提心，是指以慈悲心立誓引導一切眾生，爲了利益眾生而發願成佛，從而生起希求無上圓滿正等覺之心的最初狀態。正如《戒律品》中所說，應依儀軌，從精通者處獲得菩薩戒。 那麼，（經文）所說的意義是什麼呢？意思是說，當承諾學習過去、現在、未來三世菩薩的一切學處時，實際上已經承諾了發菩提心，因此，所謂的『發菩提心儀軌』並非僅僅是發願菩提心的儀軌。 正文意義： 正文意義分為兩種：有上師的儀軌和無上師的儀軌。 有上師的儀軌： 第一部分分為三個：準備階段、正行階段和結尾階段。 準備階段： 第一部分分為五個：祈請、積資、敦促受戒、生起歡喜心、詢問障礙。 祈請： 祈請分為兩種：補特伽羅的差別和儀軌的差別。 補特伽羅的差別： 補特伽羅的差別分為兩種：所依的差別是，接受戒律的所依需要什麼樣的條件呢？無論是菩薩在家眾還是出家眾，都應從內心深處渴望學習之前所說的菩薩三戒，並立下成佛的誓願，即按照口訣生起愿菩提心。如果僅僅是受戒，而不願學習菩薩的學處，也沒有生起愿菩提心，那麼就不應授予戒律。因此，爲了依止想要如法受戒的菩薩，在授予戒律之前，應宣讀菩薩藏的根本——《菩薩地》中所說的菩薩學處和過患之處。 如果聽者在聽聞后，經過深思熟慮，以智慧加以辨別，對受戒生起歡喜心，而不是在自己不願意的情況下被他人強迫接受，也不是爲了與他人競爭，那麼就應視其為堅定的菩薩。通過如法受持戒律，他也將獲得滿足，並以此為準繩。因此，這與別解脫戒不同，必須在受戒之前認真聽聞並瞭解所學內容。
【English Translation】 As for the conventional Bodhicitta, it refers to the initial state of generating the mind that aspires to the unsurpassed, perfect, and complete enlightenment, vowing with compassion to guide all sentient beings, and wishing to become a Buddha for the benefit of beings. As stated in the chapter on ethics, one should receive the Bodhisattva vows from a knowledgeable person according to the prescribed rituals. So, what is the meaning of what is said (in the text)? It means that when one commits to learning all the training bases of Bodhisattvas of the three times (past, present, and future), one has implicitly committed to generating Bodhicitta. Therefore, the so-called 'ritual for generating Bodhicitta' is not merely a ritual for aspirational Bodhicitta. Meaning of the Text: The meaning of the text is divided into two: the ritual with a Lama and the ritual without a Lama. The Ritual with a Lama: The first part is divided into three: the preparatory stage, the main practice stage, and the concluding stage. The Preparatory Stage: The first part is divided into five: supplication, accumulation of merit, urging to take vows quickly, generating joy, and inquiring about obstacles. Supplication: Supplication is divided into two: the difference in individuals and the difference in rituals. Difference in Individuals: The difference in individuals is divided into two: the difference in the basis is, what kind of conditions are required for the basis of taking vows? Whether it is a Bodhisattva householder or a renunciate, they should sincerely desire to learn the three ethical disciplines of the Bodhisattva mentioned earlier, and make a vow to attain Buddhahood, that is, generate the aspirational Bodhicitta according to the instructions. If one merely takes the vows without wanting to learn the Bodhisattva's precepts and has not generated the aspirational mind, then the vows should not be given. Therefore, in order to rely on a Bodhisattva who wishes to take the vows correctly, before giving the vows, one should proclaim the training bases and faults of the Bodhisattva as stated in the Bodhisattva-bhumi, the root of the Bodhisattva's treasury. If, after hearing this, the listener carefully considers whether they are capable or not, and discerns with wisdom, and generates joy in taking the vows, and is not forced to accept them by others against their will, nor is it for the sake of competing with others, then they should be regarded as a steadfast Bodhisattva. By correctly taking the vows of ethical discipline, they will also be satisfied and measured accordingly. Therefore, this is different from the Vinaya, and one must listen carefully and understand what is to be learned before taking the vows.
བསྲུང་བ་ལ་བློ་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ན་སྡོམ་པ་བླང་ངོ་། །བསམ་པ་དེ་དག་དང་ལྡན་ན་སྡོམ་པ་སྐྱེ་ཡི། མི་ལྡན་ན་མི་སྐྱེ་བ་ནི་བསྡུ་བ་ལས། གང་གཞན་ལ་གྲགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་གཞན་གྱི་ངོར་བྱ་བ་དང་། གཞན་གྱིས་ཡང་དག་པར་ལེན་དུ་བཅུག་པ་ན་དེ་ལེན་པར་བྱེད་པར་ཟད་ཀྱི་རང་གི་དད་པས་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་རྗེས་སུ་བརྟགས་ཤིང་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཉེ་བར་བཞག་སྟེ། དགེ་བ་འདོད་པས་ལེན་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ཡང་བསྡམས་པ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་དེས་དགེ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་སྦྱོར་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ལ་དེའི་འབྲས་བུའི་ཕན་ཡོན་ཡང་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་སྡོམ་པས་བསྡམས་པ་དང་དགེ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་སྦྱོར་བར་འགྱུར་བ་དང་། དེའི་འབྲས་བུའི་ཕན་ཡོན་ཡང་ཐོབ་པར་འགྱུར་བར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། སྡོམ་པ་ལེན་པའི་ཡུལ་ལ་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་དགོས་ཤེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་སྟེ་སྨོན་ 1-14-32a སེམས་བསྐྱེད་པ་ཆོས་མཐུན་པ་བ་སྟེ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་མཁས་པ་བསླབ་པ་ནོད་པར་གསོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་འབྲུ་འཛིན་ནུས་ཤིང་དོན་གོ་བར་ནུས་པ་ལས་བླང་ངོ་། །ཇི་འདྲ་བ་ལས་མི་བླང་ཞེ་ན། མཁས་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་བྱང་སེམས་ཐམས་ཅད་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྡོམ་པ་ནོད་པར་མི་བྱ་སྟེ་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་ཉམས་པའོ། །དེ་ལ་བསམ་པ་ཉམས་པ་ནི། དད་པ་མེད་པ་སྟེ་སྡོམ་པ་ལ་ཆེར་མ་མོས་ཤིང་འབྲིང་དུ་མི་འཇུག་ལ་ཆུང་ངུར་མི་རྟོག་པའམ་མི་རྩོལ་བའོ། །སྦྱོར་བ་ཉམས་པ་ནི། ཕྱིན་དྲུག་གི་སྦྱོར་བ་ཉམས་པ་སྟེ། དང་པོ་ནི། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སྲེད་པའི་བརྐམ་ཆགས་ཅན་དང་དེའི་དབང་དུ་གྱུར་པས་ཆགས་པས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པ་དང་། མ་རྙེད་པ་ལ་འདོད་པ་ཆེ་བ་དང་རྙེད་ཀྱང་ཆོག་མི་ཤེས་པ་སྟེ་སྦྱིན་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་དུ་ལེན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕམ་པ་བྱུང་བས་སྡོམ་པ་ལྷག་མ་མེད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པ་དང་ལྷག་མ་དང་བཅས་པའི་ཉེས་པ་སྤྱོད་ཅིང་བསླབ་པ་ལ་མི་གུས་པར་ལྷོད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་དང་ཕྲད་པ་ན་མི་བཟོད་དེ་འཕྲལ་དུ་སེམས་འཁྲུག་པའི་ཁྲོ་བ་དང་གནོད་པ་བྱས་པ་དྲན་པ་ན་ཡང་དང་ཡང་དུ་འཁྲུག་པའི་ཁོན་དུ་འཛིན་པ་དང་དགེ་སྦྱོང་གི་ཆོས་བཞིའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཕ་རོལ་གྱི་ཉེས་པ་བཞི་པོ་མི་བཟོད་པའོ། །བཞི་པ་ནི། དགེ་བ་ལ་མི་སྤྲོ་བའི་སྙོམ་ལས་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་དགའ་བའི་ལེ་ལོ་ཅན་ཏེ། དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི་ཤས་ཆེར་ཉིན་མཚན་དུ་གཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་དང་གློས་འབེབས་པའི་བདེ་བ་དང་ཉལ་བའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དང་འདུ་འཛིའི་གཏམ་གྱིས་དུས་ཡོལ་བར་བྱ
【現代漢語翻譯】 當對守護（三戒）有堅定信念時，便受持戒律。如果具備這些想法，戒律就會產生；如果不具備，戒律就不會產生。從總的來說，爲了讓別人知道，爲了在別人面前做，以及讓別人完全接受，僅僅是接受而已。重要的是，要從自己堅定的信念出發，經過深思熟慮，對眾生懷有慈悲之心，並以行善的願望來接受戒律，這樣才可以說不是真正的受戒。因為這樣既不能與圓滿的善行結合，也無法獲得其果報的利益。相反，受戒律約束，才能與圓滿的善行結合，並且能夠獲得其果報的利益，應當這樣理解。佛是這麼說的。 關於對象的差別：受持戒律的對象需要具備什麼樣的條件呢？需要是發起了菩提心願的菩薩，即發起愿菩提心，符合佛法，安住于菩薩戒，精通大乘，能夠理解接受戒律的請求等語言表達，並且能夠理解其含義的人才能受戒。那麼，從什麼樣的人那裡不能受戒呢？即使是精通佛法的人，也不能從所有菩薩那裡受菩薩戒，因為他們的發心和行為已經退失。其中，發心退失是指：缺乏信心，對戒律不感興趣，既不中等也不輕視或不努力。 行為退失是指：六度（六波羅蜜）的行為退失。第一是：貪戀身體和受用，被貪慾所控制，被貪戀所征服，對未得到的渴望強烈，即使得到也不知滿足，即接受與佈施相違背的行為。第二是：因為犯了根本戒而導致戒律完全喪失，或者犯了其他戒律，不尊重戒律而懈怠。第三是：遇到不順的因緣時無法忍受，立即心煩意亂而憤怒，或者記住別人造成的傷害而反覆惱怒，或者無法忍受與四種沙門法相違背的對方的四種過失。第四是：對善行不感興趣的懈怠，以及喜歡與善行相違背的事物的懶惰。具體來說，就是大部分時間沉溺於白天黑夜的睡眠之樂、閑聊之樂和躺臥之樂，並且用無意義的閑談來浪費時間。
【English Translation】 When there is firm conviction in guarding (the three vows), then one takes the vows. If one possesses these thoughts, the vows will arise; if one does not possess them, they will not arise. Generally speaking, merely accepting vows to be known by others, to act in front of others, and to have others fully accept them is not true acceptance. What is important is to start from one's own firm conviction, after careful consideration, to have compassion for sentient beings, and to accept the vows with the desire to do good. It cannot be said that this is true ordination, because it will not be combined with complete virtue, nor will one obtain the benefits of its fruit. Conversely, being bound by vows will be combined with complete virtue, and one will be able to obtain the benefits of its fruit; this should be understood. This is what the Buddha said. Regarding the differences in objects: What kind of qualities should the object of taking vows possess? It should be a Bodhisattva who has made aspirations for enlightenment, that is, generated the aspiration for Bodhicitta, is in accordance with the Dharma, abides in the Bodhisattva vows, is proficient in the Mahayana, and is able to understand the requests for taking vows and other verbal expressions, and is able to understand their meaning. From what kind of person should one not take vows? Even if they are proficient in the Dharma, one should not take the Bodhisattva vows from all Bodhisattvas, because their intention and behavior have declined. Among them, the decline of intention refers to: lacking faith, not being interested in the vows, neither being moderate nor belittling or not making effort. The decline of behavior refers to: the decline of the six perfections (Six Paramitas). The first is: being greedy for the body and possessions, being controlled by greed, being conquered by attachment, having a strong desire for what has not been obtained, and not knowing contentment even when obtained, that is, accepting actions that contradict generosity. The second is: completely losing the vows due to committing a root downfall, or committing other precepts, not respecting the precepts, and being lax. The third is: being unable to endure when encountering unfavorable conditions, immediately becoming upset and angry, or repeatedly becoming angry when remembering the harm done by others, or being unable to endure the four faults of the other party that are contrary to the four qualities of a renunciate. The fourth is: laziness that is not interested in virtuous deeds and likes things that are contrary to virtuous deeds. Specifically, it means indulging in the pleasure of sleeping day and night, the pleasure of idle talk, and the pleasure of lying down, and wasting time with meaningless chatter.
ེད་པའོ། །ལྔ་པ་ནི། ཞི་གནས་ 1-14-32b ལ་སོགས་པ་སེམས་གནས་སུ་མི་བཏུབ་པས་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་ཏེ། ཐ་ན་བ་འཇོས་ཙམ་གྱི་བར་དུ་ཡང་དགེ་བ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སྒོམ་མི་ནུས་པའོ། །དྲུག་པ་ནི། འཆལ་བའི་ཤེས་རབ་ལ་གཉིས་ལས་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་ནི། དེ་ཁོ་ན་རང་གིས་ཤེས་པར་མི་ནུས་པའི་ཡིད་རྟུལ་བ་དང་བསྟན་ཀྱང་མི་གོ་བའི་རྨོངས་པ་དང་རྒྱ་ཆེན་པོ་མི་བཟོད་པའི་སྤ་ཀོང་བའམ་རང་བཞིན་གྱིས་རྨོངས་པའི་སེམས་ཞུམ་པའོ། །ཤེས་རབ་འཆལ་བའི་རྒྱུ་འཛིན་པ་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་དང་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་མ་མོ་ལ་ངན་ནོ་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྐུར་བ་འདེབས་པ་སྟེ་དེ་རྣམས་ལས་སྡོམ་པ་ནོད་པར་མི་བྱའོ། །འགྲེལ་པ་ཁ་ཅིག་ལས་དངོས་སུ་ན་འདི་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པ་ཅུང་ཟད་ལྟ་ཡོད་མོད་ཀྱི་ཤིན་ཏུ་ལྡན་པ་ལས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ཞེས་སྐྱོན་དེ་དག་ཆེས་ཆེ་བ་དང་མི་ལྡན་ཅུང་ཟད་དང་ལྡན་ཡང་ནོད་པར་བྱའོ་ཞེས་འཆད་དོ། ། ༈ ཆོ་གའི་ཁྱད་པར། ཆོ་གའི་ཁྱད་པར་ལ་གཉིས་ལས། རྟེན་གྱི་ཆོ་གའི་ཁྱད་པར་ནི། སྔར་བཤད་པའི་རྟེན་དེས་ཐོག་མར་ཡུལ་དེའི་རྐང་པ་གཉིས་ལ་གཏུགས་པའི་ཕྱག་བྱ་སྟེ་མ་གུས་པ་ལ་སྡོམ་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དང་པོར་མཎྜལ་བྱ་བར་ཛེ་ཏ་རི་དང་ཨ་བྷྱཱ་ཀ་རས་བཤད་པ་ལྟར་བྱའོ། །དེ་ནས་བདག་རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླང་པ་ནོད་པར་འཚལ་གྱིས་དེ་ལ་གནོད་པ་མ་མཆིས་ན་བདག་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བའི་སླད་དུ་ཅུང་ཟད་ཅིག་གསན་ཅིང་སྩལ་བའི་རིགས་སོ། །ཞེས་གསོལ་བ་གདབ་སྟེ་སྡོམ་པ་ལེན་མི་འདོད་པ་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལན་གསུམ་བྱེད་པར་ཛེ་ཏ་རི་བྱང་ཆུབ་བཟང་པོ་མར་མེ་མཛད་ཨ་བྷྱཱ་ཀ་ར་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་དོ། །དེའི་ཚེ་ཙོག་ཙོག་པོར་འདུག་ཅིང་ 1-14-33a ཐལ་མོ་སྦྱར་བའམ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་གཟུགས་པར་ཨ་བྷྱཱ་དང་ཛེ་ཏ་རིས་བཤད་པ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ལུས་ཀྱི་སྤྱོད་ལམ་སྟེ་གང་ཡང་རུང་བས་ཆོག་གོ། ཡུལ་གྱི་ཆོ་གའི་ཁྱད་པར་ནི། དེ་ནས་བྱང་སེམས་སྡོམ་པ་འབོགས་པར་ནུས་པ་དེས་བྱང་སེམས་སྡོམ་པ་འདོད་པ་དེ་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་ཕན་ཡོན་རྒྱ་ཆེར་བརྗོད་ནས་སྡོམ་པ་འདོད་པ་ལ་བསླབ་པའི་གཞི་ལྕི་ཡང་དག་ཀྱང་བརྗོད་ཅིང་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པར་ཡང་བྱ་སྟེ་འདི་སྐད་ཅེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་ཉོན་ཅིག །ཁྱོད་འདི་ལྟར་སེམས་ཅན་མ་བརྒལ་བ་རྣམས་བསྒྲལ་བ་དང་མ་གྲོལ་བ་རྣམས་དགྲོལ་བ་དང་དབུགས་མ་ཕྱིན་པ་རྣམས་དབུགས་དབྱུང་བ་དང་། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་བཟླ་བ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་རྒྱུན་མི་གཅོད་པར་འདོད་དམ། དེ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་སེམས་བསྐྱེད་པ་བརྟན་པ་དང་ཡི་དམ་བརྟན་པར་ཡང་བྱའོ
【現代漢語翻譯】 第五，由於無法將止觀等安住於心，心會散亂，甚至連短暫的時間都無法一心一意地專注于善法。 第六，對於邪慧的兩種普遍行為：一種是遲鈍，無法憑自己理解；一種是愚癡，即使教導也無法理解；一種是怯懦，無法忍受廣大的法義，或者說是天生的愚昧而心生退縮。持有邪慧的因是誹謗菩薩的法藏和法藏之母，說它們不好或不正確，不要從這些人那裡接受戒律。有些註釋說，實際上，稍微具備這些過失的人可以接受戒律，但完全具備這些過失的人則不行。也就是說，即使只有輕微的過失，也可以接受戒律，但如果過失嚴重，則不應接受。 殊勝儀軌 殊勝儀軌分為兩種。所依之殊勝儀軌是：按照之前所說的所依，首先對該地的雙足（指上師）頂禮，因為不恭敬則無法生起戒律。正如杰達日（Jetari）和阿毗亞迦拉（Abhayakaragupta）所說，首先要獻曼扎。然後說：『善男子，您想從我這裡接受菩薩的戒律嗎？如果沒有障礙，請爲了慈悲我而稍微聽一下。』這樣祈請，因為對於不想接受戒律的人，戒律不會生起。杰達日（Jetari）、菩提賢（Bodhibhadra）、瑪爾梅匝（Marmeza）、阿毗亞迦拉（Abhayakaragupta）都說，要這樣重複三次。此時，要蹲坐著，合掌，或者像阿毗亞（Abhaya）和杰達日（Jetari）所說的那樣，將右手放在地上，這是下面將要提到的身體行為，無論哪種都可以。 能依之殊勝儀軌是：然後，能夠傳授菩薩戒的人，要對想要接受菩薩戒的人廣泛宣說菩薩戒的利益，也要講述戒律的輕重，並使其心生歡喜。也可以這樣說：『善男子，請聽。您是否想要度化尚未度化的眾生，解脫尚未解脫的眾生，安慰尚未安慰的眾生，令未涅槃的眾生入于涅槃，並且不中斷佛陀的傳承？』對於此，您也要堅定菩提心和本尊。
【English Translation】 Fifth, because it is impossible to settle the mind on calmness and insight, etc., the mind will be distracted, and even for a short time, it will be impossible to focus single-mindedly on virtue. Sixth, regarding the two common behaviors of corrupt wisdom: one is dullness, unable to understand on one's own; one is ignorance, unable to understand even when taught; one is cowardice, unable to endure vast teachings, or a natural ignorance that causes one to shrink back. Holding the cause of corrupt wisdom is to slander the Bodhisattva's teachings and the mother of the teachings, saying they are not good or correct, and one should not receive vows from such people. Some commentaries say that, in reality, those who possess these faults slightly can receive vows, but those who possess them completely cannot. That is to say, even if there are only slight faults, one can receive vows, but if the faults are serious, one should not. Special Rituals Special rituals are divided into two types. The special ritual of the support is: according to the support mentioned earlier, one should first prostrate to the two feet (referring to the teacher) of that place, because vows cannot arise without respect. As Jetari and Abhayakaragupta said, one should first offer a mandala. Then say: 'Good son, do you want to receive the Bodhisattva's vows from me? If there are no obstacles, please listen a little for the sake of my compassion.' Pray in this way, because vows will not arise for those who do not want to receive them. Jetari, Bodhibhadra, Marmeza, and Abhayakaragupta all said that this should be repeated three times. At this time, one should squat, join palms, or, as Abhaya and Jetari said, place the right hand on the ground, which is the physical behavior mentioned below, and either is acceptable. The special ritual of the object is: then, the person who is able to transmit the Bodhisattva vows should extensively explain the benefits of the Bodhisattva vows to the person who wants to receive them, and also explain the importance of the vows and make them happy. One can also say: 'Good son, please listen. Do you want to liberate beings who have not been liberated, free beings who have not been freed, comfort beings who have not been comforted, lead beings who have not attained nirvana into nirvana, and not interrupt the lineage of the Buddha?' For this, you must also strengthen your Bodhicitta and your Yidam.
། །ཞེས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་དེ་ཡང་སྡོམ་པ་ལེན་པར་འདོད་པ་མི་ཤེས་པའི་རིགས་མཐོང་ན་སྡོམ་པ་ལེན་པ་ལ་སྤྲོ་བ་སྐྱེད་པ་དང་བསླབ་པའི་ཁུར་འཛིན་པའི་བསམ་པ་བརྟན་པོར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བསྲུངས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་དང་གཞན་ཡང་བསླབ་བཏུས་ལས། རབ་ཏུ་ཞི་བ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་གང་གིས་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལས་སངས་རྒྱས་རེ་རེ་ལ་ཡང་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་དབང་གི་རྒྱལ་པོས་རབ་ཏུ་བཀང་སྟེ་དབུལ་བ་ཕུལ་ལ། དེ་ལྟར་འབུལ་བས་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་བསྐལ་པར་དབུལ་བ་ཕུལ་བ་བས། འཇམ་ 1-14-33b དཔལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་གང་གིས་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་ཆོས་འདི་ཐོས་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་སོང་སྟེ་འདི་ལྟར་སེམས་ཀྱིས་མངོན་པར་རྟོག་ཅིང་འདི་ལྟ་བུའི་ཆོས་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སློབ་པར་འདོད་ན་དེས་མ་བསླབས་སུ་ཟིན་ཀྱང་བསོད་ནམས་ཆེས་མང་དུ་བསྐྱེད་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་དབང་གི་རྒྱལ་པོ་སྦྱིན་པའི་བསོད་ནམས་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་ཕན་ཡོན་མཐོང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཅི་ནས་ཀྱང་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། འཇམ་དཔལ་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྡུལ་སྙེད་ཀྱི་སེམས་ཅན་དེ་ལས་སེམས་ཅན་རེ་རེ་ནས་འཛམ་བུ་གླིང་ལ་དབང་བའི་རྒྱལ་པོ་གྱུར་ཏེ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཚིག་འདི་སྐད་ཅེས་བདག་ཅག་གིས་གང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལེན་པ་དང་འཛིན་པ་དང་ཀློག་པ་དང་ཀུན་ཆུབ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཤ་ལས་ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་སྲང་ལྔ་ལྔ་སེན་མོས་བཅད་པར་བྱ་སྟེ་དེ་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུས་སྲོག་དང་དབྲལ་ལོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ལ། འཇམ་དཔལ་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དེ་སྐད་སྨྲ་བས་མི་སྐྲག་མི་དངང་དངང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཐ་ན་སྐྲག་པའི་སེམས་གཅིག་ཀྱང་མི་སྐྱེད་ཞུམ་པ་མེད་འགོད་བ་མེད་ཐེ་ཚོམ་མེད་ལ་ཕྱིར་ཞིང་ཆོས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ལ་བརྩོན་ཏེ་ཀློག་པ་དང་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་ལ་བརྩོན་པར་འགྱུར་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ནི། འཇམ་དཔལ་སེམས་དཔའ་བ་སྦྱིན་པ་ལ་དཔའ་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་དཔའ་བ་བཟོད་པ་ལ་དཔའ་བ་བརྩོན་འགྲུས་ལ་དཔའ་བ་བསམ་གཏན་ལ་དཔའ་བ་ཤེས་རབ་ལ་དཔའ་བ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དཔའ་བ་ཞེས་བྱའོ། །འཇམ་དཔལ་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ 1-14-34a དཔའ་དེ་གསོད་པའི་མི་དེ་དག་ལ་མི་ཁྲོ་ཞིང་ཐ་བ་དང་ཞེ་སྡང་གི་སེམས་མི་སྐྱེད་ན་འཇམ་དཔལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ནི་ཚངས་པ་དང་མཚུངས་པ་དབང་པོ་དང་མཚུངས་པ་མི་གཡོ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཇི་སྐད་ད
【現代漢語翻譯】 如是說，若見有不知如何受戒者，為生起其受戒之樂，並堅定承擔學處之重任之意樂故。守護之利益如下文所說，另於《學集論》中亦云：『寂靜決定神變經（梵文：Śāntaviniścayaprātihārya-sūtra）》云：文殊，若有人以恒河沙數之佛，每一佛又以恒河沙數之佛土，滿中珍寶自在王，供養之，如是供養恒河沙數劫，文殊，若有菩薩聞此法已，往詣一方，如是思惟，如是學，欲學此法，雖未學，然所生福德甚多，勝彼菩薩珍寶自在王佈施之福德。』如是所說。是故，見如是利益之菩薩，無論如何亦不應退轉。彼經云：文殊，譬如三千大千世界之微塵數眾生，一一眾生皆為閻浮提之王，彼等一切皆言：我等取、持、讀、通達大乘者，日日以指甲割其身肉五兩，如是以奪其命。文殊，若菩薩聞是語，不怖、不懼、不驚，乃至不生一念怖畏之心，無怯弱、無退縮、無猶豫，精勤受持、讀誦經典，文殊，是菩薩名為勇猛，佈施勇猛、持戒勇猛、忍辱勇猛、精進勇猛、禪定勇猛、智慧勇猛、三摩地勇猛。文殊，若菩薩于殺彼之人不嗔，不生嗔恨之心，文殊，是菩薩與梵天等同，與帝釋等同，不可動搖。』如是所說。
【English Translation】 Thus it should be said, if one sees those who do not know how to take vows, it is for the sake of generating joy in taking vows and to firmly establish the intention to bear the burden of learning. The benefits of guarding are as follows, and also in the Compendium of Trainings (Śikṣāsamuccaya): 'The Sutra of Miraculous Transformations of Definitive Tranquility (Śāntaviniścayaprātihārya-sūtra) says: Mañjuśrī, if someone were to offer to as many Buddhas as there are grains of sand in the Ganges River, and to each Buddha offer as many Buddha-fields filled with jewels and sovereign kings as there are grains of sand in the Ganges River, offering in this way for as many kalpas as there are grains of sand in the Ganges River, Mañjuśrī, if another Bodhisattva, having heard this kind of Dharma, goes to one direction and thinks in this way, and desires to learn this kind of Dharma, even if they have not learned it, they generate much more merit. The merit of the Bodhisattva Jewel Sovereign King's generosity is not like that.' As it is said. Therefore, a Bodhisattva who sees such benefits should by no means turn back. That very text says: Mañjuśrī, for example, if the sentient beings equal to the dust particles of a great trichiliocosm, each sentient being becoming a king ruling Jambudvipa, and all of them saying, 'Let us cut off five ounces of flesh from those who take, hold, read, and fully understand the Great Vehicle, every single day with our fingernails, and in that way take their lives.' Mañjuśrī, if that Bodhisattva, upon hearing those words, is not afraid, does not tremble, does not become alarmed, does not even generate a single thought of fear, is without timidity, without shrinking back, without hesitation, and diligently upholds, reads, and recites the scriptures, Mañjuśrī, that Bodhisattva is called courageous, courageous in generosity, courageous in ethics, courageous in patience, courageous in diligence, courageous in meditation, courageous in wisdom, courageous in samādhi. Mañjuśrī, if that Bodhisattva does not become angry with those who kill them, and does not generate thoughts of anger or hatred, Mañjuśrī, that Bodhisattva is equal to Brahmā, equal to Indra, unshakeable.' As it is said.
ུ་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལས་ཀྱང་ད་ལྟར་གྱི་དུས་ན་བསླབ་པ་ལ་གུས་པར་བྱེད་པ་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བ་སྒྲོན་མའི་མདོ་ལས། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་གངྒཱའི་བྱེ་སྙེད་དུ། །སངས་རྒྱས་དག་ནི་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་ལ། །གདུགས་དང་བ་དན་མར་མེའི་ཕྲེང་བ་དང་། །ཟས་དང་སྐོམ་གྱིས་དད་སེམས་མཆོད་བྱས་པས། །གང་གིས་དམ་པའི་ཆོས་ནི་འཇིག་པའི་ཚེ། །བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་འགག་པ་ན། །ཉིན་ཞག་ཏུ་ནི་བསླབ་པ་གཅིག་བཟུང་བ། །དེ་བས་བསོད་ནམས་འདི་ནི་ཁྱད་པར་འཕགས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་བསླབ་པ་ལ་གུས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །བསླབ་པའི་གཞི་ལྕི་ཡང་ནི། ལྕི་བ་རྩ་ལྟུང་དང་ཡང་བ་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཉེས་པ་རྣམས་མ་བསྲུངས་པའི་ཉེས་དམིགས་བརྗོད་པ་སྟེ་བསླབ་བཏུས་སུ། གང་གི་ཕྱིར་དམ་པའི་ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པའི་མདོ་ལས། ཅུང་ཟད་ཅིག་བསམས་ནས་མི་སྦྱིན་པ་ནི་ཡི་དྭགས་སུ་སྐྱེ་ལ་དམ་བཅས་ནས་མི་སྦྱིན་པ་ནི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་འགྲོའོ་ཞེས་གསུངས་ན་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་བླ་ན་མེད་པའི་དོན་དམ་བཅས་ནས་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་ན་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་བས་ན་ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། རིགས་ཀྱི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདེན་པ་ལྷུར་བྱེད་པར་འགྱུར་བར་བྱ་སྟེ། རིགས་ཀྱི་བུ་བདེན་པ་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ནི་ཆོས་ཡང་ 1-14-34b དག་པར་བརྗོད་པའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ལ་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན། གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་སེམས་དེ་སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་ཞིང་སེམས་ཅན་རྣམས་ལའང་ལོག་པར་མི་བྱེད་པ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བདེན་པའོ། །གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ལ་སེམས་དེ་ཕྱིས་ཡོངས་སུ་གཏོང་ཞིང་སེམས་ཅན་རྣམས་ལའང་ལོག་པར་བྱེད་པ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ཐ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འཕགས་པ་བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོ་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་རྒྱལ་པོའི་བློན་པོ་ཆེན་པོས་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཟན་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་མགྲོན་དུ་བོས་ནས་ཡལ་བར་དོར་ཏེ་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་མ་སྦྱར་ན་དེས་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་དེ་ཐམས་ཅད་བསླུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་མ་ཐོབ་པས་འཕྱ་ཞིང་སླར་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ། བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མ་བརྒལ་བ་རྣམས་བསྒྲལ་བ་དང་མ་གྲོལ་བ་དགྲོལ་བ་དང་དབུགས་མ་ཕྱིན་པ་དབུགས་དབྱུང་བ་དང་། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་བཟླ་བའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དབུགས་ཕྱུང་ལ། མང་དུ་ཐོས་པ་དང་དེ་ལས་གཞན་པ་དགེ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོག
【現代漢語翻譯】 如是說。於此，現今之時，敬重學處，果報極大。如《月燈經》云：『恒河沙數劫，無數百千佛，以傘幡燈鬘，飲食供養之。若於正法壞，善逝教法滅，一日受持戒，此福勝於彼。』如是說，故當敬重學處。如是說。 學處之輕重：重者為根本墮罪，輕者為彼之外的罪過。未守護之過患，如《學集論》中說：『以何之故，于聖法憶念近住經中說，略思不施生餓鬼，立誓不施墮地獄，何況已發無上菩提心而不修持者？』是故，于《正法集經》中亦云：『種姓之子，菩薩應以真誠為重，種姓之子，如實宣說真諦，即是宣說正法。種姓之子，何為真諦？謂菩薩發無上正等覺之心，此心縱為命亦不捨，亦不令眾生退轉，是為菩薩之真諦。若菩薩發無上正等覺之心，后舍此心，亦令眾生退轉，是為菩薩之虛妄語。』 《聖智海經》中亦云：『智海，譬如國王之大臣，召集城中一切人民，宣告施食，后卻捨棄，不予飲食，則彼欺騙一切民眾。彼等未得飲食，則生厭惡，復生希求。如是，智海，未度者度，未脫者脫，未息者息，未涅槃者令入涅槃，為令一切眾生得息，廣聞及其他善法菩提之資糧，'
【English Translation】 As it was said. Moreover, in this present time, respecting the precepts yields great fruition. As stated in the 'Moon Lamp Sutra': 'For countless eons, as many as the sands of the Ganges, to countless hundreds of thousands of Buddhas, with umbrellas, banners, garlands of lamps, food, and drink, one makes offerings with faith. If, when the sacred Dharma is decaying, when the teachings of the Sugata are declining, one upholds a single precept for a day and night, this merit is far superior to that.' As it is said, therefore, one should respect the precepts. As it is said. The weight of the precepts: The heavy ones are the root downfalls, and the light ones are the faults other than those. The faults of not guarding them are mentioned in the 'Compendium of Trainings': 'For what reason does the Sutra on the Close Establishment of Mindfulness in the Holy Dharma say: Slightly thinking and not giving results in rebirth as a hungry ghost, vowing and not giving results in going to the hell realms. What need is there to mention those who have generated the unsurpassed Bodhicitta but do not practice?' Therefore, in the 'Sutra of the Collection of the True Dharma,' it is also said: 'Son of noble family, a Bodhisattva should make truthfulness paramount. Son of noble family, speaking the truth accurately is speaking the true Dharma. Son of noble family, what is the truth? It is that a Bodhisattva generates the mind of unsurpassed, perfect, and complete enlightenment, and does not abandon this mind even for the sake of life, nor does he cause sentient beings to turn away. This is the truth of a Bodhisattva. If a Bodhisattva generates the mind of unsurpassed, perfect, and complete enlightenment, and later abandons this mind, and also causes sentient beings to turn away, this is the ultimate lie of a Bodhisattva.' In the 'Noble Ocean of Intelligence Sutra,' it is also said: 'Ocean of Intelligence, just as a great minister of a king summons all the people of a city, announcing the giving of food, but then abandons them, not giving them food or drink, he deceives all those people. Because they do not receive food and drink, they become disgusted and again desire it. Likewise, Ocean of Intelligence, for the sake of causing all sentient beings to find rest, Bodhisattvas liberate those who are not liberated, free those who are not freed, pacify those who are not pacified, and lead those who have not attained Nirvana into Nirvana, and the accumulation of extensive learning and other virtuous Dharmas, the resources for Bodhi.'
ས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་བརྩོན་པར་མི་བྱེད་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ནི་ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་ལ་སླུ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུ་དེ་སྔོན་སངས་རྒྱས་མཐོང་བའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་ན་འཕྱ་ཞིང་གཞོགས་འཕྱས་བྱེད་ལ་རྣམ་པར་སྨོད་དེ་གང་དག་མཆོད་སྦྱིན་བྱ་བར་དམ་བཅས་པ་ཉམས་ 1-14-35a འོག་ཏུ་ཆུད་པར་བྱེད་པའི་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་བདག་པོ་དེ་དག་ནི་དཀོན་ནོ། །བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོ་དེ་ལྟ་བས་ན་ཚིག་གང་གིས་ལྷ་དང་མི་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དུ་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་སླུ་བར་འགྱུར་བའི་ཆིག་དེ་ལྟ་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཁས་བླངས་ནས་མི་སྲུང་ན་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བ་དང་བརྫུན་གྱི་ཐ་ཆད་ཡིན་པ་དང་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་དང་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་བསླུས་པ་དང་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་སྨོད་པ་སོགས་ཀྱི་ཉེས་དམིགས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བར་བྱས་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པ་མི་གཏོང་བ་དང་སྡོམ་པ་ཁས་བླངས་པའི་ཡི་དམ་བརྟན་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་དཔལ་མར་མེ་མཛད་ཀྱིས་ནི་ཕན་ཡོན་དང་ལྕི་ཡང་བརྗོད་པ་དོར་ནས་རིགས་ཀྱི་བུ་ཞེས་པ་ནས་ཡི་དམ་བརྟན་པར་བྱའོ། །ཞེས་པའི་མཇུག་ཏུ་གཞན་དང་འགྲན་པ་མ་ཡིན་ནམ་གཞན་གྱིས་ནན་གྱིས་ལེན་དུ་བཅུག་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་འདྲི་བར་མཛད་དོ། །བླ་མ་སྔ་མ་རྣམས་ལ་ནི་འདོད་དམ་ཞེས་པ་སྔ་མ་བཞིའི་མཐར་ཡང་སྦྱར་ནས་འདྲི་ཞིང་། ཁྱོད་སྡོམ་པ་ལེན་པ་འདི་གཞན་དང་འགྲན་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནམ་གཞན་གྱིས་རང་དབང་མེད་པར་ལེན་དུ་བཅུག་པ་མ་ཡིན་ནམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་དམ་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་མ་མོ་ཐོས་སམ་ཤེས་སམ་དད་དམ་ཅུང་ཟད་སྲུང་ནུས་སམ་ཞེས་ཀྱང་འདྲི་བ་ལ་ཅུང་ཟད་ཐོས་ལགས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ལན་འདེབས་པའི་ཕྱག་སྲོལ་ཡོད་དོ། །མ་བརྒལ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་སྒྲིབ་ལས་མ་བརྒལ་བའི་ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་རྣམས་དེ་ལས་བསྒྲལ་བ་དང་། གཏི་མུག་ལ་སོགས་པའི་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་འཆིང་བ་ལས་མ་གྲོལ་བའི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དེ་ལས་དགྲོལ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ 1-14-35b ལས་དབུགས་མ་ཕྱིན་པའི་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དབུགས་དབྱུང་བ་དང་སེམས་ཅན་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་པ་རྣམས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་འགོད་པའི་དོན་དུ་སློབ་དཔོན་བྷ་བ་བྷ་དྲས་བཤད་དོ། ། ༈ ཚོགས་སྒྲུབ་པ། ཚོགས་སྒྲུབ་པ་ནི་སོ་སོར་ཐར་པ་ནི་ཚོགས་རྣམས་འདུས་པ་ཙམ་ལ་གུས་པར་བྱས་པས་འཐོབ་པར་འགྱུར་གྱི་སྡོམ་པ་འདི་ནི་དེ་ལས་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པ་བྱ་བ་སྔོན་དུ་བཏང་བས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས་ན་དེ་ནས་སྡོམ་པ་འདོད་པ་དེ་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་མདུན་དུ་བཞུག
【現代漢語翻譯】 如果還不努力修持世間法，那麼菩薩就不是如其所說的那樣行事，而是在欺騙包括天神在內的世間。如果這樣的菩薩被以前見過佛的天神們看到，就會受到嘲笑和譏諷，並被譴責，那些發誓要進行供養的人，會陷入墮落，這樣的供養主是稀少的。智慧如海啊，因此，菩薩不應說任何會欺騙包括天神、人類和非天在內的世間的話。』如是說后，如果承諾了卻不守護，就會墮入惡道，成為虛妄的極致，欺騙諸佛及其眷屬和整個世間，並受到天神的譴責等等過患。因此，在見到利益和過患之後，不捨棄發心，並堅定守護所承諾的誓言。 對此，吉祥燃燈佛（梵：Śrī Dīpaṃkara，意為「吉祥的燃燈者」）去掉了講述利益和輕重的部分，從『種姓之子』開始，到『堅定守護誓言』結束。並在結尾處提問：『不是與他人競爭嗎？不是被他人強迫接受的嗎？』 而以前的上師們，會在前面四個問題的末尾都加上『想要嗎？』來提問。還會問：『你接受這個戒律，不是爲了與他人競爭嗎？不是被他人不由自主地強迫接受的嗎？你聽過、知道、相信菩薩的法藏或法藏之母嗎？能稍微守護嗎？』對於『稍微聽過』等問題，則以『稍微聽過』等來回答，這是傳統。 『未超越者』等，是指未超越所知障的聲聞和緣覺，要從所知障中解脫他們；從愚癡等二障的束縛中未解脫的梵天等，要從二障中解脫他們；從痛苦中未解脫的地獄眾生等，要讓他們解脫痛苦；對於未從無處可去的寂滅中解脫的眾生，爲了將他們安置於寂滅，阿阇梨（梵：Ācārya，意為「導師」）婆瓦跋陀羅（梵：Bhava Bhadra，意為「有賢」）如是說。 會供： 會供是指，僅僅對聚集的僧眾表示尊敬就能獲得別解脫戒，但此菩薩戒比別解脫戒更為殊勝，因此必須先供養諸佛和菩薩才能獲得，因此，想要獲得戒律的人，應將袈裟披在一肩，坐在如來（梵：Tathāgata，意為「如實而來者」）的佛像前。
【English Translation】 If one does not diligently practice the Dharmas of the world, then that Bodhisattva is not acting as he speaks, but is deceiving the world, including the gods. If such a Bodhisattva is seen by the gods who have previously seen the Buddhas, he will be mocked and ridiculed, and condemned. Those who have vowed to make offerings will fall into decline, and such patrons of offerings are rare. O Ocean of Wisdom, therefore, a Bodhisattva should not speak any words that would deceive the world, including gods, humans, and asuras.』 Having said this, if one makes a promise but does not keep it, one will fall into the lower realms, become the ultimate liar, deceive all the Buddhas and their retinues and the entire world, and be condemned by the gods, and so on. Therefore, having seen the benefits and drawbacks, one should not abandon the generation of Bodhicitta, and should firmly maintain the vows one has undertaken. Regarding this, the glorious Dīpaṃkara (Sanskrit: Śrī Dīpaṃkara, meaning 'Glorious Lamp') omitted the part about stating the benefits and weights, starting from 'Son of good family' and ending with 'firmly maintain the vows.' And at the end, he asks: 'Is it not in competition with others? Is it not being forced to accept by others?' And the previous Lamas would add 'Do you want to?' to the end of the first four questions to ask. They would also ask: 'Are you accepting this precept not for the sake of competing with others? Are you not being forced to accept it involuntarily by others? Have you heard, know, or believe in the Bodhisattva's Pitaka or the mother of the Pitaka? Can you protect it a little?' To the question 'Have you heard a little?' etc., the tradition is to answer with 'Have heard a little,' etc. 'Those who have not crossed over,' etc., refers to the Shravakas and Pratyekabuddhas who have not crossed over the obscuration of knowledge, to liberate them from it; the Brahma and others who have not been liberated from the bonds of the two obscurations of ignorance, etc., to liberate them from them; the hell beings, etc., who have not been relieved from suffering, to relieve them from suffering; for the beings who have not passed away from the sorrow of having nowhere to abide, to establish them in passing away from sorrow, Acharya Bhava Bhadra (Sanskrit: Bhava Bhadra, meaning 'Auspicious Being') said. Tsog Offering: Tsog offering means that merely showing respect to the assembled Sangha can attain the Pratimoksha vows, but this Bodhisattva vow is far more superior to the Pratimoksha vow, therefore it must be obtained by first making offerings to all the Buddhas and Bodhisattvas, therefore, the one who desires to obtain the vows should drape the upper robe over one shoulder and sit in front of the image of the Tathagata (Sanskrit: Tathāgata, meaning 'Thus Gone').
ས་སུ་གསོལ་ནས་འདས་པ་དང་མ་བྱོན་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་ཕྱོགས་བཅུའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་ཆེན་པོ་ལ་བཞུགས་པ་ཟབ་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་མཐུ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པ་ཕྱོགས་བཅུ་ན་བཞུགས་པ་ཡུལ་དུ་བྱས་ལ། སྡོམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནི་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་དག་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱང་ཡིད་ཀྱིས་མངོན་དུ་དྲན་པར་བྱས་ལ། སྡོམ་པ་དེ་མཆོག་ཏུ་དགེ་བའི་བསམ་པས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་ད་ལྟར་གྱི་རྩོལ་བའི་ཅི་ནུས་པ་དང་། སྔོན་གྱི་རྒྱུའི་སྟོབས་ཅི་ཡོད་པས་དང་བའི་སེམས་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པའམ་ཡང་ན་རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་གིས་ཆུང་ངུ་ཡང་བསྐྱེད་ནས་ལེགས་པར་མཆོད་པར་བྱའོ། །མདོར་ན་ས་ཕྱོགས་བྱི་དོར་ལེགས་པར་བྱ་ཞིང་ལེགས་པར་བརྒྱན་པར་བྱས་ནས་སྟོན་པའི་སྐུས་ཐོག་དྲངས་པའི་རྟེན་མང་དུ་བཤམ། ཕྱོགས་བཅུའི་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་རྣམས་མངོན་སུམ་པ་ལྟ་བུར་དམིགས་ཏེ་དེ་དག་གི་ཡོན་ཏན་དྲན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་དད་པ་དྲག་པོ་བྱ། བླ་མ་སེང་ 1-14-36a གེའི་ཁྲི་ལ་བཞུགས་བར་གསོལ་བ་ལ་ཆོ་ག་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་བྱ། མེ་ཏོག་དང་བདུག་པ་དང་སྤོས་དང་མར་མེ་ལ་སོགས་པ་བཟང་ལ་མང་བ་མཛེས་པར་བཤམ། ཕྱག་དང་བསྟོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་མཎྜལ་དང་མཆོད་པ་རྣམས་སོ་སོར་དཀོན་མཆོག་དང་བླ་མ་ལ་བླ་མས་སློབ་མའི་བློ་ལེགས་པར་ཁྲིད་ཅིང་དབུལ་དུ་གཞུག་གོ། ༈ སྡོམ་པ་མྱུར་དུ་བསྐུལ་བ། སྡོམ་པ་མྱུར་དུ་བསྐུལ་བ་ནི། དེ་ནས་འདུད་པའི་ཚུལ་གྱིས་པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་པའམ་ཙོག་ཙོག་པོར་འདུག་སྟེ་ཁྱིམ་པ་ཞིག་ན་རིགས་ཀྱི་བུ་ཞེས་པའམ་བཙུན་པ་ཡིན་ཞིང་གཞོན་ན་ཚེ་དང་ལྡན་པའམ་རྒན་ན་བཙུན་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླང་བ་བདག་ལ་སྩལ་དུ་གསོལ་ཞེས་གསོལ་བ་གདབ་བོ། །མྱུར་དུ་སྩལ་དུ་གསོལ་ཞེས་པ་དང་ལན་གསུམ་བྱ་བར་དཔལ་མར་མེ་མཛད་ཀྱིས་བཤད་དོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་འབྱུང་བ་ནི་རབ་བྱུང་དང་རང་ལས་བསླབ་པ་རྒན་པ་ཁོ་ན་ལ་སྡོམ་པ་བླང་པའི་ངེས་པ་མེད་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱིས་བཤད་དོ། །མཁས་པ་ཛྙཱ་ན་ཤྲཱིས། སྔགས་སོགས་ལས་དང་སྦྱིན་སོགས་ཀྱི། །ལམ་ཉིད་དག་ནི་དགེ་སློང་གིས། །དགེ་སློང་མཁས་ལ་བླང་བྱ་ཡི། །གཞན་ཉིད་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་དགེ་སློང་གིས་སྡོམ་པ་གོང་མ་གཉིས་བླང་བར་འོས་པའི་དགེ་སློང་ཡོད་ན་ཁྱིམ་པ་སོགས་ལ་མི་བླང་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ལ་བླངས་པས་མི་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ༈ སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པ། མཆོག་ཏུ་སྤྲོ་བ་སྒོམ་པ་ནི། དྲན་པ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཞག་སྟེ་སེམས་དང་པ་ཁོ་ན་བསྐྱེད་ནས་ད་
【現代漢語翻譯】 祈請安住于大地上，已逝、未至及現在顯現之諸佛世尊，以及安住于廣大地上十方之菩薩摩訶薩，他們擁有甚深智慧和廣大神力，以安住十方者為對境。憶念他們所共有的殊勝功德，即擁有如是戒律者，其功德亦復如是。由於此戒律乃以最勝善妙之心所生起，故應以堅定之意樂，盡己所能，並以宿世之因力，生起廣大歡喜之心，或以諸因緣生起些許歡喜心，並善加供養。 總而言之，應將處所打掃乾淨並妥善裝飾，陳設以導師之身像為首之眾多所依物。觀想十方諸佛及其眷屬如在眼前，以憶念彼等功德為先導，生起猛烈之信心。祈請上師安坐于獅子法座上，如儀軌中所述，生起佛陀之想。陳設美好且豐盛之鮮花、焚香、薰香及燈燭等供品。以頂禮和讚頌為先導，將曼扎及各種供品分別供養於三寶及上師。上師應善巧引導弟子之心，並令其安住于正念之中。 速受戒律之儀軌： 速受戒律之儀軌：然後，以恭敬之姿，右膝著地，或蹲踞而坐。若為在家眾，則稱『善男子』，若為出家眾且年輕，則稱『具壽』，若年長，則稱『尊者』，並祈請道：『請賜予我菩薩戒』。應祈請『請速賜予』，並重復三次，如吉祥燈賢（梵文：Śrī Dipamkara，含義：吉祥明燈）所說。功德光（梵文：Guṇaprabha，含義：功德光）解釋說，之所以出現三種稱謂，是爲了表明並非只有出家眾或年長者才能受戒。 智吉祥（梵文：Jñānaśrī，含義：智吉祥）大師說：『咒等及佈施等道，比丘應從比丘處受，非從其他處。』這表明，若有合格之比丘可傳授更高之戒律，則比丘不應從在家眾等處受戒，但這並非意味著從其他人處受戒則不能生起戒體。 生起歡喜心之儀軌： 至極歡喜之修持：應將正念專注於一境，首先生起菩提心。
【English Translation】 Having invited to the ground, the Buddhas, the Bhagavat (Tibetan: bcom ldan 'das, meaning: the victorious one) of the past, future, and present, and the Bodhisattva-Mahasattvas (Tibetan: byang chub sems dpa' sa chen po, meaning: great being of enlightenment) of the ten directions who abide on the great earth, who have attained profound wisdom and vast great power, taking those who abide in the ten directions as the object. Remembering in one's mind the uncommon qualities of those who possess such vows, saying, 'The qualities of those who possess such vows are like this.' Because that vow is generated by the most excellent virtuous thought, from the bottom of one's heart, with whatever effort one can make now, and with whatever strength of past causes one has, generate great joy, or even generate small joy with those causes and conditions, and offer it well. In short, the place should be well cleaned and well decorated, and many supports, headed by the body of the Teacher, should be arranged. Focusing on the Victorious Ones of the ten directions and their sons as if they were present, generate strong faith with the remembrance of their qualities as the forerunner. Request the Lama to sit on the lion throne, and as it is said in the ritual, generate the perception of the Buddha. Arrange beautiful and abundant flowers, incense, perfumes, and lamps, etc. With prostrations and praises as the forerunner, offer the Mandala and offerings separately to the Three Jewels and the Lama. The Lama should skillfully guide the mind of the disciple and place it in mindfulness. The Ritual for Quickly Bestowing the Vows: The Ritual for Quickly Bestowing the Vows: Then, in a respectful manner, with the right knee placed on the ground or sitting in a squatting position, if one is a householder, say 'Son of the Family,' or if one is a monk and young, say 'Long-lived One,' or if old, say 'Venerable One,' and request, 'Please grant me the vows of the Bodhisattva's discipline.' One should request 'Please grant quickly,' and do this three times, as Śrī Dipamkara (meaning: Glorious Lamp Maker) has said. Guṇaprabha (meaning: Quality Light) explains that the reason why three terms appear is to show that it is not necessary to receive vows only from monks or elders. The wise Jñānaśrī (meaning: Wisdom Glory) said: 'The path of mantras and giving, etc., a Bhikshu (meaning: monk) should receive from a Bhikshu, not from another.' This shows that if there is a Bhikshu suitable for bestowing the two higher vows, then a Bhikshu should not receive them from a householder, etc., but this does not mean that the vows will not arise if received from another. The Ritual for Generating Joy: The Practice of Supreme Joy: One should place mindfulness on one point, and first generate the mind of enlightenment.
ནི་བདག་གིས་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་བསོད་ནམས་ཀྱི་གཏེར་ཆེན་པོ་བླ་ན་མེད་པ་ཟད་མི་ཤེས་ཤིང་དཔག་ 1-14-36b ཏུ་མེད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དོན་དེ་ཉིད་རྗེས་སུ་བསམ་ཞིང་ཅང་མི་སྨྲ་བར་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་འདུག་པར་བྱའོ། ། ༈ བར་ཆད་འདྲི་བ། བར་ཆད་འདྲི་བ་ནི། ནོད་པ་པོ་དེ་ལ་འབོགས་པ་པོ་མཁས་པ་འགྲེང་མ་བསྟན་ལ་འདུག་པ་དེས་སེམས་མ་གཡེངས་པར་བྱས་ནས་འདི་སྐད་ཅེས། རིགས་ཀྱི་བུའམ་ཆོས་ཀྱི་སྤུན་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱོད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན་ནམ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་བམ་ཞེས་དྲི་ལ། དེས་ཀྱང་ལེགས་སོ་ཞེས་ཁས་བླང་ངོ་། །དྲི་བ་གཉིས་ཀྱི་དོན་ནི་རིགས་ཀྱི་ནུས་པ་ལེགས་པར་སད་པ་དང་སྨོན་སེམས་བརྟན་པ་ལ་བྱའོ། །སློབ་དཔོན་མར་མེ་མཛད་ཀྱིས་བར་ཆད་དྲི་བའི་འོག་ཏུ་སྤྲོ་བ་སྒོམ་པ་མཛད་ཅིང་དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་དག་ཅི་བདག་ལས་ལེན་པར་འདོད་དམ་ཞེས་སློབ་མ་ལ་འདྲི་ཞིང་སློབ་མས་ཀྱང་ལེན་པར་འཚལ་ལོ་ཞེས་ལན་བཏབ་པའི་འོག་ཏུ་སྡོམ་པ་འབོགས་པར་བཞེད་དོ། ། ༈ དངོས་གཞིའི་ཆོ་ག། དངོས་གཞིའི་ཆོ་ག་ནི། ཆོ་གའི་བརྡ་དོན་རྣམས་ལེགས་པར་འཕྲོད་པར་བྱས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རིགས་ཀྱི་བུ་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱོད་འདས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསླབ་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་རྣམས་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་སུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། མ་འོངས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསླབ་པའི་གཞིར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་རྣམས་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་སུ་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དང་། ད་ལྟ་ན་ཕྱོགས་བཅུ་དག་ན་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསླབ་པའི་གཞི་གང་ཡིན་པ་རྣམས་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་གང་ཡིན་པ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་གང་དག་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་གང་ལ་འདས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསླབས་པར་གྱུར་པ་དང་། མ་འོངས་ 1-14-37a པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་སློབ་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཕྱོགས་བཅུ་དག་ན་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ད་ལྟ་ན་སློབ་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པའི་གཞི་ཐམས་ཅད་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཐམས་ཅད་དེ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ང་ལས་ནོད་དམ། ཞེས་ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ལན་རེ་རེའི་མཐར་དྲི་ཞིང་དེས་ཀྱང་ལན་རེ་རེ་ཞིང་ནོད་ལགས་སོ་ཞེས་ལན་གསུམ་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་བསླབ་པའི་གཞི་ནི་གང་ལ་བསླབ་པའི་གནས་རྣམས་སོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་དེ་ལ་སློབ་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་དུས་གསུམ་གྱི་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཐུན་མོང་བར་བསྟན་པ་དང་དེ་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ་བ
【現代漢語翻譯】 我心想：『不久之後，我將獲得無上、無盡、不可估量的功德寶藏。』心中思念著這個意義，不說話，合掌而坐。 障礙詢問： 關於障礙詢問：傳授者應讓接受者心不散亂，然後這樣說：『某某（名字），你是菩薩嗎？或者你發願成菩薩了嗎？』他應回答『是的』。兩次提問的目的是爲了喚醒其種姓的力量，並堅定其願心。上師瑪爾梅匝（梵文：Dipamkara Shrijnana，意為『燃燈智』）在障礙詢問之後，會修習歡喜心，然後問弟子：『你是否想從我這裡接受所有菩薩的學處之基和菩薩的戒律？』弟子回答『我願意接受』之後，才傳授誓言。 正行儀軌： 關於正行儀軌：應使儀軌的含義清晰明瞭，然後這樣說：『某某（名字），你是否願意從我這裡接受過去所有菩薩的學處之基和戒律，以及未來所有菩薩的學處之基和戒律，以及現在十方所有現在出現的菩薩的學處之基和戒律，以及過去所有菩薩所學過的學處之基和戒律，以及未來所有菩薩將要學習的學處之基和戒律，以及現在十方所有現在出現的菩薩現在正在學習的菩薩的學處之基，以及所有菩薩的戒律，即攝律儀戒、攝善法戒和饒益有情戒？』應重複提問三次，每次提問后，他都應回答『我願意接受』，並重復三次。學處之基是指所應學習之處。戒律是指學習這些的自性。這表明了過去、現在、未來三世菩薩共同的學處，以及學習這些的方式。
【English Translation】 I thought, 'Before long, I will obtain the unsurpassed, inexhaustible, and immeasurable great treasure of merit.' Contemplating this meaning, I should remain silent, with palms joined. Asking about Obstacles: Regarding asking about obstacles: The giver should ensure that the receiver's mind is not distracted, and then say this: 'So-and-so (name), are you a Bodhisattva? Or have you made aspirations to become a Bodhisattva?' He should answer 'Yes.' The purpose of the two questions is to awaken the power of his lineage and to strengthen his aspiration. Master Marme Dze (Dipamkara Shrijnana) cultivates joy after asking about obstacles, and then asks the disciple: 'Do you wish to receive from me all the bases of training for all Bodhisattvas and the precepts of Bodhisattvas?' After the disciple answers 'I wish to receive,' he then bestows the vows. The Main Ritual: Regarding the main ritual: The meaning of the ritual should be made clear, and then this should be said: 'So-and-so (name), do you wish to receive from me all the bases of training and precepts of all past Bodhisattvas, and all the bases of training and precepts of all future Bodhisattvas, and all the bases of training and precepts of all Bodhisattvas who are now appearing in the ten directions, and all the bases of training and precepts that all past Bodhisattvas have learned, and all the bases of training and precepts that all future Bodhisattvas will learn, and all the bases of training of Bodhisattvas that all Bodhisattvas who are now appearing in the ten directions are now learning, and all the precepts of Bodhisattvas, namely the precepts of restraining from evil, the precepts of gathering virtue, and the precepts of benefiting sentient beings?' This should be asked three times, and after each question, he should answer 'I wish to receive,' and repeat it three times. The base of training refers to the places where one should train. The precepts refer to the nature of learning these. This shows the common training of Bodhisattvas of the three times (past, present, and future), and the way to learn these.
རྗོད་པ་དང་དེ་དག་མདོར་བསྡུས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་ཁས་བླང་བྱར་བཞག་ནས་ལེན་པའོ། ། ༈ མཇུག་གི་ཆོ་ག། མཇུག་གི་ཆོ་ག་ལ་བཞི་ལས་མཁྱེན་པར་གསོལ་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཞུགས་ཤིང་འཚོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞབས་ལ་གཏུགས་ཏེ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་འདིས་བདག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླང་བ་ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་མནོས་ལགས་ཏེ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་འདིའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་ལ་བདག་དཔང་དུ་གྱུར་པར་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་མུ་མེད་པ་དག་ཏུ་ 1-14-37b འཕགས་པའི་མཆོག་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་ཐུགས་མངའ་བ་རྣམས་ལ་མཁྱེན་པར་གསོལ་ལོ་ཞེས་ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་སློབ་མ་དེ་འདུག་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་བཅུའི་ཞིང་གི་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་ཀྱི་ཞབས་ལ་གཏུགས་པར་མོས་པ་བྱས་ནས་དངོས་སུ་ཕྱོགས་རེ་རེར་ཕྱག་གསུམ་གསུམ་དང་མེ་ཏོག་རེ་གཏོར་ནས་མཐར་འགྲེང་སྟེ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་ཕྱོགས་བཅུ་རྣམས་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ་ཞེས་པས་སྣ་དྲངས་ཏེ་མཁྱེན་གསོལ་མཛད་པའི་ཕྱག་ལེན་ཡོད་དོ། །སྟེང་དང་འོག་གི་ཕྱག་ནི་དེ་དག་ལ་དམིགས་ཏེ་ཤར་དང་ནུབ་ཏུ་བྱའོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་བདག་ཅག་ལའོ། །མ་གྱུར་པ་ནི་སངས་རྒྱས་སྲས་བཅས་ལའོ། །ཕན་ཡོན་གྱིས་གཟེངས་བསྟོད་པ་ནི། འདི་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཏེ་སྡོམ་པ་བླང་བའི་ལས་རྫོགས་མ་ཐག་ཏུ་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མུ་མེད་པ་དག་ན་སངས་རྒྱས་དང་ས་ཆེན་པོར་ཆུད་པའི་བྱང་སེམས་བཞུགས་ཏེ་འཚོ་བ་རྣམས་ལ། བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་མནོས་སོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུའི་ལྟས་གདན་གཡོ་བ་སོགས་འབྱུང་ངོ་། །དེའི་རྗེས་ལ་གང་དུ་གང་ལ་གང་འདྲ་བ་ཞིག་གིས་བླངས་སྙམ་དུ་དགོངས་པར་འགྱུར་ཏེ་དགོངས་པར་གྱུར་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟིགས་པ་འཇུག་གོ། གཟིགས་པ་དེས་བྱང་སེམས་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ག་གེ་མོ་ཞིག་ཏུ་བྱང་སེམས་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླང་བ་ལེགས་པར་མནོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པར་འགྱུར་ཏེ་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བུ་དང་ 1-14-38a འདྲ་བ་དང་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱིས་སྤུན་དང་འདྲ་བར་བར་ཆད་མེད་པར་དོན་གྲུབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དགོངས་པ་བཟང་པོས་སོ་ས
【現代漢語翻譯】 受持的方式是，承諾接受並遵守這三種戒律，即別解脫戒、菩薩戒和密乘戒的戒條及其簡要內容。 結尾儀軌： 結尾儀軌有四部分，首先是祈請知曉：在如來（Tathagata，佛的稱號）的聖像前，十方諸佛和菩薩安住，所有眾生都頂禮他們的雙足，合掌祈請：『菩薩（Bodhisattva，發菩提心利益眾生者）某某（稱呼自己的名字）從菩薩某某處，已經三次受持了菩薩戒的戒律。祈請十方無邊無際的世界中，那些雖然遠離我們，但心中無時無刻不關懷所有眾生的聖者們，作為我（某某）受持菩薩戒的見證。』如此唸誦三次。然後，弟子保持坐姿，觀想十方世界的諸佛及其眷屬，並以虔誠之心向每一方各獻上三次頂禮和一朵鮮花，最後起立合掌，以『祈請十方諸佛菩薩垂聽』為引導，進行祈請知曉的儀式。向上和向下方的頂禮，是觀想對他們進行，向東和向西進行。『遠離』是指我們，『不遠離』是指諸佛及其眷屬。以利益來讚歎：這是法性（Dharmata，事物本來的性質）的自然規律，一旦受戒的儀式完成，十方無邊無際的世界中，所有安住的佛陀和證得大地的菩薩們都會想到：『一位菩薩的王子已經圓滿受持了菩薩戒。』因此，會出現地動等瑞相。之後，他們會想到：『是誰？在哪裡？從誰那裡？以何種方式受持的呢？』一旦他們這樣想，就會進入智慧的觀照。通過這種觀照，他們會完全明白：『名為某某的菩薩，在某個世界中，從名為某某的菩薩那裡，圓滿受持了菩薩戒的戒律。』諸佛會像對待自己的孩子一樣，菩薩們會像對待自己的兄弟一樣，毫無阻礙地成就一切利益，並以美好的意願加持他們。
【English Translation】 The way to receive them is to commit to accepting and observing the precepts of these three vows, namely the Pratimoksha (individual liberation vow), the Bodhisattva vow, and the Samaya (tantric vow), along with their concise contents. Concluding Ritual: The concluding ritual has four parts, the first of which is requesting awareness: In front of the image of the Tathagata (Buddha), the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions reside, and all beings prostrate at their feet, joining their palms and praying: 'Bodhisattva (name) from Bodhisattva (name), has received the precepts of the Bodhisattva vow three times. I request that those holy beings in the boundless worlds of the ten directions, who are far from us but whose hearts are always concerned with all sentient beings, be witnesses to my (name) receiving the Bodhisattva vow.' Recite this three times. Then, the disciple remains seated, visualizing the Buddhas and their retinues of the ten directions, and with sincere devotion offers three prostrations and a flower to each direction. Finally, standing up and joining palms, he leads with 'Please listen to the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions,' and performs the ritual of requesting awareness. The prostrations to the upper and lower directions are visualized towards them, and to the east and west. 'Far' refers to us, and 'not far' refers to the Buddhas and their retinues. Praising with benefits: This is the natural law of Dharmata (the true nature of things). Once the ritual of taking the vows is completed, all the Buddhas and Bodhisattvas who have attained the ground in the boundless worlds of the ten directions will think: 'A prince of a Bodhisattva has perfectly received the Bodhisattva vow.' Therefore, auspicious signs such as earthquakes will occur. Afterwards, they will think: 'Who is it? Where? From whom? In what way did they receive it?' Once they think this, they will enter into the contemplation of wisdom. Through this contemplation, they will fully understand: 'A Bodhisattva named (name), in a certain world, from a Bodhisattva named (name), has perfectly received the precepts of the Bodhisattva vow.' The Buddhas will treat them like their own children, and the Bodhisattvas will treat them like their own siblings, accomplishing all benefits without obstruction, and blessing them with good intentions.
ོ་ནས་ཐུགས་བརྩེ་བར་མཛད་དོ། །དེ་ལྟར་མཛད་པའི་བྱང་སེམས་དེའི་དགེ་བ་རྣམས་རྒྱ་ཆེར་འཕེལ་ཞིང་མི་ཉམས་སོ། །བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བླང་བ་འདི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བླང་བ་ཐམས་ཅད་ལས་ཁྱད་པར་བཞིས་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ཡིན་ཏེ། བཞི་ནི་ཆེས་གོང་མར་གྱུར་པ་མེད་པས་བླ་ན་མེད་པ་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསྡུས་པས་ན་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་བདེའི་ལྷག་པའི་བསམ་པས་བསྐྱེད་པས་ན་སེམས་ཀྱི་བསམ་པ་མཆོག་ཏུ་དགེ་བས་བསྐྱེད་པ་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྒོ་གསུམ་གྱི་ཉེས་སྤྱོད་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའོ། །སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པ་བླངས་པས་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དེའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་བརྒྱའི་ཆ་དང་སྟོང་གི་ཆ་དང་གྲངས་དང་ཆ་དང་བགྲང་བ་དང་དཔེ་དང་རྒྱུར་ཡང་ཉེ་བར་མི་འགྲོའོ། །གཏང་རག་གི་མཆོད་པ་ནི། དཔོན་སློབ་གཉིས་ཀས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་མུ་མེད་པ་དག་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་ལ་སླར་ཡང་སྔར་བཞིན་མཆོད་པ་བྱས་ལ་ཞབས་ལ་གཏུགས་པར་མོས་ནས་ཕྱག་བྱས་ཏེ་ལྡང་བར་བྱའོ། །སྡོམ་པ་གྱ་ཚོམ་དུ་མི་བསྒྲག་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལེན་པའི་ཆོ་ག་འདི་དོན་གཟུང་ཞིང་ཚིག་ཀུན་ཆུབ་པར་བྱས་ཀྱང་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་སྡང་ཞིང་སྤོང་ལ་མ་དད་ཅིང་མོས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཅན་ལ་གྱ་ཚོམ་དུ་སྣོད་མ་བརྟགས་པར་ཚིག་མི་བསྒྲག་ཅིང་དོན་ཤེས་པར་ 1-14-38b མི་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་དག་གིས་ཐོས་ན་མ་མོས་ཤིང་མི་ཤེས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཆེན་པོས་བསྒྲིབས་པས་ངན་ནོ་མ་རུང་ངོ་དོན་མེད་དོ་ཞེས་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་དེ་ནི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཇི་ཙམ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ཙམ་དུ་དེ་ནི་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་སྡིག་པའི་ཚིག་དང་། དེ་ལ་ཡིད་ཀྱིས་ཞེན་པའི་སྡིག་པའི་ལྟ་བ་དང་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་སྡིག་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དེ་དག་ཇི་སྲིད་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་མ་སྤངས་ཀྱི་བར་དུ་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དེ་ཙམ་ཁོ་ན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དཔལ་མར་མེ་མཛད་ཀྱིས་མཇུག་ཆོག་བཞིར་བསྡུས་པ་ལྟར་གཞུང་ལ་ཡང་གསལ་ལོ། །སློབ་དཔོན་དེས་མཁྱེན་གསོལ་གྱི་འོག་ཏུ་གཏང་རག་གི་མཆོད་པ་མཛད་ལ་གཞུང་ནས་སྔར་ལྟར་འབྱུང་ཡང་གཏང་རག་གི་མཆོད་པ་མཇུག་ཏུ་བྱས་ན་ལག་ལེན་ལ་བདེའོ། །དེ་དག་གི་དོན་བསྡུས་ཏེ་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པར་གསུངས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་སྲས་དང་བཅས་རྣམས་ལ། །གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་མི་ནུས་མཆོད། །ཕྱོགས་དུས་
【現代漢語翻譯】 於是，（上師）慈悲地對待（弟子）。如此行事的菩薩，其功德廣大增長且不衰減。菩薩的戒律之受持，以四種殊勝之處超越一切戒律之受持：一是最為至上，無有更高者，故為無上；二是積累了不可估量的功德果報，故具足不可估量的功德聚；三是以利益一切眾生的增上意樂而生起，故以最極善妙的心之意樂而生起；四是成為一切眾生斷除三門惡行的對治。僅僅受持別解脫戒，菩薩戒的功德，連它的百分之一、千分之一，乃至算數、比喻都無法接近。酬謝供養：師徒二人再次如前一般，向安住於十方無量無邊世界中的諸佛菩薩作供養，並以恭敬心觸及他們的雙足，頂禮後起身。不輕易宣說戒律：即使通達菩薩戒的受戒儀軌，理解所有詞句的含義，也不應在未觀察根器的情況下，向那些憎恨、捨棄、不信奉、不愛樂菩薩藏的眾生輕易宣說，不應讓他們知曉其含義。為什麼呢？因為他們聽聞后，會被不信和無知的巨大障礙所遮蔽，從而誹謗說：『不好！不對！沒有意義！』對於此種誹謗，安住于戒律的菩薩具有不可估量的功德聚，而誹謗者所造的罪業，以及由此產生的邪見和惡分別念，在未完全斷除之前，只會增長不可估量的罪業。吉祥燃燈智（Dipamkara，阿底峽尊者）將結尾儀軌歸納為四種，經典中也有明確記載。上師在『祈請垂念』之後進行酬謝供養，雖然經典中如前所述，但將酬謝供養放在結尾處，在實踐上更為方便。以上內容的總結，在《二十頌》中有所闡述： 『諸佛與佛子，我以敬意禮，不能作供養，於十方三世。』
【English Translation】 Then, (the teacher) treats (the disciple) with compassion. The Bodhisattva who acts in this way, their merits greatly increase and do not diminish. The taking of the Bodhisattva's precepts surpasses all other precept-taking in four exceptional ways: first, it is the most supreme, with nothing higher, hence it is unsurpassed; second, it accumulates immeasurable fruits of merit, hence it possesses an immeasurable accumulation of merit; third, it arises from the intention to benefit all sentient beings, hence it arises from the most virtuous intention of mind; fourth, it becomes the antidote to all evil deeds of body, speech, and mind for all sentient beings. By merely taking the Pratimoksha vows, the merit of the Bodhisattva's precepts cannot be approached even by a hundredth part, a thousandth part, or by number, comparison, or example. Offering of Gratitude: Both teacher and disciple, once again as before, make offerings to the Buddhas and Bodhisattvas who reside in the boundless and limitless realms of the ten directions, and with reverence touch their feet, prostrate, and rise. Do not easily proclaim the precepts: Even if one understands the ritual for taking the Bodhisattva's precepts and comprehends the meaning of all the words, one should not easily proclaim the words to sentient beings who hate, abandon, disbelieve, and do not admire the Bodhisattva's teachings without examining their capacity, nor should one let them know its meaning. Why? Because upon hearing it, they will be obscured by the great obscuration of disbelief and ignorance, and thus slander, saying, 'It is bad! It is wrong! It is meaningless!' For such slander, the Bodhisattva who abides in the precepts possesses an immeasurable accumulation of merit, but the sin committed by the slanderer, and the resulting wrong views and evil discriminations, will only increase an immeasurable accumulation of non-merit until they are completely abandoned. The venerable Dipamkara (Atisha) summarized the concluding rituals into four, which are also clearly stated in the scriptures. The teacher performs the offering of gratitude after 'Requesting Mindfulness,' although it is mentioned earlier in the scriptures, it is more convenient in practice to place the offering of gratitude at the end. A summary of the above is explained in the 'Twenty Verses': 『To the Buddhas and their children, I bow with reverence, Unable to make offerings, In the ten directions and three times.』
ཀུན་ན་བཞུགས་པ་ཡི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཁྲིམས། །བསོད་ནམས་ཀུན་གྱི་གཏེར་གྱུར་གང་། །དེ་ནི་བསམ་པ་དམ་པ་ཡིས། །བླ་མ་སྡོམ་ལ་གནས་ཤིང་མཁས། །ནུས་དང་ལྡན་ལས་བླང་བར་བྱ། །དེ་ཚེ་དེ་ལ་དགེ་བའི་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་སྲས་དང་བཅས་རྣམས་ཀྱིས། །དགེ་བའི་ཐུགས་ཀྱིས་རྟག་པར་ཡང་། །བུ་སྡུག་འདྲ་བར་དགོངས་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་དེ་ཚིག་རྐང་དང་པོ་གཉིས་ནི་སྦྱོར་བའི་ཆོ་གའི་མཚོན་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དྲུག་ནི་བླང་བྱ་དང་ལེན་པའི་བསམ་པ་དང་བླང་བའི་ཡུལ་སྟོན་ 1-14-39a པ་ཡིན་ལ། དེ་ནས་རྐང་པ་བཞི་ནི་ཕན་ཡོན་གྱིས་གཟེངས་བསྟོད་པ་སྟེ་མཇུག་ཆོག་གི་མཚོན་བྱེད་དོ། ། ༈ བླ་མ་མེད་པའི་ཆོ་ག། བླ་མ་མེད་པའི་ཆོ་ག་ནི། གལ་ཏེ་སྔར་བཤད་པའི་ཡོན་ཏན་དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་མེད་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བླང་བར་བྱ་སྟེ། བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས་པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་པའམ་ཙོག་ཙོག་པོར་འདུག་ནས་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ཕྱོགས་བཅུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་ས་ཆེན་པོ་ལ་བཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་གསོལ་བ་འཚལ་ཏེ། དེ་དག་གི་སྤྱན་སྔར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པའི་གཞི་ཐམས་ཅད་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཐམས་ཅད་དེ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གང་ལ་འདས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསླབས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སློབ་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཕྱོགས་བཅུ་ན་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ད་ལྟ་སློབ་པ་རྣམས་བདག་གིས་ཡང་དག་པར་བླང་ངོ་། །ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་ནས་ལྡང་བར་བྱའོ། །ལྷག་མ་ཐམས་ཅད་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་ཆོ་ག་གཞན་རྣམས་བླ་མ་ཡོད་པའི་ཆོ་ག་དང་འདྲ་བར་གསུངས་སོ། །འགྲེལ་པ་རྣམས་ནས་ཀྱང་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་འདོར་ལེན་གྱི་ཚུལ་མ་བྱུང་ཡང་དྲི་བ་བྱ་བའི་སྐོར་དང་མཁྱེན་གསོལ་དང་གྱ་ཚོམ་དུ་མི་བསྒྲག་པ་རྣམས་བཞག་པས་ཆོག་གམ་སྙམ་མོ། །བླ་མ་ཡོད་མེད་ 1-14-39b ནི་ལུས་སྲོག་དང་ཚངས་སྤྱོད་ཀྱི་བར་ཆད་དུ་འགྲོ་ན་ཐག་ཉེ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་དང་ཡང་མི་ལྡན་ན་ཐག་རིང་པོ་ན་ཡོད་ཀྱང་བཙལ་དགོས་པར་མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་དོ། །འགྲེལ་པ་གསར་མ་ལས་སྔར་བླངས་པ་ཉམས་ནས་སླར་གསོ་བ་དང་མ་གུས་པས་སྡོམ་པ་ལེན་ན་བླ་མ་མེད་པའི་ཆོ་གས་མི་རུང་བས་བླ་མ་ཡོད་པའི་ཆོ་ག་ལ་བརྟེན་དགོས་པར་འཆད་པའི་ཕྱི་མ་བླ་མ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལ་མ་གུས་ནས་རང་གིས་ལེན་པ་ཡིན་ན་བདེན་ཡང་། སླར་གསོ་བ་ལ་ནི་འགྲ
【現代漢語翻譯】 於一切處安住的，諸菩薩之律儀，是眾福德之寶藏。彼以清凈之意樂，依止具德上師而精進，從具足能力者處受持。如是，為利益彼，諸佛及佛子等，常以慈愛之心，視如愛子般眷顧。 以上首兩句象徵儀軌之緣起。接下來的六句，闡述所應受持、受持之意樂及受持之對境。最後的四句，以功德讚歎，象徵儀軌之結尾。 無上師之儀軌： 若無如前所說具足功德之人，則于如來之身像前，自身受持菩薩之律儀。袒露右肩，右膝著地或蹲踞，誦唸如下：『我，名某某，祈請十方如來及安住于大地之諸菩薩眾。于彼等之前，受持菩薩之所有學處及菩薩之所有律儀，即攝律儀戒、攝善法戒、饒益有情戒。過去諸菩薩所學者，未來諸菩薩將學者，以及十方現在諸菩薩現所學者，我皆如實受持。』如是念誦三遍後起身。其餘一切如前所述。』如是宣說其餘儀軌與具上師之儀軌相同。諸釋論中，雖未提及其餘部分之取捨方式，然保留提問、祈請垂念及不輕率宣說等部分，或已足夠。 有無上師之選擇：若有上師，但依止上師會危及生命、財產或梵行，則雖近亦可視為無。若不具足上述情況，則雖遠亦應尋覓。此乃《總集經》之釋論中所說。新釋論中說，若先前所受之戒已失壞，欲重新恢復，或因不恭敬而受戒，則不應以無上師之儀軌受持，而應依止具上師之儀軌。後者指雖有上師，然因不恭敬而自行受持，此說為真。然對於重新恢復戒律的情況，則……
【English Translation】 Dwelling in all places, the discipline of the Bodhisattvas, is the treasure of all merits. With pure intention, relying on a virtuous Lama and being diligent, one should receive it from someone who is capable. Thus, for the benefit of that person, all Buddhas and their sons, with a constant mind of loving-kindness, will regard them as a beloved child. The first two lines symbolize the beginning of the ritual. The next six lines explain what should be received, the intention of receiving, and the object of receiving. The last four lines praise the benefits, symbolizing the end of the ritual. The Ritual Without a Lama: If there is no one with the qualities mentioned earlier, then in front of a statue of the Tathagata, one should take the vows of a Bodhisattva oneself. Draping the upper robe over one shoulder, kneeling with the right knee on the ground or squatting, one should recite the following: 'I, named so-and-so, beseech all the Tathagatas of the ten directions and all the Bodhisattvas residing on the great earth. In their presence, I take all the grounds of training of a Bodhisattva and all the disciplines of a Bodhisattva, namely the discipline of restraining vows, the discipline of gathering virtuous dharmas, and the discipline of working for the benefit of sentient beings. All that the past Bodhisattvas have trained in, all that the future Bodhisattvas will train in, and all that the present Bodhisattvas in the ten directions are now training in, I take up correctly.' One should recite this three times and then stand up. All the rest should be understood as before.' Thus it is said that the other rituals are similar to the ritual with a Lama. In the commentaries, although the manner of adopting or abandoning the remaining parts is not mentioned, it seems sufficient to retain the parts about asking questions, requesting mindfulness, and not proclaiming in a confused manner. The choice of having or not having a Lama: If having a Lama would lead to obstacles to life, wealth, or celibacy, then even if nearby, it is considered as not having one. If one does not have these, then even if far away, one must search for a Lama. This is explained in the commentary on the Collected Sutras. In the new commentary, it is said that if the vows previously taken have been broken and one wants to restore them, or if one takes the vows disrespectfully, it is not permissible to do so with the ritual without a Lama, but one must rely on the ritual with a Lama. The latter refers to when one has a Lama but takes the vows oneself out of disrespect, which is true. However, regarding the situation of restoring the vows...
ེལ་པ་རྙིང་མ་ལས་བླ་མ་ཡོད་ན་དེ་ལས་བླང་ཞིང་མེད་ན་བླ་མ་མེད་པའི་ཆོ་གས་བླང་དུ་རུང་བའི་ཤེས་བྱེད་དུ་བྱང་སའི་བླ་མ་མེད་པའི་ཆོ་ག་བླངས་ནས་བསྒྲུབས་པ་ནི་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྡོམ་པ་སླར་གསོ་བའི་སྐབས་སུ་ཡོན་ཏན་དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་མེད་ན་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟར་བསྟན་པ་ཤིན་ཏུ་ཉམ་དམས་ཤིང་ཁྱད་པར་དུ་ཐེག་པ་གོང་འོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཇུག་སྒོ་སྡོམ་པ་གོང་འོག་བླངས་ནས་རང་རང་གི་བསླབ་པ་ལ་གཅེས་སྤྲས་སུ་བྱས་ཏེ་སྲུང་བ་ཉིན་མོའི་སྐར་མ་བཞིན་དུ་སོང་བས་སོ་ཐར་དང་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་པོར་ཆོ་གས་ལེན་པ་ལ་བླ་མ་མེད་པར་བླང་ཐབས་མེད་ལ། ལེན་པའི་ཡུལ་ཡང་གཞུང་རྣམས་ནས་བཤད་པ་ལྟར་མཚན་ཉིད་ཚང་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་གཉིས་ལས་ཡོན་ཏན་ཤས་ཆེ་བ་ཡང་ཤིན་ཏུ་དཀོན་པར་སྣང་ན་ཡང་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་འདི་ནི་དང་པོར་ལེན་པའི་ཚེ་ཡང་ཡུལ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་མ་རྙེད་ཀྱང་རྟེན་གྱི་སྤྱན་སྔར་ཆོ་ག་རྣམ་པར་དག་པས་བླངས་ན་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སྐྱེ་བས་ན་དང་པོར་འཐོབ་པའི་ཚུལ་སྡོམ་པ་གཞན་གཉིས་དང་མི་འདྲ་བས་བློ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ལེགས་ 1-14-40a པར་བླངས་ནས་སྲུང་བ་ལ་སྤྲོ་ཤུགས་ཆེན་པོ་དང་བཅས་ཏེ་སྐྱེས་བུའི་རྩལ་ཅི་ཡོད་ཀྱིས་འབད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་རྒྱལ་སྲས་ཞི་བ་ལྷས། དེང་དུ་བདག་ཚེ་འབྲས་བུ་ཡོད། །མི་ཡི་སྲིད་པའང་ལེགས་པར་ཐོབ། །དེ་རིང་སངས་རྒྱས་རིགས་སུ་སྐྱེས། །སངས་རྒྱས་སྲས་སུ་དུ་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་སྡོམ་པ་འདི་ཐོབ་ན་ཚེ་དོན་ཡོད་པ་དང་མིའི་ལུས་ཐོབ་པའི་སྙིང་པོ་བླངས་ཤིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྲས་ཀྱི་གསེབ་ཏུ་ཡང་ད་ཚུད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསམས་ལ། ད་ནི་བདག་གིས་ཅི་ནས་ཀྱང་། །རིགས་དང་མཐུན་པའི་ལས་བརྩམས་ཏེ། །སྐྱོན་མེད་བཙུན་པའི་རིགས་འདི་ལ། །རྙོག་པར་མི་འགྱུར་དེ་ལྟར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ད་ནི་ཅི་ལ་ཐུག་ཀྱང་ལྟུང་བའི་རྙོག་པས་མ་གོས་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བསམ་པ་བསྐྱེད་དོ། །ལེན་པའི་ཚུལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ༈ བསྲུང་བའི་ཚུལ། བསྲུང་བའི་ཚུལ་བཤད་པ་ལ་གཉིས། སྲུང་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། ། ༈ སྲུང་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན་པ། སྤྱིར་བསྟན་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་དེས་འདི་ལྟར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་བརྟག་ཅིང་བརྟག་ཅིང་འདི་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བྱར་རུང་བའི་ཆ་ཡིན་ནོ་འདི་ནི་བྱ་བའི་ཆ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་འཇུག་ལྡོག་གི་གནས་རྣམས་ཤེས་པར་བྱས་ལ། དེ་ཕྱིན་ཆད་ནི་དེ་ཇི་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ལས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞིང་བསྲུང་བར་བྱའོ། །བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་དམ་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་མ་མོ་བསྡུས
【現代漢語翻譯】 在埃瓦舊學派（el pa rnying ma）中，如果存在上師，則從上師處接受（戒律）；如果沒有上師，則可以通過無上師儀軌接受。作為知識的證明，通過無上師儀軌接受並修持菩薩戒是聖者無著（thogs med）的意旨。因為在恢復戒律時，他說：『如果沒有具備這些功德的人』。現在，教法非常衰敗，特別是所有上下乘的入門——上下戒律，在接受后珍重守護各自的學處，如同白天的星星一樣罕見。因此，聲聞乘（so thar）和秘密真言乘（gsang sngags）的戒律，最初通過儀軌接受時，沒有上師就無法接受。接受的對象，如經論中所說，不說完全具備相好，即使功德多於過失的人也很難找到。然而，菩薩戒即使在最初接受時，如果沒有找到具備相好的對境，如果在佛像前以清凈的儀軌接受，也能圓滿生起相好。因此，最初獲得的方式與其他兩種戒律不同，有智慧的人應該好好接受並以極大的熱情守護，儘自己最大的努力。正如聖天菩薩（zhi ba lha）所說：『如今我的人生有了果實，也很好地獲得了人身。今天我生於佛陀的種姓，成爲了佛陀之子。』因此，要想到如果獲得了這個戒律，人生就有了意義，獲得了人身的精華，現在也進入了佛陀之子的行列。現在無論如何，我都要開始與種姓相符的事業，爲了不玷污這無瑕的僧伽種姓，我將這樣做。』正如他所說，現在無論發生什麼，都不要被墮落的污垢所染污，要生起這樣的想法。接受的方式已經講完了。 守護的方式： 守護的方式分為兩部分： общей 守護方式的總體展示和具體解釋。 總體展示： 總體展示是：安住于如法接受菩薩律儀的菩薩，應當這樣自己觀察又觀察：『這可以作為菩薩應做之事，這不應作為應做之事』，要知道進入和退出的處所。從那以後，就要像確定下來的那樣去實踐和守護。菩薩的寶藏或寶藏之母——《攝大乘論》（bsdus）
【English Translation】 In the Elpa Nyingma (el pa rnying ma) tradition, if a lama is present, one should receive (the vows) from the lama; if there is no lama, it is permissible to receive them through a lama-less ceremony. As evidence, the practice of taking and practicing the Bodhisattva vows through a lama-less ceremony is the intention of the noble Asanga (thogs med), for he said, 'If there is no person possessing these qualities' when restoring the vows. Now, the teachings are extremely degenerate, and especially the gateways to all higher and lower vehicles—the higher and lower vows—are taken and then cherished and protected like daytime stars. Therefore, it is impossible to initially take the vows of individual liberation (so thar) and secret mantra (gsang sngags) without a lama. As for the object of taking the vows, not to mention being fully endowed with the characteristics as described in the texts, even finding someone with more qualities than faults is very rare. However, this Bodhisattva vow, even if one does not find an object endowed with the characteristics at the time of initial taking, if one takes it with a pure ceremony before a representation (of the Buddha), it will generate complete characteristics. Therefore, the way of initially obtaining it is different from the other two vows, so those with intelligence should take this well and strive with great enthusiasm to protect it, exerting whatever skill they have as individuals. Furthermore, as the prince Shantideva (zhi ba lha) said: 'Today my life has fruit, and I have also well obtained a human existence. Today I am born into the Buddha's lineage, and have become a son of the Buddha.' Therefore, think that if you obtain this vow, your life has meaning, you have taken the essence of obtaining a human body, and now you have also entered the ranks of the Buddha's sons. Now, whatever happens, I will begin activities that are in accordance with the lineage, and I will act in such a way as not to defile this flawless monastic lineage.' As he said, now, no matter what happens, I will not be stained by the defilement of downfalls, and I will generate such a thought. The way of taking the vows has been explained. The way of guarding: The way of guarding is divided into two parts: a general presentation of the way of guarding and a specific explanation. General presentation: The general presentation is: A Bodhisattva who abides in having properly taken the vows of Bodhisattva morality should, in this way, examine himself again and again, thinking, 'This can be done by a Bodhisattva, this should not be done,' and should know the places of entering and exiting. From then on, one should practice and guard in exactly the way that it has been determined. The Bodhisattva's treasury or the mother of the treasury—the Compendium on the Mahayana (bsdus)
་པ་འདི་ལས་ཀྱང་མཉན་ཏེ་མདོ་སྡེ་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་གཞི་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་གསུངས་པ་དག་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བསླབ་པར་བྱའོ། །བསླབ་བཏུས་སུ་ཡང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ནི། །རྒྱས་པར་ཐེག་པ་ཆེ་ལས་འབྱུང་། ཞེས་དང་། 1-14-40b དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མི་གཏང་ཞིང་། །མདོ་སྡེ་རྣམས་ལ་རྟག་བལྟ་བས། །ཞེས་ཐབས་དེ་དག་གི་སྒོ་ནས་བསྲུང་བར་གསུངས་ཏེ་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་གནས་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོར་བྱེད་པའི་བཤེས་གཉེན་མི་གཏོང་བ་ནི་སྲུང་ཐབས་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་ལ།གཞན་ཡང་སྤྱིར་ན་མདོ་སྡེ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་དང་ཁྱད་པར་དུ་བྱང་ས་དང་བསླབ་བཏུས་རྣམས་མཉན་དགོས་ལ། དེ་ཙམ་མ་ནུས་ནའང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ལེའུ་ཙམ་རེ་ངེས་པར་མ་ཉན་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ལ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་རྨོངས་པར་འགྱུར་བས་དེའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་མིང་ཙམ་སྟེ་བྱིས་པ་རྣམས་འདྲིད་པར་ནུས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གཞུང་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་ཉམས་ལེན་གྱི་ངེས་པ་རྙེད་པའི་མཁས་པ་སུ་ཞིག་དགའ་བར་འགྱུར། དེ་དག་ཉན་ནས་ཀྱང་འབད་པས་བསླབ་བྱ་ལ་སློབ་དགོས་ཀྱི་དབུལ་པོས་ཕྱུག་པོའི་ནོར་བགྲང་བ་ལྟར་མི་བྱ་སྟེ། ཚོམས་ལས། གལ་ཏེ་རིགས་བཅས་མང་དུ་སྨྲས་ཀྱང་ནི། །བག་མེད་མི་དག་དེ་ལྟར་བྱེད་མི་འགྱུར། །དཔེར་ན་ཕྱུགས་རྫིས་གཞན་གྱི་ཕྱུགས་བགྲང་ལྟར། །དེ་དག་དགེ་སྦྱོང་སྐལ་བ་ཐོབ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རིགས་བཅས་ཉུང་ངུ་སྨྲ་བྱེད་ཀྱང་། །ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་སྤོང་བྱེད་པ། །དེ་དག་དགེ་སྦྱོང་སྐལ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། ལུས་ཀྱིས་འདི་དག་སྤྱད་པར་བྱ། །ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་འགྲུབ། །སྨན་དཔྱད་བཀླགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ནད་པ་དག་ལ་ཕན་འགྱུར་རམ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ལས་དང་པོ་པས་མདོ་སྡེ་ལས་འབྱུང་བའི་བསླབ་པའི་གནས་ཇི་ཙམ་ཞིག་ལ་བསླབ་པར་བྱ་ཞེ་ན། ལས་དང་པོ་པ་ལ་རྒྱལ་བས་དངོས་སུ་བཀག་པ་དང་། མ་བཀག་ཀྱང་ 1-14-41a ལས་དང་པོ་པའི་སྐབས་སུ་དངོས་སུ་ཉམས་སུ་བླང་མི་རུང་པ་གཉིས་མ་གཏོགས་པས་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མ་བསླབ་ན་ཉེས་པར་འགྱུར་ཏེ། བསླབ་བཏུས་ལས། གང་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྤྱིར་བསྟན་པ་དེ་ཡང་གོམས་པར་བྱར་མི་རུང་བའམ་དགག་པའི་དབང་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་དང་པོ་པས་བསླབ་པར་མི་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་གཉིས་མེད་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་བསལ་གཉིས་མ་གཏོགས་པ་ལ་སློབ་པ་ན་མ་ནུས་པ་ལ་ལྟུང་མེད་དུ་འགྲོ་བ་ཡང་། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལ་ཡང་བསླབ་པ་གཅིག་སྒྲུབ་པ་ན་བསླབ་པ་གཞན་སྲུང་མ་ནུས་ཀྱང་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་དེ་སྐད་དུ་
【現代漢語翻譯】 此外，還要聽聞經典，併爲了實踐那些經典中所說的成千上萬的菩薩學處，就應該如實地學習。如《學集論》所說：『菩薩的戒律，廣大地出自大乘。』以及『不捨善知識，恒常觀閱經典。』通過這些方法來守護（戒律）。不捨棄主要講解菩薩學處等的善知識，是守護戒律的最佳方法。此外，一般來說，要聽聞珍貴的經典，特別是《菩薩地》和《學集論》。即使不能全部聽聞，至少也要聽聞戒律品，否則就會對菩薩的學處非常愚昧，這樣的大乘就只是徒有虛名，只能欺騙孩童，又有哪位智者會喜歡對大乘的偉大教義一無所知呢？聽聞之後，還要努力學習學處，不要像窮人 counting 富人的財產一樣。如《寶積經》所說：『即使博學多聞，如果不謹慎行事，也不會改變。就像牧人 counting 別人的牛羊一樣，他們沒有獲得修行的利益。即使懂得不多，但能依法修行，斷除貪嗔癡，他們才能獲得修行的利益。』《入菩薩行論》中也說：『要用身體去實踐這些，光說有什麼用呢？僅僅閱讀醫典，對病人有什麼好處呢？』因此，對於初學者來說，應該學習經典中的哪些學處呢？對於初學者，佛陀明確禁止的，以及雖然沒有禁止，但在初學階段無法實際修持的兩種情況除外，如果不學習所有的菩薩學處，就會有過失。如《學集論》所說：『凡是關於菩薩的教導，一般而言，不應該習慣的或者禁止的，初學者不應該學習。除了這兩種情況，都應該學習。』如果在學習一個學處時，無法守護另一個學處，也不會因此而犯戒。』 也就是說
【English Translation】 Furthermore, one should listen to the sutras and, in order to practice the thousands of Bodhisattva trainings spoken of in those sutras, one should train exactly as they say. As it is said in the Compendium of Trainings (Śikṣāsamuccaya): 'The Bodhisattva's precepts arise extensively from the Great Vehicle.' And, 'Not abandoning virtuous friends, constantly observing the sutras.' It is said that one should protect (the precepts) through these methods. Not abandoning a virtuous friend who primarily explains the Bodhisattva's trainings, etc., is the best method of protection. Moreover, in general, one should listen to the precious sutras, and especially the Bodhisattvabhūmi and the Compendium of Trainings. Even if one cannot listen to all of them, one must at least listen to the chapter on ethics, otherwise one will become very ignorant of the Bodhisattva's trainings, and such a Great Vehicle will be just a name, only able to deceive children. What wise person would be pleased to find no certainty of practice in the great treatises of the Great Vehicle? After listening to these, one must diligently study the trainings, and not be like a poor person counting the wealth of the rich. As it says in the Collection (of Precious Qualities, Ratnarāśi Sūtra): 'Even if one speaks much that is virtuous, if one is reckless and impure, one will not change. Like a herdsman counting the cattle of others, they do not obtain a share of the spiritual life. Even if one speaks little that is virtuous, but follows the Dharma and practices the Dharma, and abandons desire, hatred, and delusion, they obtain a share of the spiritual life.' And in the Guide to the Bodhisattva's Way of Life (Bodhicaryāvatāra): 'One should practice these with the body. What is accomplished by speaking words? Does merely reading medical texts benefit the sick?' Therefore, for a beginner, how many of the trainings that arise from the sutras should one study? For a beginner, with the exception of what the Victorious Ones have directly prohibited, and what, although not prohibited, cannot be actually practiced in the beginner's stage, one will be at fault if one does not study all the Bodhisattva trainings. As it says in the Compendium of Trainings: 'Whatever is taught generally with regard to the Bodhisattva, that which should not be accustomed to or is prohibited, the beginner Bodhisattva should not study. If these two are absent, then one should study everything.' Moreover, when studying one training, if one cannot protect another training, there is no downfall, as it says in the same text: 'Even then, if in accomplishing one training, one cannot protect another training, there will be no downfall, as it is said.'
འཕགས་པ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པའི་མདོ་ལས།སྦྱིན་པའི་དུས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་རྟུལ་བ་བཏང་སྙོམས་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ལྷོད་པར་ཡང་མི་བྱ་སྟེ་ལྷག་མ་གཞན་ལ་མི་སྒྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི་ཅི་ནུས་ཅི་འོས་སུ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་བོ་ཞེས་ས་བཅུའི་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའོ། །བསླབ་པ་དེ་དག་ལ་སློབ་པ་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་མི་འགྱུར་གྱི་ཚུལ་ནི་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་གཡོ་མེད་པར་སྙིང་ཐག་པ་ནས་སྒོ་གསུམ་བརྩོན་པས་ནན་ཏན་མི་བྱེད་པར་ཡལ་བར་བོར་ན་ལྟུང་བ་དང་བཅས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དུས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཙམ་ཡལ་བར་བོར་ཡང་འདྲའོ། །བརྩོན་པས་ནན་ཏན་བྱེད་ཀྱང་དེའི་མཐུན་རྐྱེན་ཚོགས་པ་མི་ 1-14-41b ཚོལ་བ་དང་བརྩོན་པ་དེའི་འགལ་རྐྱེན་གྱི་གཉེན་པོ་ལ་མི་འབད་པར་སྔར་བཞིན་ཡལ་བར་བོར་ན་ཡང་ལྟུང་བ་དང་བཅས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་ཆུང་ངུས་དེ་གཉིས་ཆེན་པོའི་གཉེན་པོ་མི་བསྐྱེད་པ་དང་དོན་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དོན་ཆུང་ངུ་ཉམས་པར་མི་བྱེད་པར་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཞིག་ཡལ་བར་བོར་ཡང་ལྟུང་བ་དང་བཅས་པའོ། །རང་གིས་མི་ནུས་པའི་བསླབ་པ་རྣམས་མ་བསྒྲུབས་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དེ། དེ་ལ་ནི་བསླབ་པ་བཅས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་ལ་ལྟུང་བ་དེ་ཡང་སྤྱིར་སྡིག་པ་བཤགས་པའི་ནང་དུ་འདུས་པས་སྒོས་བཤགས་མི་དགོས་པར་དེ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །ནུས་པའི་བསླབ་པ་རྣམས་ལ་བརྩོན་པར་མ་བྱས་ན་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་གསུངས་པ་ནི་ཤེས་བཞིན་དུ་ཞུགས་པའི་ཆ་ནས་ཡིན་པ་འདྲའོ། །ལྟུང་བར་འགྱུར་ཚུལ་གཉིས་པ་ནི། ཡང་མདོར་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལྟུང་བ་གཉིས་ཏེ་མ་བརྟགས་པར་ཞུགས་པའི་ལྟུང་བ་དང་བརྟགས་ཀྱང་འོས་པ་ལས་འདས་པའི་ལྟུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཅི་ནུས་པར་བྱ་བར་རིགས་པ་དང་མི་རིགས་པ་མ་བརྟགས་པར་བྱ་བ་དེ་རྩོམ་པའམ་དེ་ལས་ལྡོག་པའམ་བཏང་སྙོམས་སུ་འཇུག་ན་ལྟུང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱ་བར་རིགས་མི་རིགས་བརྟགས་ཏེ་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དང་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་པར་འོས་པ་ལས་འདས་ཏེ། དེ་དག་ལས་ལོག་པར་སྦྱང་ན་ཐ་ན་གདོལ་པའི་བྲན་གྱིས་འཕྱས་པ་ལས་འདས་ན་ཡང་ལྟུང་བ་དང་བཅས་པའོ་ཞེས་བསླབ་བཏུས་སུ་བསླབ་པ་སྤྱིའི་ཁོག་ཏུ་གསུངས་སོ། །བྱ་བའི་ཆ་དང་བྱ་བའི་ཆ་མ་ཡིན་པ་མདོར་བསྡུས་པ་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་ 1-14-42a པ་ལས་འབྱུང་བ་ནི། གཞན་རྣམས་དང་ནི་བདག་ལའང་རུང་། །སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ཡང་གང་ཕན་དང་། །ཕན་དང་བདེ་བ་རྣམས་བྱ་སྟེ། །བདེ་ཡང་མི་ཕན་མི་བ
【現代漢語翻譯】 在《聖妙吉祥智藏經》中，關於佈施之時，持戒、舍等廣大宣說。對此也不應鬆懈，並非不做其他功德，而是盡力而爲，如實修持，如《十地經》所說。 學習這些戒律時，是否會墮落的情況有兩種。第一種是：爲了利益一切眾生的安樂和喜悅，息滅一切痛苦和不悅，毫不動搖地從內心深處以身語意三門精勤努力，若不精進，任其放縱，則會墮落，即使只是一剎那的放縱也是如此。雖然精勤努力，但不尋求其順緣，也不致力于對治精勤的違緣，仍然像以前一樣放縱，也會墮落。對於微小的痛苦和不悅，不生起對治它們的強大力量，爲了成就偉大的目標，不放棄微小的利益，即使只是一剎那的放縱也會墮落。對於自己無力修持的戒律，不會墮落，因為對此沒有安立戒律，因為沒有必要。如果對此精進努力，則會墮落，但這種墮落也包含在一般的懺悔罪業之中，不需要特別懺悔，即可從中解脫。對於能夠修持的戒律，如果不精進努力，則會犯錯。這裡所說的自性罪，似乎是從已經進入智慧的角度而言的。 墮落的第二種情況是：總而言之，菩薩的墮落有兩種：未經觀察而進入的墮落，以及即使觀察了也超過了適當限度的墮落。第一種是：對於能夠做的事情，不觀察是否合理，就開始做，或者停止做，或者採取中庸的態度，都會墮落。第二種是：觀察了應該做或不應該做的事情，但進入、停止或採取中庸態度時超過了適當的限度，如果違背了這些，即使被賤民的奴隸嘲笑，也會墮落，如《學集論》在戒律總綱中所說。 《二十頌》中簡要概括了應做和不應做的事情：無論是對他人還是對自己，即使是痛苦，只要有益處就應該做；利益和安樂也應該做；即使是安樂，但沒有益處也不應該做。
【English Translation】 In the Sutra Taught by the Noble Inexhaustible Intellect, it is extensively taught about generosity, ethics, equanimity, and so forth during the time of giving. One should not be lax in this, nor should one not accomplish other virtues, but rather strive to accomplish them as much as one can, as it is said in the Sutra of the Ten Bhumis. When learning these precepts, there are two ways in which one may or may not fall. The first is: For the sake of generating all the happiness and joy of all sentient beings, and pacifying all suffering and displeasure, if one does not diligently exert oneself with unwavering effort from the depths of one's heart through the three doors of body, speech, and mind, but rather abandons oneself to negligence, then one will fall, even if one abandons oneself to negligence for just a single instant. Even if one diligently exerts oneself, but does not seek the conducive conditions for that effort, nor strive to counteract the opposing conditions to that effort, and continues to abandon oneself to negligence as before, one will also fall. If one does not generate a powerful antidote to minor suffering and displeasure, and if one abandons oneself to negligence for even a single instant, without sacrificing minor benefits for the sake of accomplishing great goals, one will also fall. One will not fall for precepts that one is unable to uphold, because no precepts have been established for them, as there is no need. If one were to exert oneself in them, one would fall, but that fall would be included within the general confession of sins, and one would be liberated from it without needing to confess it specifically. If one does not exert oneself in precepts that one is able to uphold, one will incur fault. What is said here about natural transgressions seems to be from the perspective of having already entered into wisdom. The second way in which one may fall is: In short, there are two types of downfalls for a Bodhisattva: downfalls that occur from entering without examination, and downfalls that occur from exceeding what is appropriate even after examination. The first is: If one does not examine whether it is reasonable to do what one is capable of doing, and then either undertakes that action, or refrains from it, or engages in equanimity, one will fall. The second is: If one examines what is appropriate and inappropriate to do, but exceeds the appropriate limit when entering, refraining, or maintaining equanimity, then even if one deviates from these and is mocked by a menial slave, one will fall, as it is said in the Compendium of Trainings within the general framework of precepts. The Twenty Verses briefly summarize what should and should not be done: Whether for others or for oneself, even if it is suffering, whatever is beneficial should be done; benefits and happiness should also be done; even if it is happiness, but not beneficial, it should not be done.
ྱའོ། །ཞེས་པའོ། །དེ་ལ་ཕན་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཞིང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བདེ་བའོ། །བདེ་བ་ནི་བདེ་བར་ཚོར་བའོ། །འཕྲལ་དུ་བདེ་ལ་ཕུགས་སུ་ཕན་པ་ནི་རང་གཞན་ལ་བསྒྲུབ་བྱར་ངེས་ལ་འཕྲལ་དུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཕུགས་སུ་གནོད་པ་ཡང་རང་གཞན་ལ་མི་བྱ་བར་ངེས་སོ། །འཕྲལ་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ཕྱི་མར་ཕན་པ་ཡིན་ན་བྱ་དགོས་ཏེ། དཔེར་ན། དམ་པས་སྨད་པའི་ཉེས་སྤྱོད་ལ་འཇུག་པ་བཀག་ན་འཕྲལ་དུ་སྡུག་བསྔལ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ནི་སྨན་ཚ་བ་རོ་ཤིན་ཏུ་མི་ཞིམ་པ་འཕྲལ་དུ་གནོད་པར་སྣང་ཡང་ནད་ལ་ཕན་པས་བསྟེན་པ་བཞིན་ནོ། །ལོག་གཡེམ་ལྟ་བུ་འཕྲལ་དུ་བདེ་བར་སྣང་ཡང་ཕྱི་མར་སྡུག་བསྔལ་མང་བ་འཕེལ་བ་ནི་དུག་བཅས་ཀྱི་འབྲས་ཆན་ཞིམ་པོ་བཞིན་དུ་དགག་དགོས་སོ། །འདི་རྒྱས་པར་བྱང་སའི་བདག་གཞན་གྱི་དོན་ཕན་བདེའི་རྒྱུའི་སྐབས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ༈ བསྲུང་བའི་ཚུལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་དྲུག །སྤང་བྱའི་ལྟུང་བ། དེ་ལས་སེམས་བསྲུང་བའི་ཚུལ། ཉམས་ན་ཕྱིར་བཅོས་ཐབས། ཆགས་པ་ཉེས་པ་ཆུང་བར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ། ཉེས་པ་ཆེ་ཆུང་གི་དབྱེ་བ། བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་པའི་རྒྱུའོ། ། ༈ སྤང་བྱའི་ལྟུང་བ། དང་པོ་ནི། འདིར་ལྟུང་བ་བསྐྱེད་པའི་རྟེན་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ལ་ལྟུང་བ་སྡེ་ཚན་དུ་སྐྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རྟེན་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སེམས་འཁྲུགས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བས་ཉེན་པ་དང་སྡོམ་པ་མ་མནོས་པ་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཉེས་པ་མེད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གཞུང་ལས་གསུངས་པས་སྡོམ་པ་ཐོབ་ལ་མ་ 1-14-42b བཏང་བ་དང་བསམ་པ་རྣལ་དུ་གནས་པ་སྟེ་ཆོས་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་དགོས་སོ། །ལྟུང་བའི་སྡེ་ཚན་ནམ་རིས་ནི། གཉིས་ཁོ་ནར་ངེས་པ་སྟེ་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པའི་འགྲེལ་པ་རྙིང་མ་ལས། གང་གི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ལ་ཉེས་པའི་རིས་གཉིས་སུ་ཟད་པར་འབྱུང་སྟེ་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་སུ་གཏོགས་པ་དང་ཉེས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་སུ་གཏོགས་པའོ། །དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་ལས་ཉེས་པའི་རིས་ལྔ་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། འགྲེལ་པ་གསར་མ་དང་ཐུབ་པ་དགོངས་རྒྱན་ལས་ཀྱང་ལྟུང་བའི་ལུས་སམ་སྡེ་གཉིས་ཁོ་ནར་གསུངས་ཤིང་གཞུང་གི་དོན་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བོད་ཁ་ཅིག་དང་ནག་པོ་པའི་དཀའ་འགྲེལ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ལ་ཕམ་པའི་གནས་དང་སྦོམ་པོའི་ལྟུང་བ་དང་ཉེས་བྱས་ཀྱི་ལྟུང་བ་རྣམས་བསྲུང་དགོས་པས་ཞེས་རིས་གསུམ་དུ་འཆད་པ་མི་འཐད་དེ། འཐད་ན་ཟག་པ་ཆུང་འབྲིང་གི་ལྟུང་བ་རྣམས་སྦོམ་པོར་བྱ་དགོས་ན་དེ་དག་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་དང་ཉེས་བྱས་སུ་གཞུང་འདིར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཟག་པ་ཆུང་འབྲིང་གི་ལྟུང་བའི་ངོ་བོ་ཉེས་བྱས་
【現代漢語翻譯】 即是如此宣說的。對此有益的是，因為它不是煩惱性的，也沒有過失，所以來世的果報也是安樂的。安樂就是感受安樂。暫時安樂而長遠有益的是，對於自他，確定是需要成辦的；暫時痛苦而長遠有害的，對於自他，也確定是不應該做的。如果暫時的痛苦，將來有益，也應該做。例如，如果制止智者所呵斥的惡行，暫時會感到痛苦，但這就像味道非常不好，藥性苦澀的藥物，雖然暫時看起來有害，但因為對疾病有益，所以應該服用。像邪淫之類的行為，雖然暫時看起來快樂，但將來會增長更多的痛苦，就像摻有毒藥的美味水果一樣，應該禁止。關於這些的詳細內容，應該在菩薩行中，關於自他利益和安樂之因的部分進行學習。 守護之理的詳細解說： 詳細解說分為六個方面：應斷之墮罪、從墮罪中守護心的方法、如果違犯后的補救方法、關於執著的過患被說成較小的用意、過患大小的區分、安住于安樂的因。 應斷之墮罪： 首先，這裡要問的是，什麼樣的所依能產生墮罪，以及墮罪是如何產生類別的？所依是，對於一切眾生來說，當被煩惱和痛苦的感受所困擾，並且沒有受過戒律時，要知道這並沒有太大的過失。正如經文中所說，需要具備兩個條件：已經獲得戒律但沒有放棄，以及心安住于正念。墮罪的類別或種類，確定只有兩種，正如《二十頌釋》舊疏中所說：『因此，菩薩的戒律中，罪過的類別只有兩種，即屬於如他勝處的法和屬於惡作的法。不像比丘的戒律中有五種罪過類別。』新疏、《善解勝者密意莊嚴論》中也說，墮罪的自體或類別只有兩種，並且經文的意義也正是如此。因此，有些藏人和黑行派的難解經中說，菩薩的戒律需要守護他勝處、粗罪和惡作罪，分為三種類別是不合理的。如果合理，那麼小、中等的墮罪都需要歸為粗罪，因為這些在經文中被說成是屬於如他勝處的法和惡作。因此，小、中等墮罪的體性是惡作。
【English Translation】 That is how it is declared. What is beneficial about this is that because it is not afflicted and has no faults, the result in the next life is also happiness. Happiness is the feeling of happiness. What is temporarily happy and beneficial in the long run is that, for oneself and others, it is certain that it needs to be accomplished; what is temporarily painful and harmful in the long run is also certain that it should not be done for oneself and others. If temporary pain is beneficial in the future, it should also be done. For example, if one prevents engaging in misconduct that is condemned by the wise, one may feel pain temporarily, but this is like a medicine that tastes very bad and is bitter, although it seems harmful temporarily, it should be taken because it is beneficial for the disease. Actions such as adultery, although they seem happy temporarily, will increase more suffering in the future, just like delicious fruits mixed with poison, should be forbidden. For more details on these, one should study the section on the causes of benefit and happiness for oneself and others in the Bodhisattva conduct. Detailed Explanation of the Method of Protection: The detailed explanation is divided into six aspects: the transgressions to be abandoned, the method of protecting the mind from these transgressions, the method of restoration if transgressed, the intention behind saying that attachment is a minor offense, the distinction between major and minor offenses, and the cause of abiding in happiness. Transgressions to be Abandoned: Firstly, the question here is, what kind of basis gives rise to transgressions, and how do transgressions arise as categories? The basis is that for all beings, when afflicted by disturbing emotions and painful feelings, and without having taken vows, know that there is not much fault. As stated in the scriptures, two conditions are necessary: having received vows but not abandoning them, and the mind abiding in mindfulness. The category or type of transgression is definitely only two, as stated in the old commentary on the Twenty Verses: 'Therefore, in the Bodhisattva's vows, there are only two types of offenses: those that belong to the nature of defeat (like the places of defeat) and those that belong to the nature of misdeeds. It is not like the vows of a monk, which have five types of offenses.' The new commentary and the Ornament of the Conqueror's Intent also state that the nature or category of transgressions is only two, and the meaning of the scriptures also remains in that way. Therefore, it is not appropriate for some Tibetans and the Black Sect's difficult commentaries to say that the Bodhisattva's vows need to protect against the places of defeat, gross transgressions, and misdeeds, thus explaining them as three categories. If it were appropriate, then the minor and medium transgressions would need to be classified as gross transgressions, because these are stated in this scripture as belonging to the nature of defeat and misdeeds. Therefore, the nature of minor and medium transgressions is misdeeds.
ཡིན་ལ་རིས་སམ་སྡེ་ཚན་ནི་ཕམ་པའི་སྡེ་ཚན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཕམ་པའི་སྐབས་ཀྱི་སྦོམ་པོ་དང་ཉེས་བྱས་རྣམས་ཕམ་པའི་སྡེ་ཚན་དུ་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སྤང་བྱའི་ལྟུང་བ་ལ་གཉིས། ཕམ་པའི་སྡེ་ཚན་དང་། ཉེས་བྱས་ཀྱི་སྡེ་ཚན་ནོ། ། ༈ ཕམ་པའི་སྡེ་ཚན། དང་པོ་ལ་ལྔ། ཕམ་པ་སོ་སོའི་རང་བཞིན། དེ་དག་གི་བྱེད་པ། ཀུན་དཀྲིས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ། གསོར་རུང་བའི་ཁྱད་པར། ཞར་ལ་གཏོང་བའི་རྒྱུ་བསྟན་པའོ། ། ༈ ཕམ་པ་སོ་སོའི་རང་བཞིན། དང་པོ་ལ་གཉིས། གཞུང་འདི་ནས་བཤད་པ་དང་། གཞུང་གཞན་ནས་བཤད་པའོ། ། ༈ གཞུང་འདི་ནས་བཤད་པ། དང་པོ་ 1-14-43a ནི། དེ་ལྟར་བྱང་སེམས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པའི་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་བཞི་ཡོད་དེ་བཞི་གང་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཕམ་པར་འགྱུར་བའི་ཡན་ལག་ཐུན་མོང་བ་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ལས། ཐུན་མོང་བ་ནི། ཀུན་དཀྲིས་ཀྱི་དབྱེ་བའི་སྐབས་སུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡན་ལག་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་ལྷག་པར་ཞེན་ཏེ་བདག་ལ་བསྟོད་པ་དང་གཞན་ལ་སྨོད་པ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་དང་པོའོ། །འདི་ལ་གསུམ། སྨྲ་བའི་ཡུལ། བརྗོད་བྱ་གང་སྨྲས་པ། སྨྲ་བའི་ཀུན་སློང་ངོ་། །དང་པོ་ཡུལ་ནི། འདི་དག་ལ་བརྟེན་པའི་ཕམ་འདྲ་ཡིན་པས་རང་ལས་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་སྨྲ་ཤེས་ཤིང་དོན་གོ་བ་རང་དང་རིགས་མཐུན་པའི་འགྲོ་བ་ཅིག་དགོས་ཏེ་གསལ་བར་མ་བྱུང་ཡང་དོན་གྱིས་འཐོབ་བོ། །བརྗོད་བྱ་ནི། རང་གི་ཡོན་ཏན་དང་གཞན་གྱི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ་དེ་ཡང་བདག་ལ་བསྟོད་པ་དང་གཞན་ཡོན་ཏན་ཅན་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བཀུར་བའི་གནས་ལ་སྨོད་པའོ། །ཀུན་སློང་ལ་བཞི། ཆགས་ཡུལ་རྙེད་བཀུར་གྱི་ཚད། ཡུལ་ཅན་ཆགས་པའི་ཆད། རྙེད་བཀུར་འཐོབ་པའི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར། ཀུན་སློང་ལ་རྙེད་བཀུར་གཉིས་ཀ་ལ་ཆགས་པ་དགོས་མི་དགོས་བརྟག་པའོ། །རྙེད་བཀུར་གྱི་ཚད་ལ་རྙེད་པ་ནི། གོས་དང་ཟས་དང་གནས་ཁང་དང་བཞོན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྙེད་པ་གང་ཡང་རུང་བའོ། །བཀུར་སྟི་ནི་ཁྲི་དང་སྟན་ལ་སོགས་པས་བཀུར་བར་བྱེད་པའོ། །ཡུལ་ཅན་ཆགས་པ་ནི། དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་དང་དམན་པ་ལ་སྙིང་བརྩེ་བས་ཕོངས་པ་བསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རྙེད་བཀུར་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཙམ་མིན་གྱི་རྙེད་བཀུར་ལ་རང་གི་ 1-14-43b ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་སྲེད་པ་སྟེ་ལྷག་པར་ཞེན་པའོ། །ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། རྙེད་པ་ལ་རང་དང་ནོར་མི་གཅིག་པ་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བདག་བསྟོད་གཞན་སྨོད་དོན་མེད་པས་སོ། །བཀུར་སྟི་ནི་རང་གི་འཁོར་ལ་ཡང་དོན་དུ་གཉེར་བས་ནོར་སོ་སོ་བ་མི་དགོས་སོ། །ཀུན་སློང་ལ་གཉིས་ཀ་དགོས་མི་དགོས་ནི་བསྟོད་སྨད་གཉིས་ཀ་ལ་རྙེད་བཀུར་གང་རུང་ལ་ཆགས་པ་ཞིག་ངེས་པར་དགོས་ཀྱི་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པ་མི་དགོ
【現代漢語翻譯】 確實，類別或部分是失敗的類別。例如，失敗情況下的粗大行為和過失行為被歸為失敗類別。因此，應捨棄的墮落分為兩類：失敗類別和過失類別。 第一部分：失敗類別 第一部分分為五個方面：各個失敗的自性，它們的行為，三種染污的區分，可恢復的差別，以及順便提及的捨棄原因。 第二部分：各個失敗的自性 第一部分分為兩個方面：本文中描述的和其它論典中描述的。 第三部分：本文中描述的 第一部分： 1-14-43a 如此，安住于菩薩戒律的失敗之處有四種，何為四種？此處，導致失敗的共同因素和非共同因素有兩種。共同因素將在染污的區分中闡述。非共同因素有四種，第一種是：過於貪戀利養和恭敬，贊 खुद 毀他，這是菩薩失敗之處的第一種法。此處有三點：說話的對象，所說內容，說話的動機。第一，對象是：由於依賴這些而類似失敗，因此需要一個與自己傳承不同的，能說話且理解意義的，與自己同類的眾生，雖然沒有明確說明，但實際上可以理解。所說內容是：自己的功德和別人的過失，也就是贊 खुद 和誹謗受眾生恭敬的功德之人。動機有四點：貪戀對像利養的程度，對境貪戀的程度，獲得利養的對象差別，以及動機上是否需要貪戀利養二者。利養的程度是：衣服、食物、住所和車輛等任何利養。恭敬是：用床和墊子等進行恭敬。對境貪戀是：並非僅僅爲了供養三寶和慈悲救濟貧困等而尋求利養，而是對利養本身 1-14-43b 從本質上貪愛，即過於貪戀。對象的差別是：利養需要自己和財物不同，否則贊 खुद 毀他沒有意義。恭敬即使是自己的眷屬也需要，因此不需要財物各自分開。動機上是否需要二者：讚揚和誹謗都需要對利養中的任何一種產生貪戀，不一定需要二者都具備。
【English Translation】 Indeed, categories or sections are categories of defeat. For example, coarse behaviors and offenses in cases of defeat are placed in the category of defeat. Thus, the transgressions to be abandoned are of two types: the category of defeat and the category of offense. Section on Defeats The first has five aspects: the nature of each defeat, their actions, the distinction of the three contaminations, the difference of recoverability, and incidentally, showing the cause of abandonment. Section on the Nature of Each Defeat The first has two aspects: what is explained in this text and what is explained in other texts. Section on What Is Explained in This Text The First: 1-14-43a Thus, there are four things like places of defeat for a Bodhisattva abiding in the discipline of morality. What are the four? Here, there are two kinds of factors that lead to defeat: common and uncommon. The common factors will be explained in the section on the distinction of contaminations. Among the uncommon factors, there are four. The first is: being excessively attached to gain and respect, praising oneself and disparaging others is the first of the things like places of defeat for a Bodhisattva. There are three aspects to this: the object of speech, what is said, and the motivation for speaking. First, the object is: since it is similar to defeat based on these, it requires a sentient being who is different in lineage from oneself, who can speak and understand the meaning, and who is of the same kind as oneself, although it is not explicitly stated, it is understood in essence. What is said is: one's own qualities and the faults of others, that is, praising oneself and disparaging those who are respected by sentient beings with qualities. There are four aspects to the motivation: the degree of attachment to the objects of gain and respect, the degree of attachment to the object, the difference in the object of obtaining gain and respect, and whether it is necessary to be attached to both gain and respect in the motivation. The degree of gain is: any gain such as clothes, food, lodging, and vehicles. Respect is: being respected with thrones and cushions, etc. Attachment to the object is: not merely seeking gain and respect for the sake of offering to the Three Jewels and compassionately relieving the poor, but rather to gain and respect itself, 1-14-43b craving from its very nature, that is, being excessively attached. The difference in the object is: gain requires that oneself and the wealth are different, otherwise praising oneself and disparaging others is meaningless. Respect is also needed for one's own retinue, so it is not necessary for the wealth to be separate. Whether both are needed in the motivation: both praise and disparagement necessarily require attachment to either gain or respect, it is not necessary for both to be present.
ས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཀུན་སློང་གིས་བསྟོད་སྨད་གང་རུང་སྨྲས་པ་ཕ་རོལ་པོས་དོན་གོ་བ་ནི་ཕམ་འདྲ་དང་པོའོ། །སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པའི་འགྲེལ་པ་གསར་མ་ལས་གཞན་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བཀུར་བའི་གནས་ལ་བཤད་ཅིང་། ས་མུ་དྲས་བྱས་ཟེར་བ་ལས་ཀྱང་གཞན་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་བཤད་པ་སྔ་མ་དང་མཐུན་ནོ། །ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས་བཤད་པ་དང་འདི་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ནི་འོག་ཏུ་འཆད་དོ། །རྙེད་བཀུར་དང་དེ་ལ་ཆགས་པ་ནི་འགྲེལ་པ་གསར་མ་ལས། རྙེད་པར་བྱེད་པས་ན་རྙེད་པ་སྟེ་གོས་དང་ཟས་ལ་སོགས་པའོ། །བཀུར་སྟི་ནི་ལེགས་པར་རིམ་གྲོ་བྱེད་པ་སྟེ་དེ་དག་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པ་ནི་དེ་ལ་ལྷག་པར་ཞེན་པའོ་ཞེས་དང་། ས་མུ་དྲས་བྱས་ཟེར་བ་ལས་ཀྱང་། རྙེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཟའ་བ་དང་བགོ་བ་དང་ནོར་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའོ། །བཀུར་སྟི་ནི་རི་མོར་བྱས་ཏེ་ཕུ་དུད་དང་རིམ་གྲོ་བྱ་བ་དང་ཁྲི་སྟན་ལ་སོགས་པའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ལོངས་སྤྱོད་དག་ཡོད་དེ་བདོག་བཞན་དུ་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་བཀྲེན་པ་དང་མགོན་མེད་པ་དང་། རྟེན་མེད་པའི་སློང་བ་པོ་ལེགས་པར་འོངས་པ་རྣམས་ལ་སྙིང་སྲ་བས་ཟང་ 1-14-44a ཟིང་མི་གཏོང་བ་དང་ཆོས་ལ་སེར་སྣ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལེགས་པར་འོངས་པ་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་བགོ་བཤའ་མི་བྱེད་པ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་གཉིས་པའོ། །འདི་ལ་བཞི། སློང་བ་པོ། བསླང་བྱའི་རྫས།བསླངས་སའི་ཡུལ། བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བུས་མ་བྱིན་པའོ། །དེ་ལ་སློང་བ་པོ་ནི། ནོར་ལ་སོགས་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ཟས་དང་མི་ལྡན་པའི་བཀྲེན་པ་དང་། ཇོ་བོ་ལྟ་བུ་གསོ་བར་བྱེད་པའི་མགོན་མེད་པ་དང་གཉེན་བཤེས་སམ་ཕན་འདོགས་ནུས་པའི་རྟེན་མེད་པ་ཞེས་འགྲེལ་པ་ཁ་ཅིག་ཏུ་བཤད་དོ། །མདོར་ན་ལོངས་སྤྱོད་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཕོངས་ཤིང་། དེ་སེལ་བ་ཡང་བྱང་སེམས་ལས་གཞན་ད་ལྟ་མེད་པའོ། །དེ་ཡང་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་སློང་ཞིང་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་རང་གི་དྲུང་དུ་ལེགས་པར་འོངས་པའོ། །ས་མུ་དྲས་བྱས་ཟེར་བ་ལས། སློང་བ་མངོན་དུ་གནས་ན་ཞེས་འཆད་དོ། །བསླང་བྱའི་རྫས་ནི་མཚོན་ལ་སོགས་པ་མི་འཕྲོད་པ་དང་དུག་ལ་སོགས་པ་མི་རུང་བ་མིན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་གནོད་པ་དང་འབྲེལ་བའི་ཚེ་ནའོ། །བསླང་སའི་ཡུལ་ནི། འགྲེལ་པ་གསར་མར་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དང་ཆོས་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཡིན་ཡང་། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རང་ལ་ཡོད་པའོ། །བསམ་པ་ནི་སེར་སྣའི་འཇུངས་པས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་ནས་མི་སྟེར་བར་ཐག་བཅད་པའོ། །གཞུང་ལས་ཟང་ཟིང་མི་སྟེར་བ་ལ་སྙིང་སྲ་བ་དང་། ཆོས་མི་སྟེར་བ་ལ་སེར་སྣ་སྦྱར་ཡང་འགྲེལ་པ་གསར་མ་དང་། ས་མུ་དྲས་བྱས་ཟེར་བ་གཉིས་ཀ་ལས་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་གཉིས་ཀ་སེར་སྣས་མི་སྟེར་བ་ལ་བཤད་ཅི
【現代漢語翻譯】 如是，以如是之發心，無論說讚揚或貶低之語，若他人能理解其含義，則為第一根本墮罪。在《二十頌律儀釋新編》中，將『他人』解釋為具有功德、受眾生敬仰之人。而《薩木札所造論》中，也將『他人』解釋為具有功德者，與前者一致。關於《虛空藏經》中的解釋，將在下文闡述。關於貪戀利養和恭敬，《釋新編》中說：『獲得財富，如衣食等，稱為利養。恭敬是指善加服侍，對這些特別貪戀，就是對它們特別執著。』《薩木札所造論》中也說：『利養是指飲食、衣物和財物等。恭敬是指以圖畫裝飾、奉承服侍、提供床榻等。』 第二，對於擁有受用，且具有吝嗇本性之人，對於貧困、飢餓、無依無靠、無助的乞討者，心懷吝嗇而不施捨財物，並且對法也慳吝，不將佛法分給前來求法之人，這如同菩薩的根本墮罪。此罪有四方面：乞討者、所乞之物、乞討的對象、以及因何種心態而不施捨。乞討者是指：貧困，缺乏財富等；飢餓，缺乏食物；無依無靠，如孤兒般需要照顧；無助，缺乏親友或能提供幫助之人。一些註釋中如此解釋。總之，是匱乏這兩種受用，且除了菩薩之外，現在沒有其他人能消除這種匱乏。他們從內心深處乞討，爲了利益他人而來到你面前。《薩木札所造論》中說：『如果乞討者現前。』所乞之物是指：不是刀劍等不適宜之物，也不是毒藥等有害之物。當然，如果與傷害有關則另當別論。乞討的對象是指：如《釋新編》中所說：『有可施捨之物，且對佛法有正確的理解。』也就是說，自己擁有這些東西。心態是指：被慳吝的吝嗇所控制，下定決心不給予。經文中將不施捨財物稱為『心懷吝嗇』，將不施捨佛法稱為『慳吝』。然而，《釋新編》和《薩木札所造論》都將對財物和佛法的慳吝都解釋為不施捨。
【English Translation】 Thus, with such motivation, whether speaking praise or criticism, if the other person understands the meaning, it is the first root downfall. In the 'New Commentary on the Twenty Verses of Vows,' 'the other' is explained as someone with virtues, respected by beings. And in the 'Treatise Made by Samudra,' 'the other' is also explained as someone with virtues, consistent with the former. The explanation in the 'Akashagarbha Sutra' will be discussed below. Regarding attachment to gain and respect, the 'New Commentary' says: 'Gaining wealth, such as clothing and food, is called gain. Respect is to serve well, and being particularly attached to these is to be particularly attached to them.' The 'Treatise Made by Samudra' also says: 'Gain refers to forms such as food, clothing, and wealth. Respect refers to decorating with pictures, flattering service, providing beds, and so on.' Second, for those who have possessions and are inherently stingy, towards beggars who are poor, hungry, helpless, and without support, being miserly and not giving alms, and also being stingy with the Dharma, not sharing the Dharma with those who come seeking it, this is like a Bodhisattva's root downfall. This fault has four aspects: the beggar, the object begged for, the object of begging, and the intention behind not giving. The beggar refers to: being poor, lacking wealth, etc.; being hungry, lacking food; being helpless, needing care like an orphan; being without support, lacking relatives or someone who can provide help. Some commentaries explain it this way. In short, it is being deficient in these two kinds of possessions, and currently there is no one other than a Bodhisattva who can eliminate this deficiency. They beg from the depths of their hearts and come to you for the benefit of others. The 'Treatise Made by Samudra' says: 'If the beggar is present.' The object begged for refers to: not inappropriate things like swords, nor harmful things like poison. Of course, it is another matter if it is related to harm. The object of begging refers to: as stated in the 'New Commentary': 'Having something to give and having a correct understanding of the Dharma.' That is to say, one possesses these things oneself. The intention refers to: being controlled by the stinginess of miserliness, and being determined not to give. The sutra calls not giving alms 'being stingy,' and calls not giving the Dharma 'miserliness.' However, both the 'New Commentary' and the 'Treatise Made by Samudra' explain stinginess towards both wealth and the Dharma as not giving.
ང་། སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པ་ལས་ཀྱང་། 1-14-44b དེ་ལྟར་དགོངས་པ་བླངས་པ་ལེགས་སོ། །བོད་ཁ་ཅིག་རང་གིས་མི་སྟེར་བར་ཐག་བཅད་པས་མི་ཆོག་གི་སློང་བ་པོ་རེ་བ་ཆད་པ་དགོས་ཟེར་བ་ནི་རྒྱ་གཞུང་གང་ནས་ཀྱང་མི་འབྱུང་ཞིང་དོན་གྱིས་ཐོབ་པ་ཡང་མིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། གང་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཚིག་རྩུབ་མོ་སྨྲས་པ་ཙམ་གྱིས་གཏོང་བར་མི་བྱེད་དེ་ཁྲོ་བའི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་དེ་ལྟ་བུ་འཕེལ་བར་བྱེད་ལ་ཁྲོ་བས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་ནས་ལག་པའམ་བོང་བའམ་དབྱུག་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རྡེག་པར་བྱེད་རྣམ་པར་འཚེ་བར་བྱེད་རྣམ་པར་མཐོ་འཚམ་པར་བྱེད་ཅིང་། ཁྲོ་བའི་བསམ་པ་བདོ་བ་ཁོ་ན་ཞེ་ལ་བཟུང་སྟེ་གཞན་དག་གིས་ཤད་ཀྱིས་སྦྱངས་ཀྱང་མི་ཉན་ཞིང་མི་བཟོད་ལ་བསམ་པས་མི་གཏོང་བ་འདི་ཡང་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་གསུམ་པའོ། །འདི་ལ་གཉིས་ལས། འཚོག་པ་ལ་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ནི། བྱང་སེམས་གཞན་ལ་ཁྲོས་ནས་ཚིག་རྩུབ་པོ་སྨྲ་ཞིང་དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཁྲོ་བ་མི་གཏོང་པར་འཕེལ་བར་བྱེད་ཅིང་དེས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེའི་དབང་གིས་ལུས་དངོས་སམ་དེས་འཕངས་པའམ་དེ་དང་འབྲེལ་བས་གཞན་ལ་རྡེག་པ་དང་གོ་རར་འཇུག་པ་སོགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་འཚེ་བ་དང་ལྕག་གིས་བཞུ་བ་དང་འཆིང་བ་སོགས་ཀྱིས་མཐོ་འཚམ་པར་བྱེད་པའོ། །འདིའི་ཡུལ་སེམས་ཅན་ལ་འགྲོ་བ་གང་ཡིན་མི་གསལ་ཀྱང་རང་དང་རིས་མཐུན་པའི་འགྲོ་བ་དོན་གོ་བ་དགོས་པ་འདྲ་སྟེ། ཚིག་རྩུབ་མོ་སྨྲ་བའི་དག་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་དང་། བསླབ་བཏུས་ལས་ཀྱང་། ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ལ་བརྡེག་པ་ལ་རྩ་ལྟུང་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤད་སྦྱང་མི་ལེན་པ་ལ་བཞི། ཤད་སྦྱང་བྱེད་པ་པོ། བྱེད་པའི་ཚུལ། ཀུན་སློང་། ཤད་སྦྱང་མི་ལེན་ 1-14-45a པའི་ངོ་བོའོ། །བྱེད་པ་པོ་ནི། འགྲེལ་པ་གསར་མ་དང་ཛི་ན་སུ་ཏྲས། གནོད་པ་བྱེད་པས་གནོད་པའི་ཉེས་པ་ཤད་ཀྱིས་སྦྱངས་ཀྱང་ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་སྔར་བྱང་སེམས་ལ་གནོད་པ་བྱས་པ་ད་ལྟ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་ཤད་སྦྱང་བྱེད་འདོད་པའོ། །ཚུལ་ནི་དུས་དང་མཐུན་པ་དང་ཆོས་དང་མཐུན་པས་བཟོད་གསོལ་གྱི་བརྡ་སྤྲོད་པའོ། །ཀུན་སློང་ནི། སྔར་གྱིས་གནོད་པ་ལ་ཁྲོས་པའི་བསམ་པ་བདོ་བ་ཞེ་ལ་བཟུང་བའི་ཁོན་འཛིན་ནོ། །ངོ་བོ་ནི། ངག་མི་ཉན་ཞིང་བཟོད་པ་ཁས་མི་ལེན་ལ་བསམ་པས་ཁྲོ་བ་མི་གཏོང་བའོ། །བཞི་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་དང་བདག་ཉིད་དམ་གཞན་དག་གི་གཡམ་ལ་དམ་པའི་ཆོས་ལྟར་བཅོས་པ་ལ་མོས་ནས་དེ་ལ་དགའ་བ་དང་སྟོན་པ་དང་འཇོག་པ་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་བཞི་པའོ། །འདི་ལ་གཉིས་ལས། ཐེག་ཆེན་སྤོང་བ་ལ་གཞི་དང་སྤོང་ཚུལ་གཉིས་སོ། །དེ་ལ་སྐུར་བ་གདབ་པར་བྱ་བའི་གཞི་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡ
【現代漢語翻譯】 此外，在第二十條戒律中也提到： 如此理解是很好的。有些藏人斷定自己不給予，說必須讓乞討者斷絕希望，這在任何漢文典籍中都沒有出現，實際上也是得不到的。第三條是：無論誰，僅僅因為菩薩說了粗暴的話語，也不放棄，反而增長憤怒的纏繞，被憤怒壓倒，用手、腳或棍棒毆打眾生，進行種種傷害，進行種種威脅，心中只懷著強烈的憤怒，即使其他人勸誡也不聽從，不忍耐，心中不放棄，這也是菩薩的失敗之處，是類似的三條戒律。這有兩方面：發怒的意念和行為。首先是：菩薩對他人發怒，說粗暴的話語，僅僅這樣也不放棄憤怒，反而增長，並被其壓倒。第二是：在其影響下，用身體或身體所投擲之物，或與之相關的行為，毆打他人，使其陷入困境等，進行種種傷害，用鞭子抽打，捆綁等，進行威脅。這所針對的對象，眾生，具體是哪一類並不清楚，但似乎應該是與自己同類的眾生，因為粗暴言語的施用對象是顯而易見的，而且在《學集論》中也說：毆打破戒者是根本墮罪。對於不接受勸誡，有四方面：勸誡者，勸誡的方式，動機，以及不接受勸誡的本質。勸誡者是：根據新疏和吉納蘇扎的說法：『因為造成損害，即使勸誡也無法消除損害的罪過』，就像之前對菩薩造成損害的人，現在真心想要勸誡。方式是：符合時宜，符合佛法，表達懺悔之意。動機是：心中懷著之前因損害而產生的強烈憤怒，懷恨在心。本質是：不聽勸告，不接受忍耐，心中不放棄憤怒。第四條是：誹謗菩薩的法藏，或者對自己的或他人的邪見，偽裝成真正的佛法，對此產生興趣，喜歡，宣揚和堅持，這是菩薩的失敗之處，是類似四條戒律。這有兩方面：捨棄大乘的基礎和捨棄的方式。其中，應該被誹謗的基礎是：菩薩的法藏。
【English Translation】 Furthermore, it is also mentioned in the twentieth precept: It is good to understand it this way. Some Tibetans decide not to give, saying that the beggar must be made to give up hope, which does not appear in any Chinese texts, and is not actually obtainable. The third is: whoever, merely because a Bodhisattva speaks harsh words, does not give up, but instead increases the entanglement of anger, is overwhelmed by anger, and strikes sentient beings with hands, feet, or sticks, inflicting various harms, making various threats, and only harbors intense anger in their heart, and does not listen even if others advise, does not endure, and does not give up in their heart, this is also a place of failure for a Bodhisattva, similar to the three precepts. This has two aspects: the intention and the action of being angry. The first is: a Bodhisattva is angry with others, speaks harsh words, and merely does not give up anger, but instead increases it, and is overwhelmed by it. The second is: under its influence, using the body or what the body throws, or related actions, striking others, putting them in trouble, etc., inflicting various harms, whipping, binding, etc., making threats. The object of this, sentient beings, it is not clear which category it is, but it seems that it should be sentient beings of the same kind as oneself, because the object of harsh words is obvious, and it is also said in the Compendium of Trainings: striking those who violate the precepts is a root downfall. Regarding not accepting advice, there are four aspects: the advisor, the manner of advising, the motivation, and the essence of not accepting advice. The advisor is: according to the New Commentary and Jinasutra: 'Because of causing harm, even advice cannot eliminate the sin of harm', just like the person who previously caused harm to the Bodhisattva, now sincerely wants to advise. The manner is: appropriate to the time, in accordance with the Dharma, expressing repentance. The motivation is: harboring intense anger in the heart caused by previous harm, bearing a grudge. The essence is: not listening to advice, not accepting patience, not giving up anger in the heart. The fourth is: slandering the Bodhisattva's Dharma treasury, or being interested in, liking, propagating, and insisting on one's own or others' wrong views, disguised as the true Dharma, this is a place of failure for a Bodhisattva, similar to the four precepts. This has two aspects: the basis for abandoning the Mahayana and the manner of abandoning. Among them, the basis that should be slandered is: the Bodhisattva's Dharma treasury.
ེ་སྣོད་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་གཉིས་ཀ་སྟོན་པ་ཚོགས་པའི་སྤྱིའོ། །སྤོང་ཚུལ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་སྐུར་བ་འདེབས་པའོ། །ལྟར་སྣང་སྟོན་པ་ལ་ཡང་གཉིས་ལས་བསྟན་པར་བྱ་རྒྱུ་ནི། གཞན་རྣམས་ལས་གསལ་བར་མ་བྱུང་ལ། ས་མུ་དྲས་བྱས་ཟེར་བ་ལས་ཉི་ཚེ་བའི་བསྟན་པ་འམ་ཕྱི་རོལ་པའི་བསྟན་པ་ལ་བཤད་དེ། འོན་ཀྱང་དམ་ཆོས་ལྟར་སྣང་དུ་འདུག་གི་ཐེག་ཆེན་ལྟར་སྣང་དུ་མི་འདུག་པས་ནག་པོ་བསྟན་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བྱའོ། །སྟོན་པའི་ཚུལ་ནི་རང་ཉིད་དེ་ལ་དགའ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་སྟོན་ཞིང་དེའི་ལྟ་བ་ལ་གཞན་འཛུད་པའོ། །དེ་དག་གི་དོན་མདོར་ 1-14-45b བསྡུས་པ་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པ་ལས་འབྱུང་བ་ནི། ཉོན་མོངས་དྲག་ལས་འབྱུང་བ་ཡི། །སྡོམ་པ་ཞིག་པར་གང་གྱུར་པ། །དེ་ཡི་ཉེས་པ་བཞི་པོ་ནི། །ཕམ་པ་འདྲ་བར་དགོངས་པ་ཡིན། །རྙེད་དང་བཀུར་སྟི་ཆགས་པ་ཡིས། །བདག་བསྟོད་གཞན་ལ་སྨོད་པ་དང་། །སྡུག་བསྔལ་མགོན་མེད་གྱུར་པ་ལ། །སེར་སྣས་ཆོས་ནོར་མི་སྟེར་དང་། །གཞན་གྱིས་བཤགས་ཀྱང་མི་ཉན་པར། །ཁྲོས་པས་གཞན་ལ་འཚོག་པ་དང་། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྤོང་བྱེད་ཅིང་། །དམ་ཆོས་འདྲར་སྣང་སྟོན་པའོ། །ཞེས་པའོ། །ཉོན་མོངས་དྲག་པོ་ནི་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོའོ། །དེའི་ཞེས་པ་ནི་བྱང་སེམས་སྡོམ་ལྡན་དེ་ཡིའོ། །ཕ་རོལ་རྒྱལ་ནས་འདི་དག་གིས་སྡོམ་པ་ལས་ཉམས་ཤིང་འཇིག་པར་བྱེད་པས་ན་ཕས་ཕམ་པའོ། །སྡོམ་པ་ཉམས་པའི་རྒྱུ་ཙམ་དུ་མཚུངས་པས་ཕམ་པ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་མི་འདྲ་སྟེ་དགེ་སློང་ཕམ་པ་བྱུང་བ་ཕྱིར་བླང་དུ་མེད་ཀྱི་འདི་ལ་ཡོད་པས་སོ། །ཞེས་བྱང་ཆུབ་བཟང་པོ་འཆད་དོ། །ཇི་ལྟར་ཉན་ཐོས་འཁྲིག་པའི་ཆགས་པས་རང་གཞན་སུན་ཕྱུང་བའི་སྐལ་བ་མེད་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་རྙེད་བཀུར་ལ་སྲེད་པས་རང་གཞན་སུན་ཕྱུང་བ་དང་། ཉན་ཐོས་བརྐམ་ཆགས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་ནོར་བརྐུས་ན་ཕམ་པར་འགྱུར་ལ་འདིར་ནི་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་ཡོད་བཞིན་དུ་མི་སྟེར་ན་ཕམ་པ་དང་། ཉན་ཐོས་ནི་མི་བསད་པས་ཕམ་པར་འགྱུར་ལ་འདིར་ནི་སེམས་ཅན་ལ་མནར་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ལག་པ་ལ་སོགས་པས་གནོད་པ་སྐྱེད་པ་དང་། གནོད་བྱེད་ཀྱིས་ཤད་སྦྱང་བྱས་པ་མི་ཉན་ན་ཕམ་པ་དང་། ཉན་ཐོས་མེད་བཞིན་དུ་ཐོབ་པའི་ཆོས་བསྒྲགས་པས་ཕམ་པར་འགྱུར་ལ་འདིར་ནི་ཡོད་པ་མི་སྟོན་ 1-14-46a ཞིང་དམ་པའི་ཆོས་ལ་སྐུར་བ་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་སྟོན་པས་ཕམ་པའོ་ཞེས་རྒྱ་མཚོ་སྤྲིན་གྱིས་བཤད་པ་དང་། འགྲེལ་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་སོ་ཐར་གྱི་ཕམ་པ་དང་གྲངས་དང་ཀུན་སློང་འདྲ་བ་ཕམ་པ་དང་འདྲ་བའི་དོན་དུ་འདོད་པར་སྣང་ངོ་། །འདིར་ཕམ་པར་འགྱུར་ཚུལ་ལ་བོད་ཁ་ཅིག་ན་རེ། གཞུང་ནས་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་བཞི་ཞེས་གསུངས་པ་དང་། དེ་ཡི་ཉེས་པ་བཞི་པོ་ནི། ཞེས་གསུངས་པས་བཞི་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་བརྒ
【現代漢語翻譯】 『器』（容器）既深且廣，指的是僧團的共同之處。捨棄的方式如下文所述，即進行誹謗。關於顯現相似之法，也有兩種情況，需要闡明的是：其他宗派沒有明確闡述，只是說『薩穆扎』所為，這指的是一些次要的教義或外道教義。然而，這只是相似的正法，而不是相似的大乘，因此適用於所有與黑教相似的事物。宣揚的方式是自己喜歡它，卻向他人宣揚，並將他人引入其見解之中。這些意義在二十頌中簡要概括如下： 『煩惱猛烈所生起，毀壞律儀任何者，彼之過患有四種，應知如同他勝罪。貪著利養與恭敬，自讚譭謗於他人，痛苦無依無怙者，慳吝不施法與財，他人懺悔亦不聽，嗔怒以語相攻擊，捨棄大乘之行者，宣說相似之正法。』 『煩惱猛烈』指的是極大的纏縛。『彼之』指的是持有菩薩戒者。由於這些能戰勝對方，使律儀退失和毀壞，因此稱為『他勝』。僅僅是律儀退失的原因，所以說『如同他勝罪』，但並非完全相同，因為比丘犯了他勝罪就無法恢復，而菩薩戒是可以恢復的。』這是菩提賢的解釋。正如聲聞乘因性行為的貪著而自毀毀他，失去資格一樣，這裡也因貪戀利養恭敬而自毀毀他。聲聞乘貪婪偷盜他人財物會犯他勝罪，而這裡明明有法和財物卻不佈施也會犯他勝罪。聲聞乘殺人會犯他勝罪，而這裡對眾生生起嗔恨心，用手等傷害眾生也會犯他勝罪。不聽加害者懺悔也會犯他勝罪。聲聞乘沒有證悟卻宣稱證悟會犯他勝罪，而這裡明明有證悟卻不宣說，誹謗正法，宣說非法也會犯他勝罪。』這是海云的解釋。其他註釋也認為，與別解脫戒的他勝罪在數量和動機上相似，因此說『如同他勝罪』。 關於如何犯他勝罪，一些藏人說：『經文中說有四種類似他勝罪之處』，以及『彼之過患有四種』，因此只有四種，不能增加。
【English Translation】 『Vessel』 (container), both deep and wide, refers to the commonality of the Sangha. The way of abandoning is as described below, which is to slander. Regarding the manifestation of similar Dharma, there are also two situations, and what needs to be clarified is: it is not clearly stated in other schools, but it is said to be done by 『Samudra』, which refers to some minor doctrines or non-Buddhist doctrines. However, this is only similar Dharma, not similar Mahayana, so it applies to all things similar to the Black Religion. The way of teaching is to like it oneself, but teach it to others, and introduce others into its views. These meanings are briefly summarized in the Twenty Verses as follows: 『The arising from fierce afflictions, whoever destroys the vows, the faults of that are four, it should be known as similar to defeat. Attachment to gain and respect, praising oneself and slandering others, the suffering, the helpless, and the unprotected, being stingy and not giving Dharma and wealth, not listening to others' repentance, attacking others with angry words, abandoning the practice of the Great Vehicle, teaching similar Dharma.』 『Fierce afflictions』 refers to great entanglement. 『That』 refers to the one who holds the Bodhisattva vows. Because these can defeat the opponent, causing the vows to degenerate and be destroyed, they are called 『defeat』. It is only the cause of the degeneration of the vows, so it is said to be 『similar to defeat』, but it is not exactly the same, because a Bhikshu who commits a defeat cannot be restored, but the Bodhisattva vows can be restored.』 This is Bodhibhadra's explanation. Just as the Shravaka Vehicle destroys oneself and others and loses qualification due to attachment to sexual behavior, here also one destroys oneself and others due to greed for gain and respect. A Shravaka who is greedy and steals the property of others commits a defeat, while here, not giving Dharma and wealth despite having them also commits a defeat. A Shravaka who kills a person commits a defeat, while here, generating hatred towards sentient beings and harming sentient beings with hands, etc., also commits a defeat. Not listening to the repentance of the perpetrator also commits a defeat. A Shravaka who claims to have attained enlightenment without having attained it commits a defeat, while here, not proclaiming enlightenment despite having it, slandering the Dharma, and proclaiming non-Dharma also commits a defeat.』 This is the explanation of Ocean Cloud. Other commentaries also believe that it is similar to the defeat of the Pratimoksha vows in number and motivation, so it is said to be 『similar to defeat』. Regarding how to commit a defeat, some Tibetans say: 『The scriptures say that there are four places similar to defeat』, and 『The faults of that are four』, so there are only four, and cannot be increased.
ྱད་དུ་བྱེད་པ་མི་འཐད་ཅེས་ཟེར་ཏེ་འདི་ཡི་ལུགས་ལྟར་ན་ཕམ་པ་རེ་རེ་ལ་བསྟོད་སྨད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་གཉིས་གཉིས་ཚོགས་པ་དགོས་སོ། །ཡང་བོད་ཁ་ཅིག་བསྟོད་སྨད་ལ་སོགས་པ་ཡ་ཁྱལ་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཕམ་པར་འགྱུར་བས་བརྒྱད་དང་སོ་ཐར་གྱི་ཕམ་པ་བཞི་སྟེ་བཅུ་གཉིས་སུ་སྨྲ་སྟེ་དབྱུག་པ་དང་སྣུམ་འཁུར་གྱི་རིགས་པ་བཞིན་དུ་རྙེད་བཀུར་ལ་ཆགས་ནས་བདག་བསྟོད་གཞན་སྨོད་བྱས་པས་ཕམ་པར་འགྱུར་ན་འཁྲིག་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་སྨྲའོ། །འདི་རྒྱ་མཚོ་སྤྲིན་འདོད་ཅེས་པ་ནི་བྱང་སའི་འགྲེལ་པར་ནི་ཟུར་ཙམ་ཡང་མེད་ལ་ས་མུ་དྲ་མེ་གྷས་བྱས་ཟེར་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེའུའི་འགྲེལ་པར་རྙེད་བཀུར་ལ་ཆགས་པ་སོགས་མི་བྱེད་ན་འཁྲིག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོ་མི་བྱེད་པ་ལྟ་ཅི་སྨྲོས་ཞེས་སོ་ཐར་གྱི་ཕམ་པ་རྣམས་ལས་ལྡོག་པར་བསྟན་གྱི་བྱང་སེམས་ལ་དེ་དག་ཕམ་པར་བསྟན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཁུངས་ཐུབ་ཀྱི་བཀའ་བསྟན་བཅོས་གཅིག་ཀྱང་མེད་པས་རང་བཟོ་འབའ་ཞིག་གོ། ཕམ་པ་བཞིར་གསུངས་པ་ནི་བསམ་པའི་ངོས་ནས་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་རྙེད་བཀུར་ལ་ཆགས་པ་དང་ལོངས་ 1-14-46b སྤྱོད་ལ་སེར་སྣ་བྱེད་པ་དང་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་པའི་སེམས་དང་ཆོས་ལ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྨོངས་པའི་ཕམ་པ་བཞི་ཡིན་ལ། བརྒྱད་དུ་བྱས་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་ངོས་ནས་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་བདག་ལ་བསྟོད་པ་དང་གཞན་ལ་སྨོད་པ་དང་ཆོས་མི་སྟེར་བ་དང་ནོར་མི་སྟེར་བ་དང་སེམས་ཅན་ལ་འཚོག་པ་དང་ཤད་སྦྱང་མི་ལེན་པ་དང་དམ་པའི་ཆོས་སྤོང་བ་དང་ཆོས་ལྟར་སྣང་སྟོན་པའི་ཕམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བཞིར་གསུངས་པས་བརྒྱད་དུ་བྱེད་པ་ལ་མི་གནོད་དོ། །དེས་ན་ཐུབ་པའི་དགོངས་རྒྱན་ལས་ཀྱང་།བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས་ནི་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བཞི་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་ཀྱང་བཤད་ཅིང་བདག་ལ་བསྟོད་པ་དང་གཞན་ལ་སྨོད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལྟུང་བ་བཞི་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱང་སོ་སོར་གཉིས་གཉིས་ཏེ་བརྒྱད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཞུང་འདིར་བསྟོད་སྨད་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་སོ་སོར་ཕྲལ་ནས་གསུངས་ཤིང་རྒྱ་མཚོ་སྤྲིན་གྱིས་ཕམ་པ་གཉིས་པའི་སྐབས་སུ་སློང་བ་པོ་ཉམ་ཐག་པ་ལ་མ་བྱིན་ནམ་ཆོས་ཀྱི་བགོ་བཤའ་མ་བྱས་ན་ཕམ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ཡ་ཁྱལ་རེ་རེ་ལ་ཕམ་པར་བཤད་ལ་དེའི་རིགས་པ་གཞན་གསུམ་ལ་ཡང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་དང་ཨ་བྷ་བྷྱས་བརྒྱད་དུ་མཛད་ཅིང་མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ཀྱི་འགྲེལ་པར་ཡང་ཕམ་པ་བརྒྱད་དུ་གསལ་བར་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བཤད་ཅེས་འབྱུང་བ་དང་། དཔལ་མར་མེ་མཛད་ནས་བརྒྱུད་པའི་བཤེས་གཉེན་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱང་བརྒྱད་དུ་བཞེད་པས་ཕམ་པ་བརྒྱད་དུ་བྱའོ། །བསླབ་བཏུས་དང་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པར་ཕམ་པ་གསུམ་པའི་སྐབས་སུ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་ལྟར་ཡོད་ཀྱང་འགྱུར་གྱི་ཁྱད
【現代漢語翻譯】 有人說，這樣做是不合理的，按照這種說法，每次失敗都需要讚揚和貶低等兩種行為同時發生。還有一些藏族人說，讚揚和貶低等任何一種行為都會導致失敗，因此有八種失敗，加上別解脫戒的四種失敗，總共有十二種失敗。就像棍子和油壺的例子一樣，如果貪戀名利，自讚毀他，就會導致失敗，更何況是性行為呢？等等，通過這些方式來論證。所謂的『海云意』，在《菩薩地論》的註釋中根本沒有提及，而在所謂的薩穆扎·梅噶所著的《戒律品》的註釋中，只是說如果不貪戀名利，就不會犯性行為等四種根本墮罪，這表明它與別解脫戒的失敗相反，因為沒有表明這些是菩薩的失敗，而且沒有任何可靠的經論依據，所以這完全是自創的。說有四種失敗是從意樂的角度來說的，即貪戀名利、吝嗇享用、傷害眾生的心和對佛法進行邪說的愚癡的四種失敗。說有八種失敗是從行為的角度來說的，即自讚、毀他、不施法、不施財、惱害眾生、不接受懺悔、捨棄正法和宣揚相似佛法的失敗。因此，說有四種失敗並不妨礙說有八種失敗。 因此，在《能仁意莊嚴》中也說：『在菩薩的律藏中，只有四種根本墮罪。』並且也像這樣說，自讚毀他等等四種墮罪，每一種都有兩種，所以總共有八種。就像這樣說的。在本論中，讚揚和貶低等八種是分開說的，海云在第二種失敗的情況下說，如果不給貧困的乞討者施捨，或者不分享佛法，就會導致失敗。因為其他三種情況也類似，而且阿巴亞也說是八種，在《攝大乘論》的註釋中，無著也清楚地解釋說有八種失敗。而且，從吉祥燃燈佛傳下來的前輩善知識們也認為是八種，所以應該有八種失敗。《學集論》和《二十頌律儀》中，第三種失敗的情況是合併在一起的，但這只是翻譯上的差異。
【English Translation】 Some say that it is unreasonable to do so, and according to this view, each defeat requires the assembly of two things, such as praise and blame. Some Tibetans also say that each individual instance of praise and blame will lead to defeat, so there are eight defeats, plus the four defeats of the Pratimoksha, for a total of twelve. Just as in the example of the stick and the oil pot, if one is attached to gain and honor, and praises oneself while disparaging others, it will lead to defeat, let alone sexual activity? And so on, arguing through these means. The so-called 'Ocean Cloud Intention' is not even mentioned in the commentary on the Bodhisattvabhumi, and in the commentary on the chapter on ethics said to be by Samudra Megha, it is said that if one is not attached to gain and honor, one will not commit the four root downfalls such as sexual activity, which shows that it is the opposite of the defeats of the Pratimoksha, because it does not show that these are defeats for Bodhisattvas, and there is not a single reliable scripture or treatise as a source, so it is entirely self-created. Saying that there are four defeats is from the perspective of intention, namely the four defeats of being attached to gain and honor, being stingy with enjoyment, having the mind to harm sentient beings, and the ignorance of wrongly asserting the Dharma. Saying that there are eight defeats is from the perspective of action, namely the defeats of praising oneself, disparaging others, not giving Dharma, not giving wealth, harming sentient beings, not accepting repentance, abandoning the true Dharma, and showing what appears to be the Dharma. Therefore, saying that there are four defeats does not hinder saying that there are eight. Therefore, in the Ornament of the Sugata's Intention, it is also said: 'In the Vinaya of the Bodhisattvas, there are only four root downfalls.' And it is also said like this, the four downfalls of praising oneself and disparaging others, each of which has two, so there are eight. Just as it is said. In this text, the eight, such as praise and blame, are spoken of separately, and Ocean Cloud says in the case of the second defeat that if one does not give alms to a poor beggar or share the Dharma, it will lead to defeat. Because the other three cases are similar, and Abhaya also said that there are eight, and in the commentary on the Compendium of Sutras, Asanga also clearly explained that there are eight defeats. Moreover, the former spiritual friends who were transmitted from glorious Dipamkara also considered them to be eight, so there should be eight defeats. In the Compendium of Trainings and the Twenty Verses on Vows, the situation of the third defeat is combined into one, but this is only a difference in translation.
་ཡིན་གྱི་དོན་ནི་གཉིས་སུ་བྱ་སྟེ་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པའི་འགྲེལ་པ་རྙིང་མར་བྱང་ས་ལྟར་བཤད་པ་དང་སྤྱོད་འཇུག་གི་ 1-14-47a འགྲེལ་པ་ཤེར་འབྱུང་བློ་གྲོས་ཀྱིས་མཛད་པར་ཁྲོས་ནས་སེམས་ཅན་བརྡེག་པ་དང་། བསྒྲིམས་ཏེ་དགའ་བར་བྱེད་པ་ན། །སེམས་ཅན་ལ་ནི་མི་བཟོད་དང་། །ཞེས་བསླབ་བཏུས་རྩ་བ་དྲངས་པའི་འགྱུར་དེ་ལྟར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡ་ཁྱལ་རེ་རེ་ལ་ཕམ་པར་འདོད་ན། ཆོས་འདོད་པ་ལ་སྦྱིན་མི་བྱེད། །ཅེས་དང་། ནོར་འདོད་པ་ལ་སྦྱིན་མི་བྱེད། །ཅེས་དང་། གཤེ་ལ་ལན་དུ་གཤེ་ལ་སོགས། །ཞེས་དང་། ཕ་རོལ་ཤད་ཀྱིས་འཆགས་པ་སྤོང་། །ཞེས་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྤོང་བར་བྱེད། །ཅེས་དང་། བརྩོན་མིན་ཕྱི་རོལ་བསྟན་བཅོས་བརྩོན། །བརྩོན་པར་བྱས་ཀྱང་དེ་ལ་དགའ། །ཞེས་དེ་རྣམས་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། ཆོས་ནོར་མི་སྟེར་བའི་ཕམ་པ་ལ་ནི་ཀུན་སློང་ལ་སེར་སྣ་དགོས་ཀྱི་ཉེས་བྱས་གཉིས་ལ་ནི་སེར་སྣའི་ཀུན་སློང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲེལ་པ་གསར་མ་ལས་ཀྱང་ཆོས་མི་སྟེར་བ་ལ་དེ་ལྟར་བཤད་ནས་གཞན་ལ་ཡང་ཀུན་སློང་མི་འདྲ་བས་དབྱེའོ་ཞེས་འཆད་དོ། །རྡེག་པ་ལ་སླར་རྡེག་པ་ནི་བརྡེག་པའི་ལན་ཡིན་ལ་ཕམ་པའི་རྡེག་པ་ནི་ལན་ལ་མི་ལྟོས་པའོ། །ཤད་སྦྱང་མི་ལེན་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པ་ལ་ནི་ཁོན་འཛིན་མེད་ལ་ཕམ་པ་ལ་ཡོད་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་སྤོང་བ་ལ་ཉེས་བྱས་དང་ཕམ་པར་གསུངས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ས་མུ་དྲས་བྱས་ཟེར་བའི་འགྲེལ་པ་ལས། འོ་ན་གོང་དུ་ཕམ་པའི་སྐབས་སུ་སྡེ་སྣོད་སྤོང་བ་དང་བྱེ་བྲག་གཅི་ཡོད་ཅེ་ན། གོང་མ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་ཀུན་ལ་བྱའི་འདི་ནི་མདོ་སྡེ་ལས་གང་ཟབ་པའི་ཕྱོགས་ཉི་ཚེ་ཙམ་ལ་མོས་པ་མ་ཆུད་པས་སྐུར་བ་འདེབས་པ་ལ་བྱའོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཟབ་མོ་ཁོ་ན་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་མི་དགོས་ཏེ་གཞུང་ན་གསལ་ལོ། །ཕྱི་རོལ་ 1-14-47b པའི་གཞུང་ལ་བརྩོན་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པའི་དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ལ་བརྩོན་པ་བྱར་ཡོད་བཞིན་དུ་བརྩོན་པར་མ་བྱས་པར་མུ་སྟེགས་ཀྱི་གཞུང་ལ་བརྩོན་པའི་ཉེས་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ལ་ཉིས་འགྱུར་དུ་བརྩོན་པར་བྱེད་ཅིང་བློ་མི་འགྱུར་བའི་དབང་རྣོན་ལ་མུ་སྟེགས་ཀྱི་གཞུང་ལ་བརྩོན་པ་གནང་ཡང་དེ་ལ་དགའ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་མ་གནང་བས་དགའ་ཞིང་རངས་པར་བྱེད་ན་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པས། དམ་ཆོས་ལྟར་སྣང་སྟོན་པ་ལ་ཕམ་པར་གསུངས་པ་ནི་རང་དགའ་བ་ཙམ་མ་ཡིན་གྱི་རང་དགའ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ལ་གཞན་ཡང་སྒྲུབ་པ་ལ་འཛུད་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྒྱ་མཚོ་སྤྲིན་གྱིས། དམ་པའི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་སྟོན་པས་ཕམ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་དགའ་བ་ནི་བདག་ཉིད་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཁོ
【現代漢語翻譯】 關於『是』的意義，可以分為兩種情況：一種是《別解脫戒二十頌釋》舊疏中，如菩薩地所說；另一種是《入菩薩行論》的註釋，由喜慧（梵文：Śerabhyunglodrö）所著，其中引用《學集根本頌》：『忿怒擊打諸有情，或以暴力令彼喜，于諸有情不忍受。』因為有這樣的翻譯。 如果認為每個小罪都是他勝罪，那麼『不佈施于求法者』，『不佈施于求財者』，『以惡語回敬惡語』等等，以及『避免以杖責打他人』，『捨棄大乘』，『不勤奮于內道而勤奮于外道典籍，即使勤奮也樂在其中』，如果認為這些與所說的惡作相違，那麼沒有過失。因為不施予佛法和財物的他勝罪，需要慳吝的動機；而兩種惡作罪則不需要慳吝的動機。在新疏中，對於不施予佛法也這樣解釋，並說因為動機不同而有所區別。對於擊打，反擊是擊打的迴應，而他勝罪的擊打則不考慮迴應。 對於不接受杖責而犯惡作罪，是沒有怨恨；而他勝罪則有怨恨。對於捨棄大乘而犯惡作罪和他勝罪的區別，如薩穆扎所著的註釋中所說：『那麼，在前面他勝罪的情況下，捨棄律藏有什麼區別呢？』前者是針對整個大乘律藏，而後者則是對於經藏中某些深奧的部分，因為不理解而誹謗。』就像這樣。然而，並不需要僅僅誹謗深奧的部分，經文中已經明確說明了。對於勤奮于外道典籍而犯惡作罪，第一種情況是：明明應該勤奮于佛陀的教言，卻沒有勤奮，反而勤奮于外道典籍的罪過。后一種情況是：對於那些對佛陀的教言加倍勤奮，並且心意不會改變的利根者，允許他們勤奮于外道典籍，但不允許他們樂在其中，如果樂在其中並感到滿足，那麼就會犯惡作罪。因此，對於宣揚相似正法而犯他勝罪，不僅僅是自滿，而是自滿的同時進行修習，並且還讓其他人也加入修習。 就像海云（梵文：Samudramegha）所說：『以宣說非正法而犯他勝罪，樂在其中是因為貪圖自己。』就是這樣。
【English Translation】 Regarding the meaning of 'is', it can be divided into two situations: one is as explained in the old commentary on the 'Twenty Verses on Discipline' (Vinaya-sutra), similar to what is said in the Bodhisattva-bhumi; the other is the commentary on 'Entering the Bodhisattva's Way' (Bodhicaryāvatāra), written by Sherabhyunglodrö (Śerabhyunglodrö), which quotes from the 'Compendium of Trainings' (Śikṣāsamuccaya): 'Angrily striking sentient beings, or violently making them happy, is unbearable to sentient beings.' Because there is such a translation. If one considers each minor offense as a defeat (pārājika), then 'not giving to those who seek Dharma', 'not giving to those who seek wealth', 'responding to abuse with abuse', etc., as well as 'avoiding striking others with a stick', 'abandoning the Great Vehicle (Mahāyāna)', 'not diligently engaging in inner teachings but diligently engaging in outer teachings, even if diligent, delighting in them', if one thinks these contradict the stated misdeeds (duṣkṛta), then there is no fault. Because the defeat of not giving Dharma and wealth requires the motivation of stinginess; while the two misdeeds do not require the motivation of stinginess. In the new commentary, it is also explained this way for not giving Dharma, and it is said that the distinction is made because the motivations are different. As for striking, retaliating is a response to striking, while the defeat of striking does not consider the response. For not accepting a beating and committing a misdeed, there is no resentment; while the defeat has resentment. Regarding the difference between abandoning the Great Vehicle and committing a misdeed and a defeat, as stated in the commentary by Samudra: 'Then, in the case of the previous defeat, what is the difference from abandoning the collection of scriptures (Piṭaka)?' The former is directed at the entire Great Vehicle collection of scriptures, while the latter is directed at certain profound parts of the sutras, because of not understanding and slandering. ' It's like that. However, it is not necessary to slander only the profound parts, the scriptures have clearly stated it. Regarding diligently engaging in outer teachings and committing a misdeed, the first situation is: clearly one should diligently engage in the Buddha's teachings, but one does not diligently engage, instead committing the sin of diligently engaging in outer teachings. The latter situation is: for those sharp-minded individuals who diligently engage in the Buddha's teachings twice as much, and whose minds will not change, they are allowed to diligently engage in outer teachings, but they are not allowed to delight in them, if they delight in them and feel satisfied, then they will commit a misdeed. Therefore, for proclaiming something that appears to be the true Dharma and committing a defeat, it is not just self-satisfaction, but while being self-satisfied, one practices it, and also makes others join in the practice. Just as Samudramegha said: 'By proclaiming what is not the true Dharma, one commits a defeat, delighting in it because of craving for oneself.' That's it.
་ན་བཞིན་དུ་གཞན་དག་ལ་འཆད་པས་ན་སྟོན་པའོ། །འཇོག་པ་ནི་སྒྲུབ་ནས་འཛུད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་བདག་ལ་བསྟོད་ཅིང་གཞན་ལ་སྨོད་ཅེས་དེ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཀུན་སློང་མི་འདྲ་སྟེ་འོག་ཏུ་སྟོན་ནོ། །འགལ་བ་སྤོང་ཚུལ་དེ་ལྟར་བྱའི་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་མེད་པ་སོགས་ཀྱིས་དབྱེ་བར་མི་བྱ་སྟེ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་ཡང་ཟག་པ་ཆུང་འབྲིང་གང་རུང་དུ་འགྱུར་དགོས་པས་མི་འཐད་དོ། ། ༈ གཞུང་གཞན་ནས་བཤད་པ། གཞུང་གཞན་ནས་འབྱུང་བ་ནི། ༈ བསླབ་བཏུས་ནས་འབྱུང་བའི་རྩ་ལྟུང་། བསླབ་བཏུས་ནས་འབྱུང་བའི་རྩ་ལྟུང་རྣམས་སོ། །འདི་ལ་སློབ་དཔོན་བྱང་ཆུབ་བཟང་པོས་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས་རྩ་ལྟུང་དུ་གསུངས་པ་རྣམས་རྩ་ལྟུང་མིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དང་ཡིན་པ་ལ་གནོད་བྱེད་གཉིས་ཀྱིས་འཆད་དོ། །དེ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ནི་དེ་རྣམས་སྡོམ་པ་ཐོབ་པའི་འཇིག་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་མདོ་དེ་ཉིད་ 1-14-48a ལས། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་དེ་དང་ལྡན་ན་རྒྱལ་རིགས་སྤྱི་བོ་ནས་དབང་བསྐུར་བ་སྔོན་བསྐྲུན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་བྱེད་ཅིང་ལྷ་དང་མི་ཡི་བདེ་བ་རྣམས་ལས་ཕམ་པར་འགྱུར་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སྡོམ་པ་མ་བླངས་པའི་སྔར་བསྐྲུན་པའི་དགེ་རྩ་ལྷ་མིའི་བདེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གཅོད་པའི་རྒྱུར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནོད་བྱེད་ནི་གལ་ཏེ་སྡོམ་པ་བླངས་པ་ལ་ཡང་ལྟུང་བ་འདི་རྣམས་སྡོམ་པ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཕམ་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་སྡོམ་ལྡན་གྱི་བྱང་སེམས་ལ་ཕམ་པའི་ལྟུང་བ་འདི་རྣམས་ལས་གང་རུང་བྱུང་བས་ཀྱང་སྡོམ་པ་གཏོང་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་བྱང་སེམས་ཀྱིས་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་མ་མོ་བྱེད་སར་གསུང་དགོས་ན་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་རྒྱལ་རིགས་ལ་རྩ་ལྟུང་ལྔ་དང་ལས་དང་པོ་པ་ལ་བརྒྱད་གསུངས་པ་ལྟར་རྒྱལ་རིགས་ལ་སོགས་པའི་སྡོམ་པ་ཐ་དད་པའི་དབྱེ་བས་དེ་དག་གི་རྩ་ལྟུང་སོ་སོ་བ་ཡོད་ན་དེ་རིགས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས་ཞེས་འཆད་དེ། མདོ་དེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཡིན་ན་རྒྱལ་རིགས་ཀྱི་ལྔ་ལས་དང་པོ་པ་ལ་རྩ་ལྟུང་དུ་མི་འགྱུར་ལ་ལས་དང་པོ་པའི་བརྒྱད། རྒྱལ་རིགས་ལ་རྩ་ལྟུང་དུ་མི་འགྱུར་དགོས་པ་ལས་དེ་ནི་མི་འཐད་དེ་སྡོམ་པ་སོ་སོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །སློབ་དཔོན་ཨ་བྷྱ་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་མདོ་དང་བྱང་སའི་རྩ་ལྟུང་མི་འདྲ་བའི་འགལ་སྤོང་ལ་གང་ཟག་འབྲིང་དང་ཆུང་ངུ་དང་ཆེན་པོའི་བྱེ་བྲག་གིས་ལྔ་དང་བརྒྱད་དང་བཞིའོ་ཞེས་ལྟུང་བའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་རྒྱས་པར་བསྟན་ལ། གང་ཟག་གཅིག་ལ་ཡང་གཞན་ལྟུང་བ་དེ་རྣམས་ཀྱང་ངོ་ཞེས་རྒྱལ་རིགས་ 1-14-48b ལ་ལྔ་གསུངས་པ་གང་ཟག་འབྲིང་དང་ལས་དང་པོ་པ་ལ་བར
【現代漢語翻譯】 如同（導師）為他人講授，故稱為導師。安置，是指通過修行而植入，如是說。那麼，為何說贊 खुद को और दूसरों को बुरा कहना (zì shēn)是一種罪過呢？這是因為發心不同，將在下文闡述。應如此消除矛盾，不應以無慚無愧等來區分，若如此，雖不成墮罪，但必定會成為小、中等罪過，故不合理。 其他論典中的闡述： 其他論典中出現的： 《學集論》中出現的根本墮罪： 《學集論》中出現的根本墮罪。對此，導師寂天菩薩以《虛空藏經》中所說的根本墮罪，用成立非根本墮罪的理由和成立是根本墮罪的妨害兩方面來闡述。其中，成立的理由是，這些並非是獲得律儀的壞滅之因，因為經中說：『若具足根本墮罪，則王族從頂髻灌頂開始，先前所造的一切善根都會壞滅，會從天人和人的安樂中退失，墮入惡趣。』因此，（經中）說的是未受戒之前所造的善根，是斷絕天人安樂圓滿的因。妨害是，如果受戒之後，這些墮罪也是壞滅律儀之因，是墮罪，那麼，此時具有律儀的菩薩，只要犯了這些墮罪中的任何一個，也會捨棄律儀，那又何必說全部呢？』如果需要像菩薩在成為僧團的母親時，連原因一起宣說，但卻沒有宣說。如同經中說王族有五種根本墮罪，初學者有八種，如果王族等不同律儀的差別，各自有各自的根本墮罪，但實際上並沒有這種情況。如果經文如字面意思一樣，那麼王族的五種墮罪就不會成為初學者的根本墮罪，初學者的八種墮罪也不會成為王族的根本墮罪，但這並不合理，因為沒有各自不同的律儀。這是（寂天菩薩）所思考的。導師阿跋耶爲了消除《虛空藏經》和《菩薩地論》根本墮罪的矛盾，以中、小、大三種人的差別，詳細闡述了五種、八種和四種墮罪的差別。對於同一個人來說，其他的墮罪也是如此，如同對王族 說了五種墮罪，對於中等人和初學者說了八種。
【English Translation】 Just as (the teacher) teaches others, therefore he is called a teacher. To place means to implant through practice, so it is said. Then, why is it said that praising oneself and disparaging others is a fault? This is because the motivation is different, which will be explained below. Contradictions should be resolved in this way, and should not be distinguished by shame and shamelessness, etc. If so, although it will not become a defeat, it must become a minor or medium fault, so it is not reasonable. Explanation from other treatises: What appears in other treatises: The root downfalls appearing in the Compendium of Trainings: The root downfalls appearing in the Compendium of Trainings. On this, the teacher Shantideva explains the root downfalls mentioned in the Sutra of the Essence of Space, with two aspects: the reason for establishing that they are not root downfalls and the obstacle for establishing that they are root downfalls. Among them, the reason for establishing is that these are not the cause of the destruction of vows, because the sutra says: 'If one possesses the root downfalls, then the royal family, from the crown empowerment onwards, all the roots of virtue previously created will be destroyed, and one will fall from the happiness of gods and humans and fall into the lower realms.' Therefore, (the sutra) says that the roots of virtue created before taking vows are the cause of cutting off the perfection of the happiness of gods and humans. The obstacle is that if, after taking vows, these downfalls are also the cause of destroying the vows, and are defeats, then at this time, if a Bodhisattva with vows commits any of these downfalls, he will also abandon the vows, so why mention all of them?' If it is necessary to explain the reasons together, as when a Bodhisattva becomes the mother of the Sangha, but it is not explained. Just as the sutra says that the royal family has five root downfalls and beginners have eight, if there are differences in the vows of the royal family, etc., and each has its own root downfalls, but in reality there is no such situation. If the sutra is as it is in the literal sense, then the five downfalls of the royal family will not become the root downfalls of the beginner, and the eight downfalls of the beginner will not become the root downfalls of the royal family, but this is not reasonable, because there are no separate vows. This is what (Shantideva) thought. The teacher Abhaya, in order to eliminate the contradiction between the Sutra of the Essence of Space and the root downfalls of the Bodhisattva Grounds, elaborately explained the differences between the five, eight, and four downfalls, based on the differences between the medium, small, and great persons. For the same person, the other downfalls are also the same, just as for the royal family five downfalls were mentioned, and for the medium person and the beginner, eight were mentioned.
ྒྱད་གསུངས་པ་གང་ཟག་ཆུང་ངུ་དང་བྱང་སར་བཞི་གསུངས་པ་གང་ཟག་ཆེན་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ལ་འོན་ཀྱང་གང་ཟག་དེ་དག་རེ་རེ་ལ་ཡང་ལྟུང་བ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་འཇོག་པར་བཞེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་ཟག་གསུམ་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་ལྟུང་བ་བཅུ་བདུན་བཅུ་བདུན་དུ་འགྱུར་ཏེ་བྱང་སའི་དང་པོ་ནམ་སྙིང་གི་མདོར་གསུངས་པས་དེ་དང་བཅས་པའི་བཅུ་བཞི་དང་། བྱང་སའི་ལྷག་མ་གསུམ་གྱི་བར་བ་གཉིས་དང་ཐ་མའི་དམ་ཆོས་ལྟར་སྣང་སྟོན་པ་སྟེ་རྩ་ལྟུང་བཅུ་བདུན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བྱང་སར་གསུངས་པའི་བཞི་པོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་རྣམས་བསྡུས་པས་བཞིར་མ་འདུས་པའི་རྩ་ལྟུང་གཞན་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བསྡུས་ཚུལ་ལ་སྡུད་བྱེད་ནི་བདག་ལ་བསྟོད་པ་སོགས་བརྒྱད་དོ། །བསྡུ་བྱ་ནི་ཐེག་ཆེན་སྤོང་བ་དང་རྙེད་བཀུར་གྱི་ཕྱིར་དུ་བདག་བསྟོད་ཅིང་གཞན་སྨོད་པ་སྡུད་བྱེད་ན་ཡོད་པས་དེ་དག་མ་གཏོགས་པའི་ནམ་སྙིང་གི་མདོ་ནས་འབྱུང་བ་དང་། ཐབས་ལ་མཁས་པ་ནས་གསུངས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདོར་བ་སྟེ་རྩ་ལྟུང་བཅུ་བཞིའོ། །ཇི་ལྟར་བསྡུས་པ་ནི་སོ་སོར་ཐར་པ་སྤོང་བ་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མི་སྤོང་བར་འཛིན་པ་དང་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་ཅེས་རྫུན་སྨྲ་བ་གསུམ་ནི་བདག་བསྟོད་གཞན་སྨོད་དུ་འདུ་སྟེ། ཐེག་ཆེན་བྱང་སེམས་རང་གི་ཡིན་པས་དེ་ལ་བསྟོད་ཅིང་ཐེག་དམན་ལ་སྨད་པ་དང་རྫུན་དུ་སྨྲ་བས་ནི་གང་ཟག་རང་ལ་བསྟོད་ཅིང་གང་ཟག་གཞན་ལ་སྨད་པས་སོ། །དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་དཀོར་དང་ཆོས་གོས་འཕྲོག་པ་དང་། དགེ་སྦྱོང་ཆད་པས་གཅོད་འཇུག་སོགས་ 1-14-49a གསུམ་དང་ཡང་དག་འཇོག་གི་ལོངས་སྤྱོད་ཁ་ཏོན་པ་ལ་སྦྱིན་པ་རྣམས་ནི་སེར་སྣས་ནོར་མི་སྟེར་བར་འདུ་སྟེ། སེར་སྣ་དྲག་པོས་ཆགས་ནས་ཕ་རོལ་པོས་རྫས་དེ་ལོངས་སྤྱོད་པ་མི་བཟོད་པས་ཚུར་ལ་འཕྲོག་པ་དང་སྟེར་དུ་འཇུག་པ་དང་སྟེར་བ་དང་ལེན་པ་དང་གང་ཟག་འགའ་ཞིག་ལ་སེར་སྣར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་བྱེད་པ་དང་ཞི་གནས་འདོར་དུ་འཇུག་པ་ནི་སེར་སྣས་ཆོས་མི་སྟེར་བར་འདུ་སྟེ་ཆོས་ལ་ཆགས་པའི་སེར་སྣས་ཆོས་ཀྱི་འབྱོར་བ་མི་བཟོད་པས་འབྱེད་པ་དང་སེར་སྣ་དྲག་པོས་རང་ཡང་མི་སྟོན་ལ་གཞན་ཡང་སྟོན་དུ་མི་འཇུག་པས་སོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་སོགས་ལ་བརྡེག་པ་སོགས་དང་མཚམས་མེད་གཞན་བཞི་དང་གྲོང་ལ་སོགས་པ་འཇིག་པ་ནི་སེམས་ཅན་ལ་བརྡེག་པས་བསྡུས་སོ། །ཉན་རང་གི་ཆོས་སྤོང་བ་དང་བློ་མ་སྦྱངས་པ་ལ་སྟོང་ཉིད་བརྗོད་པ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྤོང་བ་ནི་ཐེག་ཆེན་སྤོང་བས་བསྡུས་པ་སྟེ། ཐེག་ཆེན་ལས་ཉན་རང་གི་ཐེག་པ་ཡང་སྟོན་པས་དེ་སྤངས་པ་ན་དེ་གཉིས་ཀྱང་སྤོང་བ་དང་བློ་མ་སྦྱངས་པས་སྟོང་ཉིད་སྤངས་པའི་རྒྱུ་རང་གིས་བྱས་པ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉིད་ཐེག་ཆེན་ཡིན་པའི
【現代漢語翻譯】 關於所說的『小士』和『四菩薩』，是指『大士』而言，然而對於那些人，也認可其他的墮落。如果那樣，那麼三個人每個人都會有十七個墮落，因為在第一位菩薩，即《虛空藏經》中所說的十四個，以及其餘三位菩薩的兩個中間墮落，以及最後的示現相似正法，所以有十七個根本墮落。如果有人問：在菩薩中所說的這四個，已經包含了其他的墮落，因此不會有未包含在這四個之內的其他根本墮落。包含的方式是，包含者是讚歎自己等八種。被包含者是捨棄大乘，以及爲了名利而讚歎自己、貶低他人，因為包含者存在，所以除了那些之外，從《虛空藏經》中出現的，以及從『善巧方便』中所說的捨棄菩提心，總共有十四個根本墮落。 如何包含呢？捨棄別解脫戒，以及聲聞乘不捨棄貪慾等，以及說謊說已經獲得了甚深之義的忍辱，這三種都包含在讚歎自己、貶低他人之中。因為大乘菩薩是自己的，所以讚歎它，貶低小乘，說謊也是讚歎自己，貶低他人。奪取三寶的財物和法衣，以及斷絕僧眾的懲罰等三種，以及將如法放置的受用佈施給誦經者，這些都包含在吝嗇而不施捨財物之中。因為強烈的吝嗇，無法忍受他人享用那些財物，所以搶奪、強迫施捨、施捨、接受，以及對某些人變得吝嗇。製造僧團的分裂，以及強迫他人捨棄寂止，這包含在吝嗇而不施捨佛法之中，因為對佛法的貪戀和吝嗇，無法忍受佛法的興盛，所以製造分裂，以及因為強烈的吝嗇，自己不宣說，也不允許他人宣說。 毆打持戒者等，以及其他的四種無間罪，以及摧毀城鎮等，都包含在毆打眾生之中。捨棄聲聞、緣覺的法，以及對未修習者講述空性，以及捨棄菩提心，這些都包含在捨棄大乘之中。因為大乘也宣說聲聞、緣覺的乘，所以捨棄它，也就捨棄了那兩者，以及未修習者自己製造了捨棄空性的原因，而菩提心本身就是大乘。
【English Translation】 Regarding the 'lesser person' and the 'four Bodhisattvas' mentioned, they refer to the 'great person'. However, for those individuals, other downfalls are also acknowledged. If that's the case, then each of the three individuals would have seventeen downfalls, because the first Bodhisattva, as mentioned in the Akasagarbha Sutra (《虛空藏經》), has fourteen, along with the two intermediate downfalls of the remaining three Bodhisattvas, and the final presentation of seeming Dharma, so there are seventeen root downfalls. If someone asks: the four mentioned in the Bodhisattva section already encompass the others, so there won't be other root downfalls not included in these four. The way of inclusion is that the includer is the eight aspects such as praising oneself. The included are abandoning the Mahayana, and praising oneself and disparaging others for the sake of gain and respect, because the includer exists, so apart from those, from what appears in the Akasagarbha Sutra, and abandoning the Bodhicitta (菩提心, Bodhi-citta, Bodhi-citta, Awakening Mind) mentioned from 'skillful means', there are a total of fourteen root downfalls. How are they included? Abandoning individual liberation vows, and the Hearer Vehicle (聲聞乘, Śrāvakayāna, Shravakayana, Vehicle of Hearers) not abandoning desire etc., and lying about having attained tolerance of profound meaning, these three are all included in praising oneself and disparaging others. Because the Mahayana Bodhisattva is one's own, so praising it and disparaging the Hinayana, and lying is also praising oneself and disparaging others. Stealing the property and Dharma robes of the Three Jewels, and the three aspects of cutting off the Sangha's punishment etc., and giving the enjoyment of proper placement to reciters, these are all included in being stingy and not giving wealth. Because of intense stinginess, one cannot bear others enjoying those possessions, so one robs, forces giving, gives, accepts, and becomes stingy towards certain individuals. Creating division in the Sangha, and forcing others to abandon tranquility, this is included in being stingy and not giving Dharma, because of attachment and stinginess towards the Dharma, one cannot bear the flourishing of the Dharma, so one creates division, and because of intense stinginess, one does not explain oneself, nor allows others to explain. Beating those who uphold morality etc., and the other four heinous crimes, and destroying towns etc., are all included in beating sentient beings. Abandoning the Dharma of Hearers and Solitary Realizers, and speaking of emptiness to those who have not trained their minds, and abandoning the Bodhicitta, these are all included in abandoning the Mahayana. Because the Mahayana also teaches the Hearer and Solitary Realizer Vehicles, so abandoning it also abandons those two, and those who have not trained their minds themselves create the cause for abandoning emptiness, and the Bodhicitta itself is the Mahayana.
་ཕྱིར་རོ། །ལོག་ལྟ་བཟུང་ནས་མི་དགེ་བ་བཅུ་ལ་རང་གཞན་འགོད་པ་དང་རྫོགས་བྱང་ལ་ཞུགས་པ་བཟློག་ནས་ཐེག་དམན་ལ་སྦྱར་བ་ནི་དམ་ཆོས་ལྟར་སྣང་སྟོན་པར་འདུ་སྟེ་ཐེག་ཆེན་ལ་ལྟོས་ན་ཐེག་པ་གཞན་གཉིས་དམ་ཆོས་ལྟར་སྣང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་དོ། །བོད་ཁ་ཅིག་གདུལ་བྱ་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་པའི་མདོ་སོ་སོའི་དགོངས་པ་ཡིན་པས་ཆོ་ག་ཐ་དད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱ་སྟེ། བསླབ་བཏུས་དང་སྤྱོད་འཇུག་ནས་ 1-14-49b གསུངས་པའི་ཆོ་གས་ལེན་ན་ནམ་སྙིང་གི་མདོ་ནས་བཤད་པ་རྣམས་རྩ་ལྟུང་དུ་འགྱུར་ལ་བྱང་ས་ནས་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་ལེན་ན་བྱང་སར་བཤད་པ་རྣམས་རྩ་ལྟུང་དུ་འགྱུར་བར་སྨྲ་ཞིང་། ཁ་ཅིག་ནི་དབུ་མ་དང་སེམས་ཙམ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་ཐ་དད་ཀྱིས་བྱས་པར་ཡང་འདོད་དོ། །དེ་ལ་འགྲེལ་པ་གསར་མའི་ལུགས་དེ་ནི་འཐད་པར་མ་མཐོང་སྟེ་མདོའི་དོན་འགྲེལ་བ་ལ་ཚད་མར་གྱུར་པའི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཞི་བ་ལྷའི་ལུགས་དང་འགལ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སློབ་དཔོན་དེས་རྒྱལ་རིགས་དང་ལས་དང་པོ་པ་དེ་དག་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་ལྡན་ཡིན་ནམ་མིན། ཡིན་ན་ནི་རྒྱལ་རིགས་ལ་ལྔ་དང་ལས་དང་པོ་པ་ལ་བརྒྱད་སོ་སོར་ངེས་པ་མི་འཐད་དོ། །སྡོམ་ལྡན་མིན་ན་ནི་དེ་དག་གི་ལྟུང་བ་འཆའ་བ་མི་རིགས་སོ་ཉེས་པ་དེ་དག་སྡོམ་ལྡན་གྱི་ཉེས་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན་ཞེས་དྲི་བ་བཀོད་པའི་ལན་དུ་གང་ལ་འབྱུང་ཉེ་བ་དེ་དག་ལ་དེའི་ལྟུང་བ་རང་མིང་ནས་སྨོས་ཏེ་བསྟན་པས་ཉེས་པ་དེ་ལ་འཇིགས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་བས་ཕན་ཚུན་དུ་སྤང་ཞེས་གསུངས་པ་དང་ཇི་ལྟར་མི་འགལ། རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆེ་བས་ན་སྡོམ་པ་མ་བླངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་སྐལ་བ་མེད་པ་དང་དགེ་རྩ་ཆད་པར་འགྱུར་ན་སྡོམ་ལྡན་ལ་ནི་ཆེས་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པས་ན་སྡོམ་པ་མ་བླངས་པའི་གོང་གི་དགེ་རྩ་གཅོད་ཀྱི་སྡོམ་པ་མི་གཅོད་ཅེས་གསུངས་པ་དང་ཤིན་ཏུ་ཡང་འགལ་ལོ། །རྩ་ལྟུང་དུ་འགྱུར་ན་བྱང་སར་གསུང་དགོས་པ་ཡང་མ་ངེས་ཏེ་ངེས་ན་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡོད། གལ་ཏེ་མ་བཤད་ན་བསླབ་པ་ལ་སློབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྩ་ལྟུང་བཞི་ཁོ་ནར་བཟུང་ནས་སློབ་པ་ན་རྩ་ལྟུང་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་སྡོམ་པ་བཅོམ་ཡང་དེར་མི་ 1-14-50a ཤེས་པས་སྲུང་མཚམས་མི་ཤེས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་རྩ་ལྟུང་མ་ཡིན་ན་ཡང་རྩ་ལྟུང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱང་སར་དོགས་པ་གཅད་དགོས་ཏེ་རྩ་ལྟུང་མ་ཡིན་པ་ལ་རྩ་ལྟུང་དུ་གཟུང་ནས་སྡོམ་པ་མ་ཞིག་པ་ལ་ཡང་ཞིག་པར་འཛིན་པས་སྲུང་མཚམས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ནམ་སྙིང་གི་མདོ་ནས་གསུངས་པའི་བཅས་པ་རྣམས་བྱང་སར་མ་གསུངས་ལ་འདི་ནས་བཤད་པའི་ཉེས་བྱས་ཀྱི་བཅས་པ་བསླབ་བཏུས་སུ་མ་གསུངས་པས་དེ་དག་ཏུ་བསླབ་པ་ཐམས་ཅད་འཆད་དགོས་པའི་ངེས་པ་མེད་པས་བྱང་ས་དང་བསླ
【現代漢語翻譯】 因此，持有邪見，引導自己和他人造作十不善業，阻止他人進入圓滿菩提，並將他人引導至小乘，這被認為是展示相似於正法的行為。相對於大乘而言，其他兩個乘（聲聞乘和緣覺乘）也像是相似於正法的。有些藏人認為，這是針對不同根器的眾生，佛陀在不同的經典中表達了不同的意圖，因此應該遵循不同的儀軌。如果按照《學集論》和《入菩薩行論》中所說的儀軌來受戒，那麼《虛空藏經》中所說的內容就會變成根本墮罪；如果按照《菩薩地論》中所說的儀軌來受戒，那麼《菩薩地論》中所說的內容就會變成根本墮罪。有些人甚至認為這是由於中觀和唯識宗的宗見不同所導致的。然而，我認為新譯經的註釋並不合理，因為它似乎與作為經論註釋權威的靜命論師的觀點相悖。例如，靜命論師會問：『那些剎帝利種姓和初學者是否持有菩薩戒？如果持有，那麼對於剎帝利種姓規定五條，對於初學者規定八條，這就不合理了。如果他們沒有持有菩薩戒，那麼他們所犯的罪過就不應該被認為是菩薩戒的罪過。』爲了回答這個問題，靜命論師說：『對於那些容易犯的罪過，經典中會直接指出這些罪過，這是爲了讓他們對這些罪過感到恐懼，因此並非所有的罪過都會變成墮罪，所以彼此之間並不矛盾。』他還說：『由於自性罪非常嚴重，即使沒有受戒的人也會失去善根，更何況是受了戒的人呢？』這與『沒有受戒的人只會失去之前的善根，而不會失去戒律』的說法是完全矛盾的。如果某種行為會導致根本墮罪，那麼《菩薩地論》中就必須提到它，這是不一定的，如果一定要提到，那又有什麼理由呢？如果《菩薩地論》中沒有提到，那麼學習戒律的人就會認為只有四條根本墮罪，即使觸犯了其他的根本墮罪，他們也不知道，因此他們就不知道如何守護戒律的界限，這難道不是一種過失嗎？』那麼，即使某種行為不是根本墮罪，也需要在《菩薩地論》中明確指出它不是根本墮罪，因為如果人們認為某種行為是根本墮罪，即使沒有破戒也會認為自己已經破戒，這樣他們就不知道如何守護戒律的界限了。因此，《虛空藏經》中所說的戒條在《菩薩地論》中沒有提到，而《菩薩地論》中所說的輕罪戒條在《學集論》中也沒有提到，因此沒有必要在所有的論典中都解釋所有的戒律，《菩薩 地論》和《學集論》
【English Translation】 Therefore, holding wrong views, leading oneself and others to create the ten non-virtuous actions, preventing others from entering perfect enlightenment, and guiding others to the Hinayana, is considered to be showing behavior similar to the true Dharma. Relative to the Mahayana, the other two vehicles (the Sravakayana and Pratyekabuddhayana) are also like semblances of the true Dharma. Some Tibetans believe that, for beings of different capacities, the Buddha expressed different intentions in different sutras, so different rituals should be followed. If one takes vows according to the rituals described in the 'Compendium of Trainings' and 'Guide to the Bodhisattva's Way of Life', then what is said in the 'Akasagarbha Sutra' will become a root downfall; if one takes vows according to the rituals described in the 'Bodhisattva-bhumi', then what is said in the 'Bodhisattva-bhumi' will become a root downfall. Some even believe that this is due to the different tenets of the Madhyamaka and Cittamatra schools. However, I do not think the commentary of the New Translation School is reasonable, because it seems to contradict the view of Shantarakshita, who is an authority on the commentary of sutras and treatises. For example, Shantarakshita would ask: 'Do those Kshatriyas and beginners hold the Bodhisattva vows? If they do, then it is unreasonable to prescribe five precepts for Kshatriyas and eight precepts for beginners separately. If they do not hold the Bodhisattva vows, then the sins they commit should not be considered as the sins of the Bodhisattva vows.' To answer this question, Shantarakshita said: 'For those sins that are easy to commit, the scriptures will directly point out these sins, which is to make them afraid of these sins, so not all sins will become downfalls, so there is no contradiction between them.' He also said: 'Because the sins by nature are very serious, even those who have not taken vows will lose their roots of virtue, let alone those who have taken vows?' This is completely contradictory to the statement that 'those who have not taken vows will only lose their previous roots of virtue, but will not lose their vows.' If a certain behavior leads to a root downfall, then it must be mentioned in the 'Bodhisattva-bhumi', which is not necessarily the case, and if it must be mentioned, then what is the reason? If it is not mentioned in the 'Bodhisattva-bhumi', then those who study the precepts will think that there are only four root downfalls, and even if they violate other root downfalls, they will not know, so they do not know how to guard the boundaries of the precepts, is this not a fault?' Then, even if a certain behavior is not a root downfall, it is necessary to clearly point out in the 'Bodhisattva-bhumi' that it is not a root downfall, because if people think that a certain behavior is a root downfall, even if they have not broken the vows, they will think that they have broken the vows, so they do not know how to guard the boundaries of the precepts. Therefore, the precepts mentioned in the 'Akasagarbha Sutra' are not mentioned in the 'Bodhisattva-bhumi', and the minor offense precepts mentioned in the 'Bodhisattva-bhumi' are not mentioned in the 'Compendium of Trainings', so it is not necessary to explain all the precepts in all the treatises, the 'Bodhisattva-bhumi' and the 'Compendium of Trainings'.
བ་བཏུས་གཉིས་གར་མདོ་སྡེ་ལྟ་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །ཨ་བྷྱཱ་ཀཱ་རས་བསླབ་བཏུས་ནས་གསུངས་པ་རྣམས་རྩ་ལྟུང་དུ་བཞེད་པ་ལེགས་ཀྱང་བྱང་སར་བཤད་པའི་བཞི་པོས་བསྡུས་པར་འདོད་པ་ཕལ་ཆེ་བ་ལ་ཡིད་བརྟན་མི་རུང་བར་སྣང་སྟེ། འདི་འདྲ་བའི་བསྡུས་ཚུལ་ལ་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་སྤྱིས་མཚན་གཞིའི་དབྱེ་བ་སྡུད་པ་ཡིན་ན་དེ་གཏན་མི་རུང་བ་ཕལ་མོ་ཆེར་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བོད་ཁ་ཅིག་གི་འདོད་པ་ནི་བསླབ་བཏུས་སུ་སྡོམ་ལྡན་ཡིན་ན་ལྟུང་བ་སོ་སོར་ངེས་པ་མི་འཐད་པའི་དྲི་བའི་ལན་མཛད་པས་ལེགས་པར་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ཀྱི་འགྲེལ་པར་རྒྱལ་པོའི་ལྟུང་བ་ལྔ་རྩ་ལྟུང་མིན་ཞིང་ལས་དང་པོའི་བརྒྱད་རྩ་ལྟུང་མཚན་ཉིད་པར་བཤད་པ་དང་། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཐོགས་མེད་ཀྱི་ལུགས་མི་འདྲ་བར་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱང་བསླབ་བཏུས་སུ་ཕན་ཚུན་གྱི་ལྟུང་བ་རྣམས་བསྲེས་ནས་བཤད་པ་དང་འགལ་བས་དོར་བར་བྱའོ། །དེས་ན་མདོ་ནས་ཀྱང་རྩ་ལྟུང་དུ་གསུངས་ལ་སློབ་ 1-14-50b དཔོན་ཞི་བ་ལྷས་དེའི་དོན་བཤད་པ་ན་ཡང་རྩ་ལྟུང་དུ་བཀྲལ་ཞིང་ཁྱད་པར་དུ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་མདོ་དང་བྱང་སའི་དོན་གཉིས་ཀ་བསྡུས་ནས་གསུངས་པའི་འདི་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་འཐད་པས་ལུགས་གཉིས་ཆར་བསྲེ་བར་བྱ་སྟེ་བསླབ་བཏུས་ལས། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་འདི་དག་བདེ་བླག་ཏུ་བླངས་ཤིང་བཟུང་བ་དང་གཅིག་གི་འདོད་པ་ལྟར་བསྡུས་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་དག་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཞེས་འགྱུར་རྙིང་ལས་འབྱུང་ལ། འགྱུར་གསར་ལས་འགའ་ཞིག་གི་ལུགས་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྡུ་བའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་དག་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་སྔ་མ་ལྟར་ན་ལུགས་གཉིས་ཆར་གཅིག་ཏུ་སྡུས་པར་གསལ་ལ་ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཡང་འགའ་ཞིག་ནི་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་དེ་དེའི་ལུགས་གནས་པ་སྟེ་བཞག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །སྤྱོད་འཇུག་གི་འགྲེལ་ཆེན་དུ་ཡང་རྩ་ལྟུང་དུ་བཤད་ལ་དགེ་བ་ལྷའི་འགྲེལ་པར་ཡང་། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་མདོ་སྡེ་ནི། །ཐོག་མ་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བརྟག་པར་བྱའོ། །སྡོམ་པ་འཇིག་པར་བྱེད་པའི་ལྟུང་བའི་སྡིག་པ་ལས་བྱུང་བ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་དག་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་མདོ་སྡེ་ལས་ཕལ་ཉེར་གསུངས་པ་ཡིན་ལ་དེ་དག་དེར་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་དང་རྣམ་གྲོལ་ཟླ་བའི་འགྲེལ་པར་ཡང་། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ནི་སྡོམ་པ་འཇིག་པར་བྱེད་པ་སྟེ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་མདོ་སྡེ་ལས་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་རྣམ་སྣང་འཚོ་ཡི་འགྲེལ་པ་ཡང་དེ་དང་མཐུན་པར་ཡོད་པས་རྩ་ལྟུང་དུ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །རྩ་བའི་ལྟུང་བ་རྣམས་བསྡུས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ 1-14-51a གྱི་དཀོར་འཕྲོག་པ། །ཕས་ཕམ་པ་ཡི་ལྟུང་བར་འདོད། །དམ་པའི་ཆོས་ནི་ས
{ "translations": [ "因此，必須參考《攝頌》和《二合經》。阿毗耶迦羅認為從《學集論》中所說的那些根本墮是正確的，但對於《菩薩地論》中所說的四種概括，大多數人認為不可靠。因為對於這種概括方式，如果以定義來涵蓋一般，從而概括定義對象的分類，那麼這在大多數情況下是絕對不允許的。有些藏人的觀點是，在《學集論》中，如果持有戒律，那麼對於確定每一種墮罪是不合理的疑問，已經做出了很好的駁斥。", "在《經集論》的註釋中，國王的五種墮罪不是根本墮，而最初的八種行為被解釋為具有根本墮的特徵。龍樹菩薩和無著菩薩的觀點被解釋為不同，這些都與《學集論》中混合解釋彼此墮罪的說法相矛盾，因此應該拋棄。因此，經典中也說這是根本墮，而且導師寂天在解釋其含義時，也解釋為根本墮。特別是，結合了《虛空藏經》和《菩薩地論》的含義所說的這個才是正確的，因此應該混合兩種觀點。如《學集論》所說：『這些根本墮，容易接受和掌握，並且按照一種觀點概括的偈頌，應該宣說。』舊譯本中是這樣說的。新譯本中說：『爲了保持某些宗派的觀點，應該宣說概括的偈頌。』按照前一種說法，兩種觀點顯然被概括為一種；即使按照后一種說法，某些宗派也是指聖者無著，爲了保持他的觀點，即應該保留他的觀點。在《入行論大疏》中也解釋為根本墮，在格瓦拉的註釋中也說：『《虛空藏經》應該首先閱讀，以便檢查根本墮。』", "『破壞誓言的墮罪所產生的罪惡，即根本墮，在《虛空藏經》中說了二十二種，應該在那裡查閱。』在《解脫月》的註釋中也說：『根本墮是破壞誓言，應該從《虛空藏經》中查閱。』南喀措的註釋也與此一致，因此應該毫無疑問地承認這是根本墮。概括根本墮的偈頌是：『盜取三寶的財物，被稱為他勝罪。』」 ], "english_translations": [ "Therefore, it is said that the 'Compendium of Trainings' (Śikṣāsamuccaya) and the 'Two Combined Sūtras' must be consulted. Ābhayākaragupta's view that those fundamental downfalls mentioned in the 'Compendium of Trainings' are correct, but most people find the four categories summarized in the 'Bodhisattvabhūmi' unreliable. This is because, for such a method of summarization, if a definition is used to encompass the general, thereby summarizing the classifications of the defined object, then this is absolutely impermissible in most cases. Some Tibetans argue that in the 'Compendium of Trainings,' if one holds vows, then the question of whether it is unreasonable to determine each downfall separately has been well refuted.", "In the commentary on the 'Sūtra Collection,' the five downfalls of a king are not fundamental downfalls, and the initial eight actions are explained as having the characteristics of fundamental downfalls. The views of Nāgārjuna and Asaṅga are explained as being different, and these contradict the 'Compendium of Trainings,' which mixes the downfalls of each other, so they should be discarded. Therefore, the sūtras also state that these are fundamental downfalls, and when the teacher Śāntideva explains their meaning, he also explains them as fundamental downfalls. In particular, this teaching, which combines the meanings of both the 'Akashagarbha Sutra' and the 'Bodhisattvabhūmi,' is the correct one, so the two traditions should be combined. As it says in the 'Compendium of Trainings': 'These fundamental downfalls, easy to accept and hold, and the verses summarized according to one view, should be proclaimed.' This is how it appears in the old translation. The new translation says: 'In order to maintain the views of some schools, the verses of summarization should be proclaimed.' According to the former, the two traditions are clearly summarized into one; even according to the latter, some schools refer to the noble Asaṅga, and the meaning is that his view should be maintained, i.e., it should be retained. In the great commentary on the 'Bodhicaryāvatāra,' it is also explained as a fundamental downfall, and in Gewala's commentary, it also says: 'The 'Akashagarbha Sutra' should be read first in order to examine the fundamental downfalls.'", "'The sins arising from the downfalls that destroy vows, i.e., the fundamental downfalls, are mentioned twenty-two times in the 'Akashagarbha Sutra,' and they should be consulted there.' In the commentary of 'Vimukticandra,' it is also said: 'Fundamental downfalls are those that destroy vows, and they should be consulted in the 'Akashagarbha Sutra'.' Namnang Tso's commentary is also in agreement with this, so it should be acknowledged without a doubt that these are fundamental downfalls. The verses summarizing the fundamental downfalls are: 'Stealing the property of the Three Jewels is considered a defeat.'" ] }
ྤོང་བྱེད་པ། །གཉིས་པར་ཐུབ་པས་གསུངས་པ་ཡིན། །ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པའི་དགེ་སློང་ལའང་། །ངུར་སྨྲིག་འཕྲོག་དང་རྡེག་པ་དང་། །བཙོན་རར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དང་། །རབ་ཏུ་བྱུང་ལས་འབེབས་པ་དང་། །མཚམས་མེད་ལྔ་པོ་བྱེད་པ་དང་། །ལོག་པར་ལྟ་བ་འཛིན་པ་དང་། །གྲོང་ལ་སོགས་པ་འཇིག་པ་ལ། །རྩ་བའི་ལྟུང་བར་རྒྱལ་བས་གསུངས། །བློ་སྤང་མ་བྱས་སེམས་ཅན་ལ། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་བརྗོད་པ་དང་། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་དག །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བཟློག་པ་དང་། །སོ་སོར་ཐར་པ་ཡོངས་སྤངས་ཏེ། །ཐེག་པ་ཆེ་ལ་སྦྱོར་བ་དང་། །སློབ་པའི་ཐེག་པས་ཆགས་ལ་སོགས། །སྤོང་བར་འགྱུར་བ་མིན་ཞེས་འཛིན། །ཕ་རོལ་དག་ཀྱང་འཛིན་འཇུག་དང་། །རང་གི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་དང་། །རྙེད་པ་དང་ནི་བཀུར་སྟི་དང་། །ཚིགས་བཅད་རྒྱུ་ཡིས་གཞན་སྨོད་དང་། །བདག་ནི་ཟབ་མོ་བཟོད་པའོ་ཞེས། །ལོག་པ་ཉིད་ནི་སྨྲ་བ་དང་། །དགེ་སྦྱོང་ཆད་པས་གཅོད་འཇུག་དང་། །དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་སྦྱིན་བྱེད་དང་། །སྦྱིན་པ་ལེན་པར་བྱེད་པ་དང་། །ཞི་གནས་འདོར་བར་བྱེད་པ་དང་། །ཡང་དག་འཇོག་གི་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས། །ཁ་ཏོན་བྱེད་ལ་སྦྱིན་པ་རྣམས། །དེ་དག་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་སྟེ། །སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱུ། །རྨི་ལམ་འཕགས་པ་ནམ་སྙིང་པོའི། །མདུན་དུ་འདུག་སྟེ་བཤགས་པར་བྱ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཡོངས་འདོར་དང་། །ཆགས་དང་སེར་སྣ་མི་བཟོད་པས། །སློང་ལ་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་དང་། །བསྒྲིམས་ཏེ་དགའ་བར་བྱེད་པ་ན། ། 1-14-51b སེམས་ཅན་ལ་ནི་མི་བཟོད་དང་། །ཁྲོས་པས་སེམས་ཅན་རྡེག་པ་དང་། །ཉོན་མོངས་པ་དང་གཞན་མཐུན་པས། །ཆོས་ལྟར་བཅོས་པ་བརྗོད་པའོ་ཞེས་བསླབ་བཏུས་ནས་གསུངས་པ་རྣམས་སོ། ། ༈ ཕམ་པ་དང་པོ། དེ་ལ་ཕམ་པ་དང་པོ་ནི། དཀོན་མཆོག་གི་དཀོར་མ་བྱིན་པར་ལེན་པའི་ཕམ་པའོ། །འདི་ལ་དྲུག་ལས་རྫས་བདག་ནི། །མདོ་ལས་མཆོད་རྟེན་དང་དགེ་འདུན་དང་ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་ཞེས་པ་ཙམ་ལས་མ་གསུངས་ཀྱང་མཆོད་རྟེན་གྱིས་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་གཉིས་བསྟན་པས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་མོ། །འདིར་སངས་རྒྱས་ནི་རྒྱལ་བ་དངོས་དང་སྐུ་གཟུགས་སོགས་གང་རུང་ངོ་། །ཆོས་ཀྱང་ལུང་ངམ་རྟོགས་པའི་ཆོས་སོ། །དགེ་འདུན་ཞེས་པ་ནི་རིས་སུ་ཆད་པ་ཡིན་ལ་ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་ནི་རིས་སུ་མ་ཆད་པའོ། །དེ་ཡང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཡིན་ན་དགེ་སློང་བཞི་ཡན་ཆད་ཡིན་ལ་འཕགས་པ་ཡིན་ན་གང་ཟག་རེ་རེ་ཡང་དགེ་འདུན་ནོ། །དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཞེས་འབྱུང་བ་ནི་གཞུང་གཞན་ནས་སངས་རྒྱས་དངོས་དང་འགོག་ལམ་ཟག་མེད་དང་འཕགས་པ་སློབ་པ་ལ་བཤད་པ་ལྟར་མི་གཟུང་སྟེ། མཆོད་རྟེན་དང་ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་ཞེས་གསུངས་པས་སྔ་མ་ལྟར་གསལ་ལོ། །མཆོད་རྟེན་གྱི་རྫས་འཕྲོག་གམ་དགེ་འདུན་དང་ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་ལ་ཕུལ་
【現代漢語翻譯】 捨棄（藏文：ྤོང་བྱེད་པ།），第二是佛陀所說（藏文：གཉིས་པར་ཐུབ་པས་གསུངས་པ་ཡིན།）。對於破戒的比丘（藏文：ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པའི་དགེ་སློང་ལའང་།），奪取袈裟、毆打（藏文：ངུར་སྨྲིག་འཕྲོག་དང་རྡེག་པ་དང་།），投入監獄（藏文：བཙོན་རར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དང་།），使其還俗（藏文：རབ་ཏུ་བྱུང་ལས་འབེབས་པ་དང་།），犯五無間罪（藏文：མཚམས་མེད་ལྔ་པོ་བྱེད་པ་དང་།），持有邪見（藏文：ལོག་པར་ལྟ་བ་འཛིན་པ་དང་།），破壞城鎮等（藏文：གྲོང་ལ་སོགས་པ་འཇིག་པ་ལ།），佛陀說這是根本墮罪（藏文：རྩ་བའི་ལྟུང་བར་རྒྱལ་བས་གསུངས།）。對於未捨棄智慧的眾生（藏文：བློ་སྤང་མ་བྱས་སེམས་ཅན་ལ།），宣說空性（藏文：སྟོང་པ་ཉིད་ནི་བརྗོད་པ་དང་།），阻止已入佛道者（藏文：སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་དག ），退轉圓滿菩提（藏文：རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བཟློག་པ་དང་།），完全捨棄別解脫（藏文：སོ་སོར་ཐར་པ་ཡོངས་སྤངས་ཏེ།），使其修習大乘（藏文：ཐེག་པ་ཆེ་ལ་སྦྱོར་བ་དང་།），認為修習者不會捨棄貪著等（藏文：སློབ་པའི་ཐེག་པས་ཆགས་ལ་སོགས། སྤོང་བར་འགྱུར་བ་མིན་ཞེས་འཛིན།）。 也使他人執持（藏文：ཕ་རོལ་དག་ཀྱང་འཛིན་འཇུག་དང་།），宣揚自己的功德（藏文：རང་གི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་དང་།），爲了利養和恭敬（藏文：རྙེད་པ་དང་ནི་བཀུར་སྟི་དང་།），以偈頌詆譭他人（藏文：ཚིགས་བཅད་རྒྱུ་ཡིས་གཞན་སྨོད་དང་།），說『我能忍受甚深之法』（藏文：བདག་ནི་ཟབ་མོ་བཟོད་པའོ་ཞེས།），說虛妄之語（藏文：ལོག་པ་ཉིད་ནི་སྨྲ་བ་དང་།），使修行者斷絕（藏文：དགེ་སྦྱོང་ཆད་པས་གཅོད་འཇུག་དང་།），斷絕供養三寶（藏文：དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་སྦྱིན་བྱེད་དང་།），阻止他人接受佈施（藏文：སྦྱིན་པ་ལེན་པར་བྱེད་པ་དང་།），使人捨棄止觀（藏文：ཞི་གནས་འདོར་བར་བྱེད་པ་དང་།），斷絕正確的受用（藏文：ཡང་དག་འཇོག་གི་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས།），斷絕為誦經者提供的佈施（藏文：ཁ་ཏོན་བྱེད་ལ་སྦྱིན་པ་རྣམས།）。這些都是根本墮罪（藏文：དེ་དག་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་སྟེ།），是墮入大地獄的因（藏文：སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱུ།）。應在夢中聖者虛空藏（藏文：རྨི་ལམ་འཕགས་པ་ནམ་སྙིང་པོའི།）面前懺悔（藏文：མདུན་དུ་འདུག་སྟེ་བཤགས་པར་བྱ།）。 捨棄菩提心（藏文：བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཡོངས་འདོར་དང་།），由於貪婪、吝嗇和無法忍受（藏文：ཆགས་དང་སེར་སྣ་མི་བཟོད་པས།），不向乞討者佈施（藏文：སློང་ལ་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་དང་།），反而幸災樂禍（藏文：བསྒྲིམས་ཏེ་དགའ་བར་བྱེད་པ་ན།），對眾生無法忍受（藏文：སེམས་ཅན་ལ་ནི་མི་བཟོད་དང་།），憤怒地毆打眾生（藏文：ཁྲོས་པས་སེམས་ཅན་རྡེག་པ་དང་།），由於煩惱或與他人串通（藏文：ཉོན་མོངས་པ་དང་གཞན་མཐུན་པས།），宣稱偽裝成佛法（藏文：ཆོས་ལྟར་བཅོས་པ་བརྗོད་པའོ་ཞེས），這些都是《學集論》中所說的（藏文：བསླབ་བཏུས་ནས་གསུངས་པ་རྣམས་སོ།）。 初墮罪（藏文：༈ ཕམ་པ་དང་པོ།），初墮罪是：盜取屬於三寶的財物（藏文：དེ་ལ་ཕམ་པ་དང་པོ་ནི། དཀོན་མཆོག་གི་དཀོར་མ་བྱིན་པར་ལེན་པའི་ཕམ་པའོ།）。關於這一點，從六個方面來說，財物的主人是（藏文：འདི་ལ་དྲུག་ལས་རྫས་བདག་ནི།）：經中只說了佛塔、僧眾和四方僧眾（藏文：མདོ་ལས་མཆོད་རྟེན་དང་དགེ་འདུན་དང་ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་ཞེས་པ་ཙམ་ལས་མ་གསུངས་ཀྱང་），但佛塔代表了佛和法二者，所以是三寶（藏文：མཆོད་རྟེན་གྱིས་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་གཉིས་བསྟན་པས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་མོ།）。這裡，佛是指真正的佛或佛像等任何一種（藏文：འདིར་སངས་རྒྱས་ནི་རྒྱལ་བ་དངོས་དང་སྐུ་གཟུགས་སོགས་གང་རུང་ངོ་།）。法是指教法或證法（藏文：ཆོས་ཀྱང་ལུང་ངམ་རྟོགས་པའི་ཆོས་སོ།）。僧眾是指有宗派歸屬的僧團，而四方僧眾是指沒有宗派歸屬的僧團（藏文：དགེ་འདུན་ཞེས་པ་ནི་རིས་སུ་ཆད་པ་ཡིན་ལ་ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་ནི་རིས་སུ་མ་ཆད་པའོ།）。如果是凡夫，則指四個以上的比丘，如果是聖者，則指任何一位聖者（藏文：དེ་ཡང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཡིན་ན་དགེ་སློང་བཞི་ཡན་ཆད་ཡིན་ལ་འཕགས་པ་ཡིན་ན་གང་ཟག་རེ་རེ་ཡང་དགེ་འདུན་ནོ།）。 經中出現『三寶』一詞，不應像其他論典中解釋的那樣，指真正的佛、無漏的滅道和聖者學道者（藏文：དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཞེས་འབྱུང་བ་ནི་གཞུང་གཞན་ནས་སངས་རྒྱས་དངོས་དང་འགོག་ལམ་ཟག་མེད་དང་འཕགས་པ་སློབ་པ་ལ་བཤད་པ་ལྟར་མི་གཟུང་སྟེ།），因為經中說了佛塔和四方僧眾，所以像前面所說的那樣更清楚（藏文：མཆོད་རྟེན་དང་ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་ཞེས་གསུངས་པས་སྔ་མ་ལྟར་གསལ་ལོ།）。盜取佛塔的財物，或供養給僧眾和四方僧眾的財物（藏文：མཆོད་རྟེན་གྱི་རྫས་འཕྲོག་གམ་དགེ་འདུན་དང་ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་ལ་ཕུལ་）。
【English Translation】 Abandoning (Tibetan: ྤོང་བྱེད་པ།), the second is what the Buddha said (Tibetan: གཉིས་པར་ཐུབ་པས་གསུངས་པ་ཡིན།). Even for a monk who has broken his vows (Tibetan: ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པའི་དགེ་སློང་ལའང་།), taking away the robes, beating (Tibetan: ངུར་སྨྲིག་འཕྲོག་དང་རྡེག་པ་དང་།), putting in prison (Tibetan: བཙོན་རར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དང་།), causing to disrobe (Tibetan: རབ་ཏུ་བྱུང་ལས་འབེབས་པ་དང་།), committing the five heinous crimes (Tibetan: མཚམས་མེད་ལྔ་པོ་བྱེད་པ་དང་།), holding wrong views (Tibetan: ལོག་པར་ལྟ་བ་འཛིན་པ་དང་།), destroying towns, etc. (Tibetan: གྲོང་ལ་སོགས་པ་འཇིག་པ་ལ།), the Buddha said these are root downfalls (Tibetan: རྩ་བའི་ལྟུང་བར་རྒྱལ་བས་གསུངས།). To sentient beings who have not abandoned wisdom (Tibetan: བློ་སྤང་མ་བྱས་སེམས་ཅན་ལ།), speaking of emptiness (Tibetan: སྟོང་པ་ཉིད་ནི་བརྗོད་པ་དང་།), preventing those who have entered the path of Buddhahood (Tibetan: སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་དག), from turning away from perfect enlightenment (Tibetan: རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བཟློག་པ་དང་།), completely abandoning individual liberation (Tibetan: སོ་སོར་ཐར་པ་ཡོངས་སྤངས་ཏེ།), causing them to practice the Great Vehicle (Tibetan: ཐེག་པ་ཆེ་ལ་སྦྱོར་བ་དང་།), holding that practitioners will not abandon attachment, etc. (Tibetan: སློབ་པའི་ཐེག་པས་ཆགས་ལ་སོགས། སྤོང་བར་འགྱུར་བ་མིན་ཞེས་འཛིན།). Also causing others to hold (Tibetan: ཕ་རོལ་དག་ཀྱང་འཛིན་འཇུག་དང་།), proclaiming one's own virtues (Tibetan: རང་གི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་དང་།), for the sake of gain and respect (Tibetan: རྙེད་པ་དང་ནི་བཀུར་སྟི་དང་།), disparaging others with verses (Tibetan: ཚིགས་བཅད་རྒྱུ་ཡིས་གཞན་སྨོད་དང་།), saying 'I am tolerant of the profound' (Tibetan: བདག་ནི་ཟབ་མོ་བཟོད་པའོ་ཞེས།), speaking falsely (Tibetan: ལོག་པ་ཉིད་ནི་སྨྲ་བ་དང་།), causing practitioners to be cut off (Tibetan: དགེ་སྦྱོང་ཆད་པས་གཅོད་འཇུག་དང་།), cutting off offerings to the Three Jewels (Tibetan: དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་སྦྱིན་བྱེད་དང་།), preventing others from receiving charity (Tibetan: སྦྱིན་པ་ལེན་པར་བྱེད་པ་དང་།), causing people to abandon calm abiding (Tibetan: ཞི་གནས་འདོར་བར་བྱེད་པ་དང་།), cutting off the enjoyment of correct conduct (Tibetan: ཡང་དག་འཇོག་གི་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས།), cutting off the offerings made to those who recite scriptures (Tibetan: ཁ་ཏོན་བྱེད་ལ་སྦྱིན་པ་རྣམས།). These are all root downfalls (Tibetan: དེ་དག་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་སྟེ།), the cause of falling into the great hells (Tibetan: སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱུ།). One should confess in the presence of the noble Ksitigarbha in dreams (Tibetan: རྨི་ལམ་འཕགས་པ་ནམ་སྙིང་པོའི། མདུན་དུ་འདུག་སྟེ་བཤགས་པར་བྱ།). Abandoning the mind of enlightenment (Tibetan: བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཡོངས་འདོར་དང་།), due to greed, stinginess, and intolerance (Tibetan: ཆགས་དང་སེར་སྣ་མི་བཟོད་པས།), not giving to beggars (Tibetan: སློང་ལ་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་དང་།), but rejoicing (Tibetan: བསྒྲིམས་ཏེ་དགའ་བར་བྱེད་པ་ན།), being intolerant of sentient beings (Tibetan: སེམས་ཅན་ལ་ནི་མི་བཟོད་དང་།), angrily beating sentient beings (Tibetan: ཁྲོས་པས་སེམས་ཅན་རྡེག་པ་དང་།), due to afflictions or colluding with others (Tibetan: ཉོན་མོངས་པ་དང་གཞན་མཐུན་པས།), claiming to be pretending to be Dharma (Tibetan: ཆོས་ལྟར་བཅོས་པ་བརྗོད་པའོ་ཞེས), these are what are said in the Compendium of Trainings (Tibetan: བསླབ་བཏུས་ནས་གསུངས་པ་རྣམས་སོ།). First defeat (Tibetan: ༈ ཕམ་པ་དང་པོ།), the first defeat is: stealing property belonging to the Three Jewels (Tibetan: དེ་ལ་ཕམ་པ་དང་པོ་ནི། དཀོན་མཆོག་གི་དཀོར་མ་བྱིན་པར་ལེན་པའི་ཕམ་པའོ།). Regarding this, from six aspects, the owner of the property is (Tibetan: འདི་ལ་དྲུག་ལས་རྫས་བདག་ནི།): in the sutras, only stupas, the Sangha, and the Sangha of the four directions are mentioned (Tibetan: མདོ་ལས་མཆོད་རྟེན་དང་དགེ་འདུན་དང་ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་ཞེས་པ་ཙམ་ལས་མ་གསུངས་ཀྱང་), but stupas represent both the Buddha and the Dharma, so it is the Three Jewels (Tibetan: མཆོད་རྟེན་གྱིས་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་གཉིས་བསྟན་པས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་མོ།). Here, the Buddha refers to the actual Buddha or any Buddha image, etc. (Tibetan: འདིར་སངས་རྒྱས་ནི་རྒྱལ་བ་དངོས་དང་སྐུ་གཟུགས་སོགས་གང་རུང་ངོ་།). The Dharma refers to the teachings or the realized Dharma (Tibetan: ཆོས་ཀྱང་ལུང་ངམ་རྟོགས་པའི་ཆོས་སོ།). The Sangha refers to the monastic community with sectarian affiliation, while the Sangha of the four directions refers to the monastic community without sectarian affiliation (Tibetan: དགེ་འདུན་ཞེས་པ་ནི་རིས་སུ་ཆད་པ་ཡིན་ལ་ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་ནི་རིས་སུ་མ་ཆད་པའོ།). If it is an ordinary person, it refers to four or more monks, and if it is a noble being, it refers to any one noble being (Tibetan: དེ་ཡང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཡིན་ན་དགེ་སློང་བཞི་ཡན་ཆད་ཡིན་ལ་འཕགས་པ་ཡིན་ན་གང་ཟག་རེ་རེ་ཡང་དགེ་འདུན་ནོ།). The term 'Three Jewels' appearing in the sutras should not be interpreted as in other treatises, referring to the actual Buddha, the unconditioned cessation and path, and the noble learners (Tibetan: དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཞེས་འབྱུང་བ་ནི་གཞུང་གཞན་ནས་སངས་རྒྱས་དངོས་དང་འགོག་ལམ་ཟག་མེད་དང་འཕགས་པ་སློབ་པ་ལ་བཤད་པ་ལྟར་མི་གཟུང་སྟེ།), because the sutras mention stupas and the Sangha of the four directions, so it is clearer as mentioned earlier (Tibetan: མཆོད་རྟེན་དང་ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་ཞེས་གསུངས་པས་སྔ་མ་ལྟར་གསལ་ལོ།). Stealing property from stupas, or property offered to the Sangha and the Sangha of the four directions (Tibetan: མཆོད་རྟེན་གྱི་རྫས་འཕྲོག་གམ་དགེ་འདུན་དང་ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་ལ་ཕུལ་).
བ་ཞེས་གསུངས་པས་རྫས་བདག་ལ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ག་མི་དགོས་ཀྱི་གང་རུང་གཅིག་གོ། བླང་བྱའི་རྫས་ནི་གསལ་ཁ་མི་སྣང་བས་ཞིང་ཁང་སོགས་གནས་དང་བཟའ་བཏུང་དང་བཞོན་པ་ལ་སོགས་པ་གང་རུང་ཡིན་ལ། དངོས་པོའི་ཆེ་ཆུང་གི་ཚད་ལ་ཡང་གསལ་ཁ་མི་སྣང་ཞིང་དོན་ཐོབ་བྱས་ 1-14-52a པའི་ཚད་ཀྱང་དཀའ་བར་སྣང་བས་ཇི་ཙམ་བླངས་པས་མ་བྱིན་པར་ལེན་པའི་ལས་ལམ་དུ་འགྱུར་བའི་མ་མཐའ་ཡན་ཆད་དེ་ཡོ་བྱད་དུ་བགྲང་བ་ཙམ་མོ། །དགེ་འདུན་ལ་ཕུལ་བ་ཞེས་གསུངས་པས་རྫས་བདག་གིས་བདག་གིར་བྱས་པ་ཡོད་དམ་མེད་ཀྱང་འདྲའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གང་རུང་ལ་བསྔོས་པའི་སྒོ་ནས་དེ་དག་དབང་བའོ། །རྐུ་བ་པོའི་རྟེན་ནི། དགེ་འདུན་ལ་རྐུ་བའི་ཚེ་ན་རང་དེའི་གསེབ་ཏུ་མི་གཏོགས་པའོ། །བསམ་པ་ལ་གཉིས་ལས། འདུ་ཤེས་ནི། ཀུན་སློང་བྱེ་བྲག་པ་ལ་ཞུགས་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་བ་དང་སྤྱི་ལ་ཞུགས་པ་ནི་ཡིད་གཉིས་ཡན་ཆད་ཀྱི་རྣམ་པ་མ་དོར་བ་དགོས་ཏེ་ནོར་ནས་བརྐུས་པ་ལ་ལས་ལམ་དུ་མི་འགྱུར་བར་མ་བྱིན་ལེན་གྱི་སྤྱི་གཞུང་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་སློང་ནི། དཀོན་མཆོག་གི་ཡིན་ལ་རང་མི་དབང་ཡང་གཏན་དུ་འབྲལ་དགོས་སྙམ་པའོ། །སྙིང་བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བསམ་པས་གཞན་དོན་དུ་འཕྲོག་པ་ལ་འོག་ནས་འཆད་པ་ལྟར་ལྟུང་མེད་ཀྱི་སྐབས་སྲིད་པར་གསུངས་ལ། སྡོམ་པ་གཞན་གྱི་རྩ་ལྟུང་སྡོམ་པ་གཞན་ལ་གནང་བ་སྲིད་ཀྱང་སྡོམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྩ་ལྟུང་དེ་ལ་གནང་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རང་ཆེད་དུ་འཕྲོག་པའམ་ཡང་ན་ཀུན་སློང་ཉོན་མོངས་ཅན་དགོས་སོ། །ཁ་ཅིག་འདོད་ཆགས་དགོས་པར་འཆད་པ་ནི་མ་ངེས་སོ། །སྦྱོར་བ་ནི། འཕྲོག་གམ་འཕྲོག་ཏུ་འཇུག་པ་ཞེས་གསུངས་པས་རང་གིས་བྱེད་པ་དང་གཞན་ལ་བཅོལ་བ་གཉིས་འདྲའོ། །དེ་ཡང་མ་ཚོར་བར་འཇབ་བུས་རྐུ་བ་དང་མཐུས་འཕྲོག་པ་གཉིས་གང་རུང་སྟེ་འགྱུར་རྙིང་ལས། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ 1-14-52b གྱི་འཕྲོག་རྐུ་བ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །མ་བྱིན་པར་བླངས་པའི་ཚད་ནི། ཐོབ་བློ་ལ་བྱའོ། །འདི་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དཀོར་འཕྲོག་པའི་ཕམ་པ་སོགས་གསུམ་མོ། ། ༈ ཕམ་པ་གཉིས་པ། ཕམ་པ་གཉིས་པ་ནི། དམ་པའི་ཆོས་སྤོང་བའི་ཕམ་པའོ། །འདི་ལ་གཉིས་ལས་སྤང་བྱའི་དམ་ཆོས་ནི། མདོ་ལས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་བཤད་པའམ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་བཤད་པའམ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་བཤད་པ་སྤོང་ཞིང་འགོག་ཏུ་འཇུག་པ་འདི་ནི་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་གཉིས་པའོ། །ཞེས་འམ་གྱི་སྒྲས་གདམ་ང་ཅན་དུ་གསུངས་པས་ཐེག་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་མདོ་སྡེ་གང་རུང་ངོ་། །དེ་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྤོང་བར་བྱེད། ཅེས་པའི་སྐབས་སུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཟབ་མོའི་དོན་ནས་མཐུའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་རེ་སྤངས་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་བྱང་ས་དང་སྐབས་འདིའི་ཐེག་ཆེན་ས
【現代漢語翻譯】 如果有人說『給予』，那麼對於接受供養者來說，不需要三寶（佛，法，僧）全部，而是其中之一即可。接受的物品並不需要很明確，可以是田地、房屋等住所，也可以是食物、飲料、車輛等任何東西。物品的大小也沒有明確的規定，獲得的標準似乎也很難達到，所以要達到未經允許拿取的底線，即構成盜竊罪的程度，僅僅是算作生活用品而已。如果有人說『供養僧團』，那麼無論供養者是否擁有所有權，都可以通過供養三寶中的任何一個來使他們獲得所有權。盜竊者的所依是：在盜竊僧團的財物時，自己不屬於僧團的成員。從動機上來說，有兩種：從認知上來說，參與到特定的意圖當中，就不能有誤解；參與到普遍的意圖當中，就必須保持至少二心以上的狀態，因為如果誤以為是自己的東西而偷取，就不會構成盜竊罪，而只是屬於不予而取的範疇。從意圖上來說，必須認為這是三寶的財物，自己無權支配，並且必須永遠放棄。如果是出於慈悲心等動機爲了他人而偷取，那麼按照下文所述，可能存在無罪的情況。雖然可以將其他戒律的根本墮罪給予他人，但是不能將該戒律本身的根本墮罪給予他人，因此必須是爲了自己的利益而偷取，或者必須是具有煩惱的動機。有些人認為必須要有貪慾，這並不一定。從行為上來說，『偷取或教唆他人偷取』，自己做和委託他人做是一樣的。這可以是秘密地偷取，也可以是強行搶奪。正如古譯中所說：『盜取三寶的財物』。未經允許拿取的標準在於獲得的意圖。對於這一點，盜取佛陀的財物有墮敗罪等三種情況。 第二個根本墮罪： 第二個根本墮罪是捨棄正法（Dharma）的墮罪。對此有兩種情況：需要捨棄的正法是：經部中宣講的聲聞乘的解脫，或者宣講的獨覺乘的解脫，或者宣講的大乘的解脫，捨棄並且阻止這些，這就是第二個根本墮罪。因為『或者』這個詞表示選擇性，所以可以是與三乘相應的任何經藏。當『捨棄大乘』時，如果僅僅是捨棄了大乘深奧含義中的一部分，那麼就會被認為是輕罪。因此，菩薩戒和這裡所說的大乘...
【English Translation】 If someone says 'giving', then for the recipient, it is not necessary to have all three jewels (Buddha, Dharma, Sangha), but any one of them is sufficient. The item to be received does not need to be very clear, it can be fields, houses and other residences, or it can be food, drink, vehicles and so on. There is no clear regulation on the size of the item, and the standard for obtaining it seems difficult to reach, so to reach the bottom line of taking without permission, that is, the extent to which it constitutes theft, it is only counted as a living item. If someone says 'offering to the Sangha', then whether the offerer has ownership or not, they can obtain ownership by offering to any of the three jewels. The basis of the thief is: when stealing from the Sangha, he does not belong to the members of the Sangha. From the motivation, there are two types: From the cognition, participating in a specific intention, there must be no misunderstanding; participating in a universal intention, it is necessary to maintain at least two minds or more, because if you steal by mistakenly thinking it is your own, it will not constitute theft, but only belongs to the category of taking without giving. From the intention, it must be considered that this is the property of the Three Jewels, and you have no right to dispose of it, and you must give up forever. If it is stolen for the benefit of others out of compassion and other motives, then as described below, there may be a situation of innocence. Although the root downfall of other precepts can be given to others, the root downfall of the precept itself cannot be given to others, so it must be stolen for one's own benefit, or it must be a motivation with afflictions. Some people think that there must be greed, which is not necessarily the case. From the action, 'stealing or instigating others to steal', doing it yourself and entrusting it to others is the same. This can be done secretly or by force. As the ancient translation says: 'Stealing the property of the Three Jewels'. The standard for taking without permission lies in the intention to obtain. For this, there are three situations such as the defeat of stealing the Buddha's property. The Second Root Downfall: The second root downfall is the downfall of abandoning the True Dharma (Dharma). There are two situations for this: The Dharma that needs to be abandoned is: the liberation of the Hearer Vehicle (Shravakayana) preached in the Sutras, or the liberation of the Pratyekabuddha Vehicle preached, or the liberation of the Mahayana Vehicle preached, abandoning and preventing these is the second root downfall. Because the word 'or' indicates selectivity, it can be any Sutra Pitaka corresponding to the Three Vehicles. When 'abandoning the Mahayana', if only a part of the profound meaning of the Mahayana is abandoned, then it will be considered a minor offense. Therefore, the Bodhisattva vows and the Mahayana mentioned here...
ྤོང་བའི་ཕམ་པ་འདྲ་བར་བཞེད་པས་ན། ཐེག་ཆེན་ནི་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་གཉིས་ཆར་སྟོན་པའི་མདོ་སྡེའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་བདེན་བཞི་བཤད་པ་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་དེ། འདི་ལ་ཡང་དེ་དག་གི་དོན་གྱི་ཆ་རེ་རེ་ཙམ་སྤངས་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བ་ཐེག་ཆེན་དང་འདྲ་འམ་སྙམ་མོ། །གལ་ཏེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེའི་དོན་གྱི་ཆ་རེ་རེ་སྤངས་པ་ལ་ཉེས་བྱས་དང་ཉན་རང་གི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་བཤད་པ་སྤངས་པ་ལ་ཕམ་པར་མི་རིགས་ཏེ་སྔ་མ་སྤངས་པ་ཕྱི་མ་སྤངས་པ་ལས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ་སྡོམ་པ་གོང་འོག་གང་ལའང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆེ་ན་ 1-14-53a ལྟུང་བའི་བཅས་པ་ཆེ་བ་དང་ཆུང་ན་བཅས་པ་ཆུང་བའི་ངེས་པ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཏེ་དཔེར་ན་སོ་ཐར་གྱི་སྐབས་སུ་མི་ཐ་མལ་བ་བསད་ན་ཕམ་པ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཀྲོངས་པའི་སེམས་ཀྱི་སྐུ་མཚལ་ཕྱུང་ན་སྤོམ་པོར་གསུངས་ཤིང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོར་ཡང་ཁྱིམ་པ་ཐ་མལ་པའི་ནོར་མ་བྱིན་པར་བླངས་པ་ལ་ཕམ་པ་མ་བཅས་ཤིང་སློང་པ་པོ་ཉམ་ཐག་ལ་ལ་རང་གི་ནོར་སེར་སྣས་མི་སྟེར་བ་ལ་ཕམ་པར་བཅས་པ་ལྟ་བུའོ། །སྤོང་བའི་ཚུལ་ནི་བསླབ་བཏུས་དང་མདོ་བཏུས་སུ་སྤོང་ཞིང་འགོག་ཏུ་འཇུག་པ་ཞེས་དྲངས་པ་ནི་མདོ་ལས་སྤོང་བར་བྱེད་འགོག་པར་བྱེད་ཅེས་འབྱུང་ཞིང་བྱང་སར་ཐེག་ཆེན་རང་གིས་སྤོང་བ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་སྤོང་དུ་འཇུག་པ་མེད་ལ་འདི་གཉིས་འདྲ་བར་ཡང་བཞེད་པས་སྤོང་དུ་འཇུག་པ་ཡན་ལག་ཏུ་མི་དགོས་ལ། རང་གིས་སྤོང་ཚུལ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྐུར་བ་འདེབས་པའོ། །འོ་ན་ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་སྤོང་བར་བྱེད། ཅེས་དེ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་བཤད་པ་དང་འགལ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་འདི་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་སྤངས་པ་མིན་ནོ། །ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་ཐེག་ཆེན་སྤོང་བ་སོགས་གསུམ་མོ། ། ༈ ཕམ་པ་གསུམ་པ། ཕམ་པ་གསུམ་པ་ནི། རབ་བྱུང་ལ་འཚེ་བའི་ཕམ་པའོ། །འདི་ལ་གཉིས་ལས་འཚེ་བའི་ཡུལ་ནི། མདོ་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྗེས་སུ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་བྱས་པ་བསླབ་པའི་གཞི་བཟུང་མ་བཟུང་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་དང་ཚུལ་ལྡན་གང་རུང་ལ་གསུངས་ཤིང་ཚིགས་བཅད་དེ་ལའང་འང་གི་སྒྲ་ཡོད་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བའི་དགེ་སློང་ཞེས་པ་མཚོན་པ་ 1-14-53b ཙམ་མོ། །འཚེ་བ་ཇི་ལྟར་བྱས་པ་ལ་ཀུན་སློང་ནི། ཡུལ་དེ་ལ་གནོད་ཅིང་འཚེ་བའི་བསམ་པ་སྟེ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི། གོས་ངུར་སྨྲིག་འཕྲོག་པ་དང་རབ་བྱུང་ལས་ཕབ་སྟེ་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་གང་རུང་བྱས་པའོ། །ལག་ཆས་བསྣུན་པ་དང་བཙོན་རར་འཇུག་པ་དང་སྲོག་དང་ཕྲལ་བ་ལ་རྩ་ལྟུང་དུ་གསུངས་པ་ནི། བརྡེག་པ་དང་རྣམ་
【現代漢語翻譯】 如果認為（捨棄部分內容）等同於墮罪，那麼大乘經典既闡述深奧之處，又闡述廣闊之處。同樣，對於聲聞乘闡述的四諦解脫道，以及緣覺乘闡述的十二因緣解脫道等小乘經典，如果僅僅捨棄其中一部分內容就會犯下墮罪，是否與大乘經典相同呢？如果認為捨棄大乘經典的一部分內容會犯下墮罪，而捨棄聲聞乘和緣覺乘所闡述的解脫道不應判為墮罪，因為前者比後者更為嚴重，那麼這種說法沒有過失。因為無論對於較高或較低的戒律，如果違犯行為較為嚴重，則墮罪的規定也較為嚴重；如果違犯行為較輕微，則墮罪的規定也較輕微，這並非是絕對的。例如，在別解脫戒中，殺害普通人會被判為墮罪，而取出如來佛身之血則被認為是重罪。同樣，在大乘戒中，未經允許取走普通在家人的財物不會被判為墮罪，但吝嗇而不施捨給貧困的乞討者則會被判為墮罪。關於捨棄的方式，《學集論》和《經集論》中引用了『捨棄並阻止』的說法，這源於經典中『捨棄並阻止』的說法。在《菩薩地論》中，大乘戒律僅有自己捨棄，而沒有讓他人捨棄的情況，但此處認為兩者相同，因此讓他人捨棄並非必要條件。自己捨棄的方式是誹謗說：『這不是如來所說的。』如果有人問：『那麼，捨棄聲聞乘會犯下墮罪』，這是否矛盾？回答是：『那僅僅是輕視，而不是以這種方式捨棄。』將會這樣解釋。這裡有捨棄大乘等三種情況。 第三條根本戒： 第三條根本戒是：對出家人進行傷害的墮罪。關於此戒，從兩個方面來說，傷害的對象是：經典中說，對隨佛出家者，無論是否受持學處，無論持戒與否，都可能成為傷害的對象。這段偈頌中也有『也』字，因此『不持戒的比丘』也僅僅是一種代表。傷害的方式和動機是：對該對像懷有損害和傷害的想法，即具有煩惱。行為是：奪走僧衣，或者強迫出家人還俗，使其成為在家眾。毆打、監禁和殺害被認為是根本墮罪。毆打和各種
【English Translation】 If it is considered that (abandoning part of the content) is equivalent to Pārājika, then the Mahāyāna scriptures expound both the profound and the vast. Similarly, for the Śrāvakayāna's explanation of the Four Noble Truths as the path to liberation, and the Pratyekabuddhayāna's explanation of the Twelve Nidānas as the path to liberation, etc., in the Hīnayāna teachings, if one abandons even a single aspect of their meaning, it would become a Pārājika. Is it similar to the Mahāyāna in this regard? If it is argued that abandoning a single aspect of the Mahāyāna scriptures would constitute a Pārājika, but abandoning the explanation of liberation in the Śrāvakayāna and Pratyekabuddhayāna should not be considered a Pārājika because the former is more severe than the latter, then there is no fault in this argument. This is because, whether for higher or lower vows, if the transgression is more severe, the precept regarding the transgression is also more severe; if the transgression is minor, the precept is also minor. This is not necessarily fixed. For example, in the context of Prātimokṣa, killing an ordinary person is considered a Pārājika, while drawing blood from the body of a Tathāgata with the intention to harm is considered a major offense. Similarly, in the Mahāyāna, taking property from an ordinary householder without permission is not considered a Pārājika, but being miserly and not giving to a destitute beggar is considered a Pārājika. The method of abandoning is mentioned in the Śikṣāsamuccaya and Sūtrasamuccaya as 'abandoning and preventing,' which comes from the sūtras' statement of 'abandoning and preventing.' In the Bodhisattvabhūmi, the Mahāyāna only involves abandoning by oneself, and not causing others to abandon, but here it is considered that the two are the same, so causing others to abandon is not a necessary condition. The way of abandoning by oneself is to slander by saying, 'This was not spoken by the Tathāgata.' If someone asks, 'Then, abandoning the Śrāvakayāna incurs a minor offense,' is this contradictory? The answer is, 'That is merely disparagement, not abandoning in this way.' This will be explained. Here, there are three aspects: abandoning the Mahāyāna, etc. The Third Pārājika: The third Pārājika is: the Pārājika of harming monastics. Regarding this, in terms of the object of harm, the sūtra states that any who have gone forth following the Buddha, whether they have undertaken the basis of training or not, whether they are immoral or virtuous, can be the object of harm. The verse also contains the word 'also,' so 'an immoral bhikṣu' is merely representative. The motivation for harming is: the intention to harm and injure that object, which is afflicted. The action is: either taking away the monastic robes, or forcing a monastic to return to lay life and live as a householder. Beating, imprisoning, and killing are considered root downfalls. Beating and various
པར་འཚེ་བ་དང་། མཐོ་འཚམ་པའི་ཕམ་པས་བསྡུས་སོ། །རབ་བྱུང་སྡོམ་ལྡན་གྱི་ངུར་སྨྲིག་འཕྲོག་པའི་བདག་པོ་ལ་དགེ་སློང་བཞིར་མ་ཚང་བ་དགོས་ཏེ་བཞིར་ཚང་ན་རྩ་ལྟུང་དང་པོར་འགྱུར་བས་སོ། །འདི་ལ་ངུར་སྨྲིག་འཕྲོག་པ་དང་རབ་བྱུང་ལས་ཕབ་པའི་ཕམ་པ་གཉིས་སོ། ། ༈ ཕམ་པ་བཞི་པ། ཕམ་པ་བཞི་པ་ནི། མཚམས་མེད་བྱེད་པའི་ཕམ་པའོ། །དེ་ཡང་ཕ་དང་མ་དང་དགྲ་བཅོམ་པ་བསད་པ་དང་དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་བྱས་པ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ངན་སེམས་ཀྱི་ཁྲག་འབྱིན་པའི་མཚམས་མེད་ཀྱི་རྩ་ལྟུང་ལྔའོ། །འདི་ཡི་ཡང་དབྱེན་མ་གཏོགས་པ་བཞི་ནི་བྱང་སའི་ཕམ་པ་ལྔ་པས་བསྡུས་སོ། ། ༈ ཕམ་པ་ལྔ་པ། ཕམ་པ་ལྔ་པ་ནི། ལོག་ལྟ་འཛིན་པའི་ཕམ་པའོ། །དེ་ཡང་དཀར་ནག་གི་ལས་འབྲས་དང་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་མེད་དོ་ཞེས་སྐུར་བ་འདེབས་པའོ། །འདི་སྐྱེས་པ་ཙམ་ནས་དགེ་རྩ་གཅོད་པས་མི་དགེ་བ་བཅུ་བླངས་པ་དང་གཞན་ལེན་དུ་འཇུག་པ་ཡན་ལག་ཏུ་མི་དགོས་སོ། ། ༈ ཕམ་པ་དྲུག་པ། ཕམ་པ་དྲུག་པ་ནི། གནས་འཇིག་པའི་ཕམ་པའོ། །འདི་ལ་གཉིས་ལས། གཞིག་པར་བྱ་བའི་གནས་ནི་གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་དང་ལྗོངས་དང་ཡུལ་འཁོར་གང་རུང་ངོ་། །འཇིག་པར་བྱེད་པ་ལ་ཀུན་སློང་ནི། དེ་དག་གཞིག་པའི་བསམ་པ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི། 1-14-54a འཇིག་པའི་ཐབས་གང་ཡང་རུང་བས་བཤིག་པའོ། །དང་པོ་ལྔ་རྒྱལ་པོའི་ལྟུང་བ་དང་དྲུག་པ་གཉིས་པར་བྱས་ནས་མཚམས་མེད་ཡན་ཆད་ལྔ་པོ་བློན་པོའི་ལྟུང་བར་མདོ་བཏུས་སུ་དྲངས་པ་ལྟར་མངོན་ཡང་ཡོད་དོ། །འདི་ལ་གྲོང་ལ་སོགས་པ་ན་ཡོད་པའི་སེམས་ཅན་བཅོམ་པའི་རྩ་ལྟུང་ཡིན་ན་ནི་བརྡེག་པ་སོགས་ཀྱི་ཕམ་པས་བསྡུས་ལ་དེ་དག་ན་ཡོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་བཅོམ་པའི་རྩ་ལྟུང་ཡིན་ན་ནི་ཕམ་པ་དང་པོའམ་བཅུ་གསུམ་པར་འདུ་བས་འདི་ནི་གནས་འཇིག་པའོ། །དེ་ལ་ནི་གྲོང་འཇོམས་པ་སོགས་ཀྱི་རྩ་ལྟུང་བཞིའོ། ། ༈ ཕམ་པ་བདུན་པ། ཕམ་པ་བདུན་པ་ནི། སྣོད་མིན་ལ་ཟབ་མོ་བཤད་པའི་ཕམ་པའོ། །འདི་ལ་གསུམ་ལས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ནི། ནན་ཏན་གྱིས་བློ་མ་སྦྱངས་པའི་སེམས་ཅན་ཏེ་སྟོང་ཉིད་བསྟན་ན་སྐྲག་པར་འགྱུར་བ་དང་རྫོགས་བྱང་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་ལྡན་པའོ། །གང་བསྟན་པར་བྱ་བ་ནི། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་ཉིད་དོ། །བསྟན་པས་ཇི་ལྟར་གྱུར་བ་ནི། དེ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་བསྟན་པས་སྐྲག་ནས་རྫོགས་བྱང་གི་སེམས་ལས་ཕྱིར་ལོག་སྟེ་ཐེག་དམན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། །འདི་ནི་སྣོད་མ་བརྟགས་པ་ལ་ཡིན་གྱི་སྣོད་བརྟགས་པ་ན་རང་གིས་སྣོད་དུ་རུང་བར་ཤེས་ན་དངོས་པོ་ལ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཀྱང་ཕམ་པ་མི་སྐྱེད་དམ་སྙམ་མོ། ། ༈ ཕམ་པ་བརྒྱད་པ། ཕམ་པ་བརྒྱད་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་ལས་བཟློག་པའི་ཕམ་པའོ། །འདི་ལ་གཉིས་ལས་བཟློག་པར་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་ཞུགས་
【現代漢語翻譯】 被誹謗和被抬舉的失敗所涵蓋。對於擁有被剝奪袈裟的具足戒比丘來說，需要不足四位比丘，如果滿足四位比丘，則會成為第一個根本墮罪。因此，這裡有兩種失敗：剝奪袈裟和逐出僧團。 第四根本墮罪： 第四根本墮罪是：犯下無間罪的失敗。也就是殺父、殺母、殺阿羅漢、分裂僧團以及惡意使佛陀流血這五種無間根本墮罪。除了分裂僧團之外，其餘四種都包含在《菩薩地論》的第五根本墮罪中。 第五根本墮罪： 第五根本墮罪是：持有邪見的失敗。也就是否認善惡業果和前後世。僅僅產生這種想法就會斷絕善根，不需要採取接受十不善業或使他人接受等進一步行動。 第六根本墮罪： 第六根本墮罪是：摧毀住處的失敗。這有兩種情況。需要摧毀的住處是城鎮、城市、地區或鄉村。摧毀者的動機是：以煩惱的心態想要摧毀這些地方。行為是：使用任何摧毀的方法進行破壞。前五個根本墮罪被認為是國王的墮罪，第六個被認為是大臣的墮罪，如《律經總集》中所引用的那樣。如果摧毀城鎮等處所造成的根本墮罪是殺害其中的眾生，那麼它將被誹謗等失敗所涵蓋；如果摧毀的是其中的財產，那麼它將歸於第一個或第十三個根本墮罪，因此這才是摧毀住處。因此，有四種摧毀城鎮等的根本墮罪。 第七根本墮罪： 第七根本墮罪是：向非器宣說深奧教法的失敗。這有三種情況：需要教導的對象是：沒有認真修習智慧的眾生，如果向他們宣說空性，他們會感到恐懼，並且他們具有發起圓滿菩提心的能力。需要宣說的內容是：遠離一切戲論的空性。宣說后的結果是：如此宣說空性會使他們感到恐懼，從而從圓滿菩提心中退轉，並生起希求小乘菩提的心。這是針對沒有考察根器的情況，如果考察了根器，自己知道對方適合接受空性，即使實際上並非如此，也不會產生根本墮罪，是這樣嗎？ 第八根本墮罪： 第八根本墮罪是：使人從大乘退轉的失敗。這有兩種情況：需要使之退轉的是：進入佛道本身
【English Translation】 Covered by the defeat of defamation and elevation. For a fully ordained monk who owns a robe that has been taken away, it is necessary to have fewer than four monks; if there are four monks, it will become the first root downfall. Therefore, there are two defeats here: taking away the robe and expelling from the Sangha. The Fourth Root Downfall: The fourth root downfall is: the defeat of committing the five inexpiable sins. That is, the five inexpiable root downfalls of killing one's father, killing one's mother, killing an Arhat, causing dissension in the Sangha, and maliciously drawing blood from the Tathagata. Except for causing dissension in the Sangha, the other four are covered by the fifth root downfall of the Bodhisattva Bhumi. The Fifth Root Downfall: The fifth root downfall is: the defeat of holding wrong views. That is, denying the results of good and bad karma and the existence of past and future lives. Merely generating this thought will sever the roots of virtue, and it is not necessary to take further actions such as accepting the ten non-virtuous actions or causing others to accept them. The Sixth Root Downfall: The sixth root downfall is: the defeat of destroying a dwelling place. There are two situations here. The dwelling place that needs to be destroyed is a town, city, region, or village. The motivation of the destroyer is: the intention to destroy these places with an afflicted mind. The action is: destroying by any means of destruction. The first five root downfalls are considered the downfalls of the king, and the sixth is considered the downfall of the minister, as quoted in the Compendium of Sutras. If the root downfall caused by destroying towns, etc., is the killing of sentient beings in them, then it will be covered by the defeat of defamation, etc.; if it is the destruction of the property in them, then it will fall under the first or thirteenth root downfall, so this is the destruction of the dwelling place. Therefore, there are four root downfalls of destroying towns, etc. The Seventh Root Downfall: The seventh root downfall is: the defeat of explaining profound teachings to an unsuitable vessel. There are three situations here: the object to be taught is: sentient beings who have not diligently cultivated their minds, who will be frightened if emptiness is explained to them, and who have the ability to generate the mind of perfect Bodhi. The content to be taught is: emptiness that is free from all elaboration. The result of teaching is: teaching emptiness in this way will frighten them, causing them to turn away from the mind of perfect Bodhi and generate a mind that desires the Bodhi of the Hinayana. This is for situations where the vessel has not been examined; if the vessel has been examined and one knows that the other person is suitable to receive emptiness, even if it is not actually the case, will it not generate a root downfall? The Eighth Root Downfall: The eighth root downfall is: the defeat of turning someone away from the Mahayana. There are two situations here: the one who needs to be turned away is: someone who has entered the path of the Buddha himself
པ་སྟེ་རྫོགས་བྱང་དུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ཐེག་ཆེན་ལ་ཞུགས་པའོ། །བཟློག་པའི་ཚུལ་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སྤྱད་པར་མི་ 1-14-54b ནུས་འཚང་རྒྱ་བར་མི་ནུས་ཀྱིས་ཉན་རང་གི་ཐེག་པར་སེམས་བསྐྱེད་དང་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟློག་པའོ། །འདི་ལ་ཟློག་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་གམ་ལོག་པ་དགོས་ཤེ་ན། སྤྱོད་འཇུག་གི་འགྲེལ་ཆེན་དུ། ཐབས་དང་བཅས་པའི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་བཟློག་སྟེ་ཐེག་པ་དམན་པ་ལ་གཞན་གྱི་སེམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་འདི་ནི་གཉིས་པའོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་ན་ལོག་པ་དགོས་པ་འདྲའོ། ། ༈ ཕམ་པ་དགུ་པ། ཕམ་པ་དགུ་པ་ནི། སོ་ཐར་སྤོང་བའི་ཕམ་པའོ། །འདི་ལ་གཉིས་ལས་གོ་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་ནི། སོ་སོར་ཐར་པ་དང་འདུལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་སློབ་པའོ། །གོ་བར་བྱེད་ཚུལ་ནི་འདུལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་རྫོགས་བྱང་དུ་སེམས་སྐྱེད་ལ་ཐེག་ཆེན་ལྷོགས་ཤིག་དང་ཉོན་མོངས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་བྱུང་བའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་ཉེས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་དག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སེམས་བསྐྱེད་དང་ཐེག་ཆེན་བཀླགས་པ་ཙམ་གྱིས་འདག་པའི་སྨྲ་བའོ། །འདི་ལ་འགྱུར་རྙིང་ལས་སོ་ཐར་དང་སེམས་བསྐྱེད་ལས་བཟློག་ནས་ཐེག་ཆེན་ཀློག་པ་ལ་སྦྱར་བ་ཡོད་ཀྱང་འགྱུར་གསར་དང་ནམ་སྙིང་གི་མདོ་ལྟར་འབྱུང་བ་དག་སྟེ་སྤྱོད་འཇུག་གི་འགྲེལ་ཆེན་དུ། སོ་སོར་ཐར་པའི་བསླབ་པའི་སྡོམ་པ་སྤངས་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཙམ་དང་དེ་ཀློག་པས་ཕ་རོལ་དག་པར་བསྟན་པ་ལས་ནི་གསུམ་པའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་བསླབ་པར་མི་བྱ་ཞེས་བཟློག་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་བཤད་པ་ཅི་ཞེ་ན། ཉེས་བྱས་ནི་གོ་བར་བྱས་པ་ཙམ་ཡིན་ལ་ཕམ་པ་ལ་ནི་བཟློག་པ་བཞིན་དུ་ལོག་པ་དགོས་ 1-14-55a པར་མངོན་ནོ། ། ༈ ཕམ་པ་བཅུ་པ། ཕམ་པ་བཅུ་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་ཕམ་པའོ། །འདི་ལ་གཉིས་ལས་སྐུར་བ་གདབ་བྱའི་ཡུལ་ནི། སློབ་པའི་ཐེག་པ་ཞེས་ནི་སློབ་མའི་ཐེག་པ་སྟེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་བཤད་ཀྱང་རང་རྒྱལ་དང་འདྲ་བས་དེ་གཉིས་གང་རུང་དམ་སྤྱི་ལའོ། །སྐུར་བ་འདེབས་པའི་ཚུལ་ནི། ཐེག་པ་དེ་དག་ལ་ཇི་ཙམ་བསླབས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་མཐར་འབྱིན་པའམ་མ་ལུས་པར་སྤོང་མི་ནུས་ཞེས་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་སྐུར་བ་འདེབས་པའོ། །འདིར་མདོ་ལས་ཁྱོད་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པའི་གཏམ་མ་ཉན་ཅིག་གཞན་དག་ལ་ལུང་མ་འཕོགས་ཤིག་གཏམ་དེ་ཆོམས་ཤིག་ཅེས་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་གཏམ་ཉིད་ལ་དད་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་སོགས་འབྱུང་ཡང་ཡན་ལག་ཏུ་མི་དགོས་ཏེ་མདོ་ལས། དེ་ལྟར་སྨྲས་པའི་ཚེ་ཡུལ་དེས་དེ་ལ་མཉན་ཏེ་དེ་འདྲ་བའི་ལྟ་བ་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་ཡུལ་ལ་ཡང་རྩ་ལྟུང་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕ་
【現代漢語翻譯】 即從發菩提心而入大乘。相反，你會說：『你不能修持六度，不能成佛，所以要發聲聞緣覺之心，才能從輪迴中解脫。』這就是所謂的『顛倒』。那麼，僅僅是顛倒就足夠了嗎？還是需要『邪見』呢？在《入行論大疏》中說：『從具有方便的無上正等菩提中顛倒，使他人發小乘之心，這是第二種。』因此，似乎需要『邪見』。 第九根本墮： 第九根本墮是捨棄別解脫戒。對此，需要了解兩個方面：所應瞭解的對象是別解脫和律儀；瞭解的方式是：『持守律儀有什麼用？發菩提心，進入大乘，由煩惱所生的身語意三門的一切罪業都會清凈。』或者說，僅僅通過發菩提心和讀誦大乘經典就能清凈罪業。』雖然舊譯中將捨棄別解脫和菩提心，轉而修持大乘經典，但在新譯和《nam snying gi mdo》中，這種說法是正確的。正如《入行論大疏》中所說：『捨棄別解脫的學處，僅僅通過發大乘心和讀誦大乘經典就能清凈罪業，這是第三種。』那麼，如果菩薩被說成不應修學聲聞乘，那又該如何解釋呢？這僅僅是犯了惡作罪，而根本墮則需要像顛倒一樣，需要『邪見』。 第十根本墮： 第十根本墮是誹謗聲聞乘。對此，需要了解兩個方面：所應誹謗的對象是『有學乘』，即指聲聞乘，但由於與緣覺相似，因此可以是兩者之一，或者泛指。誹謗的方式是：『無論修學這些乘多久，都無法徹底斷除或完全捨棄煩惱。』從內心深處產生這種想法並加以誹謗。雖然經中說：『你不要聽聲聞乘的言論，不要將這些言論傳給他人，要斷絕這些言論，要信仰大乘的言論。』等等，但這並不需要成為一個完整的條件，因為經中說：『當他說這些話時，那個地方的人聽信了他，並接受了這種觀點，僅僅這樣，那個地方的人也犯了根本墮。』因此，
【English Translation】 That is, from generating Bodhicitta (enlightenment mind) to entering the Mahayana (Great Vehicle). Conversely, you would say: 'You cannot practice the Six Perfections, you cannot attain Buddhahood, so generate the mind of a Shravaka (Hearer) or Pratyekabuddha (Solitary Realizer) to be liberated from Samsara (cyclic existence).' This is what is called 'reversal'. Is mere reversal sufficient for this, or is 'wrong view' necessary? In the Great Commentary on the 'Entering the Bodhisattva's Way of Life', it says: 'Reversing from the unsurpassed perfect enlightenment with skillful means, causing others to generate the mind of the inferior vehicle, this is the second.' Therefore, it seems that 'wrong view' is necessary. The Ninth Root Downfall: The ninth root downfall is abandoning the Pratimoksha (individual liberation) vows. Regarding this, there are two aspects to understand: the object to be understood is the Pratimoksha and the discipline of the Vinaya (monastic discipline); the way to understand it is: 'What is the use of upholding the Vinaya discipline? Generate Bodhicitta, enter the Mahayana, and all the misdeeds of body, speech, and mind arising from afflictions will be purified.' Or, 'Merely by generating Bodhicitta and reciting the Mahayana scriptures, sins can be purified.' Although in the old translations, abandoning the Pratimoksha and Bodhicitta and instead practicing the Mahayana scriptures is mentioned, in the new translations and the 'Nam Snying gi Mdo', this statement is correct. As the Great Commentary on the 'Entering the Bodhisattva's Way of Life' says: 'Abandoning the vows of the Pratimoksha, merely by generating the Mahayana mind and reciting it, showing that the other is purified, this is the third.' So, if it is said that Bodhisattvas should not study the Hearer's Vehicle, how should that be explained? This is merely committing a Dukata (wrongdoing), while the root downfall, like reversal, requires 'wrong view'. The Tenth Root Downfall: The tenth root downfall is denigrating the Hearer's Vehicle. Regarding this, there are two aspects to understand: the object to be denigrated is the 'Vehicle of Learners', which refers to the Hearer's Vehicle, but since it is similar to the Pratyekabuddha, it can be either of the two, or a general reference. The way to denigrate it is: 'No matter how long you study these vehicles, you cannot completely eliminate or completely abandon afflictions.' Generating this thought from the depths of your heart and denigrating it. Although the Sutra says: 'You should not listen to the words of the Hearer's Vehicle, do not transmit these words to others, cut off these words, have faith in the words of the Mahayana,' etc., this does not need to be a complete condition, because the Sutra says: 'When he speaks these words, the people of that place listen to him and accept this view, merely by this, the people of that place also commit a root downfall.' Therefore,
རོལ་དག་ཀྱང་འཛིན་འཇུག་དང་། ཞེས་པ་ཡན་ལག་ཏུ་མི་གཟུང་ངོ་། །འདིར་ཡུལ་ལ་རྩ་ལྟུང་བཤད་པ་ལྟར་རྩ་ལྟུང་བདུན་པ་དང་བརྒྱད་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་ཡུལ་དེ་སྡོམ་ལྡན་ཡིན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་འདོར་གྱི་རྩ་ལྟུང་འབྱུང་མོད་ཀྱང་དེ་ནི་འོག་ཏུ་སྟོན་པས་དེ་དག་གི་རྩ་ལྟུང་ལ་མི་བགྲང་ངོ་། །ཕམ་པ་འདི་དང་ཕམ་པ་གཉིས་པའི་ཉན་རང་གི་ཆོས་སྤངས་པ་གཉིས་ནི་མི་འདྲ་སྟེ་སྔ་མ་ལུང་ཡིན་ལ་འདི་རྟོགས་པ་ཡིན་པ་དང་སྔ་མ་ནི་རྒྱལ་བས་མ་གསུངས་ཞེས་སྤོང་ལ་འདི་ནི་སྲིད་པའི་རྩ་བ་གཅོད་མི་ནུས་པས་འཁོར་བ་ལས་འབྱུང་བར་མི་ནུས་ཞེས་སྤོང་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ ཕམ་པ་བཅུ་གཅིག་པ། ཕམ་པ་བཅུ་གཅིག་པ་ནི། བདག་ 1-14-55b བསྟོད་གཞན་སྨོད་ཀྱི་ཕམ་པའོ། །འདི་ལ་བཞི་ལས་སྨྲས་སའི་ཡུལ་ནི། དེ་དག་ལ་འདུད་པ་དེ་རྣམས་ལ་ཡང་ཕྲག་དོག་གི་རྒྱུས་བདག་བསྟོད་ཅིང་ཞེས་བསླབ་བཏུས་སུ་དྲངས་པས་སྨད་ས་ལ་འདུན་པའི་གང་ཟག་དང་། ཡང་ཞེས་པ་གཞན་སྨོད་བྱ་ས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ལ་བསྟོད་སྨད་བྱས་པར་མ་ཟད་ཅེས་པའི་དོན་དུ་སྣང་བས་སྨད་པའི་གང་ཟག་གང་རུང་ངོ་། །མདོ་ཟུར་དུ་བསྒྱུར་བ་ལས་དེ་དག་ལ་འདུད་པ་ཞེས་པ་མ་བྱུང་ཡང་ཡོད་པར་གསལ་ལོ། །ཅི་ཞིག་སྨྲས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རང་གི་ཡོན་ཏན་དང་གཞན་གྱི་མི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པའོ། །བརྗོད་ཚུལ་ནི། རྙེད་བཀུར་དང་ཚིགས་བཅད་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་ཐེག་ཆེན་འདོན་པ་དང་ཀློག་པ་དང་སྟོན་པ་སོགས་བྱེད་བཞིན་དུ་བདག་ནི་རྙེད་བཀུར་སོགས་ལ་མི་ལྟ་བའི་ཐེག་ཆེན་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མིན་ནོ་ཞེས་ལྕེ་གཉིས་བྱེད་པའོ། །མདོར་མི་ཆོས་བླ་མ་སྒྲོགས་པའི་བདག་བསྟོད་གསུངས་པ་འོག་མའི་སྐབས་ཀྱི་མི་ཆོས་བླ་མ་མ་གཏོགས་པ་སྟེ་འདི་དང་གོང་མ་གཉིས་བདག་བསྟོད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཙམ་མཚོན་བྱེད་དོ། །ཀུན་སློང་ནི་རྙེད་བཀུར་ལ་ཆགས་པའི་དབང་གིས་གཞན་གྱི་རྙེད་བཀུར་ལ་ཕྲག་དོག་པའོ། །མདོ་ལས་ཕྲག་དོག་གི་དབང་གིས་སྨྲས་པར་སྐབས་བཞིར་གསུངས་སོ། །སློབ་དཔོན་ཞི་བ་ལྷས་བྱང་སར་བཤད་པའི་ཕམ་པ་རྣམས་དྲངས་པའི་སྐབས་སུ་ཕམ་པ་དང་པོ་མ་དྲངས་པ་ནི་འདིར་བསྟན་པའི་ཕམ་པ་དང་དོན་གཅིག་པར་བཞེད་པས་ན་བྱང་སར་གསུངས་པའི་དོན་འདིར་བཤད་པ་ལྟར་བྱ་དགོས་པ་འདྲ་སྟེ། བྱང་སའི་སྒྲ་ཟིན་ལྟར་བྱེད་ན་འདིར་དེ་མ་འདུས་པས་བྱང་སའི་དེ་དྲང་དགོས་སམ་སྙམ་མོ། །འོན་ཀྱང་བསྟོད་སྨད་སོ་སོར་འཕྲལ་བ་དང་རྙེད་བཀུར་ 1-14-56a གང་རུང་ལ་ཆགས་པས་ཆོག་པ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །བསྟོད་སྨད་ལ་བདེན་རྫུན་གང་ཡིན་པ་ནི། མདོ་ལས་ནི་མདོར་བསྟན་དུ་ལྕེ་གཉིས་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་པ་དང་། དོན་བསྡུར་རྫུན་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་ལྕི་བ་ཆེན་པོའི་ལྟུང་བ་འབྱུང་སྟེ། ཞེས་གསུངས་ཤིང་ས་མུ་དྲས་བྱས་ཟེར་བ་ལས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ལ་བཤད་པ་དང་
【現代漢語翻譯】 『即使是玩樂，也不應執取』，意為不應將之視為根本。
此處，如同講解針對所緣境的根本墮罪一樣，在第七和第八根本墮罪的情況下，如果所緣境是持戒者，那麼捨棄菩提心的根本墮罪也會發生，但因為這將在下文闡述，所以不將其計入這些根本墮罪中。
這個墮罪和第二個墮罪，即捨棄聲聞和獨覺的法，兩者不同。前者是教理，後者是證悟；前者是捨棄『非佛所說』，後者是捨棄『不能斷除有之根本，因此不能從輪迴中解脫』。
第十一個根本墮罪：
第十一個根本墮罪是自讚毀他的墮罪。關於這一點，有四種情況。所批評的對象是：『對他們頂禮膜拜，因嫉妒而自讚』，如《學集論》所引述，因此是想要頂禮膜拜的人。『又』，意為將他人作為譭謗的對象，不僅讚揚自己和誹謗他人，還包括任何被誹謗的人。
雖然在經文中沒有直接出現『對他們頂禮膜拜』這句話，但顯然是存在的。說了什麼呢？是宣揚自己的功德和貶低他人的優點。如何宣揚呢？爲了名聞利養，一邊進行大乘經典的唸誦、讀誦和講授等活動，一邊虛偽地說：『我不是爲了名聞利養的大乘行者，而其他人是』。簡而言之，宣揚自己是高尚的修行人，這與下文中的高尚修行人不同，這兩個例子僅僅是自讚的一個方面。
動機是：由於貪戀名聞利養，嫉妒他人的名聞利養。經文中四次提到因嫉妒而說。寂天論師在《集學論》中引用《菩薩地論》所說的墮罪時，沒有引用第一個墮罪，是因為他認為這與此處所說的墮罪意義相同，因此需要按照《菩薩地論》中所說的意義來解釋。如果按照《菩薩地論》的字面意思，那麼這裡沒有包含那些內容，是否需要引用《菩薩地論》的內容呢？然而，分別進行讚揚和誹謗，以及貪戀任何名聞利養就足夠了，如前所述。
關於讚揚和誹謗的真假：經文中簡要地說，這是虛偽的行為。總結來說，由於虛假的緣由，會導致嚴重的墮罪。根據薩穆扎所說，同樣，在陳述功德和過失時也是如此。
【English Translation】 『Even holding onto amusement should not be grasped,』 meaning it should not be taken as fundamental.
Here, as with explaining the root downfalls concerning objects, in the case of the seventh and eighth root downfalls, if the object is someone who holds vows, then the root downfall of abandoning the Bodhi mind will occur, but since this will be explained below, it is not counted among those root downfalls.
This downfall and the second downfall, which is abandoning the Dharma of Hearers and Solitary Realizers, are different. The former is doctrine, while the latter is realization; the former is abandoning 『not spoken by the Buddha,』 while the latter is abandoning 『unable to cut the root of existence, therefore unable to be liberated from samsara.』
The Eleventh Root Downfall:
The eleventh root downfall is the downfall of praising oneself and disparaging others. Regarding this, there are four aspects. The object of criticism is: 『bowing down to them, praising oneself out of jealousy,』 as quoted in the Compendium of Trainings, therefore it is someone who wants to bow down. 『Also,』 meaning taking others as the object of disparagement, not only praising oneself and disparaging others, but also anyone who is disparaged.
Although the phrase 『bowing down to them』 does not appear directly in the sutra, it is clearly present. What is said? It is proclaiming one's own virtues and belittling the virtues of others. How is it proclaimed? For the sake of gain and respect, while engaging in activities such as reciting, reading, and teaching the Mahayana sutras, one hypocritically says: 『I am a Mahayana practitioner who does not seek gain and respect, but others are.』 In short, proclaiming oneself as a noble practitioner is different from the noble practitioner in the following section; these two examples merely represent one aspect of self-praise.
The motivation is: due to attachment to gain and respect, being jealous of others' gain and respect. The sutra mentions four times speaking out of jealousy. When Master Shantideva quoted the downfalls explained in the Bodhisattva Grounds in the Compendium of Trainings, he did not quote the first downfall because he considered it to have the same meaning as the downfall explained here, therefore it is necessary to explain it according to the meaning explained in the Bodhisattva Grounds. If one follows the literal meaning of the Bodhisattva Grounds, then those contents are not included here, so is it necessary to quote the contents of the Bodhisattva Grounds? However, separately engaging in praise and disparagement, and being attached to any gain and respect is sufficient, as mentioned earlier.
Regarding the truth or falsehood of praise and disparagement: the sutra briefly states that this is a hypocritical action. In summary, due to false reasons, a serious downfall will occur. According to Samudra, similarly, when stating virtues and faults, it is explained that...
འགྲེལ་པ་གསར་མ་ལས་ཀྱང་། བསྟོད་པ་ནི་ཡང་དག་པ་དང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་བསྟོད་པ་བྱེད་པ་སྟེ་ལོག་པར་བསྟོད་ཅིང་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཚིག་སྔ་མས་བདེན་རྫུན་འདྲ་བར་བསྟན་པ་ལྟར་སྣང་ན་ཡང་ཚིག་ཕྱི་མ་ལྟར་ན་སྔ་མའི་དོན་ཡོན་ཏན་མཆོག་དམན་ལ་བྱས་ནས་ཕྱི་མའི་དོན་བརྫུན་གྱིས་སྨྲས་པ་ལ་བྱ་དགོས་པ་འདྲའོ། ། ༈ ཕམ་པ་བཅུ་གཉིས་པ། ཕམ་པ་བཅུ་གཉིས་པ་ནི། མི་ཆོས་བླ་མ་བརྫུན་སྨྲའི་ཕམ་པའོ། །འདི་ལ་གཉིས་ལས་སྨྲ་བའི་ཡུལ་ནི། དོན་གོ་བའི་གང་ཟག་གོ། སྨྲ་ཚུལ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་བསྟན་ནས་འདི་ནི་ཁོ་བོས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས་ཁྱོད་ལ་སྙིང་བརྩེ་བས་བསྟན་གྱི་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་འདི་མངོན་སུམ་སུ་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་སྒོམས་ཤིག་དང་ཁོ་བོ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སྨྲ་བའོ། །དེ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོགས་པ་མེད་བཞིན་དུ་ཕྲག་དོག་མ་གཏོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་བསམ་པས་རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་སྟེ་ཕ་རོལ་པོས་དོན་གོ་བ་ནའོ། །འདི་ལ་ནི་རྟེན་དེ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་ལྡན་དགེ་སློང་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་ཕམ་པ་གཉིས་ཀ་འབྱུང་བའི་གོ་སྐབས་ཡོད་དོ། །སྤྱོད་འཇུག་གི་འགྲེལ་ཆེན་དུ། བཀླགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཟབ་མོའི་ཆོས་རྟོགས་པར་སྟོན་པ་དང་གཞན་དག་ཀྱང་དེ་ 1-14-56b བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་ལེན་དུ་འཇུག་པ་ལས་རྩ་ལྟུང་དུ་འཆད་པ་ནི་མདོ་དང་འགལ་བར་སྣང་ངོ་། ། ༈ ཕམ་པ་བཅུ་གསུམ་པ། ཕམ་པ་བཅུ་གསུམ་པ་ནི། དཀོན་མཆོག་གི་དཀོར་ལེན་པའི་ཕམ་པའོ། །འདི་ནི་མདུན་ན་འདོན་དང་བློན་པོ་སོགས་ཀྱིས་རྒྱལ་རིགས་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་དགེ་སྦྱོང་ལ་ནོར་གྱི་ཆད་པས་གཅོད་ལ། །དེ་ལྟར་བྱས་པ་ན་དེ་དག་གིས་གང་ཟག་གིའམ་དགེ་འདུན་གྱིའམ་ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་གྱིའམ་མཆོད་རྟེན་གྱི་ཡོ་བྱད་དག་རྐུར་བཅུག་ནས་དེ་དག་ལ་གསུག་ཏུ་འབུལ་ལོ། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་རྒྱལ་རིགས་ལ་འབུལ་ཏེ་རྒྱལ་པོ་དང་བློན་པོ་སོགས་གཉིས་ཀ་ལ་རྩ་ལྟུང་ངོ་། །དེ་ལ་དགེ་སྦྱོང་ཆད་པས་བཅད་པའི་རྩ་ལྟུང་ནི་རྩ་ལྟུང་གསུམ་པར་འདུ་ཞིང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ནོར་ལེན་པའི་རྩ་ལྟུང་ནི་རྩ་ལྟུང་དང་པོར་འདུ་བས་འདི་ནི་བྱིན་པ་ལེན་པའི་རྩ་ལྟུང་ངོ་། །འོན་ཀྱང་རྩ་ལྟུང་དང་པོ་ནི་རང་གིས་བརྐུས་པའམ་རྐུར་བཅུག་པ་ཡིན་ལ་འདི་ནི་གཞན་ལ་ནོར་གྱི་ཆད་པས་བཅད་པ་ན་དེས་བརྐུས་པའམ་རྐུར་བཅུག་པའི་དཀོར་བླངས་པའི་ལྟུང་བའོ། །འདིར་དགེ་སློང་གཅིག་གམ་གཉིས་སམ་གསུམ་ལྟ་བུའི་གང་ཟག་གི་དཀོར་བཤད་པ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །ལྷག་མ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་ཅི་རིགས་སུ་སྦྱར་རོ། ། ༈ ཕམ་པ་བཅུ་བཞི་པ། ཕམ་པ་བཅུ་བཞི་པ་ནི། ཁྲིམས་ངན་འཆའ་བ་སོགས་ཀྱི་ཕམ་པའོ། །འདི་ལ་གཉིས་ལས་ཁྲིམས་ངན་འཆའ་བ་ལ་ཁྲིམས་འཆའ་བའི་ཡུལ་ནི། ཆོས་སྤྱོད་པའི་དགེ་སློང་རྣམས་སོ། །ཁྲིམས་ཇི་ལ
【現代漢語翻譯】 此外，在新的註釋中，有『讚美是通過真實和不真實的品質來讚美，即虛假地讚美』。雖然前面的詞語似乎表明了真假相似，但根據後面的詞語，前面的意思是指品質的優劣，後面的意思是指虛假的陳述。 第十二次失敗： 第十二次失敗是謊稱自己具有超人能力。關於這一點，有兩種情況：說話的對象是能夠理解意義的人。說話的方式是：在展示空性的教義后說：『這是我親身體驗到的，我因為愛你才告訴你，你也應該這樣修行，以便親身體驗到，變得像我一樣。』這就是說話的方式。也就是說，在沒有這種證悟的情況下，出於嫉妒等煩惱的想法而說謊，並且對方能夠理解其含義。在這種情況下，如果所依據的是像菩薩戒的比丘，那麼就有可能發生兩種失敗。在《入菩薩行論》的註釋中，將僅僅閱讀就顯示自己證悟了深奧的佛法，以及讓其他人也以同樣的方式接受它，解釋為根本墮落，這似乎與經文相矛盾。 第十三次失敗： 第十三次失敗是拿取供養三寶的財物。這是指大臣等依靠王室，以罰款的方式懲罰僧侶。這樣做之後，他們會偷取個人、僧團、四方僧團或佛塔的物品，並將它們獻給那些人。那些人也會將它們獻給王室，國王和大臣都會犯下根本墮落。其中，以罰款懲罰僧侶的根本墮落屬於第三種根本墮落，而拿取供養三寶的財物的根本墮落屬於第一種根本墮落，因此這是接受給予的根本墮落。然而，第一種根本墮落是自己偷竊或指使他人偷竊，而這指的是當他人因罰款而受到懲罰時，拿取他們偷竊或指使他人偷竊的財物所犯下的墮落。這裡，討論了像一個、兩個或三個比丘這樣的個人的財物，這是一個區別。其餘的可以根據先前所示的進行調整。 第十四次失敗： 第十四次失敗是制定惡法等。關於這一點，有兩種情況：制定惡法，制定法律的對象是修行佛法的比丘。法律是怎樣的呢？
【English Translation】 Furthermore, in the new commentary, it states, 'Praise is done through qualities that are true and untrue, that is, praising falsely.' Although the preceding words seem to indicate a similarity between truth and falsehood, according to the subsequent words, the meaning of the former refers to the superiority or inferiority of qualities, and the meaning of the latter refers to making false statements. The Twelfth Defeat: The twelfth defeat is falsely claiming to have superhuman abilities. Regarding this, there are two aspects: the object of speech is a person who can understand the meaning. The manner of speaking is: after teaching the Dharma of emptiness, saying, 'This is what I have directly experienced, and I am teaching it to you out of love. You should also meditate in this way so that you can directly experience it and become like me.' That is the manner of speaking. That is to say, without having such realization, lying out of afflicted thoughts such as jealousy, and the other person is able to understand the meaning. In this case, if the basis is a Bhikshu holding the Bodhisattva vows, then there is the possibility of both defeats occurring. In the commentary on the Bodhisattvacharyavatara, explaining that merely reading shows that one has realized the profound Dharma, and causing others to accept it in the same way, as a root downfall seems to contradict the Sutras. The Thirteenth Defeat: The thirteenth defeat is taking the property of the Three Jewels. This refers to ministers, etc., relying on the royal family to punish monastics with fines. After doing so, they steal the belongings of individuals, the Sangha, the Sangha of the four directions, or stupas, and offer them to those people. Those people also offer them to the royal family, and both the king and the ministers commit a root downfall. Among these, the root downfall of punishing monastics with fines belongs to the third root downfall, and the root downfall of taking the property of the Three Jewels belongs to the first root downfall, so this is the root downfall of accepting what is given. However, the first root downfall is stealing oneself or causing others to steal, while this refers to the downfall of taking the property that others have stolen or caused to be stolen when they are punished with fines. Here, the discussion of the property of individuals such as one, two, or three Bhikshus is a distinction. The rest can be adjusted as appropriate according to what was previously shown. The Fourteenth Defeat: The fourteenth defeat is enacting evil laws, etc. Regarding this, there are two aspects: enacting evil laws, the object of enacting laws is the Bhikshus who practice the Dharma. What are the laws like?
ྟར་བཅས་པ་ནི། དེ་དག་རྣམས་ལ་བརྩེ་བའི་བསམ་པས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དང་མཐུན་པའི་ཡིད་བྱེད་འདོར་བ་དང་ཉོན་མོངས་པ་ 1-14-57a མང་དུ་འགྱུར་བའི་ཁྲིམས་བཅས་པའོ། །ཡང་དག་འཇོག་གི་ལོངས་སྤྱོད་མ་བྱིན་པར་བླངས་པ་ལ་བཞི་ལས་རྫས་བདག་ནི། སྤོང་བ་ལ་བརྩོན་པའི་དགེ་སློང་ངོ་། །འདིའི་རྫས་བདག་འཕགས་པ་དང་དགེ་འདུན་དུ་ལོངས་པ་ཡིན་ན་ཕམ་པ་དེ་རྩ་ལྟུང་དང་པོར་འགྱུར་བས་འཕགས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་བཞིར་མ་ལོངས་པའོ། །རྫས་ནི་དེ་དག་གི་ལོངས་སྤྱོད་གང་ཡང་རུང་བའོ། །བསམ་པ་ནི་དེ་དག་ལ་སྡང་བའི་བསམ་པའོ། །སྦྱོར་བ་ནི། དེ་དག་གི་རྫས་མ་བྱིན་པར་བླངས་ནས་ཁ་ཏོན་པ་ལ་སྦྱིན་པའོ། །མདོ་ལས་དེ་གཉིས་ཀ་ལ་རྩ་ལྟུང་དུ་གསུངས་པའི་གཉིས་ནི་རྒྱལ་རིགས་དང་དེ་ལ་སྤོང་བ་པའི་མི་སྙན་པ་བརྗོད་པའི་སྦྱོང་ངོ་། །འདི་ཁ་ཏོན་པ་ལ་རྩ་ལྟུང་དུ་སྨྲ་བ་ནི་མདོ་དང་འགལ་ལོ། །དེ་དག་ཅེས་པ་ནི་རྩ་ལྟུང་ཚན་པ་ཕྱི་མ་བརྒྱད་ཀྱི་མཐར་སྦྱར་ཏེ་བརྒྱད་པོ་དེ་ལ་མདོ་ལས་ལས་དང་པོ་བའི་ལྟུང་བ་ཞེས་གསུངས་སོ། །སེམས་ཅན་ཞེས་པ་ནི་དེ་དག་གི་ཉེས་དམིགས་སོ། །རྨི་ལམ་ཞེས་པ་ནི་ལྟུང་བ་ལས་ལྡང་བའི་ཐབས་ཏེ་བསླབ་བཏུས་སུ་བལྟའོ། །གལ་ཏེ་རྩ་ལྟུང་བྱུང་ན་སྡོམ་པ་སླར་ཡང་བླང་བར་བྱ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བྱ་དགོས་པ་མ་ཡིན་ནམ་བཤགས་པ་འདིས་ཇི་ལྟར་ལྡང་བར་ནུས་ཤེ་ན། བཤགས་པ་དེས་མདོ་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བ་བཟློག་ནུས་ཀྱང་སོར་ཆུད་པ་ལ་ནི་སྡོམ་པ་བཟུང་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་བསླབ་བཏུས་སུ་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མདོ་དྲངས་པའི་སྐབས་སུ་རྩ་ལྟུང་བྱུང་ཡང་སླར་གསོར་རུང་བ་བཤད་པའི་སྐབས་ལས་ཤེས་པས་སྐབས་འདིར་མ་སྨོས་སོ། །རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡང་ལྟུང་བ་འདི་དག་གི་ 1-14-57b ཐུན་མོང་གི་ཡན་ལག་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོའི་ཆོས་རྣམས་མ་ཚང་ན་ཕམ་པའི་སྡེ་ཚན་དུ་གཏོགས་པའི་ཟག་པ་ཆུང་འབྲིང་གི་ལྟུང་བ་བཤགས་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་བཤགས་པས་དེ་ལས་ལྡང་བར་བསྟན་ཏེ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདོར་བ་ནི། སྨོན་སེམས་དོར་བའོ། །དེ་ལ་རྩ་ལྟུང་དུ་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མདོ་ནས་གསུངས་ལ་རྩ་ལྟུང་འདི་སྐྱེད་པའི་རྟེན་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་ལྡན་དགོས་པས་སེམས་དོར་བའི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ་སྡོམ་པ་ཡོད་ལ་གཉིས་པ་ནས་སྡོམ་པ་གཏོང་བ་ཡིན་གྱི་དོར་བ་ཙམ་ནས་བྱང་སེམས་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ལོག་ལྟ་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ལ་ནི་བྱུང་བ་ཙམ་གྱིས་རྩ་ལྟུང་དུ་འགྱུར་བས་ཐུན་མོང་གི་ཡན་ལག་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོ་ལ་ལྟོས་མི་དགོས་ལ་གཞན་ལ་ནི་དགོས་ཏེ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཆགས་དང་སེར་སྣ་ཞེས་པའི་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཆོས་དང་ནོར་སློང་བ་ལ་མི་སྦྱིན་པ་གཉིས་བསྟན་ལ་བསྒྲིམས་ཏེ་ཞེས་སོགས་རྐང་
【現代漢語翻譯】 因此，對於那些人，以慈愛的思想，制定了放棄與止觀相應的作意，以及增長煩惱的戒律。未經給予而取用如法受用之物，四種情況中，物的擁有者是致力於捨棄的比丘。如果此物的擁有者是聖者或僧團，並且已經受用，那麼此根本墮罪將成為第一個根本墮罪，因此不是聖者且未完全受用。物是指他們的任何受用之物。思想是指對他們懷有憎恨的思想。行為是指未經給予而取用他們的物品，並佈施給誦經者。經中說對兩者都是根本墮罪，兩者是指王族和對他們說捨棄者的壞話。這裡說對誦經者是根本墮罪，這與經相違。『那些』是指在後面八個根本墮罪的結尾處新增，經中稱這八個為初學者的墮罪。『有情』是指他們的過患。『夢』是指從墮罪中恢復的方法，可以參考《學集論》。如果發生根本墮罪，是否應該像經中所說的那樣重新受戒？懺悔如何能夠從中恢復呢？懺悔可以像經中所說的那樣阻止墮入惡趣，但要恢復原狀，則必須重新受戒。這一點可以從《學集論》中引用善巧方便經文時，說明即使發生根本墮罪也可以恢復的情況中得知，因此此處不再贅述。此外，如果這些墮罪的共同支分，即所有重大纏縛之法不完整，那麼屬於失敗類別的輕微和中等墮罪是可以懺悔的，因此也表明可以通過懺悔從中恢復，這將在後面解釋。捨棄菩提心是指捨棄愿菩提心。對此，《善巧方便經》中說是根本墮罪，而產生此根本墮罪的所依需要具有菩薩戒，因此在捨棄心的第一個剎那有戒律，從第二個剎那開始捨棄戒律，而不僅僅是捨棄就變成非菩薩。產生邪見也應如此理解。因此，對於這兩種情況，僅僅是發生就會變成根本墮罪，不需要共同的支分，即所有重大纏縛，而對於其他情況則需要，這將在後面解釋。『貪著和吝嗇』這兩句是指不佈施法和財物這兩種情況，『努力』等句 因此，對於那些人，以慈愛的思想，制定了放棄與止觀相應的作意，以及增長煩惱的戒律。未經給予而取用如法受用之物，四種情況中，物的擁有者是致力於捨棄的比丘。如果此物的擁有者是聖者或僧團，並且已經受用，那麼此根本墮罪將成為第一個根本墮罪，因此不是聖者且未完全受用。物是指他們的任何受用之物。思想是指對他們懷有憎恨的思想。行為是指未經給予而取用他們的物品，並佈施給誦經者。經中說對兩者都是根本墮罪，兩者是指王族和對他們說捨棄者的壞話。這裡說對誦經者是根本墮罪，這與經相違。『那些』是指在後面八個根本墮罪的結尾處新增，經中稱這八個為初學者的墮罪。『有情』是指他們的過患。『夢』是指從墮罪中恢復的方法，可以參考《學集論》。如果發生根本墮罪，是否應該像經中所說的那樣重新受戒？懺悔如何能夠從中恢復呢？懺悔可以像經中所說的那樣阻止墮入惡趣，但要恢復原狀，則必須重新受戒。這一點可以從《學集論》中引用善巧方便經文時，說明即使發生根本墮罪也可以恢復的情況中得知，因此此處不再贅述。此外，如果這些墮罪的共同支分，即所有重大纏縛之法不完整，那麼屬於失敗類別的輕微和中等墮罪是可以懺悔的，因此也表明可以通過懺悔從中恢復，這將在後面解釋。捨棄菩提心是指捨棄愿菩提心。對此，《善巧方便經》中說是根本墮罪，而產生此根本墮罪的所依需要具有菩薩戒，因此在捨棄心的第一個剎那有戒律，從第二個剎那開始捨棄戒律，而不僅僅是捨棄就變成非菩薩。產生邪見也應如此理解。因此，對於這兩種情況，僅僅是發生就會變成根本墮罪，不需要共同的支分，即所有重大纏縛，而對於其他情況則需要，這將在後面解釋。『貪著和吝嗇』這兩句是指不佈施法和財物這兩種情況，『努力』等句
【English Translation】 Therefore, for those individuals, out of loving-kindness, rules are established to abandon the mental activities that align with shamatha (止, calmness) and vipassanā (觀, insight), and to increase afflictions. Taking possessions of rightful use without permission, in four cases, the owner of the object is a bhikshu (比丘, monk) who strives for renunciation. If the owner of this object is an ārya (聖者, noble one) or the sangha (僧團, monastic community), and it has been used, then this root downfall will become the first root downfall, therefore it is not an ārya and has not been fully used. The object refers to any of their possessions for use. The thought refers to the thought of hating them. The action refers to taking their possessions without permission and giving them to reciters. The sutra (經, scripture) says that both are root downfalls, the two refer to the royal family and speaking ill of those who renounce them. Here it is said that it is a root downfall for the reciter, which contradicts the sutra. 'Those' refers to adding at the end of the following eight root downfalls, and the sutra calls these eight the downfalls of beginners. 'Sentient beings' refers to their faults. 'Dream' refers to the method of recovering from downfalls, which can be found in the Compendium of Trainings (Śikṣāsamuccaya). If a root downfall occurs, should one retake the vows as stated in the sutra? How can repentance recover from it? Repentance can prevent falling into the lower realms as stated in the sutra, but to restore the original state, one must retake the vows. This can be known from the Compendium of Trainings when quoting the skillful means sutra, which explains the situation where one can recover even if a root downfall occurs, so it will not be elaborated here. Furthermore, if the common branches of these downfalls, that is, all the great entanglements of dharma (法, teachings), are incomplete, then the minor and medium downfalls belonging to the category of defeat are confessable, therefore it also shows that one can recover from them through repentance, which will be explained later. Abandoning bodhicitta (菩提心, mind of enlightenment) refers to abandoning the aspiration bodhicitta. Regarding this, the Skillful Means Sutra says it is a root downfall, and the basis for generating this root downfall needs to have the bodhisattva (菩薩, enlightenment being) vows, therefore in the first moment of abandoning the mind, there are vows, and from the second moment onwards, the vows are abandoned, and merely abandoning does not turn one into a non-bodhisattva. The arising of wrong views should also be understood in the same way. Therefore, for these two situations, merely occurring will become a root downfall, and there is no need for common branches, that is, all the great entanglements, while for other situations it is needed, which will be explained later. The two phrases 'attachment and miserliness' refer to the two situations of not giving dharma and wealth, the phrase 'striving' etc.
པ་གསུམ་ཡང་འགྱུར་གྱི་ཁྱད་པར་དང་བཅས་ཏེ་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཞེས་པའི་རྐང་པ་དང་པོ་ནི་ཐུབ་པ་དགོངས་རྒྱན་དུ་དྲངས་པའི་འགྱུར་འགའ་ཞིག་ལས། ཉོན་མོངས་པས་གཞན་རྗེས་ཞུགས་པས། ཞེས་འབྱུང་བ་ལེགས་ཏེ་བྱང་སར་བདག་ཉིད་དམ་གཞན་དག་གི་གཡམ་ལ་དམ་པའི་ཆོས་ལྟར་བཅོས་པ་ལ་མོས་ནས་ཞེས་འབྱུང་བས། ཉོན་མོངས་པས་ཆོས་ལྟར་བཅོས་པ་བརྗོད་པ་ཞེས་སྦྱར་བ་ནི་བདག་གི་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་ཡིན་ལ་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པས་ཆོས་ལྟར་བཅོས་པ་བརྗོད་པ་ཞེས་སྦྱར་བ་ནི་གཞན་གྱི་ 1-14-58a གཡམ་རྒྱུག་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ དེ་དག་གི་བྱེད་པ། ཕམ་པའི་བྱེད་པའམ་ཉེས་དམིགས་ནི། ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་དེ་དག་ལས་གང་རུང་ཞིག་བྱས་ན་ཡང་ཚེ་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་གསོགས་པ་དང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་སྐལ་བ་མེད་པར་འགྱུར་ན་ཐམས་ཅད་བྱས་ན་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་བའི་སྐལ་བ་ཡང་མེད་དེ་བྱང་སེམས་ལྟར་བཅོས་པ་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པའི་བྱང་སེམས་མིན་ནོ། །དེ་ལ་གསོགས་པ་ནི་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་དང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་སློབ་དཔོན་ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱིས་བཤད་དོ། །འགྲེལ་པ་གཞན་རྣམས་ནི་སའི་རྟོགས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཚོགས་བསག་པའི་མཐུ་མེད་པ་ལ་འཆད་དོ། །བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་འགྲེལ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ས་ཐོབ་པ་ལ་བཤད་དེ་ས་དང་པོའོ། །མདོར་ན་ཕམ་པ་གཅིག་བྱུང་ན་ཡང་ཚེ་དེ་ལ་ས་དང་པོ་ཐོབ་པ་མི་སྲིད་ཅིང་དེ་དང་ཉེ་བའི་རྒྱུ་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྔར་ཡོད་འཕེལ་བ་དང་སྔར་མེད་སྐྱེད་པའི་སྐལ་པ་མེད་ན་ཕམ་པ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱུང་ན་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེའི་ཕྱིར་ཕམ་པ་བྱུང་ཡང་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བླང་དུ་ཡོད་པས་སྙམ་དུ་མི་བསམ་པར་རྩ་ལྟུང་གིས་གཏན་མ་གོས་པ་ལ་སྲོག་བསྡོས་བྱའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། དེ་ལྟར་ལྟུང་བ་སྟོབས་ལྡན་དང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་སྟོབས་ལྡན་པ་དག །འཁོར་བར་རེས་ཀྱིས་འདྲེ་བྱེད་ན། །ས་ཐོབ་པ་ལ་ཡུན་རིང་ཐོགས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཕམ་པ་བཞི་ནི་གཞུང་འདིར་འབྱུང་བ་ཙམ་ཡིན་པས་བསླབ་བཏུས་ནས་གསུངས་པའི་ཕམ་པ་རྣམས་ཀྱང་བྱེད་ལས་འདི་དང་འདྲའོ། །ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ 1-14-58b ལས་ཀྱང་ཉེས་དམིགས་གསུངས་ཏེ་ཇི་སྐད་དུ། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་དེ་དག་གིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་ལས་དང་པོ་བ་འཁྲུལ་པ་རྣམས་དགེ་བའི་རྩ་བ་སྔོན་བསྐྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཐལ་བར་རློག་སྟེ་ཕམ་པར་གྱུར་ཅིང་ལྷ་དང་མི་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བདེ་བའི་གནས་ལས་ལྷུང་ནས་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར། ཡུན་རིང་པོར་འཁོར་བ་ན་འཁོར་བར་འགྱུར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ༈ ཀུན་དཀྲིས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ། ཀུན་དཀྲིས་ཀ
【現代漢語翻譯】 以上已經講述了三種墮罪各自的差別。 關於『煩惱』這個詞的第一部分，在一些將『能仁』（Thubpa，釋迦牟尼佛）作為裝飾的譯本中，『因煩惱而隨順他人』的說法是正確的，因為《菩薩地論》中說：『對自身或他人的虛偽行為，如同真正的佛法一樣信奉』。因此，將『因煩惱而偽裝成佛法』與『自己的不如理作意』聯繫起來是不恰當的，而將『因隨順他人而偽裝成佛法』與『追隨他人的虛偽行為』聯繫起來才是正確的。 這些行為的後果： 失敗的行為或過患是：如果做了類似墮罪的事情，那麼今生就沒有積累和保持廣大菩提資糧的機會，如果全部都做了，那還用說嗎？今生也不會有清凈意樂的機會，因為是偽裝成菩薩，而不是真正的菩薩。其中，『積累』是指增長，『保持』是指產生，這是導師功德光（Yönten Öd）的解釋。其他的解釋則認為是沒有能力積累接近於地的證悟的資糧。所有的解釋都認為清凈意樂是指獲得地，也就是初地。總之，如果發生一次墮罪，那麼今生就不可能獲得初地，也沒有機會增長原有的廣大資糧和產生新的資糧，如果墮罪一再發生，那還用說嗎？因此，不要認為即使犯了墮罪也可以受菩薩戒，而要以生命為代價來守護不被根本墮罪所染污。《入菩薩行論》中也說：『如是墮罪具力者，菩提心力具力者，輪迴之中交替行，久遠障礙得地時。』這裡說到的四種墮罪只是這部論典中提到的，從《學集論》中所說的墮罪也具有同樣的後果。《虛空藏經》中也說了過患，如經中所說：『那些根本墮罪會使初入大乘的迷惑者，先前所積累的一切善根都化為灰燼而失敗，從天人和大乘的安樂之地墮落，墮入惡道。長久地在輪迴中流轉，與善知識分離。』 三種欺騙的分類：
【English Translation】 The three defeats have already been discussed with their respective differences. Regarding the first part of the word 'affliction', in some translations that take 'Thubpa' (Shakyamuni Buddha) as an ornament, the statement 'because of affliction, one follows others' is correct, because the Bodhisattvabhumi says: 'To believe in the hypocrisy of oneself or others as if it were the true Dharma'. Therefore, it is inappropriate to connect 'disguising as Dharma because of affliction' with 'one's own inappropriate attention', while it is correct to connect 'disguising as Dharma because of following others' with 'following the hypocrisy of others'. The consequences of these actions: The action of defeat or fault is: if one does any of those things like the place of defeat, then in this life there will be no opportunity to accumulate and maintain vast collections of enlightenment, let alone if one does all of them. In this life, there will also be no opportunity to have pure intention, because it is disguised as a Bodhisattva, not a true Bodhisattva. Among them, 'accumulation' means to increase, and 'maintenance' means to generate, as explained by the teacher Yönten Öd (Yon tan 'od). Other explanations say that there is no power to accumulate collections close to the realization of the ground. All the commentaries explain that pure intention is to attain the ground, which is the first ground. In short, if one defeat occurs, then it is impossible to attain the first ground in that life, and there is no opportunity to increase the vast collection of causes that already exist and to generate new ones that did not exist before, let alone if defeats occur again and again. Therefore, do not think that even if one has committed a defeat, one can still take the Bodhisattva vows, but one should risk one's life to protect oneself from being contaminated by the root downfall. The Bodhicaryavatara also says: 'Thus, those with powerful downfalls, and those with powerful Bodhicitta, alternately act in samsara, and it takes a long time to attain the ground.' The four defeats mentioned here are only those mentioned in this treatise, and the defeats mentioned in the Compendium of Trainings also have the same consequences. The Sutra of the Essence of Space also speaks of faults, as it says: 'Those root downfalls will cause the confused beginners who have just entered the Great Vehicle to destroy all the previously accumulated roots of virtue and fail, fall from the happy realms of gods and humans and the Great Vehicle, and go to the lower realms. They will wander in samsara for a long time and be separated from virtuous friends.' The classification of the three deceits:
ྱི་དབྱེ་བ་ལ་ཀུན་དཀྲིས་ཇི་ལྟ་བུས་མི་གཏོང་ལ་ཇི་ལྟ་བུས་གཏོང་བའི་ཚུལ་ནི། ༈ ཀུན་དཀྲིས་ཇི་ལྟ་བུས་མི་གཏོང་ལ་ཇི་ལྟ་བུས་གཏོང་བའི་ཚུལ། ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་བཞི་པོ་འདི་དག་གི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་གིས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དེ་བཏང་བར་མི་འགྱུར་ལ་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོས་ནི་གཏོང་ངོ་། །དེ་ལ་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་བསམ་པའི་སྒོ་ནས་བཞི་དང་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་བརྒྱད་དུ་བྱས་པ་རྙེད་པ་ཀུར་ལ་ཆགས་པ་སོགས་སོ། །འདི་བརྒྱད་མཚོན་བྱེད་ཡིན་ཏེ་བསླབ་བཏུས་སུ་གསུངས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོ་མ་ཚང་ན་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་དེར་གསུངས་པའི་མཚམས་མེད་ལས་ཀྱང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆེ་བའི་ཐེག་ཆེན་སྤོང་བ་དང་རྙེད་བཀུར་ལ་ཆགས་ནས་བདག་བསྟོད་གཞན་སྨོད་ལ་འདིར་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོ་མ་ཚང་ན་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ཡང་དེ་དགོས་པར་གསལ་ལོ། །འོན་ཀྱང་ལོག་ལྟ་སྐྱེས་པ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དོར་བ་ལ་དེ་དག་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་གི་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོ་ཚང་མི་དགོས་ཏེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་ནམ་སྙིང་གི་མདོར་གསུངས་ 1-14-59a པ་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོ་མ་ཚང་བ་རྣམས་ཟག་པ་ཆུང་འབྲིང་གང་རུང་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་ཕམ་པའི་སྡེ་ཚན་ལ་ཕམ་པར་མ་སོང་བ་རྣམས་ཟག་པ་ཆུང་འབྲིང་དུ་གཞུང་འདིར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོ་ངོས་བཟུང་བ་ནི་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་བཞི་པོ་འདི་དག་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་དང་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་པ་ཆུང་ངུ་ཙམ་ཡང་མི་སྐྱེད་པ་དང་དེས་མགུ་བར་བྱེད་ཅིང་དེ་ལ་དགའ་བ་དང་དེ་ཉིད་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་འདི་ནི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་བཞི་ཡོད་པ་ལས་དང་པོ་ནི། ཕམ་པ་ཞེས་པ་ནས་སྤྱོད་པ་དང་ཞེས་པའི་བར་ཏེ་ཆོས་བཞི་ཞེས་པ་ནི་འགྲེལ་པ་ཁ་ཅིག་འཆད་པ་ལྟར་བཞི་ག་ཚང་བ་མི་དགོས་ཀྱང་གང་རུང་གཅིག་གོ། རྒྱུན་མ་ཆད་ཅེས་པ་ལ་བོད་ཁ་ཅིག་ལན་གཉིས་ཡན་ཆད་བྱས་པ་ལ་འདོད་པ་དང་ཁ་ཅིག་སྦྱོར་དངོས་མཇུག་གསུམ་ཚང་བ་ལ་འདོད་པ་ཡོད་ཀྱང་འགྲེལ་པ་གང་ནས་ཀྱང་མ་བཤད་ཅིང་དོན་ལ་ཡང་མི་ཐོབ་པས་དོར་བར་བྱའོ། །དེས་ན་ཕམ་པར་འགྲོ་རྒྱུ་དེ་རྣམས་གང་རུང་ཞིག་སྤྱད་ཅིང་ད་དུང་དེ་ལ་ཕྱི་ཕྱིར་རམ་སླར་ཡང་སྤྱོད་འདོད་ཡོད་པ་ནི་སྔ་མ་དེ་རྒྱུན་མ་ཆད་པའི་དོན་ཏེ་འགྲེལ་པ་གསར་མ་ལས། ཉོན་མོངས་དྲག་པོ་ནི་ཟག་པ་རྣམས་ཕྱིར་ཞིང་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་ཀྱང་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་པ་ཆུང་ངུ་ཙམ་ཡང་མི་སྐྱེད་པ་དང་། ཞེས་གསུངས་ལ་ས་མུ་དྲའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་། དེ་བཞིའམ་བཞི་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་ཕྱི་ཕྱིར་ཞིང་སྤྱོད་པར་བྱེད་འདོད་དེ་ 1
【現代漢語翻譯】 關於如何通過完全纏縛（kun dkris，業障）來放棄或不放棄（戒律）的區別： 如何通過完全纏縛來放棄或不放棄（戒律）的方式： 對於類似墮罪（pham pa）的情況，這四種法（chos bzhi）的小或中等程度的完全纏縛不會導致放棄已經正確領受的戒律誓言，但完全纏縛則會導致放棄。這裡，類似墮罪的情況是指之前所說的從意樂（bsam pa）方面分的四種，以及從加行（sbyor ba）方面分的八種，如貪求利養恭敬等。這八種是代表性的，即使是《學集論》（bslab btus）中所說的那些，如果完全纏縛不完整，也不會導致墮罪。因為在那裡所說的比五無間罪（mtshams med las）更嚴重的捨棄大乘（theg chen spong ba），以及貪求利養恭敬而自讚毀他的行為，如果完全纏縛不完整，也不會導致墮罪。因此，對於其他情況，也需要具備完全纏縛才行。然而，對於生起邪見（log lta skyes pa）和捨棄菩提心（byang chub kyi sems dor ba），僅僅是生起這些就足夠了，不需要完全纏縛，因為之前已經說過了。因此，《寶積經》（nam snying gi mdo）中所說的那些不具備完全纏縛的情況，應被理解為小或中等的過失（zag pa），因為在本論中，沒有墮入墮罪範疇的那些都被認為是小或中等的過失。完全纏縛的定義是：對於這四種類似墮罪的法，持續不斷地行持（kun tu spyod pa），並且不生起哪怕是極小的羞恥心（ngo tsha shes pa）和慚愧心（khrel yod pa），並且以此為滿足，對此感到歡喜，並且認為這就是功德（yon tan）。這應被理解為完全纏縛。這有四個分支，第一個是『墮罪』到『行持』之間，即四法，如一些註釋所說，不一定需要全部具備，但至少需要其中之一。關於『持續不斷』，一些藏人認為做了兩次以上就算，一些人認為需要具備加行、正行和結行三個階段，但任何註釋都沒有這樣說，而且實際上也不合理，所以應該捨棄。因此，行持了那些會導致墮罪的行為中的任何一種，並且仍然想要再次行持，這就是之前那個行為『持續不斷』的含義。正如新註釋中所說：『強烈的煩惱會使過失增長，持續不斷地行持，並且不生起哪怕是極小的羞恥心和慚愧心。』《海論》（sa mu dra'i 'grel pa）中也說：『對於那四種或其中任何一種，想要反覆行持。』 1
【English Translation】 Regarding the distinction of how one abandons or does not abandon (precepts) through complete entanglement (kun dkris, karmic obscurations): How to abandon or not abandon (precepts) through complete entanglement: In cases similar to defeat (pham pa), small or medium complete entanglement with these four dharmas (chos bzhi) does not cause the abandonment of the vows of precepts that have been properly taken, but complete entanglement does cause abandonment. Here, cases similar to defeat refer to the four types previously mentioned from the perspective of intention (bsam pa), and the eight types from the perspective of action (sbyor ba), such as craving for gain and respect. These eight are representative; even those mentioned in the Compendium of Trainings (bslab btus), if complete entanglement is not complete, it does not lead to defeat. Because there, abandoning the Great Vehicle (theg chen spong ba), which is more serious than the five heinous crimes (mtshams med las), and praising oneself and disparaging others due to craving for gain and respect, if complete entanglement is not complete, it does not lead to defeat. Therefore, for other situations as well, it is necessary to have complete entanglement. However, for generating wrong views (log lta skyes pa) and abandoning the mind of enlightenment (byang chub kyi sems dor ba), merely generating these is sufficient; complete entanglement is not necessary, as has been said before. Therefore, those cases mentioned in the Ratnakuta Sutra (nam snying gi mdo) that do not have complete entanglement should be understood as small or medium faults (zag pa), because in this treatise, those that do not fall into the category of defeat are considered small or medium faults. The definition of complete entanglement is: continuously engaging (kun tu spyod pa) in these four dharmas similar to defeat, and not generating even the slightest sense of shame (ngo tsha shes pa) and embarrassment (khrel yod pa), and being satisfied with this, rejoicing in it, and regarding it as a virtue (yon tan). This should be understood as complete entanglement. This has four branches, the first being from 'defeat' to 'engaging,' that is, the four dharmas, as some commentaries say, it is not necessary to have all four, but at least one of them is needed. Regarding 'continuously,' some Tibetans think that doing it more than twice counts, and some think that it needs to have the three stages of preparation, main part, and conclusion, but no commentary says this, and it is not reasonable in practice, so it should be abandoned. Therefore, engaging in any of those actions that would lead to defeat, and still wanting to engage in them again, that is the meaning of the previous action being 'continuous.' As the new commentary says: 'Strong afflictions cause faults to increase, continuously engaging in them, and not generating even the slightest sense of shame and embarrassment.' The Ocean Commentary (sa mu dra'i 'grel pa) also says: 'For those four or any of them, wanting to engage in them repeatedly.' 1
-14-59b ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་རོ། །རྒྱ་མཚོ་སྤྲིན་དང་ཛི་ན་པུ་ཏྲས་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་རྣམས་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པས་ནི་དེ་ལྟར་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཉམས་པར་བྱས་པར་འགྱུར་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་ཆུང་ངུ་ཙམ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཞེས་རྒྱུན་མི་ཆད་དུ་སྤྱོད་པ་ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་ཉམས་པའི་རྒྱུར་བསྟན་ཏེ་དོན་ནི་སྔ་མ་གཉིས་པར་འདྲའོ། །འགྲེལ་པ་ཁ་ཅིག་གིས་ཐུན་ཚོད་ལས་མ་འདས་པ་ལ་འདོད་པ་ནི་འོག་ཏུ་བཤད་དོ། །ཡན་ལག་གཉིས་པ་ནི། ངོ་ཚ་ཤེས་པ་ཞེས་པ་ནས་མི་སྐྱེད་པ་དང་ཞེས་པའི་བར་རོ། །དེ་ལ་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་ནི་བྱང་ས་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་ན་བདག་གི་ཆ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་ནས་འཛེམ་པ་ནི་ངོ་ཚ་ཤེས་པའོ། །དེ་ཉིད་ལ་གཞན་དག་ལ་འཇིགས་ཤིང་གུས་པས་འཛེམ་པ་ནི་ཁྲེལ་ཡོད་པའོ་ཞེས་གསུངས་པའོ། །འདི་གཉིས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་ཉེས་པར་སྤྱད་པའོ། །རྣམ་པ་ནི་འཛེམ་པར་བྱེད་པའོ། །ཁྱད་པར་ནི་འདི་ནི་བདག་གི་བྱ་བའི་ཆ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས་རང་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ཏེ་འཛེམ་ན་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་གཞན་གྱིས་སྨོད་ན་མི་རུང་ངོ་ཞེས་གཞན་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ཏེ་འཛེམ་ན་ཁྲེལ་ཡོད་དོ། །འདི་གཉིས་ཆེན་པོ་དང་འབྲིང་ལྟ་ཞོག་ཆུང་ངུ་ཙམ་ཡང་མ་སྐྱེས་པ་སྟེ་གང་ལ་མ་སྐྱེས་པའི་གཞི་ནི་ཕམ་པར་འགྲོ་རྒྱུའི་ཉེས་སྤྱོད་ལ་ཞུགས་པ་ལའོ། །ཕམ་པར་འགྲོ་བ་ལ་དེ་གཉིས་ཀ་མི་སྐྱེད་པ་ཞེས་གསུངས་པས་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་གང་རུང་ཞིག་ཆུང་དུ་ཙམ་ཞིག་སྐྱེས་ཀྱང་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་དེ་གཉིས་ 1-14-60a སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པའི་དུས་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཕམ་པར་འགྲོ་རྒྱུའི་ཉེས་སྤྱོད་ལ་ཞུགས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཡིན་གྱི་ཐུན་ཚོད་ཀྱི་ནང་ཚུན་ཆད་དུ་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡན་ལག་གསུམ་པ་ནི། དེས་མགུ་ཞེས་པ་ནས་དགའ་བ་ཞེས་པའི་བར་རོ། །འདི་ལ་རྒྱ་མཚོ་སྤྲིན་དང་ཛི་ན་པྲ་ཏྲས་ངོ་ཚ་མེད་པ་དེས་ཀྱང་མགུ་བར་བྱེད་ཅེས་གསུངས་ཏེ་གཞི་གང་ལ་ངོ་ཚ་མི་སྐྱེ་བའི་ཉེས་སྤྱོད་དེས་མགུ་བའམ་ཡང་ན་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་མེད་པ་དེས་བྱ་བ་དེ་ལ་མགུ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་བྱ་སྟེ་ས་མུ་དྲས། ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རངས་ཏེ་དགའ་བར་བྱེད། ཅེས་འཆད་པ་ལྟར་རོ། །ཉེས་སྤྱོད་ལ་ཞུགས་པ་ལ་འཛེམ་པ་མ་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་བྱ་བ་དེས་རང་གི་ཡིད་མགུ་བ་ཞིག་དགོས་ཞེས་པའོ། །དེ་ལ་དགའ་བ་ནི་ཉེས་སྤྱོད་དེ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་མི་སྤོང་བ་ལ་རྒྱ་མཚོ་སྤྲིན་དང་ཛི་ན་པུ་ཏྲ་གཉིས་ཀས་བཤད་དོ། །འདི་རྣམས་སྔ་མ་རྣམས་གཞིར་བཞག་ནས་ཕྱི་མ་མ་ཚང་ན་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོའི་ཡན་ལག་མི་ཚང་བས་སྣོན་པ་བྱེད་པ་ཡིན་པ་ལ། མི་སྤོང་བ་མེད་ན་སྤོང་བར་འགྱུར་ལ་སྤོང་ན་ནི་འཛེམ
【現代漢語翻譯】 如上所述。海云（Samudramegha）和吉那布扎（Jinaputra）認為，如果不斷地進行那些導致失敗的行為，那麼羞恥感和慚愧感就會完全喪失。因此，即使是『小小的』也需要提及。這表明，持續不斷地進行那些行為會導致羞恥感和慚愧感的喪失，其含義與前兩者相似。有些註釋者認為，這指的是不超過一個時段（thun tshod），這將在後面討論。 第二個分支是：從『羞恥感』到『不產生』。其中，羞恥感和慚愧感在《菩薩地論》中被解釋為：『菩薩在進行不應做的事情時，意識到這不屬於自己的行為而產生的克制，是為羞恥感。』『因為害怕和尊重他人而產生的克制，是為慚愧感。』這兩者的目標是不正當的行為，形式是克制，區別在於，前者認為『這不是我該做的事』，從而以自身為理由進行克制，是為羞恥感；後者認為『如果被他人指責就不好了』，從而以他人為理由進行克制，是為慚愧感。』即使是很小的事情，更不用說大的和中等的了，也不會產生。而不會產生的根源，在於參與了會導致失敗的不良行為。因為說在導致失敗的行為中不會產生這二者，所以即使羞恥感和慚愧感中的任何一種產生了一點點，也不會導致失敗。那麼，這二者 1-14-60a 產生和不產生的時間是什麼時候呢？是在參與會導致失敗的不良行為的那一刻，而不是在一個時段之內，這將在後面解釋。第三個分支是：從『以此滿足』到『喜悅』。這裡，海雲和吉那布扎說，即使沒有羞恥感，也會感到滿足。也就是說，對於那些不會產生羞恥感的不良行為感到滿足，或者說，沒有羞恥感和慚愧感會讓人對那些行為感到滿足。正如薩穆扎（Samudra）所解釋的：『僅僅是沒有羞恥感和慚愧感，就會感到滿足和喜悅。』僅僅是不對參與不良行為產生剋制是不夠的，還需要對那些行為感到內心滿足。而對於那些行為感到喜悅，指的是不斷地進行那些不良行為而不放棄，這是海雲和吉那布扎共同解釋的。這些都是以前面的為基礎，如果後面的不完整，那麼『大圓滿』（kun dkris chen po）的分支就不完整，所以需要補充。如果沒有不放棄，就會變成放棄，如果放棄了，那麼克制
【English Translation】 As it is said. Samudramegha (རྒྱ་མཚོ་སྤྲིན་, Ocean Cloud) and Jinaputra (ཛི་ན་པུ་ཏྲ, Son of Jina) stated that constantly engaging in those actions that lead to defeat causes all forms of shame and embarrassment to be completely lost. Therefore, even 'a little' needs to be mentioned. This indicates that constantly engaging in those actions is shown to be the cause of losing shame and embarrassment, and the meaning is similar to the previous two. Some commentators believe that this refers to not exceeding a period (thun tshod), which will be discussed later. The second branch is: from 'shame' to 'not arising'. In this, shame and embarrassment are explained in the Bodhisattvabhumi (བྱང་ས་, Bodhisattva Grounds) as: 'When a Bodhisattva engages in what is not proper, knowing that it is not part of himself and refraining from it, is shame.' 'Refraining from the same out of fear and respect for others is embarrassment.' The object of these two is improper conduct. The form is refraining. The difference is that this one thinks, 'This is not part of my actions,' and refrains based on his own reasons, which is shame, and the other thinks, 'It is not right if others scold me,' and refrains based on others' reasons, which is embarrassment. Even a small amount, let alone large and medium, does not arise. The basis for not arising is engaging in misconduct that leads to defeat. Because it is said that both of these do not arise in what leads to defeat, even if a small amount of either shame or embarrassment arises, it will not lead to defeat. So, when do these two 1-14-60a arise and not arise? It is immediately after engaging in misconduct that leads to defeat, and it is not appropriate to think that it is within a period, which will be explained later. The third branch is: from 'satisfied with that' to 'joy'. Here, Samudramegha and Jinaputra said that even without shame, one is satisfied. That is, being satisfied with the misconduct in which shame does not arise, or that the lack of shame and embarrassment causes one to be satisfied with those actions. As Samudra explains: 'Just the lack of shame and embarrassment makes one content and joyful.' It is not enough to just not refrain from engaging in misconduct, one needs to be satisfied with those actions in one's mind. And being joyful about those actions refers to constantly engaging in those misconducts without abandoning them, which is explained by both Samudramegha and Jinaputra. These are based on the previous ones, and if the latter is not complete, then the branch of 'Great Perfection' (kun dkris chen po) is not complete, so it needs to be supplemented. If there is no non-abandonment, it will become abandonment, and if abandoned, then refraining
་པའི་བློ་སྐྱེ་བས་ཡན་ལག་གཉིས་པ་ཡང་མ་ཚང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་སྤོང་བ་ནི་ཉེས་དམིགས་སུ་བལྟས་ནས་མི་སྤོང་བ་ལ་མི་བྱེད་དོ། །འོ་ན་གང་ཞེ་ན་འདི་ལ་སློབ་དཔོན་ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱིས། མགུ་བ་ནི་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་དགའ་བ་སྐྱེད་པ་དང་དགའ་བ་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་གནས་པ་ལ་འཆད་པ་ལྟར་མགུ་བ་ནི་ཉེས་སྤྱོད་དེ་ལ་དགའ་བ་ཡིན་ལ་དགའ་བ་ནི་ཉེས་སྤྱོད་དེ་སྒྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་དགའ་བ་ཙམ་ལ་བྱས་ན་དགོངས་པ་མཐུན་ནམ་སྙམ་མོ། །འོ་ན་རྒྱུན་མི་ 1-14-60b ཆད་དུ་སྤྱོད་པའི་ཕྱི་མ་ལ་སྤྱོད་འདོད་ཡོད་པ་དང་ཟློས་སོ་ཞེ་ན། མི་ཟློས་ཏེ་དེ་ལ་འདོད་པ་དང་དེ་ལ་དགའ་བ་གཉིས་སེམས་བྱུང་སོ་སོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་བཞི་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བ་སྟེ་འདི་ཡི་དོན་བྱ་བ་དེ་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་མི་ལྟ་བ་ལ་རྒྱ་མཚོ་སྤྲིན་དང་ཛི་ན་པུ་ཏྲས་བཤད་དོ། །གལ་ཏེ་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་ན་འཛེམ་པའི་བློ་མི་སྐྱེ་བ་དང་དེ་ལ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་འོང་སྙམ་ན། མི་འགལ་ཏེ་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་བ་ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་ཉེས་དམིགས་སུ་མཐོང་ཡང་དགའ་བས་འཇུག་པ་ནི་ཁྲིམས་ལྡན་ལོག་གཡེམ་ལ་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །དགའ་མགུ་གཉིས་ཀྱི་བཤད་པ་བརྗེས་པ་མ་གཏོགས་པ་ས་མུ་དྲ་ཡང་སྔ་མ་དང་མཐུན་ནོ། །སློབ་དཔོན་ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱིས་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་ལ་འདི་དག་ནི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བ་ཅན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་ཕམ་པའི་གནས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སྐྱོན་མེད་དུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་གྱི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་འདོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱོགས་སུ་ལྟ་ཞིང་མི་འདོད་པའི་ཕྱོགས་སུ་མི་ལྟ་བ་ལ་དགོངས་པས་འགྲེལ་པ་རྣམས་དགོངས་པ་གཅིག་གོ། མདོ་བཏུས་ཀྱི་འགྲེལ་པར་རྒྱུན་མ་ཆད་པ་ནི་ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་པའི་བར་དུ་མ་ཆད་པ་ལ་འཆད་ཅིང་། དེའི་དོན་ནི་སྔ་མ་མང་པོས་དེའི་བར་ལ་ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་མ་སྐྱེས་པས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་བར་མ་བཅད་པ་ལ་འདོད་དེ་བདག་བསྟོད་སོགས་ཀྱི་རིགས་འདྲ་མ་ཆད་པ་དགོས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །ཐུན་ཚོད་ 1-14-61a ཀྱང་ཉེ་བར་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པ་ལས། བྱང་སེམས་ལ་སྔ་དྲོ་ལྟུང་བ་བྱུང་ན་ཕྱེད་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་མ་བྲལ་བར་གནས་ན་དེའི་ཚུལ་ཁྲིམས་མཐའ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱེད་ལ་བྱུང་ན་ཕྱི་དྲོ་དང་ཕྱི་དྲོ་བྱུང་ན་སྲོད་ལ་དང་སྲོད་ལ་བྱུང་ན་ནམ་གུང་དང་ནམ་གུང་ལ་བྱུང་ན་ཐོ་རངས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་མ་བྲལ་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་མཐའ་མེད་དོ། ཞེས་གསུངས་པས་ཐོ་རངས་བྱུང་ན་སྔ་དྲོ་ལ་ཞེས་པ་དོན་གྱི་ཐོབ་པས་ཉིན་ལ་ཆ་གསུམ་མཚན་ལ་ཆ་གསུམ་བྱས་པའི་ཉིན་ཞག་གི་དྲུག་ཆའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །འདི་ལ་སྔ་མ་མ
【現代漢語翻譯】 如果因為產生厭惡之心而不去做，那麼第二個支分也不完整了。如果不捨棄，是因為視其為過患而不捨棄，所以才不去做。那麼是什麼呢？對此，學誠大師功德光說：『滿足是指從內心深處產生喜悅，並通過喜悅的結合而安住。』按照這種解釋，滿足是對惡行的喜悅，而喜悅僅僅是對成就惡行的行為的喜悅，這樣理解是否符合大師的意旨呢？那麼，如果持續不斷地行持，是否與之後想要行持相矛盾呢？不矛盾，因為對它的慾望和對它的喜悅是兩種不同的心所。第四個支分是：視其為功德，也就是說，不視其為過患。對此，海雲和寂天菩薩都這樣說。如果視其為過患，那麼就不會產生羞恥之心，那麼又怎麼會喜歡它呢？不矛盾，因為視其為過患是羞恥和慚愧的原因，而不是它們的本體。即使視其為過患，仍然因為喜悅而去做，就像持戒者行邪淫一樣。除了顛倒了喜悅和滿足的解釋之外，薩穆扎的觀點也與前者相同。學誠大師功德光說：『那些具有將失敗之處視為功德的心態的人，就是視其為功德的人。』這並不是說要認為失敗之處的法沒有過錯，而是像『慾望的功德』所說的那樣，要從慾望的角度去看待，而不是從不欲望的角度去看待。因此，所有註釋的意旨都是一致的。《總集經》的註釋中說，持續不斷是指在超過一段時間內沒有中斷。其含義是，因為之前很多人沒有產生羞恥和慚愧，所以沒有被這二者中斷。如果需要像自我讚揚等類似的行為不間斷，那就太過分了。即使是一段時間，也是近圓所問：『如果菩薩早上犯了墮罪，如果在中午之前沒有失去菩提心，那麼他的戒律是無盡的。同樣，如果在中午犯了墮罪，那麼在下午；如果在下午犯了墮罪，那麼在傍晚；如果在傍晚犯了墮罪，那麼在半夜；如果在半夜犯了墮罪，那麼在黎明之前沒有失去菩提心，那麼他的戒律是無盡的。』因此，如果在黎明犯了墮罪，那麼在早上，實際上就獲得了白天分為三部分，夜晚分為三部分，晝夜的六分之一。對此，之前的很多人
【English Translation】 If one does not do it because of generating a mind of aversion, then the second limb is also incomplete. If one does not abandon it, it is because one regards it as a fault and does not abandon it, so one does not do it. Then what is it? On this, the master Yönten Ö says: 'Satisfaction means generating joy from the depths of one's heart and abiding through the union of joy.' According to this explanation, satisfaction is joy in the misdeed, and joy is merely joy in the act of accomplishing the misdeed. Does this understanding accord with the master's intention? Then, if one continuously engages in it, does it contradict the desire to engage in it later? It does not contradict, because the desire for it and the joy in it are two separate mental factors. The fourth limb is: regarding it as a virtue, that is, not regarding it as a fault. On this, Samudra, Megha, and Jinaputra have said. If one regards it as a fault, then how can one not generate a mind of shame, and how can one have joy in it? It is not contradictory, because regarding it as a fault is the cause of shame and embarrassment, but not their essence. Even if one sees it as a fault, one still engages in it out of joy, just as a monk engages in illicit sexual conduct. Except for reversing the explanations of joy and satisfaction, Samudra's view is also the same as the former. The master Yönten Ö says: 'Those who have the attitude of thinking that these are virtues in the same way as the objects of defeat, are those who regard them as virtues.' This does not mean that one should regard the objects of defeat as faultless, but as it is said, 'the virtues of desire,' one should regard them from the perspective of desire and not from the perspective of non-desire. Therefore, the intentions of all the commentaries are the same. The commentary on the Compendium of Sutras explains that continuous means not interrupted for more than a period of time. Its meaning is that because many people before did not generate shame and embarrassment, they were not interrupted by these two. If it is necessary for similar actions such as self-praise to be uninterrupted, then it is too extreme. Even a period of time is what was asked by Nyewar Khor: 'If a Bodhisattva commits a transgression in the morning, if he does not lose his Bodhicitta before noon, then his discipline is endless. Similarly, if he commits a transgression at noon, then in the afternoon; if he commits a transgression in the afternoon, then in the evening; if he commits a transgression in the evening, then at midnight; if he commits a transgression at midnight, then before dawn, if he does not lose his Bodhicitta, then his discipline is endless.' Therefore, if one commits a transgression at dawn, then in the morning, one actually obtains one-sixth of the day and night, dividing the day into three parts and the night into three parts. On this, many of the previous ones
ི་འཐད་དེ། རྒྱུན་མ་ཆད་པའི་དོན་དང་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་མི་སྐྱེ་བ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་སོང་བས་གཞུང་ནས་ཡན་ལག་སོ་སོར་བགྲངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །འདིར་བསྟན་པའི་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱིས་མ་བསྟན་ཀྱང་ཁ་བསྐངས་ནས་ཐུན་ཚོད་བྱེད་ན། བྱང་སར་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོའི་ཡན་ལག་ཚང་བར་མ་བསྟན་པར་འགྱུར་ལ། གཞན་གྱིས་བསྣན་ཡིན་བྱེད་ན་དེར་ཡང་མ་ངེས་པའི་ཡན་ལག་དུ་མ་འཇུག་པར་རིགས་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱི་མ་ཐུན་ཚོད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་མདོ་ཡི་དོན་མིན་ཏེ་མདོ་དེ་ལས། ཉེ་བར་འཁོར་ཇི་ལྟར་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པ་བཅོས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་པ་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པ་བཅོས་སུ་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཉེ་བར་འཁོར་འདི་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་གལ་ཏེ་སྔ་དྲོའི་དུས་ཀྱི་ཚེ་ཉེས་པ་བྱུང་ལ་གུང་ཚིགས་ཀྱི་དུས་ཀྱི་ཚེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་དང་ 1-14-61b མ་བྲལ་བར་གནས་པར་བྱེད་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་མ་གཏུགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་པ་མན་ཆད་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ་གུང་ཚིགས་དང་ཕྱི་དྲོ་གཉིས་དང་ཕྱི་དྲོ་དང་མཚན་མོའི་ཐུན་དང་པོ་གཉིས་དང་ཐུན་དང་པོ་དང་མཚན་མོའི་གུང་ཐུན་གཉིས་དང་གུང་ཐུན་དང་ཐུན་ཐ་མ་གཉིས་ལ་གསུངས་ནས། ཉེ་བར་འཁོར་དེ་ལྟར་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ནི་བཅོས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འགྱོད་པའི་ཀུན་ནས་ལྡང་བ་ཧ་ཅང་བསྐྱེད་པར་མི་བྱ་ཞིང་ཧ་ཅང་ཡིད་ལ་གཅགས་པར་ཡང་མི་བྱའོ། །ཉེ་བར་འཁོར་དེ་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཉེས་པ་བྱུང་ན་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཉམས་པ་དང་རབ་ཏུ་ཉམས་པ་དང་ཡོངས་སུ་གཏུགས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་པས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤང་བའི་ཕྱིར་མགོ་དང་གོས་ལ་མེ་འབར་བ་ལྟ་བུར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་བ་ལྷག་པའི་བསམ་པས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ནི་བཅོས་སུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་སྔ་དྲོ་ལྟུང་བ་བྱུང་ན་ཞེས་པའི་ལྟུང་བ་དེ་ནི་རྩ་ལྟུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་ལྟུང་ཡིན་པར་ཅིས་ཤེས་ན་ཐེག་ཆེན་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བསླབ་པ་གཉིས་ཕྱིར་བཅོས་སུ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ལན་དུ་གསུངས་ལ་དེའི་དོན་བསྡུར་ཡང་དེ་ལྟར་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་བཅོས་སུ་ཡོད་ 1-14-62a པ་ཞེས་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་བ་ལ་ཉེས་པ་བྱུང་ན་སླར་བཅོས་སུ་མེད་པར་གསུངས་པས་ཤེས་ཏེ་རྩ་ལྟུང་ལ
【現代漢語翻譯】 這不合理。因為『不間斷』的意義和『不生慚愧和羞恥』二者合為一體，與經論中將支分分別列舉相矛盾。如果用這裡所說的支分沒有提到的內容來補充，那就成了《瑜伽師地論》中沒有完整列出『大圓滿』的支分。如果認為是其他人新增的，那麼其中也會混入許多不確定的支分，這樣就沒完沒了了。後面的『時段』的分類也不是經文的原意，因為在那部經中說：『阿難，如果大乘的菩薩們有可以補救的戒律，而聲聞乘的修行者們的戒律不可補救，那是為什麼呢？』阿難，對於進入大乘的菩薩來說，如果在上午犯了錯誤，但在中午時，仍然不離對一切智智的追求，那麼這位進入大乘的菩薩的戒蘊就沒有完全毀壞。』從『如果』開始，同樣適用於中午和下午，下午和初夜，初夜和半夜，半夜和后夜。經中說：『阿難，因此，進入大乘的菩薩們的戒律是可以補救的，因為菩薩不應過度生起後悔，也不應過度懊惱。阿難，如果聲聞乘的修行者屢次犯錯，那麼聲聞乘修行者的戒蘊就被破壞、嚴重破壞、完全毀壞。』為什麼呢？因為聲聞乘的修行者必須像頭和衣服著火一樣，努力斷除一切煩惱。因此，對於那些希望通過殊勝的意樂而獲得涅槃的聲聞乘修行者來說，他們的戒律是不可補救的。』這裡所說的『如果在上午犯了錯誤』，這個錯誤指的是根本墮罪。怎麼知道是根本墮罪呢？因為這是在回答大乘和聲聞乘的戒律是否可以補救的問題，比較其含義可知，菩薩的戒律是可以補救的，而聲聞乘的修行者犯錯后則不可補救，由此可知是根本墮罪。 根本墮罪。
【English Translation】 This is unreasonable. Because the meaning of 'uninterrupted' and 'not generating shame and embarrassment' are integrated into one, which contradicts the scriptures listing the limbs separately. If the limbs mentioned here are not supplemented, then the limbs of 'Great Perfection' in the Yogacarabhumi-sastra will not be fully listed. If it is considered that others have added it, then many uncertain limbs will be mixed in, which will be endless. The classification of the later 'time period' is also not the original meaning of the sutra, because in that sutra it says: 'Ananda, if the precepts of the Bodhisattvas who have entered the Mahayana are remediable, and the precepts of the Sravakas are not remediable, why is that?' Ananda, for a Bodhisattva who has entered the Mahayana, if he commits a mistake in the morning, but at noon, he still does not depart from the pursuit of omniscience, then the aggregate of morality of this Bodhisattva who has entered the Mahayana is not completely destroyed.' Starting from 'if', it also applies to noon and afternoon, afternoon and first night, first night and midnight, midnight and last night. The sutra says: 'Ananda, therefore, the precepts of the Bodhisattvas who have entered the Mahayana are remediable, because Bodhisattvas should not generate excessive regret, nor should they be excessively remorseful. Ananda, if the Sravakas repeatedly make mistakes, then the aggregate of morality of the Sravakas is destroyed, severely destroyed, and completely destroyed.' Why? Because the Sravakas must strive to eliminate all afflictions like their head and clothes are on fire. Therefore, for those Sravakas who wish to attain Nirvana through superior intention, their precepts are not remediable.' The 'mistake committed in the morning' mentioned here refers to the root downfall. How do you know it is a root downfall? Because this is in response to the question of whether the precepts of the Mahayana and Sravakas can be remedied, comparing its meaning shows that the precepts of the Bodhisattvas can be remedied, while the Sravakas cannot be remedied after making a mistake, thus it is known to be a root downfall. Root downfall.
ས་གཞན་ཕྱིར་བཅོས་སུ་རུང་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་མིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་རྩ་ལྟུང་ཡིན་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་མ་གཏུགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་སུ་གཏུགས་པའི་དོན་ནི་ཉམས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་བསླབ་བཏུས་སུ་དྲངས་པའི་འགྱུར་ལས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་མཐའ་མེད་དོ་ཞེས་འབྱུང་བ་འདི་བདེ་སྟེ་དེའི་དོན་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་རྩ་ལྟུང་བྱུང་བས་ཕྱིར་བླང་དུ་མེད་ན་དེའི་མཐའ་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་མཐའ་ཡོད་ན་ཡང་བླང་དུ་ཡོད་པས་མཐའ་མེད་ཅེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མདོ་དེས་ཐུན་ཚོད་བསྟན་ཏུ་ཆུག་ན་ཡང་མི་འགྲིག་སྟེ་ཐུན་ཚོད་འདོད་པ་ལྟར་ན་ཐུན་དེའི་ནང་དུ་གཉེན་པོས་སླེབ་དགོས་ལ། སྔ་དྲོ་ལྟུང་བ་བྱུང་ན་གུང་ཚིགས་ལ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་དེ་གཉིས་ཀྱང་ཐུན་ཚོད་སོ་སོ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་གཞུང་ནས་ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་དང་ཉེས་དམིགས་སུ་བལྟ་བ་ཡོད་མེད་ལ་བཤད་ལ། མདོ་ལས་སྨོན་སེམས་དང་མ་བྲལ་བ་ལ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ལམ་སྒྲོན་འགྲེལ་པར། ཐུན་ཚིགས་དྲུག་པོ་དུམ་བུ་བཅོ་བརྒྱད་འགྱུར། །སྔ་དྲོའི་ཐུན་ལ་དུམ་བུ་གསུམ་ཡོད་པའི། །དུམ་བུ་དང་པོ་དུམ་བུ་བར་མ་ལ། །ཉེས་པ་བྱུང་བ་དུམ་བུ་ཐ་མ་དེར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་བརྗེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉམས། །ཕྱི་མ་ལྔ་ཡང་ 1-14-62b དེ་བཞིན་བསྒྲེ་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཅི་ཞེ་ན། འདི་ནི་ལུང་དེའི་གོང་དུ། སྡིག་པའི་གྲོགས་སྤངས་ཐུན་ཚིགས་སྦྱོར་དང་ལྡན། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་ལམ་ལ་འཇུག་པའི་སློབ་མའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐུན་ཚིགས་སྦྱོར་དང་ལྡན་ཞེས་པ་ནི་ཐུན་དྲུག་རེ་རེའི་དུམ་བུ་དང་པོ་གཉིས་སུ་ཉེས་པ་བྱས་པ་དེ་དུམ་བུ་ཐ་མ་ཚུན་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དྲན་ནས་སླར་གསོ་བའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པ་དགོས་ཀྱི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བྱང་སེམས་ཐ་མའི་ཕྱིར་བཅོས་ཀྱི་ཚུལ་ལས་ཀྱང་ཉམས་སོ་ཞེས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ལུང་དེའི་འཕྲོས་ཉིད་ནས། དུམ་བུ་དང་པོར་ལེགས་པར་གསོ་བྱེད་པ། །སྐྱེས་བུ་རབ་ཡིན་འབྲིང་ནི་གཉིས་ལས་སོ། །དུམ་བུ་ཐ་མར་གསོ་བ་ཐ་མ་སྟེ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་མ་ཟད་སྐྱེས་བུ་རབ་ཀྱི་རབ་ནི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དང་རབ་ཀྱི་འབྲིང་ནི་གཉིས་པ་དང་རབ་ཀྱི་ཐ་མ་ནི་སྐད་ཅིག་གསུམ་པར་གསོ་བས་དགུ་དྲུག་ལྔ་བཅུ་ང་བཞིར་ཡང་གསུངས་ཏེ། ཕྱིར་འཆོས་པའི་ཚུལ་ཡིན་གྱི་ཕམ་པར་འགྱུར་བའི་ཐུན་ཚིགས་མིན་ནོ། །འོ་ན་རྩ་ལྟུང་བྱུང་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་སླར་གསོར་རུང་བ་དེ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལ་བྱེད་དམ་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སོ་ཐར་ལ་བྱེད། དང་པོ
【現代漢語翻譯】 認為其他補救方法也存在於聲聞乘中，因此不是菩薩的特殊之處。如果這是指根本墮罪，那麼就與『僅僅是沒有完全依靠戒蘊』的說法相矛盾，因為完全依靠戒律意味著已經墮落。答：沒有過失，因為在《學集論》的翻譯中說『戒蘊是無盡的』，這很好，因為它的意思是，如果菩薩相續中的戒律因為根本墮罪而無法恢復，那麼它的盡頭就到此為止了，因此如果是有盡頭的，那麼就可以恢復，所以說是無盡的。如果經部允許指示時間段，那也是不合理的，因為按照所希望的時間段，必須在該時間段內進行補救。如果早上發生墮罪，那麼中午就要補救，這兩者也被認為是不同的時間段，並且經典中也根據是否有羞恥心和罪惡感來進行解釋，經典中也說不要與願心分離。那麼，《菩提道燈論釋》中說：『六個時段變成十八個部分，早上的時段有三個部分，第一個部分和中間部分，如果發生過失，在最後一個部分，菩提心遺忘，菩薩墮落。後面的五個也一樣。』這是什麼意思呢？這是因為在該論的開頭，通過『捨棄罪惡的朋友，與時段結合』等方式，描述了受持菩薩戒後進入道的學徒的特徵。『與時段結合』的意思是，在六個時段的每個時段的第一個和第二個部分犯了過失，需要在最後一個部分憶念菩提心並恢復，如果不是這樣，那麼菩薩不僅會從最終補救的方式中墮落。就像那部論的其餘部分所說的那樣：『在第一個部分很好地恢復，是最好的人，中間是第二好的人，在最後一個部分恢復是最差的人。』不僅如此，最好的人中的最好的人是在第一個剎那恢復，最好的人中的第二好的人是在第二個剎那恢復，最好的人中的最差的人是在第三個剎那恢復，因此也說是九、六、五十四，這是補救的方式，而不是變成失敗的時段。那麼，即使發生了根本墮罪，也可以恢復戒律，這是指菩薩的戒律還是指菩薩相續中的別解脫戒？第一種情況是……
【English Translation】 The assertion that other remedies are also present in the Śrāvaka Vehicle, and therefore not unique to Bodhisattvas, is incorrect. If it refers to a root downfall, it contradicts the statement that 'it is only when one has not fully relied on the aggregates of discipline,' because fully relying on discipline implies that one has fallen. Response: There is no fault, because the translation in the Śikṣāsamuccaya states that 'the aggregates of discipline are endless,' which is good, because it means that if the discipline in the Bodhisattva's continuum cannot be restored due to a root downfall, then its end is only up to that point. Therefore, if it has an end, it can be restored, hence it is said to be endless. Even if the Sūtra allows for indicating time periods, it is still unreasonable, because according to the desired time period, one must apply the remedy within that time period. If a downfall occurs in the morning, then it must be remedied by noon, and these two are also considered separate time periods. Furthermore, the texts explain based on whether there is shame and remorse, and whether one views it as a fault. The Sūtra also speaks of not being separated from the aspiration. So, what does the Commentary on the Lamp for the Path mean when it says: 'The six time periods become eighteen parts. The morning time period has three parts. In the first part and the middle part, if a fault occurs, in the last part, the Bodhicitta is forgotten, the Bodhisattva falls. The latter five are also to be applied in the same way.' This is because before that passage, it describes the qualities of a student who, having taken the Bodhisattva vows through 'abandoning sinful friends, being endowed with the application of time periods,' etc., enters the path. 'Being endowed with the application of time periods' means that if one commits a fault in the first and second parts of each of the six time periods, one needs to remember the Bodhicitta and restore it by the last part. If it is not like that, then the Bodhisattva will fall even from the way of ultimate remedy. As that passage itself says: 'One who restores well in the first part is the best person, the middle is the second best. Restoring in the last part is the worst.' Moreover, the best of the best people restores in the first instant, the second best of the best restores in the second instant, and the worst of the best restores in the third instant, therefore it is also said to be nine, six, fifty-four. This is the way of remedy, not a time period that leads to defeat. So, even if a root downfall occurs, the fact that one can restore the discipline, does this refer to the Bodhisattva's vows or to the Prātimokṣa in the Bodhisattva's continuum? The first case is...
་ལྟར་ན་སླར་གསོར་རུང་བ་ལ་སྨོན་སེམས་མ་བྲལ་ན་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པ་མི་རིགས་ཏེ་སྨོན་པ་བཏང་བ་སླར་ཡང་སེམས་བསྐྱེད་ནས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལེན་ན་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་ལྡན་ལ་ཕམ་པ་བྱུང་ནས་སླར་བླངས་ཀྱང་སྔོན་གྱི་སྡོམ་པ་འདྲ་བ་ཕྱིར་བླང་ 1-14-63a དུ་མེད་པར་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་གཞུང་མང་པོ་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་སྨོན་སེམས་དང་བྲལ་མ་བྲལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཡང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མདོ་འདི་སློབ་དཔོན་ཞི་བ་ལྷས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་མཐུས་སྡིག་ལྟུང་འདག་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ་དྲངས་ལ་མདོའི་དོན་ནི་རྩ་ལྟུང་བྱུང་ཡང་སྨོན་སེམས་དང་མ་བྲལ་ན་སླར་སྡོམ་པ་གསོར་ཡོད་པར་བསྟན་པས་ན། རྩ་ལྟུང་གིས་སྡོམ་པ་སླར་སྐྱེ་བའི་གེགས་བྱེད་པའི་སྒྲིབ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་མ་བྲལ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་བཀག་ཅེས་བཤད་དགོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པར་མངོན་ཏེ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི་སྨོན་སེམས་བཏང་བ་ལ་ཡང་སླར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་སྤྱོད་འཇུག་ཏུ་ལྟུང་བ་སྟོབས་ལྡན་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྟོབས་ལྡན་འདྲེས་མར་སྤྱོད་ནས་ཐོབ་པ་ལ་རིང་དུ་ཐོགས་ཞེས་སྨོན་སེམས་བཏང་བའི་ཉེས་དམིགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་གསུངས་ལ་ལྟུང་བ་སྟོབས་ལྡན་ནི། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ། །ལྟུང་བའི་ནང་ན་ལྕི་བ་སྟེ། །ཞེས་ལུང་དེའི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་སྨོན་སེམས་བཏང་བའོ། །དེ་དང་སྨོན་སེམས་སྟོབས་ལྡན་རེས་ཀྱིས་འདྲེ་བར་བྱེད་པ་ནི་ལྟུང་བ་དེ་བྱུང་ནས་སླར་ཡང་སྨོན་སེམས་སྟོབས་ལྡན་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པས་སེམས་བསྐྱེད་སོར་ཆུད་ན་སྡོམ་པ་མི་སྐྱེ་བའི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པ་ལས་ཀྱང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་བ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ནི་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་བགྱི། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་བ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ནི་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་བགྱི། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ 1-14-63b རྣམས་ཀྱི་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ནི་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་བགྱི། ཞེས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སོ་ཐར་ཞུས་ཀྱི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་མ་ཞུས་པས་གང་ཟག་ཐེག་དམན་པ་དང་ཐེག་ཆེན་པ་གཉིས་ཀྱི་སོ་ཐར་གྱི་ཞུ་བ་མཛད་པའི་ལན་དུ་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་བཅོས་སུ་ཡོད་པ་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བསླབ་པ་བཅོས་སུ་མེད་པར་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་གསུངས་པ་དེ་སྔར་གྱི་མདོ་དེས་འཆད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སྨོན་སེམས་དང་མ་བྲལ་ན་བཅོས་སུ་ཡོད་པ་དང་བྲལ་ན་བཅོས་སུ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་འོང་བ་ཅི་ཞེ་ན་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་ལྡན་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་རྩ་ལྟུང་བྱུང་བ་ཕྱིར་བླང་དུ་ཡོད་ན་ཁྱད་པར་དེ་དོན་མེད་ཀྱང་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་བྱ
【現代漢語翻譯】 如果按照第一種觀點，說發願菩提心未捨棄則可以恢復的說法是不合理的，因為發願之後再次生起菩提心並受持菩薩戒，是爲了能夠再次投生。如果按照第二種觀點，具有別解脫戒的人如果犯了根本墮罪，即使重新受戒，也無法恢復到之前的戒體，因為許多大乘和小乘的論典中都這樣說，而且發願菩提心捨棄與未捨棄的區別也是不合理的。如果有人這樣問，那麼，寂天論師引用這部經是爲了說明菩提心的力量可以消除罪業，而經文的含義是，即使犯了根本墮罪，只要沒有捨棄發願菩提心，就可以重新恢復戒律。因此，根本墮罪會阻礙戒律的重新生起，但只要不捨棄菩提心，其力量就可以阻擋這種障礙。因此，對於別解脫戒來說是顯而易見的，而菩薩戒即使捨棄了發願菩提心也可以重新生起，就像之前引用的《入菩薩行論》中所說，犯下強力墮罪，然後混合使用強力菩提心來彌補，需要很長時間才能恢復，這裡說的是捨棄發願菩提心的過患。強力墮罪是指：『對於菩薩來說，這是墮罪中最嚴重的。』這是在該論之前的經文中說的捨棄發願菩提心。而不斷交替使用強力墮罪和強力發願菩提心，意味著犯下墮罪后，再次生起強力發願菩提心，如果菩提心恢復了，戒律就不會不生起。在《近事問經》中也問到：『聲聞乘的別解脫戒應該如何說？緣覺乘的別解脫戒應該如何說？進入大乘的菩薩們的別解脫戒應該如何說？』這裡問的是菩薩的別解脫戒，而不是菩薩戒，因此，對於根器低劣者和大乘行者兩種人的別解脫戒的提問，回答是菩薩的學處是可以補救的，而聲聞的學處是不可補救的，這與之前的經文所解釋的一致。如果這樣說，那麼，不捨棄發願菩提心就可以補救，捨棄了就不可補救的區別是什麼呢？如果任何具有別解脫戒的人犯了根本墮罪都可以恢復，那麼這個區別就沒有意義了，但事實並非如此，因為這樣做……
【English Translation】 According to the first view, it is unreasonable to say that one can be restored if one has not abandoned the aspiration Bodhicitta (愿菩提心, praṇidhāna-bodhicitta, pranidhana-bodhicitta, aspiration for enlightenment), because after making the aspiration, one generates Bodhicitta again and takes the vows of a Bodhisattva (菩薩, bodhisattva, bodhisattva, enlightenment being) in order to be reborn. According to the second view, if a person who holds the vows of individual liberation (別解脫戒, prātimokṣa, pratimoksha, individual liberation vow) commits a root downfall (根本墮罪), even if they retake the vows, they cannot restore the previous vows, because many treatises of both the Great Vehicle (大乘, Mahāyāna, Mahayana, great vehicle) and the Small Vehicle (小乘, Hīnayāna, Hinayana, inferior vehicle) say so, and the distinction between abandoning and not abandoning the aspiration Bodhicitta is also unreasonable. If someone asks this, then, the teacher Śāntideva (寂天, Śāntideva, Shantideva, peaceful god) quoted this sutra (經) to show that the power of Bodhicitta can eliminate sins, and the meaning of the sutra is that even if one commits a root downfall, as long as one has not abandoned the aspiration Bodhicitta, one can restore the vows. Therefore, the root downfall hinders the re-emergence of the vows, but as long as one does not abandon Bodhicitta, its power can block this obstacle. Therefore, it is obvious for the vows of individual liberation, and the Bodhisattva vows can be regenerated even if the aspiration Bodhicitta is abandoned, as stated in the previously quoted Bodhicaryāvatāra (《入菩薩行論》, Bodhicaryāvatāra, Bodhicaryavatara, Engaging in the Bodhisattva Deeds), it takes a long time to recover from committing a powerful downfall and then mixing it with a powerful Bodhicitta, which speaks of the faults of abandoning the aspiration Bodhicitta. A powerful downfall is: 'For a Bodhisattva, this is the heaviest of downfalls.' This is the abandonment of the aspiration Bodhicitta mentioned in the sutra before that. And constantly alternating between powerful downfalls and powerful aspiration Bodhicitta means that after committing a downfall, one generates a powerful aspiration Bodhicitta again, and if Bodhicitta is restored, the vows will not fail to arise. In the Upāliparipṛcchā (《近事問經》) it is also asked: 'How should the vows of individual liberation of the Śrāvakayāna (聲聞乘, Śrāvakayāna, Shravakayana, Hearer Vehicle) be described? How should the vows of individual liberation of the Pratyekabuddhayāna (緣覺乘, Pratyekabuddhayāna, Pratyekabuddhayana, Solitary Realizer Vehicle) be described? How should the vows of individual liberation of the Bodhisattvas who have entered the Mahāyāna be described?' Here, the question is about the individual liberation vows of Bodhisattvas, not the Bodhisattva vows, therefore, in response to the question about the individual liberation vows of both inferior and great vehicle practitioners, it is said that the precepts of Bodhisattvas can be remedied, while the precepts of Śrāvakas cannot be remedied, which is consistent with the previous sutra. If this is the case, then what is the difference between being able to remedy if one does not abandon the aspiration Bodhicitta and not being able to remedy if one abandons it? If anyone who holds the vows of individual liberation can recover from committing a root downfall, then this difference is meaningless, but this is not the case, because doing so...
ང་སེམས་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་ལྡན་དེ་ལ་སོ་ཐར་གྱི་རྩ་ལྟུང་བྱུང་ན་རྩ་ལྟུང་བྱུང་བའི་འོག་དེ་མ་ཐག་ཡན་ཆོད་དུ་སྔར་བསྐྱེད་པའི་སེམས་བསྐྱེད་དང་མ་བྲལ་ན་ཕྱིར་བླང་དུ་ཡོད་ལ། གལ་ཏེ་བྱང་སེམས་ཡིན་ཡང་རྩ་ལྟུང་གི་སྦྱོར་དངོས་མཇུག་དེ་མ་ཐག་ཡན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་བཏང་ནས་མི་ལྡན་པར་བྲལ་ན་ཕྱིར་བསྐྱར་དུ་མི་རུང་སྟེ་དེ་རུང་ན་ཐེག་པ་དམན་པའི་རྟེན་ལ་ཡང་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྔ་དྲོ་ཞེས་པ་ནི་སྐྱ་རེངས་ཤར་ནས་གུང་ཚིགས་ལ་མ་སླེབ་པའི་བར་སྤྱི་ལ་བྱེད་པས་གུང་ཚིགས་ལ་ཞེས་པ་ནི་ལྟུང་བ་བྱུང་བའི་དེ་མ་ཐག་གི་མཚོན་བྱེད་དོ། །མདོར་ན་རྩ་ལྟུང་བྱུང་བའི་དེ་མ་ཐག་ཡན་ཆད་དུ་སྨོན་སེམས་དང་མ་བྲལ་ན་སེམས་དེའི་མཐུས་རྩ་ལྟུང་བྱུང་ཡང་ལྟུང་བ་དེ་སྡོམ་པ་སླར་སྐྱེ་བ་ལ་གེགས་བྱེད་དུ་སྐྱེ་མི་ནུས་ལ་བྲལ་ན་དེའི་ནུས་པ་འགོག་བྱེད་མེད་པས་སླར་གསོར་མི་རུང་ཞེས་པའོ། །དེས་ན་རྩ་ལྟུང་མ་བྱུང་བའི་གོང་ནས་སེམས་དེ་བཏང་ 1-14-64a ཞིང་བྲལ་ན་བཅོས་སུ་མི་རུང་བས་ལྟུང་བ་དེ་བྱུང་མ་ཐག་གི་མཇུག་ཚུན་ཆད་དུ་སེམས་དེ་དང་མ་བྲལ་བ་ཞིག་དགོས་སོ་དེ་ལ་དགོངས་ནས་མ་བྲལ་ན་ཞེས་སྔར་བསྐྱེད་པ་དེ་དང་མ་བྲལ་ཞིང་མ་བཏང་བ་ལ་གསུངས་ཀྱི་དུས་དེར་སེམས་དེ་མ་བསྐྱེད་ན་ཞེས་མ་གསུངས་སོ། །ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཅི་སྟེ་བརྒྱ་ལ་ལ་ལ་ཞིག་ཏུ་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོའི་དབང་གིས་ཉེས་པ་བྱུང་ན་དེ་འདི་ལྟར་སློབ་བོ། །གལ་ཏེ་བདག་གིས་ཕུང་པོ་འདི་དག་གིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་བྱ་ན་ནི་བདག་གི་སེམས་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་དང་ལྡན་པར་ཡང་འགྱུར་གྱིས་འདི་ལྟར་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་མའི་མཐའི་མུར་འཁོར་བ་ན་གནས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་གོ་ཆ་བགོས་ལ། བདག་གིས་སེམས་ལ་གདུང་བར་ནི་མི་བྱའི་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་འཁོར་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱའོ། །ལྟུང་བ་འདི་ཡང་ཆོས་བཞིན་དུ་གསོ་བར་བྱའོ། །ཕྱིས་ཉེས་པ་མི་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་བཟུང་ན་གལ་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བཞི་པོ་ཐམས་ཅད་ཞིག་པར་གྱུར་ཀྱང་ཐབས་ལ་མཁས་པ་འདིས་སེལ་བར་བྱེད་པ་ལྟ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་བར་ང་སྨྲའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ལྟུང་བའི་རྟེན་ལ་བྱང་སེམས་དགོས་ཀྱི་དང་པོར་རྟེན་གཞན་ལ་རྩ་ལྟུང་བྱུང་ནས་ཕྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་སོང་བས་སོ་ཐར་སྐྱོར་དུ་མི་རུང་སྟེ་མདོ་གཉིས་ཀ་ནས་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སོ་ཐར་ཁོ་ན་ 1-14-64b ལ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་འཁྲུལ་ནས་ཐེག་ཆེན་པའི་ལུགས་ཀྱི་སོ་ཐར་ལ་ཕམ་པ་བྱུང་ཡང་ཕྱིར་བསྐྱ
【現代漢語翻譯】 如果持有別解脫戒（藏文：སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：個人解脫的誓言）的人犯了根本墮（藏文：རྩ་ལྟུང་，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：根本墮落），在犯根本墮之後立即到尚未捨棄之前所發的菩提心（藏文：སེམས་བསྐྱེད་，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：發心）的情況下，可以恢復。如果即使是菩薩（藏文：བྱང་སེམས་，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：覺悟勇士），在根本墮的加行、正行、後行之後立即捨棄了菩提心，不再具有菩提心，則不能再次恢復，如果可以恢復，那麼對於小乘（藏文：ཐེག་པ་དམན་པ་，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：低劣的乘）的所依也會太過分。因此，『早上』指的是從曙光出現到中午吃飯之間的一段時間，而『中午』指的是發生墮落的那個當下。 總之，在犯根本墮之後立即到尚未捨棄愿菩提心（藏文：སྨོན་སེམས་，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：願心）的情況下，憑藉這個心的力量，即使犯了根本墮，這個墮落也不會成為再次生起戒律的障礙，如果捨棄了願菩提心，那麼就沒有阻礙其力量的因素，因此不能恢復。因此，在尚未犯根本墮之前，如果捨棄了這個心，就無法補救，因此必須在發生墮落之後立即到尚未捨棄這個心的情況下才可以，考慮到這一點，才說『尚未捨棄』，指的是尚未捨棄和尚未放棄之前所發的菩提心，而不是說在那個時候沒有生起這個心。 《善巧方便經》（藏文：ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མདོ་，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：善巧方便的經）中也說：『善男子，如果菩薩善巧方便，因為惡友的影響，即使犯了一百個中的一個罪過，也應該這樣教導他：如果我要用這些蘊（藏文：ཕུང་པོ་，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：聚合）完全進入涅槃（藏文：མྱ་ངན་ལས་འདའ་，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：超越痛苦），那麼我的心也會充滿痛苦，因此，爲了使眾生完全成熟，我應該披上在未來世的盡頭輪迴中的盔甲，我不應該讓我的心感到痛苦，無論我如何輪迴，我都應該使眾生完全成熟。這個墮落也應該如法地恢復，以後不要再犯同樣的錯誤。』善男子，如果仔細觀察，即使一個出家的菩薩完全破壞了四個根本墮，憑藉這種善巧方便也可以消除，因此我說菩薩不會墮落。』 因此，墮落的所依需要是菩薩，如果一開始在其他所依上犯了根本墮，後來才成為菩薩，那麼就不能恢復別解脫戒，因為兩部經都只說了菩薩相續中的別解脫戒。如果對此產生誤解，認為大乘（藏文：ཐེག་ཆེན་པ་，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：偉大的乘）的別解脫戒即使犯了墮罪也可以恢復，那就錯了。
【English Translation】 If a person holding the Pratimoksha vow (Tibetan: སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་, Sanskrit Devanagari: , Sanskrit Romanization: , Literal meaning: Individual liberation vow) commits a root downfall (Tibetan: རྩ་ལྟུང་, Sanskrit Devanagari: , Sanskrit Romanization: , Literal meaning: Root downfall), and immediately after committing the root downfall, up until the point of not abandoning the Bodhicitta (Tibetan: སེམས་བསྐྱེད་, Sanskrit Devanagari: , Sanskrit Romanization: , Literal meaning: Mind of enlightenment) previously generated, it can be restored. If even a Bodhisattva (Tibetan: བྱང་སེམས་, Sanskrit Devanagari: , Sanskrit Romanization: , Literal meaning: Enlightenment warrior) immediately abandons the Bodhicitta after the preparatory act, the actual act, and the concluding act of the root downfall, and no longer possesses it, then it cannot be restored again. If it could be restored, then it would be too much even for the basis of the Hinayana (Tibetan: ཐེག་པ་དམན་པ་, Sanskrit Devanagari: , Sanskrit Romanization: , Literal meaning: Inferior vehicle). Therefore, 'morning' refers to the general period from the appearance of dawn until lunchtime, while 'noon' refers to the immediate moment of the occurrence of the downfall. In short, if one has not abandoned the aspiration Bodhicitta (Tibetan: སྨོན་སེམས་, Sanskrit Devanagari: , Sanskrit Romanization: , Literal meaning: Aspiration mind) immediately after committing a root downfall, then by the power of that mind, even if a root downfall has occurred, that downfall will not be an obstacle to the re-arising of the vows. If one has abandoned the aspiration Bodhicitta, then there is nothing to prevent its power, and therefore it cannot be restored. Therefore, if one abandons that mind before committing a root downfall, it cannot be remedied. Therefore, it is necessary to have a situation where one has not abandoned that mind immediately after the occurrence of the downfall. Considering this, it is said 'has not abandoned,' referring to not abandoning and not giving up the previously generated Bodhicitta, and not saying that one has not generated that mind at that time. The 'Skillful Means Sutra' (Tibetan: ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མདོ་, Sanskrit Devanagari: , Sanskrit Romanization: , Literal meaning: Sutra of skillful means) also says: 'Son of good family, if a Bodhisattva is skilled in means, and if, due to the influence of an evil friend, he commits one out of a hundred offenses, he should be taught as follows: If I were to completely pass into Nirvana (Tibetan: མྱ་ངན་ལས་འདའ་, Sanskrit Devanagari: , Sanskrit Romanization: , Literal meaning: Transcend suffering) with these aggregates (Tibetan: ཕུང་པོ་, Sanskrit Devanagari: , Sanskrit Romanization: , Literal meaning: Aggregate), then my mind would also be filled with suffering. Therefore, in order to fully ripen sentient beings, I should don the armor of remaining in Samsara (Tibetan: འཁོར་བ་, Sanskrit Devanagari: , Sanskrit Romanization: , Literal meaning: Cyclic existence) until the end of the future. I should not let my mind suffer. However I revolve in Samsara, I should fully ripen sentient beings. This downfall should also be restored according to the Dharma, and I should resolve not to commit the same offense again.' Son of good family, if one examines carefully, even if an ordained Bodhisattva completely destroys all four root downfalls, he can eliminate them through these skillful means. Therefore, I say that a Bodhisattva will not fall. Therefore, the basis for a downfall needs to be a Bodhisattva. If one initially commits a root downfall on another basis and only later becomes a Bodhisattva, then one cannot restore the Pratimoksha vow, because both sutras only speak of the Pratimoksha vow in the continuum of a Bodhisattva. If one is mistaken about this and thinks that even if one commits a defeat in the Pratimoksha vow of the Mahayana (Tibetan: ཐེག་ཆེན་པ་, Sanskrit Devanagari: , Sanskrit Romanization: , Literal meaning: Great vehicle) system, one can restore it, that is wrong.
ར་བས་སྔོན་བཞིན་སྡོམ་པ་འཐོབ་བོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་ཐེག་ཆེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་དང་ཐེག་ཆེན་པའི་གང་ཟག་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བའི་ནོར་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བར་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པ་ལས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་སོ་ཐར་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་རྗེས་སུ་སྲུང་བ་དང་བཅས་མ་བཅས་དང་ཕྱིར་བཅོས་སུ་ཡོད་མེད་དང་རིང་དུ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་དང་མཐར་ཆགས་པའི་ཁྱད་པར་གསུམ་གསུངས་པའི་ཐ་མའི་དོན་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སོ་ཐར་ཤི་འཕོས་ཀྱང་མི་གཏོང་བ་རིང་དུ་ཞུགས་པ་ལ་འདོད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་མདོ་དེ་ལས། བྱང་སེམས་དགེ་རྩ་སྨིན་པས་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ཚེ་གཅིག་ལ་ཟད་པར་མི་བྱ་བར་རིམ་གྱིས་ཟད་པར་འགྱུར་བ་དང་ཉན་ཐོས་དགེ་རྩ་སྨིན་པས་ནི་མགོ་ལ་མེ་འབར་བ་ལྟར་བྱེད་པས་སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་བསྐྱེད་པར་མི་བྱ་བ་གཉིས་རིང་དུ་ཞུགས་པ་དང་མཐར་ཆགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་གསུངས་པས། སྲིད་པར་འཁོར་བ་ཆེད་དུ་འཛིན་མི་འཛིན་ལ་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ། ༈ དཀྱུས་ཀྱི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བ། ད་ནི་དཀྱུས་ཀྱི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་ལ་དགག་པའི་སྒོ་ནས་ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་མ་སྐྱེས་པ་དང་ཉེས་དམིགས་སུ་མི་ལྟ་བ་གཉིས། སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱི་མ་ལ་སྤྱོད་འདོད་དང་མགུ་ཞིང་དགའ་བ་གཉིས་ཚང་བ་དགོས་ན་མེད་པ་གཉིས་གང་ནས་བཟུང་སྟེ་གང་གི་བར་དུ་མེད་པ་དང་ཡོད་པ་གཉིས་ཀྱང་གང་ནས་བཟུང་སྟེ་གང་བར་དུ་ཡོད་པ་དགོས་ཤེ་ན། འདི་ལ་ 1-14-65a མེད་པ་གཉིས་ནི་ཀུན་སློང་བྱུང་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ་དངོས་གཞི་རྫོགས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཡན་ཆད་དུ་མེད་པ་རྒྱུན་ཆགས་པ་དགོས་ཀྱི་བར་དེ་དག་ཏུ་ངོ་ཚ་ཤེས་པའམ་ཁྲེལ་ཡོད་པའམ་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་བ་གང་རུང་ཞིག་བྱུང་ན་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོའི་ཡན་ལག་མི་ཚང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་གཉིས་ཀྱང་དུས་དེ་དག་གང་རུང་དུ་བྱུང་ནས་དངོས་གཞི་རྫོགས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཡན་ཆད་དུ་ཡིད་དེ་དག་ལས་མ་ལོག་པ་དགོས་ཀྱི་རིགས་འདྲ་བར་མ་ཆད་དགོས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །འོ་ན་ཀུན་དཀྲིས་ཆུང་འབྲིང་གི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ལ་རྒྱ་མཚོ་སྤྲིན་དང་ཡོན་ཏན་འོད་དང་ཛི་ན་པུ་ཏྲ་དང་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པའི་འགྲེལ་པ་རྙིང་མ་རྣམས་ཀྱིས་མ་བཤད་ལ། ས་མུ་དྲས་ཉོན་མོངས་ལ་འབབ་པ་དང་གཞོལ་བ་དང་བབ་པ་གསུམ་སྟེ་དང་པོར་སྐྱེས་པ་ཙམ་དང་སྐྱེས་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་དེ་ལ་སེམས་གཞོལ་བ་དང་ཉོན་མོངས་པ་དེའི་དབང་དུ་གྱུར་པ་ལ་ཀུན་དཀྲིས་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་གསུམ་དུ་འཇོག་པའི་རང་ལུགས་དང་། དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ནས་དུག་གསུམ་ལ་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་གསུམ་གསུངས་པ་དང་སྦྱོར་བའི་གཞན་ལུགས་གཉིས་བཤད་ཀྱང་སྔ་མ་གཞུང་ལས་ཡེ་མི་གསལ་ཞིང་ཕྱི་མ་ཡང་འདི་དང་མི་མཐུན
【現代漢語翻譯】 說『通過行為可以如先前一樣獲得誓言』，是將大乘的宗義和大乘行者混為一談的巨大錯誤。阿底峽尊者在《近圓請問經》中說，大小乘別解脫的差別在於是否隨順他人心意而守護，是否需要防護和改正，以及是否長久隨行和最終歸宿這三個方面。其中，將菩薩相續中的別解脫即便死亡也不捨棄，視為長久隨行，這是不合理的。因為經中說，菩薩的善根成熟后，所有煩惱不會在一生中完全斷盡，而是逐漸斷盡；而聲聞的善根成熟后，會像頭上著火一樣精進，剎那也不願在輪迴中受生。這二者被認為是長久隨行和最終歸宿的原因。因此，是否執著于輪迴是關鍵所在。無需過多贅述。 現在開始進入正文的意義。 現在開始進入正文的意義。如果對於可能轉變為重大顛倒的情況，需要通過否定的方式，具備不生慚愧和不視為過患這兩種條件；通過肯定的方式，具備想要行事和感到滿足喜悅這兩種條件。那麼，不存在的兩種條件從何時開始到何時結束？存在的兩種條件又從何時開始到何時結束？ 對此，不存在的兩種條件，需要從產生動機開始，直到正行結束的那一刻為止，持續不存在。如果在這些時間段內，產生任何的羞愧感、慚愧心或視為過患的想法，那麼重大顛倒的要素就不完整。同樣，存在的兩種條件也需要在這些時間段內的任何時刻產生，並且直到正行結束的那一刻為止，都不能從這些想法中改變。如果需要像同類事物一樣不間斷，那就太過分了。那麼，如何區分小、中、大三種顛倒呢？ 對此，《海云經》、《功德光經》、《智稱經》和《別解脫經二十頌》的舊注中都沒有說明。薩穆扎認為，趨向、傾向和陷入煩惱這三種情況，即最初只是產生煩惱，產生后內心傾向於煩惱，以及最終被煩惱所控制，分別對應小、中、大三種顛倒。而功德云則提出了關於貪嗔癡三毒的大小分類，這兩種觀點都存在。雖然前者在經文中並不明顯，後者也與此處的觀點不符。
【English Translation】 To say 'through behavior, one can obtain vows as before' is a great error in taking the tenets of the Mahayana and the individuals of the Mahayana as one. According to the 'Inquiry of Nearness' by Atisha, the difference between the Pratimoksha of the Greater and Lesser Vehicles lies in whether or not to follow and protect according to the minds of others, whether or not protection and correction are needed, and whether or not to follow for a long time and to have a final destination. Among these, considering the Pratimoksha in the continuum of a Bodhisattva, which is not abandoned even in death, as following for a long time is unreasonable. Because the sutra says that when the roots of virtue of a Bodhisattva mature, all afflictions will not be completely exhausted in one lifetime, but will gradually be exhausted; while when the roots of virtue of a Shravaka mature, they will strive as if their heads were on fire, and will not generate even a moment of rebirth in samsara. These two are said to be the reasons for following for a long time and having a final destination. Therefore, whether or not one deliberately clings to samsara is the key. Enough of elaboration. Now, let us enter into the meaning of the text. Now, let us enter into the meaning of the text. If, for something that may turn into a great entanglement, it is necessary, through negation, to have both the absence of shame and the non-viewing as a fault; and through affirmation, to have both the desire to act and the feeling of satisfaction and joy, then from where to where do the two absences exist, and from where to where do the two presences need to exist? To this, the two absences need to be continuously absent from the arising of the motivation until the very moment the main action is completed. If any sense of shame, remorse, or viewing as a fault occurs during those times, then the elements of a great entanglement are incomplete. Similarly, the two presences also need to occur at any of those times, and not to change from those thoughts until the very moment the main action is completed. If it is necessary to be uninterrupted like similar things, then it is too much. So, how should one distinguish between small, medium, and large entanglements? To this, neither the 'Ocean of Clouds Sutra', the 'Merit Light Sutra', the 'Jina Putra Sutra', nor the old commentaries on the 'Twenty Verses on Pratimoksha' explain it. Samudra considers the three states of tending towards, inclining towards, and falling into afflictions—that is, initially just arising, then the mind inclining towards it after it has arisen, and finally being controlled by that affliction—as corresponding to small, medium, and large entanglements. And Kunchok Trin presents the classification of the three poisons of greed, hatred, and ignorance into large, medium, and small. Both of these views exist. Although the former is not clear from the sutras, the latter also does not agree with the view here.
་པར་སྣང་ངོ་། །སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པའི་འགྲེལ་པ་གསར་མ་ལས། སྔར་གྱི་ཡན་ལག་བཞིའི་སྟེང་དུ་གཞན་གྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་པས་མི་ལྡོག་པ་བསྣན་པས་ལྔ་ཚང་ན་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོ་དང་གསོལ་བ་བཏབ་པས་ལྡོག་ན་འབྲིང་དང་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་རང་སྟོབས་ཀྱིས་མྱུར་བར་ལྡོག་ན་ཆུང་ངུ་ 1-14-65b བཤད་མོད། འཐད་སྙམ་པ་མི་སྣང་སྟེ་འགྲེལ་བྱེད་རེས་ཡན་ལག་བསྣན་ཡིན་བྱེད་ན་ཡན་ལག་གི་མཚམས་གཟུང་ས་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གང་ཞེ་ན། འདིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀུན་དཀྲིས་གསུམ་གྱི་རྣམ་དབྱེ་མཛད་ཅིང་གསུམ་གའི་ལྟུང་བ་ངོས་ཀྱང་བཟུང་དགོས་ཏེ། མ་ཟིན་ན་གསུམ་དང་གཅིག་ལ་བཤགས་དགོས་པའི་ཁྱད་པར་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དང་སྐབས་གཞན་དུ་ཡང་མ་གསུངས་པས་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོ་ངོས་བཟུང་བའི་སྒོ་ནས་ཤེས་ནུས་པར་གསལ་ལོ། །དེ་ལ་བྱ་བ་དེས་མགུ་ཞིང་དགའ་བ་དང་ཕྱི་མ་ལ་སྤྱོད་འདོད་ཡོད་པ་དང་། ཉེས་དམིགས་སུ་མི་ལྟ་བ་གཉིས་ནི་ཕྱི་མ་ཉོན་མོངས་ཆེ་བར་གསལ་ཏེ་སྔ་མ་ཡོད་ཀྱང་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་ན་འཛེམ་པ་སྐྱེ་ས་ཡོད་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་ཡེ་མི་ལྟ་ན་འཛེམ་པ་སྐྱེ་ས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་བ་ལ་ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་དང་ལྡན་པས་མ་ཁྱབ་ཀྱང་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་བ་མེད་ན་དེ་གཉིས་མི་སྐྱེ་བས་ཁྱབ་བོ། །དེས་ན་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོའི་ཡན་ལག་མ་ཚང་བའི་ཚེ་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་བ་འདུག་ན་ལྷག་མ་ཐམས་ཅད་ཚང་ཡང་ཆུང་ངུར་ཤེས་པར་བྱ་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་བ་མི་འདུག་ན་འབྲིང་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་བ་མེད་པ་ན་ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་མེད་ལ་ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་བྱུང་ན་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་བ་འབྱུང་བར་ངེས་པས་དེ་གཉིས་ཟུར་དུ་མ་བརྩིས་སོ། ། 1-14-66a དགེ་སློང་གིས་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པ་བཏང་བ་བཞིན་དུ་ཞེས་སྔ་མ་དེའི་ནོད་དུ་གསུངས་པས་སོ་ཐར་བཏང་བ་དང་འདྲ་བར་མི་གཏོང་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ་སོ་ཐར་ཕམ་པ་བྱུང་ནས་བཏང་ན་སླར་བླངས་པས་སྔོན་བཞིན་མི་སྐྱེ་བར་གཏོང་བ་དང་མི་འདྲ་ཞེས་བྱའི། ཕམ་པ་ལན་ཅིག་གིས་མི་ཆོག་པར་ལན་ཁ་ཡར་སྤྱད་པས་གཏོང་ཞེས་པའི་དོན་དུ་མི་གཟུང་ངོ་། །དེའི་ཕྱིར་གཞུང་སྔ་མའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ནི་བླངས་པ་བཏང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཚེ་འདི་ལ་ཕྱིར་ནོད་པའི་སྐལ་བ་ཡོད་དེ་དགེ་སློང་ཕམ་པ་བྱུང་བ་བཞིན་དུ་སྐལ་བ་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཕམ་པ་འཆབ་མེད་བྱུང་ན་སོ་ཐར་ཡང་སྔ་མ་ཕུལ་ནས་བླངས་ན་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཅིའི་ཕྱིར་སླར་བླང་དུ་མེད་ཅེས་གསུངས་ཤེ་ན། འདི་ལ་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་འཆབ་པ་མེད་ན་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་བས་ཕམ་པ་ཐམས་ཅད་འཆབ་བཅས་སུ་འདོད་པ་ལྟར་ན་ཕྱིར་བླང་དུ་མེད་པ་སྒྲ་སོར་བཞག་གིས་ཆོག་གོ། དེ་ཡང་ཐེག་པ་དམན་པའི་རྟེན་
【現代漢語翻譯】 似乎是這樣顯示的。《二十戒論釋新編》中說，在之前的四個條件之上，加上『他人勸請亦不悔改』，五者俱全則為大纏，勸請後悔改則為中纏，不待勸請，依靠自身力量迅速悔改則為小纏。 雖然這樣解釋，但我認為不合理，如果解釋者隨意增添條件，那麼就無法確定條件的界限了。那麼，應該如何理解呢？這裡，論師區分了三種纏，並且必須明確三種纏的墮罪，如果不能明確，就無法區分三種纏與一種纏的懺悔差別，而且其他地方也沒有說明，因此只能通過明確大纏來了解。其中，對於所做之事感到滿足和高興，並且希望將來繼續做，以及不認為這是過錯，后一種情況顯然比前一種情況的煩惱更重，因為即使存在前一種情況，如果認為這是過錯，還會有所顧忌，如果不認為這是過錯，就不會有所顧忌。其中，認為這是過錯，不一定具備知慚有愧，但是如果不認為這是過錯，則一定不會產生知慚有愧。因此，在大纏的條件不完備時，如果認為這是過錯，即使其他條件都具備，也應視為小纏，如果不認為這是過錯，則應視為中纏。如果不認為這是過錯，就不會有知慚有愧，如果產生知慚有愧，則必定認為這是過錯，因此這兩者沒有單獨列出。 如比丘捨棄別解脫戒一樣』，前面這樣說，意思是說，不應該像捨棄別解脫戒一樣捨棄，意思是說，如果因為犯了別解脫戒的根本罪而捨棄，即使後來重新受戒，也無法恢復到之前的狀態，這與捨棄菩薩戒不同，不是說犯一次根本罪就可以捨棄。因此，之前的經文中說：『菩薩即使捨棄了菩薩戒，今生仍然有恢復的機會，不像比丘犯了根本罪一樣，完全沒有機會。』如果犯了根本罪並且沒有隱瞞，那麼別解脫戒也是先交還再重新受戒，不是說可以重新獲得具足戒嗎？為什麼說不能重新受戒呢？對此，一些宗派認為，如果沒有隱瞞，就不會構成根本罪，因此認為所有的根本罪都是隱瞞的，這樣就可以保留『不能重新受戒』的說法了。而且，小乘的所依
【English Translation】 It seems to appear that way. In the new commentary on the 'Twenty Verses on Vows', it is said that in addition to the previous four factors, adding 'not turning back even when requested by others' completes the five factors for a great entanglement (kun dkris chen po). If one turns back after being requested, it is a medium entanglement, and if one quickly turns back by one's own power without relying on being requested, it is a small entanglement. Although explained this way, it does not seem reasonable. If the commentator arbitrarily adds factors, then there will be no boundary to define the factors. So, what is it? Here, the teacher distinguishes the three entanglements, and it is necessary to identify the downfalls of all three. If one does not grasp them, one will not know the difference between confessing for three or one, and since it is not explained elsewhere, it is clear that it can be understood through identifying the great entanglement. Among them, being satisfied and happy with the action, wanting to engage in it in the future, and not seeing it as a fault, the latter is clearly more afflicted than the former, because even if the former exists, if one sees it as a fault, there is a place for hesitation to arise, but if one does not see it as a fault at all, there is no place for hesitation to arise. Among them, seeing it as a fault does not necessarily encompass having shame and embarrassment, but if one does not see it as a fault, then those two will not arise, so it is all-encompassing. Therefore, when the factors of the great entanglement are not complete, if one sees it as a fault, even if all the remaining factors are complete, it should be known as small, and if one does not see it as a fault, it should be known as medium. When there is no seeing it as a fault, there is no shame or embarrassment, and if shame and embarrassment arise, then seeing it as a fault is certain to arise, so those two are not counted separately. As a monk abandons the vows of individual liberation (so thar),』 as stated earlier, means that one should not abandon it like abandoning individual liberation vows. It means that if one abandons individual liberation vows due to committing a defeat (pham pa), even if one takes them again, they will not arise as before, which is different from abandoning the Bodhisattva vows. It does not mean that one abandons them by engaging in a defeat once. Therefore, immediately after the previous text, it says, 'A Bodhisattva, even if they have abandoned the vows they have taken, still has the opportunity to restore them in this life, and it is not the case that they become without opportunity, as with a monk who has committed a defeat.' If a defeat occurs without concealment, then the individual liberation vows are also first offered and then taken again, is it not said that one becomes fully ordained? Why is it said that one cannot take them again? To this, some schools believe that if there is no concealment, it does not become a defeat, so they believe that all defeats are with concealment, so it is permissible to keep the words 'cannot take them again' as they are. Moreover, the basis of the Lesser Vehicle
ལ་དགོངས་ཏེ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཕམ་པ་འཆབ་མེད་འདོད་པ་ལྟར་ན་ཡང་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བླང་དུ་ཡོད་པ་དང་མི་འདྲ་སྟེ་བྱང་སེམས་ལ་ནི་སླར་བླངས་པས་སྡོམ་པ་རྣམ་དག་སྐྱེ་ལ། ཐེག་པ་དམན་པའི་རྟེན་ལ་ནི་སླར་བླངས་ཀྱང་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་རྣམ་དག་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་ཡུལ་རྟེན་ལ་ལྟོས་ནས་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་དང་རྫོགས་པ་གཉིས་ཀར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སོ་ཐར་ལ་སླར་བཅོས་སུ་མེད་པ་དང་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལ་ཕམ་པ་བྱུང་བ་སླར་བཅོས་སུ་རུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ 1-14-66b ཅི་ཞེ་ན་འདི་ལ་རྒྱ་མཚོ་སྤྲིན་ནི། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རྩ་བའི་སྡོམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དེ་ཆད་པར་གྱུར་ན་ངོ་ཚ་མེད་པ་དང་ཁྲེལ་མེད་པ་དྲག་པོ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པས། ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་པ་ཉམས་པར་བྱས་པས་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླང་བའི་སྐལ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཡོངས་སུ་བཏང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཚེ་འདི་ལ་ཕྱིར་ནོད་པའི་སྐལ་བ་ཡོད་དེ་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་པ་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ་ཐར་གྱི་ཕམ་པ་བྱུང་ན་ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་ཉམས་པར་བྱེད་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་ཕམ་པས་ཉམས་པར་མི་བྱེད་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་མཛད་ཅིང་། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་སོ་ཐར་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་དེ་ཛི་ན་པུ་ཏྲ་དང་ས་མུ་དྲས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བཤད་དོ། །ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་སོ་ཐར་གྱི་ཕམ་པ་བྱུང་བ་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྐྱེ་མི་སྐྱེ་དྲིས་ན་ལན་དཀའ་བར་མཐོང་ངོ་། །རང་གི་ལུགས་ནི་སྔར་དྲངས་པའི་ཉེ་བར་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པ་ལས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་བ་ལ་ཕམ་པ་བྱུང་ན་དེའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་སུ་གཏུགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་བས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བའི་ཕྱིར་མགོ་དང་གོས་ལ་མེ་འབར་བ་ལྟར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེ་ལྟ་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བསླབ་པ་བཅོས་སུ་མེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། ཕུང་པོ་འདིས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་ 1-14-67a བར་བྱ་ན་ནི་བདག་གི་སེམས་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་གྱིས་ཞེས་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་འཆད་དགོས་པར་མཐོང་ངོ་། །དེ་ཡང་སྤྱིར་སོ་ཐར་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀའི་རྟེན་ལ་ཡོད་པས་སོ་ཐར་ལ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་སུ་ཡོད་ཀྱང་སོ་ཐར་གྱི་བཅས་པ་གང་ལ་མཛད་པའི་གདུལ་བྱའི་གཙོ་བོ་ནི་ཐེག་དམན་གྱི་གང་ཟག་གོ། ཐེག་དམན་གྱིས་ནི་ཚེ་དེ་ལ་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པར་ནུས་མི་ནུས་གང་ཡིན་ཡང་ཚེ་དེ་ལ་ཟག་པ་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་བསམ་པའི་གོ་ཆ་ཆེན་པོ་བགོས་ནས་མགོའམ
【現代漢語翻譯】 已經考慮過了，之前已經說過了。如果按照無隱瞞地承認失敗的觀點，菩薩戒是可以受的，但這與聲聞戒不同，因為菩薩戒是可以重新受的，從而生起清凈的戒律。而小乘的所依身即使重新受戒，也不會生起清凈的比丘戒，因為是否圓滿受戒是根據所依身來決定的。那麼，為什麼別解脫戒不能恢復，而菩薩戒犯根本罪后可以恢復呢？ 對此，海云（Gyatso Trin）說：『聲聞的別解脫戒是所有善法的基礎，因此被稱為根本戒。如果破了根本戒，就會變得不知羞恥、沒有廉恥，行為粗暴。由於失去了羞恥心和廉恥心，此生就沒有機會再受清凈的戒律了。』菩薩則不是這樣，即使此生放棄了菩薩戒，此生仍然有機會恢復，因為沒有失去羞恥心和廉恥心。因此，別解脫戒犯根本罪會導致失去羞恥心和廉恥心，而菩薩戒犯根本罪不會導致失去羞恥心和廉恥心，這就是原因。其原因在於別解脫戒是所有善法的基礎。』吉納普特拉（Jinaputra）和薩穆扎（Samudra）也是這樣說的。如果問，在這種情況下，如果犯了別解脫戒，是否還能生起菩薩戒，我認為很難回答。 我自己的觀點是，正如之前引用的《近事問經》所說，聲聞乘的行者如果犯了根本罪，其戒律完全喪失的原因是，聲聞乘的行者要斷除一切煩惱，所以必須像頭和衣服著火一樣。如果這樣，聲聞的學處就無法恢復。』《善巧方便經》中也說：『如果這個身體要從痛苦中解脫，我的心就會充滿悲傷。』我認為應該像之前引用的那樣解釋。 也就是說，一般來說，別解脫戒既是大小乘的基礎，所以別解脫戒有大小乘之分，但制定別解脫戒的主要對象是小乘的補特伽羅（指人）。無論小乘行者能否在此生證得阿羅漢果，他們都會爲了在此生斷盡煩惱而披上堅固的盔甲，就像頭或...
【English Translation】 It has been considered, and it has already been said before. According to the view of admitting defeat without concealment, it is possible to take the Bodhisattva vows, but it is different from the vows of the Shravakas (Hearers), because the Bodhisattva vows can be taken again, thereby generating pure precepts. However, even if the basis of the Lesser Vehicle retakes the vows, pure Bhikshu (monk) vows will not arise, because whether or not one is fully ordained depends on the basis. So, what is the reason why the Pratimoksha (individual liberation) vows cannot be restored, while the Bodhisattva vows can be restored after committing a root downfall? Regarding this, Gyatso Trin (Ocean of Clouds) said: 'The Pratimoksha vows of the Hearers are the basis of all virtuous Dharmas, therefore they are called root vows. If the root vows are broken, one will become shameless and without integrity, behaving violently. Because of losing shame and integrity, there is no opportunity in this life to take pure vows again.' The Bodhisattva is not like that, even if the Bodhisattva vows are abandoned in this life, there is still an opportunity to restore them in this life, because shame and integrity have not been lost. Therefore, committing a root downfall in the Pratimoksha vows leads to the loss of shame and integrity, while committing a root downfall in the Bodhisattva vows does not lead to the loss of shame and integrity, and that is the reason. The reason is that the Pratimoksha vows are the basis of all virtuous Dharmas.' Jinaputra and Samudra also said the same. If asked, in this case, if one has committed a root downfall in the Pratimoksha vows, whether or not the Bodhisattva vows can arise, I think it is difficult to answer. My own view is that, as stated in the previously quoted Inquiry of Upali Sutra, the reason why the vows of a Hearer of the Hearer Vehicle are completely lost if they commit a root downfall is that the Hearer of the Hearer Vehicle must abandon all afflictions, so it must be like a fire burning on the head and clothes. If so, the training of the Hearers cannot be restored.' The Skillful Means Sutra also says: 'If this body is to be liberated from suffering, my mind will be filled with sorrow.' I think it should be explained as quoted before. That is to say, in general, the Pratimoksha vows are the basis of both the Greater and Lesser Vehicles, so the Pratimoksha vows are divided into the Greater and Lesser Vehicles, but the main object of the Pratimoksha vows is the individual of the Lesser Vehicle. Whether or not the practitioner of the Lesser Vehicle can attain Arhatship in this life, they will put on strong armor in order to exhaust defilements in this life, like the head or...
་གོས་ལ་མེ་ཤོར་བ་གསོད་པ་ལ་བརྩོན་པ་ལྟ་བུའི་ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་བརྩོན་འགྲུས་རྩམ་དགོས་སོ། །དེས་ན་སྡོམ་པ་ལེན་པ་ཡང་ཚེ་དེ་ལ་ཟག་པ་ཟད་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དུ་ཡིན་པ་ལ། གལ་ཏེ་ཕམ་པ་འཆབ་བཅས་བྱུང་ན་དེས་སྐྱེ་བ་དེ་ལ་ཟག་པ་ཟད་པ་འཐོབ་མི་སྲིད་པར་བྱེད་པས་སྡོམ་པ་བླངས་བའི་དགོས་པའི་གཙོ་བོ་གཏན་ལྡོག་ལ། བྱང་སེམས་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་རྩ་ལྟུང་བྱུང་ཡང་སྡོམ་པ་མནོས་པའི་དགོས་པའི་གཙོ་བོ་མི་ལྡོག་པ་ནི་ཕྱིར་བཅོས་སུ་རུང་མི་རུང་གི་རྒྱུ་མཚན་དུ་གཟུང་སྟེ། སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་མདོ་གཉིས་དབང་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུལ་བ་མདོ་ཡི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་། སྡོམ་པ་བླངས་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ན་ཕམ་པ་བྱུང་བ་དེས་རྣམ་གྲོལ་ཐག་རིང་དུ་བསྲིངས་པས་ཡོད་ཀྱང་མེད་པ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་སོ། ། ༈ ཞར་ལ་གཏོང་བའི་རྒྱུ་བསྟན་པ། ལྔ་པ་གཏོང་བའི་རྒྱུ་ནི། མདོར་བསྡུ་ན་རྒྱུ་གཉིས་ཁོ་ནས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བླངས་པ་གཏོང་སྟེ་རྫོགས་བྱང་དུ་སྨོན་པ་བཏང་བ་དང་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཀུན་དཀྲིས་ 1-14-67b ཆེན་པོས་སྤྱད་པའོ། །འོ་ན་བསྡུ་བ་ལས་དེ་གཏོང་བ་ནི་མདོར་ན་རྒྱུ་བཞིས་འགྱུར་ཏེ་ཡང་དག་པར་ལེན་པའི་སེམས་ཀྱིས་མི་འདྲ་བར་ངེས་པའི་སེམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་མི་བརྡ་ཕྲད་པའི་དྲུང་དུ་འབུལ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཚིག་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང་།ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་བཞི་པོ་དེ་དག་ལས་ཐམས་ཅད་དམ་རེ་རེའི་ཉེས་པ་འབྱིན་པ་དང་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་བཞི་པོ་ཐམས་ཅད་དམ་རེ་རེ་ལ་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཆེན་པོའི་ཉེས་པ་འབྱིན་པར་བྱེད་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྡོམ་པ་བཏང་བར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཞེས་བཞིར་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་གཞན་ཡང་གཏོང་རྒྱུ་ཕྱི་མ་གཉིས་སོ་སོར་བགྲང་ཚུལ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བྱང་སར་གཉིས་བཤད་པ་དང་དེའི་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པར་གྲངས་དེ་ལས་མང་བར་བཤད་པ་གཉིས་མི་འགལ་ཏེ་རྩ་བ་དང་འགྲེལ་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏོང་རྒྱུ་དང་པོ་ནི་སེམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་པ་སྟེ་ཐེག་དམན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་སྔར་སྡོམ་པ་ལེན་པ་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་སེམས་ཀྱིས་བླངས་པའི་སེམས་དེ་དང་མི་འདྲ་བར་ངེས་པ་སྟེ་མི་མཐུན་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དེ་སྨོན་སེམས་བཏང་བའོ། །གཏོང་རྒྱུ་གཉིས་པ་ནི་མི་དོན་གོ་བའི་དྲུང་དུ་བསླབ་པ་འབུལ་བའི་ཚིག་བརྗོད་ནས་ཕ་རོལ་པོས་གོ་བའོ། །འདི་སོ་ཐར་གྱིས་སྡོམ་པ་འབུལ་བ་དང་མི་འདྲ་སྟེ་དེ་ལ་ནི་སྲུང་བར་མ་ནུས་པ་ན་ཕུལ་བས་སྡོམ་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་བསོད་ནམས་ཆད་པ་ཡིན་གྱི་ཕུལ་བ་རང་གི་ངོ་བོ་ནས་སྡིག་ཆེན་པོ་མི་སྐྱེད་ལ། འདི་ 1-14-68a ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡ
【現代漢語翻譯】 就像努力撲滅衣服上的火一樣，需要努力斷除煩惱。因此，受戒也是爲了今生獲得煩惱的止息。如果發生隱瞞過失的情況，那就會使今生無法獲得煩惱的止息，從而完全顛覆了受戒的主要目的。對於菩薩來說，即使違犯了菩薩戒的根本戒，受戒的主要目的也不會被顛覆，因為可以根據是否可以補救作為理由。正如之前引用的那樣，這是因為受到了兩種經的支配。在《毗奈耶經》的廣釋中也說：『受戒是爲了獲得解脫，如果犯了根本戒，那就會使解脫遙遙無期，即使受了戒也和沒受一樣。』 接下來，說明捨棄（菩薩戒）的原因： 第五，捨棄的原因是：總的來說，只有兩個原因會導致捨棄所受的菩薩戒，即捨棄了對圓滿菩提的希求，以及以極大的顛倒之心行持如根本罪之類的行為。那麼，從歸納的角度來看，捨棄的原因總共有四個，即生起了與正確受戒之心不同的決定之心，在能夠理解意義的人面前說出捨棄誓言的話語，以及犯下所有或其中一項根本罪，或者以極大的顛倒之心行持所有或其中一項根本罪。如果菩薩犯了這些，就可以說他捨棄了菩薩戒。』那麼，這四種說法是怎樣的呢？此外，分別列舉后兩種捨棄原因的方式又是怎樣的呢？對此，在《菩薩地論》中，既有說兩種的，也有在抉擇中說多於兩種的，這兩種說法並不矛盾，因為就像根本和解釋一樣。第一個捨棄原因是『生起了（與受戒之心不同的）心』，也就是生起了小乘之心。也就是說，之前受戒時，是爲了利益眾生而想要成佛的心，現在生起了與此不同的決定之心，也就是生起了不一致的心，這就是捨棄了願心。第二個捨棄原因是，在能夠理解意義的人面前說出捨棄誓言的話語，並且對方理解了。這與別解脫戒的捨棄不同，因為別解脫戒如果無法守護而捨棄，只是會失去隨之而來的功德，但捨棄本身並不會產生很大的罪過。而對於菩薩戒來說
【English Translation】 Just as one strives to extinguish a fire that has broken out on one's clothes, one must strive to abandon afflictions. Therefore, taking vows is also for the sake of attaining the exhaustion of defilements in this life. If a concealed transgression occurs, it makes it impossible to attain the exhaustion of defilements in that life, thus completely reversing the main purpose of taking vows. For a Bodhisattva, even if a root downfall of the Bodhisattva vow occurs, the main purpose of taking the vow is not reversed, because the reason is taken as whether it can be remedied or not. As quoted before, this is because it is governed by the two Sutras. In the extensive commentary on the Vinaya Sutra, it is also said: 'Taking vows is for the sake of liberation, but if a root downfall occurs, it prolongs liberation, so it is like having it but not having it.' Next, the cause of abandonment is shown: Fifth, the cause of abandonment is: In short, only two causes lead to the abandonment of the Bodhisattva vow taken, namely, abandoning the aspiration for perfect enlightenment and practicing Dharmas such as the place of defeat with great perversion. Now, from the point of view of collection, abandoning it is transformed by four causes in short, namely, generating a definite mind that is different from the mind of taking it correctly, uttering words with offering in the presence of someone who does not understand, and all or each of the four Dharmas such as the place of defeat. If one commits the offense of great perversion in all or each of the four Dharmas such as the place of defeat, then it is said that the Bodhichitta has abandoned the vow. How are the four spoken of? Furthermore, how are the latter two causes of abandonment counted separately? On this, there is no contradiction between the two explanations in the Bodhisattva Grounds and the explanation of more than that number in the determination of its aspects, because it is like the root and the commentary. The first cause of abandonment is 'generating the mind', that is, generating the mind towards the Lesser Vehicle. That is, when taking the vow before, the mind was taken with the mind of wanting to attain Buddhahood for the sake of sentient beings, and now a definite mind different from that, that is, a mind that is not in harmony, is generated, that is, the abandonment of the aspiration mind. The second cause of abandonment is uttering the words of offering the training in the presence of someone who understands the meaning, and the other person understands. This is different from offering the vows of individual liberation, because if one cannot protect them and offers them, one loses the merit of following the vows, but the offering itself does not generate great sin. But for the Bodhisattva vow
ོམ་པ་ཕུལ་ན་ནི་སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་པའི་ཕན་བདེ་སྒྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ནས་སྡོམ་པ་གཟུང་བ་བཅད་པས་ངན་འགྲོར་ལྷུང་ནས་ཡུན་རིང་དུ་འཁྱམ་དགོས་ཏེ། སེམས་ཅན་གཅིག་གི་བདེ་བ་བཤིག་པ་ལ་ཡང་ངན་འགྲོར་འགྲོ་དགོས་ན་ལུས་ཅན་མཐའ་དག་གི་བདེ་བ་བཤིག་ན་སྨོས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་རྒྱུ་མཚན་དུ་མས་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་དམ་བཅས་ནས། །ལས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་མ་བྱས་ན། །སེམས་ཅན་དེ་དག་ཀུན་བསླུས་ནས། །བདག་གི་འགྲོ་བ་ཇི་འདྲར་འགྱུར། །དངོས་པོ་ཕལ་པ་ཅུང་ཟད་ལ། །ཡིད་ཀྱིས་སྦྱིན་པར་བསམ་བྱས་ནས། །མི་གང་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་པ། །དེ་ཡང་ཡི་དྭགས་འགྱུར་གསུངས་ན། །བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་ལ། །བསམ་པ་ཐག་པས་མགྲོན་གཉེར་ནས། །འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བསླུས་བྱས་ན། །བདེ་འགྲོར་ཅི་ག་འགྲོ་འགྱུར་རམ། །ཞེས་དང་། གང་གཞན་སྐད་ཅིག་འདི་ཡི་ནི། །བསོད་ནམས་བར་ཆད་གེགས་བྱེད་པ། །སེམས་ཅན་དོན་ལ་དམན་གྱུར་པས། །དེ་ཡི་ངན་འགྲོ་མུ་མཐའ་མེད། །སེམས་ཅན་གཅིག་གི་བདེ་བ་ཡང་། །བཤིག་ན་བདག་ཉིད་ཉམས་འགྱུར་ན། །ནམ་མཁའ་མ་ལུས་མཐའ་ཀླས་པའི། །ལུས་ཅན་བདེ་བཤིག་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་རྣམས་ནི་སྨོན་སེམས་བཏང་བ་དང་དེ་མ་བཏང་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཁུར་ཁྱེར་བའི་ཡི་དམ་བཏང་བ་གཉིས་འདྲ་བ་ཡིན་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དབུལ་དུ་མི་རུང་ངོ་། །དེའི་ཕྱིར་ལེགས་པར་བརྟགས་ནས་བླང་དགོས་ཏེ་གཞན་དུ་ན་ཉེས་དམིགས་ཤིན་ཏུ་ 1-14-68b ཆེ་བར་བསླབ་བཏུས་སུ་མདོ་གསུམ་གྱིས་བསྒྲུབས་ཏེ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཏོང་རྒྱུ་གསུམ་པ་ནི་ཉེས་པ་བཞི་ག་ཚོགས་པའམ་རེ་རེའི་ཉེས་པ་གང་རུང་ལ་བཤད་ཅིང་གཏོང་རྒྱུ་བཞི་པ་དེ་གཉིས་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོས་སྤྱད་པ་ལ་གསུངས་ཀྱང་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོ་མ་ཚང་ན་ཕམ་པའི་སྡེ་ཚན་དུ་གཏོགས་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་གྱི་ཕམ་པར་དངོས་སུ་མི་འགྱུར་བས་སྡོམ་པ་གཏོང་བའི་ལྟུང་བ་མིན་ལ་གཏོང་རྒྱུ་བཞི་པ་བྱུང་ན་གསུམ་པར་གསུངས་པ་ཡང་འབྱུང་བར་སྣང་ངོ་། །དེས་ན་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོས་སྤྱད་པའི་ཉེས་པ་རེ་རེ་དང་གཉིས་མན་ཆད་ཚོགས་པ་གཉིས་ནི་གཏོང་རྒྱུ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཏེ། གཞུང་འདིར་གསུངས་པའི་གཏོང་རྒྱུ་གཉིས་པ་ལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའོ། །བཞི་པོ་ཐམས་ཅད་ཅེས་གསུངས་པ་ནི་གཉིས་མན་ཆད་ཚོགས་པའི་ཕྱོགས་ཙམ་མཚོན་བྱེད་དོ། །བྱང་སེམས་སྡོམ་ལྡན་གྱི་སྨོན་སེམས་ཀྱང་མ་བཏང་ཞིང་བསླབ་པ་མ་ཕུལ་ལ་ཕམ་པའི་གནས་ཀྱི་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོ་མ་སྤྱད་ན་ཚེ་འཕོས་ཀྱང་འོག་དང་སྟེང་དང་ཐད་ཀ་རྣམས་སུ་སྐྱེས་པ་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་མི་གཏོང་ངོ་། །ཚེ་འཕོས་པའི་ཚེ་བརྗེད་ན་ཡང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བརྟེན་ནས་དྲན་པ་གསོ་བའི་ཕྱིར་ནོད་པར་ཟད་ཀྱི་གས
【現代漢語翻譯】 如果放棄菩薩戒，就等於承諾要成辦無量眾生的利益和安樂，然後又違背誓言，這會導致墮入惡趣，長期漂泊。僅僅破壞一個眾生的安樂，尚且要墮入惡趣，更何況破壞所有眾生的安樂呢？這是通過多種理由來論證的。正如《入菩薩行論》中所說：『若已如是立誓願， কার্য সিদ্ধি ན ། །是欺一切眾有情，何處漂流我將去？』如果對微不足道的物品，只是心裡想佈施，卻沒有實際行動，佛說那人也會變成餓鬼。對於無上的安樂，以堅定的決心邀請眾生，卻欺騙了他們，又怎麼能前往善趣呢？』又說：『何人於此一剎那，斷絕他人諸善根，為眾生利令退減，彼之惡趣無邊際。』如果破壞一個眾生的安樂，自己也會墮落，更何況破壞無邊無際虛空界所有眾生的安樂呢？ 這些理由說明，捨棄愿菩提心和雖然沒有捨棄，但放棄了荷負菩提行重任的本尊，兩者是相似的，因此無論如何都不能捨棄。所以，要仔細觀察后再受戒，否則會有極大的過患。《集學論》中通過三部經論證了這一點，前面已經講過了。舍戒的第三個原因是四種罪都犯了，或者犯了其中任何一種罪。舍戒的第四個原因是犯了極重罪。即使沒有犯極重罪，只是犯了屬於墮罪範疇的罪過，也不會直接導致舍戒。如果犯了第四種舍戒之因，也可能出現像第三種情況一樣的情況。因此，犯了極重罪中的任何一種，或者犯了兩種以下的罪，屬於后兩種舍戒之因，也就是本論中所說的第二種舍戒之因分爲了兩種。說『四種全部』，只是爲了概括說明犯了兩種以下罪的情況。如果持有菩薩戒的人沒有捨棄愿菩提心，也沒有放棄學處，也沒有犯下屬於墮罪範疇的極重罪，那麼即使去世，無論投生到下、上、還是平行世界，都不會捨棄菩薩戒。即使在去世時忘記了，也只是爲了依靠善知識來恢復記憶而重新受戒而已。
【English Translation】 If one abandons the Bodhisattva vow, it is tantamount to promising to accomplish the benefit and happiness of limitless sentient beings, and then breaking that vow, which leads to falling into the lower realms and wandering for a long time. Even destroying the happiness of a single sentient being leads to falling into the lower realms, let alone destroying the happiness of all sentient beings? This is proven by many reasons. As it says in 'Entering the Bodhisattva's Way of Life': 'If, having made such a vow, one does not accomplish the deeds, having deceived all those sentient beings, where will I wander?' If, for a small object, one only thinks of giving but does not actually give, the Buddha said that person will become a hungry ghost. For the supreme happiness, inviting beings with firm resolve, but deceiving them, how can one go to the happy realms?' It also says: 'Whoever, in this single instant, obstructs the merit of others, diminishing it for the sake of sentient beings, their lower realms are endless.' If destroying the happiness of one sentient being causes oneself to fall, what need is there to mention destroying the happiness of all sentient beings in the boundless expanse of space? These reasons explain that abandoning the aspiration Bodhicitta and, although not abandoning it, abandoning the deity who carries the burden of Bodhisattva conduct, are similar, so one must not abandon it in any way. Therefore, one must examine carefully before taking the vow, otherwise there will be extremely great faults. This is proven by three scriptures in the 'Compendium of Trainings', which has already been explained. The third reason for abandoning the vow is that all four faults are committed, or any one of them. The fourth reason for abandoning the vow is committing a very heavy offense. Even if one has not committed a very heavy offense, but only committed an offense belonging to the category of downfall, it will not directly lead to abandoning the vow. If the fourth cause of abandoning the vow occurs, it may also appear like the third situation. Therefore, committing any one of the very heavy offenses, or committing less than two offenses, belongs to the latter two causes of abandoning the vow, which is to say that the second cause of abandoning the vow mentioned in this text is divided into two. Saying 'all four' is only to generally indicate the situation of committing less than two offenses. If a person holding the Bodhisattva vow has not abandoned the aspiration Bodhicitta, has not abandoned the precepts, and has not committed a very heavy offense belonging to the category of downfall, then even if they die, whether they are reborn in the lower, upper, or parallel worlds, they will not abandon the Bodhisattva vow. Even if they forget at the time of death, it is only to rely on a spiritual friend to restore their memory and retake the vow.
ར་དུ་ལེན་པ་ནི་མིན་ནོ། །དེ་ལ་སྟེང་ནི་ལྷ་དང་ཐད་ཀ་ནི་མི་དང་འོག་ནི་ངན་སོང་སྟེ་དེར་སྨོན་ལམ་མམ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ནམ་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་སྐྱེས་པ་ལ་འགྲེལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་དོ། །སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཡང་བྱང་སེམས་དང་མི་འཚམ་པའི་ལས་ལ་མི་འཇུག་པར་ཛི་ན་པུ་ཏྲ་དང་ས་མུ་དྲས་འཆད་དེ་སྡོམ་པ་གནས་པའི་མཐུའོ། ། ༈ ཉེས་བྱས་ཀྱི་སྡེ་ཚན། གཉིས་པ་ཉེས་བྱས་ཀྱི་སྡེ་ཚན་ལ་གཉིས་ལས། ༈ ཉེས་བྱས་ཀྱི་སྡེ་ཚན་སྤྱིར་བསྟན་པ། སྤྱིར་ 1-14-69a བསྟན་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་ལ་ཉེས་པ་དང་བཅས་མ་བཅས་དང་ཉེས་པ་དང་བཅས་པ་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་མིན་དང་ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡང་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་མི་འགྱུར་དང་ལྟུང་བ་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་མིན་ནི་ཉེས་བྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐབས་སུ་སྟོན་ལ་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་ནི་སྐབས་འོག་མར་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། ། ༈ ཉེས་བྱས་སོ་སོར་བཤད་པ། ཉེས་བྱས་སོ་སོར་བཤད་པ་ལ་གཉིས། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་ཕྱིན་དྲུག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་དང་། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པའོ། ། ༈ དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་ཕྱིན་དྲུག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ། དང་པོ་ལ་དྲུག་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། བཟོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་། བསམ་གཏན་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པའོ། ། ༈ སྦྱིན་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ། དང་པོ་ལ་ལྔ་ལས། ༈ ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པའི་གཙོ་བོ་ཉམས་པ། ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པའི་གཙོ་བོ་ཉམས་པ་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གསུམ་མི་མཆོད། །ཅེས་པ་སྟེ་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་དང་ཁྱད་པར་དུ་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པས་ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་མཆོད་པ་དང་རིམ་གྲོ་མི་བྱར་མི་རུང་བས་དེ་མི་བྱེད་པའི་ཉེས་པའོ། །འདི་ལ་གསུམ་ལས་མཆོད་པའི་ཡུལ་སངས་རྒྱས་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའམ་དེའི་མཆོད་རྟེན་ནོ། །ཆོས་ནི་ཆོས་སམ་ཆོས་ཀྱི་གླེགས་བམ་དུ་བྱས་པ་བྱང་སེམས་ཀྱི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་དམ་སྡེ་སྣོད་དེའི་མ་མོའོ། །དགེ་འདུན་ནི་དགེ་འདུན་ལ་ཡང་རུང་སྟེ་ཕྱོགས་བཅུ་དག་ན་ས་ཆེན་པོར་ཆུད་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་དགེ་འདུན་ནོ། །དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་དངོས་ཡིན་ལ་མཆོད་རྟེན་ནི་སྐུའི་གཟུགས་བརྙན་ནོ། །ཆོས་ནི་རྟོགས་པའི་ཆོས་འགོག་ལམ་དང་གླེགས་ 1-14-69b བམ་དུ་བྱས་པ་ནི་ལུང་གི་ཆོས་ཏེ་དེ་ཡང་བཀའ་དང་དགོངས་འགྲེལ་གཉིས་སོ། །བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ཅེས་གསུངས་པས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་དགོས་སོ། །དགེ་འདུན་ནི་དགེ་འདུན་ཞེས་པས་བསྟན་པའི་དོན་ས་ཆེན་པོར་ཆུད་པར་བཤད་པས་ན་བྱང་སེམས་འཕགས་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའམ་ཞེས་པས་ནི་དེ་དང་
【現代漢語翻譯】 དེ་ལ་སྟེང་ནི་ལྷ་དང་ཐད་ཀ་ནི་མི་དང་འོག་ནི་ངན་སོང་སྟེ་དེར་སྨོན་ལམ་མམ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ནམ་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་སྐྱེས་པ་ལ་འགྲེལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་དོ། །直譯：上面是天，中間是人，下面是惡道，在那裡，通過發願、利益眾生或業力的力量而轉生，註釋中對此進行了解釋。 སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཡང་བྱང་སེམས་དང་མི་འཚམ་པའི་ལས་ལ་མི་འཇུག་པར་ཛི་ན་པུ་ཏྲ་དང་ས་མུ་དྲས་འཆད་དེ་སྡོམ་པ་གནས་པའི་མཐུའོ། །直譯：吉納普特拉和薩穆扎解釋說，即使在其他生世中，也不會從事與菩薩不相符的業，這是因為戒律的力量。 ༈ ཉེས་བྱས་ཀྱི་སྡེ་ཚན།直譯：違犯學處品 གཉིས་པ་ཉེས་བྱས་ཀྱི་སྡེ་ཚན་ལ་གཉིས་ལས།直譯：第二，違犯學處品分二： ༈ ཉེས་བྱས་ཀྱི་སྡེ་ཚན་སྤྱིར་བསྟན་པ།直譯：總說違犯學處 སྤྱིར་བསྟན་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་ལ་ཉེས་པ་དང་བཅས་མ་བཅས་དང་ཉེས་པ་དང་བཅས་པ་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་མིན་དང་ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡང་རིག་པར་བྱའོ། །直譯：總的來說，對於安住于菩薩戒的人，要知道有犯戒與未犯戒之分，對於犯戒者，也要區分是否為煩惱所染，以及所犯之罪的輕、中、重。 དེ་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་མི་འགྱུར་དང་ལྟུང་བ་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་མིན་ནི་ཉེས་བྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐབས་སུ་སྟོན་ལ་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་ནི་སྐབས་འོག་མར་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །直譯：是否會墮落，以及墮落是否為煩惱所染，將在違犯學處的部分說明，而輕、中、重將在後面的章節中解釋。 ༈ ཉེས་བྱས་སོ་སོར་བཤད་པ།直譯：分別解說違犯學處 ཉེས་བྱས་སོ་སོར་བཤད་པ་ལ་གཉིས། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་ཕྱིན་དྲུག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་དང་། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པའོ། །直譯：分別解說違犯學處分二：積累善法六度之相違品的違犯，以及利益有情之相違品的違犯。 ༈ དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་ཕྱིན་དྲུག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ།直譯：積累善法六度之相違品的違犯 དང་པོ་ལ་དྲུག་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། བཟོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་། བསམ་གཏན་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པའོ། །直譯：第一，有六種：佈施、持戒、忍辱、精進、禪定和智慧之相違品的違犯。 ༈ སྦྱིན་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ།直譯：佈施之相違品的違犯 དང་པོ་ལ་ལྔ་ལས།直譯：第一，有五種： ༈ ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པའི་གཙོ་བོ་ཉམས་པ།直譯：物質佈施之主要內容衰退 ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པའི་གཙོ་བོ་ཉམས་པ་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གསུམ་མི་མཆོད། །ཅེས་པ་སྟེ་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་དང་ཁྱད་པར་དུ་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པས་ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་མཆོད་པ་དང་རིམ་གྲོ་མི་བྱར་མི་རུང་བས་དེ་མི་བྱེད་པའི་ཉེས་པའོ། །直譯：物質佈施之主要內容衰退是指：『不供養三寶。』也就是說，皈依之後，特別是發菩提心之後，每天都必須供養和侍奉三寶，不做這些的過失。 འདི་ལ་གསུམ་ལས་མཆོད་པའི་ཡུལ་སངས་རྒྱས་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའམ་དེའི་མཆོད་རྟེན་ནོ། །ཆོས་ནི་ཆོས་སམ་ཆོས་ཀྱི་གླེགས་བམ་དུ་བྱས་པ་བྱང་སེམས་ཀྱི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་དམ་སྡེ་སྣོད་དེའི་མ་མོའོ། །དགེ་འདུན་ནི་དགེ་འདུན་ལ་ཡང་རུང་སྟེ་ཕྱོགས་བཅུ་དག་ན་ས་ཆེན་པོར་ཆུད་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་དགེ་འདུན་ནོ། །直譯：其中，供養的對境，佛是指如來或其佛塔。法是指法或作為法之載體的菩薩的經藏或經藏之母。僧是指僧眾，也可以是十方的大地菩薩僧眾。 དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་དངོས་ཡིན་ལ་མཆོད་རྟེན་ནི་སྐུའི་གཟུགས་བརྙན་ནོ། །ཆོས་ནི་རྟོགས་པའི་ཆོས་འགོག་ལམ་དང་གླེགས་བམ་དུ་བྱས་པ་ནི་ལུང་གི་ཆོས་ཏེ་དེ་ཡང་བཀའ་དང་དགོངས་འགྲེལ་གཉིས་སོ། །བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ཅེས་གསུངས་པས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་དགོས་སོ། །དགེ་འདུན་ནི་དགེ་འདུན་ཞེས་པས་བསྟན་པའི་དོན་ས་ཆེན་པོར་ཆུད་པར་བཤད་པས་ན་བྱང་སེམས་འཕགས་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའམ་ཞེས་པས་ནི་དེ་དང་直譯：其中，如來是真身，佛塔是身的形象。法是指證悟之法，即滅道，作為載體的法是指教法，即佛語和釋論。因為說是菩薩的藏，所以需要大乘的法。僧是指僧眾，所說的教義包含大地，所以是聖菩薩。如來是指與此相同
【English Translation】 It is explained in the commentaries that above is the realm of gods, the middle is the realm of humans, and below is the realm of suffering, where one is born through aspiration, benefiting sentient beings, or the power of karma. Jina Putra and Samudra explain that even in other lives, one should not engage in actions that are incompatible with a Bodhisattva, due to the power of the vows. Section on Transgressions Second, the section on transgressions is divided into two: General Explanation of the Section on Transgressions Generally speaking, for those who abide by the Bodhisattva vows, it is important to understand the distinctions between having transgressions and not having transgressions. Among those with transgressions, it is important to distinguish between those that are afflicted and those that are not, as well as the degrees of transgressions: minor, medium, and major. Whether one falls or does not fall [from the vows], and whether the fall is afflicted or not, will be explained in the context of the transgressions. The minor, medium, and major transgressions will be explained in the following section. Explanation of Individual Transgressions The explanation of individual transgressions is divided into two: transgressions that are contrary to the six perfections of accumulating virtue, and transgressions that are contrary to benefiting sentient beings. Transgressions Contrary to the Six Perfections of Accumulating Virtue First, there are six: transgressions contrary to generosity, discipline, patience, diligence, concentration, and wisdom. Transgressions Contrary to Generosity First, there are five: Decline of the Main Aspect of Material Generosity The decline of the main aspect of material generosity is: 'Not making offerings to the Three Jewels.' That is, after taking refuge, and especially after generating the mind of enlightenment, one must make offerings and service to the Three Jewels every day. It is a transgression not to do so. Among these three, the objects of offering, the Buddha, refers to the Tathagata or their stupa. The Dharma refers to the Dharma or the scriptures, specifically the Bodhisattva's Sutra Pitaka or the mother of the Pitaka. The Sangha refers to the Sangha, which can also be the Sangha of great Bodhisattvas who have attained the great earth in the ten directions. Among these, the Tathagata is the actual object, while the stupa is the image of the body. The Dharma is the Dharma of realization, cessation and path, and the scriptures are the Dharma of transmission, which includes both the Buddha's words and the commentaries. Because it is said to be the Bodhisattva's Pitaka, the Dharma of the Great Vehicle is required. The Sangha, as the Sangha, is said to encompass the great earth, so it is the noble Bodhisattvas. The Tathagata refers to the same as that.
མཆོད་རྟེན་གཉིས་གང་རུང་གིས་ཆོག་པར་སྟོན་ལ། ཆོས་སམ་ཞེས་པས་ནི་ལུང་རྟོགས་གཉིས་གང་རུང་དང་སྡེ་སྣོད་དམ། ཞེས་པས་ནི་བཀའ་དང་དགོངས་འགྲེལ་གཉིས་གང་རུང་གིས་ཆོག་པར་སྟོན་ནོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཆོད་རྟེན་ནམ་ཞེས་པ་དང་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་མ་མོའམ་དགེ་འདུན་ལ་ཡང་རུང་སྟེ་ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མཆོད་ཡུལ་གསུམ་གང་རུང་ལ་མཆོད་པ་གྲུབ་ན་ཡང་མཆོད་པའི་མ་མཐའ་བྱས་པས་ཉེས་བྱས་ཁེགས་པར་སྟོན་པའོ། །མཆོད་པའི་དངོས་པོ་ནི། ཡུལ་དེ་དག་ལ་མཆོད་པའི་བྱ་བ་ཆུང་ངུའམ་ཆེན་པོ་ཅི་ཡང་རུང་སྟེ་ཐ་ན་ལུས་ཀྱིས་ཕྱག་གཅིག་ཙམ་འཚལ་བ་དང་ཐ་ན་ངག་གིས་ཡུལ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཚིག་བཞི་པ་གཅིག་ཙམ་བརྗོད་པ་དང་ཐ་ན་སེམས་ཀྱིས་ཡུལ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་དྲན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་དད་པ་གཅིག་ཙམ་བྱེད་པའོ། །འདི་གསུམ་ལ་ཡུལ་ལ་གསུངས་པ་ལྟར་གདམ་ང་ཅན་གྱི་སྒྲ་མེད་པས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གང་རུང་གཅིག་ལ་ཡང་གསུམ་ག་བྱ་དགོས་སོ། །འགྲེལ་པ་གསར་མ་ལས། ཅི་འབྱོར་བའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ་ཐ་ན་ལུས་ཀྱིས་ཕྱག་གཅིག་ཙམ་འཚལ་བ་དང་། ཞེས་བཤད་པ་དང་ས་མུ་དྲས་ཀྱང་། ཉིན་ཀྱང་རུང་མཚན་ 1-14-70a ཀྱང་རུང་དགེ་བ་སྤྱད་པ་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་མ་ནུས་ན་ཆུང་ངུ་ན་ལུས་ཀྱིས་ཕྱག་བྱ་ཞིང་། ཞེས་གསུངས་པས་མེ་ཏོག་སོགས་ཀྱིས་མཆོད་ན་ཡང་ཉེས་བྱས་འགེགས་ནུས་སོ། །དུས་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་མཆོད་པ་དེ་མ་བྱས་པར་ཉིན་ཞག་གཅིག་འདས་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྐྱེད་པས་ཉེས་པ་དང་བཅས་པ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་འགལ་བས་འགལ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་བསམ་པ་དག་པའི་སོར་ཆུད་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དེ་དཔེར་ན་དགེ་སློང་གིས་ཤེས་ནས་དད་པ་ཐོབ་པ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་སྟོན་པ་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་ཅིང་མཆོད་པ་དམ་པས་མཆོད་པ་བྱེད་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། བསམ་པ་དག་པའི་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཐོབ་པས་མཆོད་པ་མ་བྱས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པར་སྟོན་པ་མིན་གྱི། ས་དེ་ཐོབ་པ་རྟག་ཏུ་དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་དང་མི་འབྲལ་བས་ཉེས་བྱས་འདི་དེ་ལ་མི་འབྱུང་བར་སྟོན་པའོ། །ལྟུང་བ་དེ་ཡང་བསླབ་པ་ལ་མི་གུས་པ་དང་དད་པ་མེད་པའི་སྙོམ་ལས་དང་ཉེས་པ་ལ་སྤྲོ་བའི་ལེ་ལོས་བྱས་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་ལ་བརྗེད་པས་བྱས་ན་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའོ། །འགྲེལ་པ་གསར་མར། ཆགས་པ་ཁོང་ཁྲོ་ང་རྒྱལ་སོགས། །ཉོན་མོངས་ལྟུང་བར་འདི་བསྟན་ཏེ། །ལེ་ལོ་བརྗེད་ངས་ལ་སོགས་པ། །མཆོད་ལས་གཞན་དུ་ཉོན་མོངས་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཞེ་སྡང་སོགས་ལྕི་བ་ལས་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་ལེ་ལོ་སོགས་ཅུད་ཟད་ཡང་བ་ལས་དམན་པ་ལ་དགག་སྒྲས་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཞེས་ཉེས་བྱས་ཀྱི་སྐབས་རྣམས་སུ་གསུངས་ཏེ་འོན་ཀྱང་། སྐབས་ 1-14-70b
【現代漢語翻譯】 經中說，供奉佛塔或佛像都可以，'法'字指的是教理或證悟，'僧'字指的是佛經或論疏。'如來之塔'、'法之母'或'僧伽'等，指的是對三寶中任何一者進行供養，即使是最低限度的供養，也能消除罪過。供養的物品是：對這些對境進行大小供養，哪怕只是以身體合掌一次，哪怕只是以口讚頌三寶功德一句四字偈，哪怕只是以意憶念三寶功德生起一念信心。對於這三者，經中沒有像對供養對境那樣給出選擇，因此必須對三寶中的任何一者都做到這三點。 《新疏》中說：'以力所能及的花等供養，哪怕只是以身體合掌一次。'薩穆扎也說：'無論白天還是夜晚，如果不能行善或供養等其他行為，那就以身體合掌。'因此，即使以花等供養，也能消除罪過。時間方面，如果不進行這樣的供養，一天過去就會產生罪過，因為這與菩薩的法性相違背，所以會變成違背。這裡，如果意樂清凈，則沒有罪過。例如，比丘知道后獲得信心，無論何時都依法性來示現，並且恭敬供養佛法僧三寶。'這並不是說獲得清凈意樂的極喜地后，不供養也沒有罪過，而是說獲得此地的人總是與供養三寶不分離，所以不會發生這種罪過。 這種墮落是由於不尊重戒律、沒有信心的懈怠以及喜歡罪過的懶惰所致，這是煩惱性的。如果是由於遺忘所致，則不是煩惱性的。《新疏》中說：'貪嗔癡等，此示煩惱墮落，懶惰和遺忘等，供養之外非煩惱。'如經中所說，嗔恨等較重的是煩惱性的，而懶惰等稍輕的，用否定詞表示不是煩惱性的，這是在罪過的情況下說的。然而，在其他情況下，煩惱性的定義可能會有所不同。
【English Translation】 The text indicates that either a stupa or an image is sufficient for offering. The term 'Dharma' refers to either scriptural learning or realization, and 'Sangha' refers to either the Buddha's teachings or their commentaries. 'The Tathagata's stupa,' 'the mother of the Dharma,' or 'the Sangha' indicate that offering to any of the Three Jewels, even the minimum, can eliminate transgressions. The objects of offering are: performing any small or large act of offering to these objects, even if it's just a single prostration with the body, even if it's just reciting a four-word verse praising the qualities of the Three Jewels, even if it's just generating a single thought of faith preceded by remembering the qualities of the Three Jewels. For these three, unlike the objects of offering, there is no option given in the scriptures, so all three must be done for any one of the Three Jewels. The 'New Commentary' says: 'Offer with whatever flowers etc. are available, even if it's just a single prostration with the body.' Samudra also says: 'Whether it's day or night, if one cannot perform virtuous deeds or offerings etc., then at least prostrate with the body.' Therefore, even offering with flowers etc. can eliminate transgressions. Regarding time, if such an offering is not made, a day passing will generate an offense, because it contradicts the nature of a Bodhisattva, thus becoming contradictory. Here, there is no offense for purity of intention being restored, just as a Bhikshu knowing and gaining faith is always shown by the Dharma nature, and revering and offering to the Buddha, Dharma, and Sangha with supreme offerings.' This does not mean that after attaining the Joyful Ground of pure intention, there is no offense even if one does not make offerings, but rather that one who has attained this ground is always inseparable from offering to the Three Jewels, so this offense does not occur to them. This downfall is caused by disrespect for the precepts, laziness without faith, and delight in offenses, which are afflictive. If it is done due to forgetfulness, then it is not afflictive. The 'New Commentary' says: 'Attachment, anger, pride, etc., these are shown as afflictive downfalls; laziness and forgetfulness, etc., other than offering are not afflictions.' As the text says, heavier things like hatred are afflictive, while lighter things like laziness are negated as non-afflictive, which is said in the context of transgressions. However, in other contexts, the definition of afflictive may be different.
འདིར་སྙོམ་ལས་དང་ལེ་ལོ་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཅན་དུ་གསུངས་པ་ནི་གཞི་ཆེན་པོ་ལ་ངེས་པར་བྱ་བ་ལས་འདས་པའོ་ཞེས་གྲོ་ལུང་པ་གསུང་ངོ་། །ཉེས་བྱས་འདི་སྔར་བཤད་པའི་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་རྒྱ་ཆེ་བའི་མཆོད་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྲེལ་པ་གསར་མར་འཆད་དོ། ། ༈ སེར་སྣའི་གཉེན་པོ་ཉམས་པ། གཉིས་པ་སེར་སྣའི་གཉེན་པོ་ཉམས་པ་ནི། འདོད་པའི་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག །ཅེས་པ་སྟེ་འདོད་པ་ཆེ་བ་དང་ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང་རྙེད་བཀུར་ལ་ཆགས་པ་གསུམ་མམ་བཞི་གང་རུང་བྱུང་བའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་སྟེ་དང་དུ་ལེན་པར་བྱེད་ཅིང་འགོག་པར་མི་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་བྱས་ཏེ་འདི་ལ་ལྟུང་བ་བྱུང་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པ་མེད་དོ། །སེམས་དེ་དག་དགག་པའི་ཕྱིར་དུ་འདུན་པ་བསྐྱེད་ཅིང་འབད་པས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་ལ་དེའི་གཉེན་པོ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པས་དེའི་གེགས་ལ་གནས་ཏེ་བཟློག་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ཤས་ཆེ་བའི་ཕྱིར་དེས་ཟིལ་གྱིས་མནན་ནས་ཡང་དང་ཡང་དུ་སྤྱོད་པ་ལ་བཅས་པ་དང་འགལ་བའི་ཉེས་པ་མེད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡེ་མེད་པ་ནི་མིན་ནོ། །འདི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྐབས་ཀྱི་རྙེད་བཀུར་ལ་ཆགས་པ་དང་དུ་མི་ལེན་ཞིང་འདོད་ཆུང་ཆོག་ཤེས་ལས་ཉམས་པ་ཡིན་པར་འགྲེལ་པ་གསར་མས་བཤད་དོ། ། ༈ མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པའི་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་པ། གསུམ་པ་མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པའི་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་པ་ལ་གཉིས་ལས། ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་བ་ནི། རྒན་པ་རྣམས་ལ་གུས་མི་བྱེད། །ཅེས་པ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རང་ལས་སྡོམ་པའི་སྒོ་ནས་ཆེས་རྒན་ཞིང་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ལ་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གསོང་པོར་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་འོས་སུ་གྱུར་པའི་ 1-14-71a ཕྱིར་བཀུར་སྟི་བྱ་བར་འོས་པ་རང་དང་ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་ན་ལངས་ཤིང་སྟན་མི་སྟོབ་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །ཡུལ་གྱི་སྤྱི་དང་འབྲེལ་བ་ནི། དྲིས་པ་ལ་ནི་ལན་མི་འདེབས། །ཞེས་པ་སྟེ་ཕ་རོལ་པོས་དགའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རང་ལ་གསོང་པོར་སྨྲ་ཞིང་ནད་འདྲི་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ཀུན་ཏུ་སྨྲ་ལ་ཡང་དག་པར་དགའ་བར་བྱེད་ཅིང་སྔ་མ་ལས་དོན་གཞན་པའི་བྱེ་བྲག་འདྲི་བ་ལ་རིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལན་མི་བརྗོད་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །རིགས་པའི་ཚུལ་ནི་འགྲེལ་པ་ཁ་ཅིག་ལས་ལན་བཏབ་པ་ལས་རྙེད་པ་འདོད་པ་སོགས་མེད་པར་འཆད་མོད་ཀྱང་འགྲེལ་པ་གསར་མས་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལན་ལ་བཤད་པ་ལགས་སོ། །ཡུལ་དེ་གཉིས་ལ་དེ་ལྟར་མ་བྱས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི། རང་ཉིད་ནད་ཚབས་ཆེ་བ་དང་གཉིད་ལོག་པ་ན་གཞན་གྱིས་སད་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་སྨྲ་བ་སོགས་བྱེད་པ་ལ་ལན་མ་བྱས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པ་སྟེ་གཉིས་སོ། །གནས་སྐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལྟུང་བ་མེད་པ་ནི། རང་གིས་གཞན་ལ་ཆོས་སྟོན་པའམ་གཞན་དང་ཆོ
【現代漢語翻譯】 格隆巴說，這裡將懈怠和懶惰也說成是煩惱，是因為它們超越了對廣大基礎的理解。這種違犯行為在新釋中被解釋為損害了先前所說的積累善法和廣闊供養。 對治吝嗇的對治品衰退： 第二，對治吝嗇的對治品衰退是指：隨逐貪慾之心。即隨逐強烈的慾望、不知滿足和貪戀利養這三者或四者中的任何一種，即接受它們而不加以阻止，這就是煩惱性的違犯。如果發生這種墮落，就沒有不是煩惱性的。爲了遣除這些心念，生起意願並努力精進，守護其對治品，安住于其障礙並加以遮止，但由於自性上煩惱較重，因此被其壓制而屢屢行持，雖然沒有違背戒律的罪過，但並非沒有過失。新釋中說，這屬於戒律中的貪戀利養，不接受利養，以及從少欲知足中退失。 不隨順無畏佈施： 第三，不隨順無畏佈施分為兩種：與對境的差別相關和與普遍對境相關。 與對境的差別相關是指：不敬長老。即對於比自己受戒時間長、具有值得信賴的功德、並且在這兩方面都正直坦誠的菩薩，如果見到與自己同法的人，理應起身讓座而不讓，這就是違犯。 與普遍對境相關是指：不回答問題。即爲了使他人高興，坦誠地與自己交談，詢問病情等等，對於所有這些話語都應令人高興，並且對於與先前不同的其他細節問題，如果不以理性的方式回答，那就是違犯。有些註釋說，理性的方式是指回答問題時不貪圖利益等等，但新釋中解釋為隨順的回答。 對於這兩個對境，如果不這樣做也沒有罪過，但從所依的角度來說，沒有罪過的情況是：自己身患重病或睡著時，被他人喚醒而說話等等，即使不回答也沒有罪過，這是兩種情況。 從情況的角度來說，沒有墮落的情況是：自己為他人說法或與他人辯論時。
【English Translation】 Gelongba said that here, sloth and laziness are also said to be afflictions because they transcend the understanding of the vast basis. This transgression is explained in the New Commentary as impairing the accumulation of merit and vast offerings mentioned earlier. The decline of the antidote to stinginess: Second, the decline of the antidote to stinginess refers to: following the mind of desire. That is, following any of the three or four: strong desire, not knowing satisfaction, and attachment to gain and respect, that is, accepting them without preventing them, this is an affliction-related transgression. If this downfall occurs, there is none that is not affliction-related. In order to dispel these thoughts, generate intention and strive diligently, guarding its antidote, abiding in its obstacles and preventing them, but because the afflictions are inherently heavy, they are suppressed by them and repeatedly practiced, although there is no fault of violating the precepts, it is not without fault. The New Commentary says that this belongs to the attachment to gain and respect in the context of the precepts, not accepting gain and respect, and falling away from contentment and knowing satisfaction. Not in accordance with the giving of fearlessness: Third, not in accordance with the giving of fearlessness is divided into two types: related to the difference of the object and related to the general object. Related to the difference of the object refers to: not respecting the elders. That is, for a Bodhisattva who is older than oneself in terms of ordination, has trustworthy qualities, and is honest and sincere in both of these aspects, if one sees someone who is in accordance with the Dharma, one should stand up and offer a seat, and if one does not, it is a transgression. Related to the general object refers to: not answering questions. That is, in order to make others happy, one should speak honestly and ask about their health, etc. All these words should be pleasing, and for other details that are different from the previous ones, if one does not answer in a rational way, it is a transgression. Some commentaries say that the rational way is to answer questions without greed for gain, etc., but the New Commentary explains it as a compliant answer. For these two objects, even if one does not do so, there is no fault, but from the perspective of the basis, the situation where there is no fault is: if one is seriously ill or asleep, and others wake one up and speak, etc., even if one does not answer, there is no fault, these are two situations. From the perspective of the situation, the situation where there is no downfall is: when one is teaching the Dharma to others or debating with others.
ས་ཀྱི་འབེལ་གཏམ་བྱེད་པ་དང་། ཡུལ་གཉིས་པོ་དེ་ལས་གཞན་པའི་གང་ཟག་སྨྲ་བ་སོགས་ཀྱིས་དགའ་བར་བྱེད་པའི་དུས་དང་། གཞན་གྱིས་རང་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་ཉན་པའམ་གཞན་འབེལ་གཏམ་བྱེད་པ་ལ་རྣ་བླགས་ཏེ་ཉན་པའི་དུས་ཏེ་གསུམ་མོ། །དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི། ལངས་པ་སོགས་བྱས་ན་གཞན་ཆོས་ཉན་པའི་བར་ཆད་དུ་སོང་ནས་གཞན་མི་དགའ་བར་འགྱུར་བ་བསྲུང་བ་དང་། ཆོས་སྨྲ་བར་མི་དགའ་བར་འགྱུར་གྱི་དོགས་ནས་དེའི་སེམས་སྲུང་བ་དང་། མི་ལངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ 1-14-71b ཐབས་དེས་དེ་དག་མི་དགེ་བ་ལས་བསླང་སྟེ་དགེ་བའི་གནས་ལ་འགོད་པ་དང་། ཕྱག་མི་བྱ་བ་དང་མི་སྨྲ་བ་སོགས་ཀྱི་ནང་ཁྲིམས་དགེ་འདུན་གྱིས་བྱས་པ་བསྲུང་བ་དང་། གུས་པ་དང་སྨྲ་བ་སོགས་བྱས་ན་རང་ལ་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་སྐྱེ་བ་བསྲུང་བ་སྟེ་ལྔའོ། །དེ་དག་ལས་གཞན་དུ་ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནི། ང་རྒྱལ་དང་གནོད་པ་བྱ་བར་འདོད་པའི་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་དང་སེམས་འཁྲུག་པའི་ཁོང་ཁྲོ་བས་ལྡང་བ་སོགས་མི་བྱེད་པའོ། །ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ནི་སྙོམ་ལས་དང་ལེ་ལོ་དང་ལུང་མ་བསྟན་དང་བརྗེད་ངས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བའོ། །ཉེས་བྱས་དེ་གཉིས་ནི་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་སེམས་བསྲུང་བ་ལས་ཉམས་པར་འགྲེལ་པ་གསར་མས་བཤད་དོ། ། ༈ གཞན་གྱི་སྦྱིན་པའི་རྐྱེན་མི་བྱེད་པ། བཞི་པ་གཞན་གྱི་སྦྱིན་པའི་རྐྱེན་མི་བྱེད་པ་ལ་གཉིས་ལས། མགྲོན་དུ་བོས་པ་ཁས་མི་ལེན་པ་ནི། མགྲོན་པོས་བདག་གིར་མི་བྱེད་ཅིང་། །ཞེས་པ་སྟེ་གཞན་དག་རབ་བྱུང་གི་གང་ཟག་གི་ཁྱིམ་མམ་དགེ་འདུན་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་ངམ་ཁྱིམ་པའི་ཁྱིམ་དུ་ཟས་སྐོམ་དང་གོས་ལ་སོགས་པའི་ཡོ་བྱད་ལ་མགྲོན་དུ་བོས་པ་ལས་ང་རྒྱལ་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་ཁོང་ཁྲོས་བོས་པ་བདག་གིར་མི་བྱེད་ཅིང་མི་འགྲོ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པ་བྱས་སོ། །སྙོམ་ལས་དང་ལེ་ལོའི་དབང་གིས་མི་འགྲོ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཉེས་པའོ། །མ་སོང་ཡང་ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། ན་སྟེ་མི་ནུས་པ་དང་སྔར་གཞན་ལ་ཁས་བླངས་པ་སྟེ་གཉིས་སོ། །ལམ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། ལམ་ཐག་རིང་ཞིང་བདེ་ 1-14-72a བླག་ཏུ་བགྲོད་མི་ནུས་པའི་ཡུལ་འཛང་མ་རིང་དང་ལམ་ན་དགྲ་དང་གདུག་པ་དང་གནོད་པ་མང་བའི་འཇིགས་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ་གཉིས་སོ། །སྦྱིན་བདག་གི་སྒོ་ནས་ནི་མཐོ་འཚམ་པའི་བསམ་པས་བོས་པའོ། །དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། མ་སོང་བའི་ཐབས་དེས་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་འདུལ་འདོད་པ་དང་རྒྱུན་དུ་དགེ་ཕྱོགས་ལ་བརྩོན་ཏེ་དེའི་བར་ཆད་བསྲུང་བ་དང་། སྔོན་མ་ཐོས་པའི་དོན་ལྡན་གྱི་ཆོས་མཉན་པ་ལས་ཉམས་སུ་དོགས་པ་དང་། སྔོན་མ་ཐོས་པའི་འབེལ་བའི་གཏམ་དེ་ལྟ་བུ་དང་། གཞན་ཆེས་མང་པོའི་མནར་སེམས་སྲུང་བ་དང་ལྷུང་བཟེད
【現代漢語翻譯】 在進行世俗交談時，以及在除了上述兩種情況之外，其他人通過言語等方式使你感到高興的時候；還有聽他人講法或專注傾聽他人世俗交談的時候，共有三種情況。 從必要性的角度來看，沒有過失的情況包括：如果起身等行為妨礙了他人聽法，導致他人不悅，則應避免；爲了避免講法者不悅，要守護其心；通過不起身等方法，使他們遠離不善，安住于善；守護僧團制定的不行禮、不說話等戒律；如果行禮、說話等行為會使自己內心產生諸多煩惱，則應避免。共有五種情況。 在上述情況之外，會導致墮落的煩惱包括：因我慢、想要傷害他人的煩惱以及因心煩意亂的憤怒而不起身等行為。非煩惱的情況包括：因懈怠、懶惰、無記和遺忘而引起的行為。 《新釋》中解釋說，這兩種違犯行為是由於未能以利益眾生的戒律來守護他人的心而導致的。 不作他人佈施之緣 第四，不作他人佈施之緣，分為兩種。不接受邀請：『客人不應占為己有』，即如果其他人邀請出家眾到家中、寺廟或在家居士家中接受飲食、衣物等供養，但由於我慢、煩惱和憤怒而不接受邀請，不去赴約，則犯了煩惱性的過失。如果因懈怠和懶惰而不去，則犯了非煩惱性的過失。即使沒有去，如果沒有過失，則是基於以下原因：因生病而無法前往，或之前已答應了其他人。共有兩種情況。 從道路的角度來看：道路遙遠，難以舒適地行走；道路充滿危險，有敵人、惡獸和諸多傷害。共有兩種情況。 從施主的角度來看：因施主懷有高慢之心而邀請。 從必要性的角度來看：通過不去的方式，如前所述，爲了調伏自心、持續精進于善法並避免其障礙；擔心錯過之前未曾聽聞的有意義的佛法；以及避免類似的世俗交談；守護眾多他人的煩惱；以及爲了乞食。
【English Translation】 When engaging in worldly conversations, and when others make you happy through speech etc., other than the above two situations; and when listening to others teaching the Dharma or attentively listening to others' worldly conversations, there are three situations. From the perspective of necessity, situations without fault include: If standing up etc. hinders others from listening to the Dharma, causing them displeasure, it should be avoided; to protect the mind of the Dharma speaker from displeasure; through methods such as not standing up, to turn them away from non-virtue and establish them in virtue; to protect the monastic rules made by the Sangha such as not prostrating and not speaking; if prostrating, speaking etc. cause many afflictions to arise in one's own mind, it should be avoided. There are five situations. Apart from the above situations, the afflictions that lead to downfall include: not standing up etc. due to arrogance, the affliction of wanting to harm others, and anger due to mental disturbance. Non-afflictive situations include: being instigated by indifference, laziness, neutral states, and forgetfulness. The 'New Commentary' explains that these two transgressions are due to failing to protect the minds of others with the discipline of benefiting sentient beings. Not creating the conditions for others' generosity Fourth, not creating the conditions for others' generosity, is divided into two. Not accepting invitations: 'Guests should not claim ownership', that is, if others invite monastics to their homes, monasteries, or laypeople's homes to receive offerings of food, drink, clothing, etc., but due to arrogance, affliction, and anger, one does not accept the invitation and does not go, then one has committed an afflictive transgression. If one does not go due to indifference and laziness, then it is a non-afflictive transgression. Even if one does not go, if there is no fault, it is based on the following reasons: being sick and unable to go, or having promised others before. There are two situations. From the perspective of the road: the road is far and difficult to travel comfortably; the road is full of danger, with enemies, wild animals, and many harms. There are two situations. From the perspective of the benefactor: being invited because the benefactor has a haughty mind. From the perspective of necessity: through the method of not going, as previously stated, in order to tame one's mind, continuously strive in virtue and avoid its obstacles; fearing to miss Dharma teachings that one has not heard before; and avoiding similar worldly conversations; protecting the afflictions of many others; and for alms.
་ཁས་ཕུབ་པ་སོགས་ཀྱི་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་ཁྲིམས་སྲུང་བ་སྟེ་དྲུག་གོ། ཡོ་བྱད་བསྟབས་པ་མི་ལེན་པ་ནི། གསེར་ལ་སོགས་པ་ལེན་མི་བྱེད། །ཅེས་པ་སྟེ་སྦྱིན་བདག་གཞན་གང་ཡང་རུང་བ་ལས་གསེར་དངུལ་མུ་ཏིག་བཻ་ཌཱུརྱ་ལ་སོགས་པ་ནོར་གྱི་རྣམ་གྲངས་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་འཐོབ་ཅིང་ནན་གྱིས་སྦྱིན་པའི་དུས་ཀྱིས་བསྟབས་པ་ལས་མནར་སེམས་དང་ཁོང་ཁྲོས་མི་ལེན་ཞིང་སྤོང་ན་སེམས་ཅན་ཡལ་བར་འདོར་བའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་། སྙོམ་ལས་དང་ལེ་ལོས་མི་ལེན་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཉེས་པའོ། །འོག་མ་རྣམས་སུ་དམིགས་བསལ་མེད་པའི་སེམས་གཉིས་ཞེས་འབྱུང་བ་རྣམས་སེམས་ཆེན་པོ་གཉིས་པོ་འདི་ལ་གོ་བར་བྱའོ། །མ་བླངས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་རང་གི་ངོས་ནས་ནི། དངོས་པོ་དེ་བླངས་པས་རང་གི་སེམས་ཆགས་པར་འགྱུར་བར་མཐོང་བའོ། །སྦྱིན་བདག་གི་ངོས་ནས་ནི་བྱིན་པའི་རྗེས་སུ་འགྱོད་དོགས་པ་དང་། རང་དང་གཞན་ནོར་དུ་དོགས་པ་དང་། ཡོ་བྱེད་ 1-14-72b བཟུང་བ་ཐམས་ཅད་བཏང་བས་སྦྱིན་བདག་དབུལ་བོར་སོང་དོགས་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ནི་དགེ་འདུན་ནམ་མཆོད་རྟེན་ལ་བསྔོས་པ་ཡིན་པར་དོགས་པ་དང་། གཞན་ལས་མི་རིགས་པས་ཕྲོགས་པ་དང་། དེ་ལས་ཉེས་དམིགས་འབྱུང་བར་དོགས་པ་སྟེ་གཉིས་སོ། །ཉེས་དམིགས་ནི་དེ་གསོད་པའམ་འཆིང་བའམ་ཆད་པས་བཅད་པའམ་མིག་འབྱིན་པ་སོགས་ཀྱི་གནོད་པར་འགྱུར་བའམ་སྤྱུགས་པའི་སྨད་པར་འགྱུར་བའོ། །དེ་དག་ནི་ཛི་ན་པུ་ཏྲས་བླངས་པའི་ཉེས་དམིགས་སུ་བཤད་ལ་ས་མུ་དྲས་འཕྲོག་མཁན་ལ་ཉེས་དམིགས་དེ་དག་འབྱུང་བར་མཐོང་ནས་མི་ལེན་པ་ལ་འཆད་དོ། །ཉེས་བྱས་དེ་གཉིས་ནི་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་བ་ལས་ཉམས་པར་འགྲེལ་པ་གསར་མས་བཤད་དོ། ། ༈ ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་དང་འགལ་བ། ལྔ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་དང་འགལ་བ་ནི། ཆོས་འདོད་པ་ལ་སྦྱིན་མི་བྱེད་ཅེས་པ་སྟེ་གཞན་ཆོས་འདོད་པ་རྣམས་ལ་སེམས་གཉིས་སམ་རང་བཞིན་གྱིས་ཕྲག་དོག་ཅན་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ་དེ་དག་གི་དབང་གིས་ཆོས་མི་སྦྱིན་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །སེམས་གཞན་གྱིས་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའོ། །མ་བྱིན་ཀྱང་ལྟུང་བ་མེད་པ་ལ་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། ནད་ཚབས་ཆེ་བ་དང་ཆོས་མི་ཤེས་པ་སྟེ་གཉིས་སོ། །དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི་ཆོས་མི་སྦྱིན་པའི་ཐབས་དེས་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་འདུལ་འདོད་པ་སྟེ་གཅིག་གོ། གདུལ་བྱའི་སྒོ་ནས་ནི་སྣོད་དང་མི་ལྡན་པ་སྟེ་མུ་སྟེགས་ཅན་གླགས་ཚོལ་བ་དང་སེམས་མ་གུས་ཤིང་ངག་གིས་ཞེ་ས་མེད་ལ་ལུས་ཀྱི་སྤྱོད་ལམ་ངན་པས་ནོད་པ་དང་དབང་པོ་མ་སྨིན་པའི་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་ཆོས་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་ཐོས་པ་ 1-14-73a ན་དཀའ་བར་འཛིན་པས་སྐྲག་ཅིང་ཡིད་མི་ཆེས་བས་ལོག་པར་ལྟ་བ་དང་ལེགས་པར་བརྡ་སྤྲད་ཀྱང་མི་ཉན་པས་ལོ
【現代漢語翻譯】 六、守護僧團內部的戒律，如不覆藏等。 不接受供養的物品：即不接受黃金等。這意味著，無論哪個施主，如果他們提供各種各樣的財物，如金、銀、珍珠、琉璃等，並且堅持供養，如果因為痛苦和憤怒而不接受，那就是有煩惱；如果因為懈怠和懶惰而不接受，那就是沒有煩惱的過失。以下經文中提到的『兩種心』，指的是這兩種偉大的心。 即使不接受也沒有過失的情況：從自己的角度來看，如果看到接受該物品會使自己的心產生貪執；從施主的角度來看，擔心施主在佈施後會後悔，擔心自己和他人會因此產生爭執，擔心接受了所有供養的物品會導致施主變得貧窮，這三種情況沒有過失。從物品的角度來看，懷疑該物品是供養給僧團或佛塔的，或者懷疑是從他人那裡不合理地搶奪來的，或者懷疑會因此產生罪過，這兩種情況沒有過失。 罪過指的是，會導致殺害、囚禁、處決、割截肢體、挖眼等傷害，或者會導致被驅逐和誹謗。這些是吉那普特拉所說的接受供養的罪過，而薩穆扎則解釋為，看到搶奪者會遭受這些罪過，因此不接受供養。新註釋解釋說，這兩種罪過會使人失去幫助眾生的功德事業。 第五，違背法佈施：即不向想要佛法的人佈施。這意味著，對於那些想要佛法的人，無論是出於兩種心，還是因為天生的嫉妒，如果因為這些原因而不佈施佛法，那就是有煩惱；如果是出於其他心，那就是沒有煩惱。即使不佈施也沒有墮落的情況：從所依的角度來看，患有重病或不瞭解佛法，這兩種情況沒有墮落。從目的的角度來看，通過不佈施佛法的方式來調伏對方，就像之前所說的那樣，這是一種情況。從所調伏者的角度來看，不具備法器：例如，外道伺機尋找過失，或者心不恭敬，言語不謙遜，行為舉止惡劣，或者根器未成熟的愚鈍之人，聽到廣大的佛法會感到困難而害怕，不相信而產生邪見，或者即使善巧地開導也不聽從。
【English Translation】 Six, protecting the internal discipline of the Sangha, such as not concealing faults. Not accepting offered items: that is, not accepting gold, etc. This means that, from any donor, if they offer various kinds of wealth, such as gold, silver, pearls, lapis lazuli, etc., and insist on offering, if one does not accept due to suffering and anger, that is with affliction; if one does not accept due to laziness and sloth, that is without affliction. The 'two minds' mentioned in the following texts refer to these two great minds. Situations where there is no fault even if one does not accept: From one's own perspective, if one sees that accepting the item will cause one's mind to become attached; from the donor's perspective, fearing that the donor will regret after giving, fearing that oneself and others will have disputes because of it, and fearing that accepting all the offered items will cause the donor to become poor, these three situations have no fault. From the perspective of the item, suspecting that the item is dedicated to the Sangha or a stupa, or suspecting that it was unreasonably seized from others, or suspecting that it will cause negative consequences, these two situations have no fault. Negative consequences refer to harm such as killing, imprisoning, executing, cutting off limbs, gouging out eyes, etc., or leading to expulsion and slander. These are the negative consequences of accepting offerings as explained by Jinaputra, while Samudra explains that seeing that the robber will suffer these negative consequences, one does not accept the offering. The new commentary explains that these two faults cause one to lose the merit of helping sentient beings. Fifth, contradicting the Dharma giving: that is, not giving Dharma to those who desire it. This means that, for those who desire Dharma, whether it is out of two minds or because of innate jealousy, if one does not give Dharma because of these reasons, that is with affliction; if it is out of other minds, that is without affliction. Situations where there is no downfall even if one does not give: From the perspective of the basis, having a serious illness or not understanding the Dharma, these two situations have no downfall. From the perspective of the purpose, wanting to subdue the other person by not giving Dharma, as mentioned earlier, this is one situation. From the perspective of the person to be subdued, not possessing the vessel: for example, a heretic seeking faults, or one whose mind is not respectful, whose speech is not humble, whose behavior is bad, or a dull person whose faculties are not mature, hearing the vast Dharma will feel difficult and be afraid, not believing and having wrong views, or even if skillfully guided, not listening.
ག་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་། གཞི་དེ་ལས་བསོད་ནམས་མིན་པ་མང་དུ་སྐྱེ་བས་གནོད་པ་དང་དེ་ལས་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བའི་ཉམས་པར་འགྱུར་དུ་དོགས་པ་དང་གང་ཟག་དེའི་ལག་ཏུ་སོང་ན་གཞན་སྣོད་མིན་ལ་འཕེལ་དུ་དོགས་པ་སྟེ་བཞིའོ། །དེ་ལ་དང་པོས་ནི་ཀླན་ཀ་ཚོལ་བ་གཞན་ཡང་མཚོན་ལ་གཉིས་པ་ལ་ནི་མ་གུས་པ་སོགས་རེ་རེས་ཀྱང་ཆོག་ཅིང་གསུམ་པ་ལ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཚང་མི་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཉེས་བྱས་གཉིས་པ་ནི་མི་བྱ་རྒྱུ་བྱས་པའི་ཉེས་པ་དང་གཞན་དྲུག་བྱ་རྒྱུ་མ་བྱས་པའི་ཉེས་པ་ཡིན་ལ་ཉེས་བྱས་གཉིས་པ་ལྟ་བུ་ཡུལ་དང་དུས་དང་གྲོགས་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་གང་འབྱུང་ཉེ་བ་རྣམས་ཟུར་དུ་བཀར་ཏེ་སྡོམ་སེམས་མང་དུ་བཏང་དགོས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཉེས་བྱས་འདི་དགེ་བ་སྡུད་པ་དང་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྲེལ་པ་གསར་མས་བཤད་དོ། ། ༈ ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་གསུམ་གཞན་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་དང་འགལ་བ། རང་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་དང་འགལ་བ། གཉིས་ཀ་ཆ་མཉམ་པ་དང་འགལ་བའོ། ། ༈ གཞན་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་དང་འགལ་བ། དང་པོ་ལ་གཉིས། གཞན་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་འགལ་བ་དངོས་དང་། སོ་ཐར་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་བཅས་པ་ལ་སློབ་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའོ། ། ༈ གཞན་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་འགལ་བ་དངོས། དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། ལྷག་པར་བརྩེ་བའི་ཡུལ་འདོར་བ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་རྣམས་ཡལ་བར་འདོར་ཞེས་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་མ་རུངས་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ 1-14-73b རྣམས་དེ་གཉིས་ཡིན་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་སེམས་གཉིས་ཀྱིས་ཡལ་བར་འདོར་རམ་ཁྱད་དུ་གསོད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །སེམས་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ཡལ་བར་བོར་བ་དང་བརྗེད་པས་ཁྱད་དུ་གསོད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་བྱང་སེམས་ནི་མ་རུངས་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ལ་སྙིང་བརྩེ་ཞིང་བྱེད་འདོད་པས་གནས་པ་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་ཞིང་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྤྱོད་པ་ཞི་བ་ལ་ནི་དེ་ལྟ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་མ་རུངས་པ་ནི་མཚམས་མེད་བྱེད་པ་སོགས་སོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ནི་རྩ་ལྟུང་བྱུང་བའོ། །ས་མུ་དྲས་ཞེ་སྡང་ཅན་དང་བསླབ་པ་ལ་གཡེལ་བ་ལ་འཆད་དོ། །ཡལ་བར་བོར་ཡང་ལྟུང་བ་མེད་པ་ལ་དགོས་པའི་སྒོ་ནས། ཐབས་དེས་འདུལ་བ་དང་གཞན་མང་པོའི་སེམས་སྲུང་བ་དང་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་སྟེ་གསུམ་མོ། །བཅས་པ་ཐུན་མོང་བ་ལ་མི་སློབ་པ་ནི། ཕ་རོལ་དད་ཕྱིར་སློབ་མི་བྱེད། །ཅེས་པ་སྟེ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་སེམས་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྩ་བའི་ལུང་སོ་སོར་ཐར་བ་དང་དེ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པའི་རྣམ་འབྱེད་ལ་སོགས་པའི་འདུལ་བར་བས
【現代漢語翻譯】 何處會產生執著？基於何種原因，不善業增多，帶來危害，並因墮入惡道而面臨衰敗的危險？如果落入不適合者的手中，又會擔心其增長？共有四種情況。第一種是挑剔指責，另一種是使用武器。對於第二種情況，即使只有不恭敬等行為也足夠。對於第三種情況，也並非需要所有佛法都具備。如此一來，第二種過失是做了不該做的事情的過失，以及其他六種未做該做的事情的過失。像第二種過失一樣，應根據地點、時間、同伴等因素，將容易發生的過失單獨列出，並增加防護之心，這是必須始終了解的。新譯派認為，這些過失會削弱積累善業和利益眾生的佈施。 律儀的相違品之過患： 律儀的相違品有三種：以他者為主的違背、以自身為主的違背、以及兩者兼顧的違背。 以他者為主的違背： 第一種情況分為兩種：直接違背以他者為主的律儀，以及闡述別解脫的自性戒與隨學之間的差別。 直接違背以他者為主的律儀： 第一種情況分為三種：捨棄特別關愛之境，即『捨棄破戒者』。如果因為眾生頑劣和破戒這兩個原因，以兩種心態捨棄或輕視他們，那就是煩惱。如果以另外兩種心態捨棄或因遺忘而輕視他們，那就不是煩惱。原因是菩薩對頑劣、破戒以及處於痛苦之因的眾生懷有慈悲，並希望利益他們，因此會留在他們身邊。而對於具有戒律且身語意行為寂靜者，則並非如此。這裡的頑劣指的是造作五無間罪等。破戒指的是犯了根本墮罪。薩穆扎認為這是指嗔恨者和懈怠於學習者。對於即使捨棄也不會導致墮落的情況，有以下必要的原因：通過這種方法調伏他們，保護更多人的心，以及維護僧團的戒律，共有三種。不學習共同戒條，即『爲了他人之信而不學』。菩薩爲了守護他人的心，不學習世尊的根本律藏，即別解脫以及解釋這些律藏的《分別》等調伏之法。
【English Translation】 Where does attachment arise? What is the basis for the increase of non-virtuous deeds, bringing harm and the danger of decline due to falling into lower realms? If it falls into the hands of an unsuitable person, what is the concern that it will increase? There are four situations. The first is finding fault, and the other is using weapons. For the second situation, even just disrespect is sufficient. For the third situation, it is not necessary for all the Dharma to be complete. Thus, the second transgression is the fault of doing what should not be done, and the other six are the faults of not doing what should be done. Like the second transgression, one should separately list the faults that are likely to occur due to place, time, companions, etc., and increase the mind of protection, which must always be understood. The new translators explain that these transgressions weaken the accumulation of merit and the generosity of benefiting sentient beings. Faults that are contrary to ethics: There are three types of faults that are contrary to ethics: violations that primarily concern others, violations that primarily concern oneself, and violations that equally concern both. Violations that primarily concern others: The first situation is divided into two: directly violating the ethics that primarily concern others, and explaining the difference between the nature of individual liberation and the distinction of learning. Directly violating the ethics that primarily concern others: The first situation is divided into three: abandoning the object of special affection, which is 'abandoning those who are immoral.' If, because of the two reasons of sentient beings being unruly and immoral, one abandons or despises them with two minds, then that is affliction. If one abandons them with two other minds or despises them due to forgetfulness, then that is not affliction. The reason is that Bodhisattvas have compassion for those who are unruly, immoral, and dwell in the cause of suffering, and wish to benefit them, so they stay with them. However, this is not the case for those who possess ethics and whose actions of body, speech, and mind are peaceful. Here, unruly refers to committing the five heinous crimes, etc. Immoral refers to having committed a root downfall. Samudra explains that this refers to those who are hateful and negligent in learning. For situations where abandoning does not lead to downfall, there are the following necessary reasons: taming them through this method, protecting the minds of many others, and maintaining the discipline of the Sangha, there are three in total. Not learning common precepts, which is 'not learning for the sake of others' faith.' In order to protect the minds of others, Bodhisattvas do not learn the fundamental Vinaya of the Bhagavan, which is individual liberation, and the methods of taming such as the 'Distinction' that explains these Vinayas.
ླབ་པ་བཅས་པའི་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་རང་བཞིན་ལས་གཞན་པ་རྣམས་ལ་ཉན་ཐོས་རྣམས་དང་འདྲ་བར་སློབ་ཀྱི་དེ་དག་དང་ཐ་དད་པའི་མི་མཐུན་པར་མི་བྱེད་དེ། ཇི་ལྟར་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་སྤོང་བ་དེ་ལྟར་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་སེམས་བསྲུང་བ་ནི་ཁྱིམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྔར་མ་དད་པ་རྣམས་དད་པར་བྱ་བ་དང་སྔ་ནས་དད་པ་རྣམས་ 1-14-74a དད་པ་ཕྱིར་ཡང་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་བཅས་པ་ཆང་མི་འཐུང་བ་དང་དུས་མིན་པའི་ཁ་ཟས་སྤོང་བ་སོགས་དང་ས་རྐོ་བ་དང་མེ་ལ་རེག་པ་སོགས་སོ། །དེ་དག་ལ་ཉན་ཐོས་ལྟར་བསླབ་དགོས་པ་ལས་མ་བསླབས་ན་སོ་ཐར་དང་འགལ་བའི་ཉེས་པ་འབྱུང་བར་མ་ཟད་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་འགལ་བའི་ཉེས་བྱས་ཤིག་ཀྱང་འབྱུང་ངོ་། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཉན་ཐོས་རང་གི་དོན་ཙམ་ལྷུར་ལེན་པ་ཡང་གཞན་གྱི་ཡིད་སྲུང་བའི་བསླབ་པ་ལ་སློབ་ན་བྱང་སེམས་གཞན་དོན་ལྷུར་ལེན་པ་རྣམས་ལྟ་ཅི་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་མ་དད་ཅིང་མ་གུས་པས་མི་སློབ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་ལེ་ལོ་ལ་སོགས་པས་མི་སློབ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའོ། །ཞེས་འགྲེལ་པ་གསར་མས་བཤད་དོ། །ཉེས་བྱས་འདི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱིམ་པ་དང་རབ་བྱུང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་འགྲེལ་པ་གསར་མར་རབ་བྱུང་གི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་བཤད་པ་ལྟར་བཟུང་སྟེ་འོན་ཀྱང་བྱང་སེམས་ཁྱིམ་པ་ལ་ཡང་སོ་ཐར་དང་ཐུན་མོང་བའི་བཅས་རྐྱང་མང་པོ་སྣང་ངོ་། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལ་སློབ་པ་ནི། སེམས་ཅན་དོན་ལ་བྱ་བ་ཆུང་ཞེས་པ་སྟེ། སྟོན་པས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་དོན་དང་བྱ་བ་ཉུང་བ་དང་སྙིང་ལས་ཆུང་ངུར་གནས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཅས་པ་གོས་ཞག་བཅུ་དང་སུམ་ཅུ་ལས་ལྷག་པར་འཆང་བ་སོགས་ཀྱི་བཅས་རྐྱང་ལ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་མཚུངས་པར་མི་སློབ་དགོས་པ་ལས་མཚུངས་པར་སློབ་ན་ཉེས་བྱས་ཏེ་དེ་ཡང་སེམས་གཉིས་ཀྱིས་དོན་ཉུང་བ་སོགས་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་སེམས་གཞན་ 1-14-74b གཉིས་ཀྱིས་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཉན་ཐོས་བདག་དོན་ལྷུར་ལེན་པ་སྟེ་བདག་འདུལ་བ་ལ་ཞུགས་ཤིང་གཞན་དོན་ལ་མི་ལྟ་བས་གཞན་དོན་ལས་བརྩམས་ཏེ་དོན་ཉུང་བ་སོགས་ཀྱིས་གནས་པ་མཛེས་ཀྱི་བྱང་སེམས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་བདེའི་ཕྱིར་ཞུགས་པའི་གཞན་དོན་ལྷུར་ལེན་པ་ལ་གཞན་དོན་ལས་བརྩམས་ཏེ་དོན་ཉུང་བ་སོགས་མི་མཛེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དོན་ཉུང་བ་ནི་འདོད་པ་ཆུང་བའོ། །བྱ་བ་ཉུང་བ་ནི་ཡོ་བྱད་མང་པོ་མི་འཛིན་པའོ། །སྙིང་ལས་ཆུང་བ་ནི་འཕགས་པའི་རིགས་ལ་གནས་པ་སྟེ་དེ་ཡང་ཆོས་གོས་དང་བསོད་སྙོམས་དང་གནས་མལ་ངན་ངོན་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་པ་དང་སྤོང་བ་དང་སྒོམ་པ་ལ་དགའ་བ་འཕགས་པའི་རིགས་ཏེ་བཞིའོ། །བྱང་སེམས་ཀྱིས་ནི་གཞན་དོན་དུ་གོས་བརྒྱ་དང་སྟོང་ཡང
【現代漢語翻譯】 對於除了自性罪之外的違犯，要像聲聞（梵文：Śrāvakā，漢語意思：聽聞佛陀教誨的人）一樣學習，不要與他們不同或不一致。就像聲聞斷除的一樣，菩薩（梵文：Bodhisattva，漢語意思：有情覺）也應斷除。守護他人之心，是爲了讓那些尚未生起信仰的在家居士等生起信仰，併爲了讓已經生起信仰的人們的信仰更加增長，因此制定了不飲酒、不食非時食等戒律，以及挖掘土地、接觸火等行為。對於這些，如果不像聲聞一樣學習，不僅會觸犯別解脫戒（梵文：Prātimokṣa，漢語意思：防止解脫），還會觸犯菩薩戒，產生惡作罪。原因是，聲聞只專注于自己的利益，尚且要學習守護他人之心的戒律，更何況是專注於他人利益的菩薩呢？對於這一點，如果因為不信仰或不恭敬而不學習，或者因為煩惱或懈怠而不學習，則屬於非煩惱。新釋論中這樣解釋道。那麼，這種惡作罪是所有在家和出家的菩薩都有的嗎？新釋論中是按照對出家菩薩的解釋來理解的，但即使是菩薩在家居士，也有很多與別解脫戒共同的戒條。學習不共同的戒條，即『為利有情事微小』，意思是說，佛陀考慮到聲聞們的利益和行為微小，安住于狹隘之心，因此對於持有超過十件或三十件衣物等的戒條，不必像聲聞一樣學習，如果像聲聞一樣學習，就會犯惡作罪。也就是說，如果以兩種心態做微小的事情等，就是煩惱，如果以其他兩種心態做，就不是煩惱。原因是，聲聞專注于自己的利益，致力於調伏自己，不顧及他人利益，因此從他人利益出發，安住于微小的事情等是合適的，但菩薩爲了利益一切有情而致力於一切，專注於他人利益，如果從他人利益出發，安住于微小的事情等是不合適的。其中，『事情微小』是指慾望小，『行為微小』是指不持有太多物品，『心胸狹隘』是指安住于聖種姓，也就是對粗劣的衣食住行感到滿足，喜歡斷除和禪修，這就是聖種姓，共有四種。而菩薩爲了利益他人，即使擁有一百件或一千件衣物也是可以的。 Regarding transgressions other than those that are naturally sinful, one should learn like the Śrāvakas (Sanskrit: Śrāvakā, meaning: those who hear the Buddha's teachings), without being different or inconsistent with them. Just as the Śrāvakas abandon, so too should the Bodhisattvas (Sanskrit: Bodhisattva, meaning: sentient being of awakening) abandon. Protecting the minds of others is for the sake of causing faith in those who have not yet developed faith, such as householders, and for the sake of increasing the faith of those who have already developed faith. Therefore, precepts such as not drinking alcohol, abstaining from untimely food, digging the earth, and touching fire are established. Regarding these, if one does not learn like the Śrāvakas, not only will one violate the Prātimokṣa (Sanskrit: Prātimokṣa, meaning: prevention of liberation) vow, but one will also violate the Bodhisattva vow and incur a Dukata offense. The reason is that even if Śrāvakas, who focus solely on their own benefit, learn the precepts of protecting the minds of others, what need is there to mention Bodhisattvas, who focus on the benefit of others? Regarding this, if one does not learn due to lack of faith or respect, or if one does not learn due to afflictions or laziness, then it is non-afflictive. The New Commentary explains it this way. Is this Dukata offense applicable to all Bodhisattvas, both lay and ordained? The New Commentary interprets it as being explained for ordained Bodhisattvas, but even lay Bodhisattvas have many precepts that are common with the Prātimokṣa vow. Learning the uncommon precepts means 'small deeds for the sake of sentient beings,' which means that the Buddha, considering the smallness of the Śrāvakas' interests and actions and their dwelling in narrow-mindedness, does not require them to learn precepts such as holding more than ten or thirty robes in the same way as Śrāvakas. If they learn in the same way, they will incur a Dukata offense. That is, if one does small things with two minds, it is afflictive, and if one does it with two other minds, it is non-afflictive. The reason is that Śrāvakas focus on their own benefit, engaging in self-discipline and not considering the benefit of others. Therefore, it is appropriate for them to abide in small things, etc., based on the benefit of others. However, Bodhisattvas, who engage in everything for the benefit and happiness of all sentient beings and focus on the benefit of others, should not abide in small things, etc., based on the benefit of others, as it is inappropriate. Among these, 'small deeds' means small desires, 'small actions' means not holding many possessions, and 'narrow-mindedness' means abiding in the noble lineage, which is being content with meager clothing, food, lodging, and being fond of renunciation and meditation. These are the four noble lineages. However, for the sake of others, Bodhisattvas may possess even a hundred or a thousand robes.
【English Translation】 Regarding transgressions other than those that are naturally sinful, one should learn like the Śrāvakas, without being different or inconsistent with them. Just as the Śrāvakas abandon, so too should the Bodhisattvas abandon. Protecting the minds of others is for the sake of causing faith in those who have not yet developed faith, such as householders, and for the sake of increasing the faith of those who have already developed faith. Therefore, precepts such as not drinking alcohol, abstaining from untimely food, digging the earth, and touching fire are established. Regarding these, if one does not learn like the Śrāvakas, not only will one violate the Prātimokṣa vow, but one will also violate the Bodhisattva vow and incur a Dukata offense. The reason is that even if Śrāvakas, who focus solely on their own benefit, learn the precepts of protecting the minds of others, what need is there to mention Bodhisattvas, who focus on the benefit of others? Regarding this, if one does not learn due to lack of faith or respect, or if one does not learn due to afflictions or laziness, then it is non-afflictive. The New Commentary explains it this way. Is this Dukata offense applicable to all Bodhisattvas, both lay and ordained? The New Commentary interprets it as being explained for ordained Bodhisattvas, but even lay Bodhisattvas have many precepts that are common with the Prātimokṣa vow. Learning the uncommon precepts means 'small deeds for the sake of sentient beings,' which means that the Buddha, considering the smallness of the Śrāvakas' interests and actions and their dwelling in narrow-mindedness, does not require them to learn precepts such as holding more than ten or thirty robes in the same way as Śrāvakas. If they learn in the same way, they will incur a Dukata offense. That is, if one does small things with two minds, it is afflictive, and if one does it with two other minds, it is non-afflictive. The reason is that Śrāvakas focus on their own benefit, engaging in self-discipline and not considering the benefit of others. Therefore, it is appropriate for them to abide in small things, etc., based on the benefit of others. However, Bodhisattvas, who engage in everything for the benefit and happiness of all sentient beings and focus on the benefit of others, should not abide in small things, etc., based on the benefit of others, as it is inappropriate. Among these, 'small deeds' means small desires, 'small actions' means not holding many possessions, and 'narrow-mindedness' means abiding in the noble lineage, which is being content with meager clothing, food, lodging, and being fond of renunciation and meditation. These are the four noble lineages. However, for the sake of others, Bodhisattvas may possess even a hundred or a thousand robes.
་ཉེ་དུར་མི་འོང་བའི་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་པ་ལས་བཙལ་བར་བྱ་སྟེ་སྦྱིན་པ་པོ་སྐབས་འབྱེད་པ་ཞིག་ཡོད་ན་ཡང་སེམས་ཅན་དེ་དག་གི་ཆོག་མི་ཆོག་དང་པོར་བརྟགས་ནས་མི་ཆོག་ན་ཇི་ཙམ་དགོས་པ་བླང་བར་བྱའོ། །ས་མུ་དྲས་བཟོད་དམ་མི་བཟོད་བརྟག་ཅེས་བཏོན་ནས་དེའི་དོན་བདག་གིས་བླངས་པས་སྦྱིན་བདག་དབུལ་བར་འགྱུར་མི་འགྱུར་དང་གཞན་འཕྱ་མི་འཕྱ་བརྟག་ཅེས་འཆད་པ་མི་འཐད་དེ། འདི་ནི་སློང་བར་རིགས་པ་ཚད་ལས་ལྷག་པ་ལེན་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་པར་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོས་བཞིན་དུ་ལྷུང་བཟེད་ཀྱང་དེ་དང་འདྲའོ། །གོས་ཀྱི་རྒྱུ་སྐུད་པ་བླངས་པ་ཉེ་དུར་མི་འོང་བའི་ཐག་པ་ལ་འཐག་ཏུ་འཇུག་པ་ལ་ཡང་གོས་བླངས་པ་དང་འདྲ་སྟེ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །གཞུང་འདི་ལྟར་ན་ཐག་པ་ 1-14-75a ཉེ་དུ་མིན་པ་ལ་འཐག་ཏུ་བཅུག་ན་ཐགས་གླ་བྱིན་ཀྱང་ལྟུང་བ་ཡོད་པར་གསལ་ལ་འདུལ་བ་ལས་ནི་ལྟུང་བ་དེ་གླ་མ་བྱིན་པའི་ཉེས་པར་གསུངས་སོ། །གཞན་དོན་དུ་མོན་དར་གྱི་མལ་སྟན་བརྒྱ་དང་སྟན་དུ་གདིང་བ་བརྒྱ་ཡང་བསྟབ་པར་བྱའོ། །གསེར་དངུལ་སྲང་བྱེ་བ་ཕྲག་འབུམ་ལས་ལྷག་པ་ཡང་བདག་གིར་བྱའོ། །ཛིན་པུ་ཏྲས་མལ་སྟན་སྲིན་བལ་ཅན་དང་གདིང་བ་དང་སྟན་ནང་ཚངས་ཅན་ཞེས་འཆད་དོ། །མོན་དར་གྱི་སྟན་གཞན་དོན་དུ་གནང་བས་སྲིན་བལ་དང་བལ་ནག་དང་ཆ་གཉིས་བསྲེས་པ་ཡང་གནང་ངོ་། །སྟན་དུ་གདིང་བ་ཞེས་པ་ནི། ལོ་དྲུག་གི་སྤང་བ་གནང་བའོ། །དེ་དག་ལ་སོགས་པ་དོན་དང་བྱ་བ་ཉུང་ཞིང་སྙིང་ལས་ཆུང་ངུར་གནས་པ་ལས་བརྩམས་པའི་བཅས་པ་རྣམས་ལ་ཉན་ཐོས་དང་འདྲ་བར་མི་སློབ་བོ། །བཅོས་པ་དེ་གཉིས་དང་འོག་མ་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་ལྡན་གྱི་དགེ་སློང་སོགས་ཀྱི་རབ་བྱུང་རྣམས་ཀྱིས་སོ་ཐར་གྱི་བཅས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་སློབ་པའི་ཚུལ་སྟོན་པའི་གདམས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ་འདི་ལྟར་སོ་ཐར་ལ་རང་བཞིན་གྱི་བཅས་པ་དང་བཅས་རྐྱང་གི་བཅས་པ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ལ་ཇི་ལྟར་སློབ་ཚུལ་ནི་འོག་མས་སྟོན་ལ། བཅས་རྐྱང་ལ་གཉིས་ལས་གཞན་གྱི་སེམས་སྲུང་བའི་ཕྱིར་དུ་བཅས་པ་ལ་ནི་འགྲེལ་པ་གསར་མ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་གཞན་རྣམས་ཀྱི་ལ་ཆེས་ལྷག་པར་བསླབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དང་། རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གྱུར་པས་ནི་རང་གི་བསླབ་པ་རྣམས་ངེས་པར་བསྲུང་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཉན་ཐོས་ལས་ཀྱང་ལྷག་པར་སྲུང་སེམས་དམ་དགོས་ལ། དོན་ཉུང་བ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་བཅས་ 1-14-75b པ་ནི་གཞན་དོན་དུ་དེ་ལས་འདའ་དགོས་པས་ཉན་ཐོས་ལྟར་མི་སྲུང་བའི་ཕྱིར་དང་བཅས་རིགས་དེ་གསུམ་གྱིས་སོ་ཐར་གྱི་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་དབྱེ་མི་ཤེས་པར་སོ་ཐར་གྱི་བཅས་པ་ཐུན་མོང་བ་རྣམས་ལ་ཁོ་བོ་ཅག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ་གསང་སྔགས་པའོ་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལས་འདས་ཀྱང་གོང་མས་འདག་གོ་ཞེས་སྨྲ་ཞ
【現代漢語翻譯】 應從非親屬的婆羅門和居家者處尋求，若有施主能辨別情況，也應首先觀察那些眾生是否允許，若不允許，則應取所需之量。有人提出『觀察海是否能忍受』，並解釋說我接受了它的意義，即觀察施主是否會變得貧窮，是否會受到他人的嘲笑，這種說法是不合理的。因為這表明接受超過合理限度的乞討是沒有罪過的。如同衣服一樣，缽也應如此。如同取衣服的線，讓非親屬的人織成繩索，也如同取衣服一樣，沒有墮罪。按照此論，讓非親屬的人織繩索，即使支付了工錢，也有墮罪，但在律藏中，墮罪被認為是未支付工錢的過失。爲了他人，可以準備一百張門達爾（Mondar，一種布料）的床墊和一百張鋪在地上的墊子。可以擁有超過一億萬金銀。尊者普特拉（Zinputra）解釋說，床墊應是絲棉的，墊子應是內填棕櫚纖維的。將門達爾（Mondar）的墊子贈與他人，也可以贈送絲棉、黑棉和兩種混合物。『鋪在地上的墊子』指的是允許使用六年之久的草墊。對於那些意義和行為微小，且基於細微之處而制定的戒條，不應像聲聞乘（Nyanthos，小乘佛教）那樣學習。以上兩種以及下面的內容，是菩薩戒持有者的比丘等出家人如何學習別解脫戒的教誨，即別解脫戒分為自性戒和隨制戒兩種，前者如何學習由下面的內容說明，後者又分為兩種，爲了守護他人之心的戒條，新譯論典中說：『菩薩應比其他人更加努力地學習，出家人必須守護自己的學處。』因此，必須比聲聞乘更加謹慎地守護自己的心。因為意義微小等原因而制定的戒條，爲了他人可以超越，因此不必像聲聞乘那樣守護，以上三種戒律涵蓋了所有的別解脫戒。如果不瞭解這樣的區分，對於共同的別解脫戒，我們是菩薩，是密咒士，因此即使違越了這些戒條，也能被更高的戒律所彌補，這樣說是錯誤的。 Should be sought from Brahmins and householders who are not relatives. If there is a donor who can discern the situation, one should first observe whether those sentient beings allow it. If they do not allow it, then one should take as much as is needed. Someone has put forward 'Observe whether the ocean can bear it' and explained that I have taken its meaning to mean observing whether the donor will become poor or whether they will be ridiculed by others, which is an unreasonable explanation. This is because it shows that there is no fault in accepting begging beyond what is reasonable. Like clothes, the alms bowl should also be the same. Like taking the thread of clothes and having a non-relative weave it into a rope, it is also like taking clothes, and there is no downfall. According to this treatise, if a non-relative is made to weave a rope, even if wages are paid, there is a downfall, but in the Vinaya, the downfall is said to be the fault of not paying wages. For the sake of others, one hundred Mondar (a type of cloth) mattresses and one hundred mats to be laid on the ground should also be prepared. One may possess more than one billion in gold and silver. Zinputra explains that the mattress should be of silk cotton and the mat should be filled with palm fiber. Giving Mondar mats to others, one may also give silk cotton, black cotton, and a mixture of the two. 'Mats to be laid on the ground' refers to allowing the use of grass mats for six years. One should not study those precepts that are small in meaning and action, and that are based on minor details, like the Shravakas (Nyanthos, Hinayana Buddhism). The above two and the following are instructions on how monks and other ordained individuals who hold the Bodhisattva vows should study the Pratimoksha vows, that is, the Pratimoksha vows are divided into two types: natural precepts and prescribed precepts. How to study the former is explained by the following content, and the latter is divided into two types: precepts prescribed for the sake of protecting the minds of others. In the new commentary, it is said: 'Bodhisattvas should study more diligently than others, and ordained individuals must protect their own disciplines.' Therefore, one must guard one's mind more carefully than the Shravakas. Precepts that are prescribed because of small meanings, etc., can be transgressed for the sake of others, so there is no need to guard them like the Shravakas. The above three types of precepts encompass all the Pratimoksha vows. If one does not understand such distinctions, and says that for the common Pratimoksha vows, 'We are Bodhisattvas, we are Mantrayanas, therefore, even if we transgress these vows, they can be compensated by higher vows,' this is wrong.
【English Translation】 Should be sought from Brahmins and householders who are not relatives. If there is a donor who can discern the situation, one should first observe whether those sentient beings allow it. If they do not allow it, then one should take as much as is needed. Someone has put forward 'Observe whether the ocean can bear it' and explained that I have taken its meaning to mean observing whether the donor will become poor or whether they will be ridiculed by others, which is an unreasonable explanation. This is because it shows that there is no fault in accepting begging beyond what is reasonable. Like clothes, the alms bowl should also be the same. Like taking the thread of clothes and having a non-relative weave it into a rope, it is also like taking clothes, and there is no downfall. According to this treatise, if a non-relative is made to weave a rope, even if wages are paid, there is a downfall, but in the Vinaya, the downfall is said to be the fault of not paying wages. For the sake of others, one hundred Mondar (a type of cloth) mattresses and one hundred mats to be laid on the ground should also be prepared. One may possess more than one billion in gold and silver. Zinputra explains that the mattress should be of silk cotton and the mat should be filled with palm fiber. Giving Mondar mats to others, one may also give silk cotton, black cotton, and a mixture of the two. 'Mats to be laid on the ground' refers to allowing the use of grass mats for six years. One should not study those precepts that are small in meaning and action, and that are based on minor details, like the Shravakas (Nyanthos, Hinayana Buddhism). The above two and the following are instructions on how monks and other ordained individuals who hold the Bodhisattva vows should study the Pratimoksha vows, that is, the Pratimoksha vows are divided into two types: natural precepts and prescribed precepts. How to study the former is explained by the following content, and the latter is divided into two types: precepts prescribed for the sake of protecting the minds of others. In the new commentary, it is said: 'Bodhisattvas should study more diligently than others, and ordained individuals must protect their own disciplines.' Therefore, one must guard one's mind more carefully than the Shravakas. Precepts that are prescribed because of small meanings, etc., can be transgressed for the sake of others, so there is no need to guard them like the Shravakas. The above three types of precepts encompass all the Pratimoksha vows. If one does not understand such distinctions, and says that for the common Pratimoksha vows, 'We are Bodhisattvas, we are Mantrayanas, therefore, even if we transgress these vows, they can be compensated by higher vows,' this is wrong.
ིང་བག་ཡངས་སུ་འཇུག་པ་ནི། སྡོམ་པ་གོང་མ་གཉིས་དང་ལྡན་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་བཅས་པ་དང་འགལ་བའི་ཉེས་པ་ལྷག་པོ་ཞིག་བྱུང་བར་འདིར་བསྟན་ལ་སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་འགལ་བའི་སྦོམ་པོ་སྐྱེད་པར། སྡོམ་པ་གཉིས་ཀྱི་བཅས་པ་ལ། དགོས་པ་མེད་པར་འདའ་བ་རྣམས། །ཁ་ན་མཐོ་སྦོམ་འགྱུར་ཏེ། །ཞེས་གསུངས་ན། སྡོམ་པ་གཉིས་གང་ཡང་མི་སྲུང་བའི་ཐེག་ཆེན་པར་ཁས་འཆེ་བ་རྣམས་ལ་ནི་དེ་ལྟར་སྨྲ་བའི་གཞི་ཙམ་ཡང་ག་ལ་ཡོད། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ངན་རྟོག་གི་བཙོག་ཆུས་སློད་པ་ཡིན་པས་བདག་ལེགས་སུ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དུག་ལྟར་སྤང་བར་བྱའོ། །འགྲེལ་པ་རྙིང་མ་ལས། དགེ་སློང་གང་ཉེ་དུར་མི་འོང་བའི་ཁྱིམ་བདག་གམ་ཁྱིམ་བདག་གི་ཆུང་མའི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ། གོས་སློང་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བའོ། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་སོགས་པའི་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་སྡོམ་པ་གཉིས་ལ་གནས་པས་གཞན་གྱི་དོན་བཏང་སྟེ་བདག་གི་དོན་ལྷུར་ལེན་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་གནང་བ་དེ་རྣམས་ཀྱང་གཞན་གྱི་དོན་མིན་པར་རང་གི་དོན་ལྷུར་ལེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ནི་འདུལ་བ་ནས་བཤད་པའི་ཉེས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ 1-14-76a ཉེས་བྱས་གསུམ་པོ་དེ་རིམ་པ་ལྟར་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཉེས་པ་དང་དགེ་བ་སྡུད་པ་དང་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ལས་ཉམས་པར་འགྲེལ་པ་གསར་མས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི་སྙིང་བརྩེར་བཅས་ན་མི་དགེ་མེད། ཅེས་པ་སྟེ་འདིར་གཞུང་དང་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་བའི་འགྲེལ་པ་རྙིང་མ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེའུའི་འགྲེལ་པ་གཉིས་ལས་སྲོག་གཅོད་སོགས་ལུས་ངག་གི་བདུན་ལ་གནང་བའི་སྐབས་ཡོད་པར་སྟོན་པ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་དོན་དུ་དེ་དག་ལ་མ་ཞུགས་ན་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པ་མེད་ལ། འགྲེལ་པ་གསར་མ་ལས་ཉེས་བྱས་ཞེ་དྲུག་ཏུ་བཤད་པ་ལྟར་ན་འདི་ཡང་ཉེས་བྱས་གཅིག་ལ་བགྲང་དགོས་ཤིང་། ཡང་འགྲེལ་པ་དེ་ལས་ཕ་རོལ་དང་ཕྱིར་སློབ་མི་བྱེད་ཀྱི་དམིགས་བསལ་དུ་ཡང་འཆད་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཛི་ན་པྲ་ཏྲ་དང་ས་མུ་དྲས་བྱང་སེམས་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་བཅས་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་སྟོན་པ་ཡིན་པར་འཆད་པ་ལྟར་བཤད་དོ། །སོ་ཐར་ལ་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་བཅས་པར་བསྟན་པ་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཐབས་ལ་མཁས་པས་སྤྱད་ན་ཉེས་པ་ཡང་མེད་ལ་བསོད་ནམས་མང་པོ་འཕེལ་བ་ཡོད་དོ། །དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན་སྲོག་གཅོད་སོགས་ལུས་ངག་གི་བདུན་ལའོ། །དེ་ལ་རྟེན་ནི། གཞུང་ལས་ལོག་གཡེམ་ལ་བྱང་སེམས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བསྟན་པ་མི་འཇིག་པར་རྗེས་སུ་སྲུང་བས་ནི་མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་བསྟེན་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་བྱའོ་ཞེས་རབ་བྱུང་ལ་བཀག་ཅིང་བྱང་སེམས་ཁྱིམ་པ་རྟེན་དུ་བཞག་ལ་མ་བྱིན་ལེན་ལ་སོགས་པ་གཞན་དྲུག་ལ་ 1-14-76b བྱང་སེམས་སྤྱི་ར
【現代漢語翻譯】 如果放寬限制，如果具備較高的兩種戒律，那麼這裡表明會產生違反菩薩戒的額外過失，並且會產生違反真言戒的粗大過失。對於兩種戒律的規定，『無必要而違越者，罪過極大且粗重。』如果這樣說，那麼對於那些不守護任何一種戒律卻自稱大乘行者的人來說，哪裡會有說這種話的依據呢？因此，這些人是用惡劣見解的污水玷污佛陀的教法，所以希望自己好的人應該像避開毒藥一樣避開他們。舊的註釋中說：『如果比丘去不來喪葬之家的施主或施主妻子的住所，索要衣服，那是墮落。』像這樣的所有學處，安住在兩種戒律中，放棄他人的利益而專注于自己的利益，應該認識到這一點。』這樣說來，如果把那些允許也當作不是爲了他人的利益，而是專注于自己的利益，那麼就會像律藏中所說的那樣產生過失。像這樣，這三種過失依次是戒律的過失，善行的喪失和利益眾生的事業的衰退，新的註釋中是這樣說的。 第二種是『心懷慈悲則無不善』，這裡，根據經文和二十戒的舊註釋以及戒律篇的兩種註釋，除了表明允許殺生等身語七業的情況外，如果不是爲了他人的利益而從事這些行為，就沒有說過失。如果按照新的註釋中所說的四十六種過失，那麼這也應該算作一種過失。而且，從那個註釋中，似乎也特別說明了不與他人爭論或不退學的例外情況。即使這樣，正如吉那普拉特拉和薩穆德拉所說的那樣，這表明菩薩和聲聞的自性罪的規定是有區別的。對於別解脫中所說的自性罪的規定，菩薩如果善於運用方便，那麼既沒有罪過，又能增長許多功德。那是什麼呢？就是殺生等身語七業。對此，依據經文，對於邪淫，出家菩薩爲了不摧毀聲聞的教法，應該守護，所以任何情況下都不應該行不凈行，這是對出家人的禁止，而以在家菩薩為依據，對於不予取等其他六種，菩薩總的來說...
【English Translation】 If restrictions are relaxed, if one possesses the two higher vows, then here it is shown that there will be an additional fault of violating the Bodhisattva vows, and a gross fault of violating the mantra vows will arise. Regarding the stipulations of the two vows, 'Those who transgress without need, their faults become great and gross.' If it is said like that, then for those who do not keep any of the two vows but claim to be Mahayana practitioners, where would there be any basis for saying such a thing? Therefore, these people are polluting the Buddha's teachings with the filth of evil thoughts, so those who wish themselves well should abandon them like poison. The old commentary says: 'If a Bhikshu goes to the house of a patron who does not attend funerals, or to the house of the patron's wife, and asks for clothes, it is a downfall.' All such precepts, abiding in the two vows, abandoning the benefit of others and focusing on one's own benefit, one should recognize this.' Thus, if those permissions are also taken as not for the benefit of others, but focusing on one's own benefit, then the faults as described in the Vinaya will occur. In this way, these three faults are, in order, the fault of moral discipline, the loss of virtue, and the decline of the work of benefiting sentient beings, as the new commentary says. The second is 'With compassion, there is no non-virtue,' here, according to the text and the old commentary on the Twenty Vows, and the two commentaries on the chapter on discipline, except for showing that there are occasions when killing and other actions of the seven deeds of body and speech are permitted, if one does not engage in these for the benefit of others, there is no mention of faults. If according to the forty-six faults mentioned in the new commentary, then this should also be counted as one fault. Moreover, from that commentary, it also seems to specifically explain the exceptions of not arguing with others or not withdrawing from studies. Even so, as Jina Putra and Samudra said, this shows that there is a difference between the stipulations of the naturally blameworthy actions of Bodhisattvas and Shravakas. For the stipulations of naturally blameworthy actions mentioned in the Pratimoksha, if a Bodhisattva is skilled in using means, then there is neither fault nor much merit to be gained. What is that? It is the seven deeds of body and speech, such as killing. Regarding this, according to the text, for sexual misconduct, an ordained Bodhisattva, in order to protect the teachings of the Shravakas from being destroyed, should guard against it, so in no case should one engage in impure conduct, this is a prohibition for the ordained, while taking the lay Bodhisattva as the basis, for the other six, such as not giving...
ྟེན་དུ་གསུངས་སོ། །འོ་ན་སྲོག་གཅོད་སོགས་ཀྱི་ཕམ་པ་འབྱུང་བའི་གཞི་ལ་འཇུག་པའི་བྱང་སེམས་དེ་རབ་བྱུང་ངམ་ཁྱིམ་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ལོག་གཡེམ་ལ་མི་རུང་ལ་མི་གསོད་སོགས་ལ་རུང་བའི་ཁྱད་པར་མེད་དེ་དེ་གཉིས་ཀ་ཕམ་པར་འགྱུར་མི་འགྱུར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་གཞུང་ནས་ལོག་གཡེམ་ལ་ཁྱད་པར་ཕྱེ་ནས་གཞན་ལ་མ་མཛད་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཞན་ཡང་བསླབ་བཏུས་སུ། ཅི་སྟེ་དེ་ལས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་ལྷག་པ་མཐོང་ན་བསླབ་པ་དབུལ་ལོ། །བསྐལ་པ་མང་པོར་གོམས་པས་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ཐབས་མཁས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་བར་ཆོད་བྱེད་པར་འགྱུར་རམ་ཅི་འདི་ནི་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། །ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་བསྟན་ཏེ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྐར་མ་ལོ་བཞི་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་གི་བར་དུ་ཚངས་པར་སྤྱད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེ་གོམ་པ་བདུན་པ་ལ་གནས་ཏེ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་ནས་བདག་གི་བརྟུལ་ཞུགས་འདི་བཤིག་སྟེ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་སོང་བར་གྱུར་ཀྱང་སེམས་ཅན་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་མྱོང་བར་བཟོད་ཀྱིས་བུད་མེད་འདི་ཤིར་འོང་གིས་བདེ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་རིགས་ཀྱི་བུ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྐར་མ་དེ་སླར་ལོག་སྟེ་བུད་མེད་དེ་ལ་ལག་པ་གཡས་པས་བཟུང་ནས་སྲུ་མོ་ཁྱོད་ཅི་འདོད་པ་བྱ་ལོངས་ཞེས་དེ་སྐད་སྨྲས་སོ། །ཞེས་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་མ་བྱིན་ལེན་གྱི་ཕམ་པ་སྐྱེད་པ་ལ་རང་དོན་དུ་བླངས་པ་ཡན་ལག་ཏུ་དགོས་ལ་བྱང་སེམས་ལ་དེ་གནང་བའི་སྐབས་སུ་གཞན་ཁོ་ནའི་དོན་དུ་ལེན་པས་མ་བྱིན་ 1-14-77a ལེན་གྱི་ཕམ་པ་གནང་བ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྲོག་གཅོད་དང་བརྫུན་གྱི་ཕམ་པ་འབྱུང་བའི་གཞི་ལ་འཇུག་ན་ནི་རབ་བྱུང་གིས་བྱར་མི་རུང་བ་མི་ཚངས་སྤྱོད་དང་འདྲའོ། །འོ་ན་མི་ཚངས་སྤྱོད་ཁོ་ན་ལ་ཁྱིམ་པ་དང་རབ་བྱུང་གི་ཁྱད་པར་འབྱེད་པ་ཅི་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་སྲོག་གཅོད་དང་མ་བྱིན་ལེན་དང་བརྫུན་ལ་ལས་ལམ་བྱུང་ཡང་ཕམ་པར་འགྱུར་བར་མ་ངེས་ལ་བཅས་པའི་རྟེན་ཅན་ལ་མི་ཚངས་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་ལམ་བྱུང་ན་རྩ་ལྟུང་དུ་འགྲོ་བར་ངེས་པས་དེ་ལ་དགོངས་ནས་ཁྱད་པར་མཛད་དོ། །བསླབ་བཏུས་དང་ཡང་མི་འགལ་ཏེ་སྤྱིར་ཚངས་སྤྱོད་ཉིད་གཞན་དོན་སྒྲུབ་པའི་མཆོག་ཡིན་པས་དེ་བཏང་བ་ལ་གཞན་གྱི་དོན་ལྷག་པོ་མེད་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སོ་ཐར་གྱི་རྩ་ལྟུང་གི་གཞི་ལ་ཞུགས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལྷག་པོ་མཐོང་བའི་ཚེ་བསླབ་པ་ཕུལ་ནས་བྱེད་པས་ཁྱིམ་པ་ལ་གནང་བ་ཡིན་གྱི་རབ་བྱུང་ལ་གནང་བ་མིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མིན་པར་རབ་བྱུང་ལ་གནང་ན་བསླབ་པ་འབུལ་བའི་དོན་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་སྲོག་གཅོད་པ་སོགས་ཀྱི་ལས་ལ་གཞན་དོན་དུ་འཇུག་པའི་རྟེན་ནི་
【現代漢語翻譯】 如此宣說。那麼，菩薩如果爲了導致殺生等墮落之事的行為，他是出家人還是在家人呢？如果是前者，那麼邪淫是不允許的，但殺生等卻是允許的，這沒有區別，因為兩者都會導致墮落與否是一樣的。如果是後者，那麼經論中對邪淫做了區分，而對其他沒有區分，這與經論相違背。此外，《學集論》中說：『如果從那（持戒）中看到對眾生有更大的利益，那就捨棄戒律。』對於那些長久串習，已經成為自性的偉大慈悲和善巧方便等圓滿的善根的菩薩們，貪慾會成為障礙嗎？這絕不可能。善巧方便經中也說：『假設婆羅門童子星宿，在四萬二千年中行持梵行，當他走到第七步時，生起慈悲心，心想：我毀壞自己的苦行，即使墮入地獄，也要忍受地獄的痛苦，讓這個女人死去而得到安樂。』種姓之子，婆羅門童子星宿，返回去，用右手抓住那個女人，說：姐妹，你想要什麼都可以。』如果有人說這與上述經文相違背，那麼沒有過失，因為產生不予取的墮落，需要爲了自己的利益而取，而菩薩被允許那樣做的時候，是爲了他人的利益而取，所以沒有不予取的墮落。因此，如果爲了導致殺生和妄語的墮落而去做，那麼出家人不應該做，這與不行梵行一樣。那麼，為什麼只有不行梵行才區分在家人和出家人呢？沒有過失，因為即使發生殺生、不予取和妄語的業道，也不一定會導致墮落，但是對於有誓言的人來說，如果發生不行梵行的業道，一定會導致根本墮落，所以是考慮到這一點而做了區分。《學集論》也沒有相違背，因為一般來說，梵行本身是成辦他利的殊勝之法，所以捨棄梵行不會有更大的利益，但具體來說，如果進入聲聞乘根本墮落的基礎，如果看到對眾生有更大的利益，那麼捨棄戒律去做，這是允許在家人做的，而不是允許出家人做的。如果不是這樣，允許出家人捨棄戒律就沒有意義了。這樣看來，爲了他人的利益而從事殺生等行為的所依是…… Thus it is said. So, if a Bodhisattva engages in actions that lead to defeat, such as killing, is he a monastic or a householder? If the former, then sexual misconduct is not allowed, but killing, etc., are allowed, which makes no difference, because both will lead to defeat or not is the same. If the latter, then the scriptures distinguish sexual misconduct, but not others, which contradicts the scriptures. Furthermore, in the Compendium of Trainings: 'If one sees that it leads to greater benefit for sentient beings, then one should relinquish the precepts.' For Bodhisattvas who have long been accustomed to, and have become self-natured, great compassion and skillful means, etc., will desire be an obstacle? This is impossible. The Sutra of Skillful Means also teaches: 'Suppose the Brahmin boy Star practiced celibacy for forty-two thousand years, and when he was on the seventh step, compassion arose and he thought: I will destroy my asceticism, and even if I go to hell, I will endure the suffering of hell, so that this woman may die and be happy.' Son of lineage, the Brahmin boy Star returned and grabbed the woman with his right hand and said: Sister, you can do whatever you want. If someone says that this contradicts the above scriptures, then there is no fault, because generating the defeat of taking what is not given requires taking it for one's own benefit as a condition, but when a Bodhisattva is allowed to do so, he takes it only for the benefit of others, so there is no defeat of taking what is not given. Therefore, if one engages in actions that lead to the defeat of killing and lying, then a monastic should not do it, which is the same as not practicing celibacy. So, why is it that only not practicing celibacy distinguishes between householders and monastics? There is no fault, because even if the paths of action of killing, taking what is not given, and lying occur, it is not certain that they will lead to defeat, but for those who have vows, if the path of action of not practicing celibacy occurs, it is certain that it will lead to a root downfall, so the distinction is made with that in mind. The Compendium of Trainings is also not contradictory, because in general, celibacy itself is the supreme method of accomplishing the benefit of others, so there is no greater benefit in abandoning celibacy, but specifically, if one enters the basis of a root downfall of individual liberation, if one sees a greater benefit for sentient beings, then one should relinquish the precepts and do it, which is allowed for householders, but not allowed for monastics. If it were not so, there would be no point in allowing monastics to relinquish the precepts. Thus, the basis for engaging in actions such as killing for the benefit of others is...
【English Translation】 Thus it is said. So, if a Bodhisattva engages in actions that lead to defeat, such as killing, is he a monastic or a householder? If the former, then sexual misconduct is not allowed, but killing, etc., are allowed, which makes no difference, because both will lead to defeat or not is the same. If the latter, then the scriptures distinguish sexual misconduct, but not others, which contradicts the scriptures. Furthermore, in the Compendium of Trainings: 'If one sees that it leads to greater benefit for sentient beings, then one should relinquish the precepts.' For Bodhisattvas who have long been accustomed to, and have become self-natured, great compassion and skillful means, etc., will desire be an obstacle? This is impossible. The Sutra of Skillful Means also teaches: 'Suppose the Brahmin boy Star practiced celibacy for forty-two thousand years, and when he was on the seventh step, compassion arose and he thought: I will destroy my asceticism, and even if I go to hell, I will endure the suffering of hell, so that this woman may die and be happy.' Son of lineage, the Brahmin boy Star returned and grabbed the woman with his right hand and said: Sister, you can do whatever you want.' If someone says that this contradicts the above scriptures, then there is no fault, because generating the defeat of taking what is not given requires taking it for one's own benefit as a condition, but when a Bodhisattva is allowed to do so, he takes it only for the benefit of others, so there is no defeat of taking what is not given. Therefore, if one engages in actions that lead to the defeat of killing and lying, then a monastic should not do it, which is the same as not practicing celibacy. So, why is it that only not practicing celibacy distinguishes between householders and monastics? There is no fault, because even if the paths of action of killing, taking what is not given, and lying occur, it is not certain that they will lead to defeat, but for those who have vows, if the path of action of not practicing celibacy occurs, it is certain that it will lead to a root downfall, so the distinction is made with that in mind. The Compendium of Trainings is also not contradictory, because in general, celibacy itself is the supreme method of accomplishing the benefit of others, so there is no greater benefit in abandoning celibacy, but specifically, if one enters the basis of a root downfall of individual liberation, if one sees a greater benefit for sentient beings, then one should relinquish the precepts and do it, which is allowed for householders, but not allowed for monastics. If it were not so, there would be no point in allowing monastics to relinquish the precepts. Thus, the basis for engaging in actions such as killing for the benefit of others is...
བསླབ་བཏུས་སུ། ས་མ་ཐོབ་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་སྤྱོད་པ་ལ་འདི་བསམ་པར་བྱའི་གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འགྱུར་རྙིང་ལས་འབྱུང་ལ་འགྱུར་གསར་ལས་ས་ཐོབ་པ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལ་ཁ་ཅིག་ས་ཐོབ་པ་ཡིན་ན་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པ་དགོས་པར་སྟོན་པའི་ཚིག་དོན་མེད་པས་འགྱུར་རྙིང་པ་ལྟར་ལེགས་པར་འདོད་པ་འཐད་དམ་སྙམ་མོ། །འོན་ཀྱང་སྔར་བསླབ་བཏུས་སུ་ལུང་དྲངས་པ་ལྟར་ས་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་གི་བསྐལ་པ་དུ་མར་ལམ་ལ་གོམས་པ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་བྱང་སེམས་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་ 1-14-77b བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་སློབ་པ་བདག་པས་གཞན་གཅེས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་པ་སྲོག་གཅོད་པ་སོགས་ལས་གཞན་པའི་ཐབས་མ་རྙེད་པའི་བྱང་སེམས་གཞན་དོན་དུ་འགྱུར་ན་གནང་བ་ཡིན་གྱི་ཐེག་ཆེན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་གནང་བ་མིན་པས། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་སློབ་པ་ཙམ་ལ་ཡང་མ་གནང་ན་སྡོམ་པ་མི་སྲུང་བའི་ཐེག་ཆེན་པར་ཁས་འཆེ་བ་རྣམས་ལ་ནི་སྙིང་རྗེ་དང་སེམས་བསྐྱེད་ལྟར་སྣང་རེ་ཡོད་ཀྱང་གཏན་བྱར་མི་རུང་སྟེ། དཔེར་ན་སོ་ཐར་ལས་ཕྱི་དྲོའི་ཁ་ཟས་དགེ་སློང་ནད་པས་མ་ཟོས་ན་ནད་ལ་གནོད་ཅིང་ཟོས་ན་ནད་ཕན་པའི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བ་ལ་གནང་ཡང་དགེ་སློང་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྲུང་དགོས་པ་དང་འདྲའོ། །བསླབ་བཏུས་ཀྱི་ལུང་དེ་མི་ཚངས་སྤྱོད་ལ་གསུངས་པ་ཡིན་ཡང་སྲོག་གཅོད་པ་སོགས་ཀྱི་རྩ་ལྟུང་གི་གནས་ལ་ཡང་འདྲ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྫུན་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་མ་བྱིན་ལེན་འོག་ནས་འཆད་པ་ལྟ་བུ་ལ་སེམས་ཅན་དེའི་དོན་དུ་འགྱུར་བའི་དགོས་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་ཞིང་དེ་དག་ལས་ཐབས་གཞན་མ་རྙེད་པའི་ཚེ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྲུང་ཞིང་སྐབས་དེ་དག་གི་ཀུན་སློང་གི་སེམས་དང་ལྡན་པ་ལ་ཉེས་མེད་དུ་འགྱུར་མི་འགྱུར་ནི་ཞིབ་པའི་བློས་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། གནས་འདི་ནི་ཐུབ་པ་ཉག་ཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་པས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་ལ་ཉེན་ཆེན་པོ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱ་མཚོ་སྤྲིན་དང་ཛི་ན་པུ་ཏྲ་དང་ས་མུ་དྲས་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་བསམ་པ་ཅན་དབང་ཐོབ་ཅིང་བསམ་པ་དག་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཀུན་སྤྱོད་ཡིན་པས་དགེ་རྩ་ཆུང་བ་དང་ཤེས་རབ་རྟུལ་བ་ 1-14-78a དང་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ཞེན་པ་དང་མདོ་སྡེ་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་མིན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཉག་ཅིག་དེ་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་གཞན་གྱིས་ཡེ་མི་བྱ་སྟེ། བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་འགྱུར་ཞེས་སྲོག་གཅོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་དོ། །སྲོག་གཅོད་གནང་བ་ལ་ཡུལ་ནི། ཉན་རང་དང་བྱང་སེམས་བརྒྱ་ཕྲག་མང་པོ་དག་ཟང་ཟིང་ཅུང་ཟད་ཀྱི་ཕྱིར་གསོད་པར་ཆད་དེ་མཚམས་མེད་པའ
【現代漢語翻譯】 在《學集論》中說：『尚未證得果位者，在修持六波羅蜜時應如是思維，而非對他人。』舊譯本如此記載，而新譯本則記載為『已證得果位者』。對此，有人認為，如果已經證得果位，則無需修持六度，此語無意義，因此認為舊譯本更為妥當，這種觀點是否合理呢？ 然而，如前文《學集論》所引用的那樣，僅僅修持六度對於尚未證得果位者來說是不夠的，還需要在多個劫中串習菩提道，精通方便法門，並具備大慈悲心的菩薩。也就是說， 受持菩薩戒后，如理修學菩薩學處，具有自輕他重菩提心者，若不殺生等則無其他利益眾生的方便，則開許菩薩為利他而行之，並非對所有大乘行者開許。如果僅僅是如理修學菩薩戒尚且不被開許，那麼對於不守護戒律卻自詡為大乘行者的人來說，即使表面上看起來有慈悲心和菩提心，也絕對不能這樣做。例如，聲聞乘戒律中，生病的比丘若不食用下午的食物則有害於疾病，若食用則有益於疾病，因此開許食用，但其他所有比丘都必須遵守不食的規定。雖然《學集論》的這段話是針對邪淫而說的，但也同樣適用於殺生等根本墮罪的情況。對於其他如妄語等四種罪行，以及不予取，如下文將要講到的那樣，如果爲了眾生的利益，具有重大的必要性，並且沒有其他方便可行，那麼在如理守護菩薩戒，並且具備當時的發心的情況下，是否無罪，則需要以細緻的智慧進行分析。因為這個領域只有佛陀才能完全瞭解，非常微妙且充滿危險。 海云、吉那布扎（Jinaputra，佛子）和海慧（Samudra，海）認為，這是不為煩惱所染污的清淨髮心，是獲得自在且具有清凈意樂的菩薩的行為，因此不是那些善根淺薄、智慧遲鈍、執著於己方觀點以及按字面意思理解經文的人所能理解的境界，只有佛陀才能對此完全明瞭，因此其他人絕對不能效仿，否則將會增長不善業。這是在關於殺生的章節中說的。關於開許殺生的情況：所為之境是，爲了區區小利，將要殺害無數的聲聞、緣覺和菩薩，甚至犯下五無間罪。
【English Translation】 In the Śikṣāsamuccaya (Compendium of Trainings), it says: 'Those who have not attained the ground should contemplate this when practicing the six perfections, but not others.' This is how the old translation appears, while the new translation says 'those who have attained the ground.' Some argue that if one has already attained the ground, there is no need to practice the six perfections, so this statement is meaningless. Therefore, they consider the old translation to be more appropriate. Is this view reasonable? However, as previously quoted from the Śikṣāsamuccaya, merely practicing the six perfections is not sufficient for those who have not attained the ground. It also requires bodhisattvas who have become accustomed to the path over many eons, are skilled in means, and possess great compassion. That is to say, After taking the bodhisattva vows, one should properly study the bodhisattva precepts. If a bodhisattva with the mind of cherishing others more than oneself finds no other means to benefit beings other than killing, it is permissible for that bodhisattva to do so for the sake of others, but this is not permissible for all Mahayana practitioners. If it is not permissible even for those who properly study the bodhisattva vows, then for those who claim to be Mahayana practitioners but do not uphold the vows, even if they appear to have compassion and bodhicitta, it is absolutely not allowed. For example, in the Vinaya of the Hearers, if a sick monk does not eat food in the afternoon, it will harm his illness, but if he eats, it will help his illness, so it is permissible for him to eat. However, all other monks must observe the rule of not eating. Although this passage from the Śikṣāsamuccaya is about sexual misconduct, it also applies to cases of fundamental downfalls such as killing. For other offenses such as the four types of lying, and stealing, as will be explained below, if there is a great need to benefit sentient beings and no other means are available, then one must carefully examine with subtle wisdom whether it is blameless to properly uphold the bodhisattva vows and have the motivation of that time. Because this realm is only fully understood by the Buddha, it is very subtle and fraught with danger. Samudra-megha (Ocean Cloud), Jinaputra (Son of the Conqueror), and Samudra-mati (Ocean of Intelligence) believed that this is the conduct of a bodhisattva with a pure intention, unpolluted by afflictions, who has attained mastery and possesses pure intention. Therefore, it is not the realm of those with little merit, dull intellect, attachment to their own views, and literal interpretation of the sutras. Only the Buddha is fully aware of this, so others should absolutely not imitate it, otherwise they will accumulate non-virtue. This is what is said in the chapter on killing. Regarding the circumstances in which killing is permitted: The object is that hundreds of thousands of Shravakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas are about to be killed for a trivial gain, even committing the five heinous crimes.
ི་ལས་ལ་ཞུགས་པའི་ཆོམ་རྐུན་སོགས་སོ། །བསམ་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུ་མཐོང་བ་ན་འདི་བསད་ན་བདག་དམྱལ་བར་སྐྱེ་མོད་ཀྱི་དེ་ནི་བླའི་སེམས་ཅན་འདིས་མཚམས་མེད་བྱས་ནས་དམྱལ་བར་འགྲོ་ན་མི་རུང་ངོ་སྙམ་དུ་ཕྱི་མ་ལ་སྙིང་བརྩེ་བའི་སེམས་ཁོ་ན་ཉེ་བར་བཞག་པ་སྟེ་བདག་གཞན་བརྗེ་ཕོད་པའོ། །གསོད་པའི་དུས་ན་རང་གི་སེམས་དགེ་བ་དང་ལུང་མ་བསྟན་གང་རུང་གི་སེམས་སུ་གནས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་སོགས་ཡེ་མི་འདྲེ་བར་རིག་པ་དགོས་སོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག་གསད་བྱ་དེའི་སེམས་ལ་འཆད་པ་ནི་དོན་མིན་ནོ། །འཛེམ་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ནི་ཐབས་དེ་ལས་གཞན་མ་རྙེད་པས་ཕོངས་ཆོས་སོ། །དེ་ལྟར་སྲོག་དང་ཕྲལ་ན་ཉེས་པ་མེད་ལ་བསོད་ནམས་ཀྱང་མང་དུ་འཕེལ་ལོ། །མ་བྱིན་ལེན་གནང་བ་ལ་ཡུལ་ནི་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རྒྱལ་བློན་ཆེན་པོ་ཤས་ཆེར་གཏུམ་ལ་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་མེད་ཅིང་གཅིག་ཏུ་གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཞུགས་པ་གོ་འཕང་དེ་ལ་གནས་ན་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་མང་དུ་འཕེལ་བའོ། །བསམ་པ་ནི། སྙིང་བརྩེའི་སེམས་སམ་ཕན་པ་ལ་བསམ་པས་རྒྱལ་སྲིད་དེ་ལས་འབྱིན་ཞིང་དེ་འཕྲོག་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དགེ་ 1-14-78b འདུན་དང་མཆོད་རྟེན་གྱི་ནོར་མང་པོ་ཕྲོགས་ནས་བདག་གིར་བྱས་ཏེ་སྤྱོད་འདོད་པའི་ཆོམ་རྐུན་ནོ། །བསམ་པ་ནི། གཞི་དེས་དེ་དག་ལ་ཡུན་རིང་པོར་གནོད་པ་དང་མི་ཕན་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་ངོ་སྙམ་པ་ཁོ་ནས་སླར་ཕྲོགས་ཏེ་དགེ་འདུན་དང་མཆོད་རྟེན་གང་གི་ཡིན་པ་དེ་ལ་འབུལ་བའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཞལ་ཏ་བྱེད་པའམ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་སྲུང་བ་གང་གིས་དགེ་འདུན་ནམ་མཆོད་རྟེན་གྱི་ནོར་མི་རིགས་པས་ཆུད་གཟོན་པ་དང་རང་གིས་སྤྱོད་པར་བྱེད་པའོ། །བསམ་པ་ནི། བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟ་བུས་དེ་དག་དེ་ལས་འབྱིན་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་མ་བྱིན་ལེན་བྱེད་ཀྱང་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་ལ་བསོད་ནམས་ཀྱང་མང་དུ་འཕེལ་ལོ། །ལོག་གཡེམ་གནང་ས་ལ་ཡུལ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱིས་འདོད་པ་མ་བསྟེན་ན་འཆི་བར་འགྱུར་ལ་དེ་ལ་ཁོན་གྱི་བསམ་པ་འཛིན་པས་མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པས་གཟིར་བ་བྱང་སེམས་དེ་དང་འབྲེལ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པའི་བུད་མེད་མགོ་གཙང་ངོ་། །ཚིག་ཕྱི་མས་ནི་ལོག་གཡེམ་སྤོང་བའོ་ཞེས་འགྲེལ་པ་རྣམས་ནས་འཆད་ཀྱང་ལོག་གཡེམ་གནང་བའི་སྐབས་ཡིན་པས་མི་འཐད་དོ། །བསླབ་བཏུས་ལས་ཀྱང་། དབེན་པ་ཞིག་ཏུ་བྱས་ན་ཁྱོ་ཡོད་པའམ་མགོ་གཙང་ངམ་རིགས་དང་ཆོས་དང་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་བསྲུངས་བ་ལ་ཡང་རུང་སྟེ་འདོད་པ་ལ་ལོག་པར་གཡེམ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཁྱོ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ལ་ལོག་གཡེམ་གྱི་ཉེས་པ་མེད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་སྐབས་སུ་བསླབ་བཏུས་ལས་ཀྱང་། ཡང་དག་པར་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ནི་དོན་བྱས་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་མ་སྲིང་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རིང་དུ་སྤང་ཞིང་མཆོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ཕལ་ཆེར་ཁ
【現代漢語翻譯】 例如，從事盜竊等行業的人。想法是：當看到這樣的人時，心想『如果我殺了他，我就會墮入地獄，但如果這個惡人造作無間罪而墮入地獄，那就不好了』，僅僅懷著對來世的慈悲心，完全地設身處地為他人著想，能夠做到自他交換。在殺戮的時候，要知道自己的心處於善或無記的狀態，不要被煩惱等情緒所干擾。有些人解釋說這是指被殺者的心態，這是不正確的。『猶豫』是指除了這種方法之外，沒有其他方法可以找到，這是迫不得已的做法。像這樣奪走生命，不但沒有罪過，反而會增加許多功德。 允許不予而取的對象有三種情況：第一種是，國王或大臣大多殘暴，對眾生沒有慈悲心，一心只想傷害他人，如果繼續佔據那個位置，就會增加許多非功德。想法是：懷著慈悲心或利益他人的想法，將他從王位上趕下來，奪走他的權力。第二種是，盜賊搶奪了許多僧眾或佛塔的財物，想據爲己有並使用。想法是：僅僅想著如果讓他們長期損害和不利於僧眾和佛塔，那就不好了，於是又搶回來，獻給原本屬於僧眾或佛塔的那些財物。第三種是，管理者或園丁不合理地浪費或自己使用僧眾或佛塔的財物。想法是：就像前面說的那樣，將他們從那個位置上趕下來。像這樣不予而取，不但沒有罪過，反而會增加許多功德。 允許邪淫的對象是：如果菩薩不接受性行為就會死亡，並且對菩薩懷有怨恨，以非梵行來折磨他，那麼與這位菩薩有關係的、心地善良的女子是可以接受的。後面的詞句，有些註釋解釋為『戒除邪淫』，但這與允許邪淫的情況不符，所以是不恰當的。《學集論》中也說：『在隱蔽的地方，無論是已婚的、心地善良的，還是受到種姓、宗教或標誌保護的女子，發生不正當的性行為，都不算邪淫』，因為經中說無論已婚與否，都沒有邪淫的罪過。在這種情況下，《學集論》中也說：『對於那些真正修行梵行的人，爲了實現目標，應該像對待姐妹等一樣，遠離並尊敬他們。』所以大多數情況下……
【English Translation】 For example, those engaged in theft and other such activities. The thought is: when seeing such a person, thinking, 'If I kill him, I will be reborn in hell, but if this evil being commits unpardonable sins and goes to hell, that would be terrible,' merely cherishing compassion for the next life, completely putting oneself in the place of others, being able to exchange oneself with others. At the time of killing, one must know that one's own mind is in a state of virtue or neutrality, and not be disturbed by afflictions or other emotions. Some explain that this refers to the state of mind of the one being killed, which is incorrect. 'Hesitating' means that there is no other method to be found besides this one, which is a last resort. Separating life in this way not only has no fault, but also increases much merit. There are three situations where taking what is not given is permitted: The first is when kings or ministers are mostly cruel, have no compassion for sentient beings, and are only engaged in harming others. If they continue to occupy that position, they will increase much non-merit. The thought is: with a mind of compassion or benefiting others, to remove them from the throne and seize their power. The second is when thieves steal many possessions of the Sangha or stupas, wanting to take them as their own and use them. The thought is: merely thinking that if they continue to harm and be unfavorable to the Sangha and stupas for a long time, that would be terrible, so one steals them back and offers them to the Sangha or stupa to whom they originally belonged. The third is when a manager or gardener unreasonably wastes or uses the possessions of the Sangha or stupa for themselves. The thought is: just as mentioned before, to remove them from that position. Taking what is not given in this way not only does not become a fault, but also increases much merit. The object for permissible sexual misconduct is: if a Bodhisattva will die if he does not engage in sexual activity, and if he harbors resentment towards the Bodhisattva, tormenting him with non-celibate conduct, then a woman who is related to that Bodhisattva and has a pure mind is acceptable. The later phrases, some commentaries explain as 'abandoning sexual misconduct,' but this is inconsistent with the situation of permitting sexual misconduct, so it is inappropriate. The Compendium of Trainings also says: 'In a secluded place, whether a woman is married, has a pure mind, or is protected by lineage, religion, or emblems, engaging in improper sexual conduct is not considered sexual misconduct,' because the sutra says that whether married or not, there is no fault of sexual misconduct. In this case, the Compendium of Trainings also says: 'For those who truly practice celibacy, in order to achieve their goals, they should be kept at a distance and revered like sisters, etc.' Therefore, in most cases...
ྱིམ་ 1-14-79a པའི་རྟེན་གྱིས་འདུག་པ་དང་དེ་དང་དགེ་སློང་མི་མཚུངས་པ་དང་གལ་ཏེ་དོན་ལྷག་པ་མཐོང་ན་བསླབ་པ་འབུལ་བར་གསུངས་པས་བྱང་ས་དང་དོན་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །འགྲེལ་པ་གསར་མ་ལས་ཀྱང་། འཁྲིག་པ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་ནི་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཞིང་བར་མ་ཆོད་པར་དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར་བ་དང་། འདུལ་བར་འོས་པ་མང་པོ་ཡང་བསྟན་པ་ལ་མི་དད་པར་འགྱུར་བ་དང་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་དེའི་གནས་སྐབས་ཁོ་ན་ལ་གནས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་གཟིགས་ནས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཡང་འཁྲིག་པ་ལ་བསྟེན་པ་སྦྱོར་བར་མི་མཛད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་མིའི་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དེ་རྣམས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་སོ། །བསམ་པ་ནི། འདི་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་སྡིག་མང་དུ་འཕེལ་ན་མི་རུང་ངོ་སྙམ་ཞིང་འདོད་པ་བསྟེན་ན་རང་འདོད་པ་བཞིན་དུ་དགེ་བ་ལ་གཟུད་པ་དང་མི་དགེ་བ་འདོར་བ་ལ་དབང་དུ་འགྱུར་སྙམ་ནས་སྙིང་བརྩེ་བའི་སེམས་ཁོ་ནས་འཁྲིག་པ་བསྟེན་ན་ཉེས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ལ་བསོད་ནམས་ཀྱང་མང་དུ་འཕེལ་ལོ། །རྫུན་གནང་བ་ལ་ཡུལ་ནི་སྲོག་འཆད་པ་དང་ལག་པ་རྐང་པ་སྣ་རྣ་བ་གཅོད་པ་དང་། མིག་འབྱིན་པའི་དགག་བྱ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་མང་པོའོ། །བསམ་པ་ནི། ཉེས་དམིགས་དེ་དག་ལས་བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར་དུ་ཞུགས་པའོ། །རྟེན་ནི་བྱང་སེམས་རང་གི་དོན་ཡིན་ན་སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་ཤེས་བཞིན་རྫུན་མི་སྨྲ་བས་སོ་སོར་བརྟགས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་ཕྱིར་དུ་རྫུན་སྨྲ་བའོ། །མདོར་ན་ཅི་དང་ཅིས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཁོ་ན་མཐོང་གི་དོན་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་རང་ཡང་ཟང་ཟིང་མེད་པའི་སེམས་དང་ལྡན་ལ་ཕན་འདོད་ 1-14-79b འབའ་ཞིག་གིས་ཤེས་བཞིན་དུ་འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་ཏེ་རྫུན་སྨྲས་ན་ཉེས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ལ་བསོད་ནམས་ཀྱང་མང་པོ་འཕེལ་ལོ། །ཕྲ་མ་གནང་བ་ལ་ཡུལ་ནི་མི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་ཟིན་པའི་སེམས་ཅན་ནོ། །བསམ་པ་ནི། འདི་དག་སྡིག་གྲོགས་བསྟེན་པས་ཡུན་རིང་པོར་གནོད་པ་དང་མི་ཕན་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་ངོ་སྙམ་ནས་མི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་དབྲལ་བའི་ཚིག་སྨྲའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དབྱེན་བྱས་ཀྱང་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་ལ་བསོད་ནམས་མང་པོ་འཕེལ་ལོ། །ཚིག་རྩུབ་གནང་བ་ལ་ཡུལ་ནི།ལམ་ལོག་པར་ཞུགས་ཤིང་མི་རིགས་པ་བྱེད་པའི་སེམས་ཅན་ནོ། །བསམ་པ་ནི། ངག་རྩུབ་སྨྲ་བའི་ཐབས་དེས་མི་དགེ་བ་ལས་སླངས་ཏེ་དགེ་བ་ལ་འགོད་པའི་ཕྱིར་དུའོ། །དེ་ལྟ་བུས་ཚིག་རྩུབ་སྨྲས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་ལ་བསོད་ནམས་ཀྱང་མང་དུ་འཕེལ་ལོ། །ས་མུ་དྲས་མི་དགེ་བ་བཅུ་ལ་ཞུགས་པའམ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ཤེས་ཀྱང་ཉི་ཚེ་བའི་ཐེག་པ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ཐེག་ཆུང་ཤེས་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་པའི་ལམ་ལ་ཞུགས་པ་ནི་ལམ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་དང་། རིགས་པར་བྱ་བ་ཤེས་ཀྱང་བསླབ་ཚིག་ལ་མ་གུས་ཤི
【現代漢語翻譯】 以持戒為基礎而安住，並且與比丘不相同，如果見到更深遠的意義，則被教導可以放棄戒律，這與菩薩戒的意義相同。《新疏》中也說：『行淫會墮落，無間斷地墮入地獄，許多應被調伏者也會對佛法失去信心，世間人也會只停留在那個階段，因此觀察到這些後果后，偉大的聖者也不會行淫。』同樣，對於殺生等行為，他們也不會去做。《三昧王經》中說：『菩薩爲了利益眾生，即使是殺生等行為，也可以做。』 我的想法是：如果總是依賴苦行，罪惡會增長，這是不好的。如果行淫，就能隨自己的意願將心導向善，捨棄惡，完全自主。如果僅僅以慈悲心行淫，也不會有過失，反而會增長許多功德。允許妄語的情況是：針對那些正在殺生、砍手腳、割鼻子耳朵、挖眼睛等，具有應被制止行為的眾多眾生。 我的想法是：爲了從那些罪惡中解救他們。所依據的是：如果是菩薩爲了自己的利益，即使是爲了活命也不會故意說謊，而是分別觀察后，爲了眾生的利益而說謊。總之，無論如何，僅僅是爲了眾生的利益，而不是爲了自己的利益。自己也具有無雜染的心，並且僅僅以利他的想法，明知故犯地改變想法而說謊，也不會有過失，反而會增長許多功德。允許離間語的情況是：針對被惡知識所控制的眾生。 我的想法是：如果這些人因為親近惡友而長期受到損害和不利，這是不好的。因此，說離間惡友的話。即使做了這樣的離間，也不會有過失，反而會增長許多功德。允許惡語的情況是：針對那些走入邪道、做不合理行為的眾生。 我的想法是：通過說惡語的方法，使他們從不善中解脫出來，引導他們走向善良。因此，即使說了惡語，也沒有過失，反而會增長許多功德。薩穆扎（地名）說，陷入十不善業，或者即使瞭解大乘的道路，卻進入了小乘，或者即使瞭解小乘，卻進入了外道的道路，這就是走入了邪道。即使瞭解道理，卻不恭敬戒律，這就是不合理行為。
【English Translation】 To abide based on the foundation of discipline, and to be different from a Bhikshu (monk), and if one sees a deeper meaning, one is taught to abandon the discipline, which is the same meaning as the Bodhisattva vows. The new commentary also says: 'Practicing sexual activity will lead to downfall, and one will fall into hell without interruption, and many who should be tamed will also lose faith in the Dharma, and worldly people will only stay in that stage, therefore, after observing these consequences, the great saint will not engage in sexual activity.' Similarly, for actions such as killing, they will not do those things. The Samadhiraja Sutra says: 'Bodhisattvas, for the benefit of sentient beings, can even do actions such as killing.' My thought is: If one always relies on asceticism, sins will increase, which is not good. If one engages in sexual activity, one can guide the mind towards good according to one's own will, abandon evil, and be completely autonomous. If one engages in sexual activity purely with compassion, there will be no fault, but rather one will increase many merits. The situation in which lying is allowed is: for those many sentient beings who are being killed, having their hands and feet cut off, their noses and ears cut off, their eyes gouged out, etc., and whose actions should be stopped. My thought is: to save them from those sins. What is relied upon is: if a Bodhisattva is for his own benefit, he will not knowingly lie even to save his life, but after examining them separately, he will lie for the benefit of sentient beings. In short, in any case, it is only for the benefit of sentient beings, not for one's own benefit. One also has a mind free from defilement, and only with the thought of benefiting others, knowingly changing one's mind and lying, there will be no fault, but rather many merits will increase. The situation in which divisive speech is allowed is: for sentient beings who are controlled by evil friends. My thought is: if these people are harmed and disadvantaged for a long time because of associating with evil friends, this is not good. Therefore, speak words that separate them from evil friends. Even if such division is made, there will be no fault, but rather many merits will increase. The situation in which harsh words are allowed is: for those sentient beings who have gone astray and are doing unreasonable things. My thought is: by the method of speaking harsh words, to liberate them from evil and guide them towards goodness. Therefore, even if harsh words are spoken, there is no fault, but rather many merits will increase. Samudra (place name) said that falling into the ten non-virtuous actions, or even if one understands the path of the Mahayana, but enters the Hinayana, or even if one understands the Hinayana, but enters the path of the heretics, this is going astray. Even if one understands the reason, but does not respect the discipline, this is unreasonable behavior.
ང་གཡེལ་བ་ནི་མི་རིགས་པ་བྱེད་པར་འཆད་དོ། །ངག་བཀྱལ་གནང་བ་ལ་ཡུལ་ནི། གར་གླུ་རོལ་མོའི་སྒྲ་ལ་མོས་པ་དང་རྒྱལ་པོ་ཆོམ་རྐུན་ཟས་སྐོམ་སྨད་འཚོང་མ་ལམ་སྲང་གི་གཏམ་ལ་སོགས་པ་ལ་མོས་པའི་སེམས་ཅན་ནོ། །རྟེན་དང་བསམ་པ་ནི། གར་ལ་སོགས་པ་ལ་མཁས་ཏེ་སྙིང་བརྩེ་བའི་བསམ་པས་གར་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མགུ་ཞིང་འདུན་པར་བྱས་ཏེ་དབང་དུ་བྱེད་ཅིང་ངག་ཉན་དུ་བཅུག་ནས་མི་དགེ་བ་ལས་བསླང་སྟེ་དགེ་བ་ལ་འགོད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚིག་བཀྱལ་ 1-14-80a བ་སྨྲ་ཡང་ཉེས་པ་མེད་ལ་བསོད་ནམས་མང་དུ་འཕེལ་ལོ། །གཞུང་འདི་དང་རྣམ་སྣང་མངོན་བྱང་དུ་ལུས་ངག་གི་བདུན་མ་གཏོགས་པ་ཡིད་ཀྱི་གསུམ་ལ་གནང་བའི་སྐབས་མ་བཤད་ལ་ཆོས་ལྡན་རབ་འབྱོར་གྱིས། གང་བདག་གི་དོན་ལ་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མེད་ལ་བྱེད་པ་གཞན་གྱི་དོན་འབའ་ཞིག་འདོད་ཅིང་ཐམས་ཅད་དུ་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ་དག་ལ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་གསུམ་མ་གཏོགས་པའམ་ལོག་པར་ལྟ་བ་མ་གཏོགས་པ་དག་རྗེས་སུ་གནང་བ་སྟེ་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་གཏན་ལ་དབབ་པའི་གཙུག་ལག་དག་ལས་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཞེས་འཆད་པར་སྣང་སྟེ་གསུང་རབ་ཀྱི་ཁུངས་ཤིག་དགོས་པར་སྣང་ངོ་། ། ༈ སོ་ཐར་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་བཅས་པ་ལ་སློབ་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ། སོ་ཐར་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་བཅས་པ་ལས་འདས་ཀྱང་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་བསོད་ནམས་འཕེལ་ན་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་རྣམས་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་སློབ་དཔོན་བྱང་ཆུབ་བཟང་པོ་འཆད། གཞན་དོན་དང་འབྲེལ་བའི་དགོས་པ་ཆེན་པོ་མཐོང་ན་བཅས་རྐྱང་ཐུན་མོང་བ་རྣམས་ལ་འདས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པར་སྔ་མས་དཔག་པར་ནུས་པའོ། ། ༈ རང་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་འགལ་བ། གཉིས་པ་ལ་རང་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་འགལ་བ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་འཚོ་བ་ཉམས་པ་ནི། འཚོ་བ་ལོག་པ་དང་དུ་ལེན། །ཞེས་པ་སྟེ་ཚུལ་འཆོས་ལ་སོགས་པའི་ལོག་འཚོ་ལྔ། གང་རུང་བྱུང་བ་རྣམས་དང་དུ་ལེན་ཞིང་དེ་དག་གིས་ངོ་ཚ་ཞིང་འཛེམ་པར་མི་བྱེད་ལ་གཉེན་པོས་སེལ་བར་མི་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཉེས་པ་སྟེ་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པ་མེད་དོ། །དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་བསྐྱེད་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་ཤས་ཆེ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི་འདོད་ 1-14-80b པའི་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ལ་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །ལོག་འཚོ་ལྔའི་མཚན་ཉིད་ནི་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཚུལ་འཆོས་རྙེད་དང་བཀུར་སྟིའི་ཕྱིར། །དབང་པོ་སྡོམ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། །ཁ་གསག་རྙེད་དང་བཀུར་སྟིའི་ཕྱིར། །ཚིག་འཇམ་སྔར་ནི་སྨྲ་བའོ། །གཞོགས་སློངས་དེ་ནི་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། །གཞན་གྱི་རྫས་ལ་བསྔགས་བྱེད་པ། །ཐོབ་ཀྱིས་འཇལ་བ་རྙེད་པའི་ཕྱིར། །མངོན་སུམ་གཞན་ལ་སྨོད་བྱེད་པ། །རྙེད་པས་རྙེད་པ་རྣམས་འདོད་པ། །སྔར་ཐོབ་པ་ལ་བསྔགས་
【現代漢語翻譯】 我解釋說，散亂是不可取的行為。言語開導的對象是：對歌舞音樂的聲音感興趣，以及對國王、盜賊、飲食、妓女、道路上的談話等感興趣的眾生。所依據的基礎和想法是：精通歌舞等，以慈愛之心用各種歌舞等使之歡喜和渴望，從而控制他們，讓他們聽從教誨，從不善中解脫出來，安置於善道。像這樣說開導的言語，即使說了也沒有過錯，而且功德會大大增長。這部論典和《現觀莊嚴論》中，除了身語的七支外，沒有講到允許意三支的情況。但法賢·善施（Chos ldan rab 'byor）說：『對於那些絲毫沒有為自己利益著想，只想利益他人，並且始終充滿慈悲的人，允許他們使用意的三種過失，或者除了邪見之外的其他過失。』因此，應該從菩薩戒的根本論典中去查閱。看來需要一個經典的出處。 學習別解脫戒的自性戒條的差別： 如果超越了別解脫戒的自性戒條，也不會構成過失，而且功德還會增長，那麼對於那些戒條的罪過，還用說什麼呢？』導師菩提賢（Byang chub bzang po）這樣解釋。如果看到與他人利益相關的重要必要，那麼對於共同的戒條，即使超越了也沒有過失，這可以從前面的內容推斷出來。 違背以自為主的戒律： 第二，違背以自為主的戒律，分為三種。第一，生活睏乏：『接受邪命。』意思是說，接受以虛偽為首的五種邪命中的任何一種，並且不因此感到羞恥和畏懼，也不用對治來消除，那麼就會產生煩惱性的過失，沒有非煩惱性的。爲了消除這些，即使生起意願，如果煩惱的成分很大，也沒有過失，就像關於隨順貪慾之心的解釋一樣。五種邪命的特徵在《寶鬘論》中說：『爲了獲得利養和恭敬，而裝作持戒的樣子，這是虛偽。爲了獲得利養和恭敬，而先說柔和的語言，這是諂媚。爲了獲得利益，而讚歎別人的財物，這是誘騙。爲了獲得利益，而當面誹謗別人，這是顯露。想要用已得的利益來換取利益，這是以利求利。』
【English Translation】 I explain that distraction is an undesirable behavior. The object of verbal guidance is: sentient beings who are interested in the sounds of singing, dancing, and music, as well as those interested in kings, thieves, food, drink, prostitutes, and conversations on the streets. The basis and thought are: being skilled in singing and dancing, etc., delighting and desiring them with various singing and dancing, etc., with a compassionate heart, thereby controlling them, making them listen to teachings, liberating them from non-virtue, and placing them in virtue. Speaking such guiding words, even if spoken, is without fault, and merit will greatly increase. In this treatise and the Ornament of Clear Realization, except for the seven branches of body and speech, there is no mention of allowing the three branches of mind. However, Dharma-endowed Good Fortune (Chos ldan rab 'byor) said: 'For those who have no regard for their own benefit, but only desire to benefit others, and are always full of compassion, it is permissible to use the three faults of mind, or other faults except for wrong views.' Therefore, one should consult the fundamental treatises on the Bodhisattva vows. It seems that a scriptural source is needed. Showing the difference in learning the naturally prescribed precepts of individual liberation: 'If one transcends the naturally prescribed precepts of individual liberation, it will not constitute a fault, and merit will increase. What need is there to mention the transgressions of those precepts?' Teacher Bodhi-bhadra (Byang chub bzang po) explained this. If one sees a great necessity related to the benefit of others, then even if one transcends the common precepts, there is no fault, which can be inferred from the previous content. Contradicting the ethics that are primarily self-centered: Second, contradicting the ethics that are primarily self-centered is divided into three. First, impoverished living: 'Accepting wrong livelihood.' This means accepting any of the five wrong livelihoods, starting with hypocrisy, and not feeling ashamed or fearful of them, nor using antidotes to eliminate them, then a afflictive fault will arise; there is no non-afflictive one. To eliminate these, even if the intention arises, if the afflictive component is large, there is no fault, just as in the explanation of following the mind of desire. The characteristics of the five wrong livelihoods are stated in the Precious Garland: 'Pretending to be virtuous for the sake of gain and respect is hypocrisy. Speaking softly first for the sake of gain and respect is flattery. Praising others' possessions for the sake of gain is inducement. Openly slandering others for the sake of gain is revelation. Desiring to exchange gains for gains is desiring gains with gains.'
བྱེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འགྲེལ་པ་རྣམས་ནས་ལོག་འཚོའི་སེམས་སྐྱེས་མ་ཐག་མ་ཚོར་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འཆད་ཀྱང་གཞུང་དང་འགྲིག་པར་མི་སྣང་ངོ་། །ཆོ་ག་ཉམས་པ་ནི། འཕྱར་ནས་རབ་ཏུ་རྒོད་ལ་སོགས། །ཞེས་པ་སྟེ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་པའི་སེམས་རྣམ་པར་མ་ཞི་བ་ནི་རྒོད་པ་སྟེ་དེས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པས་མ་ཞི་ཞིང་དེ་ལ་དགའ་བ་དང་རྟ་བ་གང་དུ་རྒོད་པ་དང་རྩེ་ཞིང་ཅ་ཅོ་འདོན་ལ་གཡེང་བ་དང་། གཞན་ལ་ཡང་རྒོད་དུ་གཞུག་པར་འདོད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །བརྗེད་པས་དེ་དག་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའོ། །རྟ་བ་གང་དུ་རྒོད་པ་མན་ཆད་བྱས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་བདུན་པ་བསྐྱེད་པ་སྟེ་སྔར་བཞིན་ནོ། །དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། གཞན་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་སྐྱེས་པ་ཐབས་དེས་སེལ་བར་འདོད་པ་དང་གཞན་གྱི་མྱ་ངན་བསལ་བར་འདོད་པ་དང་གཞན་གད་མོ་དང་རྩེད་མོ་ལ་དགའ་བ་རྣམས་དགེ་བ་ལ་བསྡུ་ཞིང་གཞག་པ་དང་། རང་དང་སྔོན་མཛའ་བའི་གཙུགས་པ་སྲུང་བའམ་དེ་དང་མཐུན་པར་བྱ་བ་དང་གཞན་རང་ལ་མི་དགའ་བ་དང་མནར་སེམས་དང་རྒྱབ་ཀྱིས་ 1-14-81a ཕྱོགས་པར་འགྱུར་དུ་དོགས་པ་ལ་དགའ་བའི་བཞིན་བསྟན་པས་ནང་གི་བསམ་པ་དག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ལྔའོ། །སྲིད་པའི་རོལ་བརྐམ་པ་ནི། འཁོར་བ་གཅིག་པུ་བགྲོད་པར་སེམས། །ཞེས་པ་སྟེ་མདོ་མང་པོ་ལས་བྱང་སེམས་འཁོར་བ་ལ་དགའ་བ་ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལ་འཁྲུལ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་མྱང་འདས་ལ་དགའ་བར་མི་བྱའི་དེ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པར་བྱའོ། །ཉོན་མོངས་དང་ཉེ་ཉོན་ལ་ཡང་འཇིགས་པར་མི་བྱའོ། །དེ་དག་ལས་སེམས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་དབེན་པར་མི་བྱ་སྟེ་འདི་ལྟར་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ནི་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་དུ་འཁོར་བ་ན་འཁོར་ཞིང་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་དགོས་སོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ལྟ་ཞིང་དེ་སྐད་སྨྲ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ལྟ་བ་ལ་ཉེས་པར་འགྱུར་བ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ནི་ཇི་ལྟར་ཉན་ཐོས་མྱང་འདས་ལ་མངོན་པར་དགའ་ཞིང་ཉོན་མོངས་པ་ལས་སེམས་སྐྱོ་བར་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལས་བྱེ་བ་ཕྲག་འབུམ་འགྱུར་དུ་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཉན་ཐོས་བདག་གཅིག་པུ་སྲིད་པ་ལས་ཐར་བར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་བྱ་དགོས་ན་བྱང་སེམས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྲིད་པ་ལས་ཐར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པ་ལ་སྨོས་ཅི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་སེམས་དེས་སྔར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་སེམས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ལ་གོམས་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་དགོས་ཏེ། རང་ཉོན་མོངས་དེ་དག་ལས་མ་གྲོལ་བས་གཞན་དེ་དག་ལས་སྒྲོལ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། མགོ་ལ་སེམས་ཅན་ 1-14-81b ཁུར་ཆེན་ཁྱེར་བ་ཡི། །སེམས་དཔའ་མཆ
【現代漢語翻譯】 如是說。註釋中說，如果生起邪命的心念而沒有立即察覺，則犯輕罪，但這似乎與經文不符。行為不莊嚴是指：『飄動而極度嬉鬧等。』也就是說，貪慾之心的不寂靜是嬉鬧，被其完全佔據而不能寂靜，並且喜歡和沉溺於嬉鬧，嬉戲玩鬧，發出嘈雜的聲音而散亂，以及希望他人也嬉鬧，這些都是煩惱的過失。如果因遺忘而做這些，則不是煩惱。如果做了嬉鬧等事卻沒有過失，則是從所依的角度來說：爲了消除這些，需要生起第七種心，即如前所述。從必要性的角度來說：如果他人普遍生起苦惱之心，希望用此方法消除，或者希望消除他人的憂傷，或者他人喜歡歡笑和嬉戲，這些都應歸於善行並安立；或者爲了守護自己和先前友人的誓言，或者爲了與此相符，或者爲了避免他人對自己不悅、苦惱和背離，而以歡喜的面容示人，是爲了顯示內心的清凈，這是五種情況。貪求有為的享樂是指：『認為獨自輪迴。』也就是說，許多經中說菩薩喜歡輪迴，而不喜歡涅槃。如果對此產生誤解，認為菩薩不應喜歡涅槃，而應背離涅槃；也不應害怕煩惱和近煩惱；也不應使心遠離這些，認為菩薩需要在無數劫中輪迴並修行菩提，如果這樣認為和說，就是煩惱的過失。為什麼這樣認為會有過失呢？因為菩薩應該比聲聞緣覺更喜歡涅槃，更厭惡煩惱，要比他們強烈千百萬倍。因為即使是聲聞緣覺爲了自己從輪迴中解脫也需要這樣做，更何況菩薩爲了使一切眾生從輪迴中解脫而精進修行呢？菩薩應該努力使自己的心習慣於沒有煩惱的狀態，因為自己沒有從煩惱中解脫，就無法使他人從煩惱中解脫。《經莊嚴論》中說：『頭上頂著眾生重擔的，菩薩是殊勝的。』 種子字（藏文：མགོ，梵文天城體：मु，梵文羅馬擬音：mu，漢語字面意思：無）
【English Translation】 As it is said. The commentaries explain that if one does not realize immediately after a thought of wrong livelihood arises, it is a minor offense, but this does not seem to agree with the text. Impaired conduct is: 'Waving and being extremely playful, etc.' That is, the non-pacification of the mind belonging to desire is playfulness, being completely seized by it and not being pacified, and delighting and indulging in playfulness, playing and making noisy sounds and being distracted, and wanting others to be playful as well, these are the faults of affliction. If one does these things out of forgetfulness, then it is not affliction. Even if one does things like being playful, there is no fault from the point of view of the basis: in order to eliminate these, the seventh mind must be generated, that is, as before. From the point of view of necessity: if others universally generate tormented minds, wanting to eliminate them by this method, or wanting to eliminate the sorrow of others, or others delighting in laughter and play, these should be collected and placed in virtue; or to protect one's own and previous friends' vows, or to be in accordance with them, or to show a joyful face to avoid others being displeased, tormented, and turning their backs on oneself, in order to show the purity of inner thought, these are the five cases. Craving for the enjoyment of existence is: 'Thinking of traversing samsara alone.' That is, many sutras say that Bodhisattvas delight in samsara, but not in nirvana. If one is confused by this and thinks that Bodhisattvas should not delight in nirvana, but should turn their backs on it; and should not be afraid of afflictions and near afflictions; and should not make their minds very separate from them, thinking that Bodhisattvas must wander in samsara for three countless eons and strive for enlightenment, if one thinks and speaks in this way, it is a fault of affliction. Why is it a fault to think in this way? Because Bodhisattvas should delight in nirvana and be disgusted with afflictions hundreds of thousands of times more than Shravakas. Because even Shravakas need to do this in order to liberate themselves from existence, what need is there to mention the effort of Bodhisattvas to liberate all sentient beings from existence? Bodhisattvas must strive to accustom their minds to being free from all afflictions, because if they are not liberated from those afflictions, they cannot liberate others from them. The Ornament of the Sutras says: 'The hero who carries the great burden of sentient beings on his head is supreme.'
ོག་ནི་དལ་གྱིས་འགྲོ་མི་མཛེས། །བདག་གཞན་སྣ་ཚོགས་འཆིང་བས་རབ་བཅིངས་པས། །བརྩོན་པ་བརྒྱ་འགྱུར་དུ་ནི་བྱ་བའི་རིགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་བྱང་སེམས་དེ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པས་ཟག་བཅས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་ཐབས་ལ་མཁས་པའོ། །ས་མུ་དྲས་ཉན་ཐོས་དབང་པོ་རྟུལ་བས་ཀྱང་འཁོར་བའི་སྐྱོན་རིག་ནས་སྐྱོན་བྱང་སེམས་དབང་པོ་རྣོ་ཞིང་བློ་ཚད་མེད་པས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་འཆད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་མདོ་སྡེར་མྱང་འདས་ལ་དགའ་བར་མི་བྱ་བ་དང་འཁོར་བ་ལ་དགའ་བར་བྱ་བར་གསུངས་པ་ནི་སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་འཛིན་པ་ལ་གཏན་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའི་མྱང་འདས་ལ་དགའ་བ་འགོག་ཅིང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་འཆིང་བས་མ་གོས་པའི་སྲིད་པར་འཁོར་བ་ལ་བསྔགས་ཀྱི། ལས་ཉོན་དང་དེའི་དབང་གིས་འཁོར་བ་ལ་མི་སྐྱོ་བ་དང་དེ་ཆད་པའི་མྱང་འདས་ལ་དགའ་བ་འགོག་པ་མིན་ནོ། །ཉེས་བྱས་དེ་གསུམ་ནི། རིམ་པ་ལྟར་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་འཚོ་བ་དག་པ་དང་མི་རྒོད་པ་དང་གཅིག་ཏུ་དབེན་པར་གནས་པ་ལས་ཉམས་པ་དང་། ཉེས་བྱས་དང་པོ་ལ་ཆང་དང་མཚོན་ཆ་དང་དུག་དང་སྲོག་ཆགས་དང་རྒྱ་སྐྱེགས་ལ་སོགས་པ་འཚོང་བ་དང་མ་བརྟགས་པའི་ཏིལ་དང་ཡུངས་ཀར་འཚིར་བའོ། །ཞིང་ལ་སོགས་པ་ནི། སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ་ཞེས་དེ་དག་ཀྱང་ལོག་འཚོར་སློབ་དཔོན་བྱང་ཆུབ་བཟང་པོས་བཤད་དོ། ། ༈ རང་གཞན་གཉིས་ཀ་ཆ་མཉམ་པ་དང་འགལ་བ། གསུམ་པར་ང་གཞན་གཉིས་ཆ་མཉམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་འགལ་བ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་རང་གི་བསྔགས་པ་མི་སྲུང་བ་ནི། གྲགས་པ་མ་ཡིན་མི་སྤོང་བ། །ཞེས་པ་སྟེ་ 1-14-82a རང་གི་ཚིག་མི་བཙན་པའམ་མི་བཙུན་པར་གྱུར་པའི་དྲི་ངས་དང་མི་སྙན་པ་དང་གཏམ་ངན་འབྱུང་བའི་གཞི་རང་ལ་ཡོད་པའི་བདེན་པའི་དངོས་པོ་མི་བསྲུང་ཞིང་མི་སེལ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་གཞི་མེད་པ་མི་བདེན་པའི་དངོས་པོ་མི་བསྲུང་ཞིང་མི་སེལ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཉེས་པའོ། །དྲི་ངས་སོགས་གསུམ་ནི་སྐྱོན་བརྗོད་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་གསུམ་མོ་ཞེས་གྲོ་ལུང་པ་གསུང་ངོ་། །མི་སྲུང་བ་ནི་དང་པོ་ནས་འབྱུང་འགྱུར་མི་འགོག་པའོ། །མི་སེལ་བ་ནི་བྱུང་ཟིན་འཕྲོ་མི་གཅད་པའོ། །མི་སྙན་པ་སྨྲ་བ་ལ་སེལ་ཐབས་མ་བྱས་ཀྱང་ལྟུང་བ་མེད་པ་ལ་བརྗོད་མཁན་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། མུ་སྟེགས་ཅན་དང་བརྡ་སྤྲད་ཀྱང་ཡིད་མི་ཆེས་པ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་གང་ཟག་དང་ཁྲོ་བས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་ནས་ནན་གྱིས་བརྗོད་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །འགྲེལ་པ་གསར་མར་གཞན་མུ་སྟེགས་ཅན་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཞེས་དང་པོ་གཉིས་མུ་སྟེགས་ཅན་དུ་བྱས་པ་ནི་གཞུང་དང་མི་མཐུན་ནོ། །བརྗོད་བྱའི་སྒོ་ནས་ནི། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང་སློང་མོ་སྤྱོད་པ་དང་དགེ་བ་སྤྱོད་པའི་གཞིས་མི་སྙན་པ་བརྗོད་པ་ས
【現代漢語翻譯】 正如所說，緩慢行走並不美妙。因為被自身和他人的各種束縛緊緊捆綁，所以應該百倍地努力。像這樣的菩薩，即使不是阿羅漢，也比阿羅漢更殊勝，因為他們沒有一切煩惱，並且爲了利益眾生而行事，所以善於方便。薩穆扎（地名）說，聲聞（小乘修行者）根器遲鈍，也能認識到輪迴的過患，更何況菩薩根器敏銳，智慧無量呢？因此，經部中說不應喜好涅槃，而應喜好輪迴，這是爲了阻止那些完全背離輪迴，只喜歡涅槃的人，讚歎那些不被業和煩惱束縛的輪迴。而不是阻止那些不厭惡業和煩惱所導致的輪迴，而喜歡斷絕輪迴的涅槃。三種違犯是：依次是戒律的清凈生活、不粗暴、以及獨處。第一個違犯是：販賣酒、武器、毒藥、生物和地毯等，以及榨取未經檢查的芝麻和芥菜籽。至於田地等，又何必多說呢？這些也被邪命的導師菩提賢所說。 與自他雙方都不平等的情況 第三，與自他雙方平等的戒律相違背，分為兩種。第一種是不守護自己的讚譽：『不捨棄惡名。』也就是說，對於自己不莊嚴或不尊重的話語，以及產生不悅耳和惡劣言論的根源，如果不守護和消除真實的事件，那就是有煩惱的過失；如果不守護和消除沒有根據的、不真實的事件，那就是沒有煩惱的過失。惡名等三種是指大的、中等的、小的三種指責，這是卓隆巴（人名）所說的。不守護是指從一開始就不阻止未來可能發生的事情。不消除是指不切斷已經發生的事情的蔓延。對於說不悅耳的話語，即使沒有采取消除的方法，也沒有墮落，但從說話者的角度來看，有外道、即使溝通也不信任的執著之人，以及被憤怒壓倒而強烈表達的三種情況。新註釋中將前兩者都歸為外道，這與經文不符。從所說內容的角度來看，對於出家、乞討和行善的人說不悅耳的話語，這是一種違犯。
【English Translation】 As it is said, 'Walking slowly is not beautiful. Because one is tightly bound by various bonds of self and others, one should exert oneself a hundredfold.' Such a Bodhisattva, even if not an Arhat, is superior to an Arhat because they are free from all defilements and act for the benefit of beings, thus being skilled in means. Samudra (place name) said that even a Hearer (practitioner of the Lesser Vehicle) with dull faculties can recognize the faults of samsara, let alone a Bodhisattva with sharp faculties and immeasurable wisdom? Therefore, the Sutras say that one should not delight in Nirvana but should delight in Samsara. This is to prevent those who completely turn their backs on Samsara and only like Nirvana, and to praise those who revolve in Samsara without being bound by karma and defilements. It is not to prevent those who do not厭惡the Samsara caused by karma and defilements, but like the Nirvana that cuts off Samsara. The three transgressions are: in order, the pure life of the precepts, not being rude, and living in solitude. The first transgression is: selling alcohol, weapons, poison, creatures, and carpets, etc., and squeezing sesame and mustard seeds without inspection. As for fields, etc., what need is there to say more? These were also spoken by the heretical teacher Bodhi Bhadra. Contradicting Equality for Both Self and Others Third, contradicting the precepts of equality for both self and others is divided into two. The first is not guarding one's own praise: 'Not abandoning a bad reputation.' That is to say, if one does not guard and eliminate true events that are not dignified or respectful, and that are the source of unpleasant and bad speech, then it is a fault with defilements; if one does not guard and eliminate unfounded, untrue events, then it is a fault without defilements. Bad reputation, etc., refers to the three kinds of accusations: large, medium, and small, as said by Drolungpa (person's name). Not guarding means not preventing things that may happen in the future from the beginning. Not eliminating means not cutting off the spread of what has already happened. There is no downfall for speaking unpleasant words even if no method of elimination has been taken, but from the speaker's point of view, there are three situations: heretics, those who are attached and do not trust even if they communicate, and those who are overwhelmed by anger and express themselves strongly. The new commentary classifies the first two as heretics, which is inconsistent with the text. From the point of view of what is being said, it is a transgression to say unpleasant words about those who are ordained, begging, and doing good deeds.
ྟེ་གསུམ་མོ། །གཞན་དོན་གྱི་སྦྱོར་བ་རྩུབ་མོས་སྐྲག་པ་ནི། ཉོན་མོངས་བཅས་ཀྱང་འཆོས་མི་བྱེད། །ཅེས་པ་སྟེ་ཕ་རོལ་མི་དགའ་བའི་གནོད་པའི་ཐབས་དང་ལུས་ངག་གི་སྤྱོད་པ་མི་སྡུག་པའི་ཆད་པས་འདུལ་བའི་ཐབས་དྲག་པོ་གང་གིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་མཐོང་བཞིན་དུ་གཞན་མི་དགའ་བ་བསྲུང་བ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་ཐབས་དེ་མི་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །མ་བྱས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི་དེ་བྱས་པས་ཕ་རོལ་ལ་ཚེ་འདིའི་དོན་ཆུང་ངུ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ལ་གཞི་དེས་དེ་ལ་ཡིད་མི་བདེ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་བའོ། །གཞན་གྱི་དོན་ཆུང་ 1-14-82b ལ་རང་ཉིད་ཀྱི་ཚེགས་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་ལ་འགྲེལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་པ་ཡང་ཡོད་དོ། །འགྲེལ་པ་གསར་མས། ཉོན་མོངས་དང་བཅས་པ་ནི་དྲག་པོའི་སྦྱོར་བའོ། །དེ་འབའ་ཞིག་གིས་མ་ཡིན་གྱི་འཇམ་པོའི་སྦྱོར་བས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀྱང་གི་སྒྲའི་དོན་ཏོ། །ཞེས་དྲག་པོ་ཁོ་ནར་མ་ཟད་འཇམ་པོས་ཀྱང་མ་བཅོས་ན་ཞེས་གསུངས་ཏེ་འདི་ལ་དོགས་པ་གོ་ལོག་པ་ལྟ་བུར་སྣང་ངོ་། །དེས་ན་ཕ་རོལ་ཉོན་མོངས་པའམ་ཉེས་པ་ཆེན་པོ་དང་བཅས་པ་འཆོས་ནུས་ཀྱང་མི་འཆོས་ན་ཞེས་བཤད་དགོས་པ་འདྲའོ། །ཉེས་བྱས་དེ་གཉིས་ནི་རིམ་པ་ལྟར་དགེ་བ་སྡུད་པའི་དྲན་ཤེས་བཞིན་དུ་སྤྱོད་ཅིང་རང་གི་འཁྲུལ་བ་ཤེས་ལ་ཤེས་ནས་ཀྱང་སྤོང་བ་དང་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་སྨ་དབབ་པས་དྲན་པར་བྱེད་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྲེལ་པ་གསར་མར་བཤད་དོ། ། ༈ བཟོད་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ། བཟོད་པ་དང་འགལ་བ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་བཟོད་པའི་རྒྱུ་ལ་མི་གནས་པ་ནི། གཤེ་ལ་ལན་དུ་གཤེ་ལ་སོགས། །ཞེས་པ་སྟེ་དགེ་སྦྱོང་གི་ཆོས་བཞི་དང་བྲལ་བའི་ཉེས་པ་སྟེ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་གཤེ་བ་ནི་ཁྲོས་ནས་སྤྱོ་བའི་ཚིག་གོ། སོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཁྲོ་བ་ལ་ཕྱིར་ཁྲོ་བ་ནི་ཁྲོར་གཞུག་པའི་བསམ་པ་ཅན་གྱི་ངག་མི་སྡུག་པའོ། །རྡེག་པ་ལ་ཕྱིར་བརྡེག་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་བསམ་པས་བསྣུན་པའོ། །མཚང་འབྲུ་བ་ལ་ཕྱིར་མཚང་འབྲུ་བ་ནི་གཅིག་ལ་གཅིག་ཉེས་པ་གླེང་བའོ། །གཉིས་པ་ཁྲོ་བའི་རྒྱུན་མི་འགོག་པ་ལ་གཉིས་ལས། རང་གི་མི་འགོག་པ་ནི། ཁྲོས་པ་རྣམས་ནི་ཡལ་བར་འདོར་ཞེས་པ་སྟེ། རང་གིས་གཞན་ལ་ཉེས་པ་བྱས་པའམ་མ་བྱས་ཀྱང་གཞན་བྱས་པར་དོགས་པ་གཉིས་གང་རུང་ལ་ཕྲག་དོག་ཤས་ཆེ་བའི་ཀུན་ནས་མནར་ 1-14-83a སེམས་སམ་དམན་པར་སོང་ན་ངོ་ཚ་བའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཚུལ་དང་མཐུན་པར་ཤད་སྦྱང་མི་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །སེམས་གཞན་གཉིས་དང་བག་མེད་ཀྱིས་མི་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཉེས་པའོ། །མ་བྱས་ཀྱང་ལྟུང་བ་མེད་པ་ལ་དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི་ཐབས་དེས་འདུལ་འདོད་པའོ། །ཤད་སྦྱང་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། མུ་སྟེགས་ཅན་དང་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་ཀུ
【現代漢語翻譯】 這三種情況。
如果因為粗暴的利他行為而感到害怕，即使有煩惱也不加以糾正。這意味著，明明看到通過使他人不悅的有害手段，以及通過身語的不悅懲罰來調伏的強力手段能夠利益眾生，卻僅僅爲了避免他人不悅而不採取這些手段，那就是有煩惱。即使不採取這些手段也沒有過錯的情況是，採取這些手段只會給他人帶來微小的今生利益，卻因此給他們帶來極大的不悅。爲了他人微小的利益，而給自己帶來巨大的麻煩，對此，註釋中也有解釋。新註釋中說：『有煩惱是指粗暴的行為。』『不僅僅是粗暴的行為，溫和的行為也是如此。』這裡的『也』字就是這個意思。意思是說，不僅僅是用粗暴的手段，即使是用溫和的手段也不加以糾正。但這裡似乎有理解上的偏差。因此，應該說，如果能夠糾正他人巨大的煩惱或過錯，卻不加以糾正，那就是有過錯。這兩種過錯分別是，像守護正念一樣行持，收集善法，認識到自己的錯誤並加以改正，以及因為利益眾生的責備而忘記正念，這是新註釋中的解釋。 不忍的違品之過患：
與忍耐相違背的有三種情況。第一種，不住于忍耐之因：『辱罵時反過來辱罵等等。』這意味著，遠離四種沙門之法的過患，即有煩惱。其中，辱罵是指憤怒地斥責。『等等』包括了以憤怒還擊憤怒，即懷著報復之心的惡語；毆打時反過來毆打，即懷著製造痛苦之心的擊打；揭短時反過來揭短，即互相揭露對方的過失。第二種，不阻止憤怒的相續，分為兩種。自己不阻止：『憤怒的人會被拋棄。』這意味著，自己對他人做了錯事或沒做錯事，或者懷疑他人做了錯事，無論哪種情況，如果因為嫉妒心過重而內心備受煎熬，或者因為變得卑劣而感到羞恥，卻不按照規矩懺悔，那就是有煩惱。如果不是因為另外兩種心態和放逸而不懺悔，那就是沒有煩惱的過錯。即使不懺悔也沒有墮落的情況是，需要通過懺悔來調伏對方。從懺悔的對象來說，對於外道和不合適的人，以及有罪過的人。
【English Translation】 These are the three situations.
If one is afraid of rough altruistic actions, even with afflictions, one does not correct them. This means that if one sees that using harmful means that displease others, and harsh punishments of body and speech to subdue, can benefit sentient beings, but refrains from doing so merely to avoid displeasing others, then one has afflictions. There is no fault in not doing so if doing so would only bring a small benefit to others in this life, but would cause them great displeasure. The commentaries also explain that a small benefit to others can lead to great trouble for oneself. The new commentary says: 'Having afflictions means having rough actions.' 'Not only rough actions, but also gentle actions.' The word 'also' has this meaning. It means that not only with rough means, but even with gentle means, if one does not correct, then there is a doubt that this is a misunderstanding. Therefore, it should be said that if one can correct great afflictions or faults in others, but does not, then there is a fault. These two faults are, respectively, acting like guarding mindfulness, collecting virtuous dharmas, recognizing one's own mistakes and correcting them, and forgetting mindfulness due to blaming for the benefit of sentient beings, as explained in the new commentary. The faults of the opposite of patience:
There are three situations that contradict patience. The first is not abiding in the cause of patience: 'Responding to insults with insults, etc.' This means the fault of being separated from the four qualities of a renunciate, that is, having afflictions. Among them, insulting means scolding in anger. 'Etc.' includes responding to anger with anger, which is unpleasant speech with the intention of retaliation; responding to beating with beating, which is striking with the intention of causing suffering; responding to exposing shortcomings with exposing shortcomings, which is mutually revealing each other's faults. The second is not stopping the continuum of anger, which is divided into two. Not stopping oneself: 'Those who are angry are abandoned.' This means that whether one has done wrong to others or not, or suspects that others have done wrong, in either case, if one is tormented by excessive jealousy, or feels ashamed of being inferior, but does not confess according to the rules, then one has afflictions. If one does not confess due to the other two mental states and carelessness, then it is a fault without afflictions. There is no downfall even if one does not confess if it is necessary to subdue the other person through confession. From the perspective of the object of confession, it is for non-Buddhists and unsuitable people, and those with faults.
ན་ཏུ་སྤྱོད་པས་ཤད་སྦྱང་བྱེད་དུ་འཇུག་འདོད་པ་དང་། ཤད་སྦྱང་བྱས་ན་སླར་འཁྲུག་པ་སྐྱེ་བའི་འཐབ་ཀྲོལ་ཅན་རྩོད་པ་བྱེད་པ་དང་ཤད་སྦྱང་བྱས་མ་བྱས་གང་ལ་ཡང་སེམས་འགྱུར་བ་མེད་པའི་བཟོད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་དང་། ཤད་སྦྱང་མི་འདོད་པའམ་དེས་ངོ་ཚ་བར་བྱེད་པ་སྟེ་ལྔའོ། །ཕྱི་མ་འདི་གཉིས་གཞུང་ནས་གཅིག་ལྟར་གསུངས་ཀྱང་འགྲེལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོར་ཕྲལ་བ་ལྟར་བྱས་པའོ། །གཞན་གྱི་མི་འགོག་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཤད་ཀྱིས་འཆགས་པ་སྤོང་། །ཞེས་པ་སྟེ། རྩོད་པ་གང་ལ་གཞན་ལ་ཉེས་པ་བྱུང་བ་དག་ཆོས་བཞིན་དུ་མཐུན་པར་ཤད་སྦྱང་བྱེད་ཀྱང་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་དང་ལྡན་ཞིང་གཞན་ལ་འཚེ་བའི་མཐོ་འཚམ་པའི་བསམ་པས་ཤད་སྦྱང་མི་ཉན་པ་སྟེ་མི་ལེན་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་། སྡང་བ་མེད་ཀྱང་མི་བཟོད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཏེ་ལེན་མི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ལེན་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཉེས་པའོ། །མ་བླངས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། ཐབས་དེས་འདུལ་འདོད་པའོ། །ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། ཆོས་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པར་ཤད་སྦྱང་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་སྔ་མ་ནི་མི་རིགས་པ་དང་ཕྱི་མ་ནི་ཚིག་ཙམ་གྱིས་བྱེད་པའོ། །ཕྱི་མ་ 1-14-83b ལ་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པའི་འགྲེལ་པ་གསར་རྙིང་གཉིས་སུ། དུས་མ་ཡིན་པར་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ན་དེ་མ་ཐག་ཤད་སྦྱང་མི་བྱེད་པར་གསུངས་པའི་དུས་ལ་བྱའོ། །འགྲེལ་པ་གསར་མར་མུ་སྟེགས་ཅན་དང་འཐབ་ཀྲོལ་ཅན་ལ་ཡང་ཉེས་མེད་དུ་འཆད་དོ། །གསུམ་པ་གཉེན་པོ་ལ་མི་གནས་པ་ནི། ཁྲོས་པའི་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག །ཅེས་པ་སྟེ། གཞན་ལ་ཁྲོ་བའི་བསམ་པ་དང་པོར་བྱུང་ཞིང་རྒྱུན་མི་གཏོང་བས་འཛིན་ལ། ཉེས་པར་མི་ལྟ་ཞིང་གཉེན་པོ་མི་བསྟེན་པས་བྱུང་བ་དང་དུ་ལེན་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །སྤང་བའི་ཕྱིར་འབད་ཀྱང་མ་ལོག་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ཁྲོ་བ་བྱུང་བ་འཛིན་པའི་ཉེས་པར་སློབ་དཔོན་བྱང་ཆུབ་བཟང་པོ་བཞེད་དོ། །ཉེས་བྱས་བཞི་ཡི་དང་པོ་གཉིས་རིམ་པ་ལྟར་སྡོམ་པ་དང་དགེ་བ་སྡུད་པ་གཉིས་ཀྱིས་གཞན་ལ་ཕན་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང་དགེ་བ་སྡུད་པའི་ཚུལ་འཆལ་གྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་ཉོན་དང་དུ་མི་ལེན་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྲེལ་པ་གསར་མས་བཤད་ཅིང་ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་གསལ་ཁ་མི་སྣང་ངོ་། ། ༈ བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ། བརྩོན་འགྲུས་དང་འགལ་བ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་སྦྱོར་བ་དམན་པ་ནི། །བསྙེན་བཀུར་འདོད་ཕྱིར་འཁོར་རྣམས་སྡུད། །ཅེས་པ་སྟེ། ཁྲུས་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྲོ་དང་སྟན་འདིངས་པ་དང་ལས་སུ་མི་བསྐོ་བ་སོགས་ཀྱི་བསྙེན་བཀུར་ལ་ཞེན་ཏེ་རྫས་འབུལ་དུ་རེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཟང་ཟིང་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཀྱིས་འཁོར་སྡུད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ཟང་ཟིང་མེད་པའི་བསམ་པས་བ
【現代漢語翻譯】 五種情況會導致爭論：想要通過爭論來平息爭端；爭論后反而引發新的衝突；無論爭論與否，內心都不會改變的容忍態度；不希望爭論或因爭論而感到羞恥。這五種情況。后兩種情況，雖然經文中視為一種，但註釋中將其分開解釋。不阻止他人，即避免他人因爭論而受到指責。也就是說，在任何爭論中，如果他人犯錯，即使按照佛法進行調解，但內心充滿痛苦，懷著傷害他人的想法而不聽從調解，如果不接受調解，就是一種煩惱。即使沒有嗔恨，也表現出不容忍的態度，僅僅是不想接受調解而不接受，這並非煩惱的過失。即使不接受調解也沒有過失，是因為有必要以某種方式進行調伏。從對象的角度來看，就是進行不符合佛法或不一致的調解。前者是不合邏輯的，後者只是在言辭上進行調解。在《戒律二十頌》的新舊註釋中，都提到『不合時宜』，因此指的是不立即進行調解，而是選擇合適的時機。新註釋中還解釋說，對於外道和好爭論的人，也沒有過失。 第三種，不依靠對治：追隨憤怒的心。也就是說，首先產生對他人憤怒的想法，並且持續不斷，抓住不放。不認為這是過失，也不尋求對治，而是接受憤怒的產生，這就是煩惱的過失。即使努力斷除但未能成功，也沒有過失，如前所述。上師菩提賢認為，這是抓住憤怒產生的過失。在所犯的四種過失中，前兩種分別對應于戒律和積累善根，因為尋求利益他人和積累善根的方式不純正，所以不接受煩惱和近煩惱，從而導致退失。這是新註釋中的解釋，而後兩種過失則不太明顯。 違背精進的過失：違背精進有三種情況。第一種，行為低下：爲了獲得供養而聚集眷屬。也就是說，貪戀洗浴等侍奉、鋪設座位、不安排工作等供養，期待他人供養財物等，以夾雜著貪戀的心來聚集眷屬，這就是一種煩惱。如果以不夾雜貪戀的心來聚集眷屬，就不會有過失。
【English Translation】 There are five situations that lead to disputes: wanting to quell disputes through arguments; arguments that lead to new conflicts; a tolerant attitude where the mind does not change regardless of whether there is an argument or not; not wanting to argue or feeling ashamed because of arguments. These are the five situations. Although the latter two are considered one in the scriptures, they are explained separately in the commentaries. Not preventing others means avoiding others being blamed for arguing. That is, in any dispute, if others make mistakes, even if mediation is carried out in accordance with the Dharma, but the mind is full of pain, and the thought of harming others does not listen to mediation, if one does not accept mediation, it is a defilement. Even without hatred, showing an intolerant attitude, merely not wanting to accept mediation and not accepting it, is not the fault of defilement. Even if one does not accept mediation, there is no fault, because it is necessary to subdue in some way. From the perspective of the object, it is to carry out mediation that is not in accordance with the Dharma or is inconsistent. The former is illogical, and the latter is only mediating in words. In the new and old commentaries of 'Twenty Verses on Discipline', it is mentioned 'inappropriate time', so it refers to not mediating immediately, but choosing the right time. The new commentary also explains that there is no fault for heretics and quarrelsome people. The third, not relying on antidotes: following the mind of anger. That is, first generating the thought of anger towards others, and continuing to hold on to it. Not considering this a fault, nor seeking antidotes, but accepting the arising of anger, this is the fault of defilement. Even if one tries to abandon it but fails, there is no fault, as mentioned earlier. Master Bodhibhadra believes that this is the fault of grasping the arising of anger. Among the four faults committed, the first two correspond to discipline and accumulating merit respectively, because the way of seeking to benefit others and accumulating merit is not pure, so not accepting defilements and near defilements leads to falling away. This is the explanation in the new commentary, while the latter two faults are not so obvious. The faults against diligence: There are three situations that go against diligence. The first, inferior behavior: gathering retinues in order to receive offerings. That is, being attached to services such as bathing, laying seats, not arranging work, etc., expecting others to offer wealth, etc., gathering retinues with a mind mixed with attachment, this is a defilement. If one gathers retinues with a mind not mixed with attachment, there will be no fault.
སྡུས་པ་ན་རིམ་གྲོ་སོགས་བྱེད་པ་བདག་གིར་བྱས་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། །སྦྱོར་བ་མེད་ 1-14-84a པ་ནི། ལེ་ལོ་ལ་སོགས་སེལ་མི་བྱེད། །ཅེས་པ་སྟེ། སྙོམ་ལས་དང་ལེ་ལོ་སྐྱེས་ཏེ་སོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་གཉིས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་མལ་དུ་ཉལ་བའི་བདེ་བ་དང་གློས་འབེབས་པ་སྟེ་སྙེས་པའི་བདེ་བ་དུས་མིན་པ་ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོའི་དུས་ལ་ཡང་ཚོད་མི་ཟིན་པ་སྟེ། ནམ་གྱི་གུང་ཐུན་མ་གཏོགས་པ་ཆ་སྟོད་སྨད་ལ་བདག་གིར་བྱེད་ཅིང་སེལ་བར་མི་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །བདག་གིར་བྱས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། ན་སྟེ་མི་ནུས་པ་དང་ལམ་བགྲོད་པས་དུབ་པ་དང་དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་བསྐྱེད་པ་སྔར་ལྟར་བྱས་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །བྱ་བ་ངན་པ་ལ་ཆགས་པ་ནི། ཆགས་པས་བྲེ་མོའི་གཏམ་ལ་སྟེན། །ཞེས་པ་སྟེ། རྒྱལ་བློན་ཆོམ་རྐུན་བུད་མེད་དང་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་འཛིའི་གཏམ་ལ་ཀུན་ཏུ་ཆགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་དུས་ཡོལ་བར་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །བརྗེད་པས་བྱས་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཉེས་པའོ། །འདི་གཞན་ལ་ཉན་པ་ཙམ་བྱས་པས་དུས་ཡོལ་བ་དང་དུས་ཡོལ་བ་ཡང་སྔ་དྲོ་ལས་ཕྱི་དྲོ་དང་དེ་ལས་སྲོད་དུ་ཐལ་བ་སོགས་ལ་ས་མུ་དྲས་འཆད་དོ། །ཉན་པ་དང་སྨས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་ཉན་མཁན་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། ཕ་རོལ་སྨྲ་ཞིང་འདུག་པ་ལ་ཉན་པ་དེ་ཡང་དྲན་པ་ལ་གནས་བཞིན་དུ་ཕ་རོལ་གྱི་ངོར་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཉན་པའོ། །གཏམ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། ཡ་མཚན་པའམ་མཚར་གཏམ་ལ་ཕར་ལ་འདྲི་བ་ཙམ་དང་ཚུར་ལ་འདྲི་བའི་ལན་འདེབས་པ་ཙམ་བྱེད་པའོ། །སློབ་པ་ལ་བརྩོན་པ་ལ་ནི་དེ་ཡང་ཉེས་པ་ཡིན་པར་ཛི་ན་པུ་ཏྲ་སོགས་འཆད་དོ། །ཉེས་བྱས་དེ་གསུམ་ནི། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་བཞིན་དུ་ཚོགས་པ་སྡུད་པ་ 1-14-84b དང་དགེ་བ་སྡུད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་དང་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་འདུ་འཛིའི་ནང་དུ་ལོང་གཏམ་ངན་པ་དང་དུ་མི་ལེན་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྲེལ་པ་གསར་མས་བཤད་དོ། ། ༈ བསམ་གཏན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ། བསམ་གཏན་དང་འགལ་བ་ལ་གསུམ་ལས། སྦྱོར་བའི་ཉེས་པ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དོན་མི་ཚོལ། །ཞེས་པ་སྟེ། སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་པར་འདོད་པ་ལ་མནར་སེམས་དང་ང་རྒྱལ་གྱིས་སེམས་གནས་པ་ལས་བརྩམས་པའི་གདམས་ངག་གཞན་ལ་ནོད་དུ་མི་འགྲོ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་། སེམས་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཉེས་པའོ། །མི་གནོད་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། ན་སྟེ་མི་ནུས་པ་དང་གདམས་ངག་ལོག་པ་བྱུང་དོགས་པ་དང་། བདག་མང་དུ་ཐོས་པ་ཡིན་ཏེ་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་ནུས་སམ་གདམས་ངག་གིས་གདམས་ངག་གི་བྱ་བ་བྱས་ཟིན་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །དངོས་གཞིའི་ཉེས་པ་ནི། བསམ་གཏན་སྒྲིབ་པ་སྤོང་མི་བྱེད། །ཅེས་པ་སྟེ། བསམ་གཏན་ལ་ག
【現代漢語翻譯】 總而言之，如果進行供養等活動並將其視為己有，則沒有過錯。如果沒有精進，就不會消除懈怠等。這意味著，如果產生昏沉和懈怠，以及由『等』字所包含的兩種安樂（即身體的安樂和睡眠的安樂），以及不合時宜的放鬆（即懶散的安樂），不分白天黑夜，不加節制，除了午夜時分，其餘時間都據爲己有而不加以改正，那就是煩惱的過失。如果據爲己有但沒有過失，那是由於身體虛弱無力、長途跋涉疲憊不堪，以及爲了避免這些而生起希求之心，如前所述，共有三種情況。貪著惡行是指：由於貪著而依賴閑聊。這意味著，如果總是以貪著之心沉迷於國王、大臣、強盜、婦女和慾望等世俗瑣事，從而浪費時間，那就是煩惱的過失。如果是由於遺忘而這樣做，那就是非煩惱的過失。這種情況是指，僅僅聽別人閑聊就浪費了時間，而且浪費的時間也越來越晚，比如從早上到下午，再從下午到晚上等等，這些細節可以參考《集論》的解釋。如果聽聞或談論但沒有過失，那是從聽者的角度來說：聽別人說話，並且在保持正念的同時，爲了照顧對方，只是短暫地聽一下。從談話的內容來說：只是詢問一些奇聞異事，或者回答別人提出的問題。至於努力學習，智子等論師認為那也是一種過失。這三種過失是：像利益眾生的法一樣，聚集僧眾，以及在積累善行的精進波羅蜜多和戒律的約束中，不接受惡語和無意義的閑聊，新譯派是這樣解釋的。 與禪定相違背的過失有三種。首先，精進的過失是：不尋求禪定的意義。這意味著，如果想要使心平靜下來，但由於嗔恨和傲慢，不接受他人關於如何安住於心的教誨，那就是煩惱的過失。如果是由於其他兩種心（即貪心和癡心）而這樣做，那就是非煩惱的過失。如果沒有造成損害也沒有過失，那是由於身體虛弱無力，或者懷疑教誨有誤，或者自認為已經聽聞了很多，能夠使心平靜下來，或者教誨已經完成了它的作用，共有三種情況。其次，正行的過失是：不去除禪定的障礙。這意味著，對於禪定中的貪慾、嗔恨、昏沉、掉舉等障礙，不加以去除，那就是煩惱的過失。如果已經生起但沒有認識到，或者認識到但沒有立即去除，或者雖然去除了但沒有完全去除，那就是非煩惱的過失。如果已經生起但立即認識到並完全去除，或者雖然沒有生起但預先採取了對治措施，或者雖然生起了但沒有持續下去，共有三種情況。最後，究竟的過失是：不修習對治法。這意味著，對於禪定中的昏沉和掉舉等障礙，不修習對治法，那就是煩惱的過失。如果修習了但沒有堅持下去，或者堅持了但沒有完全修習，那就是非煩惱的過失。如果堅持修習並完全修習，或者雖然沒有生起但預先採取了對治措施，或者雖然生起了但立即採取了對治措施，共有三種情況。
【English Translation】 In short, there is no fault in performing offerings and other activities and considering them as one's own. The absence of effort means not eliminating laziness, etc. This means that if dullness and laziness arise, as well as the two kinds of comfort included by 'etc.' (i.e., physical comfort and the comfort of sleep), and untimely relaxation (i.e., the comfort of idleness), without restraint day and night, except for midnight, appropriating the rest of the time as one's own without correcting it, that is the fault of affliction. If one appropriates it but there is no fault, it is due to being weak and unable, being exhausted from traveling a long distance, and generating the desire to avoid these, as mentioned before, there are three situations in total. Attachment to evil deeds refers to: relying on idle talk due to attachment. This means that if one always wastes time with a mind attached to worldly affairs such as kings, ministers, robbers, women, and desires, that is the fault of affliction. If it is done due to forgetfulness, that is the fault of non-affliction. This situation refers to wasting time merely by listening to others' idle talk, and the wasted time becomes later and later, such as from morning to afternoon, and from afternoon to evening, etc. These details can be referred to in the explanation of the Samudraya. If one listens or speaks but there is no fault, it is from the perspective of the listener: listening to others speaking, and while maintaining mindfulness, listening briefly to accommodate the other person. From the content of the conversation: merely asking about strange or wonderful things, or answering questions asked by others. As for diligently studying, Jina Putra and other scholars consider that also a fault. These three faults are: like the Dharma of benefiting sentient beings, gathering the Sangha, and in the effort of accumulating merit and the discipline of vows, not accepting evil words and meaningless idle talk, the new translation school explains it this way. There are three faults that contradict meditation. First, the fault of effort is: not seeking the meaning of meditation. This means that if one wants to calm the mind, but due to hatred and arrogance, does not accept the teachings of how to abide in the mind from others, that is the fault of affliction. If it is done due to the other two minds (i.e., greed and ignorance), that is the fault of non-affliction. If it does not cause harm and there is no fault, it is due to being weak and unable, or suspecting that the teachings are wrong, or thinking that one has already heard a lot and is able to calm the mind, or that the teachings have already completed their function, there are three situations in total. Second, the fault of the main practice is: not removing the obstacles to meditation. This means that for the obstacles to meditation such as desire, hatred, dullness, and agitation, not removing them is the fault of affliction. If they have arisen but are not recognized, or recognized but not immediately removed, or although removed but not completely removed, that is the fault of non-affliction. If they have arisen but are immediately recognized and completely removed, or although they have not arisen but preventive measures are taken in advance, or although they have arisen but do not persist, there are three situations in total. Finally, the fault of the ultimate is: not practicing the antidotes. This means that for the obstacles to meditation such as dullness and agitation, not practicing the antidotes is the fault of affliction. If one practices but does not persist, or persists but does not practice completely, that is the fault of non-affliction. If one persists in practicing and practices completely, or although they have not arisen but preventive measures are taken in advance, or although they have arisen but immediate countermeasures are taken, there are three situations in total.
ེགས་བྱེད་པའི་སྒྲིབ་པ་ལྔ་པོ་གང་ཡང་རུང་བ་བྱུང་བ་དང་དུ་ལེན་ཞིང་སེལ་བར་མི་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་སྐྱེད་པ་སོགས་ལ་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །སྒྲིབ་པ་ལྔ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ལས་རྒོད་དང་འགྱོད་དང་གནོད་སེམས་རྨུགས་པ་དང་། །གཉིད་དང་འདོད་ལ་འདུན་དང་ཐེ་ཚོམ་སྟེ། །སྒྲིབ་པ་ལྔ་པོ་འདི་དག་དགེ་བའི་ནོར། །འཕྲོག་པའི་ཆོམ་རྐུན་ལགས་པར་རིག་པར་མཛོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ་རྒོད་འགྱོད་གཉིས་སྒྲིབ་པ་གཅིག་དང་གཉིད་རྨུགས་གཉིས་སྒྲིབ་པ་གཅིག་ཏུ་བྱའོ། །འདི་ལ་གཉིས་སྦྱང་བྱ་སྒྲིབ་པ་དང་དེ་འདྲེན་པའི་ཆོས་ངོས་བཟུང་བ་དང་། ཇི་ལྟར་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ 1-14-85a ལ་འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་ནི། གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཡུལ་ལྔ་ལ་སྲེད་ཅིང་འདུན་པས་སེམས་ཡུལ་ལྔའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་སྟེ་དེ་འདྲེན་པ་ནི་ཡུལ་ལ་སྡུག་ཅིང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་མཚན་མ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་དོ། །གནོད་སེམས་ནི། གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱ་བ་དང་འཚེ་བའི་བསམ་པ་སྟེ་དེ་འདྲེན་པ་ནི་ཁོང་ཁྲོའི་རྒྱུ་མི་སྡུག་ཅིང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་མཚན་མ་སྒྲོ་འདོགས་པའོ། །རྨུགས་པ་ནི། གཏི་མུག་གི་ཆར་གཏོགས་པ་སེམས་ལས་སུ་མི་རུང་ཞིང་བློང་བློང་པོར་གྱུར་པའོ། །གཉིད་ནི་འདིར་གཏི་མུག་གི་ཆར་གཏོགས་པ་སེམས་ཡུལ་ལས་མངོན་པར་སྡུད་པ་སྟེ་དེ་གཉིས་འདྲེན་པ་ནི་སེམས་ལ་མུན་པའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱས་པས་མི་གསལ་བའོ། །རྒོད་པ་ནི། ཆགས་པའི་ཆར་གཏོགས་པའི་རྣམ་པར་མ་ཞི་བའོ། །འགྱོད་པ་ནི། སེམས་ཀྱི་ཡིད་ལ་གཅགས་པ་སྟེ་དེ་གཉིས་འདྲེན་པ་ནི་ཉེ་དུ་དང་ལྗོངས་དང་ཡུལ་དང་མི་འཆི་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་སྔོན་བརྒད་པ་དང་བརྩེས་དང་དགའ་བ་དང་དགའ་མགུར་སྤྱད་པ་རྣམས་དྲན་པའོ། །ཐེ་ཚོམ་ནི་བདག་དུས་གསུམ་དུ་བྱུང་ངམ་མ་བྱུང་ཞེས་པ་དང་དཀོན་མཆོག་དང་ལས་འབྲས་དང་བདེན་པ་བཞི་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སྟེ་དེ་འདྲེན་པ་ནི་དུས་གསུམ་པའི་ཆོས་དང་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་སྦྱོང་བའི་ཚུལ་ལ་གཉེན་པོ་གང་གིས་སྦྱང་བ་དང་། སྤྱོད་ལམ་ཇི་ལྟ་བུས་སྦྱོང་བ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྦྱོང་ཚུལ་ནི། འདོད་པ་ལ་འདུན་པའི་གཉེན་པོར་ནི། རྣམ་པར་སྡོས་པ་དང་རྣགས་པ་ལ་སོགས་པའི་མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་མོ། །གནོད་སེམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་ནི་བྱམས་པ་བསྒོམ་མོ། ། 1-14-85b རྨུགས་གཉིད་ཀྱི་གཉེན་པོར་ནི་ཉི་ཟླ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བའི་མཚན་མ་ལེགས་པར་བཟུང་ནས་སེམས་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བྱས་ཏེ་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་གཏོང་བའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། གཞན་ཡང་དང་བར་འགྱུར་བའི་དམིགས་པ་ལ་གཏད་ནས་སེམས་གཟེངས་བསྟོད་པ་དང་
【現代漢語翻譯】 如果任何一種能產生障礙的五蓋生起，並且接受它而不加以去除，那就是一種煩惱。爲了斷除這些，生起意願等是沒有過錯的，這和之前一樣。五蓋在《親友書》中說：『掉舉與後悔，嗔恚與昏沉，睡眠與貪慾，以及懷疑等，此五種蓋，當知是奪取善財的盜賊。』如是所說，掉舉和後悔二者算作一個蓋，睡眠和昏沉二者算作一個蓋。對此，有兩點需要凈化：需要凈化的蓋以及引生這些蓋的法，需要認識到；以及如何修持的方法。第一點， 對於貪慾，就是對色、聲等五境的貪戀和慾望，心隨五境而轉，引生貪慾的原因是對境執著悅意可喜之相，這是不如理作意。嗔恚是想對他人造成傷害和侵犯的想法，引生嗔恚的原因是對嗔恚之因執著不悅意之相。昏沉屬於愚癡的一部分，心變得遲鈍且模糊不清。睡眠在這裡也屬於愚癡的一部分，心從對境收攝。引生這二者（昏沉和睡眠）的原因是對心執著黑暗之相，導致心不清晰。掉舉屬於貪慾的一部分，是心不寂靜的狀態。後悔是內心的懊惱。引生掉舉和後悔的原因是回憶親友、家園、故鄉以及不會死亡的景象，以及回憶過去的玩笑、親昵、快樂和享樂。懷疑是對自己是否在過去、現在、未來存在過產生懷疑，以及對三寶、業果和四諦產生懷疑。引生懷疑的原因是對三時之法以及對這些法所緣的不如理作意。 如何凈化的方法分為兩種：用什麼對治來凈化，以及用什麼樣的行為來凈化。第一種分為三種，從法的角度來說凈化之法：對於貪慾的對治，修不凈觀，如厭惡想和骨鎖觀等。對於嗔恚的對治，修慈心觀。 對於昏沉和睡眠的對治，要很好地把握日月等光明之相，使心處於清晰的狀態，憶念佛、法、僧、戒律、佈施的功德以及天神，並且將心專注于其他能帶來喜悅的目標上，從而提升心的力量。
【English Translation】 If any of the five obscurations that produce obstacles arise, and one accepts them without removing them, that is a defilement. To abandon these, generating aspiration etc. is without fault, as before. The five obscurations are mentioned in the 'Letter to a Friend': 'Excitement and regret, malice and dullness, sleep and desire, and doubt: know these five obscurations to be thieves stealing the wealth of virtue.' As it is said, excitement and regret are counted as one obscuration, and sleep and dullness are counted as one obscuration. Regarding this, there are two things to be purified: the obscurations to be purified and the dharmas that lead to these, which need to be recognized; and the method of how to practice. The first point, Regarding desire, it is craving and longing for the five objects such as form and sound, with the mind following after the five objects. The cause of leading to desire is clinging to attractive and pleasing characteristics of the objects, which is inappropriate attention. Malice is the thought of harming and injuring others. The cause of leading to malice is clinging to unattractive characteristics, which is the cause of anger. Dullness belongs to the category of ignorance, where the mind becomes unserviceable and blurred. Sleep here also belongs to the category of ignorance, where the mind withdraws from objects. The cause of leading to these two (dullness and sleep) is focusing on the characteristics of darkness in the mind, causing it to be unclear. Excitement belongs to the category of attachment, which is a state of non-peacefulness. Regret is remorse in the mind. The cause of leading to excitement and regret is remembering relatives, homelands, countries, and the appearance of not dying, as well as remembering past jokes, intimacy, joy, and pleasures. Doubt is doubting whether oneself has existed in the past, present, and future, and doubting the Three Jewels, the law of karma, and the Four Noble Truths. The cause of leading to doubt is inappropriate attention to the dharmas of the three times and focusing on them. The method of how to purify is divided into two: what antidote to use to purify, and what kind of conduct to use to purify. The first is divided into three, from the perspective of dharma, the method of purification: For the antidote to desire, contemplate ugliness, such as revulsion and the skeleton contemplation. For the antidote to malice, cultivate loving-kindness. For the antidote to dullness and sleep, well grasp the characteristics of light such as the sun and moon, and make the mind have a clear appearance, remember the qualities of the Buddha, Dharma, Sangha, discipline, generosity, and deities, and focus the mind on other joyful objects, thereby enhancing the power of the mind.
ཕྱོགས་སུ་དང་ཟླ་བ་དང་སྐར་མ་ལ་ལྟ་བ་དང་གདོང་ཆུས་འཁྲུ་བའོ། །རྒོད་འགྱོད་ཀྱི་གཉེན་པོར་ནི་སེམས་ནང་ཁོ་ནར་ཡང་དག་པར་འཇོག་ཅིང་རྒྱུད་ཅིག་ཏུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱེད་པའོ། །ཐེ་ཚོམ་གྱི་གཉེན་པར་ནི་འདས་པའི་དུས་སུ་བྱུང་བ་དང་མ་འོངས་པ་ན་འབྱུང་བ་སོགས་ཀྱི་བདག་ནི་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་མཐོང་ནས་ཡོད་པ་ཡང་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཡང་མེད་པར་སྒྲོ་སྐུར་དང་བྲལ་བར་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །གཞན་ཡང་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་གསུང་རབ་ལས་སྒྲིབ་པ་ལྔ་དང་དེ་དག་འདྲེན་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཉེས་དམིགས་ཀྱིས་སྨད་པ་དང་དེ་དག་དང་བྲལ་བ་ལ་ཕན་ཡོན་གྱིས་བསྟོད་པའི་ཚིག་རྣམས་འདོན་ཞིང་དོན་སེམས་པ་སོགས་བྱས་ན་མ་སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེ་ཞིང་སྐྱེས་པའང་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྦྱོང་བ་ནི། སྒྲིབ་པ་ལྔ་པོ་གང་རུང་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་སྒྲིབ་པ་དེས་སེམས་ཉེ་བར་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་རབ་ཆུང་བ་དང་དགེ་བ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པས་བདག་གི་ཚུལ་དང་མི་མཐུན་པར་རིག་ནས་ངོ་ཚ་བར་བྱེད་ཅིང་དང་དུ་མི་ལེན་པར་སེལ་བར་བྱེད་པའོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྦྱོང་བ་ནི། སྒྲིབ་པ་ལྔ་པོ་གང་རུང་སྐྱེས་པའམ་སྐྱེ་བའི་དུས་ཉེ་བར་གནས་པ་ན། བདག་གིས་འདི་དག་བསྐྱེད་ན་ནི་བདག་སྟོན་པ་དང་བསམ་པ་ 1-14-86a ཤེས་པའི་ལྷ་དང་གྲོགས་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྨོས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་མ་སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེད་ཅིང་སྐྱེས་པ་སྤོང་བའོ། །སྤྱོད་ལམ་ཇི་ལྟ་བུས་སྦྱོང་བ་ནི། གཉིད་རྨུགས་ལ་ནི་ལངས་ཏེ་ཕན་ཚུན་དུ་འཆག་ཅིང་སྤྱོང་བ་ཡིན་ལ་གཞན་བཞི་ལ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ལེགས་པར་བཅས་དྲན་པ་ཕྱོགས་པར་བྱས་ཏེ་སྤྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་དང་དུ་མི་ལེན་ཅིང་སེལ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དུས་ཁོ་ནར་མི་གཟུང་གི་ཐམས་ཅད་དུའོ། །རྗེས་ཀྱི་ཉེས་པ་ནི། བསམ་གཏན་རོ་ལ་ཡོན་ཏན་ལྟ་ཞེས་པ་སྟེ། བསམ་གཏན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་དེའི་རོ་མྱང་བ་སྟེ་དགའ་བདེ་སོགས་ལ་སྲེད་ཅིང་རོ་མྱང་བ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་སྐྱེད་པ་སོགས་ལ་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །འགྲེལ་པ་དག་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཆོག་ཤེས་བྱས་པའི་ཉེས་པར་འཆད་དེ་འགྲིག་པར་མི་སྣང་ངོ་། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སྐྱེས་ཀྱང་དེའི་རྒྱུན་གནས་པ་དང་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བ་ལ་བར་ཆད་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་བཞི་སྟེ་རོ་མྱང་ཅན་དང་ང་རྒྱལ་ཤས་ཆེ་བ་དང་མ་རིག་པ་ཤས་ཆེ་བ་དང་ལྟ་བ་ཤས་ཆེ་བ་སྟེ་བཞིའོ། །ཉེས་བྱས་དེ་གསུམ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པ་དང་རྟོག་པ་ངན་པ་མི་སེམས་ཤིང་དགེ་བ་སྡུད་པའི་སྙོམས་འཇུག་གིས་ཉོན་མོངས་པ་དང་དུ་མི་ལེན་པ་དང་དགེ་བ་སྡུད་པའི་སྙོམས་འཇུག་གིས་རོ་མྱང་བ་དང་དུ
་མི་ལེན་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྲེལ་པ་གསར་མས་བཤད་དོ། ། ༈ ཤེས་རབ་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ། ཤེས་རབ་དང་འགལ་བ་ལ་གཉིས། ཡུལ་དམན་པ་དང་འབྲེལ་བ་དང་། མཆོག་དང་འབྲེལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་ལས། ཐེག་དམན་སྤོང་བ་ནི། ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་སྤོང་བར་བྱེད། །ཅེས་པ་སྟེ། 1-14-86b བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཉན་པར་མི་བྱེད་ཚིག་དང་དོན་བསྲུང་བར་མི་བྱ་ནན་ཏན་དུ་བསླབ་པར་མི་བྱ་སྟེ་དེ་དག་བྱས་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་དོ་ཞེས་རང་དེ་ལྟར་ལྟ་ཞིང་གཞན་ལ་དེ་སྐད་སྨྲ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །འདི་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཉན་པ་སོགས་ཐེག་དམན་ལ་དགོས་ཀྱང་བྱང་སེམས་ལ་མི་དགོས་སྙམ་དུ་འཛིན་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་གཏན་སྤོང་བ་མིན་ལ་སོ་ཐར་སྤོང་དུ་འཇུག་པའི་རྩ་ལྟུང་དང་ཡང་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཉེས་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ནི་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་ཡང་བརྩོན་པར་བྱ་དགོས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ལ་སྨོས་ཅི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅས་པ་འདི་ནི་ཆོས་རྒྱུས་ཆུང་བ་རྣམས་ཐེག་ཆེན་པ་ལ་སོ་ཐར་གྱི་བཅས་པ་ལ་སློབ་པ་སོགས་མི་དགོས་སོ་ཞེས་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པར་འགྱུར་བའི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་གསོག་པའི་གཡང་ས་ཆེན་པོ་འགེགས་པའི་གདམས་པ་མཆོག་གོ། ཐེག་ཆེན་པ་གང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལྷུར་ལེན་པའི་འདུན་པ་བཟློག་ནས་ཐེག་ཆེན་ལ་འདུན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ན་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །མཐའ་གཅིག་ཏུ་དེ་ལ་བརྩོན་པའི་ཉེས་པ་ནི། རང་ཚུལ་ཡོད་བཞིན་དེ་ལ་བརྩོན། །ཞེས་པ་སྟེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་བརྩོན་པ་བྱར་ཡོད་བཞིན་དུ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡལ་བར་བོར་ནས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །དེས་ན་ཐེག་ཆེན་ལ་བརྩོན་པ་མ་བཏང་བའི་ངང་ནས་ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་སློབ་དགོས་སོ། །མུ་སྟེགས་ཀྱི་གཞུང་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་བརྩོན་པར་བྱེད་པ་ནི། བརྩོན་མིན་ 1-14-87a ཕྱི་རོལ་བསྟན་བཅོས་བརྩོན། །ཞེས་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ལ་བརྩོན་པ་བྱར་ཡོད་ན་དེ་མ་བྱས་པར་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྩོན་པར་བྱ་བ་མིན་པ་ལ་རང་གི་གཞུང་ལ་བརྩོན་པར་མ་བྱས་པར་དེ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ནི་ཕྱི་རོལ་པའི་རྟོག་གེ་དང་སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་ལ་ས་མུ་དྲས་འཆད་དོ། །སྔ་མ་ལ་བརྩོན་པའི་གཞི་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་དགོས་ལ་འདི་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་གོ། རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། ཤིན་ཏུ་ཡིད་གཞུངས་པ་དང་ལྡོ་བ་རྐྱེན་པ་དང་ཡུན་རིང་དུ་མི་བརྗེད་པར་ནུས་པ་དང་དོན་སེམས་པ་དང་རྟོགས་པར་བྱེད་ནུས་པ་དང
【現代漢語翻譯】 新釋論解釋說，這是從不接受（小乘）中產生的過失。 智慧的相違品之過患： 與智慧相違有兩種：與下劣境相關和與殊勝境相關。第一種有四種，首先是捨棄小乘：即『捨棄聲聞乘』。 菩薩不應聽聞與聲聞乘相應的法，不應守護其詞句和意義，不應精勤修學，認為做這些沒有必要。如果自己這樣認為，也這樣告訴別人，就是煩惱的過患。這指的是認為聽聞聲聞乘等對小乘行者是必要的，但對菩薩則不必要，因此並非完全捨棄聲聞乘，與導致捨棄別解脫戒的根本墮罪有很大區別。如此行事會成為過患的原因是：菩薩甚至需要精勤學習外道的論典，更何況是佛陀的教言呢？ 這個禁令是針對那些佛法知識淺薄的人，爲了阻止他們認為大乘行者不需要學習別解脫戒等，從而積累因佛法匱乏而導致的業障，這是阻止他們墮入巨大懸崖的殊勝教誨。如果某個大乘行者完全是爲了阻止一心專注于聲聞乘的意願，從而轉向大乘，那麼從所依的角度來說，沒有墮罪。 一心專注于小乘的過患是：『明明有自己的宗派卻專注於它』。意思是，明明有菩薩的藏經需要修學，卻完全拋棄一切，一心專注于聲聞的藏經，這就是煩惱。因此，不應捨棄對大乘的修學，而應學習小乘的藏經。 一心專注于外道典籍是：『不精勤而精勤于外道論典』。意思是，明明應該精勤于佛陀的教言，卻沒有這樣做，反而專注于外道的論典，如果自己不精勤于自宗的論典，卻專注于外道典籍，這就是煩惱的過患。外道典籍指的是外道的論理學和聲明學，薩穆扎（地藏菩薩的梵文名）這樣解釋道。前者（學習小乘）的基礎需要菩薩的藏經，而後者（學習外道典籍）只需要佛陀的教言即可。從所依的角度來說：非常容易接受和理解，能夠長時間不忘記，能夠思考和理解其意義等。
【English Translation】 The new commentary explains that this is a failing that arises from not accepting (the Lesser Vehicle). Faults of the Antidote to Wisdom: There are two things that are contrary to wisdom: relating to an inferior object and relating to a superior object. The first has four aspects, the first of which is abandoning the Lesser Vehicle: that is, 'abandoning the Hearer Vehicle'. A Bodhisattva should not listen to teachings associated with the Hearer Vehicle, should not guard its words and meanings, and should not diligently study it, thinking that there is no need to do these things. If one thinks this way and tells others this, it is a fault of affliction. This refers to thinking that listening to the Hearer Vehicle, etc., is necessary for Hearers, but not for Bodhisattvas. Therefore, it is not a complete abandonment of the Hearer Vehicle, and it is very different from the root downfall that leads to abandoning individual liberation vows. The reason why acting in this way becomes a fault is: a Bodhisattva even needs to diligently study the treatises of non-Buddhists, so what need is there to mention the words of the Buddha? This prohibition is for those with little knowledge of the Dharma, in order to prevent them from thinking that Mahayana practitioners do not need to study individual liberation vows, etc., thereby accumulating karmic obscurations caused by a lack of Dharma. This is a supreme instruction to prevent them from falling into a huge precipice. If a Mahayana practitioner completely turns away from the desire to focus solely on the Hearer Vehicle, and instead turns to the Mahayana, then from the perspective of the basis, there is no downfall. The fault of focusing solely on the Lesser Vehicle is: 'Focusing on it while having one's own tradition'. This means that while there are Bodhisattva scriptures to study, one completely abandons everything and focuses solely on the Hearer scriptures, which is an affliction. Therefore, one should not abandon the study of the Mahayana, but should study the scriptures of the Lesser Vehicle. Focusing solely on non-Buddhist texts is: 'Not diligent, but diligent in non-Buddhist treatises'. This means that while one should be diligent in the Buddha's teachings, one does not do so, but instead focuses on non-Buddhist treatises. If one is not diligent in one's own tradition, but focuses on non-Buddhist texts, this is a fault of affliction. Non-Buddhist texts refer to the logic and grammar of non-Buddhists, as Samudra (the Sanskrit name of Ksitigarbha) explains. The former (studying the Lesser Vehicle) requires the Bodhisattva's scriptures as a basis, while the latter (studying non-Buddhist texts) only requires the Buddha's teachings. From the perspective of the basis: being very easy to accept and understand, being able to remember for a long time, being able to think about and understand its meaning, etc.
་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ལ་རིགས་པས་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པས་བློ་མི་འགྱུར་བ་དང་ལྡན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཉིས་འགྱུར་གྱིས་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཞུང་ལ་བརྩོན་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལ་ཡིད་གཞུངས་པ་ནི། ཡུན་ཐུང་ངུས་ཀྱང་དྲན་ནུས་པ་དང་དོན་སེམས་པ་ནི་བློ་རྣོ་བ་དང་དོན་རྟོགས་པར་ནུས་པ་ནི་ཤེས་རབ་གསལ་བ་དང་གསུང་རབ་རིགས་པས་རྟོགས་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཤེས་རབ་ཆེ་བ་ལ་ཛི་ན་པུ་ཏྲས་བཤད་དོ། །ལྡོ་བ་རྐྱེན་པ་ནི། མྱུར་བར་ལོབས་པའོ། །དགའ་བཞིན་དུ་མུ་སྟེགས་ཀྱི་གཞུང་ལ་བརྩོན་པའི་ཉེས་པ་ནི། བརྩོན་པར་བྱས་ཀྱང་དེ་ལ་དགའ་ཞེས་པ་སྟེ། སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དང་མི་འགལ་བར་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་མཁས་པར་བྱེད་ཀྱང་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ན་སྨན་ཚ་བ་ལ་བསྟེན་པ་བཞིན་དུ་ 1-14-87b བྱེད་དགོས་པ་ལ། དེ་མི་བྱེད་པར་དང་པོར་མངོན་པར་དགའ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བྱེད་ཅིང་བར་དུ་དེས་དགའ་བར་འཛིན་ལ་ཐ་མར་རངས་པར་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཞེས་པའོ། །དེས་ན་མི་འདོད་བཞིན་དུ་དགོས་པའི་དབང་གིས་འཇུག་པ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ཉེས་བྱས་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། དགེ་བ་སྡུད་པའི་སྐབས་ཀྱི་ལོག་ལྟ་སྤོང་བ་ལས་ཉམས་པ་དང་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་ནི་དགེ་བ་སྡུད་པའི་ཐོས་བསམ་ལ་སྦྱོར་བ་ལས་ཉམས་པར་འགྲེལ་པ་གསར་མས་བཤད་ཅིང་བཞི་པ་ལ་གསལ་ཁ་མི་སྣང་ངོ་། །ཡུལ་མཆོག་དང་འབྲེལ་བ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡུལ་སྤོང་བ་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྤོང་བར་བྱེད། །ཅེས་པ་སྟེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་བྱས་སོ། །དེ་ལ་ཅི་ཞིག་ཐོས་ནས་སྐུར་བ་འདེབས་ཤེ་ན། སྡེ་སྣོད་དེ་ལས་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་ཟབ་མོའང་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་མཐུ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལས་བརྩམས་ཏེ་སོ་སྐྱེའི་ཡུལ་མིན་པས་ཟབ་པ་ཉན་རང་གི་ཡུལ་མིན་པས་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པ་བསྟན་པ་དག་ཐོས་ནས་དེ་ལ་ཡིད་མ་ཆེས་ཤིང་མ་མོས་ནས་སྐུར་པ་འདེབས་སོ། །དེ་ཁོ་ནའི་དོན་ནམ་མཐུ་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པས་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཕྱོགས་གང་རུང་གཅིག་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་ན་ཉེས་བྱས་སུ་སྟོན་ནོ། །སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ཚུལ་ནི་བཞི་སྟེ་འདི་དག་བརྗོད་བྱ་དམན་པའམ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྟེན་མིན་པས་དོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་རྗོད་བྱེད་དམན་པའམ་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྟེན་མིན་པས་ཆོས་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་བྱེད་པ་པོ་དམན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་མ་ཡིན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་བདེར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་དམ་རེ་རེས་ 1-14-88a སྨྲ་བའོ། །སྐུར་པ་འདེབས་པའི་རྒྱུ་ནི། རང་གི་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་དམ་གཞན་གྱི་ཁ་ཕྱིར་རྗ
【現代漢語翻譯】 如果對佛陀的教誨通過理性進行理解並保持堅定不移的信念，並且對外道的典籍的研習程度是佛陀教誨的兩倍，那麼每天都應該精進地學習佛陀的教誨，這樣研習外道典籍就沒有過失。對此心懷敬意是指：即使時間很短也能記住，思考其含義則頭腦敏銳，能夠理解其含義則智慧清晰，通過理性理解經文則與生俱來的智慧廣大，正如吉納普特拉所說。懶惰的原因是：迅速地學習。如果高興地致力於外道典籍，那過失在於：即使努力了，也對此感到高興。正如之前所說的那樣，與此並不矛盾，即使精通外道的典籍，也應該像依賴苦藥一樣。如果不這樣做，一開始就以歡喜的態度去做，中間對此感到高興，最後感到滿足，那就是煩惱。因此，即使不願意，也必須因為需要而進入。像這樣，在四種過失中，第一種是：在積累善業的時候，從捨棄邪見中退失；第二種和第三種是：從將聽聞和思考用於積累善業中退失，新釋論是這樣說的，而第四種則不太明顯。關於與殊勝的對境相關聯，有三種情況，第一種是捨棄智慧的對境：這會導致捨棄大乘。也就是說，如果誹謗菩薩的論藏，那就是煩惱的過失。那麼，聽到了什麼才進行誹謗呢？從那個論藏中，只有那個論藏的甚深含義，是從佛陀和菩薩的奇妙力量的廣大力量出發的，因為不是凡夫的境界所以甚深，因為不是聲聞和緣覺的境界所以極其甚深，聽到了這些教義后，不相信也不贊同，於是就進行誹謗。因為說了『只有那個論藏的含義或力量出發』，所以如果誹謗甚深或廣大的任何一方面，都會顯示出過失。誹謗的方式有四種，即說這些不是有意義的，因為這些言辭低劣或者不是智慧的所依；不是符合正法的，因為這些言辭低劣或者不是福德的所依；不是如來所說的，因為作者低劣；因此，不能給眾生帶來利益和安樂，或者全部或者逐一地說。誹謗的原因是：自己的不如理作意或者聽從他人的勸說。 If one understands the Buddha's teachings through reason and possesses unwavering faith, and if the study of external scriptures is twice that of the Buddha's teachings, then one should diligently study the Buddha's teachings every day, and there is no fault in studying external scriptures. To have respect for this means: being able to remember even in a short time, thinking about its meaning means having a sharp mind, being able to understand its meaning means having clear wisdom, and understanding the scriptures through reason means having great innate wisdom, as Jinaputra said. The cause of laziness is: learning quickly. If one joyfully engages in the scriptures of non-Buddhists, the fault lies in: even if one strives, one is happy about it. As mentioned earlier, this is not contradictory, even if one is proficient in the scriptures of non-Buddhists, one should do it like relying on bitter medicine. If one does not do this, but initially does it with a joyful attitude, then is happy about it in the middle, and finally feels satisfied, that is affliction. Therefore, even if unwilling, one must enter because of necessity. Like this, among the four faults, the first is: when accumulating merit, falling away from abandoning wrong views; the second and third are: falling away from applying hearing and thinking to accumulating merit, the new commentary says this, while the fourth is not very clear. Regarding being associated with a supreme object, there are three situations, the first is abandoning the object of wisdom: this leads to abandoning the Mahayana. That is, if one slanders the Bodhisattva's pitaka, that is the fault of affliction. Then, what does one hear and then slander? From that pitaka, only that pitaka's profound meaning, which originates from the wonderful power of the Buddha and Bodhisattvas, is profound because it is not the realm of ordinary beings, and is extremely profound because it is not the realm of Shravakas and Pratyekabuddhas, after hearing these teachings, one does not believe or agree, and then slanders. Because it is said 'only that pitaka's meaning or power originates', if one slanders any aspect of profundity or vastness, it will show a fault. There are four ways to slander, that is, to say that these are not meaningful because these words are inferior or not the basis of wisdom; are not in accordance with the Dharma because these words are inferior or not the basis of merit; were not spoken by the Tathagata because the author is inferior; therefore, cannot bring benefit and happiness to sentient beings, either all or one by one. The reason for slander is: one's own inappropriate attention or listening to the advice of others.
【English Translation】 If one understands the Buddha's teachings through reason and possesses unwavering faith, and if the study of external scriptures is twice that of the Buddha's teachings, then one should diligently study the Buddha's teachings every day, and there is no fault in studying external scriptures. To have respect for this means: being able to remember even in a short time, thinking about its meaning means having a sharp mind, being able to understand its meaning means having clear wisdom, and understanding the scriptures through reason means having great innate wisdom, as Jinaputra said. The cause of laziness is: learning quickly. If one joyfully engages in the scriptures of non-Buddhists, the fault lies in: even if one strives, one is happy about it. As mentioned earlier, this is not contradictory, even if one is proficient in the scriptures of non-Buddhists, one should do it like relying on bitter medicine. If one does not do this, but initially does it with a joyful attitude, then is happy about it in the middle, and finally feels satisfied, that is affliction. Therefore, even if unwilling, one must enter because of necessity. Like this, among the four faults, the first is: when accumulating merit, falling away from abandoning wrong views; the second and third are: falling away from applying hearing and thinking to accumulating merit, the new commentary says this, while the fourth is not very clear. Regarding being associated with a supreme object, there are three situations, the first is abandoning the object of wisdom: this leads to abandoning the Mahayana. That is, if one slanders the Bodhisattva's pitaka, that is the fault of affliction. Then, what does one hear and then slander? From that pitaka, only that pitaka's profound meaning, which originates from the wonderful power of the Buddha and Bodhisattvas, is profound because it is not the realm of ordinary beings, and is extremely profound because it is not the realm of Shravakas and Pratyekabuddhas, after hearing these teachings, one does not believe or agree, and then slanders. Because it is said 'only that pitaka's meaning or power originates', if one slanders any aspect of profundity or vastness, it will show a fault. There are four ways to slander, that is, to say that these are not meaningful because these words are inferior or not the basis of wisdom; are not in accordance with the Dharma because these words are inferior or not the basis of merit; were not spoken by the Tathagata because the author is inferior; therefore, cannot bring benefit and happiness to sentient beings, either all or one by one. The reason for slander is: one's own inappropriate attention or listening to the advice of others.
ེས་སུ་ཞུགས་པའོ། །ཆོས་སྤོང་བ་ལས་སེམས་བསྲུང་བའི་ཚུལ་ནི་ཟབ་ཅིང་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པའི་གནས་དག་ཐོས་ནས་སེམས་མ་མོས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དད་པ་དང་གཡོ་མེད་པས་འདི་ལྟར་བདག་ནི་ལོང་པར་གྱུར་ཏེ་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་མེད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱན་གྱིས་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པར་ཟད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དོན་གཞན་ལ་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་སྤང་བ་ནི་བདག་གི་བྱ་བའི་ཆ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡང་དག་པར་བསླབ་པར་བྱའོ། །བྱང་སེམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བདག་ནི་མི་ཤེས་པར་བརྩིས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཆོས་དེ་དག་ལ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པར་ཡང་དག་པར་ལྟ་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །མོས་པ་མ་སྐྱེས་སུ་ཟིན་ཀྱང་སྐུར་པ་མི་འདེབས་ན་ཉེས་པ་མེད་དོ། །མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། ཡིད་ཀྱི་ཉེས་པའི་རང་བཞིན་གདུག་པ་སྟེ། །མི་རིགས་པ་ཡི་གཟུགས་ལའང་མི་རིགས་ན། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཆོས་ལ་སྨོས་ཅི་དགོས། །དེ་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་བཞག་ལེགས་ཉེས་པ་མེད། །ཅེས་དང་། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས་ཀྱང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་དགོངས་གསུངས་པ་རྣམས། །ཤེས་པར་སླ་མིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཐེག་གཅིག་ཐེག་པ་གསུམ་གསུངས་པ། །བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་ནི་བདག་བསྲུང་བྱ། །བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་ནི་སྡིག་མི་འགྱུར། །སྡང་བས་སྡིག་འགྱུར་དགེ་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས་ལས་དང་པོ་པས་ཐམས་ཅད་ལ་བློ་དང་མཐུན་པའི་མོས་པ་ཐོབ་པར་དཀའ་བས་མོས་པར་མ་ནུས་ཀྱང་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་ན་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། 1-14-88b འབྲས་བུ་ལ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། བདག་ལ་བསྟོད་ཅིང་གཞན་ལ་སྨོད། །ཅེས་པ་སྟེ། ཟང་ཟིང་དང་བཅས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བའི་སེམས་ཀྱིས་གཞན་དག་ལ་བདག་བསྟོད་ཅིང་གཞན་སྨོད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །ཟང་ཟིང་དང་བཅས་པའི་སེམས་ནི་འགྲེལ་བ་གསར་མ་དང་ས་མུ་དྲས་རློམ་སེམས་སམ་སྙེམས་པའི་སེམས་ལ་འཆད་དེ་ང་རྒྱལ་ལོ། །ཛི་ན་པུ་ཏྲས་བདག་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པའི་སེམས་ལ་བཤད་དེ་དོན་འདྲའོ། །དེས་ན་ཕམ་པའི་སྐབས་དང་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །བདག་བསྟོད་གཞན་སྨོད་བྱས་ཀྱང་དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི། བསྟན་པ་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མུ་སྟེགས་ཅན་ཟིལ་གྱིས་གནོན་འདོད་པའི་དུས་དང་ཐབས་དེས་གཞན་འདུལ་བར་འདོད་པ་དང་གཞན་མ་དད་པ་རྣམས་དད་པར་བྱ་བ་དང་དད་པ་རྣམས་ཕྱིར་ཞིང་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་ཉམས་པ་ལ་གཉིས་ལས། ཐོས་པ་ལ་མི་འཇུག་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་དོན་དུ་འགྲོ་མི་བྱེད། །ཅེས་པ་སྟེ། གཞན་ལ་ཆོས་སྒྲོགས་ཤིང་འཆད་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་འབེལ་པའི་གཏམ་གཏན་ལ་འབེབས་ན་ང་རྒྱལ་དང་སེམས་གཞན་གཉིས་དང་ལྡན་པས་མི་འགྲོ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །སེམས་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་མི་འགྲོ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཉེས་པའོ། །མ་སོང་ཡང
【現代漢語翻譯】 進入正道。從捨棄佛法中守護自心的方法是，聽聞深奧且極其深奧之處，若心不信受，菩薩應以信心和堅定不移的態度這樣想：『我已成為盲人，沒有無漏的智慧之眼，只能跟隨如來的眼睛行事。』因此，如來是考慮到其他意義而說的，捨棄（佛法）不是我應做之事。應如是正確學習。菩薩應認為自己是不知曉的，而如來對這些佛法沒有隱瞞，能夠正確地觀察，這樣才是真正進入正道。即使沒有生起信心，若不誹謗，則沒有過失。在《經莊嚴論》中也說：『心之過患自性是暴虐，對不合理之事物亦不容，何況對疑惑之法？因此，保持中舍則無過失。』在《寶鬘論》中也說：『如來所說之意難知曉，因此，說一乘或三乘，應以中舍守護自己。以中舍則不造罪，以嗔恨則造罪不積德。』因此，對於初學者來說，很難對一切都產生一致的信心，即使不能信受，保持中舍也沒有過失。 以邪道求果報是：贊 खुद 而譭謗他人。即以貪婪和嗔恨之心贊 खुद 而譭謗他人，是煩惱的過失。貪婪之心，新釋和薩穆扎解釋為傲慢或自負之心，即我慢。吉那普扎解釋為珍愛 खुद 的心，意義相同。因此，與失敗的情況有很大區別。贊 खुद 譭謗他人，但因必要而無過失的情況有三種：爲了維護佛法，想要壓倒外道的時候；想要用這種方法調伏他人的時候；爲了使未信者生信，已信者增長信心的時候。從智慧之因中退失有兩種：不進入聽聞是：不為佛法之義而行。即為他人宣說和講解佛法，並確定佛法的辯論時，若因我慢和兩種其他心而不去，是煩惱的過失。若因兩種其他心不去，則不是煩惱的過失。即使沒有去，也...
【English Translation】 Entering the right path. The way to protect one's mind from abandoning the Dharma is that, upon hearing profound and extremely profound points, if the mind does not accept them with faith, the Bodhisattva should think with faith and unwavering resolve: 'I have become blind, without the eye of uncontaminated wisdom, and can only act following the eyes of the Tathagata.' Therefore, the Tathagata speaks considering other meanings, and abandoning (the Dharma) is not something I should do. One should learn correctly in this way. The Bodhisattva should consider himself unknowing, while the Tathagata has no secrets about these Dharmas and can observe them correctly. This is truly entering the right path. Even if faith has not arisen, if one does not slander, there is no fault. In the Ornament of the Sutras, it is also said: 'The nature of the mind's faults is violent; it does not tolerate even unreasonable things, let alone doubtful Dharmas? Therefore, maintaining equanimity is without fault.' In the Garland of Jewels, it is also said: 'The intentions of the Tathagata are difficult to understand; therefore, speaking of one vehicle or three vehicles, one should protect oneself with equanimity. With equanimity, one does not create sin; with hatred, one creates sin and does not accumulate merit.' Therefore, for beginners, it is difficult to have consistent faith in everything; even if one cannot accept it with faith, there is no fault in maintaining equanimity. To seek retribution through wrong means is: praising oneself and slandering others. That is, praising oneself and slandering others with greed and hatred is the fault of afflictions. The mind of greed, the new commentary and Samudra explain as arrogance or conceit, that is, pride. Jinaputra explains it as cherishing oneself, the meaning is the same. Therefore, it is very different from the situation of failure. Praising oneself and slandering others, but there are three situations where there is no fault due to necessity: when wanting to maintain the Dharma and wanting to overwhelm the heretics; when wanting to subdue others with this method; and when wanting to make the unbelievers believe and increase the faith of the believers. There are two types of falling away from the cause of wisdom: not entering into hearing is: not acting for the sake of the meaning of the Dharma. That is, when proclaiming and explaining the Dharma to others and determining the debate of the Dharma, if one does not go because of arrogance and two other minds, it is the fault of afflictions. If one does not go because of two other minds, then it is not the fault of afflictions. Even if one does not go, also...
་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི། ཆོས་སྒྲོགས་པ་སོགས་མ་ཚོར་བ་དང་ན་སྟེ་མི་ནུས་པ་དང་ལོག་པར་སྟོན་དུ་དོགས་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་དེ་ཡང་ཡང་ཐོས་ཤིང་བཟུང་ལ་ཤེས་ཟིན་པར་ཤེས་པ་དང་མང་དུ་ཐོས་པ་ཐོས་པ་འཛིན་པ་ཐོས་པ་བསགས་པ་ཡིན་པ་དང་རྟག་ཏུ་དམིགས་པ་ལ་གནས་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པ་དང་ 1-14-89a ཤེས་རབ་ཤིན་ཏུ་རྟུལ་ཏེ་ཆོས་ལེན་པ་དང་འཛིན་པ་དང་དམིགས་པ་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ལ་ཞེན་པ་སྟེ་བདུན་ནོ། །མང་དུ་ཐོས་པ་སོགས་གསུམ་ནི་ཐོས་པ་དང་ཤེས་པ་དང་རྫོགས་པའི་རྣམ་གྲངས་སོ། །ལེན་པ་སོགས་གསུམ་ནི་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་མོ། །དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། རང་ལ་ཆོས་སྨྲ་བའི་བླ་མའི་སེམས་མི་དགའ་བ་བསྲུང་བ་སྟེ་གཅིག་གོ། ཐོས་པའི་ཡུལ་ལ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་མི། །དེ་ལ་སྨོད་དང་མི་དགེ་རྟེན་ཞེས་པ་སྟེ། ཆོས་སྨྲ་བའི་གང་ཟག་ལ་བསམས་བཞིན་དུ་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་སྟེ་སྙིང་ནས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་མི་སྐྱེད་པ་དང་ལུས་ཀྱིས་བཀུར་སྟི་མི་བྱེད་ལ་སྨ་འབེབས་པས་འཕྱ་ཞིང་ཚིག་རྩུབ་པོ་སྨྲ་བས་བསྟིང་བར་བྱེད་པ་དང་ཚིག་འབྲུ་ལེགས་པ་ལ་ཆེད་ཆེར་བྱེད་པས་དེ་ལ་རྟོན་གྱི་དོན་ལ་ཆེད་ཆེར་མི་བྱེད་པས་དེ་ལ་མི་རྟོན་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པ་སྟེ། མདོར་ན་ཚིག་མི་ལེགས་ན་དོན་ལེགས་ཀྱང་དེ་མི་གནས་ལ་ཚིག་ལེགས་ན་དོན་མི་ལེགས་ཀྱང་དེ་ལ་གནས་པའོ། །ཁ་ཅིག་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་ཚིག་འབྲུ་ཙམ་འཆད་པར་ཟད་ཀྱི་དོན་མི་འཆད་པའམ་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་སྨོད་པ་ལ་འཆད་པ་ནི་ཡི་གེའི་དོན་ལ་ཡང་མ་ཞུགས་སོ། །དེས་ན་བྱང་སར་རྟོན་པ་བཞིའི་སྐབས་སུ་སྔར་ལྟར་གསུངས་པས་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ། །ཛི་ན་པུ་ཏྲ་དང་ས་མུ་དྲས་ཀྱང་ཆོས་ལ་མ་གུས་པའི་ཉེས་པར་བཤད་དོ། །ཉེས་བྱས་དེ་གསུམ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་ལྟ་བ་ངན་པ་སྤོང་བ་དང་ཐོས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་དང་དགེ་བ་སྡུད་པའི་བླ་མའི་རིམ་གྲོ་བྱ་བ་ལས་ཉམས་པ་དང་ཡི་གེ་རྟོན་གྱི་དོན་ནི་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་དོན་དུ་ཚིག་འབྲུ་ལ་བརྟེན་པར་འགྲེལ་པ་གསར་ 1-14-89b མས་བཤད་དོ། ། ༈ སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་དང་འགལ་བ་ལ་གཉིས། དོན་བྱ་བའི་ཡུལ་སྤྱི་དང་འབྲེལ་བ་དང་། བྱེ་བྲག་དང་འབྲེལ་བའོ། ། ༈ དོན་བྱ་བའི་ཡུལ་སྤྱི་དང་འབྲེལ་བ། དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། ༈ དོན་མི་སྒྲུབ་པ། དོན་མི་སྒྲུབ་པ་ནི། དགོས་པའི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་མི་བྱེད། །ཅེས་པ་སྟེ། བྱ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནས་བསོད་ནམས་བྱེད་པའི་བར་བརྒྱད་ལ་སེམས་གཉིས་ཀྱིས་གྲོགས་སུ་མི་འགྲོ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་སེམས་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའོ། །དེ་ལས་གཞན་རྣམས་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཡིན་ལ་ཡང་དག་པའི་ཐ་སྙད་ནི་ཡུལ་སོ་སོའི་སྐད་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་ཤེས་པ་ལ
【現代漢語翻譯】 不犯（藏文：ཉེས་པ་མེད་པ་，梵文天城體：anāpatti，梵文羅馬擬音：anāpatti，漢語字面意思：無罪）的因由有以下幾種：宣講佛法等時，因未察覺、生病而無能為力；擔心錯誤引導；已經多次聽聞、受持並理解了佛法；是多聞、持聞、積聞者；恒常安住于所緣，修習三摩地； 智慧極其遲鈍，難以領受、憶持佛法，以及難以平等安住于所緣。以上是七種情況。多聞等三種是聽聞、思惟、圓滿的異名。領受等三種是聞、思、修三者。從必要性的角度來說，不犯的原因是：爲了守護說法上師的心不生不悅，這是一種情況。對於聽聞之境，不應作邪謬的論證。如果有人對上師惡語相向，或以不善之念對待，這就是不敬。對於說法之人，若故意輕蔑，內心不生起視其為善知識或導師的念頭，身體上不恭敬，以惡語中傷、嘲諷、輕視，只注重言辭的華麗，而不注重言語所蘊含的意義，不依止上師，這些都是煩惱的過失。總之，如果言辭不佳，即使道理正確，也難以讓人接受；如果言辭華麗，即使道理不正確，也會有人信奉。有些人誹謗說法者，認為他們只會講解字句，而不懂或不講解義理，實際上，這些人連文字的表面意思都沒有理解。因此，在《瑜伽師地論》中關於四依止的章節中，如前所說，應當如是行持。吉那普扎（藏文：ཛི་ན་པུ་ཏྲ་，梵文天城體：Jinaputra，梵文羅馬擬音：Jinaputra，漢語字面意思：勝子）和薩穆扎（藏文：ས་མུ་དྲས་，梵文天城體：Samudra，梵文羅馬擬音：Samudra，漢語字面意思：海）也曾說過不恭敬佛法的過失。這三種過失，依次是捨棄邪見，致力於聽聞，以及懈怠於承侍積聚善根的上師。新論師解釋說，依止文字的意義在於，輕蔑說法者，而依賴於華麗的辭藻。 對有情作饒益之事的相違品的過失： 與利益有情相違背的行為有兩種：與所應利益的普遍對像相關，以及與特定對像相關。 與所應利益的普遍對像相關： 第一種又分為兩種： 不作饒益： 不作饒益是指：不成為有益的助伴。也就是說，從決斷事務到行持善業這八個方面，如果不是以善心作為幫助，而是以煩惱心或其他心，那麼就不是不作饒益。其他情況如前所述，而正確的名稱是指不瞭解各個地方的語言。
【English Translation】 The reasons for non-offense (Tibetan: ཉེས་པ་མེད་པ་, Sanskrit Devanagari: anāpatti, Sanskrit Romanization: anāpatti, literal meaning: no offense) are as follows: When proclaiming the Dharma, etc., being unable to do so due to not perceiving, being ill; fearing to show wrongly; having heard, upheld, and understood the Dharma many times; being one who is much-hearing, upholding hearing, accumulating hearing; constantly abiding in the object of focus, practicing samadhi; Being extremely dull in wisdom, difficult to receive and hold the Dharma, and difficult to equally abide in the object of focus. These are the seven situations. Much-hearing and the three others are synonyms for hearing, thinking, and perfecting. Receiving and the three others are the three of hearing, thinking, and meditating. From the perspective of necessity, the reasons for non-offense are: to protect the mind of the Dharma-speaking guru from becoming displeased, this is one situation. Regarding the object of hearing, one should not make erroneous arguments. If someone speaks ill of the guru or treats them with unkind thoughts, this is disrespect. Regarding the Dharma-speaking person, if one intentionally despises them, does not generate the thought of seeing them as a virtuous friend or teacher, does not show respect with the body, injures with harsh words, mocks, belittles, only focuses on the beauty of the words, and does not focus on the meaning contained in the words, does not rely on the guru, these are the faults of afflictions. In short, if the words are not good, even if the reasoning is correct, it is difficult for people to accept; if the words are beautiful, even if the reasoning is incorrect, people will believe it. Some people slander the Dharma-speakers, thinking that they only explain the words and do not understand or explain the meaning, in reality, these people have not even understood the surface meaning of the words. Therefore, in the chapter on the four reliances in the Yogacarabhumi-sastra, as said before, one should act accordingly. Jinaputra (Tibetan: ཛི་ན་པུ་ཏྲ་, Sanskrit Devanagari: Jinaputra, Sanskrit Romanization: Jinaputra, literal meaning: Victorious Son) and Samudra (Tibetan: ས་མུ་དྲས་, Sanskrit Devanagari: Samudra, Sanskrit Romanization: Samudra, literal meaning: Ocean) have also spoken of the faults of disrespecting the Dharma. These three faults, in order, are abandoning wrong views, dedicating oneself to hearing, and being negligent in serving the guru who accumulates merit. The new commentators explain that the meaning of relying on the words is to despise the Dharma-speaker and rely on beautiful words. The faults of the opposing side of benefiting sentient beings: There are two types of behavior that contradict benefiting sentient beings: related to the general object to be benefited, and related to specific objects. Related to the general object to be benefited: The first is further divided into two: Not doing benefit: Not doing benefit means: not becoming a helpful companion. That is, from deciding affairs to performing virtuous deeds in these eight aspects, if it is not with a virtuous mind as help, but with an afflicted mind or other mind, then it is not not doing benefit. Other situations are as previously described, and the correct name refers to not understanding the languages of various places.
་དེ་སློབ་པར་གྲོ་ལུང་པས་བཤད་དོ། །མ་བྱས་ཀྱང་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི། ན་སྟེ་མི་ནུས་པ་དང་སྔར་གཞན་ལ་ཁས་བླངས་པ་དང་ནུས་པ་གཞན་ལ་བཅོལ་བ་དང་དེ་བས་ཆེས་ལྷག་པའི་དགེ་ཕྱོགས་ལ་བརྩོན་པ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡིད་རྟུལ་ཞིང་ལུང་འབོགས་མི་མཁས་པ་སྟེ་ལྔའོ། །བྱ་བའི་སྒོ་ནས་ནི། གནོད་པ་དང་ལྡན་པ་དང་ཆོས་དང་མི་ལྡན་པ་མི་རིགས་པའི་བྱ་བ་སྟེ་གཅིག་གོ། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། གྲོགས་འཚོལ་བ་རང་གིས་བྱེད་ནུས་པའམ་བྱེད་པའི་མགོན་དང་རྟེན་ཡོད་པའོ། །དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི་ཐབས་དེས་འདུལ་བར་འདོད་པ་དང་གཞན་ཆེས་མང་བའི་མནར་སེམས་བསྲུང་བ་དང་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་ཁྲིམས་སྲུང་བ་སྟེ་གསུམ་མོ། །གནོད་པ་མི་སེལ་བ་ལ་གཉིས། སྡུག་བསྔལ་མི་སེལ་བ་དང་། དེའི་རྒྱུ་མི་སེལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བྱེ་བྲག་མི་སེལ་བ་ནི། ནད་པའི་རིམ་གྲོ་བྱ་བ་སྤོང་། །ཞེས་པ་སྟེ། ནད་ཀྱིས་ཐེབས་པ་དང་འཕྲད་པ་ན་སེམས་གཉིས་ཀྱིས་དེ་ལ་ནད་གཡོག་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྲོ་དང་བསྙེན་བཀུར་མི་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ 1-14-90a དང་སེམས་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའོ། །མ་བྱས་ཀྱང་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི། ན་སྟེ་མི་ནུས་པ་དང་ནུས་ཤིང་ནད་པའི་ཡིད་དང་མཐུན་པ་ལ་བཅོལ་བ་དང་ཤེས་རབ་ཤིན་ཏུ་རྟུལ་ལ་ལེགས་པར་ཆོས་སྟོན་མི་ནུས་ལ་ལེགས་པར་འཛིན་མི་ནུས་ཤིང་དམིགས་པ་ལ་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་མི་ནུས་པ་དང་སྔར་གཞན་ལ་ཁས་བླངས་པ་སྟེ་བཞིའོ། །ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། ནད་པ་མགོན་དང་རྟེན་ཡོད་པ་དང་རང་གིས་རང་གི་གཡོག་ནུས་པ་དང་ནད་རྒྱུན་རིངས་ཀྱིས་ཐེབས་ཏེ་སོས་ཙམ་དུ་འདུག་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། དགེ་ཕྱོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་བརྩོན་པ་དེའི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ་གཅིག་གོ། སྡུག་བསྔལ་སྤྱི་མི་སེལ་བ་ནི། སྡུག་བསྔལ་སེལ་བར་མི་བྱེད་པ། །ཞེས་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་མིན་གྱི་ལྟུང་བ་དང་ལྟུང་མེད་ཀྱི་ཚུལ་ནི་ནད་པ་དང་འདྲ་ལ་བསལ་བྱའི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་ཚུལ་ནི་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མི་སེལ་བ་ནི། བག་མེད་རྣམས་ལ་རིགས་མི་སྟོན་ཞེས་པ་སྟེ། ཚེ་འདི་དང་ཕྱི་མའི་དོན་ལ་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་མཐོང་ན་སེམས་གཉིས་ཀྱིས་སྐྱོན་མེད་པའི་རིགས་པ་དང་ཇི་ལྟར་འཚམ་པའི་ཚུལ་བཞིན་མི་སྟོན་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་སེམས་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའོ། །མ་བསྟན་ཀྱང་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི། རང་གིས་སྟོན་ཚུལ་མི་ཤེས་ཏེ་མི་ནུས་པ་དང་གཞན་བསྟན་ནུས་པ་ལ་བཅོལ་བ་སྟེ་གཉིས་སོ། །ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཆོས་ནུས་པ་དང་དགེ་བཤེས་ཀྱིས་ཟིན་པ་དང་རང་ལ་ཀུན་ནས་ 1-14-90b མནར་སེམས་དང
{ "translations": [ "格隆巴（Gro-lung-pa）這樣解釋說。即使沒有做，但在某些情況下沒有過錯的情況有五種：一是生病而無能為力；二是之前已經答應了別人；三是將能力委託給了別人；四是致力於更偉大的善行；五是天性愚鈍，不善於接受教誨。從行為方面來說，有一種情況：即做的事情有害處、不符合佛法、不合理。從對像方面來說：自己能夠尋求幫助，或者有能夠提供幫助和依靠的施主。從必要性方面來說，有三種情況：希望通過那種方法來調伏對方，或者爲了保護更多眾生的痛苦，或者爲了維護僧團的戒律。不消除痛苦有兩種：不消除痛苦本身和不消除痛苦的根源。第一種又分為兩種：不消除特定型別的痛苦，比如：『放棄照顧病人』。意思是，當被疾病纏身或遭遇疾病時，如果以兩種心態（善與非善）不給予病人護理等照顧和侍奉，那麼以煩惱心則有過錯，以另外兩種心態則沒有過錯。即使沒有做，但在某些情況下沒有過錯的情況有四種：一是生病而無能為力；二是委託給有能力且符合病人心意的人；三是智慧極其遲鈍，不能很好地說法，不能很好地理解，不能將心專注于所緣境；四是之前已經答應了別人。從對像方面來說，有三種情況：病人有能夠提供幫助和依靠的施主，自己能夠照顧自己，或者長期患病，只能勉強維持。從必要性方面來說，有一種情況：爲了致力於廣大的善行，爲了保護不被其障礙。不消除普遍的痛苦，即：『不去做消除痛苦的事情』。意思是，是否有煩惱心所導致的墮落以及無墮落的情況，與對待病人相似，而消除痛苦的方式如前所述。不消除痛苦的根源，即：『不對放逸者展示正理』。意思是，如果看到那些不以如理的方式行事的眾生，對於今生和來世的事情，如果以兩種心態（善與非善）不向他們展示沒有過錯的道理以及如何如理行事，那麼以煩惱心則有過錯，以另外兩種心態則沒有過錯。即使沒有展示，但在某些情況下沒有過錯的情況有兩種：一是自己不知道如何展示，即無能為力；二是委託給能夠展示的人。從對像方面來說，有三種情況：對方自己能夠改正，或者已經被善知識引導，或者總是對自己懷有怨恨。", "格隆巴（Gro-lung-pa）這樣解釋說。即使沒有做，但在某些情況下沒有過錯的情況有五種：一是生病而無能為力；二是之前已經答應了別人；三是將能力委託給了別人；四是致力於更偉大的善行；五是天性愚鈍，不善於接受教誨。從行為方面來說，有一種情況：即做的事情有害處、不符合佛法、不合理。從對像方面來說：自己能夠尋求幫助，或者有能夠提供幫助和依靠的施主。從必要性方面來說，有三種情況：希望通過那種方法來調伏對方，或者爲了保護更多眾生的痛苦，或者爲了維護僧團的戒律。不消除痛苦有兩種：不消除痛苦本身和不消除痛苦的根源。第一種又分為兩種：不消除特定型別的痛苦，比如：『放棄照顧病人』。意思是，當被疾病纏身或遭遇疾病時，如果以兩種心態（善與非善）不給予病人護理等照顧和侍奉，那麼以煩惱心則有過錯，以另外兩種心態則沒有過錯。即使沒有做，但在某些情況下沒有過錯的情況有四種：一是生病而無能為力；二是委託給有能力且符合病人心意的人；三是智慧極其遲鈍，不能很好地說法，不能很好地理解，不能將心專注于所緣境；四是之前已經答應了別人。從對像方面來說，有三種情況：病人有能夠提供幫助和依靠的施主，自己能夠照顧自己，或者長期患病，只能勉強維持。從必要性方面來說，有一種情況：爲了致力於廣大的善行，爲了保護不被其障礙。不消除普遍的痛苦，即：『不去做消除痛苦的事情』。意思是，是否有煩惱心所導致的墮落以及無墮落的情況，與對待病人相似，而消除痛苦的方式如前所述。不消除痛苦的根源，即：『不對放逸者展示正理』。意思是，如果看到那些不以如理的方式行事的眾生，對於今生和來世的事情，如果以兩種心態（善與非善）不向他們展示沒有過錯的道理以及如何如理行事，那麼以煩惱心則有過錯，以另外兩種心態則沒有過錯。即使沒有展示，但在某些情況下沒有過錯的情況有兩種：一是自己不知道如何展示，即無能為力；二是委託給能夠展示的人。從對像方面來說，有三種情況：對方自己能夠改正，或者已經被善知識引導，或者總是對自己懷有怨恨。" ], "english_translations": [ 'Gro-lung-pa explained it this way. Even if it is not done, there are five situations where there is no fault due to certain circumstances: first, being sick and unable to do it; second, having promised someone else before; third, entrusting the ability to someone else; fourth, being diligent in greater virtuous activities; fifth, being naturally dull and not good at receiving teachings. From the aspect of action, there is one situation: that is, doing something harmful, not in accordance with the Dharma, and unreasonable. From the aspect of the object, it is when one is able to seek help oneself, or has a benefactor and support who can provide help. From the aspect of necessity, there are three situations: wanting to subdue the other person through that method, or to protect the suffering of more beings, or to maintain the discipline of the Sangha. There are two types of not eliminating suffering: not eliminating the suffering itself and not eliminating the root of suffering. The first is further divided into two: not eliminating specific types of suffering, such as: \'Abandoning the care of the sick\'. This means that when afflicted or encountering illness, if one does not provide care and service such as nursing to the sick with two kinds of mind (virtuous and non-virtuous), then there is fault with an afflicted mind, and no fault with the other two kinds of mind. Even if it is not done, there are four situations where there is no fault due to certain circumstances: first, being sick and unable to do it; second, entrusting it to someone who is capable and in accordance with the patient\'s wishes; third, being extremely dull in wisdom, unable to teach the Dharma well, unable to understand well, and unable to focus the mind on the object; fourth, having promised someone else before. From the aspect of the object, there are three situations: the patient has a benefactor and support who can provide help, one is able to take care of oneself, or one is chronically ill and can only barely survive. From the aspect of necessity, there is one situation: in order to be diligent in vast virtuous activities, to protect against being obstructed by them. Not eliminating universal suffering, that is: \'Not doing things to eliminate suffering\'. This means that whether there is a downfall caused by an afflicted mind or no downfall is similar to the treatment of the sick, and the way to eliminate suffering is as previously described. Not eliminating the root of suffering, that is: \'Not showing the right reason to the negligent\'. This means that if one sees beings who do not act in a reasonable way for the sake of this life and the next, if one does not show them the faultless reasons and how to act reasonably with two kinds of mind (virtuous and non-virtuous), then there is fault with an afflicted mind, and no fault with the other two kinds of mind. Even if it is not shown, there are two situations where there is no fault due to certain circumstances: first, one does not know how to show it oneself, that is, being unable to do it; second, entrusting it to someone who is able to show it. From the aspect of the object, there are three situations: the other person is able to correct themselves, or has been guided by a virtuous teacher, or always harbors resentment towards oneself.', 'Gro-lung-pa explained it this way. Even if it is not done, there are five situations where there is no fault due to certain circumstances: first, being sick and unable to do it; second, having promised someone else before; third, entrusting the ability to someone else; fourth, being diligent in greater virtuous activities; fifth, being naturally dull and not good at receiving teachings. From the aspect of action, there is one situation: that is, doing something harmful, not in accordance with the Dharma, and unreasonable. From the aspect of the object, it is when one is able to seek help oneself, or has a benefactor and support who can provide help. From the aspect of necessity, there are three situations: wanting to subdue the other person through that method, or to protect the suffering of more beings, or to maintain the discipline of the Sangha. There are two types of not eliminating suffering: not eliminating the suffering itself and not eliminating the root of suffering. The first is further divided into two: not eliminating specific types of suffering, such as: \'Abandoning the care of the sick\'. This means that when afflicted or encountering illness, if one does not provide care and service such as nursing to the sick with two kinds of mind (virtuous and non-virtuous), then there is fault with an afflicted mind, and no fault with the other two kinds of mind. Even if it is not done, there are four situations where there is no fault due to certain circumstances: first, being sick and unable to do it; second, entrusting it to someone who is capable and in accordance with the patient\'s wishes; third, being extremely dull in wisdom, unable to teach the Dharma well, unable to understand well, and unable to focus the mind on the object; fourth, having promised someone else before. From the aspect of the object, there are three situations: the patient has a benefactor and support who can provide help, one is able to take care of oneself, or one is chronically ill and can only barely survive. From the aspect of necessity, there is one situation: in order to be diligent in vast virtuous activities, to protect against being obstructed by them. Not eliminating universal suffering, that is: \'Not doing things to eliminate suffering\'. This means that whether there is a downfall caused by an afflicted mind or no downfall is similar to the treatment of the sick, and the way to eliminate suffering is as previously described. Not eliminating the root of suffering, that is: \'Not showing the right reason to the negligent\'. This means that if one sees beings who do not act in a reasonable way for the sake of this life and the next, if one does not show them the faultless reasons and how to act reasonably with two kinds of mind (virtuous and non-virtuous), then there is fault with an afflicted mind, and no fault with the other two kinds of mind. Even if it is not shown, there are two situations where there is no fault due to certain circumstances: first, one does not know how to show it oneself, that is, being unable to do it; second, entrusting it to someone who is able to show it. From the aspect of the object, there are three situations: the other person is able to correct themselves, or has been guided by a virtuous teacher, or always harbors resentment towards oneself.' ] }
་ལྡན་ཞིང་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བས་ལོག་པར་འཛིན་པ་དང་རིགས་པ་བསྟན་པ་ལ་དགའ་ཞིང་གུས་པ་མེད་པས་དམུ་རྒོད་དུ་གྱུར་པ་སྟེ་བཞིའོ། །དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། མ་བསྟན་པའི་ཐབས་དེས་འདུལ་བར་འདོད་པ་སྟེ་གཅིག་གོ། འདི་ཡང་རྒྱས་པར་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ༈ དོན་བྱ་བའི་ཡུལ་བྱེ་བྲག་དང་འབྲེལ་བ། དོན་བྱ་བའི་ཡུལ་བྱེ་བྲག་པ་དང་འབྲེལ་བ་ལ་གཉིས། ཕན་མི་འདོགས་པ་དང་། ཚར་མི་གཅོད་པའོ། །དང་པོ་ལ་དྲུག་ལས། དང་པོ་ཕན་བཏགས་པ་ལ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། བྱས་ལ་ལན་དུ་ཕན་མི་འདོགས། །ཞེས་པ་སྟེ་སེམས་ཅན་ཕན་འདོགས་པ་རྣམས་ལ་ཕན་ལན་བྱེད་མི་འདོད་པས་བྱས་པ་མི་གཟོ་ཞིང་ཕན་བཏགས་པ་མི་དྲན་པའམ་མི་སེམས་པས་བྱས་པ་མི་ཚོར་ཏེ་མནར་སེམས་ཀྱིས་དེ་བས་ཆེ་བའི་མ་ནུས་ན་མཉམ་པའི་ཐ་ན་ཆུང་ངུའི་མཐུན་པའི་ཕན་ལན་མི་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་སེམས་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཉེས་པའོ། །མ་བྱས་ཀྱང་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི། ཕན་ལན་བྱ་བར་བསྒྲིམས་བཞིན་དུ་མ་ནུས་ཤིང་མ་ལྕོགས་པ་སྟེ་གཅིག་གོ། དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། ཕན་ལན་མ་བྱས་པའི་ཐབས་དེས་འདུལ་བ་སྟེ་གཅིག་གོ། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། དེ་ཉིད་ཕན་ལན་བྱེད་པ་དེ་མི་འདོད་པ་སྟེ་གཅིག་གོ། ཡིད་མི་བདེ་བ་ལ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། གཞན་གྱི་མྱ་ངན་སེལ་མི་བྱེད། །ཅེས་པ་སྟེ། གཞན་ཉེ་དུ་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་བྲལ་བ་ལས་གྱུར་པའི་མྱ་ངན་བྱུང་བ་ལ་མནར་སེམས་ཀྱིས་མི་སེལ་ན་ཉོན་མོས་ཅན་དང་སེམས་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཉེས་པའོ། །ལྟུང་མེད་ནི་དགོས་པའི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་ 1-14-91a མི་བྱེད་དང་འདྲ་ལ་མྱ་ངན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་དང་དེ་བསལ་ཚུལ་ནི་སྔར་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །བཀྲེན་པ་ལ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། ནོར་འདོད་པ་ལ་སྦྱིན་མི་བྱེད། །ཅེས་པ་སྟེ། ཟས་སྐོམ་སོགས་འདོད་པ་ཡང་དག་པ་སྟེ་རིགས་པ་དང་ལྡན་པའི་སློང་བ་པོས་སློང་བ་ལ་ཡོ་བྱད་དེ་དག་སེམས་གཉིས་ཀྱིས་མ་བྱིན་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་སེམས་གཞན་གཉིས་དང་བག་མེད་པས་མ་བྱིན་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཉེས་པའོ། །མ་བྱིན་ཡང་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི། རང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དེ་དག་མེད་པ་སྟེ་གཅིག་གོ། དངོས་པོའི་སྒོ་ནས་ནི། ཚེ་འདིའམ་ཕྱི་མར་སྐྱོན་སྐྱེད་པའི་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། སློང་བ་པོ་དེ་ལ་མི་འཕྲོད་པའི་རྫས་ཏེ་གཉིས་སོ། །དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། མ་བྱིན་པའི་ཐབས་ཀྱིས་འདུལ་འདོད་པ་དང་དེ་ལ་བྱིན་ན་རྒྱལ་པོ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བ་བསྲུང་བ་དང་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་ཁྲིམས་སྲུང་བ་སྟེ་གསུམ་མོ། །རང་གི་འཁོར་ལ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། འཁོར་རྣམས་ཀྱི་ནི་དོན་མི་བྱེད། །ཅེས་པ་སྟེ། འཁོར་བསྡུས་པ་ལ་མནར་སེམས་ཀྱིས་གདམས་ངག་མི་འདོམས་ཤིང་རྗེས
【現代漢語翻譯】 四、不以歡喜心施捨，心懷不滿而產生邪見，喜歡炫耀自己的理論，不恭敬他人，變得粗野頑固。 從必要性的角度來看：就是想要用不施教的方法來調伏對方。 這些內容也應如前所述，詳細瞭解。 與所應做之事的特定對像相關： 與所應做之事的特定對像相關，分為兩種：不施恩惠和不加以懲罰。 第一種情況有六種，首先是對施恩者進行反駁：『對已施恩者不報答。』 也就是說，對於那些施恩的眾生，不願報答恩情，不思回報，不銘記或不放在心上，因此不感知恩情，如果以惱怒之心，沒有能力給予更大的回報，甚至連同等或微小的回報都不願意給予，那麼對於有煩惱者和心懷異心者來說，這就是對無煩惱者的過失。 即使沒有施恩，但從所依的角度來看，沒有過失的情況是：雖然努力想要報答恩情，但無能為力。 從必要性的角度來看：就是用不報答恩情的方法來調伏對方。 從對象的角度來看：就是不願報答恩情。 對不悅進行反駁：『不解除他人的憂傷。』 也就是說，對於他人因失去親友和財富而產生的憂傷，如果以惱怒之心不予解除，那麼對於有煩惱者和心懷異心者來說，這就是對無煩惱者的過失。 沒有墮落的情況類似於不去做必要的幫助，關於憂傷的分類以及解除憂傷的方法，之前已經詳細闡述過了。 對吝嗇進行反駁：『對想要財物者不施捨。』 也就是說，對於那些想要食物等物品的正當（即合乎情理的）乞討者，如果內心不願給予這些物品，那麼對於有煩惱者和心懷異心者以及放逸者來說，這就是對無煩惱者的過失。 即使沒有施捨，但從所依的角度來看，沒有過失的情況是：自己沒有那些財物。 從物品的角度來看：不適合施捨那些會在今生或來世造成損害的物品，以及不適合乞討者的物品。 從必要性的角度來看：想要用不施捨的方法來調伏對方，或者施捨給對方會危害國王，爲了保護國王，或者爲了維護僧團的戒律。 對自己的眷屬進行反駁：『不對眷屬做有益之事。』 也就是說，對於聚集起來的眷屬，以惱怒之心不給予教誨和引導。
【English Translation】 Fourth, not giving with a joyful mind, harboring discontent and holding wrong views, delighting in flaunting one's own theories, and lacking respect for others, thus becoming crude and stubborn. From the perspective of necessity: it is wanting to subdue the other person by means of not teaching. These should also be understood in detail as previously explained. Relating to the specific object of what should be done: Relating to the specific object of what should be done, there are two types: not bestowing benefits and not inflicting punishment. The first case has six aspects. First, refuting the benefactor: 'Does not repay those who have bestowed benefits.' That is, for those sentient beings who have bestowed benefits, not wanting to repay the kindness, not thinking of repaying, not remembering or not keeping it in mind, thus not perceiving the kindness. If, with an angry mind, one is not able to give a greater return, or even an equal or small return, then for those with afflictions and those with ulterior motives, this is a fault against those without afflictions. Even if one has not bestowed benefits, but from the perspective of the basis, there is no fault if: although striving to repay the kindness, one is unable and incapable. From the perspective of necessity: it is wanting to subdue the other person by means of not repaying kindness. From the perspective of the object: it is not wanting to repay kindness. Refuting displeasure: 'Does not relieve the sorrow of others.' That is, for the sorrow that arises in others from being separated from relatives and wealth, if one does not relieve it with an angry mind, then for those with afflictions and those with ulterior motives, this is a fault against those without afflictions. Not falling into wrongdoing is similar to not providing necessary help. The classification of sorrow and the methods of relieving it have been explained in detail previously. Refuting miserliness: 'Does not give to those who desire wealth.' That is, for those who are begging for food and other things in a proper (i.e., reasonable) manner, if one does not give those items with two minds, then for those with afflictions and those with ulterior motives, and for those who are negligent, this is a fault against those without afflictions. Even if one has not given, but from the perspective of the basis, there is no fault if: one does not have those possessions oneself. From the perspective of the object: it is not suitable to give those items that would cause harm in this life or the next, and items that are not suitable for the beggar. From the perspective of necessity: wanting to subdue the other person by means of not giving, or if giving to that person would harm the king, in order to protect the king, or in order to maintain the discipline of the sangha. Refuting one's own retinue: 'Does not do what is beneficial for the retinue.' That is, for the assembled retinue, one does not give instructions and guidance with an angry mind.
་སུ་མི་སྟོན་པ་དང་ཕོངས་པ་དེ་དག་གི་ཕྱིར་དུ་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་དད་པ་རྣམས་ལས་གོས་ཟས་དང་མལ་ཆ་དང་སྟན་དང་ན་བའི་གསོས་སྨན་དང་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡོ་བྱད་རྣམས་ཆོས་བཞིན་དུ་མི་ཚོལ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་སེམས་གཞན་གཉིས་དང་བག་མེད་ཀྱིས་མི་འདོམས་ཤིང་རྗེས་སུ་མི་སྟོན་ལ་ཚོལ་བར་མི་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཉེས་པའོ། །དེ་དག་མ་བྱས་ཀྱང་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི། ན་སྟེ་སྦྱོར་མི་བཟོད་པ་དང་ནུས་པ་གཞན་ལ་བཅོལ་བ་སྟེ་གཉིས་ 1-14-91b སོ། །དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། མི་སྟོན་པ་དང་མི་ཚོལ་བའི་ཐབས་དེས་འདུལ་བར་འདོད་པ་དང་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་ཁྲིམས་སྲུང་བ་སྟེ་གཉིས་སོ། །ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། འཁོར་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའམ་རང་ཉིད་ཆོས་གོས་སོགས་ཚོལ་ནུས་པར་ཤེས་པ་དང་། གདམས་ངག་དང་རྗེས་བསྟན་གྱིས་དེ་དག་གི་བྱ་བ་བྱས་ཟིན་པ་དང་སྔོན་མུ་སྟེགས་ཅན་ཡིན་པ་ལས་ཆོས་རྐུར་འོངས་པ་ལ་དེ་ཡང་འདུལ་བའི་སྐལ་བ་མེད་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་གིས་བསྡུ་ཚུལ་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །མཐུན་པར་བྱ་བ་ལ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། གཞན་གྱི་བློ་དང་མཐུན་མི་འཇུག །ཅེས་པ་སྟེ། གཞན་གྱི་སེམས་དང་མཐུན་པར་མི་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་མིན་གཉིས་སུ་འགྱུར་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །མཐུན་པར་མ་བྱས་ཀྱང་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི། ན་སྟེ་སྦྱོར་མི་བཟོད་པ་སྟེ་གཅིག་གོ། དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། གཞན་གྱི་འདོད་པ་དེ་མི་འཕྲོད་པ་སྟེ་དེ་ལ་སླར་གནོད་པར་འགྱུར་བའམ་ཡང་ན་དེས་རང་ལ་གནོད་པ་དང་འདོད་པ་དེ་འཕྲོད་པ་ཡིན་ཡང་གཞན་ཆོས་མང་པོ་ལ་མི་འཕྲོད་ཅིང་མི་འདོད་པ་སྟེ་དེ་ལ་མི་དགའ་བའི་སེམས་བསྲུང་བ་དང་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་ཁྲིམས་སྲུང་བ་དང་མུ་སྟེགས་ཅན་ཚར་གཅོད་པ་དང་ཐབས་དེས་འདུལ་བར་འདོད་པ་སྟེ་ལྔའོ། །འདི་ཡང་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། ཡོན་ཏན་བསྔགས་པ་བརྗོད་མི་བྱེད་ཅེས་པ་སྟེ། གཞན་དག་གི་ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་བསྔགས་པ་མི་བརྗོད་པ་དང་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་ལ་ལེགས་སོ་མི་སྟེར་ན་སེམས་གཅིག་དང་གསུམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་མིན་ 1-14-92a དུ་འགྱུར་བ་ནི་སྔ་མ་ལྟར་རོ། །མ་བརྗོད་ཀྱང་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི། ན་སྟེ་བརྗོད་པར་མི་ནུས་པ་དང་ཕ་རོལ་པོའི་གཏམ་རྫོགས་རྫོགས་སུ་སྡོད་པ་སྟེ་གཉིས་སོ། །ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། རང་བཞིན་གྱིས་འདོད་པ་ཆུང་བས་ཡོན་ཏན་བརྗོད་ན་མི་དགའ་བ་ལ་དེར་ཤེས་པ་སྟེ་གཅིག་གོ། བརྗོད་བྱའི་སྒོ་ནས་ནི། ཡོན་ཏན་དང་ལེགས་སྨྲས་ལྟར་སྣང་དུ་སོང་བ་སྟེ་གཅིག་གོ། དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། མ་བརྗོད་པའི་ཐབས་དེས་འདུལ་འདོད་པ་དང་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་
【現代漢語翻譯】 如果有人貧窮，不給予佈施，對於那些貧窮的人，不為婆羅門（Brahmana，印度教祭司）和居士信徒們依法尋求衣服、食物、臥具、坐墊、醫藥以及其他生活用品，如果心懷煩惱、心有他念或放逸，不勸告也不引導他們去尋求，那麼這就是不懷煩惱的過失。如果沒做這些事，但從依據的角度來說沒有過失，那就是：生病無法行動，或者將能力委託給他人，這兩種情況。 從必要性的角度來說：不勸告和不尋求的方法是爲了調伏對方，以及守護僧團的戒律，這兩種情況。從對象的角度來說：施主具有大福報，或者自己知道能夠尋求衣物等，或者已經通過教導和引導完成了那些事情，或者以前是外道，爲了偷學佛法而來，對於這些人也沒有調伏的機緣，這三種情況。關於如何通過佛法和財物來攝受，前面已經詳細闡述過了。關於隨順他人，卻反過來行事，就是：『不與他人心相合』。如果不與他人心意相合，那麼是否懷有煩惱，這取決於具體情況，就像前面所說的那樣。如果不隨順他人，但從依據的角度來說沒有過失，那就是：生病無法行動，這是一種情況。從必要性的角度來說：他人的意願不合適，反而會造成損害，或者他人的意願合適，但與許多佛法不相符，令人不悅，爲了守護這種不悅的心情，以及守護僧團的戒律，爲了制服外道，以及通過這種方法來調伏對方，這五種情況。這些也已經詳細闡述過了。對於有功德的人，卻反過來行事，就是：『不讚嘆功德』。對於他人真實的功德，如前所述，對於信仰等等不進行讚歎，對於說得好的話不給予稱讚，那麼以單一心或三種心來說，是否懷有煩惱，就像前面所說的那樣。如果不讚嘆，但從依據的角度來說沒有過失，那就是：生病無法讚歎，或者對方的話還沒有說完，這兩種情況。從對象的角度來說：因為本性淡泊，如果讚歎功德，對方會不高興，並且知道這一點，這是一種情況。從所讚歎的內容的角度來說：功德和善說只是表面現象，這是一種情況。從必要性的角度來說：不讚嘆的方法是爲了調伏對方，以及守護僧團的戒律。
【English Translation】 If someone is poor and not given alms, and for those poor people, if one does not seek clothes, food, bedding, cushions, medicine, and other necessities according to the Dharma for the Brahmins (Brahmana, Hindu priests) and lay devotees, and if one is afflicted with afflictions, has other thoughts, or is negligent, and does not advise or guide them to seek, then this is the fault of not having afflictions. If these things are not done, but from the perspective of the basis, there is no fault, that is: being sick and unable to act, or entrusting the ability to others, these two situations. From the perspective of necessity: the method of not advising and not seeking is to subdue the other person and to protect the precepts of the Sangha (community), these two situations. From the perspective of the object: the benefactor has great merit, or one knows that one can seek clothes, etc., or one has already completed those things through teaching and guidance, or one was previously a heretic and came to steal the Dharma, and for these people, there is no opportunity to subdue them, these three situations. Regarding how to gather through Dharma and wealth, it has been explained in detail before. Regarding acting contrary to conforming to others, it is: 'Do not conform to the minds of others.' If one does not conform to the minds of others, then whether one has afflictions depends on the specific situation, as mentioned earlier. If one does not conform to others, but from the perspective of the basis, there is no fault, that is: being sick and unable to act, this is one situation. From the perspective of necessity: the wishes of others are not appropriate and will cause harm, or the wishes of others are appropriate, but they do not conform to many Dharmas and are unpleasant, in order to protect this unpleasant feeling, and to protect the precepts of the Sangha, to subdue heretics, and to subdue the other person through this method, these five situations. These have also been explained in detail. For those with virtues, acting contrary to them is: 'Do not praise virtues.' For the true virtues of others, as mentioned earlier, not praising faith, etc., and not giving praise for good words, then whether one has afflictions with a single mind or three minds is as mentioned earlier. If one does not praise, but from the perspective of the basis, there is no fault, that is: being sick and unable to praise, or the other person's words are not finished, these two situations. From the perspective of the object: because of being naturally indifferent, if one praises virtues, the other person will be unhappy, and knowing this, this is one situation. From the perspective of the content to be praised: virtues and good words are just appearances, this is one situation. From the perspective of necessity: the method of not praising is to subdue the other person and to protect the precepts of the Sangha.
ཁྲིམས་བསྲུང་བ་དང་བརྗོད་ན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དང་རྒྱགས་པ་དང་ཁེངས་པ་དང་གནོད་པར་འགྱུར་དུ་དོགས་ནས་དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་དང་མུ་སྟེགས་ཅན་ཚར་བཅད་པ་སྟེ་བཞིའོ། །ཚར་མི་གཅོད་པ་ལ་གཉིས་ལས། ཆོས་མིན་སྤྱོད་པ་དབང་དུ་མི་བྱེད་པ་ནི། རྐྱེན་དུ་འཚམ་པར་ཚར་མི་གཅོད། ཅེས་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་སྨ་དབབ་པ་དང་ཆད་པས་བཅད་པ་དང་བསྐྲད་པར་རིགས་པ་རྣམས་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་སྨ་མི་འབེབས་སམ་འབེབས་ཀྱང་ཆད་པས་མི་གཅོད་པའམ་གཅོད་ཀྱང་མི་སྐྲོད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་སེམས་གཞན་གི་གཉིས་དང་བག་མེད་པས་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཉེས་པའོ། །མ་བྱས་ཀྱང་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི། དུས་ལ་སྡོད་པ་སྟེ་གཅིག་གོ། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། གཏམ་བྱར་མི་རུང་བ་བཀའ་བློ་མི་བདེ་ཞིང་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་ཤས་ཆེ་བ་སྟེ་བཅོས་སུ་མི་རུང་བ་དང་ཤས་ཆེར་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་དང་ལྡན་པས་མྱུར་བ་མྱུར་བར་མཐུན་པར་བྱེད་པ་སྟེ་གཉིས་སོ། །དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། སྨ་འབེབས་པ་སོགས་བྱས་ན་འཐབ་པ་དང་མཚང་འབྲུ་བ་དང་འགྱེད་པ་དང་རྩོད་པར་འགྱུར་ 1-14-92b བར་མཐོང་ནས་དེ་མི་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་དགེ་འདུན་འཁྲུག་ཅིང་འབྱེ་བར་མཐོང་ནས་དེ་འགོག་པ་སྟེ་གཉིས་སོ། །འཐབ་པ་སོགས་བཞི་ནི་དང་པོ་སྤྱི་ཡིན་ལ་ལྷག་མ་གསུམ་ནི་ཤགས་ངན་དང་ལག་གིས་འགྱེད་པ་དང་བླའི་གྲར་འགྱེད་པ་ལ་གྲོ་ལུང་པས་བཤད་དོ། །བསྟན་པ་ལ་འགྲས་པ་སོགས་དབང་དུ་མི་བྱེད་པ་ནི། རྫུ་འཕྲུལ་སྡིག་ལ་སོགས་མི་བྱེད། །ཅེས་པ་སྟེ། རྫུ་འཕྲུལ་དང་མཐུ་སྣ་ཚོགས་དང་ལྡན་ན་སྐྲག་པར་བྱ་རིགས་པ་སྐྲག་པ་དང་འདུན་པར་བྱ་རིགས་པ་རྣམས་འདུན་པར་བྱ་བ་དང་བསྟན་པ་ལ་གནས་ཀྱང་སྡོམ་པ་དང་མི་ལྡན་ན་དད་པས་བྱིན་པ་མི་འཇུ་བས་དད་པས་བྱིན་པ་སྤོང་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་སྐྲག་པ་དང་འདུན་པར་མི་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཉེས་པའོ། །སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་བའི་འགྲེལ་པ་གཉིས་ཁ་ཅིག་ལས་ཉེས་བྱས་ཐ་མ་འདི་ཉོན་མོངས་ཅན་དུ་བཤད་པ་ནི་ཡི་གེ་མ་དག་པ་འདྲའོ། །སྔགས་སམ་རྫས་སྦྱོར་རོ་ཞེས་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སྐུར་བའི་ཤས་ཆེར་ཞེན་པའི་མུ་སྟེགས་ཡིན་ན་མ་བསྟན་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ཉེས་བྱས་བཅུ་གཉིས་པོ་དེ་རྣམས་ནི་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་རང་རང་གི་སྐབས་ལས་ཉམས་པར་འགྲེལ་པ་གསར་མས་བཤད་དོ། །སྙིང་བརྩེར་ལྡན་ཞིང་བྱམས་ཕྱིར་དང་། །སེམས་དགེ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད། །ཅེས་པའི་རྐང་པ་གཉིས་ནི། སྔར་བསྟན་པའི་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པའི་སྒོ་ནས་བཅས་པ་དེ་རྣམས་ལས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ་དང་ལྡན་ཞིང་སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པ་སྟེ་ཕན་པར་འདོད་པ་དང་གདུལ་བར་འདོད་པས་བྱས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པའོ། །དང་གི་སྒྲས་ནི། སེམས་ནི་ཤིན་ཏུ་ཉོན་མོངས་དང་། །སྡུག་ 1-14-93
【現代漢語翻譯】 如果說守護戒律，又恐怕導致煩惱、傲慢、自滿和損害，爲了消除這些，以及爲了降伏外道，這是四種情況。對於不降伏的情況，有兩種：不控制不如法的行為，即當情況適宜時，不降伏。這意味著，對於那些以責罵、懲罰或驅逐等方式對待眾生是合理的情況，如果由於煩惱而沒有責罵，或者即使責罵了也沒有懲罰，或者即使懲罰了也沒有驅逐，那麼這就是煩惱和顧及他人兩種過失，而由於放逸則是非煩惱的過失。即使沒有做，但從所依的角度來說沒有過失，即安住於時機，這是一種情況。從地域的角度來說，即不適合談論的地方，會讓人心煩意亂，或者內心痛苦較重，即無法調伏，或者非常知恥和有愧，迅速地隨順，這是兩種情況。從目的的角度來說，如果責罵等行為會導致爭鬥、揭短、爭辯和爭吵，看到這些情況后爲了避免發生，以及看到僧團分裂和離散后爲了阻止，這是兩種情況。爭鬥等四種情況中，第一個是總的，其餘三個是惡語相向、用手爭辯和在地位上爭辯，這是格隆巴的說法。不控制與教法相違背的行為，即『不作神通等惡事』。這意味著，如果具有神通和各種能力，對於應該恐懼的人使其恐懼，對於應該悅服的人使其悅服，即使安住于教法，但如果沒有戒律，就無法接受信施，因此爲了使他們放棄信施，如果不通過神通使他們恐懼或悅服，這就是非煩惱的過失。在某些二十戒律的註釋中，將最後一個違犯說成是煩惱，這似乎是文字錯誤。如果是對咒語或藥物混合等神通持有強烈偏見的邪見外道，即使不教導也沒有過失。這十二種違犯，新的註釋解釋說，都是爲了利益眾生而各自違背了自己的情況。『懷有慈悲心，爲了慈愛，心懷善意就沒有過失』。這兩句是指，對於之前從肯定和否定方面所制定的戒律，如果懷有慈悲心，爲了慈愛眾生，即想要利益和調伏眾生而做，就沒有過失。『和』字表示，心非常煩惱，痛苦 如果說守護戒律，又恐怕導致煩惱、傲慢、自滿和損害，爲了消除這些，以及爲了降伏外道，這是四種情況。對於不降伏的情況，有兩種：不控制不如法的行為，即當情況適宜時，不降伏。這意味著，對於那些以責罵、懲罰或驅逐等方式對待眾生是合理的情況，如果由於煩惱而沒有責罵，或者即使責罵了也沒有懲罰，或者即使懲罰了也沒有驅逐，那麼這就是煩惱和顧及他人兩種過失，而由於放逸則是非煩惱的過失。即使沒有做，但從所依的角度來說沒有過失，即安住於時機，這是一種情況。從地域的角度來說，即不適合談論的地方，會讓人心煩意亂，或者內心痛苦較重，即無法調伏，或者非常知恥和有愧，迅速地隨順，這是兩種情況。從目的的角度來說，如果責罵等行為會導致爭鬥、揭短、爭辯和爭吵，看到這些情況后爲了避免發生，以及看到僧團分裂和離散后爲了阻止，這是兩種情況。爭鬥等四種情況中，第一個是總的，其餘三個是惡語相向、用手爭辯和在地位上爭辯，這是格隆巴的說法。不控制與教法相違背的行為，即『不作神通等惡事』。這意味著，如果具有神通和各種能力，對於應該恐懼的人使其恐懼，對於應該悅服的人使其悅服，即使安住于教法，但如果沒有戒律，就無法接受信施，因此爲了使他們放棄信施，如果不通過神通使他們恐懼或悅服，這就是非煩惱的過失。在某些二十戒律的註釋中，將最後一個違犯說成是煩惱，這似乎是文字錯誤。如果是對咒語或藥物混合等神通持有強烈偏見的邪見外道，即使不教導也沒有過失。這十二種違犯，新的註釋解釋說，都是爲了利益眾生而各自違背了自己的情況。『懷有慈悲心，爲了慈愛，心懷善意就沒有過失』。這兩句是指，對於之前從肯定和否定方面所制定的戒律，如果懷有慈悲心，爲了慈愛眾生，即想要利益和調伏眾生而做，就沒有過失。『和』字表示，心非常煩惱，痛苦
【English Translation】 If we talk about upholding the precepts, there is a concern that it may lead to afflictions, arrogance, conceit, and harm. To eliminate these, and to subdue the heretics, these are four situations. Regarding the situations where one does not subdue, there are two: not controlling improper conduct, that is, when the situation is appropriate, one does not subdue. This means that for those situations where it is reasonable to treat sentient beings with scolding, punishment, or expulsion, if one does not scold due to afflictions, or even if one scolds, one does not punish, or even if one punishes, one does not expel, then these are the two faults of affliction and considering others. And due to negligence, it is a non-afflictive fault. Even if one does not act, but from the perspective of the basis, there is no fault, that is, abiding in the appropriate time, this is one situation. From the perspective of the place, that is, a place not suitable for discussion, which would cause mental distress, or where inner suffering is greater, that is, unable to be tamed, or very ashamed and conscientious, quickly complying, these are two situations. From the perspective of the purpose, if scolding and other actions would lead to fighting, exposing faults, arguing, and quarreling, seeing these situations and to prevent them from occurring, and seeing the Sangha splitting and dispersing and to prevent it, these are two situations. Among the four situations of fighting and so on, the first is general, and the remaining three are abusive language, arguing with hands, and arguing in status, this is what Grolungpa said. Not controlling actions that contradict the Dharma, that is, 'Do not perform miracles or evil deeds.' This means that if one possesses miracles and various abilities, for those who should be frightened, make them frightened, for those who should be pleased, make them pleased. Even if one abides in the Dharma, but if one does not have precepts, one cannot receive offerings given in faith. Therefore, to make them abandon offerings given in faith, if one does not frighten or please them through miracles, this is a non-afflictive fault. In some commentaries on the twenty precepts, the last transgression is described as afflictive, which seems to be a textual error. If one is a heretical outsider who is strongly biased towards incantations or drug mixtures and other miracles, even if one does not teach, there is no fault. These twelve transgressions, the new commentary explains, are all for the benefit of sentient beings, each violating their own situation. 'Having compassion, for the sake of love, there is no fault in having a virtuous mind.' These two lines refer to the precepts previously established from the aspects of affirmation and negation. If one has compassion and loves sentient beings, that is, wanting to benefit and tame sentient beings, there is no fault in doing so. The word 'and' indicates that the mind is very afflicted, suffering. If we talk about upholding the precepts, there is a concern that it may lead to afflictions, arrogance, conceit, and harm. To eliminate these, and to subdue the heretics, these are four situations. Regarding the situations where one does not subdue, there are two: not controlling improper conduct, that is, when the situation is appropriate, one does not subdue. This means that for those situations where it is reasonable to treat sentient beings with scolding, punishment, or expulsion, if one does not scold due to afflictions, or even if one scolds, one does not punish, or even if one punishes, one does not expel, then these are the two faults of affliction and considering others. And due to negligence, it is a non-afflictive fault. Even if one does not act, but from the perspective of the basis, there is no fault, that is, abiding in the appropriate time, this is one situation. From the perspective of the place, that is, a place not suitable for discussion, which would cause mental distress, or where inner suffering is greater, that is, unable to be tamed, or very ashamed and conscientious, quickly complying, these are two situations. From the perspective of the purpose, if scolding and other actions would lead to fighting, exposing faults, arguing, and quarreling, seeing these situations and to prevent them from occurring, and seeing the Sangha splitting and dispersing and to prevent it, these are two situations. Among the four situations of fighting and so on, the first is general, and the remaining three are abusive language, arguing with hands, and arguing in status, this is what Grolungpa said. Not controlling actions that contradict the Dharma, that is, 'Do not perform miracles or evil deeds.' This means that if one possesses miracles and various abilities, for those who should be frightened, make them frightened, for those who should be pleased, make them pleased. Even if one abides in the Dharma, but if one does not have precepts, one cannot receive offerings given in faith. Therefore, to make them abandon offerings given in faith, if one does not frighten or please them through miracles, this is a non-afflictive fault. In some commentaries on the twenty precepts, the last transgression is described as afflictive, which seems to be a textual error. If one is a heretical outsider who is strongly biased towards incantations or drug mixtures and other miracles, even if one does not teach, there is no fault. These twelve transgressions, the new commentary explains, are all for the benefit of sentient beings, each violating their own situation. 'Having compassion, for the sake of love, there is no fault in having a virtuous mind.' These two lines refer to the precepts previously established from the aspects of affirmation and negation. If one has compassion and loves sentient beings, that is, wanting to benefit and tame sentient beings, there is no fault in doing so. The word 'and' indicates that the mind is very afflicted, suffering.
a བསྔལ་ཚོར་བས་ཉེན་པ་དང་། །གཉིད་དང་མྱོས་པ་དག་ལ་ནི། །བྱུང་བ་ལ་ཡང་ཉེས་པ་མེད། །ཅེས་པ་རྣམས་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སློབ་དཔོན་བྱང་ཆུབ་བཟང་པོས་བཤད་དེ། སྐབས་འདིར་གཞུང་ལས་སེམས་འཁྲུགས་པ་དང་ཚོར་བས་ཉེན་པ་ལ་ཉེས་མེད་དུ་གསུངས་པ་དེ་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པར་བཞེད་དོ། །སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཞི་བ་འཚོ་ནི། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆགས་པ་ཉེས་པ་ཆུང་བར་གསུངས་པའི་སྐབས་ཀྱི་ཉེས་མེད་དེ་གཞུང་འདིས་བསྡུས་པར་བཞེད་དེ་འདི་ལེགས་སོ། ། ༈ དེ་ལས་སེམས་བསྲུང་བའི་ཚུལ། གཉིས་པ་དེ་ལས་སེམས་བསྲུང་བའི་ཚུལ་ནི། བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་གཞི་སྔར་བཤད་པ་འདི་དག་ནི་མདོ་སྡེ་ལས་དངོས་སུ་བྱུང་བ་ཤ་སྟག་སྟེ་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་ལ་བརྩམས་ནས་སྟོན་པས་མདོ་སྡེ་གཞན་དང་གཞན་དུ་ཐོར་བུ་ཐོར་བུར་གསུངས་པའི་ཐོར་བུ་དེ་དག་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་མ་མོ་འདིར་ཕྱོགས་གཅིག་དང་རྒྱུན་གཅིག་ཏུ་ཚང་བར་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བཤད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་བཟོ་དང་བྲལ་བའི་བསླབ་པའི་གནས་ལ་བསླབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་བྱང་སེམས་གུས་པ་སྐྱེས་པས་བསམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུམ་གྱིས་གཞན་ལས་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་ནས་བསླབ་པ་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་མཆོག་ཏུ་གུས་པར་བྱས་ཏེ་ཇི་ལྟར་བཅས་པ་ལས་མི་འགལ་བར་བསླབ་པར་བྱའོ། །བསམ་པ་གསུམ་ནི། དེ་དག་ལ་སློབ་པར་འདོད་པའི་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་བྱང་ཆུབ་འདོད་པའི་བསམ་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་བསམ་པའོ། །འདི་གསུམ་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་ལ་བསླབ་པ་ལ་འགྲེལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཆད་ 1-14-93b ཀྱང་དང་པོ་བསླབ་པའི་རང་བཞིན་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་ལ་སློབ་འདོད་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་ཆེད་དུ་བྱ་བ་བྱང་ཆུབ་དང་གཞན་དོན་གྱི་ཕྱིར་དུ་སློབ་པ་ལ་བཤད་ན་ལེགས་པར་མཐོང་ངོ་། །དང་པོར་སྡོམ་པ་བླངས་པའི་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་ཀྱང་ཉེས་པ་མི་འབྱུང་བར་གུས་པ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །བྱང་སའི་ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས་ཀྱང་། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་དག་བདག་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འོ་ཞེས་ཁས་འཆེ་བར་གནས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་རྣམས་ལ་ལེགས་པར་མི་སྒྲུབ་པ་དེ་དག་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྟར་བཅོས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་དག་བདག་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་འཆེ་བར་གནས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ལེགས་པར་སློབ་པ་དེ་དག་ནི་ཡང་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་འདི་དག་ནི་གྲུབ་ནའང་ལེགས་ཀྱི་མ་གྲུབ་ནའང་དེ་ལྟ་བས་མོད་སྙམ་དུ་མི་བསམ་པར་གནད་ཀྱི་གདམས་པར་བལྟས་ཏེ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་ཕར་ཕྱིན་དང་བསྡུ་བ་བཞི་སྤྱོད་པ་ལ་མ་མཐར་བྱས
【現代漢語翻譯】 『被痛苦感受所困擾，以及睡眠和醉酒等，即使發生也沒有過錯。』這些都是總結性的說法。正如導師寂天菩薩所說，在此處，經文中說心煩意亂和被感受所困擾沒有過錯，他認為這是用兩句偈頌來概括的。而偉大的導師寂護則認為，下面將要講到的貪執是較小的過錯，經文中的『沒有過錯』是由這段話來概括的，這種說法是很好的。 從那以後守護心的方法： 第二，從那以後守護心的方法是：菩薩們所學的這些基礎，都是直接出自經藏，完全基於三種戒律，佛陀在不同的經藏中零散地宣說，這些零散的部分，由聖者無著在菩薩藏的母體中，彙集成一個整體和連續的體系。因此，爲了學習不帶自造成分的學處，菩薩以恭敬心生起的三種圓滿發心，從他人處如法受戒后，從內心深處極其恭敬地學習，不違背所制定的戒律。三種發心是：想要學習這些戒律的清淨髮心，想要成佛的發心，以及想要利益眾生的發心。這三種發心在註釋中也被解釋為學習三種戒律。 然而，我認為最好將第一個解釋為想要學習三種戒律的自性，后兩個解釋為爲了成佛和利益他人而學習。首先，從受戒之初，就要生起極大的恭敬心，不犯過錯。《菩薩地》第十八品中也說：『其中，如果有些菩薩自稱是菩薩，卻不認真修習菩薩的學處，那麼要知道，這些人是偽裝成菩薩的人，不是真正的菩薩。如果有些菩薩自稱是菩薩，並且認真學習菩薩的學處，那麼要知道，這些人是真正的菩薩。』即使這些已經成就，或者沒有成就，也不要認為『就這樣吧』，而要將其視為重要的教誨，受持菩薩戒后，在修持六度和四攝時，要堅持到底。
【English Translation】 'Being troubled by painful feelings, as well as sleep and intoxication, even if they occur, there is no fault.' These are summary statements. As stated by the teacher Shantideva, here, the scriptures say that there is no fault in being disturbed and troubled by feelings, and he believes that this is summarized by two verses. The great teacher Śāntarakṣita, however, believes that the attachment mentioned below is a minor fault, and the 'no fault' in the scriptures is summarized by this passage, which is a good statement. From then on, the method of guarding the mind: Second, the method of guarding the mind from then on is: These foundations of learning for Bodhisattvas are all directly from the Sutra Pitaka, based entirely on the three trainings in morality (ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་, trīṇi śīlāni, 三尸羅, 三種戒律), and the Buddha taught them piecemeal in various Sutras. These scattered parts were compiled by the noble Asaṅga into a complete and continuous system in this mother of the Bodhisattva Pitaka. Therefore, in order to learn the precepts that are free from self-creation, the Bodhisattva, with the three perfect intentions arising from reverence, after properly taking vows from others, should learn with utmost reverence from the depths of their heart, without contradicting the established precepts. The three intentions are: the pure intention to learn these precepts, the intention to attain enlightenment, and the intention to benefit sentient beings. These three intentions are also explained in the commentaries as learning the three trainings in morality. However, I think it is better to explain the first as the nature of wanting to learn the three trainings in morality, and the latter two as learning for the sake of attaining enlightenment and benefiting others. First, from the very beginning of taking the vows, one should generate great reverence and avoid making mistakes. The eighteenth chapter of the Bodhisattvabhūmi also says: 'Among them, if some Bodhisattvas claim to be Bodhisattvas but do not diligently practice the Bodhisattva's precepts, then know that these people are disguised as Bodhisattvas and are not true Bodhisattvas. If some Bodhisattvas claim to be Bodhisattvas and diligently learn the Bodhisattva's precepts, then know that these people are true Bodhisattvas.' Even if these are accomplished, or not accomplished, do not think 'let it be', but regard it as an important teaching, and after taking the Bodhisattva vows, persevere in practicing the perfections and the four means of attraction.
་ཏེ་སྤྲོ་ཤུགས་ཆེན་པོས་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཚུལ་རྣམས་མཐའ་དག་པར་ཤེས་ནས་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་ལམ་དུ་གཤེགས་པའི་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱའི། བསྟན་པའི་གནད་མཐའ་དག་པར་མི་ཤེས་པའི་སྤོང་བ་པ་འགའ་ཞིག་ལ་བལྟ་བར་མི་བྱའོ། ། ༈ ཉམས་ན་ཕྱིར་བཅོས་ཐབས། གསུམ་པ་ཉམས་ན་ཕྱིར་བཅོས་པའི་ཐབས་ནི། མ་གོས་པར་བྱ་བ་ལ་འབད་ཀྱང་མི་ཤེས་པ་དང་བག་མེད་པ་དང་ཉོན་མོངས་མང་བ་དང་མ་གུས་པ་སྟེ་ལྟུང་བ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་བཞིས་ཉེས་པ་བྱུང་ན་ཡང་ཆོས་ 1-14-94a བཞིན་སླར་གསོ་བས་ཉེས་པ་ལས་གསོ་བར་བྱའོ། །ཕམ་པ་ལས་གཞན་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ལས་འགལ་བའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཉེས་བྱས་སུ་འདུས་ཀྱི་སོ་ཐར་ལྟར་ཉེས་པའི་རིས་མང་པོ་མེད་དོ། །དེ་དག་བྱུང་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་པའམ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བ་གང་རུང་བཤགས་པའི་དག་གི་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་ཅིང་འཛིན་ནུས་པ་ལ་བཤགས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་ལྡན་ནི་དགེ་སློང་ཕ་མ་དགོས་ཏེ། དགེ་ཚུལ་སོགས་ནི་སོ་ཐར་གྱི་ཡང་ལྟུང་བ་བཤགས་པའི་ཡུལ་དུ་མི་རུང་བས་སོ། །འཆགས་པའི་རྟེན་རབ་བྱུང་ཡིན་ན་བཤགས་ཡུལ་རབ་བྱུང་ཡོད་ན་བྱང་སེམས་ཁྱིམ་པ་ལ་ཡང་མི་རུང་ངམ་སྙམ་མོ། །གལ་ཏེ་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོས་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་བྱུང་ན་དེས་སྡོམ་པ་བཏང་བ་ལན་གཉིས་སུ་སླར་ཡང་ནོད་པར་བྱ་བར་གཞུང་འདིར་གསུངས་སོ། །བསྡུ་བར་ཡང་གལ་ཏེ་ཕྱིར་བླང་བའི་སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཐོབ་པར་གྱུར་ན་ཡང་ཕྱིར་བླང་བར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་བོད་ཁ་ཅིག་ལན་གཉིས་ལས་བསྐྱར་དུ་མི་རུང་ཞེས་པ་དང་། ཁ་ཅིག་དང་པོ་བླངས་པ་དང་ཕྱིས་ལན་གཉིས་ཏེ་ལན་གསུམ་བསྐྱར་དུ་གནང་གི་དེ་ལས་ལྷག་པ་ནི་ངོ་ཚ་མེད་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར་བས་མ་གནང་ངོ་། །ཞེས་བཞེད་པ་ནི། གཞུང་འདིར་ལན་གཉིས་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་པར་སེམས་ཀྱང་མི་འཐད་དེ། ལན་གཉིས་ཞེས་པ་ནི། དང་པོར་སྔར་བླངས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་གཉིས་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ཕན་ཆད་མི་རུང་བའི་ཚིག་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཁུངས་ཐུབ་པའི་རྒྱ་གཞུང་ལས་ཀྱང་ཚད་དེ་ལྟར་བཟུང་བ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། 1-14-94b ས་མུ་དྲའི་འགྲེལ་པ་ལས། ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་བརྒྱ་ལ་ཉེས་པ་ཆེན་པོ་བྱུང་ན་ཡང་དགེ་འདུན་ལ་བཤགས་ནས་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་བསམ་པས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དེ་བསམ་པ་དག་པས་སླར་ཡང་བླང་བར་བྱའོ། །ལན་གཉིས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་ཁོ་ནར་ཆད་པར་མི་གཟུང་སྟེ་ཐོག་མར་བླང་བ་ལ་ལྟོས་ནས། ཕྱི་ནས་ཡང་ལེན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་གཉིས་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །གལ་ཏེ་ཟག་པ་འབྲིང་གི་ཉེས་པ་བྱུང་ན་ནི་དེས་གསུམ་མམ་དེ་ཡན་ཆད་ལ་ཉེས་བྱས་བཤགས་པར་བྱ་སྟེ་མདུན་དུ་འདུག
【現代漢語翻譯】 因此，應當以極大的熱情，通曉諸佛所教導的深廣之法，追隨大車道（Mahāyāna，大乘）聖者的足跡。不應效仿那些對佛法要義一知半解的修行者。 如果戒律有所虧損，補救之法： 第三，關於戒律虧損后的補救方法：雖然努力避免違犯，但由於無知、放逸、煩惱熾盛和不恭敬等導致墮落的四種原因而產生過失時，應如法恢復，從而從過失中解脫。除了根本墮（Parajika）之外，菩薩戒中所有違犯都屬於輕罪（Duskrta），不像別解脫戒（Pratimoksha）那樣有多種罪行。如果發生這些過失，應向聲聞乘（Śrāvakayāna）或大乘（Mahāyāna）中，精通並能理解和掌握懺悔儀軌詞義的人懺悔。此外，如果沒有菩薩戒，則需要持有別解脫戒的比丘或比丘尼作為懺悔對象，因為沙彌等不能作為懺悔重罪的對象。如果懺悔的所依是出家人，那麼有出家人作為懺悔對象，是否菩薩居士也可以呢？如果由於極大的煩惱而犯下類似根本墮的罪行，本論中說，應當兩次捨棄戒律，然後重新受戒。總結來說，如果生起完全清凈的捨棄之心，也應當捨棄（戒律）。 經中說：『如果生起完全清凈的捨棄之心，也應當捨棄（戒律）。』有些藏人認為，戒律只能重受兩次，有些則認為，第一次受戒之後，加上後來的兩次，總共可以重受三次，超過這個次數就會變得非常無恥，因此不允許。他們認為本論中『兩次』的意思就是這樣，但我認為這種觀點不合理。因為『兩次』是指相對於第一次受戒而言的第二次，並沒有說此後就不能再受戒。而且，在可靠的印度論典中也沒有發現這樣的限制。 《海論》（Samudra-vyākhyā）中說：『即使由於煩惱的驅使而犯下百種大罪，也應向僧眾懺悔，並以利益一切眾生的發心生起菩提心，以清凈的發心再次受戒。』所謂『兩次』，並非僅限於兩次，而是相對於最初受戒而言，之後再次受戒，這被稱為『兩次』。 如果犯了中等程度的罪過，則應向三人或三人以上懺悔輕罪，並在他們面前。
【English Translation】 Therefore, with great enthusiasm, one should understand all the profound and vast aspects of the Victorious One's teachings and follow in the footsteps of the great chariot-wayfarers (Mahāyāna practitioners). One should not look to some renunciates who do not fully understand all the key points of the teachings. Methods for Rectifying Breaches: Third, regarding the methods for rectifying breaches: Although one strives to avoid transgressions, if faults occur due to the four causes of downfall—ignorance, carelessness, strong afflictions, and disrespect—one should purify oneself of these faults by restoring the precepts in accordance with the Dharma. All transgressions of the Bodhisattva precepts other than defeat (Parajika) are included in the category of minor offenses (Duskrta); unlike the Pratimoksha, there are not many categories of offenses. If these occur, one should confess to someone who is either a follower of the Hearer Vehicle (Śrāvakayāna) or the Great Vehicle (Mahāyāna), who understands and can retain the meaning of the words of the purification ritual. Moreover, if one does not have the Bodhisattva vows, one needs a fully ordained monk or nun holding the Pratimoksha vows as the object of confession, because novices, etc., are not suitable as objects for confessing grave offenses. If the basis for confession is a monastic, and there is a monastic available as the object of confession, one might wonder if a lay Bodhisattva is also acceptable. If, due to great afflictions, a transgression similar to a root downfall occurs, this text states that one should relinquish the vows twice and then retake them. To summarize, even if a completely pure intention to relinquish the vows arises, one should still relinquish them. It is said, 'Even if a completely pure intention to relinquish the vows arises, one should still relinquish them.' Some Tibetans believe that one can only retake the vows twice, while others believe that after the initial taking of the vows, one can retake them twice more, for a total of three times; exceeding this number would be considered extremely shameless and is therefore not allowed. They think that this is the meaning of 'twice' in this text, but I believe this view is unreasonable. Because 'twice' refers to the second time relative to the first taking of the vows, it does not say that one cannot take them again after that. Moreover, such a limitation is not found in reliable Indian treatises. The Samudra-vyākhyā states: 'Even if one commits a hundred great offenses due to the influence of afflictions, one should confess to the Sangha and generate the mind of enlightenment with the intention of benefiting all beings, and retake the vows with a pure intention.' The term 'twice' should not be taken as limited to only two times, but rather in relation to the initial taking of the vows, the subsequent retaking is called 'twice'. If one commits a medium-level offense, one should confess the minor offense to three or more people, and be present before them.
་ནས་ཐོག་མར་ལྟུང་བ་གང་བྱུང་བའི་དངོས་པོ་བརྗོད་དེ་དེ་ནས་འདི་སྐད་ཅེས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དགོངས་སུ་གསོལ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ལ་ཇི་སྐད་ཡོངས་སུ་བརྗོད་པའི་གཞི་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འདུལ་བ་དང་འགལ་བའི་ཉེས་བྱས་ཀྱི་ནོངས་པ་བྱུང་སྟེ། ཞེས་བརྗོད་ལ་ལྷག་མ་ནི་དགེ་སློང་ཉེས་བྱས་འཆགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཉེས་བྱས་ཀྱི་ནོངས་པ་ཞེས་པའི་འོག་ཏུ་ལྟུང་བ་གང་བྱུང་བའི་མིང་བརྗོད་དེ། དཔེར་ན་བདག་བསྟོད་དམ་གཞན་ལ་སྨོད་པ་བྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །ལྷག་མའི་ཚིག་ནི་འགྲེལ་པ་རྙིང་མ་ལས། དེ་དག་ཚེ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་བདག་འཆགས་ཤིང་མཐོལ་ཏེ་མི་འཆབ་བོ། །བཤགས་ཤིང་མཐོལ་བས་བདག་བདེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་གྱི་མ་མཐོལ་ཞིང་མ་བཤགས་ན་བདེ་བར་གནས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཁྱོད་ཀྱི་འདི་རྣམས་ཉེས་པར་མཐོང་ངམ་ཞེས་སྨྲས་ན་མཐོང་ངོ་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱའོ། །ཕྱིས་ཀྱང་སྡོམ་པར་བྱེད་དམ་ཞེས་སྨྲས་ན་ཆོས་བཞིན་འདུལ་བ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་སྤྱི་བོས་ནོད་པར་བགྱིའོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ 1-14-95a ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འགྲེལ་པ་གསར་མ་ལས་ནི། ཤེས་ཤིང་མཐོང་ལ་དྲན་ན་ཆོས་བཞིན་འདུལ་བ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་སྤྱི་བོས་ནོད་པར་བགྱིའོ་ཞེས་བཤད་ལ། དེའི་ཚེ་ལུས་ཀྱི་སྤྱོད་ལམ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། དེ་རྣམས་ལ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་ཕྱག་བྱས་ལ་དམའ་བའི་ཕྱོགས་སུ་ཙོག་ཙོག་པོར་འདུག་སྟེ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་ཞེས་གསུངས་སོ། །འགྲེལ་པ་གཞན་རྣམས་སུ་སྡོམ་མམ་ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ་ལེགས་པར་བསྡམ་པར་བགྱིའོ་ཞེས་པ་ཙམ་ཞིག་བཤད་དོ། །ཀུན་དཀྲིས་ཆུང་ངུས་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་བྱུང་བ་དང་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཉེས་པ་རྣམས་ནི་གཅིག་གི་མདུན་དུ་བཤགས་པར་བྱ་སྟེ་ཆོ་ག་ནི་སྔར་ལྟར་རོ། །གང་གི་མདུན་དུ་བཤགས་པར་བྱ་བའི་གང་ཟག་མཐུན་པའམ་བཤགས་ཡུལ་འོས་པ་མེད་ན་ཕྱིན་ཆད་མི་བྱ་བར་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞིང་ཕྱིན་ཆད་ཀྱང་བསྡམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཉེས་པ་དེ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱའོ། །འདི་ལ་ཛི་ན་པུ་ཏྲ་སོགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ཉེས་པ་མེད་པར་སྟོན་པ་ནི་དོན་མིན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པར། སྡོམ་པ་སླར་ཡང་བླང་བར་བྱ། །ཟག་པ་འབྲིང་ནི་གསུམ་ལ་བཤགས། །གཅིག་གི་མདུན་དུ་ལྷག་མ་རྣམས། །ཉོན་མོངས་མི་མོངས་བདག་སེམས་བཞིན། །ཞེས་པས་བསྡུས་ནས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་རྐང་པ་ཐ་མའི་དོན་ནི། ཉོན་མོངས་ཅན་དང་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཉེས་བྱས་རྣམས་ནི་མཐུན་པའི་གང་ཟག་མེད་ན་རང་གི་སེམས་གཅིག་ཏུ་ཁྲེལ་ཡོད་པ་དང་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་དུལ་བ་ 1-14-95b དང་ཞི་བ་དང་ཕྱིས་མི་བྱ་བའི་བསམ་པ་ཅན་དབང་དུ་བྱས་ལ་བཤགས་པར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ག
【現代漢語翻譯】 首先陳述最初所犯的墮罪之事物，然後這樣說：『具壽請垂聽，我名為…，于如是所說之基礎上，犯了違背菩薩律儀的罪過。』其餘部分應如比丘懺悔罪過一樣陳述。在『罪過之過失』之後，陳述所犯墮罪之名稱，例如『我犯了自讚或譭謗他人』等。關於其餘的語句，舊的註釋中說：『我向具壽們懺悔並坦白，不隱瞞。懺悔和坦白后，我將安樂而住；若不坦白和懺悔，則不安樂而住。』如果對方說：『你認為這些是過錯嗎？』應回答『我認為是』。如果問：『以後還會守護嗎？』應回答：『我將如法如律地以頭頂禮領受。』應如此重複兩三次。 新的註釋中說：『如果知道、見到並憶念，就應如法如律地以頭頂禮領受。』關於此時身體的姿勢，該註釋中說：『應合掌向他們致敬，坐在較低的位置，合掌。』其他註釋中只說了回答『會好好守護』以迴應『會守護嗎？』的問題。 如果發生瞭如小罪聚中所說的失敗之處，以及除此之外的其他罪過，應在一人面前懺悔，儀軌如前。如果沒有可以懺悔的對象，或者沒有適合懺悔之處，就應發誓以後不再犯，並且以後也會守護。如此行事，罪過即可消除。吉納普特拉等人通過加持來顯示沒有罪過，這並非正意。他們也在《二十誓句》中總結說：『應再次受持誓句，中等罪向三人懺悔，其餘罪向一人懺悔，隨順自心之調伏與不調伏。』 其中最後一句的意思是：對於有煩惱和無煩惱的罪過，如果沒有合適的懺悔對象，就應以慚愧、羞恥、調伏、寂靜以及以後不再犯的意念來調伏自己的心，並如是懺悔。
【English Translation】 First, state the matter of the initial downfall, and then say: 'Venerable ones, please listen. I, named..., on the basis of what has been said, have committed a transgression that violates the Bodhisattva's discipline.' The remainder should be stated as a bhikshu confesses transgressions. After 'fault of transgression,' state the name of the downfall committed, such as 'I have committed self-praise or disparagement of others.' Regarding the remaining words, the old commentary says: 'I confess and admit to the venerable ones, without concealing. Having confessed and admitted, I will dwell in peace; if I do not admit and confess, I will not dwell in peace.' If they say, 'Do you see these as faults?' one should say, 'I do.' If they ask, 'Will you restrain yourself in the future?' one should answer, 'I will receive it with the crown of my head, according to the Dharma and the discipline.' This should be repeated two or three times. The new commentary says: 'If one knows, sees, and remembers, one should receive it with the crown of one's head, according to the Dharma and the discipline.' Regarding the physical conduct at that time, the same commentary says: 'One should prostrate to them with palms joined, sit in a low place, and join palms.' Other commentaries only state answering 'I will restrain well' in response to the question 'Will you restrain?' If a fault such as a defeat as mentioned in the Minor Compendium has occurred, and other faults besides that, one should confess in front of one person, with the ritual as before. If there is no suitable person to confess to, or no suitable place to confess, one should generate the thought of not doing it in the future, and also restrain oneself in the future. By doing so, the fault will be eliminated. It is not the intention that Jinaputra and others show that there is no fault through blessings. They also summarized in the Twenty Commitments: 'One should take the vows again, confess medium transgressions to three, and the remaining to one, according to whether one's mind is afflicted or unafflicted.' The meaning of the last line is: For transgressions that are afflicted and unafflicted, if there is no suitable person, one should subdue one's own mind with shame, embarrassment, discipline, peace, and the intention not to do it in the future, and confess in that way.
ང་ཟག་གཅིག་གི་མདུན་དུ་ཡང་བཤགས་པར་བྱའོ། །རང་གི་སེམས་བཞིན་དུ་ཞེས་པའི་དཔེ་བསྟན་པས་ཀྱང་ཉེས་པ་གསོ་བའི་ཐབས་གཞན་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་སློབ་དཔོན་ཞི་བ་འཚོས་བཤད་ཅིང་དེའི་ཤེས་བྱེད་དུ་མཐུན་པའི་གང་ཟག་མེད་ན་ཞེས་སོགས་དྲངས་ནས་ཚུལ་དེ་ཟག་པ་ཆུང་འབྲིང་ལ་ཡང་སྦྱོར་བར་བཞེད་དོ། །དེ་ལ་སློབ་དཔོན་བྱང་ཆུབ་བཟང་པོས་ཟག་པ་ཆུང་འབྲིང་གི་ལྟུང་བ་དང་ཉེས་བྱས་གཞན་རྣམས་ནི་ཕྱིར་བཅོས་པའི་ཚུལ་གཏན་མི་མཚུངས་ཏེ་འདི་ལྟར་ཆུང་འབྲིང་གཉིས་ནི་གནས་དེར་གསུམ་དང་གཅིག་མ་རྙེད་ཀྱང་གཞན་དུ་འཚོལ་དགོས་ལ་ཉེས་བྱས་ལ་ནི་གནས་དེར་གང་ཟག་གཅིག་མ་རྙེད་ཀྱང་གཞན་དུ་འཚོལ་མི་དགོས་ཏེ་རང་སེམས་ལ་བསྡམས་པའི་སྒོ་ནས་ལྡང་བའི་ཕྱིར་མ་ངེས་ལ་སྔ་མ་གཉིས་ནི་ངེས་པའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གསུམ་ལ་ཞེས་པ་དང་གཅིག་གི་མདུན་དུ་ཞེས་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པར་བཤད་པ་མི་རིགས་པས་གསུམ་ལས་ཉུང་བ་ལ་བཤགས་ཀྱང་མི་འདག་ན་བསྡམས་པས་འདག་པའི་གོ་སྐབས་ག་ལ་ཡོད། བདག་སེམས་བཞིན་ཞེས་བྱང་ས་ལས་མ་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་འདོན་པ་ནི་ལོག་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་མི་མོངས་བདག་སེམས་ལའོ། །ཞེས་བྱའོ། །བྱང་ས་ལས་ཀྱང་འབྲིང་དང་ཆུང་ངུའི་ལྟུང་བ་ལ་གསུམ་དང་གཅིག་གི་མདུན་དུ་ཞེས་པ་དང་ལྟུང་བ་གཞན་རྣམས་ལ་མཐུན་པའི་གང་ཟག་མེད་ན་སེམས་ཀྱིས་སྡོམ་པར་གསུངས་སོ། །ཞེས་འགྲེལ་པ་རྙིང་མའི་ལུགས་སུན་འབྱིན་པར་སྣང་ངོ་། །འདི་ནི་འཐད་པར་མ་མཐོང་སྟེ་བྱང་སེམས་ལས། ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཆུང་ངུས་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་བྱུང་བ་དང་དེ་ལས་གཞན་པའི་ 1-14-96a ཉེས་པ་རྣམས་ནི་གཅིག་གི་མདུན་དུ་བཤགས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གང་གི་མདུན་དུ་བཤགས་པར་བྱ་བའི་གང་ཟག་མཐུན་པ་མེད་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བསམ་པ་ཐེག་པ་ནས་ཕྱིན་ཆད་མི་བྱ་བར་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞིང་ཕྱིན་ཆད་ཀྱང་བསྡམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཉེས་པ་དེ་ལས་བྱུང་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་ཟག་པ་ཆུང་ངུའི་ཕྱིར་བཅོས་ཉེས་བྱས་གཞན་རྣམས་དང་འདྲ་བར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་གསུངས་ལ་དེ་རུང་ན་ཟག་པ་འབྲིང་གི་ལྟུང་བ་ལ་ཡང་རིགས་པ་ཤིན་ཏུ་མཚུངས་ཏེ། བསམ་པས་ལྟུང་བ་ལས་ལྡང་གི་ཆད་ལས་ལ་ངེས་པར་མི་ལྟོས་པ་ལྟུང་བ་ཕྱིར་བཅོས་ཀྱི་སྤྱི་གཞུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་བྱང་ས་ལས། བདག་སེམས་བཞིན་གྱི་སྒྲ་དངོས་སུ་མེད་ཀྱང་གཅིག་གི་མདུན་དུ་བཤགས་ན་འདག་པ་བཞིན་དུ་དེ་མེད་པ་ན་རང་གི་སེམས་ལ་བསྡམས་པས་འདག་པར་གསུངས་པས་དོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་བྱས་རྣམས་ཡུལ་ཡོད་ན་གཅིག་ལ་བཤགས་དགོས་ལ་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ནི་ཡུལ་ཡོད་ཀྱང་སེམས་ལ་བསྡམས་པས་འདག་གོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཁྱད་པར་མེད་པར་བྱང་ས་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཟག་པ་ཆུང་འབྲིང་
【現代漢語翻譯】 此外，我也要在一個人面前懺悔。如『隨自心』所示範例，也展示了彌補過失的其他方法。寂護論師曾如此說道，並引用『如果沒有志同道合之人』等作為論據，認為此方法也適用於輕微和中等的罪過。對此，菩提賢論師認為，輕微和中等的墮落以及其他過錯的補救方法完全不同。例如，對於輕微和中等的罪過，即使在原地找不到三位或一位僧人，也需要在其他地方尋找；而對於過錯，即使在原地找不到一個人，也不需要在其他地方尋找，因為可以通過約束自心來彌補，所以是不確定的，而前兩者是確定的。如果不是這樣，那麼『在三人面前』和『在一人面前』等分別確定地說明了懺悔的對象，如果向少於三人懺悔也不能清凈，那麼通過約束自心來清凈的機會又在哪裡呢？因為《菩薩地》中沒有提到『隨自心』。因此，如此唸誦是錯誤的。所以，應該說『煩惱或非煩惱，在於自心』。《菩薩地》中也說，對於中等和輕微的墮落，要在三人或一人面前懺悔，對於其他墮落，如果沒有志同道合之人，則用心來約束。這似乎是在駁斥舊註疏的觀點。我認為這並不合理，因為在《菩薩地》中明確地說：『完全纏繞的小罪，如犯根本罪一樣的罪行，以及除此之外的其他過錯，都應知曉要在一人面前懺悔。如果沒有可以懺悔的志同道合之人，菩薩應從發菩提心之後不再作惡，並約束自己。這樣做了，就可以從罪過中解脫。』如此清楚地說明了輕微罪過的補救方法與其他過錯相同。如果這可以接受，那麼對於中等罪過的墮落，道理也非常相似。因為通過意樂可以從墮落中恢復，不一定需要戒律，這是補救墮落的一般原則。而且，《菩薩地》中雖然沒有明確提到『隨自心』這個詞，但就像在一人面前懺悔可以清凈一樣，如果沒有（懺悔的對象），那麼通過約束自己的心也可以清凈，因為這是有意義的。有些人說，有煩惱的過錯需要在有對境時向一人懺悔，而沒有煩惱的過錯即使有對境也可以通過約束自心來清凈，這種說法是不合理的，因為《菩薩地》中沒有做這樣的區分。因此，輕微和中等的罪過 I shall also confess before one person. The example of 'according to one's own mind' also shows another way to remedy offenses. Master Śāntarakṣita said this, and as evidence, he quoted 'if there is no agreeable person,' etc., and considered that this method also applies to minor and moderate transgressions. On this, Master Bodhibhadra considered that the methods of restoring minor and moderate transgressions and other misdeeds are completely different. For example, for the two, minor and moderate, even if three or one are not found in that place, they must be sought elsewhere, but for misdeeds, even if one person is not found in that place, it is not necessary to seek elsewhere, because it arises from restraining one's own mind, so it is uncertain, while the former two are certain. If it were not so, it would not be reasonable to specifically state 'before three' and 'before one,' and if confessing to fewer than three does not purify, then how could there be an opportunity to purify by restraining? Because 'according to one's own mind' is not mentioned in the Bodhisattvabhumi. Therefore, reciting it in that way is wrong. Therefore, it should be said, 'Affliction or non-affliction is in one's own mind.' In the Bodhisattvabhumi, it is also said that for moderate and minor transgressions, it is before three or one, and for other transgressions, if there is no agreeable person, one should restrain with the mind. This seems to refute the old commentary's view. This is not seen as reasonable, because in the Bodhisattva section, it says: 'Minor offenses that are completely binding, such as those that are like a defeat, and other offenses besides those, should be known to be confessed before one person. If there is no agreeable person before whom to confess, the Bodhisattva should generate the mind not to do evil from the time of generating the thought, and should restrain himself from then on. If he does so, it is said that he is freed from that offense.' Thus, it is very clearly stated that the restoration of minor transgressions is similar to other misdeeds, and if that is acceptable, then the reasoning is very similar for moderate transgressions as well. Because arising from transgression by intention does not necessarily depend on the precepts, it is the general principle of restoring transgressions, and in the Bodhisattvabhumi, although the phrase 'according to one's own mind' is not explicitly present, just as confessing before one purifies, so if that is not present, it is said that restraining one's own mind purifies, because it is meaningful. Some say that afflictive misdeeds must be confessed to one if there is an object, while non-afflictive ones can be purified by restraining the mind even if there is an object, which is unreasonable, because it is stated in the Bodhisattvabhumi without distinction. Therefore, minor and moderate transgressions
【English Translation】 Furthermore, I shall also confess before one person. The example of 'according to one's own mind' also shows another way to remedy offenses. Master Śāntarakṣita said this, and as evidence, he quoted 'if there is no agreeable person,' etc., and considered that this method also applies to minor and moderate transgressions. On this, Master Bodhibhadra considered that the methods of restoring minor and moderate transgressions and other misdeeds are completely different. For example, for the two, minor and moderate, even if three or one are not found in that place, they must be sought elsewhere, but for misdeeds, even if one person is not found in that place, it is not necessary to seek elsewhere, because it arises from restraining one's own mind, so it is uncertain, while the former two are certain. If it were not so, it would not be reasonable to specifically state 'before three' and 'before one,' and if confessing to fewer than three does not purify, then how could there be an opportunity to purify by restraining? Because 'according to one's own mind' is not mentioned in the Bodhisattvabhumi. Therefore, reciting it in that way is wrong. Therefore, it should be said, 'Affliction or non-affliction is in one's own mind.' In the Bodhisattvabhumi, it is also said that for moderate and minor transgressions, it is before three or one, and for other transgressions, if there is no agreeable person, one should restrain with the mind. This seems to refute the old commentary's view. This is not seen as reasonable, because in the Bodhisattva section, it says: 'Minor offenses that are completely binding, such as those that are like a defeat, and other offenses besides those, should be known to be confessed before one person. If there is no agreeable person before whom to confess, the Bodhisattva should generate the mind not to do evil from the time of generating the thought, and should restrain himself from then on. If he does so, it is said that he is freed from that offense.' Thus, it is very clearly stated that the restoration of minor transgressions is similar to other misdeeds, and if that is acceptable, then the reasoning is very similar for moderate transgressions as well. Because arising from transgression by intention does not necessarily depend on the precepts, it is the general principle of restoring transgressions, and in the Bodhisattvabhumi, although the phrase 'according to one's own mind' is not explicitly present, just as confessing before one purifies, so if that is not present, it is said that restraining one's own mind purifies, because it is meaningful. Some say that afflictive misdeeds must be confessed to one if there is an object, while non-afflictive ones can be purified by restraining the mind even if there is an object, which is unreasonable, because it is stated in the Bodhisattvabhumi without distinction. Therefore, minor and moderate transgressions
དང་ཉེས་བྱས་ཞེ་ལྔ་ནི་ཡུལ་ཡོད་ན་བསྡམས་པ་ཙམ་གྱིས་མི་འདག་པས་གཞུང་ནས་གསུངས་པ་བཞིན་བྱའོ། །དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་ཉེས་པ་རྣམས་ནི་གང་ཟག་གཅིག་ལ་བཤགས་ན་ནི་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་སྐྱེ་སླ་བས་ཤིན་ཏུ་ལེགས་ལ་མ་གྲུབ་ན་ནི་སངས་རྒྱས་སྲས་བཅས་བསམས་ནས་བཤགས་པར་བྱ་སྟེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ལེའུ་ལས། བདག་གི་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་ཤེས་ཤིང་ཉེས་པར་ལྟ་བ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་ཤིང་ 1-14-96b ཉེས་པར་མཐོང་ནས་ཀྱང་གཏོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འཁྲུལ་པ་ཡང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་ཆོས་མཐུན་པ་བ་རྣམས་ལ་ཉེས་པ་འཆགས་པར་བྱེད་དེ། ཞེས་དང་བྱང་སའི་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པ་ལས་ཀྱང་། ཡང་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དགེ་བའི་བསླབ་པ་འདོད་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཅུ་ཐམས་ཅད་དུ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ལ་སོ་སོར་འཆགས་པར་བྱེད་ལ་གཞན་དག་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་འཇུག་གོ། དེ་ལྟར་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འཁྲུལ་པ་སོ་སོར་བཤད་ན་ཚེགས་ཆུང་ངུས་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་ཐར་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསླབ་བཏུས་ལས་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ལ་རྨི་ལམ་དུ་བཤགས་པའི་ཚུལ་དང་ཁྱད་པར་དུ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལྟུང་བ་ལྕི་བ་དང་ཡང་བ་རྣམས་བཤགས་པར་བྱ་བ་ནི་འཕགས་པ་ཉེ་བར་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་པའོ་ཞེས་དེ་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་ཕྱིར་བཅོས་བྱ་བར་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་བསླབ་བཏུས། ཉེ་བར་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པ་ལས་ཀྱང་བཀའ་སྩལ་ཏེ། ཤཱ་རིའི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆེན་པོ་དང་བཅས་པའི་ལྟུང་བ་གཉིས་ཏེ། གཉིས་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ་ཞེ་སྡང་དང་ལྡན་པ་དང་གཏི་མུག་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ་ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དྲང་པོས་ཐོག་མའི་ལྟུང་བ་སྡེ་བཅུ་ལས་ལྕི་བ་རྣམས་བཤགས་པར་བྱའོ། །ལྟུང་བ་ཡོད་པ་སྡེ་ལྡ་ལས་ལྕི་བ་རྣམས་བཤགས་པར་བྱའོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་བུད་མེད་ཀྱི་ལག་པ་ནས་འཛིན་པ་དང་མིག་གིས་ལྟ་བ་དང་གནོད་སེམས་ཀྱང་ལྟུང་བ་སྟེ་གང་ཟག་གཅིག་གམ་གཉིས་ལ་ཡང་བཤགས་ 1-14-97a པར་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཚམས་མེད་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ལྟུང་བ་དང་བུད་མེད་ལས་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་དང་ལག་པ་ལས་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་དང་ཁྱེའུ་ལས་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་དང་མཆོད་རྟེན་ལས་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་དང་དགེ་འདུན་ལས་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་དང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་ལྟུང་བ་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུམ་ཅུ་རྩ་ལྔ་ལ་གཅིག་པུས་ཉིན་མཚན་དུ་ལྕི་བ་བཤགས་པར་བྱའོ་ཞེས་འགྱུར་གསར་ལས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་མདོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་འགྱུར་ལས་ནི། ཉེས་པ་དང་པོའི་ལྕི་བ་ནི་ཚོགས་བཅུ་ལ་དྲང་པོར་བཤགས་པར་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལེག
【現代漢語翻譯】 至於四十五種罪過，如果存在（犯罪的）地點，僅僅通過約束（自己）是無法消除的，必須按照經典中所說的那樣去做。對於這些之外的罪過，如果向一個人懺悔，就容易產生羞恥和慚愧之心，這是非常好的。如果不能這樣，就應當想著諸佛和菩薩進行懺悔。正如《戒律品》中所說：『我完全瞭解自己的錯誤，並且視其為過錯，瞭解並視其為過錯后，我就會捨棄它們。』也應當向諸佛、菩薩以及與法一致的人懺悔罪過。』此外，在《菩薩地品》第十七品中也說：『此外，對於過去和現在所產生的一切錯誤和罪過，應當以渴望善法的意念，向十方一切諸佛世尊一一懺悔，並且也讓其他人正確地認識到這一點。』像這樣，如果不斷地分別懺悔錯誤，就能以很小的努力從一切業障中解脫出來。』因此（應當如此懺悔）。《學集論》中說，向虛空藏（菩薩）在夢中懺悔的方法，特別是對於菩薩的重罪和輕罪，應當按照《聖近圓請問經》中所說的那樣懺悔，並按照其中所說的那樣進行補救。這也是《學集論》中所說。在《近圓請問經》中也說道：『舍利子，菩薩有兩種嚴重的罪過，哪兩種呢？就是與嗔恨和愚癡相應。』同樣地，舍利子，正直的菩薩應當懺悔最初的十種重罪，以及存在的五種重罪。舍利子，抓住女人的手、用眼睛看她、心懷惡意，這些都是罪過，可以向一兩個人懺悔。菩薩如果犯了五無間罪，或者因女人、手、孩童、佛塔、僧團而犯下的罪過，以及其他罪過，應當獨自在晝夜中向三十五佛懺悔重罪。』這是新譯的說法。而在同一部經的舊譯本中說：『最初的重罪應當向十眾如實懺悔。』這樣說是很好的。 As for the forty-five kinds of transgressions, if there is a place (where the offense occurred), merely restraining (oneself) is not enough to eliminate them; one must act as stated in the scriptures. For transgressions other than these, it is very good if one can confess to a single person, as it is easier to generate a sense of shame and embarrassment. If this is not possible, one should confess while thinking of all the Buddhas and Bodhisattvas. As stated in the chapter on ethics: 'I fully understand my own mistakes and regard them as faults; knowing and seeing them as faults, I will abandon them.' One should also confess transgressions to the Buddhas, Bodhisattvas, and those who are in accordance with the Dharma.' Furthermore, in the seventeenth chapter of the Bodhisattvabhumi (Stages of a Bodhisattva), it is said: 'Moreover, for all the mistakes and transgressions that have occurred in the past and present, one should, with a mind desiring virtue, confess individually to all the Buddhas, the Bhagavat, in all ten directions, and also cause others to correctly recognize this.' In this way, if one continuously and separately confesses one's mistakes, one will be liberated from all karmic obscurations with little effort.' Therefore (one should confess in this way). The Compendium of Trainings states that the method of confessing to Ksitigarbha (Essence of Space) in a dream, and especially for the serious and minor offenses of a Bodhisattva, should be confessed as stated in the Arya-Nemi-Pariprccha (Questions of the Noble Near-Circle), and remedied as stated therein. This is also stated in the Compendium of Trainings. In the Nemi-Pariprccha it is also stated: 'Sariputra, Bodhisattvas have two serious offenses: which two? Namely, those associated with hatred and ignorance.' Similarly, Sariputra, an upright Bodhisattva should confess the first ten serious offenses, and the five existing serious offenses. Sariputra, grasping a woman's hand, looking at her with the eyes, and harboring malice are all offenses that can be confessed to one or two people. If a Bodhisattva commits the five heinous crimes, or offenses arising from women, hands, children, stupas, or the Sangha, and other offenses, one should confess these serious offenses alone, day and night, to the thirty-five Buddhas.' This is according to the new translation. However, in the old translation of the same sutra, it says: 'The first serious offense should be confessed truthfully to the ten assemblies.' This is well said.
【English Translation】 Regarding the forty-five types of transgressions, if a location exists (where the offense occurred), merely restraining (oneself) is insufficient for purification; one must act as prescribed in the scriptures. For transgressions other than these, confessing to a single individual is highly beneficial as it readily induces shame and remorse. If this is not feasible, one should confess while contemplating the Buddhas and Bodhisattvas. As stated in the chapter on ethics: 'I fully recognize my errors and perceive them as faults; acknowledging and seeing them as faults, I will relinquish them.' Transgressions should also be confessed to the Buddhas, Bodhisattvas, and those aligned with the Dharma.' Furthermore, in the seventeenth chapter of the Bodhisattvabhumi (Stages of a Bodhisattva), it is stated: 'Moreover, for all errors and transgressions arising in the past and present, one should, with a mind desiring virtue, confess individually to all the Buddhas, the Bhagavat, in all ten directions, and also enable others to correctly recognize this.' By continuously and distinctly confessing one's errors in this manner, one will be liberated from all karmic obscurations with minimal effort.' Therefore (one should confess in this way). The Compendium of Trainings mentions that the method of confessing to Ksitigarbha (Essence of Space) in a dream, and particularly for the grave and minor offenses of a Bodhisattva, should be confessed as instructed in the Arya-Nemi-Pariprccha (Questions of the Noble Near-Circle), and rectified as outlined therein. This is also mentioned in the Compendium of Trainings. The Nemi-Pariprccha also states: 'Sariputra, Bodhisattvas have two severe offenses: which two? Namely, those associated with hatred and ignorance.' Similarly, Sariputra, an upright Bodhisattva should confess the initial ten grave offenses, and the five existing grave offenses. Sariputra, grasping a woman's hand, gazing at her, and harboring malice are all offenses that can be confessed to one or two individuals. If a Bodhisattva commits the five heinous crimes, or offenses arising from women, hands, children, stupas, or the Sangha, and other offenses, one should confess these grave offenses alone, day and night, to the thirty-five Buddhas.' This is according to the new translation. However, the old translation of the same sutra states: 'The initial grave offense should be confessed truthfully to the ten assemblies.' This is well said.
ས་པས་ཉེས་པ་ལྕི་བ་གཉིས་བཤད་པའི་དང་པོ་ཞེ་སྡང་དང་ལྡན་པ་ནི་ཡུལ་བཅུ་ལ་བཤགས་སོ། །ལྟུང་བ་ཡོད་པ་ལྕི་བ་རྣམས་སྡེ་ལྔ་ལ་བཤགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བཅོས་ཏེ་དེ་ནི་ལྕི་བ་གཉིས་པ་གཏི་མུག་དང་ལྡན་པ་ལ་བྱ་དགོས་སོ། །འདི་ལ་མདོ་ལས། བུད་མེད་ཀྱི་ལག་པ་ནས་འཛིན་པའི་ཉེས་པ་ལྕི་བ་ནི་ཚོགས་ལྔ་ལ་བཤགས་པར་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། བསླབ་བཏུས་སུ་ཉེས་པ་དེ་གང་ཟག་གཅིག་གམ་གཉིས་ལ་བཤགས་པར་གསུངས་པ་དང་མདོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་མདོར་བསྟན་དང་ཆགས་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་རྣམས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆུང་བར་གསུངས་པ་དང་མི་མཐུན་པས་འགྱུར་མ་དག་གོ། བུད་མེད་ཀྱི་ལག་པ་ནས་འཛིན་པ་སོགས་གསུམ་ནི་གཅིག་གམ་གཉིས་ལ་བཤགས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་འགྱུར་རྙིང་ལས་ལྕི་བར་བཤད་ཀྱང་འགྱུར་གསར་ལས་ཡང་བར་བཤད་པ་ལེགས་སམ་སྙམ་མོ། །ད་ལྟའི་མདོ་ལས་ནི་གནོད་སེམས་མ་བྱུང་ཡང་བསླབ་བཏུས་སུ་གསུངས་པས་མདོ་ལ་ཆད་པར་གསལ་ 1-14-97b ལོ། །ཞེ་སྡང་དང་ལྡན་པའི་ཉེས་པ་རྣམས་ལྕི་བར་བཤད་པ་དང་གནོད་སེམས་ཡང་བར་བཤད་པ་མི་འགལ་བ་ནི་རྒྱུད་མ་འཁྲུགས་པའི་འཚེ་བའི་བསམ་པ་ཙམ་ལ་དགོངས་པ་འདྲའོ། །མཚམས་མེད་སོགས་ཀྱི་ལྟུང་བ་ལྕི་བ་རྣམས་ལྟུང་བཤགས་ཀྱིས་ཉིན་དང་མཚན་དུ་སྦྱོང་བར་གསུངས་པ་ནི་གང་ཟག་ལ་ཕྱིར་བཅོས་ཀྱི་ཆོ་ག་ལན་གསུམ་བྱས་པ་ལྟ་བུས་རྣམ་སྨིན་མི་འདག་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་པ་འདྲའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཉིན་དང་མཚན་མོ་ལན་གསུམ་དུ། །ཕུང་པོ་གསུམ་པ་གདོན་བྱ་ཞིང་། །རྒྱལ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྟེན་པས། །ལྟུང་བའི་ལྷག་མ་དེས་ཞི་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་བཅོས་པའི་ཚུལ་ནི་རྩ་ལྟུང་གི་ལྷག་མའི་ལྟུང་བའམ་བསམས་བཞིན་དུ་བྱས་པའི་ལྟུང་བ་ལས་གཞན་པ་བརྗེད་ངས་དང་ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པས་བྱས་པའི་ལྟུང་བ་རྣམས་ནི་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་གདོན་པ་དང་། རྒྱལ་བ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྟེན་པས་ཞི་བར་བྱ་བ་དང་ཕུང་པོ་གསུམ་ནི་སྡིག་བཤགས་ཡི་རང་བསྔོ་བ་གསུམ་ལ་ཤེར་འབྱུང་བློ་གྲོས་ཀྱིས་བཤད་དེ་ལྟུང་བཤགས་ཀྱིས་འགྲུབ་བོ། །གཞན་གཉིས་དགེ་བ་ལྷས་རྟེན་གྱི་སྟོབས་ལ་བཤད་པས་སྐྱབས་འགྲོ་དང་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་མཐའ་ཡས་པས་ཕྱིར་བཅོས་འདི་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་མཁོ་བས་བསམས་བཞིན་དུ་བྱས་པ་ལས་གཞན་པའི་ལྟུང་བའི་དག་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་ཕྱིན་ཆད་མི་བྱ་བའི་སྡོམ་སེམས་མེད་ན་སྔར་བྱས་སྦྱངས་ཀྱང་འདག་དཀའ་བ་ནི་བྱམས་པ་སེང་གེ་སྒྲའི་མདོ་ལས། བྱམས་པ་ཡང་ཕྱི་མའི་ཚེ་ཕྱི་མའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མ་ལ་དམ་པའི་ཆོས་ནུབ་པར་འགྱུར་བའི་དུས་ལ་བབ་པའི་ཚེ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་ཁས་འཆེ་བ་འགའ་ཞིག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་དེ་དག་ 1-14-98a ནི་ལྟུང་བ་ལྷག་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང་ལུས་མ་བསྡམས་པ་དང་ངག་མ་བསྡམས་པ་དང་ཡིད་མ་བསྡམས་པས་སྡིག་
【現代漢語翻譯】 關於通過懺悔減輕重罪，首先，對於懷有嗔恨心的人，應向十方懺悔。對於嚴重的墮落，應向五類僧團懺悔，這應修正爲針對第二種重罪，即懷有愚癡心的人。關於這一點，經中說：『抓住婦女的手的重罪，應向五類僧團懺悔。』然而，《學集論》中說，這種罪過應向一兩個人懺悔，這與該經本身的概要以及由貪慾引起的罪過被認為是輕微的罪過相矛盾，因此翻譯不準確。抓住婦女的手等三種罪過應向一兩個人懺悔。雖然舊譯本中說這是重罪，但新譯本中說這是輕罪，我認為這樣更好。目前的經文中，即使沒有產生害心，《學集論》中也有說明，因此經文中有明顯的遺漏。懷有嗔恨心的罪過被認為是重罪，而害心被認為是輕罪，這並不矛盾，這似乎是指未受干擾的傷害意圖。對於無間罪等重罪，經中說應通過懺悔在白天和晚上進行凈化，這似乎是指對於那些即使經過三次恢復儀軌也無法消除異熟果報的人。正如《入菩薩行論》中所說：『日夜三次，應捨棄三蘊，依靠諸佛和菩提心，以此平息墮落的殘餘。』這裡所說的恢復方法是指，對於根本墮落的殘餘墮落，或故意犯下的墮落之外，因遺忘或無意中犯下的墮落，應通過捨棄三蘊來平息，依靠諸佛和菩提心來平息。謝爾炯·洛珠解釋說，三蘊是指懺悔、隨喜和迴向這三種，通過懺悔可以實現。另外兩種是指依靠善行的力量，即皈依和發心。由於菩薩戒是無限的，這種恢復方法非常必要，因此它可以凈化除故意犯下的墮落之外的其他墮落。然而，如果沒有將來不再犯的決心，即使凈化了以前的罪過也很難消除，正如彌勒獅子吼經中所說：『彌勒啊，在未來的時代，在末法時期的最後五百年，當正法衰落時，會出現一些自稱是菩薩的人，他們會犯下更多的墮落，因為他們沒有約束身、語、意，因此會造作罪惡。』 1-14-97b 1-14-98a
【English Translation】 Regarding the explanation of two heavy offenses through confession, firstly, for those with hatred, confession should be made to the ten directions. For severe downfalls, confession should be made to the fivefold Sangha, which should be corrected to apply to the second heavy offense, which is having delusion. Regarding this, the sutra states: 'The heavy offense of holding a woman's hand should be confessed to the fivefold Sangha.' However, the 'Compendium of Trainings' states that this offense should be confessed to one or two individuals, which contradicts the summary of the sutra itself and the fact that offenses arising from attachment are considered minor, thus the translation is inaccurate. The three offenses of holding a woman's hand, etc., should be confessed to one or two individuals. Although the old translation says it is a heavy offense, the new translation says it is a light offense, which I think is better. In the current sutra, even if no harmful intent arises, it is mentioned in the 'Compendium of Trainings,' so there is a clear omission in the sutra. The fact that offenses with hatred are considered heavy and harmful intent is considered light is not contradictory, as it seems to refer to the mere intention to harm without disturbance. For heavy downfalls such as the five heinous crimes, the sutra states that they should be purified day and night through confession, which seems to refer to those for whom the ripening result cannot be eliminated even after three restoration rituals. As stated in 'Entering the Bodhisattva's Way of Life': 'Three times day and night, one should abandon the three aggregates, and by relying on the Buddhas and the mind of enlightenment, one should pacify the remaining downfalls.' The method of restoration mentioned here refers to the fact that for the remaining downfalls of the root downfalls, or downfalls committed intentionally, other than those committed due to forgetfulness or unintentionally, one should pacify them by abandoning the three aggregates, and by relying on the Buddhas and the mind of enlightenment. Sherjung Lodrö explains that the three aggregates refer to the three: confession, rejoicing, and dedication, which can be accomplished through confession. The other two refer to relying on the power of merit, which is refuge and generating the mind of enlightenment. Since the Bodhisattva vows are limitless, this method of restoration is extremely necessary, so it purifies downfalls other than those committed intentionally. However, if there is no resolve to not commit them in the future, it is difficult to eliminate even if one purifies past offenses, as stated in the Maitreya Lion's Roar Sutra: 'Maitreya, in the future, in the last five hundred years of the degenerate age, when the Dharma declines, there will appear some who claim to be Bodhisattvas, and they will commit more downfalls because they do not restrain their body, speech, and mind, and thus create sins.' 1-14-97b 1-14-98a
པའི་ལས་ལྷག་པར་སྤྱད་ནས་ཀྱང་ཉེས་པ་བཤགས་པ་ཙམ་གྱི་དག་པར་འགྱུར་བར་སེམས་ཀྱིས་ཕྱིན་ཆད་སྡོམ་པར་ཡང་མི་བྱེད་ལ། ཕྱིན་ཆད་ཡང་དག་པར་བསྡམས་པའི་ཕྱིར་སྡོམ་པར་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །ངས་ནི་སྔོན་བྱས་པའི་སྡིག་པའི་ལས་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་གསུམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་བསྟན་པ་ཡིན་ན། དེ་ལ་མི་བླུན་པོ་དེ་དག་ནི་ལྷག་པར་ལྟུང་བ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མངོན་པར་འདུས་བྱས་ནས་ཉེས་པ་བཤགས་ཤིང་སྦྱང་བ་ཙམ་གྱིས་དག་པར་འགྱུར་བར་སེམས་ཤིང་ཕྱིན་ཆད་སྡོམ་པར་ནི་མི་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕྱིར་བཅོས་པའི་ཐབས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་བར་སྣང་བས་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་རྒྱ་ཆེར་བཤད་དོ། ། ༈ ཆགས་པ་ཉེས་པ་ཆུང་བར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ། བཞི་པ་ཆགས་པ་ཉེས་པ་ཆུང་བར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ནི། སྟོན་པས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཉེས་པ་ནི་ཕལ་ཆེར་ཞེ་སྡང་ལས་འབྱུང་གི་འདོད་ཆགས་ལས་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་ཤིང་དེ་ལ་བྱམས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཅི་སྤྱོད་ཀྱང་བྱང་སེམས་ཀྱི་བྱ་བའི་ཆ་ཡིན་པས་བྱ་བར་རིགས་པ་བྱེད་པ་ནི་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སེམས་ཅན་ལ་སྡང་བ་ནི་རང་གཞན་ལ་ཕན་པར་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་བྱང་སེམས་ཀྱི་བྱ་བའི་འོས་མ་ཡིན་ཏེ་བྱ་བར་མི་རིགས་པ་བྱེད་པ་ནི་ཉེས་པའོ། །མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་བྱེད་ཕྱིར། །དེ་ལ་ཆགས་སྐྱེས་ལྟུང་མི་འགྱུར། ། 1-14-98b འདི་ཡི་ཞེ་སྡང་རྣམ་ཀུན་ཏུ། །སེམས་ཅན་ཀུན་དང་འགལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཉེ་བར་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པ་ལས་ཀྱང་། ཐེག་ཆེན་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་བྱང་སེམས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པའི་ལྟུང་བ་གངྒཱ་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་བྱུང་བ་དང་ཞེ་སྡང་དང་ལྡན་པའི་ལྟུང་བ་གཅིག་བྱུང་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཐེག་པ་དབང་བཙན་པར་བྱས་ན་ཞེ་སྡང་གི་ལྟུང་བ་དེ་ཤིན་ཏུ་ལྕི་སྟེ། འདིས་སེམས་ཅན་གཏོང་ལ་སྔ་མས་སེམས་ཅན་སྡུད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་མོངས་པས་སེམས་ཅན་སྡུད་པ་ལ་ནི་བྱང་སེམས་འཛེམ་པ་དང་འཇིགས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཁྱོད་ལ་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པའི་ལྟུང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ལྟུང་བ་མ་ཡིན་པར་བཤད་དོ། །ཞེས་པ་རྣམས་ནི་འཁྲུལ་བའི་གཞི་ཆེ་བས་རྒྱལ་སྲས་ཞི་བ་ལྷས་དེའི་དགོངས་པ་བཤད་དེ། བསླབ་བཏུས་ལས། འདིའི་དགོངས་པ་གང་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་སྡུད་པ་ཉིད་དེ་སྔར་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེའི་དོན་ནི་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལྟུང་བ་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྐར་མའི་བྱུང་བ་ལྟ་བུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཚེ་གནང་བའི་འདོད་ཆགས་ཡིན་གྱི་བྱང་སེམས་
【現代漢語翻譯】 通過更加努力地懺悔罪業，他們認為這樣就能清凈，並且從今以後也不發誓守護戒律。爲了將來能夠真正守護戒律，他們也不發誓守護。我宣講這三蘊之法，是爲了使先前所造的罪業得以消除。然而，那些愚蠢的人卻更加積極地積聚墮落之因，認為僅僅通過懺悔和凈化就能清凈，並且從今以後也不發誓守護戒律。』 如上所述，補救的方法似乎是戒律清凈中非常重要的一部分，因此偉大的瑜伽士們對此進行了廣泛的闡述。 第四，關於說貪慾是較小罪過的意圖。佛陀說，菩薩的罪過大多源於嗔恨，而不是源於貪慾，應該明白這一點。』 這其中的意圖是：對於眾生心生愛戀，並受慈悲心的驅使，無論做什麼，都是菩薩事業的一部分，因此，做符合情理的事情不會成為罪過。憎恨眾生不利於自他，也不是菩薩應做的事情，做不合情理的事情才是罪過。《經莊嚴論》中也說：『爲了利益眾生，因此，由愛戀而生之事，不會成為墮落。』 『而嗔恨在任何情況下，都會與所有眾生相違背。』 《近事請問經》中也說：『如果進入大乘道的菩薩，生起如恒河沙數般的貪慾之罪，以及一個嗔恨之罪，如果菩薩的大乘道力量強大，那麼嗔恨之罪就非常嚴重，因為前者是攝受眾生，而後者是捨棄眾生。對於以煩惱攝受眾生，菩薩沒有畏懼。因此，對你說，所有與貪慾相關的罪過都不是罪過。』 這些話很容易引起誤解，因此聖者寂天解釋了其中的意圖。《集學論》中說：『這其中的意圖是什麼呢？就是攝受眾生，因為之前已經分別說明了。』 其含義是，說與貪慾相關的事情不是墮落，比如婆羅門之子星宿的出現，是指爲了眾生的利益而允許的貪慾，而不是菩薩的貪慾。
【English Translation】 By engaging even more in confession of sins, they think that they will become pure, and from now on, they do not even vow to guard the precepts. They also do not vow to guard them for the sake of truly guarding them in the future. I have taught the categories of the three aggregates of Dharma in order to exhaust the sinful deeds previously done. However, those foolish people actively accumulate causes of downfall, thinking that they will become pure merely by confessing and purifying their sins, and from now on, they do not vow to guard the precepts.' As such, the method of rectification seems to be a very important part of the purity of discipline, so the systems of the great chariots have been extensively explained. Fourth, the intention of saying that attachment is a minor offense. The Teacher said, 'The offenses of Bodhisattvas mostly arise from hatred, not from desire; this should be understood.' The intention of this is: whatever is done out of affection for sentient beings and under the influence of love for them is part of the activity of a Bodhisattva, so doing what is reasonable is not considered an offense. Hating sentient beings is not beneficial to oneself or others, nor is it appropriate for the activity of a Bodhisattva; doing what is unreasonable is an offense. The Ornament of the Sutras also says: 'For the sake of benefiting sentient beings, therefore, arising from attachment does not become a downfall.' 'Hatred in all ways is always contrary to all sentient beings.' The Inquiry of Nearness also says: 'If a Bodhisattva who has truly entered the Great Vehicle has as many offenses of desire as there are grains of sand in the Ganges River, and one offense of hatred, if the Bodhisattva's Great Vehicle is powerful, then that offense of hatred is very heavy, because the former gathers sentient beings, while the latter abandons sentient beings. Bodhisattvas have no fear or dread of gathering sentient beings with afflictions. Therefore, all the offenses associated with desire are said to not be offenses for you.' These words are a great source of confusion, so the Prince Shantideva explained their intention. The Compendium of Trainings says: 'What is the intention of this? It is precisely gathering sentient beings, because it has been previously explained separately.' Its meaning is that saying that those who are associated with desire are not fallen refers to the desire that is permitted when it becomes for the benefit of sentient beings, such as the appearance of the Brahmin boy Star, not the desire of a Bodhisattva.
ཀྱི་འདོད་ཆགས་གང་རུང་རུང་ལ་མིན་ཏེ། མདོ་དེའི་གོང་དུ་སེམས་ཅན་སྡུད་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱས་ཏེ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་བ་རྟེན་གང་ལ་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་ཡང་།བསླབ་བཏུས་ལས། བསྟན་པ་འདི་ནི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དང་སྙིང་བརྩེ་བ་དང་ལྡན་པ་ལ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཉིད་ལས་དེ་མ་ཐག་ཏུ། ཉེ་བར་འཁོར་དེ་ལ་གང་ཐབས་ལ་མི་མཁས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་ནི་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པས་འཇིགས་ 1-14-99a ཀྱི་ཞེ་སྡང་དང་ལྡན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བར་འཁོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་དག་ཐབས་མཁས་པ་དེ་དག་ནི་ཞེ་སྡང་དང་ལྡན་པའི་ལྟུང་བས་འཇིགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡང་གང་ཞེ་ན། གང་དག་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གཏོང་བ་ལས་བཟློག་པའོ། །ཞེས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པ་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཆགས་པ་དང་ཞེ་སྡང་གཉིས་ལ་ལྟུང་བ་མེད་པ་དང་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་མཛད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་གཏན་མི་འདྲེ་བའི་བྱམས་པ་ལ་བྱེད་ན་ཞེ་སྡང་དང་གཉིས་ཉེས་པ་ཡོད་མེད་མཚུངས་པའི་དོགས་པ་རྟོགས་ལྡན་ལ་འོང་བ་མེད་པས་དེའི་དོགས་པ་གཅད་མི་དགོས་ལ། བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཆགས་པ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེས་པ་མེད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བས་བསླབ་བཏུས་སུ་གསུངས་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རླབས་པོ་ཆེ་དང་འབྲེལ་བ་སོགས་ཡོད་ན་སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པའི་སྒོ་ནས་ཆགས་པ་ཉེས་མེད་ཀྱི་སྐབས་མང་པོ་ཡོད་ལ། ཞེ་སྡང་ལ་ནི་གནོད་པ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཁྲོས་པ་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། སྐབས་ཕྱེ་ན་དེའི་བག་ཆགས་གཡོས་པར་འགྱུར་བས་སྙིང་རྗེ་ཉམས་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཅད་ན་རྩ་བ་བཅད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འོག་ནས་བསྟན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་དེ་ལ་ཕན་དུ་ཟིན་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྙིང་རྗེ་ཉམས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཆེན་པོའི་རྒྱུན་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གནང་བའི་སྐབས་མེད་ལ། བྱང་སེམས་ 1-14-99b ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ཚེ་ཡང་བུ་མོ་དཔལ་ཡོན་ཅན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དགའ་བྱེད་ལ་ཆགས་པའི་དབང་གིས་ཤི་འཕོས་པ་ལྷར་སྐྱེས་ལ། བྱང་སེམས་ལ་སྡང་བ་ནི། ངན་སེམས་བསྐྱེད་པའི་གྲངས་བཞིན་བསྐལ་པར་ནི། །དམྱལ་བར་གནས་པར་འགྱུར་ཞེས་ཐུབ་པས་གསུངས། །ཞེས་པ་ལྟར་ཡིན་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འདྲའོ། །དེ་ལྟར་བསླབ་བཏུས་སུ་ཆགས་པ་ལྟུང་བ་མིན་པར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་བླངས་པ་ལྟར་བྱང་སའི་དགོངས་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ༈ ཉེས་པ་ཆེ་ཆུང་གི་དབྱེ་བ། ལྔ་པ་ལྟུང་བ་ཆེ་ཆུང་གི་དབྱེ་བ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཉེས་པ་རྣམས་ནི་ཆུང་ངུ་ད
【現代漢語翻譯】 並非任何貪慾都是墮落，因為在經文中，爲了攝受眾生，特別提到了貪慾。那麼，不因貪慾而墮落，是基於什麼而說的呢？在《學集論》中說：『此教法是為那些具有增上意樂和慈悲心的人而設。』緊接著又說：『近護，那些不善巧方便的菩薩，因貪慾而恐懼，而非因嗔恨。近護，那些善巧方便的菩薩，因嗔恨而恐懼墮落，而非因貪慾。』什麼是善巧方便呢？就是那些以智慧和慈悲二者來阻止捨棄眾生的人。』因此，這是對那些具有大悲心根本的菩提心堅定，並且具有證悟一切法無自性的智慧力量的人說的。因此，對於貪慾和嗔恨二者，區分有墮落和無墮落，如果認為是對完全不摻雜貪慾的慈愛而言，那麼對於嗔恨，有罪與無罪相同，有這種疑惑對於證悟者來說是不可能的，因此不需要斷除這種疑惑。如果菩薩相續中的任何貪慾都沒有罪過，那就太過分了，因此如《學集論》中所說，如果與利益眾生的偉大事業相關等等，那麼以慈愛之心對眾生生起的貪慾，在很多情況下是沒有罪過的。如果說對於嗔恨，爲了阻止損害而發怒有什麼罪過呢？如果區分情況，那麼嗔恨的習氣會被喚醒，因此會成為慈悲心衰退的過失。如果斷除嗔恨，那麼就會變成斷除根本。』這將在下面解釋。即使對眾生有益，菩薩的慈悲心衰退，也會導致利益眾生的偉大事業中斷。』如是說，沒有允許的情況。即使以菩薩為對境，如女兒具財富者喜菩薩，因貪愛而死後轉生為天人。而對菩薩的嗔恨是：『生起噁心的數量，將在地獄中住多少劫，這是能仁所說。』因此在任何方面都是不同的。因此，如《學集論》中所說，理解了不墮落的貪慾的意圖，也應該瞭解菩薩的意圖。 第五，墮落的輕重之分：菩薩的罪過有輕微的
【English Translation】 It is not that any desire is a downfall, because in the scriptures, for the sake of gathering sentient beings, desire is specifically mentioned. So, not falling due to desire, based on what is it said? In the 'Compendium of Trainings' it says: 'This teaching is for those who have superior intention and compassion.' Immediately after that it says: 'Near Attendant, those Bodhisattvas who are not skilled in means are afraid of desire, not of hatred. Near Attendant, those Bodhisattvas who are skilled in means are afraid of falling due to hatred, not due to desire.' What is skillful means? It is those who use both wisdom and compassion to prevent abandoning sentient beings.' Therefore, this is said to those who have a firm Bodhicitta rooted in great compassion, and who have the power of wisdom to realize that all phenomena are without inherent existence. Therefore, for the two, desire and hatred, distinguishing between having a downfall and not having a downfall, if it is thought to be for love that is completely unmixed with desire, then for hatred, having sin and not having sin are the same, having this doubt is impossible for those who have realization, so there is no need to cut off this doubt. If any desire in the Bodhisattva's continuum has no fault, then that is too much, so as it is said in the 'Compendium of Trainings', if it is related to the great cause of benefiting sentient beings, etc., then desire arising for sentient beings with a loving heart, in many cases, is without fault. If it is said that for hatred, what fault is there in being angry in order to prevent harm? If the situation is distinguished, then the habits of hatred will be awakened, so it will become the fault of the decline of compassion. If hatred is cut off, then it will become cutting off the root.' This will be explained below. Even if it is beneficial to sentient beings, the Bodhisattva's compassion declines, which will lead to the interruption of the great cause of benefiting sentient beings.' As it is said, there is no situation of permission. Even when the object is a Bodhisattva, such as the daughter endowed with wealth, the Bodhisattva Gawa Jey, due to attachment, died and was reborn as a god. And hatred towards a Bodhisattva is: 'The number of evil thoughts generated, for that many eons, one will dwell in hell, this is what the Thubpa (Buddha) said.' Therefore, in every aspect, they are different. Therefore, as it is said in the 'Compendium of Trainings', understanding the intention of non-falling desire, one should also understand the intention of the Bodhisattvas. Fifth, the distinction between major and minor downfalls: The faults of a Bodhisattva are minor
ང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོར་རིག་པར་བྱ་སྟེ་གཞི་བསྡུ་བ་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་འདུལ་བའི་མ་མོ་བསྡུས་པ་ལས། རྣམ་པ་ལྔས་ལྟུང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་ལྟར་ཡིན་ཏེ་དང་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ཆུང་ངུ་སོགས་བཞག་པ་ནི། ཕམ་པ་ནི་ཆེན་པོ་ལྷག་མ་ནི་འབྲིང་དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་ཆུང་ངུའོ། །རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡང་ཕམ་ལྷག་རྣམས་ལྕི་ལ་ལྟུང་བྱེད་དང་སོར་བཤགས་གཉིས་འབྲིང་ཉེས་བྱས་ནི་ཡང་བའོ། །བྱེད་པ་ལས་ནི་མི་ཤེས་པ་དང་བག་མེད་ཀྱིས་བྱས་པ་ཆུང་ངུ་ཉོན་མོངས་མང་བས་བྱས་པ་འབྲིང་མ་གུས་པས་བྱས་པ་ཆེན་པོའོ། །བསམ་པ་ལས་ནི། དུག་གསུམ་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་གསུམ་གྱིས་བྱས་པ་རྣམས་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོའོ། །གཞི་ལས་ནི། བསམ་པ་མཚུངས་པས་གཞི་རང་བཞིན་གཅིག་ལ་བྱས་ཀྱང་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡོད་དེ་ཞེ་སྡང་གི་ཀུན་དཀྲིས་མཚུངས་པས་དུད་འགྲོ་དང་ཕ་མ་མ་ཡིན་པའི་མིའམ་མིར་ཆགས་པ་དང་མིར་གྱུར་པའི་ཕ་མ་བསད་ན་རིམ་པ་ལྟར་ལྟུང་བྱེད་དང་མཚམས་མེད་མིན་པའི་ཕམ་པ་དང་མཚམས་ 1-14-100a མེད་པའི་ཕམ་པར་འགྱུར་རོ། །སོགས་པ་ལས་ཆུང་ངུ་སོགས་སུ་འགྱུར་བ་ནི། ལྟུང་བ་གཅིག་ནས་ལྔའི་བར་དུ་བྱུང་བ་ཆོས་བཞིན་དུ་ཕྱིར་མི་བྱེད་པ་ནི་ཆུང་ངུ་དང་དྲུག་ནས་གྲངས་ཤེས་པར་བྱ་ནུས་པའི་བར་དུ་བྱུང་ལ་ཆོས་བཞིན་དུ་ཕྱིར་མི་བྱེད་པ་ནི་འབྲིང་དང་ལྟུང་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་འདི་སྙེད་དོ་ཞེས་གྲངས་ཤེས་པར་མི་ནུས་པ་ནི་ཆེན་པོའོ། །དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ལ་འདིར་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་གཞི་གཉིས་ཇི་བཞིན་མི་སྦྱར་བར་སྐབས་དང་བསྟུན་ལ་གཞན་གསུམ་འདྲའོ། །དེ་ལ་མི་ཤེས་པས་ལྟུང་བ་འབྱུང་བ་ནི། ལྟུང་བ་མ་ཐོས་ཤིང་མ་རྟགས་པས་བློ་མ་བྱང་བའི་ཕྱིར་ལྟུང་བ་ལ་ལྟུང་བ་མ་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་ནས་ལྟུང་བ་འབྱུང་བའོ། །ཤེས་ཀྱང་ལྟུང་བ་འབྱུང་བ་ནི་ལྟུང་བ་ལ་བློ་བྱང་ཡང་བརྗེད་ངས་པ་དང་ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པར་གནས་པས་དྲན་པ་ཉེ་བར་མི་གནས་པ་ལས་ལྟུང་བ་འབྱུང་བའོ། །ཉོན་མོངས་མང་བས་འབྱུང་བ་ནི། དུག་གསུམ་ཤས་ཆེ་བས་འདི་ནི་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ཤེས་ཀྱང་རང་དབང་མེད་པར་འབྱུང་བའོ། །མ་གུས་པས་འབྱུང་བ་ནི། ལྟུང་བ་ལ་བློ་བྱང་ཡང་དམན་པ་ལ་མོས་ཤིང་། སྔོན་རྒྱུ་མ་སྤྱད་པས་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་ལ་མི་ལྟ་ཞིང་མྱང་འདས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་མ་གུས་པ་དང་ཞེ་ས་མེད་པ་དང་ངོ་ཚ་མེད་པ་དང་བསླབ་པ་མི་འདོད་པ་དང་མ་གུས་པས་ཅི་འདོད་དགུར་ལྟུང་བ་འབྱུང་བའོ། །དེའི་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ལ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ལྟུང་བ་འབྱུང་ངོ་། །ཞེས་འདུལ་བའི་མ་མོ་བསྡུ་བ་ལས་གསུངས་སོ། །ལྟུང་བ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་བཞི་པོ་དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་ལྟུང་བ་ལ་མཁས་ 1-14-100b པ་དང་དྲན་པ་དང་ཤེ
【現代漢語翻譯】 『我理解小和大，就像從基礎上收集一樣。』 如是說，出自《律母總集》中，以五種方式展示了墮落的輕、中、重。首先，從小處著手，例如，失敗是重，剩餘是中，其他是輕。另一種分類是，失敗和剩餘是重的，墮落行為和懺悔是中的，惡作劇是輕的。從行為上來說，無知和不謹慎的行為是輕的，被許多煩惱所驅使的行為是中的，不恭敬的行為是重的。從意圖上來說，由三種毒（貪、嗔、癡）的小、中、大所引發的行為分別是輕、中、重的。從基礎上來說，即使意圖相同，基於同一本質的行為也可能因輕、中、重而異。例如，如果嗔恨的動機相同，殺死家畜、非父母之人或成為人的父母，或已成為人的父母，則分別會導致墮落行為、非無間罪的失敗和無間罪的失敗。從其他方面來說，轉變為輕微等情況是，發生一到五次墮落而不按佛法懺悔是輕微的，發生六次到可以計數的次數而不按佛法懺悔是中等的，發生無數次墮落而無法計數則是嚴重的。雖然如此說，但在這裡，本質和基礎兩者並不完全對應，而是根據情況調整，其他三個方面是相似的。 其中，因無知而墮落是指，由於沒有聽聞和標記墮落，心智不成熟，將墮落視為非墮落而導致的墮落。即使知道也會墮落是指，雖然對墮落有清晰的認識，但由於健忘和不專注，無法保持正念而導致的墮落。被許多煩惱所驅使而墮落是指，由於三種毒素（貪、嗔、癡）過於強烈，即使知道這是不應該做的事情，也會不由自主地發生。因不恭敬而墮落是指，雖然對墮落有清晰的認識，但卻傾向於低劣，因為過去沒有積累善因，不尊重修行者的行為，不恭敬涅槃、佛法和僧伽，沒有禮貌，沒有羞恥心，不願學習，因不恭敬而隨心所欲地墮落。前兩種情況並非由煩惱引起，后兩種情況則是由煩惱引起的墮落。正如《律母總集》中所說。爲了對抗這四種墮落的原因，需要精通墮落、保持正念和智慧。
【English Translation】 'I understand small and large, just as it arises from collecting the base.' As it is said, from the Vinayamātṛkāsaṃgraha (Compendium of the Mother of Discipline), the minor, medium, and major of transgressions are shown in five ways. First, starting from the nature of the thing itself, the small, etc., are established: defeat is major, remainder is medium, and other than that is minor. Another classification is that defeat and remainder are heavy, expiatory acts and confessions are medium, and misdeeds are light. From the action, unintentional and careless actions are minor, actions driven by many afflictions are medium, and disrespectful actions are major. From the intention, actions done with small, medium, and large amounts of the three poisons (greed, hatred, delusion) are minor, medium, and major respectively. From the base, even if the intention is the same, actions based on the same nature can vary in severity. For example, if the motivation of hatred is the same, killing a domestic animal, a non-parent, or a parent who is a human or has become human, results in an expiatory act, a defeat without immediate retribution, and a defeat with immediate retribution, respectively. From other aspects, becoming minor, etc., is as follows: if one to five transgressions occur and are not rectified according to the Dharma, it is minor; if six to a number that can be known occur and are not rectified according to the Dharma, it is medium; and if countless transgressions occur that cannot be counted, it is major. Although it is said in this way, here, the nature and the base are not fully correlated, but are adjusted according to the situation, and the other three aspects are similar. Among these, falling into transgression due to ignorance means that, because one has not heard of or marked the transgressions, and the mind is immature, one perceives a transgression as non-transgression and falls into it. Falling into transgression even when knowing means that, although one has a clear understanding of transgressions, one falls into them due to forgetfulness and inattentiveness, failing to maintain mindfulness. Falling into transgression driven by many afflictions means that, because the three poisons (greed, hatred, delusion) are too strong, even if one knows that this is not something that should be done, it happens involuntarily. Falling into transgression due to disrespect means that, although one has a clear understanding of transgressions, one inclines towards inferiority, because one has not accumulated merit in the past, one does not respect the conduct of practitioners, one is disrespectful to Nirvana, the Dharma, and the Sangha, one is impolite, one has no shame, one is unwilling to learn, and one falls into transgressions as one pleases due to disrespect. The first two situations are not caused by afflictions, while the latter two are transgressions caused by afflictions. As it is said in the Vinayamātṛkāsaṃgraha. To counteract these four causes of transgression, one needs to be skilled in transgressions, maintain mindfulness, and have wisdom.
ས་བཞིན་བསྟེན་པ་དང་ཉོན་མོངས་གང་ཤས་ཆེ་བའི་གཉེན་པོ་ལ་འབད་པ་དང་ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་དང་སྟོན་པ་དང་བསླབ་པ་ལ་གུས་པར་བྱའོ། ། ༈ བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་པའི་རྒྱུ། དྲུག་པ་བདེ་བར་གནས་པའི་རྒྱུ་ནི། བྱང་སེམས་རང་གི་འདུལ་བ་ལ་བསླབ་པ་ལ་བརྩོན་པ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པས་བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་སོ། །དེ་ལ་སྦྱོར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། ཐོག་མར་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་འབྲལ་བར་མི་བྱེད་ཅིང་སྒོ་གསུམ་གྱི་ཀུན་སྤྱོད་དག་པ་དང་བར་དུ་བསླབ་པ་ལ་གུས་པ་དང་བག་ཡོད་པ་ཤས་ཆེར་གནས་པས་ཉེས་པ་རྒྱུན་དུ་མི་བྱེད་པ་དང་ཐ་མར་བརྒྱ་ལ་བྱས་ན་ཡང་སྡིག་པ་འཆགས་པར་བྱེད་པའོ། །འདིས་ནི་ལྟུང་བས་དག་པར་མཐོང་ནས་ཉིན་དང་མཚན་དུ་དགའ་བ་ཤས་ཆེ་བས་བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་སོ། །བསམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། ཆོས་ནས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པའི་བསམ་པས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི་འཚོ་བའི་བསམ་པས་མ་ཡིན་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་དོན་དུ་གཉེར་གྱི་མི་གཉེར་བ་མ་ཡིན་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་དང་མྱང་འདས་དོན་དུ་གཉེར་གྱི། མི་གཉེར་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། དེ་ལྟར་དོན་དུ་གཉེར་བས་དགེ་བ་རྣམས་ལ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པའི་ཕྱིར་ལེ་ལོས་གནས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་བརྩོན་འགྲུས་མི་ཞན་པ་དང་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་དང་མ་འདྲེས་པའོ། །མི་དགེ་བ་ཇི་འདྲ་བ་ཞེ་ན། ཚེ་འདི་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཕྱི་མ་ལ་སྲིད་པ་ཡང་འབྱུང་བའོ། །དང་པོའི་ཉེས་དམིགས་ནི་ལུས་སེམས་གདུང་བས་རིམས་ནད་དང་བཅས་པའོ། །གཉིས་པའི་ཉེས་དམིགས་ནི། ངན་འགྲོར་འགྲོ་བས་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཡུན་རིང་པོར་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤི་གཉིས་འདྲེན་པའོ། །དགེ་ 1-14-101a སྦྱོང་གི་ཚུལ་ནི། ས་བཅུར་བསླབ་པ་གསུམ་ལ་སྦྱོར་བའི་ལམ་དང་མྱང་འདས་ནི་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ཏེ་དེ་གཉིས་སྒྲུབ་པའི་སྦྱོར་བའི་འབྲས་བུར་ཛི་ན་པུ་ཏྲ་སོགས་འཆད་དོ། །འདིས་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པས་བདེ་བ་ལ་རེག་པའོ། །སྔོན་གྱི་རྒྱུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཚེ་རབས་སྔ་མར་སྦྱིན་པའི་བསོད་ནམས་བྱས་ཤིང་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོའི་བར་ཆད་སྤངས་པའི་དགེ་བ་བྱས་པས་རང་ཉིད་གོས་ཟས་དང་མལ་སྟན་དང་ན་བའི་གསོས་དང་། ཡོ་བྱད་གཞན་གྱིས་མི་ཕོངས་ལ་གཞན་ལ་ཡང་བགོ་བཤའ་བྱེད་ནུས་པའོ། །འདིས་ནི་ཕོངས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་རེག་པའོ། །ཕུན་ཚོགས་གསུམ་པོ་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ཕོངས་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རེག་པར་གནས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་བྱང་སེམས་ཁྱིམ་པ་དང་རབ་བྱུང་གི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་མདོར་བསྟན་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ལ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་པས་ལྷག་མ་དཀའ་བ་སོགས་བདུན་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཐམས་ཅད་པ་དེའི་རབ་ཏུ་ད
【現代漢語翻譯】 如同大地般依止，努力對治煩惱深重的一方，具有慚愧之心，恭敬上師和教法。 安住于快樂的因。 第六，安住于快樂的因是：菩薩精勤于自身的調伏之學，具足三種圓滿，因此安住于快樂。其中，加行圓滿是：首先，不捨棄清凈的戒律，身語意三門的行持清凈；中間，對學修恭敬且大多時候保持謹慎，恒常不造罪業；最後，即使做了百件事，也努力不積累罪業。這樣，因為見到（自己）從墮罪中清凈而日夜歡喜，所以安住于快樂。意樂圓滿是：以如法修持佛法的意樂出家，而不是爲了生計；追求偉大的菩提，而不是不追求；追求沙門的行持和涅槃，而不是不追求。像這樣追求，爲了善法而精進，不懶惰，精進不懈怠，不與罪惡不善之法混雜。什麼是不善之法呢？就是今生帶來煩惱，來世也產生有。第一種過患是身心痛苦，伴隨疾病。第二種過患是墮入惡趣，感受痛苦的異熟果。因此，長久地牽引生老病死。沙門的行持是：在十地中，將三學與道結合起來；涅槃是不住涅槃，即修持這二者之結合的果，如吉納普特拉（Jina Putra）等所說。這樣，因為沒有煩惱而安住于快樂。先前的因圓滿是：菩薩在前世行佈施之福，做了避免巨大享用障礙的善業，因此自己不缺乏衣服、食物、臥具、醫藥和用具，也能分給他人。這樣，因為避免了匱乏而安住于快樂。與這三種圓滿相反，具足三種匱乏，就是安住于痛苦。這樣，菩薩在家和出家的一切戒律，簡略地說就是自性，詳細地說就是一切，所以其餘的苦行等七種是一切戒律的徹底... （藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思）種子字和咒語部分待補充
【English Translation】 Relying on the earth-like stability, striving to counteract the most dominant afflictions, possessing shame and modesty, and respecting the teacher and the teachings. The cause of abiding in happiness. Sixth, the cause of abiding in happiness is that a Bodhisattva diligently studies his own discipline, possessing three perfections, and therefore abides in happiness. Among them, the perfection of application is: first, not abandoning pure morality, the conduct of body, speech, and mind is pure; in the middle, being respectful to learning and mostly maintaining mindfulness, constantly not committing sins; and finally, even if doing a hundred things, striving not to accumulate sins. Thus, because of seeing (oneself) purified from downfalls, one rejoices day and night, and therefore abides in happiness. The perfection of intention is: ordaining with the intention of practicing the Dharma as it arises, not for the sake of livelihood; pursuing great Bodhi, not not pursuing it; pursuing the conduct of a Shramana and Nirvana, not not pursuing it. Pursuing in this way, one is diligent in virtuous deeds, not lazy, one's diligence is not weak, and one is not mixed with sinful and unwholesome dharmas. What are unwholesome dharmas? They are those that bring afflictions in this life and also generate existence in the next life. The first fault is that the body and mind suffer, accompanied by diseases. The second fault is that one falls into the lower realms, experiencing the painful ripening result. Therefore, one is drawn into birth, old age, sickness, and death for a long time. The conduct of a Shramana is: in the ten Bhumis, combining the three trainings with the path; Nirvana is non-abiding Nirvana, that is, practicing the result of the combination of these two, as explained by Jina Putra and others. Thus, because there are no afflictions, one abides in happiness. The perfection of the previous cause is: a Bodhisattva in previous lives performed the merit of generosity, and did good deeds that avoided obstacles to great enjoyment, therefore one does not lack clothes, food, bedding, medicine, and utensils, and can also distribute them to others. Thus, because one avoids poverty, one abides in happiness. The opposite of these three perfections, possessing three poverties, is abiding in suffering. Thus, all the moralities of Bodhisattvas, whether householders or renunciates, are briefly the nature, and in detail are everything, so the remaining seven, such as asceticism, are the thorough...
བྱེ་བའོ། ། ༈ བཤད་པ་དེའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། གསུམ་པ་བཤད་པ་དེའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་བདུན་ཏེ། དཀའ་བ་ནས་རྣམ་པར་དག་པའི་བར་རོ། ། ༈ དཀའ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས། དང་པོ་དཀའ་བ་ལ་གསུམ་ལས་དང་པོ་ནི། ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་ལ་དབང་ཕྱུག་ལ་དབང་བྱེད་ཅིང་འདུག་པ་ལས་དེ་གཉིས་སྤངས་ནས་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་ལེན་པའོ། །དེ་ལ་གང་གིས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ལུས་འབྱོར་བ་དང་གང་དང་ལྷན་ཅིག་ལོངས་སྤྱོད་པའི་གཉེན་འདབ་བྱམས་ཤིང་ཡིད་དུ་འོང་བ་མང་བ་དང་གང་གིས་བསྒྲུབས་པ་བྲན་ལ་སོགས་པ་མང་བ་དང་གང་ལ་སྤྱོད་པ་ཟས་ལ་སོགས་པ་མང་བ་སྟེ་བཞིས་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའོ། །གང་གི་ 1-14-101b ཕྱིར་སྤྱོད་པ་འཚོ་བ་ཆེ་བ་བསྣན་པས་ལྔའོ། །བཀའ་བཙན་པས་དེ་དག་ལ་ཅི་འདོད་འདོད་དུ་དབང་བསྒྱུར་བས་དབང་ཕྱུག་ཆེ་བའོ། །འགྲེལ་པ་ཁ་ཅིག་དབང་དང་ཕྱུག་པ་སོ་སོར་འཆད་དོ། །དཀའ་བ་གཉིས་པ་ནི། ཉམ་ཐག་སྟེ་སྲོག་ལ་ཐུག་ཀྱང་སྡོམ་པ་བླངས་པ་དེ་བག་ཙམ་ཉམས་པར་ཡང་མི་བྱེད་ན་སྡོམ་པ་མེད་པར་ལྟ་ག་ལ་བྱེད་པའོ། །དཀའ་བ་གསུམ་པ་ནི། སྡོམ་པ་བླངས་ནས་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་རྒྱུ་བ་དང་གནས་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བག་ཡོད་ལྔ་དང་དྲན་ཤེས་མཆོག་དང་ལྡན་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ཉེས་པ་ཕྲ་མོའི་འཁྲུལ་པ་ཡང་མི་འབྱུང་ན་ལྕི་བ་ལྟ་ག་ལ་འབྱུང་བའོ། །འགྲེལ་པ་གཞན་དག་དང་པོར་ལེན་དཀའ་བ་དང་བར་དུ་སྲུང་དཀའ་བ་དང་ཐ་མར་མཐར་ཕྱིན་དཀའ་བ་གསུམ་དུ་འཆད་ཀྱང་ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱིས་ལེན་པ་དང་སྲུང་དཀའ་བ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་ཕྱི་མ་གཉིས་སྲུང་དཀའ་བར་འཆད་པ་ལྟར་ལེགས་ཏེ། འགལ་རྐྱེན་གྱི་སྒོ་ནས་སྲུང་དཀའ་བ་ནི་སྲོག་འཆད་པ་ལ་ཐུག་ཀྱང་མི་ཉམས་པར་སྲུང་བ་ཡིན་ལ། བསླབ་གཞི་དང་དུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྲུང་དཀའ་བ་ནི་མ་ཤི་བའི་བར་དུ་ཉེས་པ་ཕྲ་མོས་ཀྱང་མ་གོས་པར་སྲུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་གསུམ་ལ་ད་ལྟ་དངོས་སུ་སློབ་པར་མ་ནུས་ན་ཡང་སྨོན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ཏེ་བློ་སྦྱངས་པས་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་དེ་ལྟར་འགྱུར་པའོ། ། ༈ ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས། གཉིས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། གཞི་ལས་ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། ད་ལྟར་གྱི་སྦྱོར་བས་བསྒྲུབས་པ་སྟེ་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་ཡང་དག་པར་བླངས་པའོ། །རང་བཞིན་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། སེམས་པ་དང་འདུ་བྱེད་པ་དང་སྨོན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པ་སྟེ་ནུས་པ་སད་པ་ཕར་ཕྱིན་གྱི་རྟགས་དང་ལྡན་པའི་རིགས་ལ་གནས་པའི་སེམས་རྒྱུད་རང་བཞིན་གྱི་དགེ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ལུས་ 1-14-102a ངག་གི་ལས་ཡོངས་སུ་དག་པར་འཇུག་པའོ། གོམས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། སྔོན་ཡུན་རིང་མོ་ནས་རྒྱུན་ཆགས་སུ་ཞུགས་པ་སྟེ་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་ལ་སྔོན་གྱི་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་གོམས་པར་བྱས་པའི་རྒྱུའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉེས་པ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད
【現代漢語翻譯】 བྱེ་བའོ། ། (藏文) - 類別。 ༈ བཤད་པ་དེའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། (藏文) 第三，關於該論述的詳細分類，共有七個方面，從困難到完全清凈。 ༈ དཀའ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས། (藏文) 首先是困難的戒律，其中第一個困難是：放棄巨大的享受和權力，而正確地受持戒律。對於那些擁有豐富物質財富的人，以及那些擁有眾多慈愛和令人愉悅的親友，以及那些擁有眾多奴僕等可以驅使的人，以及那些擁有豐富食物等可以享用的人，這四種情況構成了巨大的享受。再加上爲了維持生計而花費巨大的生活，共有五種情況。憑藉強大的權威，可以隨意支配這些事物，這就是巨大的權力。有些註釋將權力和財富分開解釋。第二個困難是：即使面臨死亡的威脅，也不輕易違犯已經受持的戒律，更不用說完全放棄戒律了。第三個困難是：受持戒律后，直至生命終結，在一切行為、居住和意念中，都具備五種正念和卓越的覺知，以至於即使是微小的戒律過失也不會發生，更不用說嚴重的過失了。其他一些註釋解釋為，最初受持困難、中間守護困難、最終圓滿困難這三種。但功德光（Yönten Ö）將受持和守護困難分為兩種，並將後兩者歸為守護困難，這種說法更好。從違緣的角度來看，守護困難是指即使面臨死亡的威脅，也要守護戒律而不違犯。從學處和時間的角度來看，守護困難是指直至死亡，也要守護戒律而不被微小的過失所染污。即使現在無法實際修學這三種困難，也應將其作為願望的目標，通過修習，在來世也能實現。 ༈ ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས། (藏文) 第二，關於從一切方面守護戒律：從根本上正確受持的戒律，是通過現在的努力而獲得的，即正確地受持三種戒律。自性戒律是不依賴於意念、行為和願望的，即具有覺醒能力、具備圓滿波羅蜜多（Paramita，梵文， परम，超越；इत，已達到的，度，到彼岸）之相的種姓，其心相續本質上是純粹的善，因此身語的行為都是完全清凈的。串習戒律是指從久遠以前就持續不斷地熏習，即在過去世已經串習三種戒律，依靠這種串習的力量，不會造作任何過失。
【English Translation】 བྱེ་བའོ། ། (Tibetan) - Category. ༈ བཤད་པ་དེའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། (Tibetan) Third, concerning the detailed classification of that explanation, there are seven aspects, from difficulty to complete purity. ༈ དཀའ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས། (Tibetan) First is the difficult discipline, of which the first difficulty is: relinquishing great enjoyment and power, and correctly taking vows. For those who possess great material wealth, and those who have many loving and pleasing relatives and friends, and those who have many servants and so on to command, and those who have much food and so on to enjoy, these four situations constitute great enjoyment. Adding the great expense of living in order to maintain that enjoyment, there are five situations. With strong authority, one can control these things as one wishes, and this is great power. Some commentaries explain power and wealth separately. The second difficulty is: even if faced with the threat of death, one does not even slightly violate the vows that have been taken, let alone abandon them completely. The third difficulty is: having taken vows, until the end of life, in all actions, dwelling, and thoughts, one possesses five mindfulnesses and excellent awareness, so that even the slightest fault of discipline does not occur, let alone a serious one. Other commentaries explain it as three difficulties: difficult to take initially, difficult to protect in the middle, and difficult to perfect ultimately. But Yönten Ö (Virtue Light) divides it into two: difficult to take and difficult to protect, and explains the latter two as difficult to protect, which is better. From the perspective of obstacles, difficult to protect means protecting the vows without violating them even when faced with the threat of death. From the perspective of precepts and time, difficult to protect means protecting the vows without being stained by even the slightest fault until death. Even if one cannot actually practice these three difficulties now, one should make them the object of aspiration, and through training the mind, one will become like that in future lives. ༈ ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས། (Tibetan) Second, concerning discipline from all aspects: the discipline that is correctly taken from the basis is accomplished through present effort, that is, correctly taking the three disciplines. Natural discipline does not depend on intention, action, or aspiration, that is, a lineage possessing the ability to awaken, endowed with the signs of perfect Paramita (Paramita, Sanskrit, परम, beyond; इत, reached, crossing over, to the other shore), whose mindstream is inherently pure goodness, therefore the actions of body and speech are completely pure. Habitual discipline is that which has been continuously cultivated from a long time ago, that is, having habituated the three disciplines in past lives, relying on the power of that cause, one does not engage in any faults.
་པ་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་མི་དགའ་ཞིང་ཡིད་འབྱུང་ལ་དགེ་བ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་ལ་དགའ་ཞིང་འདོད་པའོ། །ཐབས་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། གཞན་འདུལ་བའི་ཐབས་བསྡུ་བཞི་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ལུས་ངག་གི་ལས་དགེ་བ་འཇུག་པའོ། །བསྡུ་བ་བཞི་ནི་ཟང་ཟིང་གིས་སྡུད་པའི་སྦྱིན་པ་དང་བསྡུས་པ་ལ་བླང་དོར་གྱི་གནས་འདོམས་པའི་སྙན་པར་སྨྲ་བ་དང་སྨྲས་པའི་དོན་ལ་སྒྲུབ་ཏུ་འཇུག་པའི་དོན་སྤྱོད་པ་དང་གཞན་སྒྲུབ་པ་ལ་སྦྱར་བ་ལྟར་རང་ཡང་དེ་ལྟར་གནས་པའི་དོན་མཐུན་པའོ། །དེ་བཞི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པའི་སྒོར་གྱུར་པས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོའོ། ། ༈ སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས། གསུམ་པ་སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། ལྔ་སྟེ་རང་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་དང་གཞན་ཐ་མལ་པར་གནས་པ་དག་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེན་དུ་འཇུག་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ཞེ་སྡང་བ་རྣམས་ལ་དེའི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པས་མནར་སེམས་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང་། གཞན་དག་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་ཆོས་མཐུན་པ་པ་མཐོང་ན་ཡིད་དགའ་ཞིང་ཕྲག་དོག་མེད་པ་དང་ཉེས་པ་བྱུང་ན་ཆོས་བཞིན་དུ་ཕྱིར་འཆོས་པའོ། །དེ་ལྔ་ནི་གཞན་ལ་གནོད་པ་སྤོང་ཞིང་དོན་མ་ལུས་པ་བསྒྲུབ་པའི་དམ་པའི་ལས་དང་ལྡན་པས་དམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ་དང་པོ་དང་ཐ་མས་རང་གི་དོན་དང་ལྷག་མ་གསུམ་གྱིས་གཞན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པས་སོ། ། ༈ རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས། བཞི་པ་རྣམ་ 1-14-102b པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། རྣམ་པ་བཅུ་གསུམ་སྟེ་རྣམ་པ་དྲུག་དང་རྣམ་པ་བདུན་ནོ། །རྣམ་པ་དྲུག་གི་དང་པོ་རྒྱ་ཆེ་བ་ནི། བསླབ་པའི་གཞི་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཟུང་བས་གནས་རྫོགས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་བསྔོས་པས་འབྲས་བུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ནི། འདོད་པའི་བསོད་ཉམས་ཀྱི་མཐའ་སྤངས་པས་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་བདེ་བ་དང་བྲལ་བའོ། །རབ་ཏུ་དགའ་བའི་གནས་དང་མཐུན་པ་ནི། ངལ་ཞིང་དུབ་པར་བྱེད་པའི་མཐའ་སྤངས་པས་དོན་མེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བའོ། །རྟག་ཏུ་བྱེད་པ་ནི། བསླབ་པ་བླངས་པ་མི་འབུལ་བར་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་སྤྱོད་པས་བསླབ་པའི་བར་གཅོད་པ་སྤངས་པའོ། །བརྟན་པ་ནི། རྙེད་བཀུར་ལ་མི་ལྟ་བས་དེ་གཉིས་དང་རང་གི་ལམ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པས་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བ་དང་སྤང་བྱ་འགོག་པ་ལ་སྲན་འཛུགས་པས་ཉོན་མོངས་དང་ཉེ་ཉོན་ཏེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གསུམ་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་ཞིང་མི་འཕྲོགས་པའོ། །འགྲེལ་པ་རྣམས་ནས་རང་གི་བསླབ་པ་ཕུལ་ཏེ་མུ་སྟེགས་ཀྱི་གནས་སུ་སྡོམ་པ་མི་ལེན་པས་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བས་ཟིལ་གྱིས་མི་གནོད་པར་འཆད་མོད་ཀྱང་བསླབ་པ་མི་འབུལ་བ་སྔར་བཤད་ཟིན་པས་འདིའི་དོན་མིན་ནོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྒྱན་ནི་ཉན་ས་ནས་འབྱུང་བའི་དགེ་སྦྱོང་གི་རྒྱན་བཅུ་བདུན་ནོ། །དེ་ཡང་ཉན
【現代漢語翻譯】 對於一切事物都不喜歡和厭倦，而喜歡和渴望在一切善行中實踐。具備方便的戒律是：依靠四種攝受他人的方法，使眾生在身語方面行善。四攝是：用財物來攝受的佈施，對於已經攝受的人，教導取捨之處的愛語，對於已經說了的道理，讓他們去實踐的利行，以及像他人實踐一樣，自己也安住於此的同事。這四種是進入一切戒律的門，因此是一切的門。 殊勝丈夫的戒律： 第三，殊勝丈夫的戒律有五種：自己也具有戒律，使安住于平凡狀態的他人受持戒律，對於憎恨戒律的人，通過讚歎戒律來平息他們的苦惱，看到他人正確地進入符合正法的行為時，心生歡喜而不嫉妒，以及出現過失時，如法地懺悔。這五種是斷除對他人有害的行為，並且毫不遺漏地成辦利益的殊勝行為，因此是殊勝的戒律，最初和最後是爲了自己的利益，其餘三種是爲了他人的利益。 一切種類的戒律： 第四，一切種類的戒律有十三種，即六種和七種。六種中的第一種是廣大：因為受持廣大的學處，所以處所圓滿；因為迴向于偉大的菩提，所以果報圓滿。沒有過失是：因為斷除了對慾望的貪戀，所以遠離了煩惱的快樂。與極度歡喜的處所相應是：因為斷除了令人疲憊的極端，所以遠離了無意義的痛苦。恒常實行是：受持學處后不放棄，直至生命終結都奉行，因此斷除了學處的障礙。穩固是：不貪圖名利，因此對於這兩者和自己的道路堅定不移，能夠忍受他人的攻擊和阻止應斷之物，因此不會被煩惱和近煩惱等三種不順之品所征服和奪走。註釋中說，放棄自己的學處，不在外道的處所受戒，因此不會被他人的攻擊所損害，但因為之前已經說過不放棄學處，所以這不是這裡的含義。戒律的莊嚴是出自《聲聞地》的十七種沙門的莊嚴。也就是《聲聞地》中
【English Translation】 To dislike and be weary of everything, but to like and desire to practice all virtues. The discipline with skillful means is: relying on the four ways of gathering others, to lead sentient beings to perform virtuous deeds of body and speech. The four ways of gathering are: giving of material things to gather, speaking sweetly to teach those who have been gathered what to accept and reject, benefiting by making them practice what has been said, and being in harmony by abiding in the same way as others practice. These four are the door to entering all disciplines, therefore they are the door to everything. The discipline of a noble person: Third, the discipline of a noble person has five aspects: being disciplined oneself, causing others who are in an ordinary state to take vows, pacifying the suffering of those who hate discipline by praising it, rejoicing without jealousy when seeing others correctly engaging in Dharma-congruent actions, and confessing faults according to the Dharma when they occur. These five are noble disciplines because they abandon harming others and accomplish all benefits without omission, the first and last being for one's own benefit, and the remaining three for the benefit of others. The discipline of all aspects: Fourth, the discipline of all aspects has thirteen aspects, which are six aspects and seven aspects. The first of the six aspects is vastness: because of upholding a vast basis of training, the place is complete; because of dedicating to great enlightenment, the result is complete. Being without fault is: because of abandoning the extreme of indulgence in desires, one is separated from the pleasure of afflictions. Being in accordance with a place of great joy is: because of abandoning the extreme of toil and weariness, one is separated from meaningless suffering. Always doing is: having taken the training, one does not give it up, but practices it as long as one lives, thus abandoning the interruption of the training. Steadfastness is: not looking to gain and honor, one is steadfast in these two and in one's own path, enduring the attacks of others and preventing what should be abandoned, thus not being overcome or robbed by the three opposing factors of afflictions and near afflictions. The commentaries explain that one does not give up one's own training and take vows in the place of non-Buddhists, thus not being harmed by the attacks of others, but since it has already been said that one does not give up the training, this is not the meaning here. The ornament of discipline is the seventeen ornaments of a renunciate that come from the Śrāvakabhūmi (Hearer's Stage).
་ས་ལས་སྡོམ་དུ་མཛད་པ་ནི། དད་ལྡན་གཡོ་མེད་ནད་ཉུང་དང་། །བརྩོན་འགྲུས་ཤེས་རབ་འདོད་ཆུང་དང་། །ཆོག་ཤེས་གསོ་སླ་དགང་སླ་དང་། །སྦྱངས་དང་མཛེས་དང་དྲོད་རིག་དང་། །སྐྱེས་བུ་དམ་ཆོས་མཁས་རྟགས་དང་། །བཟོད་དང་ངེས་དང་གྱ་ནོམ་ཡིན། །ཞེས་པའོ། །རྣམ་པ་བདུན་གྱི་དང་པོ་ལྡོག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། གཏན་མི་བྱ་བ་ཁོ་ནས་ 1-14-103a སྲོག་གཅོད་སོགས་ཉེས་སྤྱོད་སྤོང་བ་ཡང་དག་པར་ལེན་པའོ། །འཇུག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནས་དགེ་བ་སྡུད་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་སློབ་པའོ། །ཀུན་ནས་སྲུང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། རྟག་ཏུ་བག་ཡོད་པས་འཇུག་ལྡོག་གཉིས་བསྲུང་བའོ། །དེ་གསུམ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ངོ་བོའི་དབྱེ་བའོ། །སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་རྣམ་པར་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། ས་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་འཚམ་པའི་མཚན་འགྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་འཇུག་པའོ། །ལྷག་པའི་སེམས་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མང་པོ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །སྡུག་པའི་འགྲོ་བ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ནི། ལྷ་མིའི་ལུས་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་བཞི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བའོ། །དེ་བཞིའི་དང་པོ་ནི་དགེ་བ་སྡུད་པ་དང་བར་པ་གཉིས་ནི་སྡོམ་པ་དང་ཐ་མ་ནི་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་སུ་སློབ་དཔོན་ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱིས་བཤད་དོ། །དེ་ལ་རྣམ་པ་དྲུག་ནི་ཡོན་ཏན་གང་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ་རྣམ་པ་བདུན་ནི་ངོ་བོ་དང་འབྲས་བུའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའོ། །ཞེས་སློབ་དཔོན་ཡོན་ཏན་འོད་བཞེད་དོ། ། ༈ ཕོངས་ཤིང་འདོད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས། ལྔ་པ་ཕོངས་ཤིང་འདོད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། བརྒྱད་དེ་གསོད་པ་སོགས་བརྒྱད་རང་ཉིད་མི་འདོད་ཅིང་དེ་ལས་བཟློག་པ་བརྒྱད་པོ་འདོད་པ་ལ་གཞན་གྱིས་མི་འདོད་པ་བསྒྲུབས་ན་བསད་པ་སོགས་ཀྱིས་ཕོངས་པ་སྟེ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བར་འགྱུར་ལ། བདག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་གཞན་ཡང་དེ་ལྟར་ཡིན་པར་བདག་གི་ཉམས་ལ་དཔགས་ཏེ་སོ་སོར་བཏགས་ནས་སྲོག་གི་ཕྱིར་ 1-14-103b ཡང་གཞན་ལ་མི་འདོད་པ་བརྒྱད་མི་སྤྱོད་པའོ། །མི་འདོད་པ་བརྒྱད་ནི། གསོད་པ་དང་མ་བྱིན་ལེན་དང་འདོད་པ་ལ་གཡེམ་པ་དང་། རྫུན་དང་ཕྲ་མ་དང་ངག་རྩུབ་པོ་དང་ཚིག་བཀྱལ་བ་དང་ལག་པ་བོང་བ་ལྕག་གིས་བསྣུན་ཞིང་རྣམ་པར་འཚེ་བའི་རེག་པ་སྟེ་ཕྱི་མ་གསུམ་མི་སྡུག་པའི་རེག་པའོ། །འདོད་པ་བརྒྱད་ནི་དེ་དག་ལས་བཟློག་པ་ཚེ་རིང་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ་དང་ཆུང་མ་བསྡམས་པ་དང་མི་སླུ་བ་དང་འཁོར་མི་ཕྱེད་པ་དང་། སྙན་པ་ཐོས་པ་དང་དོན་དང་ལྡན་པའི་གཏམ་དང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་རེག་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་མི
【現代漢語翻譯】 從地上總結（功德）是：具有信心的，不搖動的，少病的，精進的，有智慧的，少欲的，知足的，易於養活的，易於滿足的，已訓練的，美麗的，知溫暖的，是大丈夫，是正法的標誌，是精通的標誌，是能忍的，是決定的，是富有的。這是（經文的內容）。七種（戒律）中的第一種，即止息的戒律是：完全不去做，從而正確地受持斷除殺生等惡行。進入的戒律是：唯一確定要做，從而學習積累善法和利益眾生。完全守護的戒律是：經常謹慎地守護進入和止息兩種（戒律）。這三種是戒律的自性之差別。使大丈夫的相貌成熟的戒律是：進入與各（修行）地相適應的，成就相貌的修行。使殊勝的心成熟的是：成就許多菩薩的禪定。使痛苦的輪迴成熟的是：成就天人的身體。使眾生的利益成熟的戒律是：成就眾生利益的果實。這四種是從戒律的果實方面來區分的。這四種中的第一種是積累善法，中間兩種是守護（戒律），最後一種是利益眾生的戒律，這是導師功德光所說的。其中六種是具有何種功德，七種是自性和果實的區分，這是導師功德光的觀點。 第五，貧乏和慾望的戒律是：八種，即殺生等八種，自己不希望，並且希望與這八種相反的八種，如果成就不希望的事情，就會因殺生等而變得貧乏，變得不悅意。如同自己一樣，其他的眾生也是如此，通過衡量自己的感受，分別地假立，爲了生命，也不去行持他人不希望的八種。不希望的八種是：殺生、不予取、于慾望中邪行、妄語、離間語、惡語、綺語，以及用手、棍棒、鞭子抽打和各種損害的觸碰，後面的三種是不悅意的觸碰。希望的八種是與這些相反的，長壽、擁有大的受用、守護妻子、不欺騙、眷屬不分離、聽到悅耳的聲音、有意義的言語以及悅意的觸碰。這樣，人...
【English Translation】 Summarizing from the ground (of merit) is: having faith, being unwavering, having few illnesses, being diligent, having wisdom, being content with little, being easy to nourish, being easy to satisfy, being trained, being beautiful, knowing warmth, being a great person, being a sign of the true Dharma, being a sign of expertise, being able to endure, being decisive, and being wealthy. This is (the content of the scripture). The first of the seven (disciplines), which is the discipline of cessation, is: completely not doing, thereby correctly upholding the abandonment of evil deeds such as killing. The discipline of entering is: solely determining to do, thereby learning to accumulate virtue and benefit sentient beings. The discipline of complete guarding is: constantly guarding the two (disciplines) of entering and cessation with diligence. These three are the distinctions of the nature of discipline. The discipline that ripens the marks of a great person is: entering the practice that is suitable for each (stage) and accomplishes the marks. What ripens the superior mind is: accomplishing many samadhis of Bodhisattvas. What ripens the suffering transmigrations is: accomplishing the bodies of gods and humans. The discipline that ripens the benefit of sentient beings is: accomplishing the fruits of the benefit of sentient beings. These four are distinguished from the aspect of the fruits of discipline. The first of these four is accumulating virtue, the middle two are guarding (the discipline), and the last is the discipline of benefiting sentient beings, as stated by the teacher Yönten Ö. Fifth, the discipline of poverty and desire is: eight, that is, the eight such as killing, which one does not wish for oneself, and wishing for the eight that are the opposite of these eight. If one accomplishes what is not wished for, one will become impoverished due to killing and so on, becoming unpleasant. Just as oneself is, so are other sentient beings, by measuring one's own feelings, separately establishing, for the sake of life, one does not practice the eight that others do not wish for. The eight that are not wished for are: killing, not giving, engaging in sexual misconduct in desire, lying, divisive speech, harsh speech, idle chatter, and touching with hands, sticks, whips, and various harms, the latter three being unpleasant touches. The eight that are wished for are the opposite of these, longevity, having great enjoyment, guarding one's wife, not deceiving, not separating from one's retinue, hearing pleasant sounds, meaningful speech, and pleasant touches. Thus, people...
་འདོད་པའི་ཕོངས་པ་བརྒྱད་སེལ་བ་དང་འདོད་པའི་ཕྱོགས་བརྒྱད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ཕོངས་ཤིང་འདོད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱའོ། ། ༈ ཚེ་འདི་དང་གཞན་དུ་བདེ་བར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས། དྲུག་པ་ཚེ་འདི་དང་གཞན་དུ་བདེ་བར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། རྣམ་པ་བཞི་དང་རྣམ་པ་ལྔར་ཕྱེ་བས་དགུའོ། །དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པ་བཞི་ནི། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལ་འཇུག་པ་དགག་པར་བྱ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ནི་དེ་ལས་འགོག་པར་བྱེད་པ་དང་། གནང་བར་བྱ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་བདེ་བའི་རྒྱུ་ལ་མི་འཇུག་པ་རྣམས་ལ་ནི་གནང་བ་སྟེ་རྒྱུ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་། གནང་བཀག་གི་གནས་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་བསྡུ་བར་འོས་པ་རྣམས་ནི་སྡུད་པར་བྱེད་པ་དང་། གནང་བཀག་གི་གནས་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་ཚར་གཅད་པར་འོས་པ་རྣམས་ནི་ཚར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དེ་བཞི་ལ་རང་གི་ལུས་ངག་གི་ལས་ཡོངས་སུ་དག་པར་འཇུག་པའོ། །རྣམ་པ་ལྔ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་མ་གཏོགས་པ་ཕར་ཕྱིན་ལྷག་མ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྔའོ། །དེ་དག་ནི་བྱང་སེམས་རང་དང་སེམས་ཅན་གཞན་ལ་འདི་ཕྱིར་བདེ་བར་འགྱུར་བས་ན་འདི་དང་གཞན་དུ་བདེ་བར་ 1-14-104a འགྱུར་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་སྦྱིན་པས་ནི་ཕྱི་མ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་དང་བཟོད་པས་ནི་རང་གཞན་འདི་ཕྱིར་བདེ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཞིང་ཕྱི་མ་ལ་གཡོག་འཁོར་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་དང་། བརྩོན་པས་ནི་འདིར་མི་དགེ་བ་དང་མི་འདྲེ་ཞིང་ཕྱི་མར་སྤྲོ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་དང་བསམ་གཏན་གྱིས་འདིར་བདེ་བ་ལ་རེག་ཅིང་ཕྱི་མར་རྣམ་པར་དག་པའི་ལྷར་སྐྱེ་བ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འདིར་མཁས་པར་འགྱུར་ལ་ཕྱི་མ་ལ་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བའོ་ཞེས་ཛི་ན་པུ་ཏྲ་སོགས་འཆད་དོ། ། ༈ རྣམ་པར་དག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས། བདུན་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། རྣམ་པ་བཅུ་ལས་དང་པོ་ཉིད་ནས་ལེགས་པར་བླངས་པ་ནི། ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་འདོད་པ་དང་མཐར་ཐུག་པ་ན་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པའི་ཕྱིར་དུ་ཚུལ་ཁྲིམས་བླངས་པ་ཡིན་གྱི་རྒྱལ་པོས་བཙེས་པ་སོགས་ལས་ཐར་པ་དང་འཚོ་བ་འདོད་པའི་ཕྱིར་བླངས་པ་མིན་པའོ། །ཧ་ཅང་ཞུམ་པ་མིན་པ་ནི། བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་ཀྱི་བཅས་པ་ལས་འགལ་བར་བྱས་པ་ལ་ཆུང་ངུ་འགྱོད་པའམ། འགྱོད་པ་ཆུང་བ་ནི་ཧ་ཅང་ཞུམ་པ་ཡིན་ལ་དེ་མེད་ཅིང་འགྱོད་པ་ཆེ་བའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཉན་ས་ལས། ཇི་ལྟར་ན་ཧ་ཅང་ཞུམ་པ་ཡིན་ཞེ་ན་འདི་ལྟར་འདི་ན་ལ་ལ་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་ལ་ངོ་ཚ་མེད་ཅིང་འགྱོད་པ་ཆུང་བ་དང་ལྷོད་ཅིང་གཡེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་གསུངས་པས་འགྱོད་པ་ཆུང་བ་མེད་པ་ནི་འགྱོད་པ་ཆེ་བ་ལ་བྱའི་འགྱོད་པ་ཆུང་བ་ཙམ་ཡང་མེད་པ་ལ་བྱས་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཧ་ཅང་ཞུམ་པ་མ་ཡིན་
【現代漢語翻譯】 持戒能消除八種匱乏的慾望，成就八種如意，這稱為『如意戒』。 能使今生來世安樂之戒 第六，能使今生來世安樂之戒，可分為四種和五種，共九種。四種戒律是：阻止眾生進入痛苦之因，對於應該阻止的，就去阻止；對於應該允許的，即安樂之因，不阻止，而是促成；對於正確進入允許與阻止之境的眾生，應予以接納；對於錯誤進入允許與阻止之境的眾生，應予以懲戒。這四種戒律能使自己的身語行為完全清凈。五種戒律是：具備佈施等其餘五種波羅蜜多的戒律。這些能使菩薩自身和他人今生來世安樂，故稱『今生來世安樂』。 其中，佈施能使來世獲得巨大財富；忍辱能使自他在今生來世獲得安樂，來世擁有僕從；精進能使今生不與不善相應，來世獲得極大喜悅；禪定能使今生體驗安樂，來世轉生為清凈天神；智慧能使今生變得聰慧，來世智慧超群。吉納普特拉（梵文：Jinaputra，勝子）等人是這樣解釋的。 清凈戒 第七，清凈戒有十種。首先，從一開始就善加受持：爲了在道上希求出家之戒，最終希求圓滿菩提而受持戒律，而不是爲了逃脫國王的懲罰或謀生而受持。不極度沮喪：對於違犯學處，不應只有輕微後悔，沒有輕微後悔，而是有強烈的後悔。如《聲聞地》（梵文：Śrāvakabhūmi）所說：『如何是極度沮喪？即于學處無慚無愧，只有輕微後悔，且懈怠放逸。』因此，沒有輕微後悔，即有強烈後悔，對於應有的後悔，即使是輕微的後悔也沒有，因為沒有輕微的後悔，所以不是極度沮喪。
【English Translation】 The discipline that eliminates the eight poverties of desire and accomplishes the eight aspects of desire is called 'the discipline of desire'. The discipline that leads to happiness in this life and the next. Sixth, the discipline that leads to happiness in this life and the next is divided into four and five aspects, making nine in total. The four disciplines are: preventing sentient beings from engaging in the causes of suffering, preventing what should be prevented; allowing what should be allowed, which is the cause of happiness, and not preventing it, but rather facilitating it; gathering those sentient beings who have rightly entered the realm of allowance and prohibition; and disciplining those sentient beings who have wrongly entered the realm of allowance and prohibition. These four cause one's own bodily and verbal actions to be completely pure. The five aspects are: the five disciplines that possess the remaining five perfections other than discipline. These cause bodhisattvas themselves and other sentient beings to be happy in this life and the next, hence they are called 'leading to happiness in this life and the next'. Among them, generosity leads to great wealth in the next life; patience leads to happiness for oneself and others in this life and the next, and in the next life, one will have servants and attendants; diligence prevents non-virtue and non-association in this life, and leads to great joy in the next life; meditation leads to experiencing happiness in this life, and in the next life, one will be born as a pure god; and wisdom leads to becoming wise in this life, and in the next life, wisdom will be particularly advanced, so Jinaputra (Son of the Conquerors) and others explain. The discipline of complete purity. Seventh, the discipline of complete purity has ten aspects. First, it is well-taken from the very beginning: the discipline is taken for the sake of desiring the discipline of a renunciate on the path and ultimately desiring complete enlightenment, and not taken for the sake of escaping the king's punishment or seeking a livelihood. Not being overly discouraged: one should not have only slight regret for violating the precepts, but rather have strong regret. As it says in the Śrāvakabhūmi (Hearer's Stage): 'How is one overly discouraged? It is like this: here, some people have no shame or embarrassment regarding the precepts, have only slight regret, and are lax and negligent.' Therefore, not having slight regret means having strong regret; even the slightest regret for what should be regretted is absent, and because there is no slight regret, one is not overly discouraged.
པ་ཞེས་གསུངས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །ཧ་ཅང་ཐལ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི། འགྱོད་པའི་གནས་མ་ཡིན་པ་སྟོན་པས་མ་ 1-14-104b བཅས་པའི་མཚམས་ལས་འདས་པ་ལ་འགྱོད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ཡིན་པས་དེ་མེད་པའོ། །ལེ་ལོ་མེད་པ་ནི། གཉིད་དང་གློས་འབེབས་པ་དང་ཉལ་བའི་བདེ་བ་རྣམས་ཉམས་སུ་མི་ལེན་ཞིང་ཉིན་དང་མཚན་དུ་དགེ་ཕྱོགས་ལ་བརྩོན་པའོ། །བག་ཡོད་པས་ཟིན་པ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཡན་ལག་ལྔའི་བག་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་པའོ། །སྨོན་ལམ་ལེགས་པར་བཏབ་པ་ནི། རྙེད་བཀུར་ལ་ཞེན་པ་མེད་པ་དང་ལྷ་ཉིད་དུ་སྨོན་ནས་ཚངས་སྤྱོད་ལ་གནས་པར་ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །ཆོ་ག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཟིན་པ་ནི། འཆག་པ་དང་འགྲེང་བ་སོགས་ཀྱི་སྤྱོད་ལམ་དང་ཆོས་གོས་བགོ་བ་སོགས་ཀྱི་འཕྲལ་གྱི་བྱ་བ་དང་ཁ་ཏོན་བྱ་བ་སོགས་ཀྱི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ལ་འཇིག་རྟེན་དང་། འདུལ་བ་དང་མི་འགལ་བས་ལུས་ངག་གི་ཀུན་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ཤིང་འཚམ་པའོ། །འཚོ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཟིན་པ་ནི། ཚུལ་འཆོས་ལ་སོགས་པའི་ལོག་འཚོ་ལྔའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའོ། །མཐའ་གཉིས་སྤངས་པ་ནི། ཆོས་གོས་དང་བསོད་སྙོམས་དང་མལ་ཆ་སོགས་ཆོས་སམ་ཆོས་མ་ཡིན་པས་གཞན་ལས་བཙལ་བ་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པས་སྤྱོད་ཅིང་དེ་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་མི་ལྟ་བའི་འདོད་པའི་བསོད་ཉམས་ཀྱི་མཐའ་དང་། ཚེར་མ་དང་ཐལ་བའི་ནང་ན་ཉལ་བ་སོགས་དང་མེ་དང་ཆུར་ལན་གསུམ་དུ་འཇུག་པ་སོགས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་གདུང་ཞིང་དཀའ་ཐུབ་དྲག་པོ་ལེན་པའི་བདག་ཉིད་དུབ་པར་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་སྤངས་པའོ། །ངེས་པར་འབྱིན་པ་ནི། མུ་སྟེགས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྣམ་པར་སྤངས་པའོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་བླངས་པ་མ་ཉམས་པ་ནི། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ངོ་ཚ་མེད་ཅིང་བསླབ་པའི་ཚུལ་ལ་མི་ལྟ་བས་བཅས་པའི་མཚམས་ལས་འདའ་བའི་ 1-14-105a ཉམས་པ་དང་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ལ་སྤྱོད་པས་མེད་པར་མི་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་མདོར་བསྟན་ཏུ་བཅུར་གསུངས་པ་ལ་རྒྱས་བཤད་ནས་བཅུ་གཅིག་འབྱུང་ངོ་། །འདི་ལ་ཛིན་པུ་ཏྲས། ཉེས་པ་དེ་གཉིས་ཀའི་གཉེན་པོར་ཇི་ལྟར་བཅས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པར་སློབ་པས་ན་རྣམ་པར་དག་པའོ་ཞེས་བསླབ་པ་ལ་མི་སྦྱོར་བ་ཧ་ཅང་ཞུམ་པའི་ཉེས་པ་དང་བསླབ་པ་མ་བཅས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པས། ཧ་ཅང་ཐལ་བ་མིན་པ་དང་ཧ་ཅང་ཞུམ་པ་མིན་པ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པར་གསལ་ཞིང་ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱིས་ཀྱང་བསམ་པའི་ཉེས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ལེན་པའི་དུས་ན་ཉེས་པར་བླངས་པ་དང་། བསྲུང་བའི་དུས་ན་ཧ་ཅང་ཞུམ་པ་དང་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ལ།ས་མུ་དྲས་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་བླངས་པ་མ་ཉམས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པ་བཅུའི་མཇུག་སྡུད་དུ་བྱེད་པར་སྣང་ངོ་། །ད
【現代漢語翻譯】 如果說「太過分」，那就顛倒了。不太過分，是因為顯示了不後悔的地方，所以對於超過了戒律範圍而後悔是太過分的，因此沒有這種情況。不懶惰，就是不貪圖睡眠、閑聊和躺臥的安樂，日夜精進于善事。以正念攝持，就是如前所述，依靠五支正念。善發願，就是不貪圖名利供養，不發願成為天神，而是承諾安住于梵行。以圓滿的儀軌攝持，就是行走、站立等行為，穿法衣等日常行為，以及唸誦等善事，都與世俗和戒律不相違背，身語行為圓滿且適宜。以圓滿的活命攝持，就是捨棄了裝模作樣等五種邪命的過患。捨棄二邊，就是對於法衣、乞食和臥具等，無論是法還是非法，從他人處尋求時，不特別貪戀而享用，也不認為這是過失的慾望的享受邊；以及捨棄在荊棘和灰燼中睡覺等，或者三次進入火和水中等，折磨自己，修持極端苦行的使自己疲憊的隨行邊。徹底捨棄，就是完全捨棄所有外道的見解。受持的戒律不毀壞，就是在一切時處都沒有羞恥心，不顧及所學的戒律，從而超越所立的戒律範圍的毀壞，以及不做出根本墮罪的行為。 如是，簡略地宣說了十種，而廣說則有十一種。對此，Jinpūtra說：『通過如實地學習如何對治這兩種過失，從而清凈。』因此，不應用於學習是過於退縮的過失，以及隨行於未立戒律是過於激進的過失，將這兩種對治歸結為一，從而使不太過分和不太退縮二者合一，這一點很明顯。功德光也說：『意樂的過失有兩種，即接受時錯誤地接受，以及守護時過於退縮和過於激進。』將這二者歸結為一。Samudra則說：『受持的戒律不毀壞，似乎是對以上所說的十種的總結。』
【English Translation】 If it is said 'too extreme,' then it is reversed. Not too extreme, because it shows the place of no regret, so regretting exceeding the scope of the precepts is too extreme, therefore there is no such situation. Not lazy, is not greedy for the comfort of sleep, chatting, and lying down, and diligently engaged in virtuous deeds day and night. Being seized by mindfulness, is as previously stated, relying on the mindfulness of the five branches. Well-made aspirations, is not greedy for fame and offerings, not aspiring to become a god, but promising to abide in pure conduct. Being seized by perfect rituals, is the conduct of walking, standing, etc., the daily activities of wearing Dharma clothes, etc., and the virtuous activities of reciting, etc., are not contradictory to the world and the Vinaya, and the body and speech conduct are perfect and appropriate. Being seized by perfect livelihood, is abandoning all the faults of the five wrong livelihoods such as pretending to be virtuous. Abandoning the two extremes, is for Dharma clothes, alms, and bedding, etc., whether Dharma or non-Dharma, when seeking from others, not particularly greedy to enjoy, nor regarding it as the enjoyment of the fault of desire; and abandoning sleeping in thorns and ashes, etc., or entering fire and water three times, etc., tormenting oneself, and following the extreme asceticism that makes oneself tired. Thoroughly abandoning, is completely abandoning all the views of all heretics. The precepts taken are not broken, is that in all times and places there is no shame, and not considering the precepts learned, thereby exceeding the scope of the precepts established, and not doing the behavior of fundamental downfall. Thus, the ten briefly stated are explained in detail to be eleven. To this, Jinpūtra said: 'By truly learning how to counteract these two faults, thereby purifying.' Therefore, not applying to learning is the fault of being too withdrawn, and following the unestablished precepts is the fault of being too radical, summarizing these two counteractions into one, thereby making not too extreme and not too withdrawn one, which is clear. Virtue Light also said: 'The fault of intention is twofold, namely, wrongly accepting at the time of acceptance, and being too withdrawn and too radical at the time of guarding.' Summarizing these two into one. Samudra said: 'The precepts taken are not broken, seems to be a summary of the ten mentioned above.'
ེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་སར་བག་མེད་པ་དང་ལེ་ལོས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པ་ཞེས་རྣམ་དག་བཅུའི་ལོག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་བཅུའི་སྐབས་སུ་དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པས་ན་བག་ཡོད་དང་ལེ་ལོ་མེད་པ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པ་གཞུང་གི་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དང་པོ་ནས་ཉེས་པར་བླངས་པ་དང་ཧ་ཅང་ཞུམ་པ་དང་ཐལ་ཆེས་པ་དང་བག་མེད་པ་དང་ལེ་ལོས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པ་དང་ལོག་པར་སྨོན་པ་དང་ཆོ་ག་ཉམས་པས་ཟིན་པ་དང་འཚོ་བ་ཉམས་པས་ཟིན་པ་དང་མཐའ་གཉིས་སུ་ལྷུང་བ་དང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང་ཡང་དག་པར་བླངས་བ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་གྱུར་པ་སྟེ། ཉམས་པར་ 1-14-105b འགྱུར་བའི་རྒྱུ་བཅུ་དང་བྲལ་བས་ན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའམ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱའོ། ། ༈ ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན། བཞི་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ལ་གཉིས་ལས་མཐར་ཐུག་གི་ཕན་ཡོན་ནི། དེ་ལྟར་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་སྟེ་འདི་ལ་བརྟེན་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འཚང་རྒྱ་བའོ། །དེ་ལ་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་ཡིན་པའམ་ཡང་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་རྒྱས་ཤིང་ཚད་མེད་པ་དང་རྫོགས་པའོ། །སངས་མ་རྒྱས་པའི་བར་དུ་ཡང་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ལྔ་འཐོབ་སྟེ་འདི་ལྟར་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་དགོངས་པར་འགྱུར་བ་དང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་བཞིན་དུ་འཆི་བའི་དུས་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་དང་ལུས་ཞིག་ནས་ཀྱང་གང་ན་རང་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་མཚུངས་པའམ་ལྷག་པའི་བྱང་སེམས་སྐལ་བ་འདྲ་ཞིང་ཆོས་མཐུན་པ་བ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དུ་གྱུར་པ་དག་གནས་པ་དེར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དང་། ཚེ་འདི་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཚད་མེད་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་དང་ཚེ་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་རང་འཁྲུངས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉིད་དེ་དེའི་བདག་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། །དེའི་གཉིས་པའི་དོན་ནི་ཕྱི་མར་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་དང་ཕྲད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་འཆི་བའི་འཇིགས་པ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཆེན་པོ་འཐོབ་པ་ལ་ཛི་ན་པུ་ཏྲ་སོགས་འཆད་ལ། ས་མུ་དྲས་དེ་དང་གེ་བའི་རྩ་བ་ཚད་མེད་པ་དང་ལྡན་པས་ངན་སོང་གི་འཇིགས་པ་མེད་པ་དང་གཉིས་ལ་བཤད་དོ། །ལྔ་པོ་དེ་དག་ཀྱང་ 1-14-106a རིམ་པ་ལྟར་བདག་འབྲས་དང་བྲལ་འབྲས་དང་རྣམས་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་དང་སྐྱེས་བུ་བྱེད་འབྲས་དང་རྒྱུ་མཐུན་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱི་འགྲེལ་པར་བཤད་དེ་བྲལ་འབྲས་སུ་བཤད་པ་ནི་ཉེས་སྤྱོད་རྩེ་བཅིལ་བ་དང་ལེགས་སུ་སྨོན་པས་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་བྲལ་བ་ལ་བཞེད
【現代漢語翻譯】 並非所有這些都是合理的，因為導師本人在聲聞地中，將放逸和懈怠完全歸納為清凈十法的相反的十種過失時，將兩者合二為一，因此，將謹慎和不懈怠兩者合二為一，是經文的意圖。這樣一來，從一開始就視為過失，以及過度沮喪、過度放縱、放逸和懈怠、邪愿、為儀軌衰損所困、為生計衰損所困、墮入兩邊、不思出離、以及正受持完全衰損，這些都是導致衰損的十個原因，與之相反，則稱為圓滿或清凈的戒律。 第四，關於戒律的利益，從兩個方面來說，究竟的利益是：如此一來，菩薩的這巨大的戒蘊，能生起大菩提之果，依靠它，戒波羅蜜多得以圓滿，從而證得無上菩提。所謂『巨大的蘊』，是指廣大無邊的福德聚，或者指戒律廣大、無量且圓滿。即使在未成佛之前，也能獲得暫時的五種利益，即如前所述，諸佛會憶念，安住于極大的喜悅之中而去世，身體壞滅后，會轉生到與自己戒律相同或更勝一籌的菩薩，與具有相同根器且符合佛法的善知識們所居住的地方，此生會擁有圓滿戒波羅蜜多的無量福德聚，來世也會獲得自生之戒，即獲得其自性。第二種利益是指來世與佛菩薩相遇，憶念此事能超越死亡的恐懼，因此能獲得極大的喜悅，對此，吉納普特拉等人有所闡述。薩穆扎則認為，由於具備與此相關的無量善根，因此沒有墮入惡道的恐懼，並對此進行了闡述。這五種利益，在功德光（Yon tan 'od）的註釋中，依次被解釋為士用果、離系果、等流果、增上果和異熟果，其中被解釋為離系果，是指通過戒除惡行和立誓行善，從而遠離不悅意。
【English Translation】 Not all of these are valid, because the teacher himself, in the Hearer's Ground, when completely encompassing negligence and laziness as the opposite of the ten faults of the ten pure dharmas, combines the two into one. Therefore, combining diligence and non-laziness into one is the intention of the scripture. Thus, from the beginning, taking it as a fault, as well as being overly discouraged, being overly excessive, being negligent and completely seized by laziness, having wrong aspirations, being seized by the decay of rituals, being seized by the decay of livelihood, falling into two extremes, not being determined to renounce, and the complete decay of proper acceptance—these are the ten causes of decay, and being separated from them is called perfect or pure discipline. Fourth, regarding the benefits of discipline, from two aspects, the ultimate benefit is: Thus, this great aggregate of the Bodhisattva's discipline produces the fruit of great enlightenment. Relying on it, the perfection of discipline is completed, thereby attaining unsurpassed enlightenment. The term 'great aggregate' refers to a vast and extensive collection of merit, or to discipline that is vast, immeasurable, and complete. Even before attaining Buddhahood, one obtains five temporary benefits: as previously stated, the Buddhas will remember, one will pass away while abiding in great joy, and after the body is destroyed, one will be reborn where Bodhisattvas with similar or superior discipline to oneself reside, with virtuous friends who share the same potential and are in accordance with the Dharma. In this life, one will possess an immeasurable accumulation of merit that perfects the perfection of discipline, and in future lives, one will also attain self-born discipline, that is, attain its very nature. The second benefit is that in the future, meeting Buddhas and Bodhisattvas and contemplating this transcends the fear of death, thereby attaining great joy, which Jinaputra and others explain. Samudra explains that because one possesses immeasurable roots of virtue related to this, there is no fear of falling into the lower realms. These five benefits are explained in the commentary of Guna Prabha (Yon tan 'od) as the Adhipati-phala (dominion result), Visamyoga-phala (separation result), Nisyanda-phala (result in accordance with the cause), Purusakara-phala (result of human effort), and Sadrsahetu-phala (result in accordance with the cause), respectively. Being explained as the separation result refers to being separated from unhappiness by abandoning misconduct and aspiring to good.
་དོ། །དེ་ལ་ཕན་ཡོན་དང་པོ་ནི་འདི་ཕྱི་གཉིས་ཀར་འཐོབ་པའི་ཕན་ཡོན་ཏེ་སྡོམ་པ་ཇི་སྲིད་གནས་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་ཀྱིས་བུ་དང་སྤུན་དང་འདྲ་བར་དགོངས་པས་དགེ་བའི་ཆོས་མི་ཉམས་ཤིང་འཕེལ་བའོ། །གཉིས་པ་དང་བཞི་པ་ནི་ཚེ་འདིའི་ཕན་ཡོན་ཏེ་འཆི་ཁར་ངན་འགྲོའི་འཇིགས་པ་མེད་ཅིང་བདེ་འགྲོ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འགྲོ་བར་མཐོང་ནས་དགའ་བ་དང་དེའི་གོང་དུ་ཡང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ནས་བཟུང་སྟེ་སེམས་ཅན་ཁམས། །མཐའ་ཡས་རབ་ཏུ་དགྲོལ་བའི་ཕྱིར། །མི་ལྡོག་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། །སེམས་དེ་ཡང་དག་བླངས་གྱུར་པ། །དེ་ནས་བཟུང་སྟེ་གཉིད་ལོག་གམ། །བག་མེད་གྱུར་ཀྱང་བསོད་ནམས་ཤུགས། །རྒྱུན་མི་འཆད་པར་དུ་མ་ཞིག །ནམ་མཁའ་མཉམ་པར་རབ་ཏུ་འབྱུང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཚད་མེད་པའི་ཚོགས་འཕེལ་བའོ། །གསུམ་པ་དང་ལྔ་པ་ནི་སྐྱེ་བ་གཞན་གྱི་ཕན་ཡོན་ཏེ་བཤེས་གཉེན་དམ་པས་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་དང་སྐྱེ་བ་དུ་མར་སྡོམ་པ་དང་མི་འབྲལ་བའོ། །ཕྱི་མ་འདིའི་རྒྱུ་གཞན་ནི་འོད་སྲུངས་ཀྱིས་ཞུས་པ་ལས།བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་བརྗེད་པའི་རྒྱུར་གསུངས་པ་ནག་པོའི་ཆོས་བཞི་སྤོང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སློབ་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་མང་དུ་མིས་བརྟགས་ན། །དེ་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེས། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་དེ་ལ་སེམས་གཞོལ་ 1-14-106b འགྱུར། །ཞེས་ལན་མང་པོར་རྒྱུན་ལྡན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེའི་རྗེས་སུ་སེམས་གཞོལ་བར་གསུངས་པ་ལྟར་བྱེད་པ་ལ་སློབ་དཔོན་ཞི་བ་ལྷ་བཞེད་དོ། །ཕན་ཡོན་བླ་ན་མེད་པ་དེ་དག་མཐོང་བའི་མཁས་པས་ནི་རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་སྡོམ་པ་གཟུང་བ་ལ་འབད་པ་དྲག་པོ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། ༈ ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསྡུ་བ། ལྔ་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསྡུ་བ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དགུ་པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དགུ་པོ་རེ་རེ་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པར་ཇི་ན་པུ་ཏྲ་དང་ས་མུ་དྲས་བཤད་དོ། ། ༈ ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བྱེད་ལས། དྲུག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བྱེད་ལས་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་དུ་ངེས་ཤེ་ན། འདི་ལྟར་བྱང་སེམས་ཀྱི་བྱ་བ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་གསུམ་དུ་ཟད་དེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ལ་སེམས་གནས་པ་དང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གི་ཆོས་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་པ་གསུམ་ཡིན་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱང་སྡོམ་པ་དང་དགེ་བ་སྡུད་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་གྱིས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཉེས་སྤྱོད་ལས་ལྡོག་པའི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་འབད་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་བཀོལ་དུ་རུང་བའི་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་གནས་པ་མེད་ན་ཚུ
【現代漢語翻譯】 此外，（受持菩薩戒）還有其他利益。第一個利益是今生來世都能獲得的利益：只要戒律存在，諸佛菩薩就會像對待子女和兄弟一樣關愛（受戒者），因此善法不會衰退反而會增長。第二個和第四個利益是今生的利益：臨終時沒有墮入惡道的恐懼，看到自己將往生善道而感到歡喜。此外，如《入菩薩行論》所說：『從發心度無邊，眾生界盡之日起，以不退轉之心，誰受持此心，從彼時起，即使睡眠或放逸，福德之力亦不斷增長，如虛空般廣大。』因此，每一瞬間都在積累無量的福德資糧。第三個和第五個利益是來世的利益：會被善知識攝受，並且在多次轉世中都不會與戒律分離。獲得來世利益的其他原因是，如《寶積經·無盡意菩薩會》中所說，不忘菩提心的原因是學習斷除四種黑法等等。此外，如《三摩地王經》所說：『無論人們如何反覆思索，他們的心都會傾向於它。』因此，寂天論師認為，應該像經中所說的那樣，多次持續地用心思維。見到這些無上利益的智者，應當以極大的努力受持菩薩戒。 第五，戒律的攝集：所有九種戒律的自性等，都應理解為被三種戒律所攝集，即律儀戒、攝善法戒和饒益有情戒。吉那布扎和薩穆扎認為，每一種戒律都可以被這三種戒律所攝集。 第六，戒律的作用：為什麼一定是三種戒律呢？這是因為菩薩的事業總的來說可以歸納為三種：安住于遠離一切煩惱的安樂之中，並依此成熟自己的法，以及成熟有情相續。而這些都可以通過律儀戒、攝善法戒和饒益有情戒這三種戒律來實現。因此，如果不努力守護遠離惡行的律儀戒，就無法安住于善的對境，因為心無法隨意運用在善的對境上。
【English Translation】 Furthermore, there are other benefits (of taking the Bodhisattva Vows). The first benefit is the benefit of obtaining both this life and the next: as long as the vows remain, the Buddhas and Bodhisattvas will regard (the vow-holder) as their child or sibling, so virtuous Dharma will not decline but will increase. The second and fourth benefits are the benefits of this life: at the time of death, there is no fear of falling into the lower realms, and one rejoices at seeing that one will be reborn in a particularly good realm. Moreover, as stated in the 'Entering the Bodhisattva's Way': 'From the moment one generates the mind to liberate limitless sentient beings, with an irreversible mind, whoever takes that mind, from that moment on, even if sleeping or heedless, the power of merit will continuously increase, as vast as the sky.' Therefore, immeasurable accumulations of merit increase in every moment. The third and fifth benefits are the benefits of future lives: one will be cared for by virtuous spiritual friends, and one will not be separated from the vows in many lifetimes. Another cause for obtaining the benefits of future lives is, as stated in the 'Requested by Akshayamati', that the cause for not forgetting the mind of enlightenment is to learn to abandon the four black Dharmas, etc. Furthermore, as stated in the 'King of Samadhi Sutra': 'However much people repeatedly contemplate, their minds will incline towards it.' Therefore, Shantideva believes that one should contemplate repeatedly and continuously as stated in the sutra. Seeing these unsurpassed benefits, wise individuals should strive with great effort to take the Bodhisattva Vows. Fifth, the collection of ethics: all nine aspects of the nature of ethics, etc., should be understood as being collected by the three ethics, namely the ethics of vows, the ethics of gathering virtue, and the ethics of benefiting sentient beings. Jinaputra and Samudra stated that each of the nine aspects can be collected by these three ethics. Sixth, the function of ethics: Why must there be three ethics? This is because the activities of a Bodhisattva can generally be summarized into three: abiding in the bliss free from all afflictions, and based on that, maturing one's own Dharma, and maturing the minds of sentient beings. And these can be accomplished through the three ethics of vows, the ethics of gathering virtue, and the ethics of benefiting sentient beings. Therefore, if one does not strive to guard the ethics of vows that refrain from misdeeds, one cannot abide in a virtuous object, because the mind cannot be readily applied to a virtuous object.
ལ་ཁྲིམས་གཞན་གཉིས་ཀྱི་གཞི་སྟོར་བ་ཡིན་པས་སྔར་བསྡུ་བའི་ལུང་དྲངས་པ་ལྟར་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ཐོག་མར་གཅེས་སྤྲས་སུ་བྱ་སྟེ་དེ་ཡང་སོ་ཐར་རིས་བདུན་ལ་གསུངས་པས། བསྟན་པའི་རྩ་བ་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་གང་ཁས་བླངས་པ་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འབད་པར་བྱའོ། །འདི་ནི་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་ནན་ཏན་དུ་གསུངས་ 1-14-107a ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་ལས། དེ་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཡིས། །དང་པོར་བསླབ་ལ་རབ་གུས་བྱ། །སོ་སོར་ཐར་པ་འདུལ་བཅས་དང་། །མང་ཐོས་དོན་གཏན་དབབ་ལ་བསྒྲིམ། །ཞེས་གསུངས་པས་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གཉིས་དོན་འདི་ལ་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་སྣང་ངོ་། །ཚུལ་ཁྲིམས་གཞན་གཉིས་ཀྱང་ཐོག་མར་རང་སྨིན་བྱེད་དགེ་བ་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གཙོ་བོར་འབད་དགོས་ཏེ། རང་མ་སྨིན་པར་གཞན་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ནི་གནས་མ་ཡིན་ཞིང་སྐབས་མེད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་དགུའམ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཏུ་ཟད་ཅིང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ཡང་དྲུག་པོ་དེ་དག་ཏུ་ཟད་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བྱ་བ་ཡང་ཚེ་འདི་ལ་བདེ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་སུ་གནས་པ་དང་ལུས་སེམས་དུབ་པ་མེད་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང་སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱེད་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཏུ་ཟད་དོ། །རང་བཞིན་ཕན་ཡོན་བྱ་བ་གསུམ་པོ་དེ་ལས་གོང་ན་ཡང་མེད་ལ་གསུམ་པོ་དེ་ལས་ལྷག་པ་སྟེ་དེར་མ་འདུས་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལ་ནི་འདས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་སོགས་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་གསུངས་པ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་བྱང་སེམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདི་ཁོ་ན་ལྟར་སློབ་ཀྱི་ཁ་ཅིག་འདི་ལ་སློབ་ཀྱང་ཁ་ཅིག་གཞན་ལ་སློབ་པ་ལྟ་བུ་མིན་པས་བྱང་སེམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་སློབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ་དུ་བསྟན་པས་ལམ་ལ་ཡིད་གཉིས་སེལ་བའོ། །འདི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བསླབ་པའི་ཚུལ་ཏེ་ཕར་ཕྱིན་ལྷག་མ་དང་བསྡུ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ལས་སློབ་པའི་ཚུལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱས་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་བསླབ་ན་དེའི་ཚེ་ 1-14-107b བསླབ་བྱ་གཞན་ལ་སློབ་པར་མ་ནུས་པ་ལ་ཉེས་མེད་དུ་གསུངས་ཏེ། འོན་ཀྱང་བསླབ་བྱ་ལྷག་མ་ལ་སློབ་པའི་ཁུར་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འདོར་དུ་མི་རུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་བྱང་སེམས་ལས་དང་པོ་པ་ལ་ཐོག་མར་གལ་ཆེ་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ལེའུ་འདི་གཞུང་རྫོགས་པར་དྲངས་ནས་བཀྲལ་ན་ཚིག་ཧ་ཅང་མངས་པར་མཐོང་ནས་དོན་ཙམ་ཞིག་བྱང་སའི་འགྲེལ་པ་གཉིས་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེའུའི་འགྲེལ་པ་གཉིས་དང་གཞན་ཡང་བསླབ་བཏུས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་རྩ་འགྲེལ་སོགས་བརྗོད་བྱ་མཐུན་པའི་བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་དག་པ་མང་པོ་དང་མདོ་སྡེ་རྣམས་ལ་ཡང་བརྟེན་ནས་ལེན་པ་དང་བསྲུང་བ་དང་ཕྱིར་བཅོས་པའི་དཀའ་གནས་རྣམས་རྒྱས་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡིན་ནོ། །ས་
【現代漢語翻譯】 因為其他兩種戒律會失去基礎，所以首先要像之前引用的那樣，珍視律儀戒，這在七種別解脫戒中有所說明。因此，對於所受持的別解脫戒，菩薩應當努力。這是怙主龍樹（Nāgārjuna）也殷切教導的。 如《寶鬘論》中所說：『之後出家人，首先應恭敬學習，別解脫及調伏，多聞且精進決定義。』因此，兩位大車論師對此事的觀點似乎是一致的。對於其他兩種戒律，首先要努力于使自己成熟的攝善法戒，因為如果自己尚未成熟，使他人成熟是不合時宜的。 菩薩的戒律可以歸結為九種或三種，戒律的利益也可以歸結為六種，戒律的行為也可以歸結為爲了今生的安樂而安住于寂止，以及身心不疲憊地成熟佛法和成熟眾生這三者。這三種自性利益和行為之上沒有更高的，也沒有比這三者更殊勝或未包含在其中的。 如之前引用的『過去的菩薩』等所說，是指過去、現在、未來一切菩薩都應如此學習，而不是有些人學習這個，有些人學習那個，因此，這表明所有如理修學菩薩成佛之道的人都走同一條道路，從而消除了對道的疑惑。這是學習戒律的方法，也應瞭解從其他波羅蜜多和四攝等學習的方法，如果從內心深處學習，那麼當無法學習其他應學之處時，則被認為是無罪的。然而，無論如何都不應放棄學習其他應學之處的責任。 如此，對於初學菩薩來說，首先重要的是戒律品。如果完整地引用和解釋這部論典，會顯得過於冗長，因此只根據兩部《菩薩地論》的註釋、兩部《戒律品》的註釋，以及其他《學集》、《入行論》的根本頌和註釋等許多主題一致的清凈論典和經部，詳細地確定了受持、守護和懺悔的難點。
【English Translation】 Because the other two types of discipline lose their foundation, one should first cherish the discipline of vows, as quoted earlier, which is explained in the seven types of Prātimokṣa vows. Therefore, Bodhisattvas should strive for whatever Prātimokṣa vow they have taken. This is what the Protector Nāgārjuna also earnestly taught. As it is said in the Ratnāvalī: 'Then the ordained one, should first respectfully study, the Prātimokṣa and Vinaya, be learned and diligently determine the meaning.' Therefore, the views of the two great chariot masters seem to be consistent on this matter. For the other two disciplines, one must first strive primarily for the discipline of accumulating virtue, which ripens oneself, because it is said that it is not appropriate or timely to ripen others when one has not ripened oneself. The discipline of a Bodhisattva can be summarized into nine or three types, the benefits of discipline can also be summarized into six types, and the actions of discipline can also be summarized into abiding in tranquility for the sake of happiness in this life, and maturing the Dharma and sentient beings without physical or mental fatigue. There is nothing higher than these three types of intrinsic benefits and actions, nor is there anything more excellent or not included in these three. As it is said, 'Past Bodhisattvas,' etc., as quoted earlier, it means that all Bodhisattvas of the past, present, and future should study in this way, and not that some study this and some study that. Therefore, it shows that all those who properly study the path to Buddhahood of a Bodhisattva follow the same path, thereby eliminating doubts about the path. This is the method of studying discipline, and one should also understand the method of studying from other Pāramitās and the Four Saṅgrahavastus, etc. If one studies from the depths of one's heart, then it is said to be blameless when one is unable to study other things to be studied. However, in no way should one abandon the responsibility of studying other things to be studied. Thus, for a novice Bodhisattva, the chapter on discipline is the most important at the beginning. If this treatise were quoted and explained in its entirety, it would seem too lengthy, so only the essential points have been extensively determined based on the commentaries of the two Bodhisattvabhūmi, the commentaries of the two Śīlapaṭala, and many other pure treatises with consistent themes such as the Śikṣāsamuccaya, the root verses and commentaries of the Bodhicaryāvatāra, and also relying on the Sutras, extensively establishing the difficult points of taking, protecting, and restoring vows.
མུ་དྲ་མེ་གྷས་བྱས་ཟེར་བའི་འགྲེལ་པ་ནི་བྱང་སའི་རྒྱས་འགྲེལ་རྩོམ་པ་པོ་རྒྱ་མཚོ་སྤྲིན་དང་མིང་མཐུན་པ་ཞིག་ཏུ་སྣང་གི་སློབ་དཔོན་དེ་མིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི། །གང་ཏུ་འཇུག་ཀྱང་ངེས་པར་བྱ་དགོས་པ། །ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་གཞུང་ཤིང་སྨོན་འཇུག་གཉིས། །ལེགས་པར་བཟུང་ནས་ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་བཞིན། །རྒྱལ་སྲས་སྤྱོད་ལ་སློབ་པ་འདི་མེད་པར། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་འགྲོ་བའི་ལམ་ཡོད་པ། །རྒྱལ་དང་དེ་སྲས་མཁས་རྣམས་མི་བཞེད་ཀྱང་། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། །གནང་བཀག་མི་འདྲ་འགའ་རེ་གསུངས་པ་ལ། །ཆེས་ཆེར་འཁྲུལ་ཞིང་མངོན་རློམ་གྱིས་མཐོ་བའི། །སྐལ་དམན་རྣམས་ཀྱི་ཐེག་ཆེན་སྤྱི་ཡི་གཞུང་། །དྲི་མ་མེད་པའི་ལམ་བཟང་ནུབ་པར་བྱས། །དེ་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པར་འཇུག་ན་ཡང་། །དྲི་མ་མེད་པའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ཀྱི་དོན། །བྱམས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བཤད་པའི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་ 1-14-108a ནི། །ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སློབ་པ་གཞིར་ཟུང་ལ། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལམ་གྱི་སྣོན་པ་ཐོབ། །དེ་ནི་མ་ཚང་མེད་པའི་ཐེག་མཆོག་ལམ། །དེ་ལས་གཞན་རྣམས་བྱིས་པ་དགའ་སྐྱེད་ཡིན། །དེ་ལྟར་སྲས་བཅས་རྒྱལ་བའི་བགྲོད་གཅིག་ལམ། །རྒྱལ་སྲས་སྡོམ་པ་དག་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ། །ཡིད་ཆེས་ལུང་དང་དྲི་མེད་རིགས་པ་ལས། །རྣམ་པར་བརྒལ་བའི་རང་བཟོའི་དྲི་མ་ཡིས། །མ་བསླད་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་ཇི་བཞིན་དུ། །གོ་སླའི་ཚིག་གིས་རྣམ་པར་བཀྲལ་བ་འདིས། །གང་ལ་རྒྱུན་དུ་གུས་པའི་མཐུས་བྱུང་བ། །འཇམ་པའི་དབྱངས་ལ་རྟག་ཏུ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཐེག་མཆོག་ལམ་ཟབ་བདག་བློ་བྱིས་པའི་ཚུལ། །དེ་ཕྱིར་ཚིག་དང་དོན་ལ་སྐྱོན་ཆགས་ན། །འཕགས་དང་མཁས་པའི་སྤྱན་སྔར་བདག་འཆགས་ཀྱིས། །བརྩེ་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་ནོངས་དེ་བཟློག་ཏུ་གསོལ། །ཐུབ་བསྟན་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཐེག་མཆོག་གི། ལམ་གྱི་སྲོག་རྣམས་ཕལ་ཆེར་ནུབ་པ་ཡི། །ཚུལ་འདི་མཐོང་ནས་བསྟན་པ་གནས་བྱའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟར་འབད་ལས་དགེ་བ་གང་བསགས་པ། །དེ་ཡིས་འགྲོ་ཀུན་ལམ་ལྟར་བཅོས་པ་ལ། །དགའ་བ་མེད་ཅིང་ཡང་དག་ལམ་གྱི་གནད། །རྫོགས་པར་མཐོང་ནས་སྒྲུབ་ལ་བརྩོན་པར་ཤོག །བདག་ཀྱང་ཚེ་རབས་ཀུན་ཏུ་འཇམ་པའི་དབྱངས། །དམ་པའི་མགོན་གྱིས་བཟུང་ནས་ཐེག་པ་མཆོག །ཚུལ་བཞིན་རྟོགས་ནས་འགྲོ་བ་སྒྲོལ་བའི་ཁུར། །ཁྱེར་ནས་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་རྒྱས་བྱེད་ཤོག །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱ་བའི་ཚུལ་རྣམ་པར་བཤད་པ་བྱང་ཆུབ་གཞུང་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་ 1-14-108b སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་མོས་པ་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་པ་ཤཱཀྱའི་དགེ་སློང་བློ་བཟང་གྲགས་པའི་དཔལ་གྱིས་རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་བསླབ་པ་ལ
【現代漢語翻譯】 關於名為『Mudra Megha』的註釋，其作者似乎與撰寫《菩薩廣釋》的作者『海洋云』同名，但並非同一位導師。 修持佛法的大乘，無論何時進入，都必須明確。 大乘道的支柱是發願和行入。 在充分理解並如所承諾的那樣，學習菩薩行之前，如果有人認為存在通往一切智的道路，那麼諸佛及其子嗣、智者們都不會認可。 即使在金剛乘和波羅蜜多中，對於某些允許和禁止的不同之處，那些極度困惑且傲慢自大、福報淺薄的人，也會因此而破壞大乘的普遍原則，使這純潔的道路衰落。 因此，即使進入金剛乘，也應以慈氏（Maitreya）、龍樹（Nāgārjuna）、無著（Asaṅga）所闡釋的清凈經部的意義為基礎，受持菩提心戒。 以修學六度為基礎，獲得金剛乘道的補充。這才是圓滿無缺的至上乘道，除此之外的都只是哄小孩的玩意。 因此，這條諸佛及其子嗣共同行走的唯一道路，即清凈菩薩戒的方法，不應被那些基於不確定的經文和不純粹的推理，以及自我捏造的污垢所玷污。應如實地闡釋諸佛的意圖，用易懂的語言。 以此，我始終以恭敬之心獲得的加持，我恒常向文殊菩薩（Mañjuśrī）頂禮。 由於至上乘道深奧，而我的智慧如孩童般幼稚，因此，如果文字和意義上有任何錯誤，我在聖者和智者面前懺悔，懇請慈悲者們糾正這些錯誤。 看到佛陀教法，特別是至上乘道的命脈大多衰落，爲了住持教法，我如此努力，所積累的任何功德，愿它能使一切眾生喜悅，並能完善地看到正道的要點，從而精進修行。 愿我生生世世都被文殊菩薩（Mañjuśrī）這位神聖的怙主所攝受，如實地理解至上乘，肩負起度化眾生的重任，從而弘揚佛陀的教法。 這部名為《菩提道次第》的著作，闡述了受持菩薩戒后如何使戒律之蘊完全清凈的方法，是由對菩薩行產生些許興趣的釋迦比丘洛桑扎巴（Blo-bzang grags-pa，善慧稱）在受持菩薩戒后，爲了學習而撰寫的。
【English Translation】 The commentary called 'Mudra Megha' seems to be by someone with the same name as the author of the Extensive Commentary on the Bodhisattva, 'Ocean of Clouds,' but is not that teacher. The Great Vehicle of attaining Buddhahood, wherever one enters, must be ascertained. The pillars of the Great Vehicle path are aspiration and entrance. Without properly grasping and as promised, learning the conduct of a Bodhisattva, if someone thinks there is a path to omniscience, the Buddhas and their heirs, the wise ones, will not approve. Even in the Vajrayana and Perfection of Wisdom, regarding some differences in what is allowed and prohibited, those who are extremely confused and arrogant, with little merit, will destroy the general principles of the Great Vehicle, causing this pure path to decline. Therefore, even when entering the Vajrayana, one should base oneself on the meaning of the pure sutras as explained by Maitreya, Nāgārjuna, and Asaṅga, and uphold the Bodhicitta vow. Taking the study of the six perfections as a basis, obtain the additions of the Vajrayana path. That is the supreme vehicle path without deficiency; others are just amusements for children. Therefore, this single path walked by the Buddhas and their heirs, the method of purifying the Bodhisattva vows, should not be defiled by those based on uncertain scriptures and impure reasoning, and self-fabricated defilements. The intention of the Buddhas should be explained as it is, in easy-to-understand words. By this, the blessing I have always received through reverence, I constantly prostrate to Mañjuśrī. Because the supreme vehicle path is profound, and my intelligence is like that of a child, therefore, if there are any faults in the words and meaning, I confess before the noble ones and the wise, and request the compassionate ones to correct those errors. Seeing that the lifeblood of the Buddha's teachings, especially the supreme vehicle, is mostly declining, in order to maintain the teachings, I have strived in this way. Whatever merit I have accumulated, may it make all beings rejoice, and may they perfectly see the essential points of the correct path, and thus strive in practice. May I, in all lifetimes, be held by Mañjuśrī, the holy protector, and having truly understood the supreme vehicle, take on the burden of liberating beings, and thus expand the Buddha's teachings. This work, called The Bodhi Path, which explains how to completely purify the heap of ethics after taking the Bodhisattva vows, was written by the Shakya monk Blo-bzang grags-pa (善慧稱), who had some interest in the conduct of a Bodhisattva, in order to study after taking the Bodhisattva vows.
་སློབ་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་བྱང་ར་སྒྲེང་རྒྱལ་བའི་དབེན་གནས་སུ་སྦྱར་བའོ།། །།
【現代漢語翻譯】 此乃為欲修學者，于絳熱寺（Byang ra Sgreng，地名）勝地所作。 （註：此句表明此文的寫作地點和目的，即在絳熱寺這個殊勝的地方，爲了那些想要學習的人而寫。）
【English Translation】 This was composed at the secluded place of the victorious one of Byang ra Sgreng for the sake of those who wish to study. (Note: This sentence indicates the place and purpose of writing this text, that is, it was written in the auspicious place of Byang ra Sgreng for those who want to learn.)