zkb1115_佛頂無畏根本釋等筆記.g2.0f
宗喀巴大師教言集JTs113སངས་རྒྱས་ཐོད་པའི་མི་འཇིགས་གཞུང་འགྲེལ་སོགས་ཀྱི་ཟིན་བྲིས་རྗེས་གནང་བ་བཞུགས་སོ། ། 11-15-1a ༄༅། །སངས་རྒྱས་ཐོད་པའི་མི་འཇིགས་གཞུང་འགྲེལ་སོགས་ཀྱི་ཟིན་བྲིས་རྗེས་གནང་བ་བཞུགས་སོ། ། ༄༅། །སངས་རྒྱས་ཐོད་པའི་མི་འཇིགས་གཞུང་འགྲེལ་སོགས་ཀྱི་ཟིན་བྲིས་རྗེས་གནང་བ་བཞུགས་སོ། ། 11-15-1b ༄༅། །སངས་རྒྱས་ཐོད་པའི་འཇིགས་མེད་གཞུང་འགྲེལ་དུ། འོ་ན་འདི་རྣམས་མཆོད་པ་མཆོག་ནི་འདོད་པ་བྱེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེའང་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མི་གོས་པས་སོ། །འོ་ན་འདོད་པ་བྱེད་པ་ཁོ་ན་གོས་པའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དད་ལྡན་པ་ནི་གོས་པར་བརྗོད་ན། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ལ་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་འདི་འདྲ་བའི་མཆོད་པ་ནི། ཆེས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཅན་ཡིན། སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྒྲོ་བཏགས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོའོ། །དེ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ནི་མ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་བཞིན་དུ་བརྒྱུད་ནས་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། །འོ་ན་འགའ་ཞིག་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའང་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འགལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ལས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཀུན་ནས་བསླང་བར་བྱ་བ་དང་ཀུན་ནས་སློང་བ་པོའི་དབྱེ་བས་སོ། །དེ་ལ་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་ཐམས་ཅད་ཀུན་ནས་བསླང་བར་བྱ་བ་སྟེ། 11-15-2a ཡིད་ཀྱིས་ནི་ཀུན་ནས་སློང་བའོ། །དེའང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། མ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་དང་དེ་ལས་ཅིག་ཤོས་སོ། །དེ་ལ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་ཐམས་ཅད་མི་དགེ་བ་སྟེ། དེའང་བཀག་པའོ། །མ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་དགེ་བ་ཁོ་ནའོ། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་མཐའ་དག་མ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་འགྲོ་བ་ལ་སྣང་བར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་འདི་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་ཡང་མི་དགེ་བ་མི་དམིགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དགེ་བའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའོ་ཞེས་གསུངས་པ། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བའི་ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་གོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ཁོ་ན་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྦྱོང་བ་ལེགས་པ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པའོ། །དེ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་གསུངས་པ། འདི་ནི་ཐེག་པ་ཆེ
【現代漢語翻譯】 宗喀巴大師教言集JTs113《佛頂無畏論》等之筆記隨許 《佛頂無畏論》中：『那麼這些供養，最高的莫過於慾望的滿足，但那也是一種過失。』如果這樣認為，那並非過失，因為不會被沾染。『那麼僅僅是慾望的滿足就會被沾染嗎？』並非如此，因為嫉妒等等，如果說信徒會被沾染，那麼瑜伽士就不會被嫉妒等等的過失所損害。『那麼，像這樣的供養，如何才是最殊勝且相關的呢？因為是虛構的差別嗎？』虛構有兩種，即真實本性和非真實本性。其中，真實本性的虛構，就像在「ma」等上虛構一樣，通過傳遞而成就菩提，因此沒有過失。『那麼，有些人所體驗到的也被禁止，因此會產生矛盾嗎？』並非如此，業有兩種，即所發起之業和發起者之業的差別。其中，身體和語言的所有業都是所發起之業， 而意是發起者。意也有兩種，即無貪等本性和與此相反的。其中，由貪等發起的身體和語言的所有業都是不善的，因此是被禁止的。由無貪等發起的一切都是純粹的善。與大手印無二瑜伽相應的瑜伽士，顯現為一切都具有無貪等的自性。因此，即使他具有一切行為，也沒有不善，因為其自性是不可見的，所以僅僅是善的自性。』正如所說，『瑜伽士』等等。真實本性是大手印的自性。因此，不會被輪迴的過失所沾染。因此，修習智慧和方便的無二菩提心，僅僅是凈化一切罪惡，成辦一切善事。』這是聖者龍樹所說的，『這是大乘…'
【English Translation】 Collected Teachings of Master Tsongkhapa JTs113: Notes on the Commentary on the Fearless One of Buddha's Crown, etc., Followed by Permission In the commentary on the Fearless One of Buddha's Crown: 'Then these offerings, the highest is only the fulfillment of desires, but that is also a fault.' If so, it is not a fault, because it is not tainted. 'Then is it only the fulfillment of desires that is tainted?' It is not so, because jealousy, etc., if it is said that believers are tainted, then the yogi will not be harmed by the faults of jealousy, etc. 'Then, how is such an offering the most excellent and related? Because it is a fabricated difference?' There are two kinds of fabrication, namely the nature of reality itself and the nature of non-reality. Among them, the fabrication of the nature of reality itself, like the fabrication on 'ma' etc., achieves enlightenment through transmission, so there is no fault. 'Then, what some people experience is also forbidden, so there will be a contradiction?' It is not so, there are two kinds of karma, namely the karma to be initiated and the difference of the initiator. Among them, all the karma of body and speech is the karma to be initiated, and mind is the initiator. There are also two kinds of mind, namely the nature of non-attachment etc. and the opposite of that. Among them, all the karma of body and speech initiated by attachment etc. is unwholesome, so it is forbidden. Everything initiated by non-attachment etc. is purely good. The yogi who is in accordance with the non-dual yoga of Mahamudra appears to have the nature of non-attachment etc. in everything. Therefore, even if he has all kinds of behaviors, there is no unwholesomeness, because his nature is invisible, so it is only the nature of goodness.' As it is said, 'the yogi' etc. The true nature is the nature of Mahamudra. Therefore, it is not tainted by the faults of samsara. Therefore, the practice of the non-dual Bodhicitta of wisdom and means is only to purify all sins and accomplish all good deeds.' This is what the noble Nagarjuna said, 'This is the Great Vehicle…'
ས་མཆོག་སྟེ། །འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་གོ། མཉམ་པར་བཞག་རྣམས་འབད་པ་ཡིས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པར་གྱིས། །འཁོར་བར་རང་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་མ་གཏོགས་པའི། །ཐབས་གཞན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །སྔོན་ཆད་གཟིགས་ 11-15-2b པ་ནམ་ཡང་མེད། །ཅེས་སོ། །འདི་དེ་རྣལ་འབྱོར་མཆོག་དེའི་ཕྱིར། །དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱག་འོས། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་ནི། །མཐའ་ཡས་པ་རྣམས་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། །དེ་ཁོ་ན་ལས་ཏིང་ངེ་འཛིན། །མཐའ་ཡས་པ་ལས་ཡང་དག་འབྱུང་། །ཕྱག་རྒྱ་དཀྱིལ་འཁོར་སྔགས་རྣམས་ནི། །རྣལ་འབྱོར་དེ་ལས་རྣམ་དག་ཉིད། །ཞི་བ་རྒྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ལས། །སྔགས་ལས་སྐྱེས་པ་གཞན་གང་ཡང་། །ཛ་ཧཱུའི་བུ་མོའི་བྱེ་མའི་གྲངས། །ཇི་སྙེད་དངོས་གྲུབ་ཕྲ་རྣམས་དང་། །ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་གཞན་ཉིད་རྣམས། །ཇི་སྙེད་པ་ལ་རྣམ་གྲངས་པ། །རྣལ་འབྱོར་འདི་ལས་སྐྱེས་པ་རུ། །ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་གསུངས་པ་ཡིན། །གང་ཡང་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་པ། །རྣམ་པ་བཞི་དང་ས་བཅུ་དང་། །འབྲས་བུ་ལ་གནས་དེ་ཐམས་ཅད། །རྣལ་འབྱོར་འདི་ལས་ཡང་དག་སྐྱེས། །བྱུང་དང་གང་ཡང་འབྱུང་འགྱུར་བ། །འབྱུང་བཞིན་པ་ཡི་རྒྱལ་བའི་སྲས། །འཇིག་རྟེན་དབང་སོགས་སེམས་དཔའ་ཆེ། །དེ་རྣམས་ཀྱང་འདི་ཁོ་ནར་གནས། །འདས་དང་མ་བྱོན་སངས་རྒྱས་དང་། །ད་ལྟར་བྱུང་བར་འདོད་གང་དང་། །བསེ་རུ་ཉན་ཐོས་དགེ་འདུན་ཏེ། །དེ་རྣམས་ཀྱང་ནི་འདི་ལས་བྱུང་། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་དང་བྱ་བ་ཡི། །དབྱེ་བས་ཇི་སྙེད་སྤྲུལ་པ་འབྱུང་། །དེ་སྙེད་ཐམས་ཅད་རྣལ་འབྱོར་ནི། །འདི་ཁོ་ན་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་། །ཀུན་ཏུ་བརྟག་པའི་ངོ་བོ་ནི། །བག་ཆགས་སྟོབས་ལས་བྱུང་རྣམས་དང་། །ཇི་སྙེད་བརྟན་དང་གཡོ་བའི་དངོས། །དེ་སྙེད་དེ་ལ་བརྟེན་པའོ། །ཞེས་སོ། །འདོད་པ་རྣམ་ལྔ་མེད་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རོ་བྲོ་བ་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཇི་སྲིད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དུ་ཡུལ་གྱི་བཅུད་རྣམས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མྱུ་གུ་སྐྱེད་པར་ 11-15-3a མི་བྱེད་པ་དེ་སྲིད་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཆུ་བྲན་པ་དང་བྲལ་བའི་མྱུ་གུ་ལས་ཤིང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ས་ར་ཧའི་ཞབས་ཀྱིས་གསུངས་པ། སེམས་ཀྱི་མྱུ་གུ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་ནི། །ཡུལ་བཅུད་དག་པས་གལ་ཏེ་མི་བྲན་ན། །ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་འབྲས་བུ་སྦྱིན་པ་ཡི། །དཔག་བསམ་ཤིང་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ།། །།ཡང་སངས་རྒྱས་ཐོད་པའི་མི་འཇིགས་གཞུང་འགྲེལ་དུ། གང་ཡིད་ཅེས་གསུངས་པ་དེ་ནི་འདིར་དངོས་པོའི་གྲོང་ཁྱེར་མ་ལུས་པར་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་འཇུག་པའི་དོན་དུའོ། །དེ་ལྟར་ནི་རབ་ཏུ་འགྲེལ་པ་འདིས་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་རྣམས་གསུངས་ཤི
【現代漢語翻譯】 殊勝之地啊！這就是最勝菩提心。安住于等持者，應精勤生起菩提心。輪迴中成辦自他利益，除了菩提心之外，諸佛過去從未見過其他方法。如是說。因此，這是最勝瑜伽，值得如來們敬禮。由此產生的瑜伽，被廣為宣揚為無邊無際。唯有從中，才能真正生起無量無邊的三摩地。手印、壇城、真言等，皆從此瑜伽中清凈產生。息災、增益等事業，以及從真言中產生的其他任何事物，如同恒河沙粒般眾多的成就和手印成就等，所有這些都可被計數。這些都是從這個瑜伽中產生的，金剛心如是說。任何與解脫分相應的四種（資糧位、加行位、見道位、修道位）和十地，以及安住于果位的一切，都從此瑜伽中真實產生。過去、未來和現在所出現的諸佛之子，如世間自在等大菩薩，也都安住於此。過去和未來的佛陀，以及現在想要出現的佛陀，還有聲聞僧團，也都由此產生。通過瑜伽行和事業的差別，會產生無量的化現。所有這些都必定從此瑜伽中產生。一切遍計的自性，以及從習氣力中產生的一切，所有穩固和變動的事物，都依賴於它。如是說。如果沒有五妙欲，空性就會變得毫無滋味。如是所說，乃至何時等等，即是說，乃至何時，不能以對境的精華來滋養菩提心的幼苗，那麼就不會產生如意寶樹般的佛陀，就像幼苗離開了水的滋潤就無法長成茂盛的樹木一樣。薩ra哈（梵文：Saraha，意思是箭）的足下如是說：『如果不對微小的菩提心苗，以對境精華加以滋養，那麼如何能獲得，賜予遍佈虛空果實的如意寶樹？』如是說。又在《佛陀顱骨無畏論釋》中，『任何心』所說的是，爲了在此對所有事物之城進行辨析。如此，這個廣釋講述了十八界。 This is the supreme place! This is the supreme Bodhicitta. Those who abide in Samadhi, strive to generate Bodhicitta. In Samsara, to accomplish the benefit of oneself and others, Buddhas have never seen any other method other than Bodhicitta. Thus it is said. Therefore, this is the supreme Yoga, worthy of reverence by the Tathagatas. The Yogas that arise from it are widely proclaimed as limitless. Only from it, Samadhis that are limitless truly arise. Mudras, Mandalas, and Mantras, are all purified from this Yoga. Pacifying and increasing activities, and whatever else arises from Mantras, as many as the grains of sand in the Jahu's daughter's river, all those accomplishments and other Mudra accomplishments, as many as can be enumerated, are said to arise from this Yoga by Vajra Heart. Whatever is in accordance with the definitive, the four aspects (stages of accumulation, application, seeing, and cultivation) and the ten Bhumis, and all that abides in the fruit, all truly arise from this Yoga. The sons of the Buddhas who have come, who will come, and who are coming now, great Bodhisattvas such as Lokeshvara, all abide in this. The Buddhas of the past and future, and whoever desires to appear now, and the Sravaka Sangha, all arise from this. Through the distinctions of Yogic conduct and action, countless emanations arise. All of these necessarily arise from this Yoga alone. The nature of complete imputation, and all that arises from the power of habit, all stable and moving things, all depend on it. Thus it is said. Without the five desires, emptiness becomes tasteless. As it is said, 'as long as,' etc., that is, as long as one does not nourish the sprout of Bodhicitta with the essence of objects, the wish-fulfilling tree of Buddhahood will not arise, just as a sprout separated from the moisture of water cannot grow into a flourishing tree. Thus said SaraHa's feet: 'If the tiny sprout of Bodhicitta is not nourished with the essence of objects, how can one obtain the wish-fulfilling tree that bestows fruits that pervade the sky?' Thus it is said. Furthermore, in the commentary on the fearless scripture of the Buddha's skull, 'whatever mind' is said to be for the purpose of analyzing all the cities of objects here. Thus, this extensive explanation speaks of the eighteen Dhatus.
【English Translation】 This is the supreme place! This is the supreme Bodhicitta. Those who abide in Samadhi, strive to generate Bodhicitta. In Samsara, to accomplish the benefit of oneself and others, Buddhas have never seen any other method other than Bodhicitta. Thus it is said. Therefore, this is the supreme Yoga, worthy of reverence by the Tathagatas. The Yogas that arise from it are widely proclaimed as limitless. Only from it, Samadhis that are limitless truly arise. Mudras, Mandalas, and Mantras, are all purified from this Yoga. Pacifying and increasing activities, and whatever else arises from Mantras, as many as the grains of sand in the Jahu's daughter's river, all those accomplishments and other Mudra accomplishments, as many as can be enumerated, are said to arise from this Yoga by Vajra Heart. Whatever is in accordance with the definitive, the four aspects (stages of accumulation, application, seeing, and cultivation) and the ten Bhumis, and all that abides in the fruit, all truly arise from this Yoga. The sons of the Buddhas who have come, who will come, and who are coming now, great Bodhisattvas such as Lokeshvara, all abide in this. The Buddhas of the past and future, and whoever desires to appear now, and the Sravaka Sangha, all arise from this. Through the distinctions of Yogic conduct and action, countless emanations arise. All of these necessarily arise from this Yoga alone. The nature of complete imputation, and all that arises from the power of habit, all stable and moving things, all depend on it. Thus it is said. Without the five desires, emptiness becomes tasteless. As it is said, 'as long as,' etc., that is, as long as one does not nourish the sprout of Bodhicitta with the essence of objects, the wish-fulfilling tree of Buddhahood will not arise, just as a sprout separated from the moisture of water cannot grow into a flourishing tree. Thus said SaraHa's feet: 'If the tiny sprout of Bodhicitta is not nourished with the essence of objects, how can one obtain the wish-fulfilling tree that bestows fruits that pervade the sky?' Thus it is said. Furthermore, in the commentary on the fearless scripture of the Buddha's skull, 'whatever mind' is said to be for the purpose of analyzing all the cities of objects here. Thus, this extensive explanation speaks of the eighteen Dhatus.
ང་། །དེ་རྣམས་ཁོ་ན་བསྡུས་པ་ལས་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་རྣམས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་བསྡུས་པ་ལས་ཕུང་པོ་རྣམས་སོ། །ཁམས་གསུམ་པའང་དེ་རྣམས་ཁོ་ནའོ། །དེའང་སེམས་ཙམ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོར་གསུངས་པ། །ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་རྣམས་འདི་ལྟར་སྟེ་ཁམས་གསུམ་པ་ནི་སེམས་ཙམ་མོ། །ཞེས་སོ། །འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་དུ་གསུངས་པ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་བཟློག་དོན་དུ། །ཕུང་པོ་ཁམས་སོགས་བསྟན་པ་སྟེ། །དེ་ཡང་སེམས་ཙམ་རྣམ་གཞག་པས། །བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཤིག །ཅེས་སོ། །སེམས་དེའང་ཀུན་རྫོབ་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ། འདི་རྣམས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་ཞེས། །ཐུབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་བསྟན་པ། །བྱིས་རྣམས་སྐྲག་པ་སྤང་ཕྱིར་ཏེ། །དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མིན། །ཞེས་སོ། །ཇི་ལྟར་སེམས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། གསུངས་པ། གཉིས་རྣམ་དཔྱད་ལས་ཞེས་པ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་ 11-15-3b པའི་རང་གི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་བརྟག་པ་ལས་སོ། །འོ་ན་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་པོའི་སེམས་དོན་དམ་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ། རྣམ་དཔྱོད་ཅེས་པ་སྟེ་རྣམ་པར་དཔྱོད་དུ་འཇུག་གོ་ཞེས་པས་རྣམ་དཔྱོད་དེ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་པོའི་རྣམ་ཤེས་ནི་དེར་ནི་སྟེ། གཉིས་རྣམ་དཔྱད་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་འཕགས་པ་ཞི་བ་ལྷའི་ཞབས་ཀྱིས་གསུངས་པ། དཔྱད་བྱ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན། །རྣམ་དཔྱོད་ལ་ནི་རྟེན་ཡོད་མིན། །རྟེན་མེད་ཉིད་ཕྱིར་མི་སྐྱེ་སྟེ། །དེ་ཡང་མྱ་ངན་འདས་པར་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་པ། །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྒྱལ་པོ་ལ་གདམས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བར་ཡང་གསུངས་པ། འགྲོ་བའི་ཆོས་ཀུན་རྣམ་ཤེས་ཀྱི། །མེ་ཡིས་བུད་ཤིང་ཉིད་དུ་འདོད། །དེ་རྣམས་ཇི་བཞིན་རྣམ་དཔྱོད་པའི། །མེ་ཡིས་བསྲེགས་པ་ཉེར་ཞི་འོ། །ཞེས་སོ། །ཇི་ལྟར་གཉིས་རྣམ་པར་དཔྱོད་ཅེ་ན། གསུངས་པ་དངོས་པོ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་ཕན་ཚུན་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་མེད་དེ། འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་དུ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་གསུངས་པ། དངོས་པོ་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་སྟོང་། །ཞེས་ཏེ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དག་སྟོང་པ་དག་སྟེ། སེམས་ནི་གཅིག་དང་གཅིག་མིན་གྱི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ནི་དེ་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཉིད་ནི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཁྲ་བོར་སྣང་བའི་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ 11-15-4a དག་སྔོན་པོའི་ནང་དུ་འདུས་པར་རྟོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོན་པོའང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དང
【現代漢語翻譯】 我（指作者）將這些內容彙集起來，形成了十二處（skye mched bcu gnyis，十二處），極其簡略地概括了五蘊（phung po，五蘊）。三界（khams gsum pa，三界）也只是這些內容而已。而這些也僅僅是心（sems，心）而已。正如《楞伽經》（lang kar gshegs pa'i mdo）中所說：『諸佛子，應如是知，三界唯是心。』 聖者龍樹（'phags pa klu sgrub zhabs）也在《菩提心釋》（byang chub sems 'grel）中說：『為遣除我執故，宣說蘊界等法。然彼亦唯是心識，大劫之中當摧毀。』 此心也只是世俗諦（kun rdzob pa，世俗諦），正如經中所說：『諸佛所說一切法，皆言唯是心識性，為遣除彼愚童怖，此非真實勝義諦。』 如果問：『為何此心不是真實勝義諦呢？』經中回答：『從二相觀察（gnyis rnam dpyad las）』，即從對事物（dngos po，事物）和非事物（dngos po med，非事物）的自性進行觀察的角度來說。 如果問：『那麼，進行觀察者的心是勝義諦存在嗎？』經中回答：『觀察（rnam dpyod）』，即進行觀察的行為本身，意味著進行觀察者的識（rnam shes，識）在那裡，不是二相觀察的對象。正如聖者寂天（zhi ba lha）所說：『當觀者正觀時，能觀之識無所依。以無所依故不生，此即說為入滅。』 同樣地，『何時事物與非事物，不現於心識之前，爾時無有他相故，無所緣而得寂滅。』 《 राजावलि(rgyal po la gdams pa rin po che'i phreng ba， राजावलि)》中也說：『有情諸法皆是識，如薪為火所燒盡，如是如實觀察時，亦為火焚而寂滅。』 如果問：『如何進行二相觀察呢？』經中回答：『對於事物（dngos po la）』等等，即事物和非事物彼此之間並不具有相同的體性，因為它們是相違的。如果問：『它們是各自獨立存在的嗎？』經中回答：『事物非事物皆空（dngos po dngos med gnyis ka stong）』，即事物和非事物的自性皆是空性，心識遠離了一和非一的自性，因此它們本身就是無自性的。 如果這樣，那麼它就不是一，因為『一』不會成為同時顯現藍色和黃色特徵的雜色體驗，並且會導致所有黃色等顏色都被理解為包含在藍色之中的謬誤。藍色也具有先後之分。
【English Translation】 I (the author) have compiled these contents, forming the twelve ayatanas (skye mched bcu gnyis, twelve ayatanas), and extremely briefly summarizing the skandhas (phung po, skandhas). The three realms (khams gsum pa, three realms) are also just these contents. And these are merely mind (sems, mind). As stated in the Lankavatara Sutra (lang kar gshegs pa'i mdo): 'O sons of the Victorious Ones, know thus, the three realms are only mind.' The venerable Nagarjuna ('phags pa klu sgrub zhabs) also said in the Commentary on the Mind of Enlightenment (byang chub sems 'grel): 'To eliminate the clinging to self, the aggregates, elements, etc., are taught. But that is also only mind, which will be destroyed in great kalpas.' This mind is also only conventional truth (kun rdzob pa, conventional truth), as stated therein: 'All dharmas taught by the Buddhas are said to be only mind, to dispel the fear of childish beings, this is not the ultimate truth.' If asked, 'Why is this mind not the ultimate truth?' The sutra answers, 'From the analysis of duality (gnyis rnam dpyad las),' that is, from the perspective of analyzing the own-nature of things (dngos po, things) and non-things (dngos po med, non-things). If asked, 'Then, does the mind of the analyzer exist as ultimate truth?' The sutra answers, 'Analysis (rnam dpyod),' that is, the act of analyzing itself, implying that the consciousness (rnam shes, consciousness) of the analyzer is there, not an object of dualistic analysis. As stated by the venerable Shantideva (zhi ba lha): 'When the object of analysis is analyzed, the analyzing consciousness has no basis. Because it has no basis, it does not arise, this is said to be nirvana.' Similarly, 'When things and non-things do not appear before the mind, then, because there is no other aspect, it is completely pacified without an object of focus.' It is also said in the Garland of Precious Gems for the King (rgyal po la gdams pa rin po che'i phreng ba): 'All phenomena of beings are mind, like firewood burned by fire, likewise, when truly analyzed, they are also extinguished by fire and pacified.' If asked, 'How does one analyze duality?' The sutra answers, 'Regarding things (dngos po la),' etc., that is, things and non-things do not have the same essence as each other, because they are contradictory. If asked, 'Do they exist independently?' The sutra answers, 'Things and non-things are both empty (dngos po dngos med gnyis ka stong),' that is, the own-nature of things and non-things are empty, because the mind is devoid of the nature of one and not-one, therefore they are themselves without own-nature. If so, then it is not one, because 'one' would not become a variegated experience that simultaneously manifests the characteristics of blue and yellow, and it would lead to the fallacy that all yellow, etc., are understood to be contained within blue. Blue also has a before and after.
་བར་མ་ཐ་དད་ན་རགས་པར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་གྱི། གང་ལ་ཕྱོགས་ཆ་དབྱེ་བ་ཡོད། །དེ་ནི་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་ངོ་། །ཞེས་པའི་རིགས་པ་ལས། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་ཉིད་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །གཅིག་མིན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་གཅིག་མིན་ཉིད་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་ཡང་དག་པར་མྱོང་བ་མེད་ནའང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སོ་སོར་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ན། དེ་ཁོ་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སོ་སོར་སྣང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་ཀའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུའང་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་ལ་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ལྟ་བ་ཚད་མའི་ཕྱིར་རོ། །ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ལྷན་ཅིག་པའམ་ལོགས་པ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མངོན་སུམ་དུ་མྱོང་བའང་ཉེ་བར་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་སྟེ་དེ་ནི་སྔོན་མ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མ་དམིགས་ཤིང་ཚད་མ་མེད་པའི་ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་རྟོག །ཅི་སྟེ་ཁྲ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རགས་པའི་རྣམ་པ་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་མྱོང་བ་ནི་བསྙོན་མི་ནུས་ཤིང་དེ་ཙམ་དུ་ཡོད་ལ་དེའང་ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་རྗེས་སུ་རྟོགས་པ་བྱ་བ་མེད་ན་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པས་དེ་ནི་དེ་ཡོད་པ་ལས་གཞན་དུ་མི་འཐད་པས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ནས་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཆེས་གསལ་བར་འཐད་པ་ལས་དོན་གྱིས་གོ་བར་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བར་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འབྲས་བུ་དང་ 11-15-4b རྒྱུའི་དངོས་པོ་ལ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་ཚད་མ་འཇུག་པ་ནི་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་བཞག་པ་མ་ཡིན་ན། རྣམ་པ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་གཉིས་མེད་པར་མྱོང་བ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་འཇུག་པ་དང་ལྡན་པའང་མེད་ཅིང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡང་དག་པར་རིག་པའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ལ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་བདག་ལས་སམ་གཞན་ལས་སམ་གཉི་ག་ལས་སམ་རྒྱུ་མེད་ལས་ཡིན། དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་སེམས་ནི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུའང་མེད་དེ། འབྱུང་ངོ་ཞེས་པས་ན་དངོས་པོ་སྟེ། མེད་པ་སྔོན་མ་ཅན་གྱི་འབྱུང་བ་ཁོ་ན་ལ་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ཉམས་པའི་ངོ་བོ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མེད་དོ། །དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ནི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རྟེན་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་དག་གིས་ཁྱབ་པ་ཉིད་
【現代漢語翻譯】 如果中間沒有差別，就無法通過粗略的顯現來理解。對於有部分劃分的事物，它不可能是單一的。根據這個道理，它只會顯現為最小的微塵。即使不是單一的，也不是非單一的。如果心不是單一的，因為微塵是各自分離的，即使沒有體驗到與此不同的真實，但由於每個微塵都具有自知的本質，因此必然會顯現為每個微塵。也不可能是兩者的本質，因為沒有體驗到這樣的形態。對於一切，我們的觀點都是可靠的。無論是同時還是分別認識到相反的本質，都不是直接體驗到的，也不是推斷的本質，因為它本身就是先決的。如果無法識別且沒有證據，那麼如何理解相反的本質呢？如果通過鮮明的顏色體驗到粗略形態的自知本質是不可否認的，並且僅僅存在於此，那麼如果沒有認識到相反的本質，就不會改變。因此，如果說它不可能與它的存在不同，所以應該徹底檢查，那是不對的。因為只有非兩者的本質才能最清楚地證明無所作為，因為這僅僅是通過意義來理解的。因此，也不可能產生，因為對於結果和原因的事物沒有證據。如果先前和隨後的證據不成立，如果結果和原因的事物沒有被區分，那麼體驗到脫離兩種形態的無二性，既沒有先前和隨後的介入，也沒有與此不同的真實知識，因為已經證實沒有證據。當對於結果和原因的事物沒有證據時，因此只有不生，那麼是從自身、從他者、從兩者還是從無因而生呢？因此，由於沒有生，心也不存在於事物的本質中，因為說是『產生』，所以是事物，因為僅僅在具有先前不存在的事物的產生上才進行區分。因此，它的消失本質，即非事物的本質，也不存在。由於事物和非事物的自性不存在，所以一切無所作為都不存在，因為它們依賴於事物和非事物，因此它們本身就是普遍的。 11-15-4b
【English Translation】 If there is no difference in between, it will not be understood by the gross appearance itself. That which has parts divided, it cannot be one. According to this reasoning, it will only appear as the smallest particle. Even if it is not one, it is not non-one. If the mind is not one, because the particles are distinct from each other, even if there is no experience of reality different from this, but because each particle has the nature of self-awareness, it will necessarily appear as each particle. It cannot be the nature of both either, because there is no experience of such a form. For everything, our view is valid. Whether recognizing the opposite nature simultaneously or separately, it is not directly experienced, nor is it the nature of inference, because it is itself prior. If it is not identified and there is no evidence, then how can the opposite nature be understood? If the experience of the self-aware nature of the gross form by the distinct color is undeniable, and it exists only to that extent, then if the opposite nature is not recognized, it will not change. Therefore, if it is said that it cannot be different from its existence, so it should be thoroughly examined, that is not correct. Because only the nature of non-duality can most clearly prove inaction, because it is only understood through meaning. Therefore, it is also impossible to arise, because there is no evidence for the objects of result and cause. If the evidence of prior and subsequent does not apply, if the objects of result and cause are not distinguished, then experiencing non-duality free from two forms, there is neither the involvement of prior and subsequent, nor is there any true knowledge other than this, because it has been proven that there is no evidence. When there is no evidence for the objects of result and cause, therefore there is only no arising, then is it arising from self, from other, from both, or from no cause? Therefore, since there is no arising, the mind also does not exist in the nature of things, because it is said to 'arise', so it is a thing, because it is only distinguished on the arising of things that did not exist before. Therefore, its nature of disappearance, the nature of non-things, also does not exist. Since the self-nature of things and non-things does not exist, all inaction does not exist, because they depend on things and non-things, therefore they themselves are universal. 11-15-4b
ཀྱི་ཕྱིར། ཁྱབ་བྱེད་མེད་ན་ཁྱབ་བྱའང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་འདིས་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱའོ། །འདི་ཁོ་ནའང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་སྟེ་གང་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་གིས་ངེས་པར་དཔྱད་པ་ལས་ཡང་དག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་འབྱུང་བ་ན། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མི་མཐོང་བའོ་ཞེས་པའོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མར་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་ཅི་ཞེ་ན། གང་གིས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་མཐོང་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་པ་མཐོང་བ་ཅི་ཞེ་ན། གང་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མི་མཐོང་བའོ་ཞེས་སོ། །དེས་ན་དེ་ཁོ་ 11-15-5a ན་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཐོང་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པའོ། །འདི་འདྲ་བ་ཁོ་ན་མཐོང་བ་མེད་པར་དགོངས་ཀྱི། གཉིད་ལོག་པ་དང་མིག་བཙུམ་པ་དག་གི་མིག་བཞིན་དུ་གང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་བག་ཆགས་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ལངས་པ་བཞིན་དུ་སླར་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྩ་བ་ཅན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པ་མ་གྲོལ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་བོར་བ་ཙམ་ལས་སྤོང་བའང་མིན་ཏེ། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱང་སྤངས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལ་ཐེ་ཚོམ་སྤོང་བ་མེད་པར་དེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བར་ཡང་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེ་མ་སྤངས་ན་ཚ་བ་མི་སྤོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ས་བོན་དང་བྲལ་བ་ཁོ་ན་ལས་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་བསལ་བར་བྱའི། ཚེར་མ་གདོན་པར་བྱ་བ་བཞིན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ངེས་པའོ། །དེ་ལྟར་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་རང་གི་དངོས་པོ་དང་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བསལ་བས་ཐམས་ཅད་ལས་ཡིད་བསྡུས་ཏེ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བསམ་མོ། །དེ་དེ་ལྟར་མི་སེམས་པ་ལས་སྔོན་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་དུས་ཁོ་ནར་བླ་མ་བསྙེན་བཀུར་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས་གང་བླ་མའི་ 11-15-5b དྲིན་ལས་རྟོགས་པ་ཁོ་ནའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྐྱེ་སྟེ། ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་དང་འབྲས་བུའི་ཚེ་དང་ཡང་དག་པར་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རང་གསལ་བའི་རང་བཞིན་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། སྤྲོས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོགས་དང་བྲལ་བ་ལས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མངོན་དུ་རྟོགས་ཏེ། དེའི་མཐུ་ལས་ཀྱེ་མ་མ་ལ་གཏི་མུག་
【現代漢語翻譯】 因為如果沒有遍及者，就不會有被遍及者。因此，通過這種分析，應當證悟無戲論的空性。僅僅是這，就是見到真如，即從以智慧之眼進行確定分析中，產生真實智慧的光明時，就不會見到一切法。正如薄伽梵（Bhagavan，世尊）所說：『諸佛薄伽梵的智慧之眼是什麼？』『即什麼也見不到。』同樣，『見到勝義諦是什麼？』『即什麼法也見不到。』因此，安住于真如瑜伽的所有行持中的瑜伽士們，即使見到一切法，也是沒有見到的。應當理解，只有這樣才是沒有見到，而不是像睡著或閉眼的人那樣，因為心中沒有作意。這樣，因為沒有斷除習氣，就像從無想定等中起身一樣，又會生起對色等顯現執著的根本——貪慾等，因此瑜伽士就仍然是不解脫的。僅僅是完全捨棄了對無始以來的色等顯現執著的作意，也不是斷除，因為那樣就會導致也斷除了無想定等。如果不捨棄對色等境的疑惑，也就不能完全捨棄對它們的作意，就像不捨棄火就不能捨棄熱一樣。因此，應當僅僅從遠離疑惑的種子中消除對色等顯現的執著，而不是像取出荊棘那樣。』這是確定的。這樣，通過消除對有和無、自性和他性等的作意，從一切中收攝心，什麼也不想。從不這樣想中，僅僅在先前分析的時候，通過依止上師的瑜伽士，從上師的恩德中所證悟的薄伽梵母般若波羅蜜多（Bhagavati Prajnaparamita，般若波羅蜜多佛母）產生，以遠離量和所量及果的時間和真實，以自明的自性，以無戲論性，從戲論的自性——輪迴的自性的痛苦之聚中解脫，以極喜的自性，以不見的方式現證，以其威力，唉瑪瑪拉，愚癡（gti mug，癡）……
【English Translation】 Because if there is no pervader, there will be no pervaded. Therefore, through this analysis, one should realize the emptiness of non-proliferation. Merely this is seeing Suchness, that is, when the light of true wisdom arises from definite analysis with the eye of wisdom, all dharmas are not seen. As the Bhagavan (Blessed One) said: 'What is the eye of wisdom of the Buddhas, the Bhagavat?' 'It is that which does not see anything.' Similarly, 'What is seeing the ultimate truth?' 'It is that which does not see all dharmas.' Therefore, yogis who abide in all conduct of Suchness, even if they see all dharmas, it is as if they do not see. It should be understood that only this is not seeing, not like those who are asleep or have their eyes closed, because there is no mental engagement. In this way, because the habitual tendencies have not been abandoned, just as when arising from the samadhi of non-perception, etc., attachment and other afflictions, which are the root of manifest clinging to forms, etc., will arise again, therefore the yogi will only become non-liberated. Merely completely abandoning the mental engagement with manifest clinging to forms, etc., which has been present since beginningless time, is also not abandonment, because that would lead to the consequence that the samadhi of non-perception, etc., would also be abandoned. If doubt about objects such as forms is not abandoned, one will also not be able to completely abandon mental engagement with them, just as one cannot abandon heat without abandoning fire. Therefore, manifest clinging to forms, etc., should be eliminated only from the seed of being free from doubt, not like removing a thorn.' This is certain. Thus, by eliminating mental engagement with things and non-things, self and other, etc., one withdraws the mind from everything and does not think of anything at all. From not thinking in this way, only at the time of previous analysis, through the yogi who reveres the lama, the Bhagavati Prajnaparamita (Mother of Transcendent Knowledge), which is realized from the lama's kindness, arises, by being separated from the time and truth of valid cognition, object of valid cognition, and result, by the self-illuminating nature, by the non-proliferating nature, from the nature of proliferation—the collection of sufferings of the nature of samsara—being liberated, by the nature of supreme joy, is manifestly realized in a way that is not seen, by its power, emaho, ignorance (gti mug, delusion)...
གི་ནུས་པ་གང་གིས་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཡང་བདག་ཉིད་མ་རྟོགས་ཏེ། འདི་རྣམས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེས་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནར་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལའང་དམིགས་ཏེ། དམིགས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེའོ། །དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཁོ་ན་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ངོ་བོ་བདག་དང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ནི། །བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཤེས་རབ་མ་མིང་གཞན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་དང་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་བལྟའོ། །དེའི་ཚེ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དག་དེའི་བདག་ཉིད་དེ། དེའང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དེ་ཁོ་ན། སོ་སོར་སྡུད་དང་དེ་བཞིན་དུ། །བསམ་གཏན་སྲོག་སྡོམ་འཛིན་པ་དང་། །རྗེས་སུ་དྲན་དང་ཏིང་འཛིན་ཏེ། །རྣལ་འབྱོར་ཡན་ལག་དྲུག་ཏུ་འདོད། །ཅེས་འདུས་པ་ཕྱི་མར་གསུངས་པའི་ཡན་ལག་དྲུག་གི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་གཞོན་ནུ་མས་པྲ་ཕབ་པ་ན་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་དབང་པོ་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པས་རང་གི་ཡུལ་ལས་འཛིན་པ་ནི་སོ་སོར་སྡུད་པའོ། །དེ་ལས་བསམ་ 11-15-6a གཏན་ཏེ། དེའང་རྟོག་པ་དངོས་པོ་ངེས་པར་རྟོག་པ་དང་། དཔྱོད་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དང་། དེ་ལྟར་དཔྱད་པ་ལས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པས་གང་ཡིད་བདེ་བ་ཉིད་དགའ་བ་དང་དེ་ལས་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ལ་སོགས་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་། དེ་ལྟར་གོམས་པ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གཅིག་ཏུ་མཐར་ཐུག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཅེས་རྣམ་པ་ལྔའོ། །དེ་ནས་རྐྱང་མ་དང་རོ་མ་དག་འགགས་པའི་ཀུན་འདར་མའི་ལམ་ཁོ་ནར་འཇུག་པ་དང་གནས་པ་དང་འབྱུང་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྲོག་གི་རླུང་འཇུག་པ་ནི་སྲོག་སྡོམ་པའོ། །དེ་ནས་ཀུན་འདར་མ་ལས་ཕྱིར་མ་བྱུང་བར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ལ་སེམས་ཀྱི་བཞོན་པ་སྲོག་རླུང་འཇུག་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པ་ནི་འཛིན་པ་སྟེ། དེའི་ཚེའང་གཏུམ་མོ་ལས་ངེས་པར་བྱུང་བ་ཆེར་འབར་ཞིང་། རི་བོང་ཅན་ཡང་དེས་ཆེར་གདུངས་པས་ཤིན་ཏུ་ཆེས་འཛག་གོ། དེའི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་ནང་དུ་ཚུད་པའི་མ་ཉམས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རིམ་གྱིས་རྒྱུ་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པའི་བདེ་བས་རྫོགས་པ་དྲི་མ་མེད་པ་ཉིད་ཇི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་འཛིན་པ་ལ་སེམས་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་ན་མཚན་མ་སོ་སོར་སྣང་བ་སྔོན་མ་ཅན་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་མཐོང་བ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་དེ་ལས་འོད་ཟེར་དུ་མ་འཕྲོ་ཞིང་། དེ་ལས་ཁམས་གསུམ་པ་སྤྲོ་བ་ཞེས་དྲན་པའོ། །དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་རྣལ་འབྱོར་
【現代漢語翻譯】 雖然眾生因何種能力而從悲傷中解脫，卻未能自我證悟。我思索著『如何才能讓他們證悟？』於是，將一切眾生都視為與那能力無二無別，生起無緣大慈悲。那能力本身就是圓滿壇城的本質，是我與萬物的自性，是大慈悲的化身。因此，應將薄伽梵母（Bhagavān，擁有財富的人）般若母（Prajñā，智慧）——又名大手印（Mahāmudrā，偉大的手印）——視為與其本體無二無別的自性。此時，空性（Śūnyatā，虛空）與慈悲即是其本體，這就是無分別瑜伽。僅此而已。 個別收攝，以及如是；禪定、攝命、執持，憶念與三摩地：瑜伽支分即認定為六支。』正如《後集經》中所說的六支瑜伽。 正如少女以鏡占卜所見，諸根與空性成為一體，從各自的對境中收攝，這就是個別收攝。 由此生起禪定。禪定有五種相：即尋（Vitarka，區分）——對事物進行確定性的辨識；伺（Vicāra，檢查）——對空性（Śūnyatā，虛空）的自性進行詳細的分析；如是分析后，趨入真如，心生歡喜，由此身心得到極大的輕安，產生大樂；如此串習后，一切法最終歸於空性，達到智慧的頂點，即心一境性。 之後，阻止單脈和雙脈的執行，使生命之氣進入昆達里尼（Kuṇḍalinī，拙火）的通道中，這就是攝命。 然後，不讓生命之氣從昆達里尼中出來，而是讓承載著心識的生命之氣進入菩提心（Bodhicitta，覺悟之心）的明點（Bindu，點）中，與空性成為一體，這就是執持。此時，拙火必定熾燃，月亮（指頂輪的白菩提心）也因此而極度融化。此時，進入金剛寶（Vajra-jewel，金剛杵）中的不退轉菩提心，逐漸被相似的喜樂所充滿，變得無垢無染。 之後，當心完全投入于執持時，先前所見的圓滿壇城之諸本尊，其形相各自分明地顯現，從那無分別的境界中，放射出無數的光芒，由此憶念起三界的一切眾生都充滿喜悅，這就是憶念。 之後，那真如即是無分別瑜伽。
【English Translation】 Although sentient beings are liberated from sorrow by what power, they do not realize themselves. Thinking, 'How can I make them realize?' Thus, regarding all beings as inseparable from that power, great compassion arises from the nature of non-objectification. That power itself is the essence of the perfect mandala, the nature of myself and all things, the embodiment of great compassion. Therefore, the Bhagavan (Bhagavān, the one with fortune) Mother Prajñā (Prajñā, wisdom)—also known as Mahāmudrā (Mahāmudrā, the great seal)—should be regarded as the inseparable nature of its essence. At that time, emptiness (Śūnyatā, voidness) and compassion are its essence, and that is non-conceptual yoga. That's it. 'Individual withdrawal, and likewise; meditation, breath control, retention, remembrance, and samādhi: the limbs of yoga are considered sixfold.' This is the six-limbed yoga as stated in the Later Collection. Just as a girl sees in a mirror divination, the senses become one with emptiness, withdrawing from their respective objects, this is individual withdrawal. From this arises meditation. Meditation has five aspects: namely, Vitarka (Vitarka, distinction)—definite discernment of things; Vicāra (Vicāra, examination)—detailed analysis of the nature of emptiness (Śūnyatā, voidness); having analyzed in this way, approaching Suchness, joy arises in the mind, and from this, the body and mind attain great pliancy, producing great bliss; having become accustomed in this way, all phenomena ultimately converge into emptiness, reaching the pinnacle of wisdom, which is one-pointedness of mind. After that, stopping the flow of the single and double channels, causing the life-force to enter the channel of Kuṇḍalinī (Kuṇḍalinī, coiled energy), this is breath control. Then, not allowing the life-force to come out from the Kuṇḍalinī, but allowing the life-force carrying the mind to enter the Bindu (Bindu, drop) of Bodhicitta (Bodhicitta, mind of enlightenment), becoming one with emptiness, this is retention. At this time, the fierce fire will surely blaze, and the moon (referring to the white Bodhicitta in the crown chakra) will also melt extremely because of it. At this time, the non-regressing Bodhicitta that has entered the Vajra-jewel (Vajra-jewel, diamond scepter) is gradually filled with similar bliss, becoming immaculate and stainless. After that, when the mind is completely absorbed in retention, the deities of the perfect mandala previously seen appear distinctly, from that non-conceptual state, countless rays of light radiate, from which it is remembered that all beings of the three realms are filled with joy, this is remembrance. After that, that Suchness is non-conceptual yoga.
མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཟུང་འཇུག་གི་ 11-15-6b བདག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གི་ཚེ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། ཡེ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་མཐའ་དག་གི་བདག་ཉིད་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཐའ་དག་གི་རང་བཞིན་དུ་མགོན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བཞག་གོ། དེ་གསུངས་པ། འདི་དེ་རྣལ་འབྱོར་དམ་པ་སྟེ། །ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས། །གང་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་གནས་པ། །ཀུན་མཁྱེན་བཅོམ་ལྡན་དངོས་སུ་འགྱུར། །འདི་དེ་དེ་ཉིད་དམ་པ་སྟེ། །ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞི། །འདི་ཉིད་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་གོ། ཞེས་སོ། །འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་ཀྱང་གསུངས་པ། མི་གང་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཙམ་ཡང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རབ་བསྒོམ་པ། །དེ་ཡི་བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་ནི། །འདི་ཙམ་ཞེས་པ་བགྲང་མི་ནུས། །ཉོན་མོངས་མེད་པའི་རིན་ཆེན་སེམས། །འདི་ནི་ནོར་མཆོག་གཅིག་པུར་བརྗོད། །ཉོན་མོངས་བདུད་སོགས་ཆོམ་རྐུན་གྱིས། །གཞོམ་དུ་མེད་ཅིང་དབྲོག་ཏུ་མེད། །ཅེས་སོ། །འདི་ཐམས་ཅད་ལ་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ། འདི་དག་སེམས་ཀྱི་དག་པ་ཉིད། །ཅེས་པ་སྟེ། འདི་རྣམས་ནི་འདིའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ས་ནི་འདི་ཁོ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ལས་འདི་ཁྱད་པར་རོ། །འོ་ན་འདི་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་སྟེ། དེའི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་ཡོད་དེ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ། །ཇི་ལྟར་དངོས་པོར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་ 11-15-7a གཅིག་པའི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མ་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ལ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཆེན་པོ་སྒྲོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱང་འཁོར་ལོ་སྒྱུར་བ་རྣམས་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ཉེ་བར་སྟོན་ན། །བདག་མེད་པ་གཉིས་ཀ་རྟོགས་པས་ཅི་བྱ། དེ་ལྟར་ནི་དགའ་བ་ལྷག་པ་ཁོ་ན་ལས་དང་པོ་པ་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བར་བརྗོད་དོ། །ཞེ་ན་བདེན་ཏེ། འདི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་ལ། ལས་དང་པོ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཐབས་སུ་གྱུར་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། ཁབ་ཀྱི་བུག་པ་ནི་བུ་ག་ཞེས་པ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པས་སོ། །འོ་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་གང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བད
【現代漢語翻譯】 不變大樂之自性，雙運之 體性，智慧之身，大金剛持之自性，即是三摩地。如是，瑜伽士何時具備無戲論之智慧與方便之體性，彼時，一切福德之自性，一切智慧之自性，壇城一切本尊之體性，以及一切波羅蜜多之自性，諸怙主如是安立。如是說：此乃殊勝瑜伽，斷除一切分別念。瑜伽士安住於此，即成一切智世尊。此乃殊勝之真如，寂靜智慧與方便之自性。此即無二智慧，此乃殊勝菩提心。如是說。聖者龍樹菩薩亦云：何人剎那頃，善修菩提心，其福德聚，不可計數。無垢之珍貴心，是為唯一之寶。煩惱魔等盜賊，不能摧毀亦不可奪。如是說。對此等皆作意而說：此等乃心之清凈。如是說，此等即是指這些。因此，大樂之體性，金剛持之地，唯有修持此法，故此法勝於波羅蜜多之行。若問：此乃無二智慧之體性，有何差別？答：有差別，唯有證悟其體性。譬如，若事物為空性，則與空性一味之力量與無畏等，聲聞之行者雖證悟，然未修持空性，故與波羅蜜多之行者修持空性，其差別極大。若問：獲得初禪者，如轉輪王般示現安樂耶？了悟二種無我又有何用？如是，僅有勝喜，初學者則言極為歡喜。答：誠然，此非俱生之樂，故非大樂，亦非初學者之方便，如針孔之孔隙，非如虛空般體驗。若問：般若波羅蜜多中，何者為無上正等覺之體性？
【English Translation】 The nature of immutable great bliss, the union of two. The essence, the wisdom body, the nature of the Great Vajradhara, is samadhi. Thus, when a yogi possesses the nature of non-conceptual wisdom and skillful means, at that time, the nature of all merits, the nature of all wisdoms, the nature of all deities of the mandala, and the nature of all paramitas, the protectors thus establish. It is said: This is the supreme yoga, abandoning all discriminations. The yogi who abides in this becomes the all-knowing Bhagavan in reality. This is the supreme Suchness, the peaceful nature of wisdom and skillful means. This is non-dual wisdom, this is the supreme Bodhicitta. Thus it is said. The noble Nagarjuna also said: Whoever meditates on Bodhicitta even for a moment, the accumulation of their merit cannot be counted. The precious mind without defilements is said to be the only jewel. It cannot be destroyed or stolen by thieves such as disturbing emotions and demons. Thus it is said. Considering all these, it is said: These are the purity of the mind. Thus it is said, these refer to these. Therefore, the nature of great bliss, the ground of Vajradhara, only by practicing this, is this superior to the practice of the paramitas. If asked: This is the nature of non-dual wisdom, what is the difference? Answer: There is a difference, only to realize its nature. For example, if something is emptiness, then the power and fearlessness of being one taste with emptiness, although the practitioners of the Shravakas realize it, they have not cultivated emptiness, so the difference between them and the practitioners of the paramitas who cultivate emptiness is very great. If asked: Those who have attained the first dhyana, do they show happiness like the Chakravartin? What is the use of realizing the two kinds of selflessness? Thus, there is only supreme joy, and beginners say they are extremely happy. Answer: Indeed, this is not innate bliss, so it is not great bliss, nor is it a means for beginners, like the hole of a needle, not experiencing it as equal to the sky. If asked: In the Prajnaparamita, what is the nature of the unsurpassed perfect enlightenment?
ེ་བའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདི་ནི་གསུངས་མོད་འདིའི་ཐབས་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉེ་བར་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེའང་རིམ་པ་འདི་ཁོ་ནས་གོ་བར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ལ་བྱང་ཆུབ་མེད་དམ་ཞེ་ན་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མེད་པར་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དྲིའང་ཅི་ལས་ཡིན། མཐར་ཐུག་པའང་ངེས་པར་ཐབས་འདི་ལ་བལྟོས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཞེས་པ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་བས་མཆོག་སྟེ། མན་ངག་རིག་པ་རྣམས་ཁོ་ན་ཁྱད་པར་འདི་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་ཤེས་པར་འགྱུར་ 11-15-7b རོ། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཙོ་བོར་ཡུལ་རེག་བྱ་དང་དེའི་དབང་པོ་དང་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་དང་ཤེས་རབ་ལྔའི་ངོ་བོར་ཡང་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤེས་རབ་མའི་ལུས་ཡུལ་དང་། དེ་དང་སྦྱོར་བ་ལས་ནང་གི་ལུས་དང་། ཡེ་ཤེས་དག་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་འགྱུར་བ་དེ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ལྟ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་པ་བུད་མེད་མཆོག་མཐོང་བ་ནི་སྙིང་རྗེ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བའོ། །འཁྱུད་པ་བྱམས་པ་སྟེ། བདེ་བ་དང་ལྡན་པའོ། །དབང་པོ་གཉིས་དྲུད་པ་ལས་དགའ་བ་སྟེ་བདེ་བ་དང་མི་འབྲལ་བའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྱུར་བ་ལས་བཏང་སྙོམས་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ནང་གི་ལུས་དང་ཤེས་རབ་དག་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་དག་གོ། དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལྡན་ཞེས་པ་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཆིང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་མེད་ན་འགྲོ་བ་འཆིང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ། མཐོང་བ་ལས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཅུང་ཟད་ལྷག་པ་ནི་དེའི་འབྲས་བུའོ། །ཀུན་གྱི་མཐའ་སྟེ་འགྱུར་བ་ལས་སོ། །དེ་ལྟར་དགའ་བ་དང་སྐྱོ་བ་འབྲས་བུར་གསུངས་སོ། །ཁམས་གསུམ་པ་སྐྱེས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་གྲོལ་བའི་རྒྱུའོ། །ཞེས་པ་དགོངས་པའོ། །འདི་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་ཟུར་དུ་བཀོལ་བའོ།། སརྦ་མངྒ་ལཾ།། །།
目錄 སངས་རྒྱས་ཐོད་པའི་མི་འཇིགས་གཞུང་འགྲེལ་སོགས་ཀྱི་ཟིན་བྲིས་རྗེས་གནང་བ་བཞུགས་སོ། །
【現代漢語翻譯】 如果有人問：『難道不是這樣說的嗎？』雖然是這樣說的，但並沒有揭示其中的方法，因為沒有明確指出作為方法的俱生大樂（Lhenchig Kyepai Dewa Chenpo）。因此，也應該通過這個次第來理解。為什麼在波羅蜜多的方式中沒有菩提呢？並非如此，如果沒有般若波羅蜜多（Sherab kyi Paroltu Chinpa），又怎麼會有無上正等覺（Yangdakpar Dzokpai Changchub）的軌跡呢？最終也必須依賴這個方法。』這句話非常廣博，是最殊勝的，只有密宗瑜伽士才能完全清楚地瞭解這個特點。 爲了成就大樂（Dewa Chenpo），最主要的是對境觸（Yul Rekja）、其根（Wangpo）和其識（Nampar Shepa），以及慈悲（Nyingje）等的自性，以及爲了成就五種智慧的自性而宣說的『從那以後』等等。外在的智慧是母體（Ma'i Lü），是所緣境，以及與此結合而產生的內在的身體，以及爲了凈化智慧。任何會變化的，都將會被闡述。『具有見地』是指見到最殊勝的女性，這是慈悲，是遠離痛苦的。『擁抱』是慈愛，是具有快樂的。『摩擦二根』是喜悅，是與快樂不可分離的。『菩提心變化』是舍，是遠離一切分別唸的。同樣，內在的身體和智慧也是慈悲等的自性。像這樣變化的瑜伽士，是指具有慈悲等自性的手印（Chagya Chenpo），不會被貪慾等束縛。如果沒有大手印瑜伽（Chagya Chenpoi Naljor），眾生就會被束縛。』如『從見』等等。稍微多餘的是它的結果。一切的終結，是從變化而來。因此，喜悅和悲傷被說成是結果。三界（Khamsum）的眾生，也是因為空性（Tongpa Nyid），慈悲等也是解脫之因。』這是密意。這是上師自己單獨使用的。 薩瓦 曼嘎拉姆（Sarwa Mangalam）。 目錄 《佛頂無畏論》等講義的筆記和隨許。
【English Translation】 If someone asks, 'Wasn't it said like this?' Although it was said like this, it doesn't reveal the method within, because it doesn't explicitly point out the great bliss of co-emergence (Lhenchig Kyepai Dewa Chenpo) as the method. Therefore, it should also be understood through this sequence. Why is there no Bodhi in the way of Paramita? It is not so; without Prajnaparamita (Sherab kyi Paroltu Chinpa), how could there be even a trace of Unsurpassed Perfect Enlightenment (Yangdakpar Dzokpai Changchub)? Ultimately, one must also rely on this method.' This statement is very broad and most excellent; only Tantric yogis will be able to fully understand this characteristic. To accomplish great bliss (Dewa Chenpo), the most important thing is the object of touch (Yul Rekja), its faculty (Wangpo), and its consciousness (Nampar Shepa), as well as the nature of compassion (Nyingje) etc., and 'from then on' etc., which are spoken for the sake of accomplishing the nature of the five wisdoms. Outer wisdom is the mother's body (Ma'i Lü), the object, and the inner body that arises from combining with it, and for purifying wisdoms. Whatever changes will be explained. 'Having sight' refers to seeing the most excellent woman, which is compassion, which is free from suffering. 'Embracing' is loving-kindness, which is full of happiness. 'Rubbing the two faculties' is joy, which is inseparable from happiness. 'The change of Bodhicitta' is equanimity, which is free from all conceptual thoughts. Similarly, the inner body and wisdoms are also the nature of compassion etc. A yogi who has changed like this refers to having the great seal (Chagya Chenpo) of the nature of compassion etc., and is not bound by desire etc. 'If there is no Mahamudra yoga (Chagya Chenpoi Naljor), beings will be bound.' As in 'from seeing' etc. A little extra is its result. The end of everything is from change. Therefore, joy and sorrow are said to be the result. Beings of the three realms (Khamsum) are also the cause of liberation because of emptiness (Tongpa Nyid), compassion etc.' This is the secret meaning. This is what the master himself used separately. Sarwa Mangalam. Table of Contents Notes and Anugraha of the teachings on the Fearless Discourse of the Buddha's Crown, etc.