zkb1302_總攝一切佛語心要菩提道次第廣論.g2.0f
宗喀巴大師教言集JTs149རྒྱལ་བའི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོའི་གནད་བསྡུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་བྱང་ཆུབ་ལམ་རིམ་ཆེན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ།། 13-2-1a ༄༅། །རྒྱལ་བའི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོའི་གནད་བསྡུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་བྱང་ཆུབ་ལམ་རིམ་ཆེན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ།། ༄། །ཆོས་ཁུངས་བཙུན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མཛད་པ་པོའི་ཆེ་བ་བསྟན་པ། ༈ རིགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་སྐྱེ་བ་བཞེས་པའི་ཚུལ། ༄༅། །མཉམ་མེད་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོས་མཛད་པའི་བྱང་ཆུབ་ལམ་རིམ་ཆེ་བ་བཞུགས་སོ།། 13-2-1b ༄༅། །ན་མོ་གུ་རུ་མཉྫུ་གྷོ་ཥཱ་ཡ། ཕུན་ཚོགས་དགེ་ལེགས་བྱེ་བས་བསྐྲུན་པའི་སྐུ། །མཐའ་ཡས་འགྲོ་བའི་རེ་བ་སྐོང་བའི་གསུང་། །མ་ལུས་ཤེས་བྱ་ཇི་བཞིན་གཟིགས་པའི་ཐུགས། །ཤཱཀྱའི་གཙོ་བོ་དེ་ལ་མགོས་ཕྱག་འཚལ། །ཟླ་མེད་སྟོན་པ་དེ་ཡི་སྲས་ཀྱི་མཆོག །རྒྱལ་བའི་མཛད་པ་ཀུན་གྱི་ཁུར་བསྣམས་ནས། །གྲངས་མེད་ཞིང་དུ་སྤྲུལ་པས་རྣམ་རོལ་བ། །མི་ཕམ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཤིན་ཏུ་དཔག་པར་དཀའ་བ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ། །ཇི་བཞིན་དགོངས་པ་འགྲེལ་ 13-2-2a མཛད་འཛམ་གླིང་རྒྱན། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཐོགས་མེད་ཅེས་ནི་ས་གསུམ་ན། །ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་ཞབས་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། །ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གཉིས་ལས་ལེགས་བརྒྱུད་པའི། །ཟབ་མོའི་ལྟ་བ་རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་པའི་ལམ། །མ་ནོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་གནད་བསྡུས་པའི། །གདམས་པའི་མཛོད་འཛིན་མར་མེ་མཛད་ལ་འདུད། །རབ་འབྱམས་གསུང་རབ་ཀུན་ལ་ལྟ་བའི་མིག །སྐལ་བཟང་ཐར་པར་བགྲོད་པའི་འཇུག་ངོགས་མཆོག །བརྩེ་བས་བསྐྱོད་པའི་ཐབས་མཁས་མཛད་པ་ཡིས། །གསལ་མཛད་བཤེས་གཉེན་རྣམས་ལ་གུས་ཕྱག་འཚལ། །དེང་དུས་རྣལ་འབྱོར་བརྩོན་རྣམས་ཐོས་པ་ཉུང་། །མང་ཐོས་ཉམས་ 13-2-2b ལེན་གནད་ལ་མི་མཁས་ཤིང་། །ཕལ་ཆེར་གསུང་རབ་བལྟ་ལ་ཕྱོགས་རེའི་མིག །ལུང་དོན་རིགས་པས་འབྱེད་པའི་མཐུ་མེད་པས། །བསྟན་པའི་གནད་རྣམས་རྫོགས་པའི་གདམས་པ་མཆོག །མཁས་པ་དགྱེས་པའི་ལམ་དང་བྲལ་མཐོང་ནས། །ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་ལམ་འདི་བཤད་པ་ལ། །བདག་གི་ཡིད་ནི་ཀུན་ནས་སྤྲོ་བར་གྱུར། །གང་དག་ཕྱོགས་འཛིན་མུན་པས་མ་བསྒྲིབས་ལ། །ལེགས་ཉེས་འབྱེད་པའི་བློ་ཡི་མཐུ་ལྡན་ཞིང་། །དལ་བའི་རྟེན་བཟང་དོན་ལྡན་བྱེད་འདོད་པའི། ། སྐལ་ལྡན་དེ་རྣམས་རྩེ་གཅིག་བསྒྲིམས་ཏེ་ཉོན། །འདིར་རྒྱལ་བའི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནད་བསྡུས་པ། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཐོགས་མེད་གཉིས་ཀྱི་ལམ་སྲོལ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སར་འགྲོ་བའི་སྐྱེ་བོ་མཆོག་གི་ཆོས་ལུགས། སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱིས་ཉམས་སུ་བླང་བའི་རིམ་པ་ཐམས་ཅད་མ་ཚང་བ་མེད་པར་བསྡུས་པ། བྱང་ཆུབ་ལམ་གྱི་རིམ་པའི་སྒོ་ནས་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་འཁྲིད་པའི་ཚུལ་ནི་གང་བཤད་པར་བྱ
【現代漢語翻譯】 宗喀巴大師教言集JTs149：彙集所有佛陀教言之精要，並加以闡述，名為《菩提道次第廣論》。 13-2-1a 彙集所有佛陀教言之精要，並加以闡述，名為《菩提道次第廣論》。 為顯示佛法的可靠來源，首先闡述作者的偉大之處。 關於以圓滿的種姓降生的描述。 由無與倫比的宗喀巴大師所著的《菩提道次第廣論》。 13-2-1b 那摩 古汝 曼殊廓喀雅（藏文：ན་མོ་གུ་རུ་མཉྫུ་གྷོ་ཥཱ་ཡ།，梵文天城體：नमः गुरु मञ्जुघोषा य，梵文羅馬擬音：namaḥ guru mañjughoṣāya，字面意思：頂禮 गुरु गुरु गुरु गुरु上師文殊師利）。 圓滿功德無量所化身， 無邊眾生希望皆滿足， 所有應知如實皆證悟， 釋迦主尊之前我頂禮。 無與倫比導師之勝子， 肩負如來一切之事業， 于無數剎土化身示現， 無畏文殊師利前頂禮。 甚深難測如來之母， 如實解釋如來之密意， 莊嚴世間龍樹與無著， 三界聞名足下我頂禮。 傳承自二大車之宗軌， 甚深見與廣行之道徑， 無謬圓滿攝集其精要， 持教炬者燃燈師前禮。 博覽一切如來之聖教， 趨入解脫無上之妙門， 以悲心而行之善巧力， 顯明諸善知識我敬禮。 現今瑜伽行者鮮聽聞， 多聞者又不善於實修， 大多觀經僅執片面見， 無力以理區分經論義。 見解脫要義精髓之教誨， 已遠離智者所喜之道徑， 故我今欲闡釋此宗軌， 內心歡喜踴躍而宣說。 不為偏執之暗所矇蔽者， 具備辨別善惡智慧力者， 欲使暇滿人身具意義者， 具緣諸君一心諦聽此。 此處彙集了所有佛陀教言的精要，是龍樹和無著兩大車軌的宗風，是引導眾生趨向一切智智果位的殊勝法門，是完整包含了三士道次第的修持方法，是將具緣者以菩提道次第引導至成佛之道的教授。
【English Translation】 Collection of Teachings by Master Tsongkhapa JTs149: Compiling the essence of all Buddha's teachings and elucidating them, entitled 'The Great Treatise on the Stages of the Path to Enlightenment'. 13-2-1a Compiling the essence of all Buddha's teachings and elucidating them, entitled 'The Great Treatise on the Stages of the Path to Enlightenment'. To show the reliable source of the Dharma, first, the greatness of the author is explained. Description of being born with a perfect lineage. The Great Treatise on the Stages of the Path to Enlightenment by the incomparable Master Tsongkhapa. 13-2-1b Namo Guru Manjughoshaya (藏文：ན་མོ་གུ་རུ་མཉྫུ་གྷོ་ཥཱ་ཡ།，梵文天城體：नमः गुरु मञ्जुघोषा य，梵文羅馬擬音：namaḥ guru mañjughoṣāya，字面意思：Homage to Guru Manjughosha). Whose form is created by a myriad of perfect virtues, Whose speech fulfills the hopes of limitless beings, Whose mind sees all knowable things as they are, To that chief of the Shakyas, I bow with my head. Supreme son of that peerless teacher, Bearing the burden of all the deeds of the Buddhas, Manifesting in countless realms through emanations, To the fearless Manjushri, I pay homage. The mother of the Buddhas, exceedingly difficult to fathom, Who explains the intention as it is, Ornament of the world, Nagarjuna and Asanga, To the feet of those renowned in the three realms, I pay homage. The path of profound view and vast conduct, Well-transmitted from the two great chariots, Gathering the essential points of the complete and unerring, To Dipamkara, holder of the treasury of instructions, I bow. The eye for viewing all the scriptures, The supreme gateway for traversing to liberation, With skillful means motivated by compassion, To all the spiritual friends who illuminate, I respectfully bow. Nowadays, diligent yogis have little learning, The learned are not skilled in the essential points of practice, Most view the scriptures with a one-sided eye, Lacking the power to distinguish the meaning of the scriptures with reason. Seeing that the supreme instructions that complete the essential points of the teachings, Are far from the path pleasing to the wise, Therefore, I am delighted to explain this path of the great chariots. Those who are not obscured by the darkness of bias, Possessing the power of intelligence to distinguish good from bad, Desiring to make this excellent leisure meaningful, Those fortunate ones, listen with one-pointed attention. Here, the essence of all the Buddha's teachings is compiled, the tradition of the two great chariots, Nagarjuna and Asanga, the supreme Dharma system that leads beings to the state of omniscience, and the complete stages of practice for the three types of individuals are gathered without omission. This is the method of leading fortunate beings to Buddhahood through the stages of the path to enlightenment, which will be explained.
་བའི་ཆོས་སོ། །དེ་ལ་དཔལ་ནཱ་ལེནྡྲའི་མཁས་པ་རྣམས་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་ངག་དག་པ་དང་། སློབ་མའི་རྒྱུད་དག་པ་དང་། བཤད་བྱའི་ཆོས་དག་པ་སྟེ། དག་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་འཆད་པར་བཞེད་ལ། དུས་ཕྱིས་ནི་བྲི་ཀཱ་མ་ལ་ཤཱི་ལར་བསྟན་པ་དར་བས། དེའི་ 13-2-3a མཁས་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་རྩོམ་པ་པོའི་ཆེ་བ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཆེ་བ་དང་། དེ་ཇི་ལྟར་བཤད་ཅིང་ཉན་པའི་ཚུལ་གསུམ་སྔོན་དུ་གལ་ཆེ་བར་བཞེད་པའི་ཚུལ་གཉིས་བྱུང་བར་གྲགས་པ་ལས་འདིར་ནི་ཕྱི་མ་ལྟར་བཤད་པར་བྱའོ།། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་ལམ་གྱི་རིམ་པའི་ཁྲིད་ལ་བཞི། ཆོས་ཁུངས་བཙུན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མཛད་པ་པོའི་ཆེ་བ་བསྟན་པ་དང་། གདམས་ངག་ལ་གུས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་ཆེ་བ་བསྟན་པ་དང་། ཆེ་བ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ལ་ཉན་བཤད་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དང་། གདམས་པ་དངོས་ཀྱིས་སློབ་མ་ཇི་ལྟར་བཀྲི་བའི་རིམ་པའོ། དང་པོ་མཛད་པ་པོ་ནི། གདམས་ངག་འདི་སྤྱིར་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས་མཛད་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་གྱི་གདམས་ངག་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་དུ་འདིའི་གཞུང་ནི་བྱང་ཆུབ་ལམ་གྱི་སྒྲོན་མ་ཡིན་པས་དེ་མཛད་པ་པོ་ཉིད་འདིའི་ཡང་མཛད་པ་པོའོ། །དེ་ཡང་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དཱི་པཾ་ཀ་ར་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ན་མཚན་གཞན་དཔལ་ལྡན་ཨ་ཏི་ཤ་ཞེས་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་སྟེ། དེའི་ཆེ་བ་ལ་གསུམ། རིགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་སྐྱེ་བ་བཞེས་པའི་ཚུལ། རྟེན་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་བརྙེས་པའི་ཚུལ། བརྙེས་ནས་བསྟན་པ་ལ་བྱ་བ་མཛད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ལོ་ཙྪ་བ་ཆེན་པོ་ན་ཚོས་འཛད་པའི་བསྟོད་པ་ 13-2-3b བརྒྱད་ཅུ་པ་ལས། ཤར་ཕྱོགས་ཟ་ཧོར་ཡུལ་མཆོག་ན། །དེ་ན་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་ཡོད། །བི་ཀྲ་མ་ནི་པཱུ་ར་ཡིན། །དེ་ཡི་དབུས་ན་རྒྱལ་པོའི་ཁབ། །ཕོ་བྲང་ཤིན་ཏུ་ཡངས་པ་ཡོད། །གསེར་གྱི་རྒྱལ་མཚན་ཅན་ཞེས་བྱ། །ལོངས་སྤྱོད་མངའ་ཐང་འབྱོར་པ་ནི། །རྒྱ་ནག་སྟོང་ཁུན་རྒྱལ་པོ་འདྲ། །ཡུལ་དེའི་རྒྱལ་པོ་དགེ་བའི་དཔལ། །བཙུན་མོ་དཔལ་མོ་འོད་ཟེར་ཅན། །ཡབ་ཡུམ་གཉིས་ལ་སྲས་གསུམ་མངའ། །པདྨའི་སྙིང་དང་ཟླ་བའི་སྙིང་། །དཔལ་གྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་འོ། །རྒྱལ་བུ་པདྨའི་སྙིང་པོ་ལ། །བཙུན་མོ་ལྔ་ཡོད་སྲས་ནི་དགུ། །སྲས་ཀྱི་ཐུ་བོ་བསོད་ནམས་དཔལ། །ད་ལྟའི་དུས་ན་མཁས་པ་ཆེ། །དྷ་ན་ཤྲཱི་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས། །ཆུང་བ་དཔལ་གྱི་སྙིང་པོ་ནི། །དགེ་སློང་བིརྱཱ་ཙནྡྲ་ཡིན། །འབྲིང་པོ་ཟླ་བའི་སྙིང་པོ་ནི། །ད་ལྟ་བླ་མ་རྗེ་བཙུན་ཡིན། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་རོ། ། ༈ རྟེན་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་བརྙེས་པའི་ཚུལ། ཡོན་ཏན་བརྙེས་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས། མང་དུ་མཁྱེན་པ་ལུང་གི་ཡོན་ཏན་བརྙེས་པའི་ཚུལ། ཚུལ་བཞིན་བསྒྲུབ་པ་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་བརྙེས་པའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ མང་དུ་མཁྱེན་པ་ལུང་གི་ཡོན་ཏན་བརྙེས་པའི་ཚུལ། དང་པོ་ནི། བསྟ
【現代漢語翻譯】 這些是修習菩提道次第的法門。對於此，那爛陀寺（Nālandā，古印度佛教寺院及學術中心）的學者們認為，說法者的言辭清凈、聽法者的相續清凈、所說的法清凈，即通過三種清凈的方式來宣講佛法。後來，當佛法在超戒寺（Vikramaśīla，古印度佛教寺院及學術中心）興盛時，那裡的學者們則認為，佛法作者的偉大、佛法的偉大、以及如何講說和聽聞佛法的三種方式更為重要。據說出現了這兩種觀點，而在這裡，我們將按照后一種方式進行講解。因此，菩提道次第的引導分為四部分：爲了表明佛法的來源純正而宣說作者的偉大；爲了對教言生起恭敬心而宣說佛法的偉大；如何聽聞和講說具有這兩種偉大的佛法；以及如何以真實的教導來引導弟子的次第。首先，關於作者：此教言總體上是彌勒（Maitreya）尊者所著的《現觀莊嚴論》（Abhisamayālaṃkāra）的教言，特別是，此論的根本是《菩提道燈論》（Bodhipathapradīpa），因此其作者也是此論的作者。也就是大導師燃燈吉祥智（Dīpaṃkaraśrījñāna），又名吉祥阿底峽（Atiśa），他的偉大之處有三方面：出生于種姓圓滿的家族；在這樣的基礎上獲得功德；獲得功德后對佛法事業的貢獻。首先是：大譯師那措·措扎瓦（Nāg tsho Lotsāwa）在《八十贊》中說：『東方薩霍（Zāhor）勝妙國，彼處有座大城市，名為比嘎瑪那普日（Vikramaṇīpura），其中心有國王的都城，宮殿極其寬廣，名為金幢。享用、權勢和財富，堪比漢地的皇帝。那裡的國王名叫善吉祥（Kalyāṇaśrī），王后名為吉祥光（Prabhāvatī）。父母育有三子，蓮花藏（Padmagarbha）、月藏（Candragarbha）和吉祥藏（Śrīgarbha）。王子蓮花藏有五位王妃，九個兒子。長子名為福吉祥（Puṇyaśrī），現在是一位大學者，被稱為達那希日（Dhanaśrī）。小兒子吉祥藏，是比日亞旃陀羅（Vīryacandra）比丘。中間的兒子月藏，現在是至尊上師。』如是所說。 因此，關於在此基礎上獲得功德的方式：獲得功德的方式有兩種：廣聞博學，獲得經教的功德；如理修行，獲得證悟的功德。 廣聞博學，獲得經教的功德：首先，是關於廣聞博學。
【English Translation】 These are the teachings for the stages of the path to enlightenment. Regarding this, the scholars of Nālandā (an ancient Indian Buddhist monastery and academic center) considered that the speaker's words should be pure, the listener's mindstream should be pure, and the Dharma being taught should be pure, that is, teaching the Dharma through the three purities. Later, when the teachings flourished in Vikramaśīla (an ancient Indian Buddhist monastery and academic center), the scholars there considered the greatness of the author of the Dharma, the greatness of the Dharma, and the three ways of how to speak and listen to the Dharma to be more important. It is said that these two views arose, and here, we will explain according to the latter. Therefore, the guidance on the stages of the path to enlightenment is divided into four parts: to show the authenticity of the Dharma source by demonstrating the greatness of the author; to generate respect for the instructions by demonstrating the greatness of the Dharma; how to listen to and teach the Dharma that possesses these two greatnesses; and the order of how to guide the disciple with the actual instructions. First, regarding the author: this teaching is generally the teaching of the Ornament for Clear Realization (Abhisamayālaṃkāra) composed by the venerable Maitreya, and in particular, the basis of this text is the Lamp for the Path to Enlightenment (Bodhipathapradīpa), so its author is also the author of this. That is, the great teacher Dīpaṃkaraśrījñāna, also known as the glorious Atiśa, whose greatness has three aspects: being born into a family with perfect lineage; acquiring qualities on that basis; and contributing to the Dharma after acquiring qualities. First is: the great translator Nāg tsho Lotsāwa said in the Eighty Praises: 'In the excellent land of Zāhor in the east, there is a great city, named Vikramaṇīpura, in the center of which is the king's capital, the palace is extremely vast, named Golden Banner. Enjoyment, power, and wealth are like those of the emperor of China. The king of that land is named Kalyāṇaśrī, and the queen is named Prabhāvatī. The parents have three sons, Padmagarbha, Candragarbha, and Śrīgarbha. Prince Padmagarbha has five consorts and nine sons. The eldest son is named Puṇyaśrī, and he is now a great scholar, known as Dhanaśrī. The youngest son, Śrīgarbha, is the monk Vīryacandra. The middle son, Candragarbha, is now the venerable lama.' As it is said. Therefore, regarding the way to acquire qualities on this basis: there are two ways to acquire qualities: extensive learning, acquiring the qualities of scripture; and practicing accordingly, acquiring the qualities of realization. Extensive learning, acquiring the qualities of scripture: First, it is about extensive learning.
ོད་པ་ལས། ལོ་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ན། །སྒྱུ་རྩལ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་དང་། །བཟོ་ཡི་གནས་ནི་ཐམས་ཅད་དང་། །ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་སྐད་དང་ནི། །ཚད་མ་ཀུན་ལ་མཁས་པ་ལགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཉེར་གཅིག་ཚུན་ལ་ཕྱི་པ་དང་ནང་པའི་རིག་པའི་གནས་ཐུན་མོང་བ་སྒྲ་དང་གཏན་ཚིགས་རིག་པ། བཟོ་དང་གསོ་བ་རིག་པ་བཞི་ལ་སྦྱངས་པས་མཁས་པའི་ 13-2-4a ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པར་གྱུར་ཏོ།། ཁྱད་པར་དུ་ལོ་བཅོ་ལྔ་བཞེས་པའི་ཚེ། རིགས་ཐིགས་ཚར་གཅིག་གསན་པས་ཕྱི་རོལ་པའི་རྟོག་གེ་བ་མཁས་པར་གྲགས་པ་ཞིག་དང་བརྩད་པས་དེ་ཕམ་པར་མཛད་པས་སྙན་པའི་གྲགས་པ་ཀུན་ཏུ་རྒྱས་སོ་ཞེས་གྲོ་ལུང་པ་ཆེན་པོ་གསུང་ངོ་། །དེ་ནས་རི་ནག་པོའི་གཙུག་ལག་ཁང་གི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དཔལ་གྱི་རྡོ་རྗེའི་ཞལ་གཟིགས་ཤིང་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མས་ལུང་བསྟན་པ་ཐོབ་པའི་བླ་མ་རཱ་ཧུ་ལ་གུཔྟ་ལ་དབང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ཞུས་ཤིང་། གསང་མཚན་ཡེ་ཤེས་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བར་བཏགས་ཏེ་དགུང་ལོ་ཉེར་དགུ་ཚུན་ཆད་ལ་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པའི་བླ་མ་དུ་མའི་སྤྱན་སྔར་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ལ་སྦྱངས་པས་གཞུང་དང་གདམས་ངག་མ་ལུས་པ་ལ་མཁས་པར་གྱུར་ཏེ། གསང་སྔགས་ལ་ང་ཉིད་མཁས་སོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་བྱུང་བ་ན། ཌཱ་ཀི་མ་རྣམས་ཀྱིས་སྔགས་ཀྱི་གླེགས་བམ་སྔར་མཐོང་མ་མྱོང་བ་མང་པོ་མནལ་ལམ་དུ་བསྟན་ནས་ཐུགས་རྒྱལ་བཅག་གོ། དེ་ནས་བླ་མ་དང་ཡི་དམ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་དང་རྨི་ལམ་ཅི་རིགས་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་ན་བསྟན་པ་དང་འགྲོ་བ་མང་པོ་ལ་ཕན་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བར་བསྐུལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས། བསྟོད་པ་ལས། ཁྱོད་ཀྱི་མཁན་པོ་སྦྱོར་ལམ་པ། །ཡིན་པར་ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར། ཕལ་ཆེན་སྡེ་པའི་གནས་བརྟན་འདུལ་བ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་ཤཱི་ལ་རཀྵི་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱི་དེ་ཁོ་ 13-2-4b ན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཞུགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྙེས་པ་ཞིག་ལ་མཁན་པོ་མཛད་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། མཚན་ཡང་དཔལ་མར་མེ་མཛད་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བཏགས་སོ། །དེ་ནས་ལོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཅིག་གི་བར་དུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པའི་ནང་རིག་པའི་སྡེ་སྣོད་གོང་འོག་རྣམས་ལ་སྦྱངས་ཤིང་། ཁྱད་པར་དུ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཆེན་པོ་ལ་བླ་མ་དྷརྨ་རཀྵི་ཏའི་སྤྱན་སྔར་ཨོ་ཏན་ཏ་པཱུ་རིར་ལོ་བཅུ་གཉིས་སུ་གསན་ནོ། །རྩ་བའི་སྡེ་བཞིའི་གཞུང་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས་པས་སྡེ་པ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱིན་ལེན་ལ་སོགས་པ་བླང་དོར་གྱི་ཆ་ཕྲ་མོ་རྣམས་ཀྱང་མ་འདྲེས་པར་མཁྱེན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་དང་གཞན་གྱི་སྡེ་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པས་ན་ལུང་གི་བསྟན་པའི་གནད་ཐམས་ཅད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་ཡིན་ནོ། ། ༈ ཚུལ་བཞིན་བསྒྲུབ་པ་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་བརྙེས་པའི་ཚུལ། རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏ
【現代漢語翻譯】 如經文所說：『二十一歲時，精通六十四種技藝，所有工巧之術，以及優美的梵語，精通所有量論。』因此，在二十一歲之前，他通過學習聲明學、因明學等內外道共同的四種學科，以及工巧明和醫方明，成爲了卓越的學者。 尤其是在十五歲時，聽聞了一次《種姓滴論》，與一位以博學著稱的外道論師辯論並擊敗了他，因此聲名遠揚。』這是卓隆巴大師所說。之後，他拜見了黑山寺的瑜伽自在吉祥金剛，從獲得金剛瑜伽母授記的上師RaHula Gupta（羅睺羅笈多）處接受了完整的灌頂，並被賜予密名為智慧秘密金剛。在二十九歲之前，他依止了許多成就的上師，學習金剛乘，精通了所有的經論和口訣。當他對密法生起『我最精通』的想法時，空行母們在夢中向他展示了許多前所未見的密法典籍，從而粉碎了他的傲慢。之後，上師和本尊們以各種方式，包括顯現和夢境，勸請他出家，因為這會對佛法和眾生帶來巨大的利益。如讚頌文中所說：『您（指阿底峽尊者）的堪布是瑜伽行者，這已廣為人知。』因此，他以大眾部的大德、持律者Shila Rakshita（戒護）為堪布而出家，這位堪布是一位證得了瑜伽道某一方面的三摩地者，法名吉祥燃燈智。之後，在三十一歲之前，他學習了小乘的論藏，尤其是在鄔丹多補梨寺，于上師Dharma Rakshita（達摩 Rakshita）座前聽受了十二年的《大毗婆沙論》。由於他精通根本四部（指一切有部，經量部，正量部，大眾部）的論典，因此對於各部派的取捨等細微之處也瞭如指掌。因此，他對自宗和他宗的宗義，如大海般深廣，都通達無礙，對佛陀教法的要點完全領悟。 證悟功德之理： 證悟功德
【English Translation】 As the scripture says, 'At the age of twenty-one, he was proficient in sixty-four arts, all crafts, and excellent Sanskrit, and was skilled in all logic.' Therefore, before the age of twenty-one, he became an outstanding scholar by studying the common four subjects of both external and internal paths, such as grammar, logic, as well as craftsmanship and medicine. Especially at the age of fifteen, after hearing the 'Caste Doctrine' once, he debated with an externalist philosopher known for his erudition and defeated him, thus his fame spread far and wide.' This is what Master Dromtönpa said. After that, he met the Yoga Master of Black Mountain Temple, Glorious Vajra, and received complete initiation from the guru RaHula Gupta, who had received the prophecy of Vajrayogini, and was given the secret name Wisdom Secret Vajra. Before the age of twenty-nine, he relied on many accomplished gurus, studied Vajrayana, and became proficient in all the scriptures and oral instructions. When he had the thought 'I am most proficient' in the secret mantra, the Dakinis showed him many previously unseen secret mantra scriptures in his dreams, thus shattering his pride. After that, the gurus and yidams, in various ways, including manifestations and dreams, urged him to ordain, because this would bring great benefits to the Dharma and sentient beings. As the praise says, 'Your (Atisha's) Khenpo is a yogi, which is widely known.' Therefore, he took ordination with the great elder of the Mahasamghika school, the Vinaya master Shila Rakshita, as his Khenpo, who was one who had attained samadhi in one aspect of the path of yoga, and his Dharma name was Glorious Dipamkara Jnana. After that, before the age of thirty-one, he studied the Abhidhamma Pitaka of the Hinayana, especially in Odantapuri, where he listened to the 'Great Vibhasha' for twelve years in the presence of the guru Dharma Rakshita. Because he was proficient in the scriptures of the four root schools (Sarvastivada, Sautrantika, Vaibhashika, Mahasamghika), he was also clear about the subtle aspects of acceptance and rejection of each school. Therefore, he had a thorough understanding of the tenets of his own and other schools, as vast as the ocean, and fully grasped the key points of the Buddha's teachings. The way to attain the qualities of realizing proper practice: Realization of merit
ན་བརྙེས་པའི་ཚུལ་ནི། སྤྱིར་རྒྱལ་བའི་ལུང་གི་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་སྡེ་སྣོད་རིན་པོ་ཆེ་གསུམ་དུ་འདུ་བས། རྟོགས་པའི་བསྟན་པའང་བསླབ་པ་རིན་པོ་ཆེ་གསུམ་དུ་འདུ་དགོས་སོ། །དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་དུ་གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པ་ལས་ལན་དུ་མར་བསྔགས་པས་ན། ཐོག་མར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་དགོས་སོ། །དེ་ལ་གསུམ་ལས། སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ་ནི། བསྟོད་པ་ལས། ཁྱོད་ནི་ཉན་ཐོས་ཐེག་པའི་སྒོར་ཞུགས་ནས། །ཚུལ་ཁྲིམས་ 13-2-5a གཡག་རྔ་བཞིན་དུ་སྲུང་མཛད་ཅིང་། །ཚངས་སྤྱོད་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་དགེ་སློང་མཆོག །གནས་བརྟན་འདུལ་བ་འཛིན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་མནོས་ནས་རྔ་རྩིད་ལ་ཆགས་པའི་གཡག་གིས་རྔ་མ་ཉག་མ་རེ་རེ་ཤིང་ལ་ཐོགས་པ་ན། རྔོན་པས་སྲོག་དང་འཕྲལ་བར་མཐོང་ན་ཡང་སྲོག་དང་བསྡོས་ཏེ་རྔ་མ་མི་གཅོད་པར་བསྲུང་བ་ལྟར། ཁས་བླངས་པའི་བསླབ་པའི་གཞི་ཆེན་པོ་ལྟ་ཅི་སྨོས། བསླབ་པའི་གཞི་ཕྲ་མོ་རེ་རེ་ཡང་སྲོག་དང་བསྡོས་ནས་བསྲུངས་པས་གནས་བརྟན་འདུལ་བ་འཛིན་པ་ཆེན་པོར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བསྟོད་པ་ལྟར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པ་ནི། བསྟོད་པ་ལས། ཁྱོད་ནི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་སྒོར་ཞུགས་ནས། །ལྷག་པའི་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་གྱུར་ཅིང་། །བྱང་ཆུབ་ཐུགས་ཀྱིས་འགྲོ་རྣམས་མི་གཏོང་བ། །བློ་ལྡན་སྙིང་རྗེ་ཅན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བའི་གདམས་པ་མང་པོ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་གསེར་གླིང་པ་བསྟེན་ནས་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པ་དང་འཇམ་པའི་དབྱངས་ནས་ཐོགས་མེད་དང་ཞི་བ་ལྷ་ལ་བརྒྱུད་པའི་གདམས་པ་མཆོག་ལ་རིང་དུ་སྦྱངས་པ་ལས། བསྟོད་པ་ལས། རང་དོན་ཡལ་བར་དོར་ནས་གཞན་གྱི་དོན། །ལྷུར་མཛད་དེ་ནི་བདག་གི་བླ་མ་ལགས། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར། བདག་པས་གཞན་གཅེས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཐུགས་ལ་འཁྲུངས་ཤིང་། སྨོན་པའི་སེམས་དེས་ཀུན་ 13-2-5b ཏུ་དྲངས་པའི་འཇུག་པའི་སེམས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་རླབས་ཆེ་བ་ལ་སློབ་པར་ཁས་བླངས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་བསླབ་པ་ལ་སློབ་པའི་སྤྱོད་པ་བཟང་པོས་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་བཅས་པའི་མཚམས་ལས་མི་འདའ་བར་མཛད་དོ།།རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པའི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པ་ནི། བསྟོད་པ་ལས། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པའི་སྒོར་ཞུགས་ནས། །རང་ལྷར་གཟིགས་ཤིང་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་དང་ལྡན། །རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་པ། །སྦས་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་མཛད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རང་གི་ལུས་ལྷར་གཟིགས་
【現代漢語翻譯】 獲得證悟的方式是：一般來說，所有佛陀的教法都包含在三個寶藏（三藏）中，因此，證悟的教法也必須包含在三個寶貴的訓練（三學）中。其中，戒律的訓練是所有功德的基礎，如經文及其註釋中多次讚揚的那樣，因此，首先必須具備以戒律訓練為主的證悟功德。這三個方面是：擁有殊勝的別解脫戒的方面，如讚頌中所說：『您進入聲聞乘之門后，像牦牛尾一樣守護戒律，擁有梵行光輝的殊勝比丘，向住持律藏的尊者頂禮。』意思是說，受持圓滿比丘戒后，就像牦牛的尾巴粘在樹上，即使獵人威脅到生命，牦牛也會不惜生命守護尾巴一樣，更不用說大的學處，即使是微小的學處，也像牦牛守護尾巴一樣不惜生命守護，因此成爲了住持律藏的大尊者。擁有菩薩戒：如讚頌中所說：『您進入波羅蜜多之門后，具有清凈的增上意樂，以菩提心不捨棄眾生，向具慧大悲者頂禮。』意思是說，通過修習慈悲為本的菩提心，特別是依止金洲大師，從至尊慈氏和文殊菩薩到無著和寂天菩薩的殊勝教法，如讚頌中所說：『捨棄自身利益，一心為他著想，您是我的上師。』像這樣，生起了珍愛他勝過自己的菩提心，以愿菩提心引導行菩提心，學習菩薩的廣大行，不違越諸佛菩薩的戒律。擁有金剛乘的戒律：如讚頌中所說：『您進入金剛乘之門后，視自身為本尊，具有金剛之心，瑜伽自在者，阿瓦都提，行持秘密苦行，向您頂禮。』意思是說，視自己的身體為本尊。 獲得證悟的方式是：一般來說，所有佛陀的教法都包含在三個寶藏（三藏）中，因此，證悟的教法也必須包含在三個寶貴的訓練（三學）中。其中，戒律的訓練是所有功德的基礎，如經文及其註釋中多次讚揚的那樣，因此，首先必須具備以戒律訓練為主的證悟功德。這三個方面是：擁有殊勝的別解脫戒的方面，如讚頌中所說：『您進入聲聞乘之門后，像牦牛尾一樣守護戒律，擁有梵行光輝的殊勝比丘，向住持律藏的尊者頂禮。』意思是說，受持圓滿比丘戒后，就像牦牛的尾巴粘在樹上，即使獵人威脅到生命，牦牛也會不惜生命守護尾巴一樣，更不用說大的學處，即使是微小的學處，也像牦牛守護尾巴一樣不惜生命守護，因此成爲了住持律藏的大尊者。擁有菩薩戒：如讚頌中所說：『您進入波羅蜜多之門后，具有清凈的增上意樂，以菩提心不捨棄眾生，向具慧大悲者頂禮。』意思是說，通過修習慈悲為本的菩提心，特別是依止金洲大師，從至尊慈氏和文殊菩薩到無著和寂天菩薩的殊勝教法，如讚頌中所說：『捨棄自身利益，一心為他著想，您是我的上師。』像這樣，生起了珍愛他勝過自己的菩提心，以愿菩提心引導行菩提心，學習菩薩的廣大行，不違越諸佛菩薩的戒律。擁有金剛乘的戒律：如讚頌中所說：『您進入金剛乘之門后，視自身為本尊，具有金剛之心，瑜伽自在者，阿瓦都提，行持秘密苦行，向您頂禮。』意思是說，視自己的身體為本尊。
【English Translation】 The way to attain realization is: Generally, all the teachings of the Buddhas are contained in the three precious collections (Tripitaka), therefore, the teachings of realization must also be contained in the three precious trainings (three learnings). Among them, the training of discipline is the foundation of all merits, as praised many times in the scriptures and their commentaries. Therefore, one must first possess the merits of realization based on the training of discipline. These three aspects are: The aspect of possessing the supreme Pratimoksha vows, as the praise says: 'You entered the gate of the Shravaka vehicle, guarding the discipline like a yak's tail, a supreme Bhikshu with the splendor of Brahmacharya, I prostrate to the venerable holder of the Vinaya.' It means that after taking the full Bhikshu vows, just as a yak's tail gets stuck on a tree, and even if a hunter threatens its life, the yak would rather give up its life to protect its tail, let alone the major precepts, even the minor precepts are guarded like the yak protects its tail, thus becoming a great venerable holder of the Vinaya. Possessing the Bodhisattva vows: As the praise says: 'You entered the gate of the Paramitas, possessing pure higher intention, not abandoning beings with Bodhichitta, I prostrate to the wise and compassionate one.' It means that through practicing Bodhichitta based on love and compassion, especially relying on Serlingpa (Golden Island Master), the supreme teachings from the venerable Maitreya and Manjushri to Asanga and Shantideva, as the praise says: 'Abandoning one's own benefit, wholeheartedly thinking of others, you are my Guru.' Like this, the Bodhichitta of cherishing others more than oneself arises, guiding the practice of Bodhichitta with the aspiration of Bodhichitta, learning the vast conduct of the Bodhisattvas, not transgressing the precepts of the Buddhas and Bodhisattvas. Possessing the Vajrayana vows: As the praise says: 'You entered the gate of the Vajrayana, seeing yourself as the deity, possessing the Vajra heart, Yogishvara, Avadhuti, practicing secret asceticism, I prostrate to you.' It means seeing one's own body as the deity. The way to attain realization is: Generally, all the teachings of the Buddhas are contained in the three precious collections (Tripitaka), therefore, the teachings of realization must also be contained in the three precious trainings (three learnings). Among them, the training of discipline is the foundation of all merits, as praised many times in the scriptures and their commentaries. Therefore, one must first possess the merits of realization based on the training of discipline. These three aspects are: The aspect of possessing the supreme Pratimoksha vows, as the praise says: 'You entered the gate of the Shravaka vehicle, guarding the discipline like a yak's tail, a supreme Bhikshu with the splendor of Brahmacharya, I prostrate to the venerable holder of the Vinaya.' It means that after taking the full Bhikshu vows, just as a yak's tail gets stuck on a tree, and even if a hunter threatens its life, the yak would rather give up its life to protect its tail, let alone the major precepts, even the minor precepts are guarded like the yak protects its tail, thus becoming a great venerable holder of the Vinaya. Possessing the Bodhisattva vows: As the praise says: 'You entered the gate of the Paramitas, possessing pure higher intention, not abandoning beings with Bodhichitta, I prostrate to the wise and compassionate one.' It means that through practicing Bodhichitta based on love and compassion, especially relying on Serlingpa (Golden Island Master), the supreme teachings from the venerable Maitreya and Manjushri to Asanga and Shantideva, as the praise says: 'Abandoning one's own benefit, wholeheartedly thinking of others, you are my Guru.' Like this, the Bodhichitta of cherishing others more than oneself arises, guiding the practice of Bodhichitta with the aspiration of Bodhichitta, learning the vast conduct of the Bodhisattvas, not transgressing the precepts of the Buddhas and Bodhisattvas. Possessing the Vajrayana vows: As the praise says: 'You entered the gate of the Vajrayana, seeing yourself as the deity, possessing the Vajra heart, Yogishvara, Avadhuti, practicing secret asceticism, I prostrate to you.' It means seeing one's own body as the deity.
པའི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་། རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པས་རྣལ་འབྱོར་པའི་གཙོ་བོ་ཞེས་སྤྱིར་བསྟོད་ཅིང་། ཁྱད་པར་དུ་བཅས་པའི་མཚམས་ལས་མི་འདའ་བར་དམ་ཚིག་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྲུང་བའང་། བསྟོད་པ་ལས། དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་ལྡན་པ་ཡིས། །ཚུལ་ཁྲིམས་མ་ཡིན་ཡིད་མི་མཛད། །བག་ཡོད་དྲན་དང་གཡོ་སྒྱུ་མེད། །ལྟུང་བའི་ཉེས་པས་ཁྱོད་མ་གོས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་རྣམས་ཁས་ལེན་པ་ལ་དཔའ་བ་ཙམ་མིན་པར་ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་བཅས་པའི་མཚམས་ལས་མི་འདའ་བར་བསྲུང་ཞིང་། བརྒྱ་ལ་ཅུང་ཟད་འདས་ནའང་མྱུར་བ་མྱུར་བར་རང་རང་གི་ཕྱིར་བཅོས་ཀྱི་ཆོ་གས་དག་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་འདི་ནི། གསུང་རབ་ཀྱི་གནད་ཤེས་པའི་མཁས་པ་རྣམས་དགའ་བ་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་དམ་པ་རྣམས་ 13-2-6a ཀྱི་རྗེས་སུ་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་གཉིས་ལས། ཐུན་མོང་བ་ནི། ཞི་གནས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་བརྙེས་ཤིང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ་ནི། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་མངའ་སྟེ། དེ་ཡང་རིག་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལོ་དྲུག་གམ་གསུམ་དུ་མཛད་ཅིང་། དེའི་ཚེ་ཨོ་རྒྱན་དུ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱིས་གླུ་བླངས་པ་གསན་ནས་ཐུགས་ལ་བཟུང་བའང་ཡོད་དོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་ཐུན་མོང་བ་ནི། ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་ལྷག་མཐོང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྙེས་ཤིང་། ཐུན་མོང་མིན་པ་ནི། རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁྱད་པར་ཅན་བརྙེས་པ་སྟེ། བསྟོད་པ་ལས། གསང་སྔགས་ཐེག་པའི་གཞུང་ལྟར་ན། །སྦྱོར་བའི་ལམ་པ་ཡིན་པར་གསལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། ༈ བརྙེས་ནས་བསྟན་པ་ལ་བྱ་བ་མཛད་པའི་ཚུལ། བསྟན་པ་ལ་བྱ་བ་མཛད་པ་ལ་གཉིས། རྒྱ་གར་དུ་མཛད་ཚུལ་དང་། བོད་དུ་མཛད་ཚུལ་ལོ། ། ༈ རྒྱ་གར་དུ་མཛད་ཚུལ། དང་པོ་ནི། དཔལ་རྡོ་རྗེའི་གདན་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་མུ་སྟེགས་ཀྱི་སྨྲ་བ་ངན་པ་ལན་གསུམ་དུ་ཆོས་ཀྱིས་ཕམ་པར་མཛད་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་བཟུང་ཞིང་། རང་གི་སྡེ་པ་གོང་འོག་གི་བསྟན་པ་ལ་ཡང་མ་རྟོགས་པ་དང་ལོག་པར་རྟོག་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་གྱི་དྲི་མ་ངན་པ་རྣམས་བསལ་ནས་བསྟན་པ་རྒྱས་པར་མཛད་པས། སྡེ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་ཕྱོགས་རིས་མེད་པར་གཙུག་གི་རྒྱན་དུ་འཛིན་ཏེ། བསྟོད་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཕོ་ 13-2-6b བྲང་དུ། །ཐམས་ཅད་འདུས་ཤིང་འཚོགས་པ་ན། །རང་དང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་ཡི། །གྲུབ་མཐའ་ངན་པའི་རྒོལ་བ་ཀུན། །སེང་གེའི་ང་རོའི་སྒྲ་སྐད་ཀྱིས། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་ཀླད་པ་འགེམས། །ཞེས་ད་ད་། ཨོ་ཏན་ཏ་ཡི་པཱུ་རི་ན། །ར
【現代漢語翻譯】 總的來說，他因具備生起次第和金剛圓滿次第的禪定，而被讚譽爲瑜伽士之首。特別是因為他嚴守誓言，不違越所立之戒。正如讚歌中所說：『具足正念與正知，不為非法所動心，謹慎憶念無虛誑，不為墮罪所染污。』如是，他不僅勇於承諾守護三律儀之戒，而且遵循所承諾的，不違越所立之戒。即使稍微違越，也能迅速通過各自的懺悔儀式來凈化。這種解脫之道，智者們知曉後會心生歡喜，我們應當效仿聖者們的足跡。具備禪定之學，分為共同和不共兩種。共同之處在於，通過寂止（止觀禪修）獲得心的堪能性。不共的禪定之學在於，擁有極其穩固的生起次第。為此，他曾修持六年或三年的苦行。期間，在鄔金（Orgyen，蓮花生大師的出生地）聆聽空行母們歌唱，並將之銘記於心。具備智慧之學，共同之處在於，獲得止觀雙運的勝觀禪定。不共之處在於，獲得特殊的圓滿次第禪定。正如讚歌中所說：『如秘密真言乘之經論所言，此乃結合之道。』 ༈ 證悟后利益眾生的方式 利益眾生的方式有兩種：在印度利益眾生和在西藏利益眾生。 ༈ 在印度利益眾生的方式 首先，在吉祥金剛座（Vajrasana，菩提伽耶）大菩提寺，他三次以佛法戰勝外道的邪說，守護了佛教。對於自己宗派內部的上下部，他也消除了未證悟、邪見和疑惑等污垢，從而弘揚了佛法。因此，所有宗派都毫無偏頗地將他視為頂上的莊嚴。正如讚歌中所說：『于大菩提寺，一切賢者皆雲集，自他宗派之，惡見辯論者，以獅吼之聲，震懾眾人之腦。』此外，在歐丹塔普里（Otantapuri，古印度佛教寺院）……
【English Translation】 Generally, he is praised as the chief of yogis because he possesses the samadhi of the generation stage and the Vajra completion stage. In particular, he strictly observes his vows without transgressing the established boundaries. As the praise says: 'Possessing mindfulness and awareness, he does not let his mind be swayed by what is not moral discipline. He is mindful, conscientious, and without deceit. He is not stained by the faults of transgressions.' Thus, he is not only brave in undertaking the precepts of the three vows, but also follows what he has promised, guarding against transgressing the established boundaries. Even if he slightly transgresses a hundred times, he quickly purifies himself with the appropriate remedial rituals. This liberation is known to bring joy to scholars who understand the essence of the scriptures, and we should follow the example of the holy ones. Possessing the training of samadhi is twofold: common and uncommon. The common aspect is that he has attained the ability to make the mind workable through calm abiding (shamatha). The uncommon training of samadhi is that he possesses an extremely stable generation stage. To this end, he practiced asceticism for six or three years. During that time, he heard the songs sung by the dakinis in Orgyen (the birthplace of Padmasambhava) and kept them in his heart. Possessing the training of wisdom, the common aspect is that he has attained the samadhi of insight (vipassana) that combines calm abiding and insight. The uncommon aspect is that he has attained a special samadhi of the completion stage. As the praise says: 'According to the treatises of the secret mantra vehicle, it is clear that this is the path of union.' ༈ How he acted to benefit the teachings after attaining realization. There are two ways in which he acted to benefit the teachings: how he acted in India and how he acted in Tibet. ༈ How he acted in India. First, at the great Bodhi Temple (Mahabodhi Temple) in glorious Vajrasana (Bodh Gaya), he defeated the evil doctrines of the heretics three times with the Dharma, and upheld the teachings of the Buddha. He also dispelled the defilements of non-realization, wrong views, and doubts within his own sect, both higher and lower, thereby propagating the teachings. Therefore, all sects regarded him as the crown jewel without any partiality. As the praise says: 'At the great Bodhi Temple, when all the wise ones gathered together, the debaters with evil views from his own and other sects, were terrified by the sound of his lion's roar.' Furthermore, in Otantapuri (an ancient Buddhist monastery in India)...
བ་བྱུང་བརྒྱ་ཕྲག་ཕྱེད་དང་གསུམ། །བྲི་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ་ན། །རབ་བྱུང་བརྒྱ་ཕྲག་མ་ལོངས་ཙམ། །རྩ་བའི་སྡེ་བཞི་ཚང་བར་བཞུགས། །སྡེ་པའི་ཁེངས་དྲེགས་ཁྱོད་མི་མཛད། །མ་ག་དྷ་ཡི་ཡུལ་གྱི་ནི། །གནས་གཞི་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །སྟོན་པའི་འཁོར་ནི་བཞི་པོ་ཡི། །ཀུན་གྱི་གཙུག་གི་ནོར་བུར་གྱུར། །ཁྱོད་ནི་སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི། །ཀུན་གྱི་སྤྱི་ལ་བཞུགས་པས་ན། །ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་ལུང་ཡང་ལེན། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་རོ། ། ༈ བོད་དུ་མཛད་ཚུལ། བོད་དུ་མཛད་ཚུལ་ནི། ལྷ་བླ་མ་ཁུ་དབོན་གྱིས་ལོཙྪ་བ་རྒྱ་བརྩོན་སེང་དང་ནག་ཚོ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྒྱལ་བ་གཉིས་རིམ་པ་བཞིན་རྒྱ་གར་དུ་བརྫངས་ཏེ་འབད་པ་ཆེན་པོས་ཡང་དང་ཡང་དུ་སྤྱན་འདྲེན་བཏང་བས། བྱང་ཆུབ་འོད་ཀྱི་རིང་ལ་སྤྱན་འདྲོངས་ཏེ་མངའ་རིས་སྟོད་དུ་ཕྱག་ཕེབས་པ་ན།སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པའི་དག་ཏེར་མཛད་པར་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས། མདོ་སྔགས་ཀྱི་གནད་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་རིམ་པར་དྲིལ་བའི་གཞུང་བྱང་ཆུབ་ལམ་གྱི་སྒྲོན་མ་མཛད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་རྒྱས་པར་མཛད་དེ། དེ་ཡང་མངའ་རིས་སུ་ལོ་གསུམ། སྙེ་ཐང་དུ་ལོ་དགུ། དབུས་གཙང་གཞན་དུ་ལོ་ལྔའི་བར་དུ་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་མདོ་སྔགས་ཀྱི་གཞུང་གདམས་ངག་མ་ལུས་པ་བསྟན་ནས། བསྟན་པའི་སྲོལ་ནུབ་པ་ 13-2-7a རྣམས་གསར་དུ་བཙུགས། སྲོལ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་རྣམས་འཕེལ་བར་མཛད། ལོག་པར་རྟོག་པའི་དྲི་མས་སྦགས་པ་རྣམས་ལེགས་པར་བསལ་ཏེ། བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེ་དྲི་མ་དང་བྲལ་བར་མཛད་དོ། །སྤྱིར་ན་གངས་རིའི་ཁྲོད་དུ་བསྟན་པ་སྔ་དར་ལ་དཔལ་ལྡན་ཞི་བ་འཚོ་དང་པདྨ་སམྦྷ་བས་བསྟན་པའི་སྲོལ་བཙུགས་པ་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གོ་བ་གནད་དུ་མ་སོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ལ་སྐུར་ཞིང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་འགོག་པའི་རྒྱ་ནག་གི་མཁན་པོ་ཧྭ་ཤང་གིས་བསྟན་པ་འགྲིབས་པར་བྱས་པ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་ལེགས་པར་བཀག་ནས་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་གཏན་ལ་ཕབ་པས་སྐུ་དྲིན་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ལ། ཕྱི་དར་ལ་རྒྱུད་སྡེའི་དོན་ལོག་པར་བཟུང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་པཎྜི་ཏ་དང་རྣལ་འབྱོར་པར་རློམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་བསྟན་པའི་རྩ་བ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནོད་པ་ཆེན་པོ་བྱས་པ། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་འདིས་ལེགས་པར་བཀག་ཅིང་། གཞན་ཡང་ལོག་པར་བཟུང་བ་རྣམས་ནུབ་པར་བྱས་ནས། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་བསྟན་པ་འཕེལ་བར་མཛད་པས་ཁ་བ་ཅན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྐུ་དྲི ན་གྱིས་ཁྱབ་པར་མཛད་དོ། །དེ་ལྟར་ཐུབ་པའི་དགོངས་པ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་གཞུང་རྩོམ་པ་ལ་ཡང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་གསུམ་ཡོད་དེ། འདི་ལྟར་ཤེས་བྱ་རིག་པའི་གནས་ལྔ་ལ་མཁས་པ་དང་། དེ་དག་གི་དོན་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་གནད་ཀྱི་གདམས་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ནས་བཟུང་སྟེ་དམ་པ་
【現代漢語翻譯】 三百五十個僧院，位於 विक्रमशिला (Vikramaśīla，印度古代佛教寺院)。 大約一百個僧院，具備根本的四種僧團。 您不擺出宗派的傲慢姿態。 對於摩揭陀 (Magadha，古印度王國) 地區的所有住所， 您是導師四眾眷屬的至上珍寶。 您居住於十八部派的共同之處， 因此所有人都接受您的教誨。』 如是說。 在西藏的作為： 在西藏的作為是，拉喇嘛叔侄二人先後派遣譯師嘉尊僧和納措·楚臣嘉瓦前往印度，歷經艱辛多次迎請。 在菩提光 (Byang chub 'od) 在世時被迎請至阿里地區，應請為使佛教教義純正而努力， 彙集顯密要點並加以修持，著成《菩提道燈論》等著作，弘揚佛法。 其中，在阿里三年，在聶塘九年，在衛藏其他地方五年，向有緣者傳授顯密教法， 復興衰落的教法， 發展已有的教法， 清除被邪見玷污的教法，使珍貴的佛法清凈無染。 總的來說，在雪域高原，前弘期蓮花戒 (Śāntarakṣita) 和蓮花生 (Padmasambhava) 創立了佛教，但由於對空性的理解不透徹，導致華尚 (Hwa shang) 壓制方便之法，阻止一切作意，使佛教衰落。 寂護大師 (Kamalaśīla) 善加制止，確立了佛陀的意旨，功德甚大。 后弘期，由於對密宗的錯誤理解，一些自詡為班智達和瑜伽士的人嚴重損害了佛教的根本——梵行， 這位聖人善加制止，並消除了其他邪見，弘揚了純正的佛法，恩澤遍佈所有藏人。 因此，爲了闡明佛陀的意旨而著書，需要具備圓滿的三種因素：精通五明， 以及圓滿具備從佛陀開始傳承下來的、修持這些知識的竅訣。
【English Translation】 Three hundred and fifty monasteries, at Vikramaśīla (Vikramaśīla, ancient Indian Buddhist monastery). About a hundred monasteries, complete with the fundamental four assemblies. You do not display the arrogance of sectarianism. For all the residences in the land of Magadha (Magadha, ancient Indian kingdom), You are the supreme jewel of the Teacher's fourfold retinue. You reside in the common ground of the eighteen schools, Therefore, all take your teachings. Thus it is said. How he acted in Tibet: How he acted in Tibet is that Lha Lama Khuwo sent Lotsawa Gya Tson Seng and Nak Tsho Tshul Trim Gyalwa to India in succession, and after great effort, invited him again and again. During the time of Byang chub 'od, he was invited to Ngari and, upon request, worked to purify the Buddhist teachings, Compiled the essential points of Sutra and Tantra and practiced them, composing works such as 'Bodhipathapradīpa' (Lamp for the Path to Enlightenment), and propagated the Dharma. Among them, he spent three years in Ngari, nine years in Nyetang, and five years in other parts of U-Tsang, teaching the complete Sutra and Tantra teachings to those who were fortunate, Reviving the declining teachings, Developing the existing teachings, Cleansing the teachings that were defiled by wrong views, making the precious Dharma pure and undefiled. In general, in the land of snow mountains, Śāntarakṣita and Padmasambhava established Buddhism in the early period, but due to an incomplete understanding of emptiness, Hwa shang suppressed the means and prevented all mental activity, causing Buddhism to decline. The great master Kamalaśīla skillfully stopped this and established the Buddha's intention, his kindness is immense. In the later period, due to a wrong understanding of the Tantras, some who claimed to be paṇḍitas and yogis greatly harmed the root of Buddhism—celibacy, This holy being skillfully stopped this and eliminated other wrong views, promoting the correct Dharma, his kindness pervades all Tibetans. Therefore, to compose texts that clarify the Buddha's intention, one needs to have the complete three excellent causes: being proficient in the five sciences, And completely possessing the essential instructions for practicing these knowledges, which have been passed down from the Buddha.
བར་ 13-2-7b མ་ཆད་པ་ལས་བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་དང་ལྡན་པ་དང་། ཡི་དམ་གྱི་ལྷའི་ཞལ་གཟིགས་ནས་གསུང་གི་གནང་བ་ཐོབ་པའོ། །འདི་དག་རེ་རེས་ཀྱང་གཞུང་རྩོམ་པར་ནུས་ན་གསུམ་ག་ཚང་ན་ཆེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་འགྱུར་རོ། །སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་འདི་ལ་ནི་གསུམ་ག་མངའོ། །དེ་ལ་ཡི་དམ་གྱིས་རྗེས་སུ་བཟུང་བ་ནི། བསྟོད་པ་ལས། དཔལ་ལྡན་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། །དམ་ཚིག་བཀོད་པའི་རྒྱལ་པོ་དང་། །དཔའ་བོ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་། །ཇོ་མོ་རྗེ་བཙུན་སྒྲོལ་མ་སོགས། །ཞལ་གཟིགས་གནང་བ་ཐོབ་པས་ན། །རྨི་ལམ་ན་འམ་མངོན་སུམ་དུ། །ཟབ་པ་དང་ནི་རྒྱ་ཆེ་བའི། །དམ་ཆོས་རྟག་ཏུ་གསན་པ་ལས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བླ་མ་བརྒྱུད་པ་ལ། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བ་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བརྒྱུད་པ་གཉིས། དེ་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་གསང་སྔགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ལྟ་བའི་བརྒྱུད་པ་དང་སྤྱོད་པའི་བརྒྱུད་པ་གཉིས། ཕྱི་མ་ལ་བྱམས་པ་ནས་བརྒྱུད་པ་དང་འཇམ་དབྱངས་ནས་བརྒྱུད་པ་སྟེ་བརྒྱུད་པ་གསུམ་མོ། །གསང་སྔགས་ལ་ཡང་བརྒྱུད་པ་ལུགས་ལྔ་དང་། གཞན་ཡང་གྲུབ་མཐའི་བརྒྱུད་པ་དང་བྱིན་རླབས་ཀྱི་བརྒྱུད་པ་དང་གདམས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་བརྒྱུད་པ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱུད་པ་དུ་མ་དང་ལྡན་ཞིང་། དངོས་སུ་གསན་པའི་བླ་མ་ནི། བསྟོད་པ་ལས། རྟག་ཏུ་བསྟེན་པའི་བླ་མ་ནི། །ཤཱནྟི་པ་དང་གསེར་གླིང་པ། །བྷ་དྲ་བོ་དྷི་ཛྙ་ན་ཤྲཱི། །དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པ་མང་པོ་དང་། །ཁྱད་པར་དུ་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་ནས། །གཅིག་ 13-2-8a ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པ་ཡི། །ཟབ་པ་དང་ནི་རྒྱ་ཆེ་བའི། །གདམས་པ་ཁྱོད་ལ་མངའ་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པའི་བླ་མ་བཅུ་གཉིས་ཡོད་པར་གྲགས་ཤིང་གཞན་ཡང་མང་ངོ་། །རིག་པའི་གནས་ལྔ་ལ་མཁས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་འདིས་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་ལེགས་པར་གཏན་ལ་འབེབས་ནུས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སློབ་དཔོན་འདི་ལ་རྒྱ་གར་ཁ་ཆེ་ཨོ་རྒྱན་བལ་པོ་བོད་རྣམས་ན་སློབ་མ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་། གཙོ་བོ་ནི་རྒྱ་གར་ན་ཇོ་བོ་དང་མཁྱེན་པ་མཉམ་པའི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་བི་ཏོ་པ། དྷརྨ་ཨ་ཀཱ་ར་མ་ཏི། དབུ་མ་སེངྒེ། སའི་སྙིང་པོ་སྟེ་བཞི། ཁ་ཅིག་བཤེས་གཉེན་གསང་བ་དང་ལྔར་ཡང་བྱེད་དོ། །མངའ་རིས་ནས་ལོཙྪ་བ་རིན་ཆེན་བཟང་པོ། ནག་ཚོ་ལོཙྪ་བ། ལྷ་བླ་མ་བྱང་ཆུབ་འོད། གཙང་ནས་འགར་དགེ་བ་དང་འགོས་ཁུག་པ་ལྷས་བཙས། ལྷོ་བྲག་ནས་ཆག་པ་ཁྲི་མཆོག་དང་དགེ་བ་སྐྱོང་། ཁམས་ནས་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོ། དགོན་པ་བ། ཤེས་རབ་རྡོ་རྗེ། ཕྱག་དར་སྟོན་པ། དབུས་ནས་ཁུ་རྔོག་འབྲོམ་གསུམ་བྱུང་ངོ་། །དེ་དག་གི་ནང་ནས་ཀྱང་བླ་མ་ཉིད་ཀྱི་འཕྲིན་ལས་རྒྱས་པར་བྱེད་པའི་བརྒྱུད་འཛིན་ཆེན་པོ་ནི་སྒྲོལ་མས་ལུང་བསྟན་པའི་འབྲོམ་སྟོན་པ་རྒྱལ
【現代漢語翻譯】 不間斷傳承的口訣，以及親見本尊並獲得開許。如果這些條件中的任何一個能夠獨立完成一部論著，那麼全部三個條件都具備時，將變得非常圓滿。這位偉大的導師就具備所有這三個條件。關於他被本尊攝受的情況，讚頌文中寫道：『吉祥喜金剛，誓言莊嚴之王，勇士世間自在，以及至尊度母等，親見並獲得開許，無論在夢中或清醒時，都能恒常聽聞深廣之正法。』正如經文所說。上師傳承方面，有共同乘和 大乘兩種傳承。其中，大乘又分為般若波羅蜜多和密咒兩種。前者又分為見解傳承和行持傳承兩種。後者則有從慈氏（彌勒）傳承和從妙音（文殊）傳承兩種，總共三種傳承。密咒方面，也有五種傳承方式。此外，還有宗派傳承、加持傳承以及各種訣竅傳承等等多種傳承。直接聽聞的 上師有：讚頌文中寫道：『恒常依止的 上師有，寂天、金洲、賢護菩提智吉祥，以及眾多成就者，特別是從龍樹開始，一個接一個傳承下來的，您擁有深廣的訣竅。』正如經文所說，據說有十二位成就 上師，還有很多其他 上師。精通五明的情況已在前面敘述過了。因此，這位 導師能夠很好地確定 佛陀的意旨。這樣一位 導師在印度、克什米爾、烏仗那、尼泊爾和西藏都有數不勝數的弟子。其中，主要的有印度的與 喬布（Atiśa）智慧相當的 大班智達 比托巴（Vitopa），達瑪 阿嘎繞 瑪底（Dharma Akaramati），烏瑪僧格（Umasenge），薩益寧布（Sa'i Nyingpo）四位。有些人也把 格西 桑瓦（Geshe Sangwa）算作第五位。來自阿里（Ngari）的 洛扎瓦 仁欽桑波（Lotsawa Rinchen Zangpo），納措 洛扎瓦（Nakts'o Lotsawa），拉喇嘛 絳曲沃（Lha Lama Changchub Wo）。來自藏地（Tsang）的 噶 噶瓦（Gar Gewa）和 郭 庫巴 拉杰（Go Khukpa Lhaje）。來自洛扎（Lho）的 恰巴 赤喬（Chakpa Trichok）和 格瓦 炯（Gewa Kyong）。來自康地（Kham）的 納覺巴欽波（Naljorpa Chenpo），貢巴瓦（Gonpawa），西饒多杰（Sherab Dorje），恰達 頓巴（Chakdar Tonpa）。來自衛藏（U）的 庫 榮 仲 三位。在這些人中，能夠弘揚 上師事業的偉大傳承持有者，是度母授記的 仲 頓巴 嘉。
【English Translation】 He possesses the oral instructions passed down through an unbroken lineage, and has received permission from seeing the face of the Yidam deity. If any one of these could compose a treatise, then having all three would be most perfect. This great master possesses all three. Regarding his being upheld by the Yidam, the praise says: 'Glorious Hevajra, King of the arrangement of vows, Hero Lokeshvara, and Jomo Jetsun Drolma, etc., Having received the granting of seeing their faces, Whether in dreams or in reality, From constantly hearing the profound and vast Dharma.' As it is said. In the lineage of Lamas, there are two lineages: the common Vehicle and the Great Vehicle. Of these, there are two: the Paramita and the Secret Mantra. Of the former, there are two lineages: the lineage of view and the lineage of practice. Of the latter, there are three lineages: the lineage from Maitreya and the lineage from Manjushri. In the Secret Mantra, there are also five lineages. Furthermore, there are many lineages such as the lineage of philosophical tenets, the lineage of blessings, and the lineage of various instructions. The Lamas from whom he directly heard teachings are: The praise says: 'The Lamas whom you always rely on are Shantipa and Serlingpa, Bhadra Bodhi Jñana Shri, and many who have attained Siddhi, Especially from Nagarjuna, Transmitted one by one, You possess the profound and vast instructions.' As it is said, it is said that there are twelve Lamas who have attained Siddhi, and many others. It has already been explained that he is learned in the five sciences. Therefore, this master is able to perfectly ascertain the intention of the Buddhas. Although this kind of master has countless disciples in India, Kashmir, Oddiyana, Nepal, and Tibet, the main ones in India are the great Panditas Vitopa, Dharma Akaramati, Uma Simha, and Sa'i Nyingpo, who are equal in wisdom to Jowo (Atiśa). Some also consider Geshe Sangwa as the fifth. From Ngari, Lotsawa Rinchen Zangpo, Nakts'o Lotsawa, Lha Lama Changchub Ö. From Tsang, Gar Gewa and Go Khukpa Lhaje. From Lho, Chakpa Trichok and Gewa Kyong. From Kham, Naljorpa Chenpo, Gonpawa, Sherab Dorje, Chakdar Tonpa. From Ü, the three Khu, Ngok, and Drom arose. Among these, the great lineage holder who expands the activities of the Lama himself is Dromtönpa Gyalwa, who was prophesied by Tara.
་བའི་འབྱུང་གནས་སོ། །འདི་དག་ནི་མཛད་པ་པོའི་ཆེ་བ་མདོར་བསྡུས་པ་སྟེ་རྒྱས་པར་རྣམ་ཐར་གྱི་ཡི་གེ་ཆེན་མོ་རྣམས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཀྱི་ཆེ་བ་བསྟན་ 13-2-8b པ་ལ། ཆོས་ནི་གདམས་ངག་འདིའི་གཞུང་བྱང་ཆུབ་ལམ་གྱི་སྒྲོན་མའོ། །ཇོ་བོས་མཛད་པའི་གཞུང་མང་དུ་ཡོད་ཀྱང་རྩ་བ་ལྟ་བུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་ལམ་སྒྲོན་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྔགས་གཉིས་ཀའི་གནད་བསྡུས་ནས་སྟོན་པས་བརྗོད་བྱ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་། སེམས་འདུལ་བའི་རིམ་པ་གཙོ་བོར་བྱས་པས་ལག་ཏུ་བླང་བདེ་བ་དང་། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་ལ་མཁས་པའི་བླ་མ་གཉིས་ཀྱི་གདམས་པས་བརྒྱན་པས་ལུགས་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའོ། ། ༄། །གདམས་ངག་ལ་གུས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་ཆེ་བ་བསྟན་པ། གཞུང་དེའི་གདམས་ངག་གི་ཆེ་བ་ལ་བཞི། བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་འགལ་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ཆེ་བ། གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་གདམས་ངག་ཏུ་འཆར་བའི་ཆེ་བ། རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་བདེ་བླག་ཏུ་རྙེད་པའི་ཆེ་བ། ཉེས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་རང་འགགས་སུ་འགྲོ་བའི་ཆེ་བའོ། ། ༈ བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་འགལ་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ཆེ་བ། དང་པོ་ལ། བསྟན་པ་ནི། ཤེས་རབ་སྒྲོན་མེའི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པ་ལས། བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷ་དང་མི་བདུད་རྩིའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་དང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དག་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་རབ་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རྒྱལ་བས་ལེགས་པར་བཤད་པ་ཇི་སྙེད་པའོ། །དེ་ཐམས་ཅད་འགལ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི། འདིར་གང་ཟག་གཅིག་འཚང་རྒྱ་བའི་ལམ་དུ་གོ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ཁ་ཅིག་ནི་ལམ་གྱི་གཙོ་བོ། ཁ་ཅིག་ནི་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ཅི་རིགས་ 13-2-9a པར་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་དོན་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། གདུལ་བྱ་ཡང་རིགས་ཅན་གསུམ་ག་རྗེས་སུ་འཛིན་དགོས་པས་དེ་དག་གི་ལམ་ལ་བསླབ་དགོས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། རང་ཉིད་ངེས་བཞིན་གཞན་དག་ལ། །ངེས་པ་བསྐྱེད་པར་འདོད་པ་ཡིས། །རྟག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་ནི། །མཁས་རྣམས་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་། ཐབས་བྱུང་དེ་རྒྱུ་ལྐོག་གྱུར་པ། །དེ་འཆད་པ་ནི་དཀའ་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རང་གིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ངེས་ན་གཞན་ལ་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་ཤེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བཞེད་དོན་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་ཡིན་པར། མ་ཕམ་པས། འགྲོ་ལ་ཕན་པར་བྱེད་རྣམས་ལམ་ཤེས་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་དོན་སྒྲུབ་མཛད་པ་གང་། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལས་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་གང་ཡིན་
【現代漢語翻譯】 是產生的根源。這些是作者功德的簡略總結，詳細內容見於傳記大論中。下面講述法的功德：法是此教授的根本，即《菩提道燈論》。雖然覺沃（覺沃·杰阿底峽尊者）所著的論典很多，但像根本一樣圓滿的就是《道燈論》，因為它彙集了顯宗和密宗的要點，所詮釋的內容圓滿；以調伏自心次第為主，易於實踐；以精通兩大車軌（龍樹和無著）的兩位上師的教誨所莊嚴，因此比其他宗派更殊勝。 爲了對教授生起恭敬心，下面講述法的功德。 此論的教授有四大功德：通達一切教法無有相違的功德，一切經論顯現為教授的功德，輕易獲得諸佛密意的功德，重大惡行自然止息的功德。 第一，通達一切教法無有相違的功德。 關於『教法』，《般若燈論廣釋》中說：『教法』是指對於想要獲得天人和甘露果位的人們，對於應當瞭解、應當捨棄、應當證悟、應當修習的事物，如實無謬地進行開示，也就是世尊的言教。如是所說，就是諸佛所善說的一切。 通達這一切沒有矛盾，是指在此，對於一個人成佛的道路有所理解，其中一些是道路的主要部分，一些是道路的組成部分。 菩薩們的意願是成辦眾生的利益，所調伏的眾生也要攝受三種根器，因此必須修學他們的道。如《菩提心釋》中說：『自己如實通達后，想要使他人獲得定解者，智者應恒時不迷亂地精進。』《釋量論》中也說：『獲得方便及隱蔽因，宣說此二者是困難的。』因為自己沒有如實通達，就無法教導他人。通達三乘道是成辦菩薩意願的方法。瑪帕巴說：『利益有情者，通達道路本身，就能成辦世間利益。』《般若波羅蜜多經》中也說：『菩薩們對於聲聞的道是什麼……』
【English Translation】 are the source of arising. These are brief summaries of the author's greatness, which should be understood in detail from the great biographies. The greatness of the Dharma is shown below: The Dharma is the basis of this instruction, which is the 'Lamp for the Path to Enlightenment'. Although there are many texts written by Jowo (Jowo Je Atisha), the 'Lamp' is complete like a root, because it summarizes the essence of both Sutra and Tantra, and the subject matter is complete; it mainly focuses on the order of taming the mind, making it easy to practice; it is adorned with the teachings of two great masters who are proficient in the two great chariots (Nagarjuna and Asanga), so it is more special than other traditions. In order to generate respect for the instruction, the greatness of the Dharma is shown below. There are four great qualities of the teachings in this text: the greatness of realizing that all teachings are not contradictory; the greatness of all scriptures appearing as instructions; the greatness of easily finding the intention of the Buddhas; and the greatness of great misdeeds naturally ceasing. First, the greatness of realizing that all teachings are not contradictory. Regarding 'teachings', the extensive commentary on the 'Lamp of Wisdom' says: 'Teachings' means to show without error to those who wish to attain the state of gods and nectar, what should be known, what should be abandoned, what should be realized, and what should be meditated upon, which is the word of the Blessed One. As it is said, it is all that is well-spoken by the Buddhas. Realizing that all of this is not contradictory means that here, there is an understanding of the path to Buddhahood for one person, some of which are the main parts of the path, and some are the components of the path. The intention of the Bodhisattvas is to accomplish the benefit of sentient beings, and the beings to be tamed must also be accepted by the three types of faculties, so it is necessary to study their paths. As it says in the 'Explanation of the Mind of Enlightenment': 'Those who wish to generate certainty in others after having certainty themselves, the wise should always engage without confusion.' And in the 'Pramanavarttika', it says: 'It is difficult to explain the means and the hidden cause.' Because if one is not certain as to how it is, one cannot teach others. Knowing the path of the three vehicles is the method of accomplishing the intention of the Bodhisattva. Mapam says: 'Those who benefit beings, by knowing the path itself, accomplish the benefit of the world.' And in the 'Mother of the Buddhas', it also says: 'Bodhisattvas, what is the path of the Shravakas...'
པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་གང་ཡིན་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་གང་ཡིན་པའི་ལམ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞིང་ལམ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་ཞིང་དེ་དག་གི་ལམ་གྱི་བྱ་བ་ཡང་བྱ་ལ། ཞེས་གསུངས་པས། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་བསླབ་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ 13-2-9b ནི་འགལ་བའི་རྟགས་སོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་འཇུག་པ་ལ་ལམ་ཐུན་མོང་བ་དང་ཐུན་མོང་མིན་པ་གཉིས་ཡོད་ལ། ཐུན་མོང་བ་ནི། ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་ཡིན་པས་དེ་དག་དོར་བྱར་ག་ལ་འགྱུར། དེས་ན་རང་གཅིག་པུ་ཞི་བདེ་དོན་གཉེར་ལ་སོགས་པའི་དམིགས་བསལ་ཅན་འགའ་རེ་མ་གཏོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཐེག་ཆེན་པས་ཀྱང་ཉམས་སུ་བླང་དགོས་པས། བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་སྡེ་སྣོད་ལས་ཐེག་པ་གསུམ་ག་རྒྱ་ཆེར་སྟོན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་དེ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ནི་སྐྱོན་ཕྱོགས་རེ་ཟད་པ་དང་ཡོན་ཏན་ཕྱོགས་རེ་རྫོགས་པ་མིན་གྱི། སྐྱོན་གྱི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཟད་ཅིང་ཡོན་ཏན་གྱི་རིགས་མཐའ་དག་རྫོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡང་སྐྱོན་མཐའ་དག་འགོག་ཅིང་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་བསྐྱེད་པས་ན། ཐེག་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་དུ་འདུ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་འདུ་སྟེ། སྐྱོན་སྣ་རེ་ཟད་པའམ་ཡོན་ཏན་སྣ་རེ་བསྐྱེད་པ་མིན་པའི་ཐུབ་པའི་གསུང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐེག་ཆེན་པས་མི་བསྒྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་འཇུག་པ་ལ་ཐེག་དམན་ 13-2-10a གྱི་སྡེ་སྣོད་ནས་བཤད་པའི་ལམ་རྣམས་དགོས་ནའང་། རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པར་འཇུག་པ་ལ་ནི་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པའི་ལམ་རྣམས་ཐུན་མོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ལམ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་ཆེས་མི་རིགས་ཏེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ནི་བསམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། སྤྱོད་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སློབ་པར་འདུ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྟེན་དགོས་པར་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། འཚོ་བའི་སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་དོར་མི་བྱ། །ཞེས་དང་། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་སྤྱོད་པ་ནི། །ནམ་ཡང་དོར་བར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། གཞན་ཡང་སྔགས་ཀྱི་གཞུང་དུ་མར་གསུངས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་སྐབས་དུ་མར་ཡང་ཐུན་མོང་བ་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྡོམ་པ་གཉིས་གཉིས་གཟུང་དགོས་པར་གསུངས་ལ། སྔ་མ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཉིད་ཡ
【現代漢語翻譯】 並且，要生起聲聞（梵文：Śrāvaka，聽聞佛陀教誨而證悟者）之道、獨覺（梵文：Pratyekabuddha，無師自悟者）之道、以及佛陀之道的所有道路，並且要了知所有道路。也要使這些道路圓滿，並且要行持這些道路的行持。』既然這樣說了，那麼，因為是大乘行者，所以不應修學小乘的論藏，這樣說是相違背的。 進入大乘道有共同和不共同兩種道路。共同的道路是從小乘的論藏中產生的那些，所以怎麼能拋棄它們呢？因此，除了少數追求個人寂靜的特殊情況外，所有大乘行者也必須修學這些。這就是為什麼菩薩們的極其廣大的論藏中廣泛地宣講三乘的原因。 此外，圓滿正等覺的佛陀不是隻斷除一部分過失和圓滿一部分功德，而是斷除所有種類的過失，並且圓滿所有種類的功德。爲了成就這一點的大乘，也遮止所有過失，並且生起所有功德。因此，所有其他乘的斷證功德都包含在大乘道中。 因此，爲了成就佛陀，所有佛經都包含在大乘道的支分中。因為沒有隻斷除一種過失或生起一種功德的佛陀之語，並且大乘行者沒有不修學的。如果進入波羅蜜多大乘需要從小乘論藏中宣講的道路，那麼，進入金剛乘就不需要波羅蜜多乘的道路作為共同道路，因為道路不相同。』 這也是非常不合理的。波羅蜜多道的本質是發菩提心（藏文：བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་，梵文：Bodhicitta，梵文羅馬擬音：Bodhicitta，漢語字面意思：覺悟之心）和修學六波羅蜜（梵文：ṣaṭ-pāramitā，佈施、持戒、忍辱、精進、禪定、智慧），這在任何情況下都必須奉行。正如《吉祥金剛頂經》所說：『爲了生存的生命，也不應捨棄菩提心。』以及『六度之行，無論何時都不應捨棄。』其他續部中也這樣說過。在進入無上瑜伽（梵文：Anuttarayoga）壇城（梵文：Maṇḍala）的許多場合，也必須受持共同和不共同兩種誓言。前者就是菩薩戒。
【English Translation】 And, one should generate all the paths of the Śrāvaka (Sanskrit: Śrāvaka, 'one who attains enlightenment by hearing the Buddha's teachings'), the Pratyekabuddha (Sanskrit: Pratyekabuddha, 'one who attains enlightenment independently without a teacher'), and the Buddha, and one should know all the paths. One should also perfect these paths and perform the actions of these paths.' Since it is said like that, it is contradictory to say that because one is a Mahāyāna practitioner, one should not study the Hīnayāna (inferior vehicle) Piṭaka (collection of scriptures). Entering the Mahāyāna path has two types of paths: common and uncommon. The common paths are those that arise from the Hīnayāna Piṭaka, so how could one abandon them? Therefore, except for a few special cases who seek personal peace, all Mahāyāna practitioners must also practice these. This is why the extremely vast Piṭaka of the Bodhisattvas extensively teaches all three vehicles. Furthermore, a perfectly enlightened Buddha is not one who only eliminates some faults and perfects some qualities, but one who eliminates all kinds of faults and perfects all kinds of qualities. The Mahāyāna that accomplishes this also prevents all faults and generates all qualities. Therefore, all the qualities of abandonment and realization of all other vehicles are included in the Mahāyāna path. Therefore, to accomplish Buddhahood, all the scriptures are included as a branch of the Mahāyāna path. Because there is no word of the Buddha that only eliminates one fault or generates one quality, and there is nothing that Mahāyāna practitioners do not practice. If entering the Pāramitā (perfection) Mahāyāna requires the paths taught in the Hīnayāna Piṭaka, then entering the Vajrayāna (diamond vehicle) does not require the paths of the Pāramitā vehicle as common paths, because the paths are different.' This is also very unreasonable. The essence of the Pāramitā path is to generate the Bodhicitta (Tibetan: བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་, Sanskrit: Bodhicitta, Romanized Sanskrit: Bodhicitta, literal meaning: 'mind of enlightenment') and to train in the six Pāramitās (Sanskrit: ṣaṭ-pāramitā, generosity, ethics, patience, diligence, concentration, and wisdom), which must be followed in all circumstances. As the 'Glorious Vajra Peak' says: 'Even for the sake of life, one should not abandon the Bodhicitta.' And 'The practice of the six perfections should never be abandoned.' It is also said in other Tantras. On many occasions when entering the Maṇḍala (Sanskrit: Maṇḍala, sacred geometric space) of Anuttarayoga (Sanskrit: Anuttarayoga, highest yoga), one must take both common and uncommon vows. The former is the Bodhisattva vow itself.
ིན་ཞིང་། སྡོམ་པ་བཟུང་བ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་ལ་སློབ་པར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་པས། སེམས་བསྐྱེད་ནས་བསླབ་པ་ལ་སློབ་པར་ཁས་བླངས་པ་བཞིན་དུ་སློབ་པ་ལས་གཞན་པའི་ལམ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ལ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་དང་སམྦུ་ཊི་དང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་རྣམས་སུ། ཕྱི་དང་གསང་བ་ཐེག་པ་གསུམ། །དམ་པའི་ཆོས་ནི་མ་ལུས་གཟུང་། ། 13-2-10b ཞེས་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གཟུང་བའི་སྐབས་སུ་གསུངས་པ་ལྟར་སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་འཛིན་པ་ན་ཁས་བླང་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་ལ་གནང་བཀག་མི་འདྲ་བའི་ཆ་ཐན་ཐུན་མཐོང་ནས་ཚ་གྲང་ལྟར་ཐམས་ཅད་དུ་འགལ་བར་འཛིན་པ་ནི་རྟོག་པ་ཤིན་ཏུ་རྩིང་བར་གསལ་ལོ། །དེ་ལྟར་ན་དམིགས་བསལ་ཅན་གྱི་གནང་བཀག་འགའ་རེ་མ་གཏོགས་པ་གསུང་རབ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་མཐུན་པས་ཐེག་པ་གསུམ་མམ་ལམ་ལྔ་ལྟ་བུ་གོང་མ་གོང་མར་འཇུག་པ་ན་ཐེག་པ་དང་ལམ་འོག་མ་འོག་མའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རིགས་ཚང་བ་དགོས་སོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལམ་ནི། རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལས། རྒྱལ་བ་འདས་དང་མ་བྱོན་ད་ལྟར་གང་བཞུགས་པ། །ཀུན་ལམ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་འདི་ཡིན་གཞན་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སངས་རྒྱས་སུ་བགྲོད་པའི་ལམ་གྱི་གཞུང་ཤིང་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་དོར་དུ་མི་རུང་ངོ་། །འདི་ཉིད་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ལས་ཀྱང་མང་དུ་བཀའ་སྩལ་པས་ན་མདོ་རྒྱུད་གཉིས་ཀའི་ལམ་ཐུན་མོང་བའོ། །དེའི་སྟེང་དུ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་ཐུན་མོང་མིན་པ་དབང་དང་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་དང་རིམ་པ་གཉིས་འཁོར་དང་བཅས་པ་བསྣན་པས་སངས་རྒྱས་སུ་བགྲོད་པ་མྱུར་བ་ཡིན་གྱི་ལམ་ཐུན་མོང་བ་དོར་ན་ནི་ནོར་བ་ཆེན་པོའ། །དེ་ལྟ་བུའི་གོ་བ་མ་རྙེད་ན་ཆོས་རེ་རེ་ལ་ངེས་པ་ལྟར་སྣང་རེ་རྙེད་པ་ན་གཞན་རྣམས་སྤོང་ཞིང་ཁྱད་པར་དུ་ཐེག་པ་གོང་མ་ལ་མོས་པ་ལྟར་སྣང་ཞིག་སྐྱེས་པ་ན་རིམ་པ་ལྟར་ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ 13-2-11a པ་རྣམས་སྤོང་ཞིང་། སྔགས་ལ་ཡང་རྒྱུད་སྡེ་འོག་མ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་འབྲེལ་ཆེ་ལ་འབྱུང་ཉེ་ཞིང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཆེས་ལྕི་བའི་ཆོས་སྤོང་བའི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཆེན་པོ་གསོག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཁུངས་ནི་འོག་ཏུ་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དམ་པའི་མགོན་ལ་བརྟེན་ནས་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་གང་ཟག་གཅིག་འཚང་རྒྱ་བའི་ཆ་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པར་བྱས་ལ། ད་ལྟ་ཉམས་སུ་ལོངས་པ་རྣམས་ཉམས་སུ་བླང་ཞིང་། དངོས་སུ་འཇུག་ལྡོག་མ་ནུས་པ་རྣམས་ཀྱང་རང་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་མ་ནུས་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་མི་སྤོང་བར། དེ་དག་ལ་དངོས་སུ་འཇུག་ལྡོག་གི་སྒོ་ནས་ཉམས་སུ་ལོན་པ་ཞིག་ནམ་ཞིག་ན་འོང་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་དེའི་རྒྱུར་ཚོགས་བསག་པ་དང་སྒྲིབ་པ་སྦྱང་བ་དང
【現代漢語翻譯】 此外，受持律儀意味著承諾學習菩薩的三律儀等學處。既然發心后承諾學習學處，那麼除了學處之外，就沒有其他通往波羅蜜多乘的道路。正如在《金剛空行》、《桑布扎》和《金剛頂》中所說：『外、內、密三乘，全部受持殊勝法。』在受持無量光佛（梵文：Amitābha）的誓言時也這樣說過，因此受持密咒的律儀時必須承諾。如果只看到這些律儀在開許和遮止方面細微的差別，就認為它們像冷熱一樣完全矛盾，那是非常粗糙的想法。因此，除了個別特殊的開許和遮止之外，所有的經典都非常一致。就像三乘或五道一樣，進入更高的階段時，必須具備較低階段的所有功德。波羅蜜多道，正如《勝母經》所說：『過去、未來、現在的一切佛，都以此波羅蜜多為道，別無他道。』因此，它是成佛之路的主幹，不可捨棄。金剛乘中也多次提到它，因此它是顯宗和密宗共同的道路。在此基礎上，加上密宗不共的道，即灌頂、誓言、律儀和生圓二次第及其眷屬，就能迅速成佛。如果捨棄共同的道路，那就是大錯特錯。如果沒有這樣的理解，只是對個別法產生看似確定的認識，就捨棄其他法，特別是如果生起看似對更高乘的信仰，就會逐漸捨棄小乘的經藏和波羅蜜多。甚至在密法中，也會捨棄下三部密續等，從而造下捨棄佛法的重大罪業，這種罪業關係重大、容易發生、果報嚴重。其出處將在下文說明。因此，要依靠聖者，確信所有的經典都能成為一個人成佛的助緣。對於現在能夠修持的，就去修持；對於暫時無法實際修持的，也不要因為自己無法修持就捨棄它們，而是要想著總有一天能夠實際修持它們，併爲此積聚資糧、凈除罪障。 此外，受持律儀意味著承諾學習菩薩的三律儀等學處。既然發心后承諾學習學處，那麼除了學處之外，就沒有其他通往波羅蜜多乘的道路。正如在《金剛空行》、《桑布扎》和《金剛頂》中所說：『外、內、密三乘，全部受持殊勝法。』在受持無量光佛（梵文：Amitābha）的誓言時也這樣說過，因此受持密咒的律儀時必須承諾。如果只看到這些律儀在開許和遮止方面細微的差別，就認為它們像冷熱一樣完全矛盾，那是非常粗糙的想法。因此，除了個別特殊的開許和遮止之外，所有的經典都非常一致。就像三乘或五道一樣，進入更高的階段時，必須具備較低階段的所有功德。波羅蜜多道，正如《勝母經》所說：『過去、未來、現在的一切佛，都以此波羅蜜多為道，別無他道。』因此，它是成佛之路的主幹，不可捨棄。金剛乘中也多次提到它，因此它是顯宗和密宗共同的道路。在此基礎上，加上密宗不共的道，即灌頂、誓言、律儀和生圓二次第及其眷屬，就能迅速成佛。如果捨棄共同的道路，那就是大錯特錯。如果沒有這樣的理解，只是對個別法產生看似確定的認識，就捨棄其他法，特別是如果生起看似對更高乘的信仰，就會逐漸捨棄小乘的經藏和波羅蜜多。甚至在密法中，也會捨棄下三部密續等，從而造下捨棄佛法的重大罪業，這種罪業關係重大、容易發生、果報嚴重。其出處將在下文說明。因此，要依靠聖者，確信所有的經典都能成為一個人成佛的助緣。對於現在能夠修持的，就去修持；對於暫時無法實際修持的，也不要因為自己無法修持就捨棄它們，而是要想著總有一天能夠實際修持它們，併爲此積聚資糧、凈除罪障。
【English Translation】 Furthermore, taking vows means committing to learn the Bodhisattva's precepts, such as the three trainings. Since one commits to learning the precepts after generating Bodhicitta, there is no path other than learning the precepts in the Pāramitāyāna. As it is said in the Vajraḍāka, Saṃpuṭa, and Vajrasekhara: 'Outer, inner, and secret three vehicles, all uphold the sacred Dharma.' It is also said when taking the vows of Amitābha (梵文：Amitābha), so one must commit when taking the vows of mantra. If one only sees the subtle differences in what is allowed and prohibited in these vows and thinks they are completely contradictory like hot and cold, that is a very crude thought. Therefore, except for some special allowances and prohibitions, all the scriptures are very consistent. Just like the three vehicles or five paths, when entering a higher stage, one must have all the qualities of the lower stages. The path of Pāramitā, as the Prajñāpāramitā Sutra says: 'All Buddhas of the past, future, and present, all take this Pāramitā as the path, there is no other path.' Therefore, it is the backbone of the path to Buddhahood and cannot be abandoned. It is also mentioned many times in the Vajrayāna, so it is the common path of both Sutra and Tantra. On top of that, adding the uncommon path of Tantra, which includes initiation, vows, precepts, and the two stages of generation and completion with their retinues, one can quickly attain Buddhahood. If one abandons the common path, that is a big mistake. If one does not have such an understanding, but only gains a seemingly certain understanding of individual Dharmas, one abandons other Dharmas. Especially if one develops a seemingly faithful belief in the higher vehicle, one will gradually abandon the Hinayana Tripitaka and Pāramitā. Even in Tantra, one will abandon the lower three classes of Tantra, etc., thus accumulating the great obscuration of abandoning the Dharma, which is very important, easy to occur, and has very heavy karmic consequences. The source of this will be shown below. Therefore, one should rely on the holy protector and firmly believe that all the scriptures can become the conditions for one person to attain Buddhahood. Those that can be practiced now should be practiced. Those that cannot be actually practiced for the time being should not be abandoned because one cannot practice them. Instead, one should think that one will be able to actually practice them someday, and accumulate merit and purify obscurations for that purpose. Furthermore, taking vows means committing to learn the Bodhisattva's precepts, such as the three trainings. Since one commits to learning the precepts after generating Bodhicitta, there is no path other than learning the precepts in the Pāramitāyāna. As it is said in the Vajraḍāka, Saṃpuṭa, and Vajrasekhara: 'Outer, inner, and secret three vehicles, all uphold the sacred Dharma.' It is also said when taking the vows of Amitābha (梵文：Amitābha), so one must commit when taking the vows of mantra. If one only sees the subtle differences in what is allowed and prohibited in these vows and thinks they are completely contradictory like hot and cold, that is a very crude thought. Therefore, except for some special allowances and prohibitions, all the scriptures are very consistent. Just like the three vehicles or five paths, when entering a higher stage, one must have all the qualities of the lower stages. The path of Pāramitā, as the Prajñāpāramitā Sutra says: 'All Buddhas of the past, future, and present, all take this Pāramitā as the path, there is no other path.' Therefore, it is the backbone of the path to Buddhahood and cannot be abandoned. It is also mentioned many times in the Vajrayāna, so it is the common path of both Sutra and Tantra. On top of that, adding the uncommon path of Tantra, which includes initiation, vows, precepts, and the two stages of generation and completion with their retinues, one can quickly attain Buddhahood. If one abandons the common path, that is a big mistake. If one does not have such an understanding, but only gains a seemingly certain understanding of individual Dharmas, one abandons other Dharmas. Especially if one develops a seemingly faithful belief in the higher vehicle, one will gradually abandon the Hinayana Tripitaka and Pāramitā. Even in Tantra, one will abandon the lower three classes of Tantra, etc., thus accumulating the great obscuration of abandoning the Dharma, which is very important, easy to occur, and has very heavy karmic consequences. The source of this will be shown below. Therefore, one should rely on the holy protector and firmly believe that all the scriptures can become the conditions for one person to attain Buddhahood. Those that can be practiced now should be practiced. Those that cannot be actually practiced for the time being should not be abandoned because one cannot practice them. Instead, one should think that one will be able to actually practice them someday, and accumulate merit and purify obscurations for that purpose.
་སྨོན་ལམ་གདབ་པར་བྱའོ། །དེས་ནི་རིང་པོ་མི་ཐོགས་པར་བློའི་མཐུ་ཇེ་ཆེ་ཇེ་ཆེར་སོང་སྟེ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཉམས་སུ་ལེན་ནུས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་སྟོན་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་གྲུ་བཞི་ལམ་གྱིས་འཁྱེར་ཤེས་པ་ངའི་བླ་མ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཚིག་འདི་དཔྱད་གཞི་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་གདམས་ངག་འདིས་མདོ་སྔགས་ཀྱི་གནད་ཐམས་ཅད་གང་ཟག་གཅིག་འཚང་རྒྱ་བའི་ལམ་དུ་བསྡུས་ནས་འཁྲིད་པས་ན་འདི་ནི་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་འགལ་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ཆེ་བ་དང་ལྡན་ནོ། ། ༈ གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་གདམས་ངག་ཏུ་འཆར་བའི་ཆེ་བ། གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་ 13-2-11b གདམས་ངག་ཏུ་འཆར་བའི་ཆེ་བ་ནི། སྤྱིར་ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ལ་འཕྲལ་དང་ཡུན་གྱི་ཕན་བདེ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པའི་ཐབས་ནི་རྒྱལ་བའི་གསུང་རབ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བླང་དོར་གྱི་གནས་ཐམས་ཅད་སྟོན་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། གང་ཕྱིར་རྒྱལ་ལས་ཆེས་མཁས་འགའ་ཡང་འཇིག་རྟེན་འདི་ན་ཡོད་མིན་ཏེ། །མ་ལུས་དེ་ཉིད་མཆོག་ནི་ཚུལ་བཞིན་ཀུན་མཁྱེན་གྱིས་མཁྱེན་གཞན་མིན་པ། །དེ་ཕྱིར་དྲང་སྲོང་རང་ཉིད་ཀྱིས་བཞག་མདོ་སྡེ་གང་ཡིན་དེ་མི་དཀྲུག །ཐུབ་ཚུལ་བཤིག་ཕྱིར་དེ་ཡང་དམ་ཆོས་ལ་ནི་གནོད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་རྒྱལ་བའི་བཀའ་མདོ་སྡེ་དང་རྒྱུད་སྡེ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་གདམས་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཚད་ལྡན་གྱི་དགོངས་འགྲེལ་དང་དམ་པའི་མན་ངག་དང་མི་ལྡན་པར་བཀའ་ལ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པས་ཕྱི་རབས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་དགོངས་པ་མི་རྙེད་པས། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་དང་མན་ངག་རྣམས་མཛད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མན་ངག་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ན་གཞུང་ཆེན་མོ་རྣམས་ལ་ངེས་པ་སྟེར་བ་ཞིག་དགོས་ཀྱི། མན་ངག་ལ་ཅི་ཙམ་སྦྱངས་ཀྱང་བཀའ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ཆེན་མོ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ལ་ངེས་པ་སྟེར་མི་ནུས་པའམ་དེ་དག་དང་མི་མཐུན་པའི་ལམ་སྟོན་ན་ནི་དོར་བར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། །གང་ཡང་གཞུང་ཆེན་མོ་རྣམས་ལ་ཉམས་ 13-2-12a ལེན་གྱི་གནད་མེད་པའི་བཤད་ཆོས་སུ་བྱས་ཤིང་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་སྙིང་པོའི་དོན་སྟོན་པའི་མན་ངག་ཟུར་དུ་ཡོད་པར་གོ་ནས་དམ་པའི་ཆོས་རང་ལ་བཤད་པ་དང་བསྒྲུབ་པའི་ཆོས་ལོགས་ལོགས་པ་གཉིས་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི། དྲི་མ་མེད་པའི་མདོ་རྒྱུད་དང་དྲི་མ་མེད་པའི་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་གུས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བའི་གེགས་བྱེད་ཅིང་། དེ་དག་ལ་ནང་གི་དོན་མི་སྟོན་པའི་ཕྱིའི་གོ་རྒྱ་ཙམ་གཅོད་པའོ་ཞེས་བརྙས་པའི་གནས་སུ་འཛིན་པའི་ཆོས་སྤོང་བའི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་གསོག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་ཐར་འདོད་རྣམས་ལ་མ
【現代漢語翻譯】 應當發起祈願。這樣，不用過多久，智慧的力量就會越來越大，也就能全部修持它們了。善知識（dge ba'i bshes gnyen，善友）導師仁波切（rin po che，珍寶）也曾說過：『我的上師（bla ma，上師）能以四方道駕馭一切教法。』這句話非常值得研究。這樣，這個口訣將顯宗（mdo，經）密宗（sngags，咒）的所有要點都彙集在一個人的成佛之道中，因此，它具有無矛盾地理解一切教法的殊勝之處。 殊勝之處在於一切經文都顯現為口訣。 殊勝之處在於一切經文都顯現為口訣：一般來說，對於想要解脫（thar pa，解脫）的人來說，實現暫時和究竟利益的所有方法就是佛陀的經文，因為在指示取捨之處方面，唯一沒有錯誤的只有佛陀。正如《寶性論》（rgyud bla ma）中所說：『因為世間沒有比佛陀更聰明的人，唯一徹底、如實地了知一切的是遍知者，而不是其他人。因此，不要篡改聖者自己所說的經藏（mdo sde，經部）。因為破壞佛陀的教法，也會損害正法。』因此，佛陀的教言，即經藏和續藏（rgyud sde，續部）都是最好的口訣。即便如此，如果不具備合格的釋論和聖者的口訣，而僅憑自己的力量研究佛經，後世的弟子們也無法理解其含義。因此，偉大的車乘論師們撰寫了釋論和口訣。因此，如果口訣是清凈的，就必須能確定偉大論典的意義。如果無論如何學習口訣，都不能確定佛經和偉大釋論的意義，或者所指示的道路與它們不一致，那就應該捨棄。如果將偉大論典當作沒有實修要點的講法，認為實修要點和精要意義的口訣是分開存在的，認為聖法本身有講說之法和修行之法兩種，那麼這就會妨礙對無垢經續和無垢釋論的偉大敬意，並且會認為它們只是外在的知識，而不會指示內在的意義，從而將它們視為應該輕蔑的對象，要知道這是在積累舍法的業障。因此，對於想要解脫的人來說……
【English Translation】 One should make aspirations. In this way, before long, the power of intelligence will become greater and greater, and one will be able to practice all of them. The precious teacher (dge ba'i bshes gnyen, virtuous friend) and guide Rinpoche (rin po che, precious one) also said: 'My lama (bla ma, guru) knows how to carry all the teachings with the four-cornered path.' This saying is very worthy of study. In this way, this instruction gathers all the essential points of Sutra (mdo, sutra) and Tantra (sngags, mantra) into the path of one person's enlightenment, so it has the greatness of realizing all the teachings without contradiction. The greatness of all the scriptures appearing as instructions. The greatness of all the scriptures appearing as instructions: In general, for those who desire liberation (thar pa, liberation), the means to accomplish all temporary and ultimate benefits is the words of the Victorious One, because the only one who is free from all mistakes in showing what to accept and reject is the Buddha. As it says in the Uttaratantra (rgyud bla ma): 'Because there is no one in this world more wise than the Victorious One, the only one who knows everything completely and as it is is the Omniscient One, not others. Therefore, do not distort the Sutras (mdo sde, sutra pitaka) spoken by the sage himself. Because destroying the way of the Buddha will also harm the Dharma.' Therefore, the words of the Victorious One, the Sutras and Tantras (rgyud sde, tantra pitaka), are the best instructions. Even so, without qualified commentaries and the instructions of holy beings, if one studies the scriptures by one's own power, later disciples will not be able to understand their meaning. Therefore, the great chariot masters composed commentaries and instructions. Therefore, if the instructions are pure, they must be able to ascertain the meaning of the great treatises. If no matter how much one studies the instructions, one cannot ascertain the meaning of the scriptures and great commentaries, or if the path shown is inconsistent with them, then it should be abandoned. If the great treatises are made into teachings without the essential points of practice, and it is understood that the instructions that show the essential meaning of practice are separate, and it is held that the holy Dharma itself has two separate aspects, teaching and practice, then this will hinder the great respect for the stainless Sutras and Tantras and the stainless commentaries, and it will be regarded as something to be despised, thinking that they are only external knowledge that does not show the inner meaning, and it should be known that this is accumulating the obscuration of abandoning the Dharma. Therefore, for those who desire liberation...
ི་སླུ་བའི་གདམས་པ་མཆོག་ནི་གཞུང་ཆེན་མོ་རྣམས་ཡིན་མོད། དེ་ཡང་རང་ཉིད་བློ་ཞན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་གདམས་པའི་མཆོག་ཏུ་གཞུང་དེ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་ངེས་མི་ནུས་པས། དམ་པའི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་དག་ལ་ངེས་པ་བཙལ་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་མན་ངག་ཚོལ་དགོས་པ་ཡིན་གྱི། གཞུང་རྣམས་ནི་ཕྱི་རྒྱ་གཅོད་པ་ཙམ་ཡིན་པས་སྙིང་པོ་མེད་ལ། མན་ངག་རྣམས་ནི་ནང་གི་དོན་སྟོན་པས་མཆོག་གོ་སྙམ་དུ་མི་གཟུང་ངོ་། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་རིན་ཆེན་གྱི་ཞལ་ནས། གདམས་ངག་ལ་ནང་བྱན་ཚུད་པ་ནི། བེའུ་བུམ་ལག་མཐིལ་ཙམ་ཞིག་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པ་ལ་མི་ཟེར་གྱི། གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་གདམས་ངག་ཏུ་གོ་བ་ལ་ཟེར་ཞེས་པ་དང་། ཇོ་བོ་ཆེན་པོའི་སློབ་མ་སྒོམ་པ་རིན་ཆེན་ 13-2-12b བླ་མས་ཀྱང་། ཨ་ཏི་ཤའི་གདམས་ངག་ལ་སྟན་ཐོག་གཅིག་ཏུ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རྡུལ་དུ་བརླགས་པས་ད་གཞུང་ཐམས་ཅད་གདམས་ངག་ཏུ་གོ་བ་ཞིག་བྱུང་གསུང་བ་ལྟར་གོ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །སྟོན་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་ནས། ཆོས་མང་དུ་བསླབས་ནས་ཆོས་བྱེད་ལུགས་གཞན་དུ་རྩད་གཅོད་དགོས་པ་བྱུང་ན་ནོར་བ་ཡིན་གསུང་བ་ལྟར། ཡུན་རིང་པོར་ཆོས་མང་དུ་བསླབས་ཀྱང་ཆོས་བྱེད་ལུགས་ཡེ་མི་ཤེས་པར་ཆོས་བྱེད་འདོད་བྱུང་བ་ན་རྩད་གཞན་ནས་གཅོད་དགོས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་མ་གོ་བས་ནོངས་ཏེ། འདིར་བསྟན་པ་ནི་མཛོད་ལས། སྟོན་པའི་དམ་ཆོས་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །ལུང་དང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ལུང་རྟོགས་ཀྱི་བསྟན་པ་གཉིས་ལས་མེད་ལ། ལུང་གི་བསྟན་པ་ནི་ཆོས་ལག་ཏུ་ལེན་པའི་ཚུལ་སྒྲུབ་པ་བྱེད་ལུགས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ཡིན་ལ། རྟོགས་པའི་བསྟན་པ་ནི་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ན་ཇི་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལྟར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། རྟ་རྒྱུག་པ་ན་སྔོན་ལ་རྟ་ལ་དཀྱུས་ས་སྟོན་པ་དང་བསྟན་ཟིན་ནས་དེར་རྒྱུག་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །དཀྱུས་ས་གཞན་དུ་བསྟན་ནས་རྒྱུགས་གཞན་དུ་བྱེད་ན་བཞད་གད་དུ་འགྱུར་བ་ལྟར། ཐོས་བསམ་གྱིས་གཞན་ཞིག་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་སྒྲུབ་པ་ན་གཞན་ཞིག་བསྒྲུབ་ཏུ་ག་ལ་རུང་། དེ་ལྟར་ཡང་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ཐ་མ་ལས། ཡང་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ 13-2-13a རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ་ཡི། གཞན་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟ་དཀྱུས་ཀྱི་ས་བསྟན་ནས་རྒྱུག་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་གདམས་པ་འདིས་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་ཚུལ་ནས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་བར་གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པའི་ལམ་གྱི་གནད་ཐམས་ཅད་ཚང་བར་བསྡུས་ནས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་འཇོག་སྒོམ་དགོས་པ་རྣམས་ལ་འཇོག་སྒོམ་བྱེད། དཔྱད་ནས་བསྒོམ་དགོས་པ་རྣམས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱ
【現代漢語翻譯】 雖然能欺騙（煩惱）的殊勝竅訣是各大論典，但由於自身愚鈍等原因，僅依靠論典本身無法獲得定解。因此，應該尋求上師的口訣，從而在這些論典中尋求定解。不要認為論典只是爲了阻斷外緣，沒有精髓，而口訣則揭示內在意義，最為殊勝。偉大的瑜伽士降曲仁欽曾說：『所謂精通口訣，並非指僅僅掌握像手掌大小的《寶篋經》，而是指理解所有經文都是口訣。』喬沃杰（Atiśa，阿底峽）的弟子貢巴仁欽喇嘛也說：『我將阿底峽的口訣融入心中，以至於身語意三在座墊上化為灰燼，現在所有的經文都成了口訣。』我們應該這樣理解。尊者仁波切曾說：『如果學習了很多佛法后，還需要尋找其他方法來修行，那就是錯誤的。』同樣，如果長時間學習了很多佛法，卻仍然不知道如何修行，想要修行時就需要從其他地方尋找方法，這也是因為沒有理解之前所說的內容而犯下的錯誤。這裡所說的是，如《俱舍論》所說：『佛陀的聖法有兩種，即教法和證法。』因此，只有教法和證法兩種佛法。教法是指實踐佛法的方式，是確定修行的準則；證法是指在確定準則后，按照所確定的方式進行修行。這兩者是因果關係，例如，賽馬時，首先要指出跑道，指出后才能在那裡奔跑。如果指出的跑道和實際奔跑的跑道不同，就會成為笑柄。同樣，如果通過聞思確定了一個目標，卻去修行另一個目標，又怎麼可能成功呢？正如《菩提道次第論》的最後部分所說：『通過聞思產生的智慧所證悟的內容，應該通過從禪修中產生的智慧來禪修，而不是其他方式，就像指出賽馬的跑道后就在那裡奔跑一樣。』因此，這個竅訣包含了從依止善知識到止觀的所有內容，包括經文及其註釋中的所有修道要點。對於所有這些內容，需要進行安住修和觀察修，對於需要通過分析來修行的內容，則需要運用分別慧進行觀察。
【English Translation】 Although the supreme instructions for deceiving (afflictions) are the great treatises, due to reasons such as one's own lack of intelligence, one cannot gain certainty by relying solely on the treatises. Therefore, one should seek the instructions of the gurus in order to seek certainty in those treatises. One should not think that the treatises are only for cutting off external conditions and have no essence, while the instructions reveal the inner meaning and are the most supreme. The great yogi Jangchub Rinchen said: 'To be proficient in instructions does not mean merely gaining certainty in a small text like the 'Be'u Bum' (Precious Chest), but rather understanding all the scriptures as instructions.' Gompa Rinchen Lama, a disciple of Jowoje (Atiśa), also said: 'I have integrated Atiśa's instructions into my heart, to the point that my body, speech, and mind have turned to dust on the cushion, and now all the scriptures have become instructions.' This is how we should understand it. Tönpa Rinpoche said: 'If, after studying many teachings, one needs to find other ways to practice, that is a mistake.' Similarly, if one has studied many teachings for a long time but still does not know how to practice, and then wants to practice by seeking methods from elsewhere, this is also a mistake due to not understanding what was said before. What is being taught here is, as the 'Abhidharmakośa' says: 'The Buddha's sacred Dharma has two aspects: the Dharma of scripture and the Dharma of realization.' Therefore, there are only two types of Dharma: the Dharma of scripture and the Dharma of realization. The Dharma of scripture is the way to practice the Dharma, to establish the principles of practice; the Dharma of realization is to practice according to the established principles after they have been determined. These two are cause and effect, for example, in a horse race, one must first point out the racetrack to the horse, and after it has been pointed out, the horse runs there. If the pointed-out racetrack and the actual running track are different, it becomes a joke. Similarly, if one determines one goal through study and contemplation but then practices another goal, how can one succeed? As it says in the final part of the 'Stages of Meditation': 'Whatever realization arises from the wisdom of study and contemplation should be meditated upon with the wisdom arising from meditation, and not otherwise, just as one runs on the racetrack that has been pointed out.' Therefore, this instruction encompasses all the essential points of the path from relying on a spiritual friend to śamatha and vipaśyanā, including all the scriptures and their commentaries. For all these contents, one should engage in stabilizing meditation and analytical meditation, and for those contents that need to be practiced through analysis, one should use discriminating wisdom to observe them separately.
ིས་དཔྱད་དེ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་རིམ་པར་དྲིལ་ནས་འཁྲིད་པས་ན་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་གདམས་ངག་ཏུ་འཆར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་ལམ་གྱི་ལུས་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་ཆ་ཤས་འགའ་རེ་ལ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དང་བྲལ་བར་ཚེ་དྲིལ་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ནི་གཞུང་ཆེན་མོ་རྣམས་གདམས་ངག་ཏུ་མི་འཆར་བར་མ་ཟད། དེ་དག་ལ་ཕྱིའི་གོ་རྒྱ་གཅོད་པ་ཙམ་དུ་མཐོང་ནས་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། གཞུང་ཆེ་བ་རྣམས་ནས་བཤད་པའི་བརྗོད་བྱ་དེ་དག་ནི་ཕལ་ཆེར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་དགོས་པ་ཤ་སྟག་ཏུ་སྣང་ལ། དེ་ཡང་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚེ་དོར་ན་དེ་དག་ལ་གདམས་པའི་མཆོག་ཏུ་མཐོང་བའི་ངེས་པ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ། དེ་དག་གདམས་པའི་མཆོག་མ་ཡིན་ན་ནི་དེ་དག་མཛད་པ་ལས་ལྷག་པའི་གདམས་ངག་མཁན་པོ་སུ་ཞིག་གིས་རྙེད། དེ་ལྟར་མདོ་སྡེ་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བ་ 13-2-13b དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པ་གདམས་ངག་ཏུ་ཤར་ན། རྒྱུད་སྡེ་ཟབ་མོ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པའི་གཞུང་ལུགས་ཆེན་མོ་རྣམས་ཀྱང་ཚེགས་མེད་པར་གདམ་ངག་ཏུ་ཤར་ནས་དེ་དག་ལ་གདམས་པའི་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ངེས་པ་སྐྱེས་ཏེ། དེ་རྣམས་གདམ་ངག་དངོས་མིན་པའི་ཆོས་རྒྱབ་ཙམ་དུ་འཛིན་པའི་ལོག་རྟོག་རྣམས་ལྷག་མ་མེད་པར་བཟློག་པར་འགྱུར་རོ། ། ༈ རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་བདེ་བླག་ཏུ་རྙེད་པའི་ཆེ་བ། རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་བདེ་བླག་ཏུ་རྙེད་པ་ནི། གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པའི་གཞུང་ཆེ་བ་རྣམས་གདམས་པའི་མཆོག་ཡིན་ཀྱང་ཡོངས་སུ་མ་སྦྱངས་པའི་གང་ཟག་ལས་དང་པོ་པས་ནི་དམ་པའི་མན་ངག་ལ་མ་བརྟེན་པར་དེ་དག་ལ་ཞུགས་ཀྱང་དགོངས་པ་མི་རྙེད་ལ། རྙེད་དུ་ཆུག་ཀྱང་དུས་ཤིན་ཏུ་རིང་བ་དང་ཚེགས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ལ་ལྟོས་སོ། །བླ་མའི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ན་ནི་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གདམས་པ་འདིས་ནི་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གནད་ལ་ངེས་པ་བདེ་བླག་ཏུ་སྟེར་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚུལ་ནི་སྐབས་རྣམས་སུ་རྒྱས་པར་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། ། ༈ ཉེས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་རང་འགགས་སུ་འགྲོ་བའི་ཆེ་བ། ཉེས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་རང་འགགས་སུ་འགྲོ་བ་ནི། པདྨ་དཀར་པོ་དང་བདེན་པ་པོའི་ལེའུ་ནས་བཤད་པ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཐམས་ཅད་དངོས་དང་བརྒྱུད་པས་འཚང་རྒྱ་བའི་ཐབས་སྟོན་པར་མ་གོ་བར། འགའ་ཞིག་འཚང་རྒྱ་བའི་ཐབས་དང་འགའ་ཞིག་འཚང་རྒྱ་བའི་གེགས་སུ་བཟུང་ནས་བཟང་ངན་དང་རིགས་མི་རིགས་དང་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་དུ་ཕྱེ་སྟེ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་འདི་ལ་སློབ་དགོས་ལ་འདི་ལ་སློབ་མི་དགོས 13-2-14a སོ་ཞེས་དོར་བྱར་བཟུང་ན་ཆོས་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་འཐག་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ། དམ་པའི་ཆོས་སྤོང་བའི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ནི་ཕྲའོ། །འཇམ་དཔལ། གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པའི་བཀའ་ལ་ལ་ནི་བཟང་བར་འདུ་ཤེས་ལ། ལ་
【現代漢語翻譯】 因此，如果將所有經文濃縮為修持次第來引導，那麼所有的經文都會顯現為口訣。如果不是這樣，對於尚未完全具備菩提道體性的部分內容，在缺乏分別智慧的情況下，終生濃縮修持，不僅不會使偉大的論典顯現為口訣，反而會將它們視為阻礙外在廣闊見解的障礙而加以拋棄。因為偉大的論典中所闡述的主題，大多需要通過分別智慧來加以辨析。如果在修持時拋棄這些內容，又怎能生起視其為殊勝口訣的定解呢？如果這些不是殊勝的口訣，那麼又有哪位口訣導師能夠創造出比這些更殊勝的口訣呢？這樣，如果深奧廣大的經部，連同其註釋都能顯現為口訣，那麼深奧的密續部，連同其註釋的偉大論典，也能毫不費力地顯現為口訣，從而生起視其為殊勝口訣的定解。那些認為這些不是真正的口訣，而僅僅是法相之人的邪見，將會被徹底消除。 獲得輕易領悟佛陀意趣之大的利益： 輕易領悟佛陀的意趣，即使偉大的經文及其註釋是殊勝的口訣，但尚未完全修習的初學者，如果不依靠上師的口訣，即使涉獵其中也無法領悟其意趣。即使能夠領悟，也需要花費極長的時間和極大的努力。如果依靠上師的口訣，就能輕易地證悟。這個口訣能夠輕易地給予對佛語和論典要點的定解，其方式將在後續章節中詳細闡述。 獲得重大惡行自行止息之大的利益： 重大惡行自行止息，如《白蓮經》和《真實品》中所說，如果沒有理解佛陀的所有教誨都是直接或間接引導證悟的方法，而是將某些視為證悟的方法，某些視為證悟的障礙，並將其劃分爲好壞、合理與不合理、大乘與小乘，認為菩薩應該學習這個，不應該學習那個，從而加以拋棄，那麼就會犯下舍法的罪過。《集一切分別經》中說：『文殊，捨棄正法的業障是極重的。文殊，如果有人認為如來所說的教誨中，有些是好的，有些是……』
【English Translation】 Therefore, if all the scriptures are condensed into a graded path for practice, then all the scriptures will appear as pith instructions. If not, for some parts that do not fully embody the path, if one spends a lifetime condensing and practicing them without the wisdom of discernment, not only will the great treatises not appear as pith instructions, but they will also be seen as merely obstructing external broad views and will be abandoned. Because the subjects explained in the great treatises mostly require examination with the wisdom of discernment. If these are discarded during practice, how can one generate the conviction of seeing them as supreme pith instructions? If these are not supreme pith instructions, then who among the pith instruction masters can find pith instructions superior to these? Thus, if the profound and vast Sutras, along with their commentaries, appear as pith instructions, then the great treatises of the profound Tantras, along with their commentaries, will also effortlessly appear as pith instructions, thereby generating the conviction of seeing them as supreme pith instructions. The wrong views of those who consider these not as genuine pith instructions but merely as Dharma facades will be completely reversed. The Great Benefit of Easily Attaining the Buddha's Intent: Easily attaining the Buddha's intent: Even though the great scriptures and their commentaries are supreme pith instructions, a beginner who has not fully trained, if he enters into them without relying on the instructions of a spiritual master, will not attain their intent. Even if he does attain it, it will depend on a very long time and great effort. If he relies on the instructions of a spiritual master, he will easily realize it. This pith instruction will easily give certainty to the key points of the Buddha's words and treatises, and the manner of this will be shown in detail in the following sections. The Great Benefit of Major Misdeeds Ceasing on Their Own: Major misdeeds ceasing on their own: As explained in the Lotus Sutra and the Chapter on Truthfulness, if one does not understand that all the Buddha's teachings directly or indirectly show the means to attain enlightenment, but instead regards some as means to attain enlightenment and some as obstacles to attaining enlightenment, and divides them into good and bad, reasonable and unreasonable, and Greater and Lesser Vehicles, thinking that a Bodhisattva should study this and should not study that, thereby abandoning them, then one will commit the offense of abandoning the Dharma. The Sutra on the Collection of All Distinctions says: 'Manjushri, the obscuration of the karma of abandoning the sacred Dharma is very heavy. Manjushri, if someone thinks that some of the teachings spoken by the Thus-Gone One are good, and some are...'
ལ་ནི་ངན་པར་འདུ་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་སྤོང་བའོ། །གང་ཆོས་སྤོང་བ་དེས་ཆོས་སྤངས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་ཡིན། དགེ་འདུན་ལ་ངན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་རིགས་པའོ་འདི་ནི་མི་རིགས་པའོ་ཞེས་ཟེར་ན་ཆོས་སྤོང་བའོ། །འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཆེད་དུ་གསུངས་པའོ། །འདི་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ཆེད་དུ་གསུངས་པའོ་ཞེས་ཟེར་ན་ཆོས་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆེད་དུ་གསུངས་པའོ་ཞེས་ཟེར་ན་ཆོས་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན་ཆོས་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཆོས་སྤངས་ན་དེའི་ཉེས་པ་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། གང་གིས་འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་ནི། །མཆོད་རྟེན་ཐམས་ཅད་བཤིག་བྱེད་པས། །གང་གིས་མདོ་སྡེ་སྤོང་བྱེད་པའི། །སྡིག་པ་དེ་ནི་ཆེས་ཁྱད་འཕགས། །གང་གིས་གངྒཱའི་བྱེ་སྙེད་ཀྱི། །དགྲ་བཅོམ་བསད་པར་གྱུར་པ་བས། །གང་གིས་མདོ་སྡེ་སྤོང་བྱེད་པའི། །སྡིག་པ་དེ་ནི་ཆེས་ཁྱད་འཕགས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྤྱིར་ཆོས་སྤོང་འབྱུང་བ་ལ་སྒོ་མང་དུ་ 13-2-14b སྣང་ནའང་སྔར་བསྟན་པའི་སྒོ་འདི་ཆེ་ཤོས་སུ་སྣང་བས་འབད་པས་སྤང་བར་བྱའོ། །དེ་ཡང་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་གྱི་ངེས་པ་རྙེད་པ་ཙམ་གྱིས་བཟློག་པར་འགྱུར་བས་ཉེས་སྤྱོད་རང་འགགས་སུ་འགྲོ་བའོ། །ངེས་པ་དེ་ནི་བདེན་པ་པོའི་ལེའུ་དང་དམ་པའི་ཆོས་པདྨ་དཀར་པོ་མང་དུ་བལྟས་པ་ལས་བཙལ་བར་བྱ་ཞིང་། ཆོས་སྤོང་གི་སྒོ་གཞན་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་འཐག་པ་བསྡུས་པའི་མདོ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ༄། །ཆེ་བ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ལ་ཉན་བཤད་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། ཆེ་བ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ལ་ཉན་བཤད་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ལ་གསུམ།ཉན་པའི་ཚུལ་དང་། བཤད་པའི་ཚུལ་དང་། མཇུག་ཏུ་ཐུན་མོང་དུ་བྱ་བའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ ཆོས་ཉན་པའི་ཚུལ། དང་པོ་ལ་གསུམ། ཆོས་ཐོས་པའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པ། ཆོས་དང་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་རིམ་གྲོ་བསྐྱེད་པ། ཉན་པའི་ཚུལ་དངོས་སོ། ། ༈ ཆོས་ཐོས་པའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པ། དང་པོ་ནི། ཐོས་པའི་ཚོམས་ལས། ཐོས་པས་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པར་འགྱུར། །ཐོས་པས་སྡིག་ལས་ལྡོག་པར་བྱེད། །ཐོས་པས་དོན་མ་ཡིན་པ་སྤོང་། །ཐོས་པས་མྱ་ངན་འདས་པ་འཐོབ། །ཅེས་དང་། ཇི་ལྟར་ཁྱིམ་ནི་ལེགས་གཡོགས་པ། །མུན་པས་ཁེབས་པའི་ནང་ཞུགས་ན། །གཟུགས་རྣམས་ཡོད་པར་གྱུར་ཀྱང་ནི། །མིག་ལྡན་བཞིན་དུ་མི་མཐོང་བ། །དེ་བཞིན་འདི་ན་རིགས་སྐྱེས་པའི། །མི་ནི་བློ་གྲོས་ལྡན་གྱུར་ཀྱང་། །སྡིག་པ་དང་ནི་དགེ་བའི་ཆོས། །མ་ཐོས་བར་དུ་ཤེས་མི་འགྱུར། །མིག་ལྡན་མར་མེ་ཡོད་པ་ཡིས། །གཟུགས་རྣམས་མཐོང་བ་ཇི་ལྟ་བར། །དེ་བཞིན་དགེ་དང་སྡིག་པའི་ཆོས། །ཐོས་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་།
【現代漢語翻譯】 認為法是壞的，這就是捨棄正法。誰捨棄正法，就是以捨棄正法來誹謗如來（Tathāgata）。就是在說僧團的壞話。如果說『這個合理，那個不合理』，這就是捨棄正法。如果說『這是為菩薩（Bodhisattva）們說的，那是為聲聞（Śrāvaka）們說的』，這就是捨棄正法。如果說『這是為獨覺（Pratyekabuddha）們說的』，這就是捨棄正法。如果說『這不是菩薩們的學處』，這就是捨棄正法。如是說。捨棄正法的罪過非常嚴重，如《三昧王經》所說：『誰在此贍部洲（Jambudvīpa）中，摧毀一切佛塔（Stūpa），誰捨棄經藏（Sūtra），其罪過更為殊勝。誰殺害恒河沙數之阿羅漢（Arhat），誰捨棄經藏，其罪過更為殊勝。』如是說。一般來說，捨棄正法有很多途徑。 但以上所說的途徑似乎是最主要的，所以要努力避免。而且，只要獲得如前所述的定解，就能阻止它，從而使惡行自然停止。這種定解應該從《真實品》和《妙法蓮華經》中廣泛尋求。至於其他捨棄正法的途徑，可以從《集一切法經》中瞭解。 如何聽聞和講述具有兩種偉大的法： 如何聽聞和講述具有兩種偉大的法，分為三部分：聽聞的方式、講述的方式，以及最後共同應做的方式。 聽聞正法的方式： 第一部分分為三點：思維聽聞正法的利益、對法和說法者生起恭敬心、實際聽聞的方式。 思維聽聞正法的利益： 第一點是：如《聽聞品》所說：『聽聞能知諸法，聽聞能止惡行，聽聞能捨棄非義，聽聞能得涅槃（Nirvāṇa）。』又如：『猶如房屋被良好地覆蓋，進入黑暗籠罩的內部，即使物體存在，也像有眼睛一樣看不見。同樣，在此處，有種姓的眾生，即使具有智慧，如果未聽聞罪惡和善法，也不會了解。猶如有眼睛的人藉助燈火，能看見物體一樣，聽聞能清楚地瞭解善與惡之法。』
【English Translation】 To perceive the Dharma as bad is to abandon the Dharma. Whoever abandons the Dharma, by abandoning the Dharma, slanders the Tathāgata (Thus Gone One). It is speaking ill of the Sangha (community). If one says, 'This is reasonable, that is unreasonable,' that is abandoning the Dharma. If one says, 'This was spoken for the sake of the Bodhisattvas (Enlightenment Beings), that was spoken for the sake of the Śrāvakas (Hearers),' that is abandoning the Dharma. If one says, 'This was spoken for the sake of the Pratyekabuddhas (Solitary Buddhas),' that is abandoning the Dharma. If one says, 'This is not the training of the Bodhisattvas,' that is abandoning the Dharma. Thus it is said. The fault of abandoning the Dharma is extremely heavy, as it says in the Samādhirāja Sūtra (King of Samādhi Sūtra): 'Whoever in this Jambudvīpa (Rose-Apple Continent) destroys all the Stūpas (reliquary mounds), whoever abandons the Sūtras (discourses), that sin is far superior. Whoever has killed as many Arhats (Worthy Ones) as there are sands in the Ganges, whoever abandons the Sūtras, that sin is far superior.' Thus it is said. In general, there appear to be many ways to abandon the Dharma, but the way shown earlier seems to be the most important, so one should strive to avoid it. Moreover, it can be reversed simply by gaining certainty as shown earlier, so that misdeeds cease on their own. That certainty should be sought from widely viewing the chapter on Truthfulness and the White Lotus of the Good Dharma. The other ways of abandoning the Dharma should be known from the Condensed Array Sūtra. How to Listen to and Explain the Dharma That Possesses Two Greatnesses: How to listen to and explain the Dharma that possesses two greatnesses has three parts: the way of listening, the way of explaining, and the way of acting in common at the end. The Way of Listening to the Dharma: The first part has three points: contemplating the benefits of hearing the Dharma, generating respect for the Dharma and the speaker of the Dharma, and the actual way of listening. Contemplating the Benefits of Hearing the Dharma: The first point is: As it says in the Chapter on Hearing: 'Hearing knows all dharmas, hearing turns away from sin, hearing abandons what is meaningless, hearing attains Nirvāṇa (liberation).' And also: 'Just as when a house is well-covered, entering inside covered by darkness, even though forms exist, one does not see as if one has eyes. Similarly, here, a person of good family, even if endowed with intelligence, will not know sin and virtue until he has heard. Just as one with eyes sees forms with a lamp, so by hearing, one clearly knows the dharmas of virtue and sin.'
སྐྱེས་ 13-2-15a རབས་ལས་ཀྱང་། གང་ཞིག་ཐོས་པས་ཡིད་ནི་དད་གྱུར་ནས། །ལེགས་པར་དགའ་ལ་བརྟན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཤེས་རབ་སྐྱེ་ཞིང་གཏི་མུག་མེད་པར་འགྱུར། །རང་གི་ཤས་ཀྱང་དེ་ནི་ཉོ་བའི་རིགས། །ཐོས་པ་གཏི་མུག་མུན་སེལ་སྒྲོན་མེ་ཡིན། །རྐུན་པོ་ལ་སོགས་མི་འཁྱེར་ནོར་གྱི་མཆོག །ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པའི་དགྲ་འཇོམས་མཚོན་ཆ་ཡིན། །ཐབས་ཚུལ་མན་ངག་སྟོན་པ་གྲོགས་ཀྱི་མཆོག །ཕོངས་པར་གྱུར་ཀྱང་མི་འགྱུར་མཛའ་བོ་ཡིན། །གནོད་པ་མེད་པ་མྱ་ངན་ནད་ཀྱི་སྨན། །ཉེས་པ་ཆེན་པོའི་དཔུང་འཇོམས་དཔུང་གི་མཆོག །གྲགས་དང་དཔལ་དང་གཏེར་གྱི་མཆོག་ཀྱང་ཡིན། །ཡ་རབས་རྣམས་དང་ཕྲད་ན་སྐྱེས་ཀྱི་མཆོག །ཚོགས་ཀྱི་ནང་ན་མཁས་པ་མགུ་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། ཐོས་པའི་རྗེས་འཇུག་བསྒྲུབ་པ་སྙིང་པོར་བྱེད། །སྐྱེ་བའི་རྫོང་ལས་ཚེགས་ཆུང་ཐར་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཐོས་པའི་ཕན་ཡོན་རྣམས་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་མོས་པ་བསྐྱེད་དོ། །གཞན་ཡང་། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་བརྒྱ་ལམ་ན་ཡིན་ཞིང་དེའི་ཆོས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བས་དཀོན་པའི་དོན་གྱིས་རིན་པོ་ཆེའི་འདུ་ཤེས་དང་། འཕྲལ་འཕྲལ་དུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཤེས་རབ་ཇེ་ཆེར་བསྐྱེད་པས་མིག་གི་འདུ་ཤེས་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་བྱིན་པ་དེས་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་མཐོང་བར་འགྱུར་བས་སྣང་བའི་འདུ་ཤེས་དང་། མཐར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་འབྲས་བུ་སྟེར་བས་ཕན་ཡོན་ཆེ་ 13-2-15b བའི་འདུ་ཤེས་དང་། ད་ལྟ་ནས་ཀྱང་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་བདེ་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་དང་ལྔས་མཉན་དགོས་པར་བྱང་ས་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་སེམས་པ་ནི་ཐོས་པའི་ཕན་ཡོན་སེམས་པའོ། ། ༈ ཆོས་དང་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་རིམ་གྲོ་བསྐྱེད་པ། གཉིས་པ་ནི། སའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས། གཅིག་ཏུ་དད་ཅིང་གུས་པས་ཆོས་མཉན་གྱི། །དེ་ལ་འཕྱ་ཞིང་སྐུར་བར་མི་བྱ་འོ། །ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་མཆོད་པ་བྱ་བ་ནི། །སངས་རྒྱས་འདྲ་བར་དེ་ལ་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། སངས་རྒྱས་དང་འདྲ་བར་བལྟས་ལ་སེངྒེའི་ཁྲི་ལ་སོགས་པའི་བཀུར་སྟི་དང་རྙེད་པས་མཆོད་དེ་མ་གུས་པ་སྤང་ཞིང་། བྱང་ས་ལས། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་གནས་ལྔར་ཡིད་ལ་མི་བྱ་བར་གསུངས་པ་ལྟར་མཉན་ཏེ། ཁེངས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི། དུས་སུ་ཉན་པ་དང་བཀུར་སྟི་བྱེད་པ་དང་སྲི་ཞུ་བྱེད་པ་དང་མི་ཁྲོ་བ་དང་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་དང་ཀླན་ཀ་མི་ཚོལ་བ་དྲུག་གིས་ཉན་པའོ། །ཁྱད་གསོད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི། ཆོས་དང་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་གུས་པ་དང་དེ་གཉིས་ལ་ཁྱད་དུ་མི་གསོད་པའོ། །གནས་ལྔར་ཡིད་ལ་མི་བྱ་བ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པ་དང་རིགས་དམའ་བ་དང་བྱད་ངན་པ་དང་ཚིག་འབྲུ་ངན་པ་དང་ཚིག་རྩུབ་ཅིང་མི་སྙན་
【現代漢語翻譯】 此外，從聽聞中，如果心生信仰，就會變得非常喜悅和堅定。智慧增長，愚癡消失。那也是屬於自己的財富。聽聞是驅散愚癡黑暗的明燈，是盜賊等無法奪走的珍寶，是摧毀無明之敵的武器，是指示方法和訣竅的最佳朋友，是即使貧困也不會改變的摯友，是沒有損害、治療悲傷疾病的良藥，是摧毀巨大罪惡軍隊的最佳軍隊，也是名聲、榮耀和財富的頂峰。與賢人相遇是最好的禮物，在聚會中能使智者感到高興。正如經文所說：'追隨聽聞，以修行作為核心，能從輪迴的險境中輕鬆解脫。' 因此，我對聽聞的利益從內心深處生起敬仰。 此外，佛陀的出現百劫難遇，他的教法也同樣稀有，因此要以珍寶的觀念來看待它。同時，要不斷增長與聽聞一同產生的智慧，因此要以眼睛的觀念來看待它。通過智慧之眼，能夠看清事物的真相和範圍，因此要以光明的觀念來看待它。最終，它能帶來涅槃和偉大的菩提之果，因此要以利益巨大的觀念來看待它。從現在開始，它也能帶來寂止和勝觀的快樂，因此要以無罪的觀念來看待它。正如《菩薩地論》所說，需要以這五種觀念來聽聞，即思維聽聞的利益。 對法和說法者生起恭敬： 第二，如《地藏菩薩經》所說：'一心信奉，恭敬聽法，不要誹謗和詆譭。對說法者要供養，要像對待佛陀一樣。' 因此，要像對待佛陀一樣看待說法者，以獅子座等進行尊敬和供養，避免不敬。如《菩薩地論》所說：'聽法時，不要在五個方面對說法者心存芥蒂。' 聽法時要謙虛，即按時聽法、恭敬、服侍、不生氣、隨順、不挑剔。遠離輕視的煩惱，即對法和說法者恭敬，不輕視兩者。不要在五個方面心存芥蒂，即不應因說法者戒律有虧、出身低賤、相貌醜陋、言辭粗俗、言語粗糙刺耳而心生不滿。
【English Translation】 Moreover, from listening, if the mind develops faith, it becomes very joyful and steadfast. Wisdom increases, and ignorance disappears. That is also one's own wealth. Listening is the lamp that dispels the darkness of ignorance, the best of treasures that thieves and others cannot take away, the weapon that destroys the enemy of delusion, the best of friends who show the methods and instructions, the friend who does not change even in poverty, the medicine that is harmless and cures the disease of sorrow, the best of armies that destroys the great army of misdeeds, and also the peak of fame, glory, and wealth. Meeting with virtuous people is the best of gifts, and it pleases the wise in gatherings. As the scriptures say, 'Following listening, taking practice as the essence, one can easily be liberated from the dangerous fortress of rebirth.' Therefore, I generate admiration from the depths of my heart for the benefits of listening. Furthermore, the appearance of a Buddha is rare in hundreds of eons, and his teachings are equally rare, so one should regard it with the perception of preciousness. At the same time, one should continuously increase the wisdom that arises together with listening, so one should regard it with the perception of eyes. Through the eye of wisdom, one can see the truth and extent of things, so one should regard it with the perception of light. Ultimately, it brings Nirvana and the great fruit of Bodhi, so one should regard it with the perception of great benefit. From now on, it can also bring the happiness of tranquility and insight, so one should regard it with the perception of being without fault. As stated in the Bodhisattva Bhumi Sutra, one needs to listen with these five perceptions, which is thinking about the benefits of listening. Generating respect for the Dharma and the speaker of the Dharma: Secondly, as stated in the Ksitigarbha Sutra, 'With one mind, have faith and listen to the Dharma with respect, do not slander or disparage it. Offerings should be made to the speaker of the Dharma, and one should regard him as a Buddha.' Therefore, one should regard the speaker of the Dharma as a Buddha, offer respect and offerings with a lion throne, etc., and avoid disrespect. As stated in the Bodhisattva Bhumi Sutra, 'When listening to the Dharma, do not harbor resentment towards the speaker of the Dharma in five aspects.' One should listen with humility, that is, listening on time, with respect, serving, not being angry, following, and not finding fault. One should be free from the afflictions of contempt, that is, having respect for the Dharma and the speaker of the Dharma, and not despising either. One should not harbor resentment in five aspects, that is, one should not be dissatisfied because the speaker of the Dharma has broken precepts, is of low birth, has an ugly appearance, has vulgar words, or has rough and unpleasant speech.
པར་སྨྲ་བས་འདི་ལ་མི་མཉན་ནོ་སྙམ་པ་འདོར་བའོ། །སྐྱེས་པའི་རབས་ལས་ཀྱང་། རབ་ཏུ་དམའ་བའི་སྟན་ལ་འདུག །དུལ་བའི་དཔལ་ནི་རྣམ་པར་བསྐྱེད། །དགའ་དང་ལྡན་པའི་མིག་གིས་བལྟ། ། 13-2-16a ཚིག་གི་བདུད་རྩི་འཐུང་བ་བཞིན། །གུས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་རྩེ་གཅིག་བཏུད། །རབ་ཏུ་དང་ལ་དྲི་མེད་ཡིད། །ནད་པས་སྨན་པའི་ཚིག་ཉན་བཞིན། །རིམ་གྲོ་བསྐྱེད་དེ་ཆོས་ཉོན་ཅིག །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། ༈ ཉན་པའི་ཚུལ་དངོས། ཉན་པའི་ཚུལ་དངོས་ལ་གཉིས། སྣོད་ཀྱི་སྐྱོན་གསུམ་སྤང་བ། འདུ་ཤེས་དྲུག་བསྟེན་པའོ། ། ༈ སྣོད་ཀྱི་སྐྱོན་གསུམ་སྤང་བ། དང་པོ་ནི། སྣོད་ཁ་སྦུབ་པ་དང་། ཁ་གྱེན་དུ་བཟེད་ཀྱང་མི་གཙང་བ་དང་། གཙང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཞབས་རྡོལ་ན། དེར་ལྷས་ཆར་ཕབ་ཀྱང་ནང་དུ་མི་འགྲོ་བ་དང་། སོང་ཡང་མི་གཙང་བས་སྦགས་པས་འཐུང་བ་ལ་སོགས་པའི་དགོས་པ་མི་འགྲུབ་པ་དང་། མི་གཙང་བས་མ་བསླད་ཀྱང་ནང་དུ་མི་གནས་པར་ཟགས་ནས་འགྲོ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་འཆད་པའི་གྲྭར་བསྡད་དུ་ཟིན་ཀྱང་རྣ་ལེགས་པར་མི་གཏོད་པ་དང་། གཏད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ལོག་པར་བཟུང་བའམ་ཀུན་སློང་སྐྱོན་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། སྐྱོན་དེ་དག་མེད་ཀྱང་ཉན་པའི་དུས་སུ་བཟུང་བའི་ཚིག་དང་དོན་རྣམས་བརྟན་པར་མ་བྱས་པར་བརྗེད་པ་ལ་སོགས་པས་ཉམས་པར་གྱུར་ན། ཆོས་ཐོས་པ་དགོས་པ་ཆེན་པོར་མི་འགྱུར་བས་དེ་དག་དང་བྲལ་བ་དགོས་ཏེ། དེ་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོར་མདོ་ལས། ལེགས་པར་རབ་ཏུ་ཉོན་ལ་ཡིད་ལ་ཟུངས་ཤིག་ཅེས་ཚིག་གསུམ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བྱང་ས་ནས། ཀུན་ཤེས་པར་འདོད་པ་དང་རྩེ་གཅིག་པ་དང་རྣ་བླགས་པ་དང་ཡིད་བཏུད་པ་དང་སེམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསམས་ 13-2-16b ནས་ཉན་པར་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། ༈ འདུ་ཤེས་དྲུག་བསྟེན་པ། འདུ་ཤེས་དྲུག་བསྟེན་པ་ལ། རང་ལ་ནད་པ་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས་བཞག་པ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཐ་མལ་ནད་ཀྱིས་བཏབ་པ་ཡང་། །སྨན་པའི་ངག་བཞིན་བྱ་དགོས་ན། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་ཉེས་བརྒྱ་ཡི། །ནད་ཀྱིས་རྟག་བཏབ་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རྒྱུན་རིང་བ་གསོ་དཀའ་བ་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་བསྐྱེད་པའི་ནད་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པས་དུས་རྟག་ཏུ་ན་བ་ཡིན་པས་དེ་ལ་དེར་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་དགོས། ཀ་མ་བའི་ཞལ་ནས། དོན་ལ་མིན་ན་དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྲོ་སྟེ་དུག་གསུམ་གྱི་གཅོང་ནད་ཆེན་པོས་ཐེབས་ནས་ནད་ཚབས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ལ་འོ་སྐོལ་གྱིས་ན་བར་ཡེ་མ་ཤེས་གསུང་། ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་སྨན་པ་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས་བཞག་པ་ནི། དཔེར་ན། རླུང་མཁྲིས་ལ་སོགས་པའི་ནད་ཚབས་པོ་ཆེས་བཏབ་པ་ན་སྨན་པ་མཁས་པ་འཚོལ། དེ་དང་ཕྲད་པ་ན་དགའ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་ཅི་ཟེར་ཉན་གུས་པས་བསྙེན་བཀུར་བ་ལྟར། ཆོས་སྟོན་པའི་བཤེས་གཉེན་ལའང་དེ་ལྟར་འཚོལ་བ་དང་རྙེད་ནས་ཁུར་དུ་མི་
【現代漢語翻譯】 放棄認為講法者不會聽從自己的想法。正如《本生經》中所說：『安坐于極低的座位，生起調伏的威儀，以喜悅的眼神注視，如飲甘露之語。生起恭敬，一心專注，以極大的喜悅和純凈的心，如病人聽從醫生的話語一般，恭敬地聽聞佛法。』 聽法的正確方式： 聽法的正確方式有兩種：斷除容器的三種過失，依止六種認知。 斷除容器的三種過失： 第一種，如同容器口朝下，或者口朝上但容器不乾淨，或者乾淨但底部有洞。這樣，即使天降雨水也無法進入容器，即使進入了也會因為不乾淨而被污染，無法實現飲用等目的，或者即使沒有被不乾淨的東西污染，也無法在容器中停留而會漏掉。同樣，即使坐在講法的場所，如果不認真傾聽，或者即使傾聽了也錯誤理解或動機不純，或者即使沒有這些過失，在聽法時也沒有牢記所聽到的詞句和含義，而是忘記了，那麼聽聞佛法就無法成為偉大的需要。因此，必須遠離這些過失。爲了對治這三種過失，經中說：『好好地聽，牢記在心。』這是三個詞語的教誨。同樣，在《菩薩地論》中說：『爲了完全瞭解，要一心一意、集中注意力、傾聽、用心、全神貫注地思考並聽聞。』 依止六種認知： 依止六種認知，首先是對自己持有如病人的認知。正如《入菩薩行論》中所說：『即使是普通疾病，也必須按照醫生的囑咐去做，更何況是被貪慾等百種疾病纏繞，難道還需要多說嗎？』因此，由於長期的、難以治癒的、產生劇烈痛苦的疾病，如貪慾等煩惱，我們總是處於生病的狀態，因此必須認識到這一點。噶瑪巴（Karma pa）說：『如果不是這樣理解，那麼這種修行就會顛倒，因為我們被三種毒藥的重病所折磨，病情非常嚴重，但我們卻根本沒有意識到自己生病了。』對說法者持有如醫生的認知。例如，當患有風、膽等嚴重疾病時，我們會尋找一位有經驗的醫生。當遇到這位醫生時，我們會非常高興，聽從他的話，恭敬地侍奉他。同樣，對於傳授佛法的善知識，也應該這樣去尋找，找到后不要輕視。
【English Translation】 Abandoning the thought that the speaker will not listen to one's own ideas. As it is said in the Jataka tales: 'Sit on a very low seat, cultivate the splendor of gentleness, look with joyful eyes, as if drinking the nectar of words. Generate respect, focus single-mindedly, with great joy and a pure mind, listen to the Dharma with reverence, just as a patient listens to the words of a doctor.' The Actual Way of Listening: There are two aspects to the actual way of listening: abandoning the three faults of the vessel and relying on the six recognitions. Abandoning the Three Faults of the Vessel: Firstly, it is like a vessel that is upside down, or upright but unclean, or clean but with a hole in the bottom. In such cases, even if the heavens pour down rain, it will not enter the vessel, or if it does, it will be contaminated by the uncleanness and the purpose of drinking etc. will not be achieved, or even if it is not contaminated by the uncleanness, it will not stay inside but will leak out. Similarly, even if one sits in the assembly where the Dharma is being taught, if one does not listen properly, or if one does, one holds wrong views or has impure motivations, or even if one does not have these faults, if one does not firmly retain the words and meanings grasped during the listening, but forgets them, then hearing the Dharma will not become a great necessity. Therefore, it is necessary to be free from these faults. As an antidote to these three, the Sutra says: 'Listen well, keep it in mind.' These are the teachings of three words. Similarly, in the Bodhisattva-bhumi, it is said: 'In order to fully understand, listen with single-mindedness, concentration, attention, mindfulness, and thinking with all your heart.' Relying on the Six Recognitions: Relying on the six recognitions, firstly, holding the recognition of oneself as a patient. As it is said in the Bodhicaryavatara: 'Even when afflicted by ordinary diseases, one must act according to the doctor's instructions, what need is there to say when one is constantly afflicted by hundreds of diseases such as desire?' Therefore, since we are always sick with long-lasting, difficult-to-cure diseases that cause intense suffering, such as desire and other afflictions, we must recognize this. Karma pa said: 'If it is not understood in this way, then this practice will be reversed, because we are tormented by the great chronic disease of the three poisons, and the condition is very serious, but we do not realize that we are sick at all.' Holding the recognition of the speaker as a doctor. For example, when afflicted by severe diseases such as wind and bile, we seek a skilled doctor. When we meet this doctor, we feel great joy, listen to his words, and serve him with reverence. Similarly, we should seek a spiritual friend who teaches the Dharma in the same way, and once we find him, we should not despise him.
འགྲོ་བར་རྒྱན་དུ་འཛིན་ཏེ་ཅི་གསུང་བསྒྲུབ་ཅིང་གུས་པས་བསྙེན་བཀུར་བར་བྱེད་པ་སྟེ། ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་སྡུད་པ་ལས། དེ་ལྟ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་དམ་པ་འཚོལ་བ་ཡི། །བསམ་པ་དྲག་ལྡན་མཁས་པས་ང་རྒྱལ་ངེས་བཅོམ་སྟེ། །ནད་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་གསོ་ཕྱིར་སྨན་པ་བསྟེན་པ་ལྟར། །གཡེལ་བ་མེད་པར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་ 13-2-17a བསྟན་པ་ལ་སྨན་གྱི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པ་ནི། ནད་པས་སྨན་པས་སྦྱར་བའི་སྨན་ལ་གཅེས་སྤྲས་ཆེན་པོ་བྱེད་པ་ལྟར། ཆོས་སྨྲ་བས་གསུངས་པའི་གདམས་ངག་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ལ་གལ་པོ་ཆེར་མཐོང་ནས་འབད་པ་དུ་མས་གཅེས་སྤྲས་སུ་འཛིན་ཅིང་བརྗེད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཆུད་འཛའ་བར་མི་བྱེད་པའོ། །ནན་ཏན་ཉམས་སུ་བླང་བ་ལ་ནད་འཚོ་བའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ནི། ནད་པས་སྨན་པས་སྦྱར་བའི་སྨན་མ་འཐུངས་ན་ནད་ཞི་མི་ནུས་པར་མཐོང་ནས་འཐུང་བ་ལྟར། ཆོས་སྨྲ་བས་བསྟན་པའི་གདམས་པ་ཉམས་སུ་མ་བླངས་ན་ཆགས་སོགས་གཞོམ་མི་ནུས་པར་མཐོང་ནས་ནན་ཏན་གྱིས་ཉམས་སུ་ལེན་པར་བྱེད་ཀྱི། ཉམས་ལེན་མེད་པར་རྣམ་གྲངས་མང་པོ་གསོག་པའི་ཚིག་ལྷུར་མི་ལེན་པའོ། །དེ་ཡང་མཛེ་ཅན་ལག་པ་དང་རྐང་པ་ཆད་པ་ལ་སྨན་ཐུན་རེ་རེ་གཉིས་གཉིས་བསྟེན་པས་ཅིར་ཡང་མི་འགྱུར་བ་ལྟར། འོ་སྐོལ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ནད་གཞི་ཚབས་ཅན་གྱིས་ཐེབས་པ་ལ་གདམས་ངག་གི་དོན་ལན་རེ་རེ་གཉིས་གཉིས་ཙམ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་མི་ཆོག་པས། ལམ་གྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ཅིང་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་དུ་འབད་འཚལ་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཙནྡྲ་གཽ་མིས་བཤགས་བསྟོད་ལས། དེར་ཡང་རྒྱུན་དུ་སེམས་ནི་རྣམ་རྨོངས་ལ། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་ནད་གཞི་སྟེན་བྱེད་ཅིང་། །མཛེ་ཅན་རྐང་པ་ 13-2-17b ལག་པ་ཆད་པ་ལ། །ཐང་འགའ་སྨན་བསྟེན་པ་ཡིས་ཅི་བགྱིར་མཆི། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་ལ་ནད་པ་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་སྟེ། དེ་ཡོད་ན་གཞན་རྣམས་ཀྱང་འབྱུང་ལ། དེ་ཚིག་ཙམ་དུ་སོང་ན་ཉོན་མོངས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་དུ་གདམས་པའི་དོན་མི་བསྒྲུབ་པར་ཉན་པ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བས། སྨན་པ་བཙལ་ནས་སྨན་མི་འཐུང་བར་སྨན་སྦྱོར་བ་ཁོ་ན་ལྷུར་བླངས་ན་ནད་པ་ནད་ལས་མི་ཐར་བ་དང་འདྲ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། མི་དག་ན་ཞིང་ལུས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། །ལོ་གྲངས་མང་པོ་རེས་འགའ་མ་ཐར་བ། །དེ་ནི་ཡུན་རིང་ནད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པས། །ནད་རྣམས་གསོ་བའི་ཕྱིར་ཡང་སྨན་པ་བཙལ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་དེ་ཡིས་བཙལ་བ་ཡིས། །སྨན་པ་མཁས་ཤིང་རིག་པ་དེ་རྙེད་དེ། །དེས་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་ཉེ་བར་བཞག་ནས་ནི། །སྨན་འདི་བཏང་བར་གྱིས་ཞེས་བྱིན་པ་དང་། །སྨན་མང་བཟང་ཞིང་ཕངས་པ་དེ་བླངས་ནས།
【現代漢語翻譯】 以行動作為莊嚴，聽從教誨，恭敬承侍。如《功德寶集》中所說：『因此，尋求殊勝菩提者，應以強烈意願和智慧，斷除我慢。如病患求醫，應毫不懈怠地依止善知識。』 隨後，生起視教法為藥的觀念：如同病人珍視醫生所配的藥，應重視說法者所說的教誨和隨後的指示，以諸多努力珍視它們，不因遺忘等原因而浪費。 精勤修持時，應生起視修行為治病的觀念：如同病人認為不服用醫生所配的藥就無法治癒疾病而服用一樣，應認為不修持說法者所說的教誨就無法摧毀貪慾等煩惱，從而精勤修持。不要只收集大量名相，而不去實踐。 就像麻風病人失去手腳，服用一兩劑藥物也無濟於事一樣，我們從無始以來就患有嚴重的煩惱疾病，僅僅修持一兩遍教誨的意義是不夠的。因此，要用分別的智慧詳細分析道的各個部分，像流水一樣不斷努力。正如大學者旃扎·果彌在《懺悔贊》中所說：『然而，心總是迷惑，長期以來一直依賴疾病。對於麻風病人失去手腳，服用少量藥物又有何用？』 因此，對自己抱有如病人般的觀念非常重要。如果有了這種觀念，其他觀念也會隨之產生。如果這隻停留在口頭上，就不會爲了消除煩惱而去實踐教誨的意義，而只會停留在聽聞的層面。這就像找到醫生卻不吃藥，只專注于配藥一樣，病人無法從疾病中解脫。正如《三昧王經》中所說：『人們生病，身體遭受痛苦，多年來有時無法解脫。他們長期遭受疾病的困擾，爲了治癒疾病而尋找醫生。一次又一次地尋找，找到了精通醫術的醫生。醫生慈悲地給予他們藥物，說：『服用此藥』。他們拿走了許多珍貴的藥物，』
【English Translation】 Acting as an adornment, obeying instructions, and respectfully serving. As stated in 'Compendium of Precious Qualities': 'Therefore, those who seek supreme Bodhi should, with strong intention and wisdom, surely subdue pride. Just as the sick rely on a doctor for healing, one should rely on a virtuous friend without negligence.' Subsequently, cultivate the perception of teachings as medicine: Just as a patient cherishes the medicine prescribed by the doctor, one should highly value the instructions and subsequent teachings of the Dharma speaker, cherish them with great effort, and not waste them through forgetting, etc. When diligently practicing, one should cultivate the perception of practice as healing: Just as a patient sees that without taking the medicine prescribed by the doctor, the disease cannot be cured and therefore takes it, one should see that without practicing the teachings of the Dharma speaker, attachment and other afflictions cannot be destroyed, and therefore practice diligently. Do not just accumulate many terms without practicing. Just as a leper who has lost his hands and feet will not be changed by taking one or two doses of medicine, we have been afflicted with severe diseases of affliction since beginningless time, and it is not enough to practice the meaning of the teachings only once or twice. Therefore, one should examine all parts of the path in detail with discriminating wisdom and strive continuously like a flowing river. As the great scholar Chandra Gomi said in 'Praise of Confession': 'However, the mind is always confused, and for a long time has been relying on disease. For a leper who has lost his hands and feet, what good does it do to take a few doses of medicine?' Therefore, it is very important to have the perception of oneself as a patient. If one has this perception, other perceptions will also arise. If it remains only in words, one will not practice the meaning of the teachings for the sake of eliminating afflictions, but will only remain at the level of listening. This is like finding a doctor but not taking medicine, only focusing on preparing the medicine, and the patient cannot be freed from the disease. As stated in the 'King of Samadhi Sutra': 'People are sick, their bodies suffer, and sometimes they cannot be freed for many years. They are troubled by disease for a long time, and seek a doctor to cure the disease. Seeking again and again, they find a doctor who is skilled in medicine. The doctor compassionately gives them medicine, saying, 'Take this medicine.' They take many precious medicines,'
།ན་བ་འཚོ་བར་འགྱུར་བའི་སྨན་མི་འཐུང་། །སྨན་པས་མ་ལན་སྨན་གྱིས་མ་ཉེས་ཏེ། །ནད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཉེས་པ་ཡིན། །དེ་བཞིན་བསྟན་པ་འདི་ལ་རབ་བྱུང་སྟེ། །སྟོབས་དང་བསམ་གཏན་དབང་པོ་ཀུན་རིག་ནས། །བསྒོམ་པ་ལ་ནི་མངོན་པར་བརྩོན་མི་བྱེད། །རིགས་པར་མི་བརྩོན་ག་ལ་མྱ་ངན་འདའ། །ཞེས་དང་། ངས་ནི་རབ་ཏུ་བཟང་པོའི་ཆོས་བཤད་ཀྱང་། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཐོས་ནས་ཡང་དག་མ་སྤྱད་ན། །ནད་པ་སྨན་གྱི་རྐྱལ་པ་ཐོགས་པ་དག ། བདག་གི་ནད་ནི་གསོ་བར་མི་ནུས་ 13-2-18a བཞིན། །ཞེས་དང་། སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་། ལུས་ཀྱིས་འདི་དག་སྤྱད་པར་བྱ། །ཚིག་ཙམ་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་འགྲུབ། །སྨན་དཔྱད་བཀླགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། ནད་པ་དག་ལ་ཕན་འགྱུར་རམ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ནན་ཏན་ལ་ནི་ནད་སེལ་བའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ནན་ཏན་ནི། བཤེས་གཉེན་གྱི་གདམས་པའི་བླང་དོར་གྱི་གནས་རྣམས་ལ་ལག་ལེན་དུ་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་བྱེད་པ་ལ་ཤེས་དགོས་ཤིང་། དེ་ལ་ཐོས་དགོས་པ་དང་ཐོས་ནས་ཤེས་པར་བྱས་པའི་དགོས་པའང་བྱེད་པ་ཡིན་པས། ཐོས་པའི་དོན་ལ་ནུས་པ་དང་བསྟུན་པའི་ལག་ལེན་རེ་གནད་དུ་ཆེའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། ཐོས་པའི་ཚོམས་ལས། གལ་ཏེ་ཐོས་པ་མང་གྱུར་ཀྱང་། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལེགས་པར་མི་སྡོམ་ན། །དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕྱིར་སྨད་ཅིང་། །དེ་ཡི་ཐོས་པ་ཕུན་སུམ་མིན། །གལ་ཏེ་ཐོས་པ་ཉུང་གྱུར་ཀྱང་། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལེགས་པར་སྡོམ་བྱེད་ན། །དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕྱིར་བསྔགས་ཤིང་། །དེ་ཡི་ཐོས་པ་ཕུན་སུམ་འགྱུར། །གང་ཞིག་ཐོས་པ་ཉུང་བ་དང་། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལེགས་པར་མི་སྡོམ་པ། །དེ་ནི་གཉི་གའི་ཕྱིར་སྨད་ཅིང་། །དེ་ཡི་བརྟུལ་ཞུགས་ཕུན་སུམ་མིན། །གང་ཞིག་མང་དུ་ཐོས་པ་དང་། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལེགས་པར་སྡོམ་བྱེད་པ། །དེ་ནི་གཉི་གའི་ཕྱིར་བསྔགས་ཤིང་། །དེ་ཡི་བརྟུལ་ཞུགས་ཕུན་སུམ་འགྱུར། །ཞེས་ 13-2-18b དང་། ལེགས་གསུངས་ཐོས་པ་སྙིང་པོར་ཤེས་པ་དང་། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དག་སྙིང་པོར་ཤེས་གྱུར་ཀྱང་། །གང་ཞིག་བག་མེད་བརླང་པོར་བྱེད་པ་དེའི། །ཐོས་དང་ཤེས་པ་དོན་ཆེན་མི་འགྱུར་རོ། །གང་ཞིག་འཕགས་པས་བསྟན་པའི་ཆོས་དགའ་ཞིང་། །དེ་བཞིན་ལུས་དང་ངག་གིས་སྤྱོད་བྱེད་པ། །དེ་དག་བཟོད་ལྡན་གྲོགས་དགའ་དབང་པོ་བསྡམས། །ཐོས་དང་ཤེས་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་འཐོབ། །ཅེས་དང་། ལྷག་བསམ་བསྐུལ་བ་ལས་ཀྱང་། བདག་ནི་སྒྲུབ་ཉམས་ད་ནི་ཅི་བྱ་ཞེས། །འཆི་བའི་དུས་ཚེ་བྱིས་པ་མྱ་ངན་བྱེད། །གཏིང་རྙེད་མ་གྱུར་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་འགྱུར། །སྨྲ་ལ་དགའ་བའི་ཉེས་པ་འདི་དག་གོ ། ཞེས་དང་། གར་ལ་བལྟ་བའི་ཁྲོད་ན་འདུག་པ་ཞིག །དཔའ་བོ་གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་བཞིན། །བདག་ཉིད་ནན་ཏན་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། །སྨྲ་ལ་དགའ་བའི་ཉེས་པ
【現代漢語翻譯】 如同病人不肯服用能治癒疾病的藥物，並非醫生的過失，也非藥物的罪過，而是病人自己的過錯。同樣，對於佛陀的教法，有些人雖然出家為僧，卻在具備力量、禪定、根基和智慧之後，不精進于修行。不精進于正理，又怎能獲得涅槃呢？』 正如我宣說了最為殊勝的佛法，但如果你聽聞后不能如法實踐，就像病人拿著裝滿藥物的袋子，卻無法治癒自己的疾病一樣。』 在《入行論》中也說：『應當以身實踐這些教法，僅僅口說又有何用？僅僅閱讀醫典，又怎能利益病人呢？』 因此，要像對待疾病一樣，努力精進。』這裡所說的精進，就是將善知識所教導的取捨之處付諸實踐。而實踐需要知識，獲得知識需要聽聞，聽聞后明白道理也需要實踐。因此，對於聽聞的內容，盡力去實踐才是最重要的。 正如《聽聞品》中所說：『如果聽聞很多，卻不能很好地守護戒律，這會被戒律所呵責，他的聽聞也就不圓滿。如果聽聞很少，卻能很好地守護戒律，這會被戒律所讚歎，他的聽聞也就圓滿。如果聽聞很少，又不能很好地守護戒律，這會被兩者所呵責，他的行為也不圓滿。如果聽聞很多，又能很好地守護戒律，這會被兩者所讚歎，他的行為也就圓滿。』 又如：『聽聞正法，了知其精髓，禪定修習，了知其精髓，如果放逸散亂，那麼他的聽聞和了知，都將變得毫無意義。如果喜愛聖者所宣說的正法，並且身語如法奉行，那麼他將具足忍耐，喜悅友伴，調伏諸根，獲得聽聞和智慧的圓滿。』 《策勵勝心》中也說：『我修行退步了，現在該怎麼辦呢？』臨終之時，像孩子一樣悲傷哭泣，因為沒有深入瞭解佛法，所以會非常痛苦。這就是喜歡空談的過患。 就像在觀看舞蹈時，只會評論其他勇士的功德一樣，自己卻疏於精進修行，這就是喜歡空談的過患。
【English Translation】 'It is like a sick person who refuses to take medicine that can cure the disease. It is not the fault of the doctor, nor the fault of the medicine, but the fault of the patient himself. Similarly, for the teachings of the Buddha, some people, although ordained as monks, after having strength, meditation, faculties, and wisdom, do not diligently practice. If you do not diligently pursue the right path, how can you attain Nirvana?' 'Just as I have proclaimed the most excellent Dharma, but if you do not practice it after hearing it, it is like a sick person holding a bag full of medicine, but unable to cure his own disease.' It is also said in the Entering the Bodhisattva's Way: 'One should practice these teachings with the body. What is the use of merely speaking? Just reading medical texts, will it benefit the sick?' Therefore, one should strive diligently as if treating a disease.' The diligence mentioned here is to put into practice the points of what to adopt and what to abandon that are taught by the spiritual friend. Practice requires knowledge, and obtaining knowledge requires hearing. Understanding the meaning after hearing also requires practice. Therefore, it is most important to practice what you have heard to the best of your ability. As it is said in the Collection of Teachings: 'If one hears a lot but does not keep the precepts well, this will be blamed by the precepts, and his hearing will not be complete. If one hears little but keeps the precepts well, this will be praised by the precepts, and his hearing will be complete. If one hears little and does not keep the precepts well, this will be blamed by both, and his conduct will not be complete. If one hears a lot and keeps the precepts well, this will be praised by both, and his conduct will be complete.' Also: 'Hearing the Dharma, knowing its essence, meditating, knowing its essence, if one is negligent and distracted, then his hearing and knowing will become meaningless. If one loves the Dharma taught by the noble ones, and practices it with body and speech, then he will be patient, joyful with companions, subdue his senses, and attain the perfection of hearing and wisdom.' It is also said in Encouraging the Excellent Mind: 'My practice has declined, what should I do now?' At the time of death, one cries like a child, because one has not deeply understood the Dharma, so one will be very painful. This is the fault of liking to talk idly. Just like when watching a dance, one only comments on the merits of other heroes, but neglects to diligently practice oneself, this is the fault of liking to talk idly.
་འདི་དག་གོ ། ཞེས་དང་། བུ་རམ་ཤིང་ཤུན་སྙིང་པོ་ཅི་ཡང་མེད། །དགའ་བར་བྱ་བའི་རོ་ནི་ནང་ན་འདུག ། ཤུན་པ་ཟོས་པས་མིས་ནི་བུ་རམ་རོ། །ཞིམ་པོ་རྙེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ༑ ། ཇི་ལྟར་ཤུན་པ་དེ་བཞིན་སྨྲ་བ་སྟེ། །རོ་ལྟ་བུ་ནི་འདི་ལ་དོན་སེམས་ཡིན། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྨྲ་ལ་དགའ་སྤངས་ཏེ། །རྟག་ཏུ་བག་ཡོད་བྱོས་ལ་དོན་སོམས་ཤིག ། ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་འདུ་ཤེས་བཞག་པ་ནི། ཆོས་གསུང་བ་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྗེས་སུ་དྲན་ནས་གུས་པ་བསྐྱེད་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་རིང་དུ་གནས་པའི་འདུ་ 13-2-19a ཤེས་བསྐྱེད་པ་ནི། ཆོས་འདི་ལྟ་བུ་མཉན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་འཇིག་རྟེན་ན་རིང་དུ་གནས་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་དུ་སེམས་པའོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་འཆད་པའམ་ཉན་པ་ན་རང་གི་རྒྱུད་ལོགས་སུ་བཞག །ཆོས་ལོགས་སུ་བཤད་པ་དེས་ཅི་བཤད་ཀྱང་གནད་དུ་མི་འགྲོ་བས་རང་གི་རྒྱུད་གཏན་ལ་དབབ་པའི་ཆེད་དུ་ཉན་པ་ཞིག་དགོས་སོ། །དཔེར་ན། བྱད་བཞིན་གྱི་ནག་ནོག་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མ་ཡོད་མེད་རྟོག་པར་འདོད་པ་ན་མེ་ལོང་ལ་བལྟས་ནས་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ་དྲི་མ་སེལ་བ་ལྟར། རང་གི་སྤྱོད་པ་སྐྱོན་ཆགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཆོས་ཉན་པ་ན་ཆོས་ཀྱི་མེ་ལོང་དུ་འཆར་ལ། དེའི་ཚེ་བདག་གི་རྒྱུད་འདི་ལྟ་བུར་སོང་ངོ་ཞེས་ཡིད་ལ་གདུང་བ་སྐྱེས་ཏེ། དེ་ནས་སྐྱོན་སེལ་ཞིང་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པས་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སློབ་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། སྐྱེས་པའི་རབས་ལས། བདག་གི་སྤྱོད་པ་ངན་པའི་གཟུགས། །ཆོས་ཀྱི་མེ་ལོང་གསལ་མཐོང་ན། །ཡིད་ལ་གདུང་བ་རབ་སྐྱེས་ཏེ། །བདག་ནི་ཆོས་ལ་ཕྱོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་སུ་ཏ་སའི་བུས་རྒྱལ་སྲས་ཟླ་བ་ལ་ཆོས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཞུས་པ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དེའི་བསམ་པ་ཆོས་ཉན་པའི་སྣོད་དུ་གྱུར་པར་མཁྱེན་ནས་ཆོས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །མདོར་ན་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ། དེ་ཐོབ་པ་ལ་དེའི་རྒྱུ་ལ་བསླབ་དགོས། དེ་ལ་ཤེས་དགོས། དེ་ལ་ཆོས་ 13-2-19b ཐོས་པ་དགོས་པར་སྣང་བས་ཆོས་མཉན་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད། ཐོས་པའི་ཕན་ཡོན་དྲན་པར་བྱས་ཏེ་སྤྲོ་སིང་བ་བྱས་ནས་སྣོད་ཀྱི་སྐྱོན་སྤོང་བ་སོགས་བྱས་ཏེ་མཉན་ནོ། ། ༈ ཆོས་བཤད་པའི་ཚུལ། གཉིས་པ་ཆོས་བཤད་པའི་ཚུལ་ལ་བཞི། ཆོས་བཤད་པའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པ། སྟོན་པ་དང་ཆོས་ལ་རིམ་གྲོ་བསྐྱེད་པ། བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟ་བུས་བཤད་པ། ཡུལ་གང་ལ་བཤད་པ་དང་མི་བཤད་པའི་ཁྱད་པར་རོ། ། ༈ ཆོས་བཤད་པའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པ། དང་པོ་ནི། རྙེད་བཀུར་དང་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཟང་ཟིང་ལ་མི་བལྟ་བར་ཆོས་སྟོན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཕན་ཡོན་ཆེ་སྟེ། ལྷག་པའི་བསམ་པ་བསྐུལ་བ་ལས། བྱམས་པ། ཉི་ཤུ་པོ་འདི་ནི་ཟང་ཟིང་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་
【現代漢語翻譯】 這些就是了。經中說：『如同甘蔗沒有堅硬的樹皮和髓心，令人喜愛的美味在內部。如果人只吃甘蔗的樹皮，就無法獲得甘蔗的美味。』如同樹皮一樣，言語只是外在的表達；而如同美味一樣，內在的是意義和思想。因此，應當捨棄對言語的執著，經常保持謹慎，深入思考其意義。』 將如來視為殊勝補特伽羅（ व्यक्तिविशेष，vyakti-viśeṣa，特殊的人）的觀念，是爲了憶念說法者薄伽梵（भगवन्，bhagavan，世尊），從而生起恭敬心。生起對佛法長久住世的觀念，是心中想著：『如果聽聞這樣的佛法，能使佛陀的教法長久住世，那該有多好啊！』 此外，在講法或聽法時，要將自己的相續（內心）放在一邊。如果將佛法與自身分割開來，無論講什麼都無法觸及要點，因此需要爲了調伏自己的相續而聽法。例如，想要觀察臉上的黑痣等瑕疵是否存在，需要照鏡子才能知道並去除瑕疵。同樣，當聽聞佛法時，自己的行為過失也會在佛法的鏡子中顯現。那時，心中會因『我的相續竟然變成這樣』而感到痛苦，然後才會開始去除過失、修持功德，從而跟隨佛法的教導。如《本生經》所說：『我的惡行之相，在佛法的明鏡中清晰可見，心中生起極大的痛苦，我將轉向佛法。』這是蘇達薩之子爲了向王子月亮傳授佛法而請求時，菩薩（ बोधिसत्त्व，bodhisattva，覺悟有情）知曉了他的想法已成為聽法的法器，從而宣說了佛法。 總而言之，我應當爲了所有眾生的利益而證得佛果。爲了證得佛果，必須學習其因。爲了學習其因，必須瞭解。爲了瞭解，必須聽聞佛法。因此，應當生起聽法的意願。憶念聽法的利益，心生歡喜，並去除法器的過失等，然後聽聞佛法。 第二，講法的方式有四種：思考講法的利益、對導師和佛法生起恭敬心、以何種發心和行為講法、以及在何處講法和不講法的區別。 第一，不顧及名聞利養等世俗之事而講法，具有極大的利益。《策勵殊勝發心經》中說：『慈氏（ मैत्रेय，maitreya，彌勒），這二十個是不求利養的佛法…』
【English Translation】 These are they. It is said, 'Like sugarcane that has no hard bark or pith, the delightful taste is inside. If people only eat the bark of the sugarcane, they cannot find the sweet taste of the sugarcane.' Like the bark, speech is merely an external expression; and like the taste, the internal is meaning and thought. Therefore, one should abandon attachment to speech, always be mindful, and deeply contemplate its meaning. To regard the Tathagata (तथागत，tathāgata，如來) as a special individual is to cultivate respect by remembering the speaker, the Bhagavan. To cultivate the idea of the Dharma (धर्म，dharma，法) enduring for a long time is to think, 'How wonderful it would be if listening to such Dharma could make the Buddha's teachings endure in the world for a long time!' Furthermore, when teaching or listening to the Dharma, one should set aside one's own continuum (mind). If the Dharma is separated from oneself, no matter what is said, it will not touch the point. Therefore, one needs to listen in order to tame one's own continuum. For example, if one wants to observe whether there are blemishes such as moles on the face, one needs to look in a mirror to know and remove the blemishes. Similarly, when listening to the Dharma, one's own flawed conduct will appear in the mirror of the Dharma. At that time, one will feel pain in one's heart that 'my continuum has become like this,' and then one will begin to remove faults and cultivate virtues, thereby following the teachings of the Dharma. As it says in the Jataka (जातक，jātaka，本生經): 'The image of my evil conduct is clearly seen in the mirror of the Dharma, and great pain arises in my heart, and I will turn to the Dharma.' This is like when the son of Sudasa requested to teach the Dharma to Prince Moon, the Bodhisattva knew that his mind had become a vessel for listening to the Dharma, and then spoke the Dharma. In short, I should attain Buddhahood for the benefit of all sentient beings. To attain that, I must study its cause. To study that, I must understand. To understand, I must hear the Dharma. Therefore, I should generate the intention to listen to the Dharma. Remembering the benefits of listening, I should rejoice and remove the faults of the vessel, and then listen to the Dharma. Secondly, there are four ways of teaching the Dharma: contemplating the benefits of teaching the Dharma, cultivating reverence for the teacher and the Dharma, with what intention and conduct to teach the Dharma, and the distinction between where to teach and where not to teach. First, teaching the Dharma without regard to worldly things such as gain, honor, and fame is extremely beneficial. In the 'Encouragement of Supreme Intention,' it says: 'Maitreya, these twenty are the Dharmas without seeking gain...'
སྦྱིན་པ་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་མི་འདོད་པར་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཕན་ཡོན་ཡིན་ཏེ། ཉི་ཤུ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། དྲན་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་དང་། བློ་གྲོས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་དང་། བློ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་དང་། བརྟན་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཤེས་རབ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དང་། འདོད་ཆགས་ཆུང་བར་འགྱུར་བ་དང་། ཞེ་སྡང་ཆུང་བར་འགྱུར་བ་དང་། གཏི་མུག་ཆུང་བར་འགྱུར་བ་དང་། བདུད་ཀྱིས་དེ་ལ་གླགས་མི་རྙེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་དགོངས་པར་འགྱུར་བ་དང་། མི་མ་ཡིན་པ་རྣམས་དེ་ལ་བསྲུང་བར་འགྱུར་བ་དང་། ལྷ་ 13-2-20a རྣམས་དེ་ལ་གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། མི་མཛའ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་གླགས་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་བ་དང་། དེའི་མཛའ་བཤེས་རྣམས་མི་ཕྱེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཚིག་བཙུན་པར་འགྱུར་བ་དང་། དེས་མི་འཇིགས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཡིད་བདེ་བ་མང་བར་འགྱུར་བ་དང་། མཁས་པས་བསྔགས་པར་འགྱུར་བ་དང་། དེའི་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་དེ་ཡང་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ་བར་འོས་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ཞེས་སོགས་མདོ་སྡེ་དུ་མར་གསུངས་པའི་ཕན་ཡོན་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་མོས་པ་སྐྱེད་པའོ། །དེ་ལ་བརྟན་པ་དང་ལྡན་པ་ནི། བསླབ་བཏུས་འགྱུར་གསར་དུ་མོས་པ་དང་ལྡན་པར་བསྒྱུར་ལ། འགྱུར་རྙིང་ཁ་ཅིག་ལས་བརྟུན་པ་དང་ལྡན་པར་བསྒྱུར་རོ། ། ༈ སྟོན་པ་དང་ཆོས་ལ་རིམ་གྲོ་བསྐྱེད་པ། སྟོན་པ་དང་ཆོས་ལ་རིམ་གྲོ་བསྐྱེད་པ་ནི། རྒྱལ་བའི་ཡུམ་གསུང་བ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་གདན་བཤམས་པ་སོགས་མཛད་པ་ལྟར། ཆོས་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིའང་བཀུར་བའི་ཞིང་ཡིན་པས་ཆོས་ལ་གུས་པ་ཆེན་པོ་དང་སྟོན་པའི་ཡོན་ཏན་དང་བཀའ་དྲིན་རྗེས་སུ་དྲན་ཏེ་གུས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། ༈ བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟ་བུས་བཤད་པ། བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟ་བུས་བཤད་པ་ལ། བསམ་པ་ནི། བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་པའི་འདུ་ཤེས་ལྔ་བཞག་སྟེ། རང་ལ་སྨན་པ་དང་ཆོས་ལ་སྨན་དང་ཆོས་ཉན་པ་ལ་ནད་པ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་རིང་དུ་གནས་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པ་དང་འཁོར་ལ་ 13-2-20b བྱམས་པ་བསྒོམ། གཞན་མཐོ་བར་དོགས་པའི་ཕྲག་དོག་དང་ཕྱི་བཤོལ་བྱེད་པའི་ལེ་ལོ་དང་ཡང་ཡང་འཆད་པས་ངལ་བའི་སྐྱོ་བ་དང་བདག་ཉིད་སྒྲོགས་ཤིང་གཞན་གྱི་སྐྱོན་གླེང་བ་དང་ཆོས་ལ་དཔེ་མཁྱུད་བྱེད་པ་དང་ཟས་གོས་ལ་སོགས་པའི་ཟང་ཟིང་ལ་བལྟ་བ་སྤངས་ཏེ། རང་དང་གཞན་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དུ་བསྟན་པའི་བསོད་ནམས་དེ་ཉིད་བདག་གི་བདེ་བའི་ཡོ་བྱད་དོ་སྙམ་དུ་བསམ་པའོ། །སྦྱོར་བ་ནི། ཁྲུས་བྱས་ཤིང་གཙང་སྦྲ་དང
【現代漢語翻譯】 不求獲得供養和尊敬，而是施予佛法的功德，這二十種功德是什麼呢？ 也就是：變得具有正念，變得具有智慧，變得具有才智，變得具有穩固，變得具有聰慧，變得證悟超越世間的智慧，變得貪慾減少，變得嗔恨減少，變得愚癡減少，魔無法從中找到破綻，諸佛世尊會憶念他，非人會守護他，天神會增加他的光彩，不友善的人無法從中找到破綻，他的朋友們不會分離，言辭變得莊重，他獲得無畏，內心更加安樂，受到智者的讚揚，他的佛法佈施也值得被憶念。等等，要從內心深處生起對眾多經部中所說的功德的信仰。 其中的『具有穩固』，在新譯《學集論》中被翻譯為『具有信仰』，而在一些舊譯本中則被翻譯為『具有堅定』。 對導師和佛法生起恭敬心： 對導師和佛法生起恭敬心，如《聖母經》所說，世尊親自鋪設座位等等。佛法是諸佛也恭敬的福田，因此要對佛法抱有極大的恭敬心，並憶念導師的功德和恩德，從而生起恭敬心。 如何講述發心和行為： 如何講述發心和行為呢？發心方面，確立《海慧請問經》中所說的五種認知：對自己有益，對佛法有益，聽法者如病人，如來如大士，佛法之理長久住世。修持對眷屬的慈愛。斷除因他人高昇而產生的嫉妒，推延懈怠，因反覆講解而產生的疲憊，自我炫耀並談論他人的過失，對佛法吝嗇，以及關注食物、衣物等瑣事。爲了自己和他人證得佛果，認為佛法的功德是自己安樂的來源。 行為方面：沐浴並保持清潔。
【English Translation】 The merit of giving the Dharma without seeking offerings and respect, what are those twenty benefits? They are: becoming mindful, becoming wise, becoming intelligent, becoming stable, becoming sagacious, realizing wisdom that transcends the world, becoming less attached, becoming less hateful, becoming less ignorant, the demons cannot find fault with him, the Buddhas, the Bhagavat, will remember him, non-humans will protect him, the gods will increase his splendor, unfriendly people will not be able to find fault with him, his friends will not be separated, his words will become dignified, he will obtain fearlessness, his mind will have more ease, he will be praised by the wise, and his Dharma giving will also be worthy of being remembered. And so on, from the bottom of one's heart, generate faith in the benefits spoken of in many Sutras. Regarding 'having stability', in the new translation of the 'Compendium of Trainings' it is translated as 'having faith', while in some old translations it is translated as 'having steadfastness'. Generating reverence for the teacher and the Dharma: Generating reverence for the teacher and the Dharma, as stated in the 'Mother Sutra', the Bhagavan himself prepared the seat and so on. The Dharma is a field of merit revered even by the Buddhas, therefore one should have great respect for the Dharma, and remember the qualities and kindness of the teacher, thereby generating reverence. How to explain intention and action: How to explain intention and action? Regarding intention, establish the five perceptions spoken of in the 'Inquiry of Sagaramati': beneficial to oneself, beneficial to the Dharma, the listener of the Dharma is like a sick person, the Tathagata is like a great being, and the principle of the Dharma abides for a long time. Meditate on love for the retinue. Abandon jealousy arising from others' advancement, procrastination and laziness, weariness from repeated explanations, boasting of oneself and talking about others' faults, being stingy with the Dharma, and focusing on trivial matters such as food and clothing. For the sake of oneself and others attaining Buddhahood, think that the merit of the teachings is the source of my happiness. Regarding action: Bathe and maintain cleanliness.
་ལྡན་པས་གོས་གཙང་མ་བགོས་ཏེ་གཙང་ཞིང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ས་ཕྱོགས་སུ་ཆོས་ཀྱི་ཁྲི་དང་སྟན་ལ་འཁོད་ནས། བདུད་ཚར་བཅད་པའི་སྔགས་ཁ་ཏོན་དུ་བཏོན་ན་དེའི་ཁོར་ཡུག་དཔག་ཚད་བརྒྱ་ཚུན་ཆད་དུ་བདུད་དང་བདུད་ཀྱི་རིས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་མི་འོང་ལ། འོངས་ཀྱང་བར་ཆད་བྱ་བར་མི་ནུས་པར་བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་པས་སྔགས་དེ་གདོན་ལ། བཞིན་གྱི་མདངས་རབ་ཏུ་གསལ་བས་དོན་ངེས་པའི་ཡན་ལག་དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་དང་ལུང་དང་ལྡན་པར་བཤད་དེ། དམ་པའི་ཆོས་པདྨ་དཀར་པོ་ལས། མཁས་དེ་རྟག་ཏུ་ཕྲག་དོག་མེད་པར་ནི། །སྣ་ཚོགས་དོན་ལྡན་སྙན་པའི་གཏམ་ཡང་སྟོན། །ལེ་ལོ་དག་ཀྱང་རྣམ་པར་རབ་སྤངས་ནས། །སྐྱོ་བ་སྙམ་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་མི་བྱ། །མཁས་པས་མི་དགའ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས། །བྱམས་པའི་སྟོབས་ནི་འཁོར་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཉིན་མཚན་དུ་ཡང་ 13-2-21a ཆོས་མཆོག་རབ་ཏུ་བསྒོམ། །མཁས་པ་དེས་ནི་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་དཔེས། །འཁོར་རྣམས་མགུ་ཞིང་དེ་བཞིན་དགའ་བར་བྱེད། །དེ་ལ་ནམ་ཡང་འདོད་པ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཟས་དང་སྐོམ་དང་བཟའ་དང་བཅའ་བ་དང་། །གོས་དང་མལ་ཆ་ཆོས་གོས་རྣམས་དང་ནི། །ན་བའི་གསོས་སྨན་དག་ཀྱང་མི་བསམ་སྟེ། །འཁོར་རྣམས་ལ་ནི་ཅི་ཡང་མི་བསླང་ངོ་། །གཞན་དུ་མཁས་པ་རྟག་ཏུ་བདག་ཉིད་དང་། །སེམས་ཅན་འདི་དག་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པར་ཤོག །ཕན་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཆོས་གང་བསྟན་པ་དེ། །བདག་གི་བདེ་བའི་ཡོ་བྱད་ཀུན་སྙམ་སེམས། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ༈ ཡུལ་གང་ལ་བཤད་པ་དང་མི་བཤད་པའི་ཁྱད་པར། ཡུལ་གང་ལ་བཤད་པ་དང་མི་བཤད་པའི་ཁྱད་པར་ནི། འདུལ་བའི་མདོ་ལས། མ་གསོལ་བར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། གསོལ་བ་མ་བཏབ་པར་མི་བཤད་ཅིང་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ལ་ཡང་སྣོད་བརྟག་པ་དང་སྣོད་དུ་ཤེས་ན་མ་གསོལ་བར་ཡང་བཤད་དུ་རུང་བ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པའི་ཆེད་ཀྱི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་ལ་གསོལ་འདེབས་ན། །རབ་རྒྱས་བདག་གིས་མ་བསླབས་ཞེས། །ཐོག་མར་ཚིག་དེ་བརྗོད་པར་བྱ། །ཁྱོད་ནི་ཤེས་ཤིང་མཁས་ཡིན་ན། བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་མདུན་དུ་ནི། །བདག་གིས་ཇི་ལྟར་བཤད་ནུས་ཞེས། །ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ། །འཕྲལ་དུ་བརྗོད་པར་མི་བྱ་ཡི། །སྣོད་ལ་བརྟག་པ་བྱས་ནས་བྱ། །གལ་ཏེ་སྣོད་ནི་ཤེས་ 13-2-21b གྱུར་ན། །གསོལ་མ་བཏབ་ཀྱང་བཤད་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་འདུལ་བའི་མདོ་ལས། འདུག་པ་ལ་འགྲེང་སྟེ་ཆོས་མི་བཤད་པར་རོ། །ཉལ་བ་ལ་འདུག་སྟེ་ཆོས་མི་བཤད་པར་རོ། །སྟན་མཐོན་པོ་ལ་འདུག་པ་ལ་སྟན་དམའ་བ་ལ་འདུག་སྟེ་མི་བཤད་པར་རོ། །ངན་པ་དང་བཟང་པོ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །མདུན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་ཕྱི་ནས་འགྲོ་ཞིང་མི་བཤད་པར་རོ། །ལམ་ནས་འགྲོ་བ་ལ་ལམ་གྱི་འགྲམ་ནས་འགྲོ་ཞིང་མི་བཤད་པར་རོ། །མགོ་བོ་
{ "translations": [ "具德者穿著乾淨的衣服，在乾淨且令人愉悅的地方，坐在法座和坐墊上，唸誦降伏魔軍的咒語，那麼在方圓一百由旬（Yojana，印度古代長度單位）之內，魔及其眷屬之神都不會前來，即使來了也無法制造障礙。這是從《大慧海請問經》中所說。因此，那個咒語能驅除邪魔。面容光彩煥發，以確切含義的支分，即比喻、理證和聖言來闡述。", "如《妙法蓮華經》所說：『智者應常無嫉妒，宣說種種具義美妙之語。亦應徹底斷除懈怠，不生疲厭之想。智者應捨棄一切不悅，于眷屬修習慈愛之力。日夜精進修習殊勝之法。智者應以百千萬億之譬喻，令眷屬歡喜，心滿意足。於此永無少許貪慾，不思飲食、飲料、肴膳，衣服、臥具、法衣，以及療病醫藥。對眷屬亦無所求。』", "此外，智者應常作是念：『愿我及一切眾生皆能成就佛果。』為利益世間而宣說之法，皆視為自身安樂之資具。", "講法與不講法的差別：", "關於講法與不講法的差別，《律經》中說：『未經請求，不得說法。』因此，未經請求不得說法，而在請求時，也要觀察根器，如果瞭解是法器，即使未經請求也可以說法。《三摩地王經》中說：『為行法佈施故，若汝向我請，我初應說言，我未曾學此。汝既是智者，于大士之前，我當云何說，汝應如是語。不應立即說，應先觀其器，若知是法器，未請亦應說。』", "此外，《律經》中說：『坐著的人，不應站立著為之說法。』『躺著的人，不應坐著為之說法。』『坐在高座上的人，不應為坐在低座上的人說法。』卑劣和 श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭha，śreṣṭha， श्रेष्ठ) श्रेष्ठ (梵文天城體，śreṣṭ
གཡོགས་པ་དང་བརྫེས་པ་དང་གཟར་བ་དང་གཉའ་གོང་དུ་བསྣོལ་བ་དང་ལྟག་པར་བསྣོལ་བ་ལ་མི་བྱའོ། །མགོ་དོ་ཀེར་ཅན་དང་ཞྭ་གྱོན་པ་དང་ཅོད་པན་ཅན་དང་ཕྲེང་བ་ཅན་དང་དཀྲིས་པ་ལ་མི་བཤད་པར་རོ། །གླང་པོ་ཆེ་དང་རྟ་ཞོན་པ་དང་ཁྱོགས་དང་བཞོན་པའི་སྟེང་ན་འདུག་པ་དང་མཆིལ་ལྷམ་གྱོན་པ་ལ་མི་བཤད་དོ། །ལག་ན་འཁར་བ་དང་གདུགས་དང་མཚོན་དང་རལ་གྲི་དང་དགྲ་ཆ་ཐོགས་པ་དང་གོ་ཆ་གྱོན་པ་ལ་མི་བཤད་པར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་དག་ལས་ལྡོག་པ་ལ་ནི་བཤད་དུ་རུང་སྟེ་མི་ན་བའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། ། ༈ མཇུག་ཏུ་ཐུན་མོང་དུ་བྱ་བའི་ཚུལ། མཇུག་ཏུ་ཐུན་མོང་དུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། བཤད་པ་དང་མཉན་པ་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བ་རྣམས་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་སྨོན་གནས་རྣམས་སུ་འདུན་པ་དྲག་པོས་བསྔོ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་བཤད་ཅིང་ཉན་ན་ཐུན་རེ་ཙམ་ལའང་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཕན་ཡོད་རྣམས་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱུང་ལ། ཆོས་ཉན་བཤད་གནད་དུ་སོང་ 13-2-22a བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་དང་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་མ་གུས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་སྔར་བསགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདག་ཅིང་། གསར་དུ་གསོག་པ་རྣམས་ཀྱང་འཕྲོ་འཆད་པ་དང་། འཆད་པ་དང་ཉན་པའི་ཚུལ་གནད་དུ་སོང་བས་བཤད་པའི་གདམས་ངག་གིས་ཀྱང་རྒྱུད་ལ་ཕན་ཐོགས་པར་འགྱུར་བར་གཟིགས་ནས། སྤྱིར་ན་དམ་པ་སྔ་མ་ཐམས་ཅད་དེ་ལ་ནན་ཏན་མཛད་ཅིང་ཁྱད་པར་དུ་གདམས་ངག་འདིའི་བླ་མ་གོང་མ་རྣམས་ནན་ཏན་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བར་མཛད་དོ། །དེ་ནི་གདམས་པ་ཆེན་པོར་སྣང་སྟེ་འདི་ལ་ངེས་པ་མ་རྙེད་ཅིང་བློ་སྣ་མ་འགྱུར་བས་ཆོས་ཟབ་ལ་རྒྱ་ཆེ་བ་ཇི་ཙམ་བཤད་ཀྱང་ལྷ་བདུད་དུ་བབ་པ་ལྟར་གྱུར་ནས་ཆོས་དེ་ཉིད་ཉོན་མོངས་པའི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་བ་ཆེས་མང་བར་སྣང་ངོ་། །དེ་བས་ན་ཚེས་གཅིག་ནས་འཕྱུགས་ན་བཅོ་ལྔའི་བར་ཞེས་ཟེར་བ་ལྟར་ཡིན་པས། ཉན་པ་དང་བཤད་པ་ལམ་དུ་གཏོང་ཚུལ་འདི་ལ་བློ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་འབད་ནས་འཆད་པ་དང་ཉན་པ་བྱུང་རེས་ཀྱིས་མ་མཐའ་རེ་དང་ལྡན་པར་བྱ་སྟེ། གདམས་པ་སྟོན་པའི་སྔོན་འགྲོའི་མཆོག་ནི་འདི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་ནི་ཚིག་མངས་སུ་དོགས་ནས་གཅེས་གཅེས་རྣམས་བསྡུས་པ་སྟེ་རྒྱས་པར་ནི་གཞན་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གདམས་པའི་སྔོན་འགྲོ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ༄། །གདམས་པ་དངོས་ཀྱིས་སློབ་མ་ཇི་ལྟར་བཀྲི་བའི་རིམ་པ། བཞི་པ་གདམས་པ་དངོས་ཀྱིས་སློབ་མ་ཇི་ལྟར་བཀྲི་བའི་རིམ་པ་ལ་གཉིས། ལམ་གྱི་རྩ་བ་ 13-2-22b བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པའི་ཚུལ་དང་། བསྟེན་ནས་བློ་ཇི་ལྟར་སྦྱང་བའི་རིམ་པའོ། ། ༈ ལམ་གྱི་རྩ་བ་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པའི་ཚུལ། དང་པོ་ལ་གཉིས། ངེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་སྤྲོས་ཏེ་བཤད་པ་དང་། སྐྱོང་ཚུལ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའོ། ། ༈ ངེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་སྤྲོས་ཏེ
【現代漢語翻譯】 不應該在遮蓋物、偽裝物、傾斜物、交叉于頸前或交叉于背後的人面前說法。不應該對頭戴頭巾、帽子、髮冠、花環或纏頭巾的人說法。不應該對騎在大象、馬背上，坐在轎子或車輛上，以及穿著鞋子的人說法。不應該對手中持有枴杖、傘、武器、刀劍、兵器或穿著盔甲的人說法。以上所說，如果反過來，就可以說法，這是指在不生病的情況下。 共同行事之方式。 最後，如何共同行事呢？應該以強烈的意願，將說法和聽法所產生的功德，迴向給暫時和究竟的願望。如果以這樣的方式說法和聽法，即使只是一小段時間，也必定會產生如經文所說的利益。依靠如法地聽法和說法，所有先前積累的不恭敬佛法和說法者的業障都會消除，新產生的業障也會停止增長。由於說法和聽法的方式如法，說法的教誨也能利益自心。總的來說，過去的所有聖者都對此非常重視，特別是這個教誨的歷代上師們更是極其重視。這似乎是一個偉大的教誨，因為如果對此沒有確信，心念沒有轉變，那麼無論講多麼深奧廣大的佛法，都會像天神墮入魔道一樣，佛法本身反而會成為煩惱的助伴。因此，正如俗話所說，『如果第一天就犯錯，那麼直到十五日都會出錯』。所以，有智慧的人應該努力掌握聽法和說法的方式，至少要具備其中之一，因為這是展示教誨的最佳前行。這些因為擔心文字過多而進行了精簡，詳細的內容可以從其他地方瞭解。前行教誨已經講完。 如何以真實的教誨引導弟子的次第。 第四，如何以真實的教誨引導弟子的次第分為兩部分：依止上師作為道路的根本，以及依止后如何修心的次第。 依止上師作為道路的根本。 第一部分分為兩點：爲了生起定解而略作闡述，以及簡略地展示修持的方式。 爲了生起定解而略作闡述。
【English Translation】 One should not speak before those who are covered, disguised, leaning, with arms crossed in front or behind the neck. One should not speak to those wearing headscarves, hats, crowns, garlands, or turbans. One should not speak to those riding elephants, horses, sitting in palanquins or vehicles, or wearing shoes. One should not speak to those holding canes, umbrellas, weapons, swords, armaments, or wearing armor. It is said that if these are reversed, it is permissible to speak, this refers to when one is not ill. The way to act in common at the end. Finally, how to act in common? One should dedicate the merits arising from teaching and listening with strong aspiration to temporary and ultimate wishes. If one teaches and listens to the Dharma in such a way, even for a short time, the benefits as stated in the scriptures will undoubtedly arise. Relying on listening to and teaching the Dharma properly, all previously accumulated karmic obscurations of disrespecting the Dharma and Dharma speakers will be eliminated, and newly arising ones will cease to increase. Because the way of teaching and listening is proper, the instructions of teaching will also benefit the mind. In general, all past holy beings paid great attention to this, and in particular, the previous lamas of this instruction paid extremely great attention. This seems to be a great instruction, because if one does not have conviction in this and one's mind does not change, no matter how profound and vast the Dharma is taught, it will be like a god falling into the realm of demons, and the Dharma itself will become an aid to afflictions. Therefore, as the saying goes, 'If one makes a mistake on the first day, one will make mistakes until the fifteenth.' Therefore, those with wisdom should strive to master the way of listening and teaching, and at least have one of them, because this is the best preliminary for showing the instructions. These have been condensed because of the fear of too many words, and the details should be learned from elsewhere. The preliminary instructions have been taught. How to guide disciples with the actual instructions. Fourth, the order of how to guide disciples with the actual instructions is divided into two parts: relying on the spiritual friend as the root of the path, and the order of how to train the mind after relying on them. Relying on the spiritual friend as the root of the path. The first part is divided into two points: explaining in detail to generate certainty, and briefly showing the way to cultivate. Explaining in detail to generate certainty.
་བཤད་པ། དང་པོ་ནི། སྙིང་པོ་ངེས་པར་བསྡུ་བ་ལས། རིགས་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་དེས། །བཤེས་གཉེན་དམ་པ་བསྟེན་བྱས་ལ། །ཞེས་དང་། པོ་ཏོ་བའི་གསུང་སྒྲོས་དོལ་པས་བསྒྲིགས་པ་ལས་ཀྱང་། མན་ངག་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་འགོ་ནི། །བཤེས་གཉེན་དམ་པ་མི་བཏང་བ་ཡིན། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར། སློབ་མ་ལ་རྒྱུད་ལ་ཡོན་ཏན་སྣ་གཅིག་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱོན་སྣ་གཅིག་འགྲིབ་པ་ཡན་ཆད་བདེ་ལེགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ནི་དམ་པའི་བཤེས་ཡིན་པས་ཐོག་མར་དེ་བསྟེན་པའི་ཚུལ་གལ་ཆེ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས། མདོར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་འཐོབ་ཅིང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་དེ་བཞིན་དུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། ས་དང་། བཟོད་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་། གཟུངས་དང་། སྤོབས་པ་དང་། བསྔོ་བ་དང་སྨོན་ལམ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འཐོབ་ཅིང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི། བླ་མ་ལ་རག་ལས། བླ་མ་རྩ་བར་གྱུར། བླ་མ་ལས་བྱུང་། བླ་མ་སྐྱེ་གནས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དུ་གྱུར། བླ་མས་བསྐྱེད། བླ་མས་སྤེལ། བླ་མ་ལ་བརྟེན། བླ་མ་རྒྱུར་གྱུར་པ་དག་གོ ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། རྣམ་གྲོལ་བསྒྲུབ་པ་ལ་བླ་མ་ལས་གལ་ཆེ་བ་མེད་དེ། ཚེ་ 13-2-23a འདིའི་བྱ་བ་བལྟས་ནས་བྱས་པས་ཆོག་པ་ལ་ཡང་སློབ་མཁན་མེད་པར་མི་འོང་ན་ངན་སོང་ནས་འོངས་མ་ཐག་པ་འགྲོ་མ་མྱོང་བའི་སར་འགྲོ་བ་ལ་བླ་མ་མེད་པར་ག་ན་འོང་གསུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་ཚུལ་ལ་དྲུག ། བསྟེན་བྱ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་མཚན་ཉིད། སྟེན་བྱེད་སློབ་མའི་མཚན་ཉིད། དེས་དེ་ཇི་ལྟར་བསྟེན་པའི་ཚུལ། བསྟེན་པའི་ཕན་ཡོན། མ་བསྟེན་པའི་ཉེས་དམིགས། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བའོ། ། ༈ བསྟེན་བྱ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་མཚན་ཉིད། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པ་ནས་ཐེག་པ་སོ་སོའི་དབང་དུ་བྱས་པ་མང་པོ་ཞིག་གསུངས་ཀྱང་། འདིར་སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ལམ་ལ་རིམ་གྱིས་ཁྲིད་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་འཁྲིད་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཞིག་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། བཤེས་གཉེན་དུལ་བ་ཞི་བ་ཉེར་ཞི་བ། །ཡོན་ཏན་ལྷག་པ་བརྩོན་བཅས་ལུང་གིས་ཕྱུག ། དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་སྨྲ་མཁས་ལྡན། །བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་སྐྱོ་བ་སྤངས་ལ་བརྟེན། །ཞེས་བཤེས་གཉེན་ཆོས་བཅུ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ལ་སློབ་མས་བསྟེན་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་རང་མ་དུལ་བས་གཞན་འདུལ་བ་གནས་མེད་པར་གསུངས་པས་གཞན་འདུལ་བའི་བླ་མ་དེས་ཐོག་མར་རང་གི་རྒྱུད་བཏུལ་བ་ཞིག་དགོས་སོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བཏུལ་བ་ཞིག་དགོས་སྙམ་ན། གང་བྱུང་བྱུང་གི་སྒྲུབ་པ་བྱས་ནས་རྟོགས་ 13-2-23b པའི་ཡོན་ཏན་དུ་མིང་བཏགས་པ་རེ་རྒྱུ
【現代漢語翻譯】 講述： 首先，在《心要決定攝集》中說：『安住于種姓之人，應依止殊勝善知識。』此外，在博朵瓦尊者（Potowa，1027-1105）的多吉（Dolpa）所著的語錄集中也說：『所有竅訣的開端，是不捨棄殊勝善知識。』正如這些所說，對於弟子而言，乃至生起一種功德、減少一種過失，一切安樂的來源都是殊勝的善知識，因此首先依止善知識的方式非常重要。在《菩薩藏》中說：『總之，獲得和圓滿菩薩的一切行持，以及同樣地，獲得和圓滿波羅蜜多、地、忍、三摩地、神通、陀羅尼、辯才、迴向和愿，以及一切佛法，都依賴於上師。上師是根本，上師是來源，上師是生處和生門，上師所生，上師所長，依賴於上師，上師是因。』因此，博朵瓦尊者也說：『要獲得解脫，沒有比上師更重要的了。僅僅是今生的事務，看看做了也就可以了，但沒有老師也是不行的。剛從惡道出來，要去從未去過的地方，沒有上師怎麼行呢？』 如此說來，依止善知識的方式有六種：應依止的善知識的特徵；能依止的弟子的特徵；依止的方式；依止的利益；不依止的過患；以及總結這些要點。 應依止的善知識的特徵： 首先，一般來說，從包括註釋在內的所有經論中，根據不同乘的觀點，已經講述了很多。但這裡要展示的是，逐步引導三士道的善知識，最終引導至成佛之道——大乘的善知識。也就是《經莊嚴論》中所說：『善知識調伏且寂靜，極寂靜，功德超勝且精進，通曉聖教，如實通達且善說，具足慈悲，捨棄厭倦應依止。』因此，弟子必須依止具足十法（dasa dharma）的善知識。也就是說，自己沒有調伏而調伏他人是不可能的，因此要調伏他人，上師首先必須調伏自己的相續。那麼，要如何調伏呢？如果只是隨便修行，然後隨便安立一個證悟的功德之名，那是不行的。
【English Translation】 Explanation: Firstly, in 'The Definitive Essence Collection', it says: 'A person abiding in lineage, should rely on a virtuous spiritual friend.' Also, in the collected sayings of Potowa (1027-1105) compiled by Dolpa, it says: 'The beginning of collecting all instructions is not abandoning the virtuous spiritual friend.' As these say, for a disciple, even the arising of a single quality or the diminishing of a single fault, the source of all well-being is the virtuous spiritual friend, so initially, the manner of relying on them is very important. In the 'Bodhisattva Pitaka', it says: 'In short, obtaining and perfecting all the conduct of a Bodhisattva, and similarly, obtaining and perfecting the pāramitās, bhūmis, kshanti, samādhi, abhijñā, dhāraṇī, pratibhāna, praṇidhāna and all the Buddha-dharmas, depend on the lama. The lama is the root, the lama is the source, the lama arises from, the lama is the birthplace and the source of birth, the lama generates, the lama increases, relies on the lama, the lama is the cause.' Therefore, Potowa also said: 'To accomplish liberation, there is nothing more important than the lama. Even for the tasks of this life, it is enough to look and do, but it is impossible without a teacher. Having just come from the lower realms, going to a place never gone to, how is it possible without a lama?' Thus, there are six ways to rely on a spiritual friend: the qualities of a spiritual friend to be relied upon; the qualities of a student who can rely; how to rely on them; the benefits of relying; the faults of not relying; and summarizing these points. The qualities of a virtuous spiritual friend to be relied upon: Firstly, in general, from all the scriptures and commentaries, many have been spoken according to the views of different vehicles. But here, we are showing a virtuous spiritual friend who gradually leads through the paths of the three types of individuals, and ultimately leads to the path of enlightenment—the Great Vehicle. That is, as stated in the 'Ornament of the Sutras': 'A spiritual friend is tamed, peaceful, extremely peaceful, possessing superior qualities, diligent, rich in scripture, truly realizing that, skilled in speaking, possessing loving-kindness, abandoning weariness, one should rely on them.' Thus, a student must rely on a spiritual friend who possesses ten qualities. That is, it is said that it is impossible to tame others without taming oneself, so to tame others, the lama must first tame their own mindstream. Then, how must they be tamed? If one just practices haphazardly and then arbitrarily names it as a quality of realization, that is not it.
ད་ལ་ཡོད་པས་མི་ཕན་པས་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་སྤྱི་དང་མཐུན་པའི་རྒྱུད་འདུལ་ལུགས་ཤིག་དགོས་ཏེ། དེ་ནི་བསླབ་པ་རིན་པོ་ཆེ་གསུམ་དུ་ངེས་པས་དུལ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་དུལ་བ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་སྟེ། སོ་སོར་ཐར་པ་ལས། རྟག་ཏུ་འབད་པས་བདའ་བ་ཡི། །སེམས་རྟ་ཁ་བླན་དཀའ་བ་ལ། །མཐུན་པའི་གཟེར་རྣོན་བརྒྱ་པ་ཡི། །སྲབ་ནི་སོ་སོར་ཐར་འདི་ཡིན། །ཞེས་པ་དང་། ལུང་རྣམ་འབྱེད་ལས། གདུལ་བྱ་མ་ཐུལ་བ་ཡི་སྲབ་འདི་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རྟ་དམུ་རྒོད་འདུལ་སྦྱོང་མཁན་གྱིས་སྲབ་བཟང་པོས་འདུལ་བ་ལྟར། དབང་པོ་ལོག་པའི་ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྟ་དམུ་རྒོད་ལྟ་བུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་འཇུག་ན་ཚར་གཅོད་ཅིང་། འབད་པ་དུ་མས་བྱ་བར་འོས་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བསླབས་པས་སེམས་ཀྱི་རྟ་དུལ་བར་བྱས་པའོ། །ཞི་བ་ནི། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་སྤྱད་པ་དང་ཉེས་པར་སྤྱད་པའི་འཇུག་ལྡོག་ལ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་བསྟེན་པས་སེམས་ནང་དུ་ཞི་བར་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ་སྐྱེས་པའོ། །ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི། སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་སོ་སོར་དཔྱད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་སྐྱེས་པའོ། །དེ་ལྟར་བསླབ་པ་གསུམ་གྱིས་རྒྱུད་དུལ་བར་བྱས་པའི་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཙམ་དང་ལྡན་པས་མི་ཆོག་གི ། ལུང་གི་ཡོན་ཏན་དང་ཡང་ལྡན་ 13-2-24a དགོས་པས་ལུང་གིས་ཕྱུག་ཅེས་པ་ནི། སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ལ་མང་དུ་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །དགེ་བཤེས་སྟོན་པའི་ཞལ་ནས། ཐེག་ཆེན་གྱི་བླ་མ་བྱ་བ་བཤད་པ་ན་འབྱམས་ཀླས་པར་གོ་བ་སྐྱེད་ལ་ལག་ཏུ་ལེན་པ་ན་བསྟན་པའི་ཐ་མ་ལ་གང་ཕན་དང་ཐད་ཀར་དོན་དུ་གང་འགྱུར་སྟོན་པ་ཞིག་དགོས་གསུང་ངོ་། །དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཆོས་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའམ། ཡང་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པ་གཙོ་བོར་བཟུང་སྟེ། དེ་མེད་ནའང་ལུང་རིགས་ཀྱིས་རྟོགས་པས་ཀྱང་འགྲུབ་གསུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ལུང་རྟོགས་དང་ལྡན་ཡང་སློབ་མ་ལས་དམན་པ་དང་མཉམ་པས་མི་ཆོག་པས་ཡོན་ཏན་ལྷག་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། མཛའ་བཤེས་ཀྱི་ཚོམས་ལས། དམན་པ་བསྟེན་པས་མི་དག་ཉམས་འགྱུར་ཞིང་། །ཐད་ཀར་བབ་པ་བསྟེན་པས་སོ་ན་གནས། །གཙོ་བོ་བསྟེན་པས་དམ་པ་ཐོབ་འགྱུར་བ། །དེ་ཕྱིར་བདག་པས་གཙོར་གྱུར་བསྟེན་པར་བྱ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང་། །ཤེས་རབ་ཆེས་མཆོག་ལྡན་པ་ཡི། །གཙོ་བོ་གང་ཡིན་དེ་བསྟེན་ན། །གཙོ་བོ་བས་ཀྱང་ཆེས་གཙོར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕུ་ཆུང་བས་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་གསན་ཙ་ན་དེ་ལ་ནི་ང་ཡར་བལྟ་བ་ཡིན་གསུང་བ་དང་། མཐའ་བཞིའི་ཞལ་ནས། ང་ནི་རྭ་སྒྲེང་བའི་རྒད་པོ་དེ་རྣམས་ལ་མིག་རྟེན་བྱེད་གསུང་བ་ལྟར། ཡོན་ཏ
【現代漢語翻譯】 因為僅僅擁有財富沒有益處，所以需要一種與普遍的佛教教義相符的調伏傳承。這必然包括三個珍貴的訓練：調伏等三者。其中，調伏是戒律的訓練。《別解脫經》中說：『常以精進勤守護，難制如狂之意馬，百釘利器善調御，別解脫律即韁繩。』《律分別》中說：『此是調伏未調者之韁繩。』正如馴馬師用好的韁繩調伏烈馬一樣，如果感官追逐錯誤的境界，就像烈馬一樣，做不該做的事情，就要加以懲罰；通過多種努力，使之進入該做的事情的戒律訓練，從而調伏心之馬。寂靜是：像這樣，通過對正確和錯誤的行爲了解進退，依靠正念和正知，使心安住于內在的寂靜，生起禪定的訓練。近寂靜是：依靠堪能的止觀，通過對真實意義的分別觀察，生起智慧的訓練。像這樣，僅僅具備通過三個訓練調伏自心的證悟功德是不夠的，還必須具備教證的功德，所以說『精通教法』，即通達三藏等眾多教法。格西仲敦巴說：『在講解大乘上師的行為時，要培養廣闊的理解，但在實踐時，需要指出對末法時期有益、直接成為意義的事情。』證悟本身是：特別指證悟智慧的訓練，即證悟法無我，或者主要是證悟真如實相。即使沒有證悟，通過教理也能實現。像這樣，僅僅具備教證和證悟，但比弟子低下或相等也是不夠的，需要更高的功德。《親友書》中說：『依劣轉退失，依等恒如是，依勝得殊勝，故應依殊勝。』『戒定慧極勝，何者較殊勝，當依彼勝者，勝者勝中勝。』因此，要依止比自己殊勝的上師。博朵瓦尊者經常聽聞大德們的傳記時說：『我總是仰望他們。』嘉瓦瓦尊者說：『我以熱振寺的那些老者為榜樣。』同樣，需要功德。
【English Translation】 Because merely possessing wealth is not beneficial, a Vinaya tradition that aligns with the general teachings of the Buddha is needed. This necessarily includes the three precious trainings: discipline and so on. Among these, discipline is the training of morality. The Pratimoksha Sutra says: 'Always strive with diligence to guard, the mind-horse that is difficult to control, with a hundred sharp nails of conformity, this Pratimoksha is the rein.' The Vinaya-vibhanga says: 'This is the rein for taming the untamed.' Just as a horse trainer tames a wild horse with a good rein, if the senses chase after wrong objects, like a wild horse, doing what should not be done, then punish them; through many efforts, make them enter into the training of morality that should be done, thereby taming the mind-horse. Tranquility is: in this way, by understanding the coming and going of right and wrong actions, relying on mindfulness and awareness, causing the mind to abide in inner tranquility, giving rise to the training of Samadhi. Near tranquility is: relying on a workable Shamatha, through the discriminating observation of the true meaning, giving rise to the training of wisdom. In this way, it is not enough to merely possess the qualities of realization that tame the mind through the three trainings, one must also possess the qualities of scriptural transmission, so it is said 'rich in scripture,' that is, possessing extensive learning in the three pitakas and so on. Geshe Tonpa said: 'When explaining the conduct of a Mahayana lama, one needs to cultivate a broad understanding, but in practice, one needs to point out what is beneficial for the degenerate age and what directly becomes meaningful.' Realization itself is: especially referring to the training of wisdom, that is, realizing the selflessness of phenomena, or mainly realizing Suchness. Even without realization, it can be accomplished through reasoning. In this way, it is not enough to merely possess scriptural transmission and realization, but to be lower or equal to the disciple, one needs higher qualities. The Friendly Letter says: 'By relying on the inferior, one declines and deteriorates; by relying on the equal, one remains the same; by relying on the superior, one attains excellence; therefore, one should rely on the superior.' 'Morality, tranquility, and wisdom are supremely excellent; whichever is more excellent, rely on that excellent one; the excellent one is the most excellent among the excellent.' Therefore, one should rely on a teacher who is more excellent than oneself. When Phuchungwa often heard the biographies of the great ones, he said: 'I always look up to them.' Gyalwawa said: 'I take those old men of Radreng as my example.' Similarly, one needs qualities.
ན་ལྷག་ 13-2-24b པ་ལ་མིག་ཡར་བལྟ་བ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་དྲུག་པོ་དེ་ནི་རང་གིས་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་ནོ། །ལྷག་མ་ནི་གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ཡོན་ཏན་ཏེ། དེ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། ཐུབ་རྣམས་སྡིག་པ་ཆུ་ཡིས་མི་འཁྲུ་ཞིང་། །འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཕྱག་གིས་མི་སེལ་ལ། །ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་གཞན་ལ་སྤོ་མིན་ཏེ། །ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་བསྟན་པས་གྲོལ་བར་མཛད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། གཞན་ལ་ལམ་མ་ནོར་བར་བསྟན་ནས་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་མ་གཏོགས་པ་སྡིག་པ་ཆུས་འཁྲུ་བ་སོགས་བྱར་མེད་དོ། །དེ་ལ་ཆོས་བཞི་ལས། སྨྲ་མཁས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་བཀྲི་བའི་རིམ་པ་ལ་མཁས་ཤིང་དོན་གདུལ་བྱའི་བློ་ལ་སྐྱེལ་བ་ལ་གཟོ་བའོ། །བརྩེ་བ་ནི་ཆོས་སྟོན་པའི་ཀུན་སློང་དག་པ་སྟེ་རྙེད་བཀུར་སོགས་ལ་མི་བལྟ་བར་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ་སྟོན་པའོ། །པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས་སྤྱན་སྔ་ལ། ལི་མོའི་བུ། ཅི་ཙམ་པའི་ཆོས་བཤད་ཅིག་བྱས་ཏེ་ལེགས་སོ་གཅིག་ཀྱང་བདག་གིར་བྱད་མ་མྱོང་། འགྲོ་བ་ཉམ་ཐག་པ་མིན་པ་མེད་གསུང་བ་འདྲ་བ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་པར་གདའ། བརྩོན་བཅས་ནི། གཞན་གྱི་དོན་ལ་སྤྲོ་བ་བརྟན་པའོ། །སྐྱོ་བ་སྤངས་པ་ནི། ཡང་ཡང་འཆད་པས་མི་ངལ་བ་སྟེ་འཆད་པའི་དཀའ་སྤྱད་བཟོད་པའོ། །པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། བསླབ་པ་གསུམ་དང་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་སྙིང་བརྩེ་བ་ལྔ་གཙོ་བོ་ཡིན། ངེད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་ཞང་བཙུན་ཀུན་ལ་མང་དུ་ཐོས་པའང་མེད་སྐྱོ་བ་བཟོད་པའང་མེད་པས་གླ་བོ་དྲིན་དུ་ 13-2-25a གཅགས་པ་རེ་བྱེད་པའང་མེད་དེ་སྔ་མ་ལྔ་ཡོད་པས་དྲུང་ན་སུ་ཡོད་པ་ལ་ཕན། གཉན་སྟོན་ལ་སྨྲ་མཁས་པ་ཡེ་མེད་ཡོན་བཤད་རེ་བྱེད་པའང་འདི་ཀུན་གྱིས་ད་རེས་མི་གོ་སྙམ་པ་ལས་མི་ཤེས་ཏེ་ལྔ་པོ་ཡོད་པས་སུ་ཉེ་བ་ལ་ཕན་གསུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་བསླབ་པ་རྣམས་ལ་བསྒྲུབ་པ་ལྷུར་ལེན་མེད་པར་དེ་དག་གི་བསྔགས་པའམ་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པས་རང་གི་འཚོ་བ་བསྒྲུབ་པ་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་སུ་མི་འོས་ཏེ། ཙན་དན་གྱི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པས་འཚོ་བ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཙན་དན་དོན་དུ་གཉེར་བ་འགའ་ཞིག་གིས་ཁྱོད་ལ་དེ་ཡོད་དམ་ཞེས་སྨྲས་པ་ན་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་འདྲ་བར། དོན་མེད་པར་ཚིག་ཙམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཕྱི་མའི་དུས་ལ་དགེ་སློང་ནི། །སྡོམ་པ་མེད་པ་མང་པོ་དག ། མང་དུ་ཐོས་པ་དག་འདོད་འགྱུར། །ཚུལ་ཁྲིམས་བསྔགས་པ་བརྗོད་བྱེད་ལ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད། །ཅེས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤེས་རབ་རྣམ་གྲོལ་གསུམ་ལའང་དེ་ལྟར་གསུངས་ནས། ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་ལ་ལ་དག ། ཙནྡན་དག་ནི་འདི་འདྲ་སྟེ། །སྤོས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡིད་འོང་ཞེས། །ཙན་དན་དག་གི་ཡོན་ཏན་བརྗོད། །དེ་ནས་མི་གཞན་ལ་ལ་ཡིས། །དེ་ལྟར་བསྔགས་པ་བརྗོད་པ་ཡི། །ཙན་དན་ཅུང་ཟད་བ་སྦེལ་ཏ་མ་ཞེས། །སྐྱ
【現代漢語翻譯】 因此，需要對上師（Guru，梵文，guru，老師）抱有仰慕之情。如此，這六種功德是自己獲得的功德。其餘的是隨順他人的功德。正如所說：『諸佛不以水洗罪，不以手除眾生苦，不將自身之證悟轉移於他者，而是以宣說真諦令眾解脫。』如是，除了不誤導地向他人展示道路並隨順他們之外，沒有用水洗罪等方法。其中，對於四法，善於言說者，精通引導次第，並將意義傳遞到被調伏者的心中。慈愛是指說法者的純淨髮心，不貪圖名利等，而是以慈悲心發起而宣說。博朵瓦（Potowa，人名）曾對賢友（Gyen Sna，人名）說：『里莫之子（Li Mo，地名），即使講了很多法，我也從未將一句『好』據爲己有。需要像說沒有可憐的眾生一樣。』精進是指對利益他人之事具有堅定的熱情。捨棄懈怠是指不因反覆講解而疲倦，能忍受講解的辛勞。博朵瓦（Potowa，人名）曾說：『三學、證悟和慈悲這五者是主要的。我的老師香尊（Zhang Tsun，人名）既沒有廣聞博學，也不能忍受辛勞，因此沒有以恩情來束縛他人，但因為具備前五種功德，所以能利益身邊的人。娘敦（Gnyan Ston，人名）根本不善於言說，只是做一些功德宣講，心裡想的都是『這些人這次聽不懂』，但他具備這五種功德，所以能利益親近他的人。』如此，如果不致力于修行，只是讚歎這些功德，並以此來維持自己的生活，那就不適合成為善知識。就像有些人靠讚歎旃檀（Candana，梵文，candana，檀香）來維持生計，當真正需要旃檀的人問他是否有旃檀時，他卻回答沒有一樣，這隻會變成毫無意義的空話。正如《三昧王經》（Ting Nge Dzin Gyalpo，梵文，Samadhiraja Sutra，定王經）所說：『未來之世，比丘多無戒律，雖多聞然耽著于利養，徒事讚歎持戒之功德，然于持戒實無意樂。』如是，對於三昧、智慧、解脫也同樣如此宣說。譬如有人讚嘆旃檀：『此旃檀香氣襲人，悅人心意。』然後另有人問：『你可有少許旃檀？』
【English Translation】 Therefore, one needs to have a look of admiration towards the Guru (Guru, Sanskrit, guru, teacher). Thus, these six qualities are the qualities one has attained oneself. The remaining qualities are those of following others. As it is said: 'The Buddhas do not wash away sins with water, nor do they remove the suffering of beings with their hands, nor do they transfer their own realization to others, but they liberate beings by teaching the truth.' Thus, apart from showing the path to others without misleading them and following them, there is no method of washing away sins with water, etc. Among them, for the four dharmas, the one who is skilled in speaking is proficient in the order of guiding and is skilled in conveying the meaning to the minds of those to be tamed. Loving-kindness is the pure motivation of the one who teaches the Dharma, not looking at gain and honor, etc., but teaching with love and compassion as the motivation. Potowa (Potowa, personal name) once said to Gyen Sna (Gyen Sna, personal name): 'Son of Li Mo (Li Mo, place name), even if I have taught a lot of Dharma, I have never claimed a single 'good' for myself. It is necessary to speak as if there are no miserable beings.' Diligence means having steadfast enthusiasm for benefiting others. Abandoning discouragement means not being tired of explaining repeatedly, being able to endure the hardships of explaining. Potowa (Potowa, personal name) once said: 'The three trainings, realization, and compassion, these five are the main ones. My teacher Zhang Tsun (Zhang Tsun, personal name) neither had extensive learning nor could he endure hardship, so he did not bind others with kindness, but because he possessed the first five qualities, he could benefit those around him. Gnyan Ston (Gnyan Ston, personal name) was not at all skilled in speaking, he only did some merit preaching, thinking in his mind that 'these people will not understand this time', but because he possessed these five qualities, he could benefit those who were close to him.' Thus, if one does not diligently engage in practice, but only praises these qualities and uses them to maintain one's livelihood, then one is not suitable to be a spiritual friend. Just like some people maintain their livelihood by praising sandalwood (Candana, Sanskrit, candana, sandalwood), when someone who really needs sandalwood asks him if he has sandalwood, he replies that he does not, this will only become meaningless empty talk. As the Samadhiraja Sutra (Ting Nge Dzin Gyalpo, Sanskrit, Samadhiraja Sutra, King of Samadhi Sutra) says: 'In the future, many monks will be without discipline, although they have much learning, they will be attached to gain and honor, they will only praise the merits of keeping the precepts, but they will have no interest in keeping the precepts.' Thus, it is said in the same way for samadhi, wisdom, and liberation. For example, someone praises sandalwood: 'This sandalwood has a fragrant aroma, pleasing to the mind.' Then another person asks: 'Do you have a little sandalwood?'
ེས་བུ་ལ་ལས་དེ་དྲིས་ན། །སྐྱེས་བུ་དེ་ལ་སླར་སྨྲས་པ། །གང་གིས་འཚོ་བར་བྱེད་པ་ཡི། །སྤོས་ཀྱི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པ་དེ། །སྤོས་དེ་ང་ལ་མེད་ཅེས་སྨྲ། །དེ་བཞིན་ 13-2-25b རྣལ་འབྱོར་མི་བརྩོན་པ། །ཚུལ་ཁྲིམས་བསྔགས་པས་འཚོ་བ་དག །ཕྱི་མའི་དུས་ན་འབྱུང་འགྱུར་ཏེ། །དེ་དག་ལ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་མེད། །ཅེས་ལྷག་མ་གསུམ་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་གྲོལ་བསྒྲུབ་པའི་བླ་མ་ནི་གཏན་གྱི་འདུན་མའི་རྩ་བ་ཡིན་པས། བླ་མ་བསྟེན་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དེ་དག་ཤེས་པར་བྱས་ལ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་འཚོལ་བ་ལ་འབད་པར་བྱ་ཞིང་། སློབ་མ་བསྟེན་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་དག་ཤེས་པར་བྱས་ནས་མཚན་ཉིད་དེ་དག་དང་ལྡན་པར་བྱ་བ་ལ་འབད་དོ། །དུས་ཀྱི་དབང་གིས་ཡོན་ཏན་དེ་དག་ཚང་བར་རྙེད་པ་དཀའ་བས་དེ་ལྟར་མ་རྙེད་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས། ཇི་ལྟར་འཁོར་ལོ་གཅིག་པའི་ཤིང་རྟ་ནི། །རྟ་དང་ལྡན་ཡང་ལམ་དུ་མི་འགྲོ་ལྟར། །དེ་བཞིན་བསྒྲུབ་པ་ཡི་ནི་གྲོགས་མེད་ན། །ལུས་ཅན་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་བློ་ལྡན་གཟུགས་བཟང་གཙང་སྦྲ་ཆེ། །རིགས་ནི་བཙུན་ཞིང་ཆོས་ལ་གཞོལ་བ་དང་། །སྤོབས་པ་ཆེ་ཞིང་དཔའ་ལ་དབང་པོ་དུལ། །སྙན་པར་སྨྲ་ཞིང་སྦྱིན་ཕོད་སྙིང་རྗེ་ཅན། །བཀྲེས་དང་སྐོམ་དང་ཉོན་མོངས་བཟོད་པ་དང་། །བྲམ་ཟེ་དང་ནི་ལྷ་གཞན་མཆོད་མི་བྱེད། །བསྒྲིན་ཅིང་གཟོ་ལ་བྱས་པ་གཟོ་བ་དང་། །དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་དད་པ་གྲོགས་པོ་ཡིན། །དེ་ལྟའི་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་ལྡན་པ་དག །རྩོད་པའི་དུས་ན་ཤིན་ཏུ་དཀོན་པས་ན། །ཡོན་ཏན་ཕྱེད་དམ་བཞི་ཆ་བརྒྱད་ཆ་ཅན། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་སྔགས་ 13-2-26a པའི་གྲོགས་པོར་བསྟེན། །ཞེས་གྲོགས་ལ་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་གསུངས་པའི་བརྒྱད་ཆ་ལ་མ་མཐར་གསུངས་ལ། དེ་བླ་མ་ལའང་མཚུངས་སོ་ཞེས་ཇོ་བོ་ཆེན་པོ་གསུང་བར་པོ་ཏོ་བའི་གསུང་སྒྲོས་དོལ་པས་བསྒྲིགས་པ་ལས་བཤད་པས། མཚན་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ཚང་བ་རྣམས་ཀྱི་དཀའ་སླ་ཅི་རིགས་པར་བསྡེབས་པའི་བརྒྱད་ཆ་དང་ལྡན་པ་ལ་མ་མཐར་བྱའོ། ། ༈ སྟེན་བྱེད་སློབ་མའི་མཚན་ཉིད། གཉིས་པ་སྟེན་བྱེད་སློབ་མ་ནི། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། གཟུར་གནས་བློ་ལྡན་དོན་གཉེར་བའི། །ཉན་པོ་སྣོད་ཅེས་བྱ་བར་བཤད། །སྨྲ་པོ་ཡོན་ཏན་རྣམ་གཞན་དུ། །མི་འགྱུར་ཉན་པ་པོ་ལའང་མིན། །ཞེས་ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཉན་པའི་སྣོད་དུ་རུང་བ་དང་དེ་གསུམ་ཚང་ན་ཆོས་སྨྲ་བ་པོའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཡོན་ཏན་དུ་སྣང་གི་སྐྱོན་དུ་སྣང་བར་མི་འགྱུར་ལ། དེར་མ་ཟད་ཉན་པ་པོའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱང་གང་ཟག་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་སྣང་གི་སྐྱོན་དུ་མི་སྣང་བར་གསུངས་ཏེ། སྣོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་དག་མ་ཚང་ན་ཆོས་སྨྲ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཆེས
【現代漢語翻譯】 如果有人問那個人，『你靠什麼生活？』那個人會回答說：『我靠讚美香來生活。』然後說：『我沒有香。』同樣地，不精進的瑜伽士，靠讚美戒律來生活，這在未來的時代會發生，但那些人沒有戒律。』因為其餘三個（指智慧、佈施、忍辱）也以同樣的方式被講述。 因此，成就解脫的上師是永恒願望的根本。所以，想要依止上師的人應該瞭解這些，並努力尋找具足功德的上師。想要依止弟子的上師也應該瞭解這些，並努力使自己具足這些功德。由於時代的原因，很難找到完全具備這些功德的人，如果找不到，該怎麼辦呢？《善臂請問經》中說：『就像只有一個輪子的戰車，即使有馬也無法前進一樣，如果沒有修行的同伴，有情眾生也無法獲得成就。』 『那人應具智慧、相貌端莊、行為清凈，出身高貴且精通佛法，有自信、勇敢且調伏諸根，言語悅耳、慷慨大方且具慈悲心，能忍受飢渴和煩惱，不崇拜婆羅門和其他神祇，感恩圖報，並且信仰三寶，是真正的朋友。』 『在爭鬥的時代，完全具備這些功德的人非常稀少，所以應該依止具備一半、四分之一或八分之一功德的人作為密咒的同伴。』這裡說的是作為同伴的圓滿功德的最低限度是八分之一。喬沃·杰（Jowo Je，尊者阿底峽）也說，這對上師來說也是一樣的。這是多爾瓦（Dolwa）整理的博多瓦（Potowa）的語錄中說的。因此，對於那些被認為是具足功德的人，最低限度應該是具備所有功德的難易程度的八分之一。 依止者的弟子之相 第二，關於依止者的弟子。《四百論》中說：『公正、具智慧、有求知慾的聽者，被稱為法器。』如果具備這三種品質，那麼說法者的功德會顯現為功德，而不會顯現為過失，不僅如此，聽者的功德也會在那個人身上顯現為功德，而不會顯現為過失。如果法器的功德不圓滿，說法的善知識就會顯得……
【English Translation】 If someone asks that person, 'What do you live on?' That person would reply, 'I live on praising incense.' Then say, 'I have no incense.' Likewise, the non-diligent yogi lives on praising discipline, which will happen in future times, but those people have no discipline.' Because the remaining three (referring to wisdom, generosity, and patience) are also told in the same way. Therefore, the lama who accomplishes liberation is the root of the eternal aspiration. So, those who wish to rely on a lama should know these and strive to find one who possesses the qualities. Those who wish to rely on disciples should also know these and strive to possess those qualities. Due to the times, it is difficult to find those who fully possess these qualities. If one cannot be found, what should be done? As asked by Good Arms: 'Just as a chariot with only one wheel, even with a horse, cannot go on the road, so without a companion in practice, sentient beings will not attain accomplishment.' 'That person should be wise, have a good appearance, be pure in conduct, be of noble birth and versed in Dharma, be confident, brave, and subdue the senses, speak pleasantly, be generous and compassionate, be able to endure hunger, thirst, and afflictions, not worship Brahmins and other deities, be grateful and repay favors, and have faith in the Three Jewels, a true friend.' 'In the age of strife, it is very rare to find those who fully possess all these qualities, so one should rely on those who possess half, a quarter, or an eighth of the qualities as a companion in mantra.' Here it is said that the minimum for the complete qualities of a companion is one-eighth. Jowo Je (Lord Atisha) also said that it is the same for the lama. This is said in the sayings of Potowa compiled by Dolwa. Therefore, for those who are said to be qualified, the minimum should be one-eighth of the combination of the ease and difficulty of all the qualities. Qualities of a disciple who relies on a teacher Second, regarding the disciple who relies on a teacher. The Four Hundred Verses says: 'An impartial, intelligent, and desirous listener is said to be a vessel.' If one possesses these three qualities, then the qualities of the speaker will appear as qualities and will not appear as faults. Moreover, the qualities of the listener will also appear as qualities in that person and will not appear as faults. If the qualities of the vessel are not complete, the virtuous friend who speaks the Dharma will appear...
་ཡོངས་སུ་དག་ཀྱང་ཉན་པ་པོའི་སྐྱོན་གྱི་དབང་གིས་སྐྱོན་ཅན་དུ་འཛུད་ལ། འཆད་པ་པོའི་སྐྱོན་ཡང་ཡོན་ཏན་དུ་འཛིན་པར་འགྲེལ་པ་ལས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་བཤེས་གཉེན་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཚང་བ་ཞིག་རྙེད་ཀྱང་དེ་ལ་དེར་ངོ་ཤེས་པ་དཀའ་བས་དེར་ཤེས་ནས་བསྟེན་པ་ལ་མཚན་ཉིད་འདི་དག་ཚང་དགོས་སོ། །དེ་ལ་གཟུ་བོར་གནས་ 13-2-26b པ་ནི། ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པ་སྟེ་དེ་ཡོད་ན་དེས་བསྒྲིབས་ནས་ཡོན་ཏན་མི་མཐོང་བས་ལེགས་པར་བཤད་པའི་དོན་མི་རྙེད་དེ། དབུ་མའི་སྙིང་པོ་ལས། ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བས་སེམས་གདུངས་པས། །ཞི་བ་ནམ་ཡང་རྟོགས་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཕྱོགས་ལྷུང་ནི། རང་གི་ལུགས་ལ་ཆགས་པ་དང་གཞན་གྱི་ཆོས་ལུགས་ལ་ཞེ་སྡང་བའོ། །དེ་འདྲ་བ་དེ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་བརྟགས་ནས་དོར་དགོས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སོ་སོར་ཐར་པ་ལས། རང་གི་འདོད་པ་བཏང་སྟེ་མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་གྱི་གཞུང་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པ་དང་གུས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་གམ་སྙམ་ན་གཟུ་བོར་གནས་ཀྱང་ལེགས་བཤད་ལམ་ཡང་དག་པ་དང་ཉེས་བཤད་ལམ་ལྟར་སྣང་གཉིས་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་བློའི་མཐུ་མེད་ན་སྣོད་དུ་མི་རུང་བས་དེ་གཉིས་གོ་བའི་བློ་དང་ལྡན་པ་དགོས་ཏེ། དེས་ནི་སྙིང་པོ་མེད་པའི་ཕྱོགས་དོར་ནས་སྙིང་པོ་ལེན་ནོ། །དེ་གཉིས་ཙམ་གྱིས་ཆོག་གམ་སྙམ་ན། དེ་གཉིས་ཡོད་ཀྱང་རི་མོའི་ཆོས་ཉན་ལྟར་མི་རྩོམ་ན་སྣོད་དུ་མི་རུང་བས་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་དགོས་སོ། །འགྲེལ་པ་ལས། ཆོས་དང་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་གུས་པ་དང་ཡིད་གཏོད་པ་གཉིས་བསྣན་ནས་ལྔར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ལ་དོན་གཉེར་ཆེ་བ། ཉན་པའི་ཚེ་ཡིད་ལེགས་པར་གཏོད་པ། ཆོས་དང་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་གུས་པ་ཆེན་པོ་འཇོག་པ། ཉེས་བཤད་དོར་ནས་ལེགས་བཤད་འཛིན་པ་སྟེ་བཞིའོ། །བཞི་པོ་དེའི་མཐུན་ 13-2-27a རྐྱེན་ནི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། འགལ་རྐྱེན་འདོར་བ་ནི་གཟུ་བོར་གནས་པའོ། །བླ་མས་བཀྲིར་རུང་བའི་ཆོས་དེ་རྣམས་ཚང་མ་ཚང་བརྟགས་ལ་ཚང་ན་དགའ་བ་བསྒོམ། མ་ཚང་ན་ཕྱི་མཚུན་ཆོད་དུ་ཚང་བའི་རྒྱུ་ལ་འབད་པར་བྱ་དགོས་པས་རྟེན་གྱི་ཆོས་དེ་དག་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ། དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་ན་རྟོག་དཔྱོད་མི་འཇུག་པས་དོན་ཆེན་པོ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། ། ༈ དེས་དེ་ཇི་ལྟར་བསྟེན་པའི་ཚུལ། གསུམ་པ་དེས་དེ་ཇི་ལྟར་བསྟེན་པའི་ཚུལ་ནི། དེ་ལྟར་སྣོད་དང་ལྡན་པ་དེས་བླ་མ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་མི་ལྡན་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་ལེགས་པར་བརྟག་ལ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་ནོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དགེ་བཤེས་སྟོན་པ་དང་གསང་ཕུ་བ་གཉིས་རྣམ་པར་ཐར་པ་མི་མཐུན་ཏེ། གསང་ཕུ་བ་བླ་མ་མང་སྟེ་བཤད་ཚད་ལ་ཉན་པས་ཁམས་ནས་བྱོན་པའི་ལམ་ཁར་དགེ་བསྙེན་ཞིག་ཆོས་བཤད་ཀྱིན་འ
【現代漢語翻譯】 即使完全純凈，也會因聽者的過失而被視為有過失，而講者的過失也會被視為功德，這是經釋中所說的。因此，即使找到一位具足所有上師特徵的人，也很難認識到他，因此在認識到他之後才依止，必須具足這些特徵。所謂公正，就是沒有偏袒，因為如果有偏袒，就會被其遮蔽而看不到功德，從而無法獲得善說的意義。正如《中觀心要》中所說：『因偏袒而內心痛苦，永遠無法證得寂靜。』偏袒是指對自己的宗派執著，對其他宗派憎恨。必須檢查自己是否具有這種偏袒，並加以捨棄。正如《菩薩戒經》中所說：『應捨棄自己的意願，安住于堪布和阿阇梨的教義，並恭敬之。』僅僅這樣就足夠了嗎？即使公正，如果沒有分辨善說為正道，惡說看似正道的智慧力量，也不能成為法器，因此必須具備理解這兩者的智慧。這樣才能捨棄無意義的方面，而取其精華。僅僅具備這兩點就足夠了嗎？即使具備這兩點，如果像聽圖畫上的佛法一樣不努力，也不能成為法器，因此必須具備強烈的求法之心。經釋中，加上了對佛法和說法者的恭敬和信任，合為五種。因此，對佛法有強烈的求知慾，聽法時全神貫注，對佛法和說法者非常恭敬，捨棄惡說而接受善說，這四點。這四點的順緣是具備智慧，違緣是捨棄偏袒。必須檢查上師是否具足所有這些可以被調伏的法，如果具足就修習歡喜，如果不具足，就要努力創造未來具足的因緣，因此要了解這些所依之法。如果不瞭解這些特徵，就無法進行觀察和辨別，從而失去重大意義。 那麼，如何依止他呢？ 第三，如何依止他的方式是：像這樣，已經成為法器的人，要像前面所說的那樣，好好觀察上師是否具足德相，對於具足德相的上師，要接受佛法的恩賜。但這方面，格西·斯頓巴（dGe-bshes ston-pa）和桑浦瓦（gSang-phu-ba）兩人的解脫方式不同。桑浦瓦的上師很多，聽聞所有的講說，因此從康區來的時候，一位居士正在路邊講法……
【English Translation】 Even if it is completely pure, it will be considered flawed due to the listener's faults, and the speaker's faults will be considered virtues, as stated in the commentary. Therefore, even if you find a spiritual friend who possesses all the qualities, it is difficult to recognize him, so it is necessary to possess these qualities in order to rely on him after recognizing him. To be impartial means to be without bias, because if there is bias, it will obscure the virtues and one will not be able to find the meaning of the well-spoken words. As it is said in 'The Essence of Madhyamaka': 'Tormented by the mind due to bias, one will never realize peace.' Bias is attachment to one's own system and hatred towards other religious systems. One must examine oneself for such bias and abandon it. As it is said in 'The Pratimoksha of the Bodhisattvas': 'Abandoning one's own desires, one should abide in and respect the teachings of the Khenpo and Acharya.' Is that enough? Even if one is impartial, if one does not have the power of intelligence to distinguish between well-spoken words as the right path and poorly spoken words that appear to be the right path, one is not a suitable vessel, so it is necessary to have the intelligence to understand both. In this way, one abandons the meaningless aspects and takes the essence. Is it enough to have only these two? Even if one has these two, if one does not strive like listening to Dharma in a painting, one is not a suitable vessel, so it is necessary to have great diligence in seeking the meaning. In the commentary, respect and trust for the Dharma and the speaker of the Dharma are added, making it five. Therefore, one should have great diligence in seeking the Dharma, pay close attention when listening, have great respect for the Dharma and the speaker of the Dharma, and abandon poorly spoken words and accept well-spoken words, these are the four. The favorable condition for these four is to have intelligence, and the condition for abandoning obstacles is to be impartial. One must examine whether the Lama possesses all those Dharmas that can be tamed, and if he does, cultivate joy. If he does not, one must strive to create the causes for him to possess them in the future, so one must know these Dharmas of dependence. If one does not know these characteristics, one will not engage in investigation and analysis, and one will lose great meaning. How then, does one rely on him? Third, the way to rely on him is: In this way, one who has become a vessel should examine well, as mentioned above, whether the Lama possesses the qualities or not, and for the Lama who possesses the qualities, one should receive the grace of the Dharma. However, the two, Geshe Stonpa and Sangpuwa, have different ways of liberation. Sangpuwa had many Lamas and listened to all the teachings, so when he came from Kham, a layperson was teaching Dharma on the road...
དུག་པ་ལའང་མཉན་པས། འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་ཉན་པ་སྟངས་ཞན་བྱས་པས་ཁྱེད་རྣམས་དེ་སྐད་མ་ཟེར་ང་ལ་ཕན་པ་གཉིས་བྱུང་གསུང་སྐད། དགེ་བཤེས་སྟོན་པ་བླ་མ་ཉུང་སྟེ་ལྔ་ལས་མེད་པ་ལ་པོ་ཏོ་བ་དང་སྒོམ་པ་རིན་ཆེན་བླ་མ་གཉིས་ཀྱིས་དེ་གཉིས་གང་ལེགས་བཀའ་བགྲོས་པ་ལ། བློ་མ་སྦྱངས་པས་སྐྱོན་མཐོང་ཞིང་མ་དད་པ་སྐྱེ་བའི་རིང་ལ་དགེ་བཤེས་སྟོན་པའི་ལུགས་དེ་ལེགས་པར་ཁ་འཆམ་པས་དེ་ལྟར་བྱ་གསུང་བ་དེ་ཤིན་ཏུ་མད་པར་སྣང་བས་དེ་ལྟར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བཀའ་དྲིན་ 13-2-27b མནོས་པ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་གདམས་ངག་གིས་བློ་ལེགས་པར་འཁྲིད་པའི་བཤེས་གཉེན་དེ་ཇི་ལྟར་བསྟེན་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས། བསམ་པས་བསྟེན་པའི་ཚུལ་དང་། སྦྱོར་བས་བསྟེན་པའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ བསམ་པས་བསྟེན་པའི་ཚུལ། དང་པོ་ལ་གསུམ། བསྟེན་པའི་བསམ་པ་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་རྩ་བ་དད་པ་སྦྱང་བ་དང་། བཀའ་དྲིན་རྗེས་སུ་དྲན་ཏེ་གུས་པར་བྱ་བའོ། ། ༈ བསྟེན་པའི་བསམ་པ་སྤྱིར་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས་སེམས་དགུས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བསྙེན་བཀུར་བར་གསུངས་པ་ནི་བསྟེན་པའི་བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནད་བསྡུས་པའོ། །དེ་དག་ཀྱང་བསྡུ་ན་བཞི་ལས། རང་དབང་དོར་ནས་རང་ཉིད་བླ་མའི་དབང་དུ་གཏོང་བ་ནི། བུ་མཛངས་པ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཏེ། བུ་མཛངས་པ་དེ་བྱ་བ་ལ་རང་དབང་དུ་མི་འཇུག་གི་ཕའི་ངོར་བལྟ་ཞིང་དེའི་དབང་དུ་བཏང་ནས་ངག་བཞིན་བྱེད་པ་ལྟར། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་ངོར་བལྟ་བའོ། །ད་ལྟར་གྱི་སངས་རྒྱས་མངོན་སུམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ཀྱང་། དེས་ཐམས་ཅད་དུ་རང་ཉམས་དོར་ཏེ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དེའི་བློ་བཞིན་དུ་འཇུག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་མཚན་ཉིད་ཚང་བ་ཞིག་ལ་བྱེད་ཀྱི་སུ་རུང་རུང་ལ་སྣ་ཤ་སྦྱིན་དུ་མི་བཏུབ་གསུང་ངོ་། །མཛའ་བ་དེ་སུས་ཀྱང་མི་ཕྱེད་པར་བརྟན་པར་བྱེད་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཏེ། བདུད་དང་སྡིག་གྲོགས་སོགས་ཀྱིས་མི་ཕྱེད་པའོ། །མདོ་དེ་ཉིད་ལས། མཛའ་བ་མི་རྟག་པ་དང་ངོ་མི་རྟག་པ་སྤང་བ་དང་། ཞེས་གསུངས་སོ། །བླ་ 13-2-28a མའི་བྱ་བའི་ཁུར་ཐམས་ཅད་འཁུར་བ་ནི། ས་ལྟ་བུའི་སེམས་ཏེ། ཁུར་ཐམས་ཅད་བསྐུར་བས་ཡོངས་སུ་མི་སྐྱོ་བའོ། །པོ་ཏོ་བས་སྤྱན་སྔའི་གྲྭ་པ་རྣམས་ལ། ཁྱེད་ངའི་དགེ་བཤེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་ལྟ་བུ་དང་ཕྲད་ནས་བཀའ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་ཏུ་ཡོད་པ་བསོད་ནམས་ཆེའོ། །ད་ཁུར་དུ་མི་འགྲོ་བར་རྒྱན་དུ་འགྲོ་བར་གྱིས་ཤིག་གསུང་བ་ལྟར་རོ། །ཁུར་འཁུར་བ་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ལ་དྲུག་ལས། ཁོར་ཡུག་གི་རི་ལྟ་བུའི་སེམས་ནི། སྡུག་བསྔལ་ཅི་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་བསྒུལ་བའོ། །སྤྱན་སྔ་བ་རུག་པ་ན་བཞུགས་ཙ་ན། སྒོམ་པ་ཡོན་ཏན་འབར་གྲང་བ་ཆེས་པས་ཁམས་ཞན་
【現代漢語翻譯】 即使是毒藥，也要傾聽。因為僧眾們不認真聽講，（上師）說：『你們不要那樣說，我從中獲得了兩種利益。』格西（dge bshes，善知識）仲敦巴（ston pa，導師）喇嘛（bla ma，上師）很少，只有五位，其中博朵瓦（po to ba）和貢巴仁欽（sgom pa rin chen）兩位喇嘛討論哪一個更好。結論是，在沒有修習佛法，容易看到缺點併產生不信任感的時候，格西仲敦巴的教法是最好的。因此，應該這樣做。』這似乎非常重要，所以應該這樣做。如此這般領受了恩德，總的來說，特別是通過圓滿的竅訣很好地引導心性的善知識，應該如何依止呢？這方面分為兩種方式：以意樂依止的方式和以行為依止的方式。 以意樂依止的方式 第一方面分為三點：總的來說明依止的意樂；特別修習根本——信心；憶念恩德並恭敬。 總的來說明依止的意樂 第一點是：在《樹幹論》（sdong po bkod pa）中，提到以九種心來承侍和恭敬善知識，這概括了所有依止的意樂的要點。如果將這些歸納起來，有四種：放棄自主，將自己置於上師的掌控之下，就像聰明的孩子一樣。聰明的孩子不會被允許自主行事，而是看父親的臉色，受其掌控，並按照他的話去做。同樣，要看善知識的臉色。在《現在佛現證三摩地經》（da ltar gyi sangs rgyas mngon sum pa'i ting nge 'dzin）中也說：『因此，要完全放棄自己的想法，按照善知識的想法行事。』這裡指的是依止一位具足法相的上師，而不是隨便什麼人都可以親近的。像金剛一樣的心，使友誼牢不可破，任何人都無法離間。不被魔和惡友等所動搖。《該經》中說：『要避免不穩定的友誼和不穩定的面孔。』承擔上師的所有責任，就像大地一樣的心，承擔所有的重擔也不會感到厭倦。博朵瓦對僧眾們說：『你們能遇到像我的格西嘉覺森格（byang chub sems dpa'，菩提薩埵）這樣的人，並按照他的教導去做，真是太有福報了。現在要把承擔責任當作裝飾品，而不是負擔。』承擔責任時應該怎麼做呢？有六種：像周圍的群山一樣的心，無論發生什麼痛苦都不會動搖。當絳巴瓦（spyan snga ba）在熱貢（rug pa）時，貢巴云丹巴（sgom pa yon tan 'bar）因為太冷而身體虛弱。
【English Translation】 Even to poison, one should listen. Because the assembly did not listen attentively, (the master) said, 'Do not say that, I have gained two benefits from it.' The Geshe (dge bshes, spiritual friend) Tonpa (ston pa, teacher) Lama (bla ma, guru) were few, only five. Among them, Potowa (po to ba) and Gompa Rinchen (sgom pa rin chen), the two lamas, discussed which one was better. The conclusion was that when one has not cultivated the mind, is prone to seeing faults and generating distrust, the teachings of Geshe Tonpa are the best. Therefore, it should be done.' This seems very important, so it should be done. Having received such kindness, in general, and especially the spiritual friend who guides the mind well with the complete instructions, how should one rely on him? This is divided into two ways: the way of relying with intention and the way of relying with action. The Way of Relying with Intention The first aspect is divided into three points: generally explaining the intention of relying; especially cultivating the root—faith; remembering the kindness and being respectful. Generally Explaining the Intention of Relying The first point is: In the 'Arrangement of the Tree Trunk' (sdong po bkod pa), it is mentioned that serving and respecting the spiritual friend with nine types of minds, which summarizes the key points of all intentions of relying. If these are summarized, there are four: abandoning independence and placing oneself under the control of the guru, like a clever child. A clever child is not allowed to act independently, but looks to the father's face, is controlled by him, and acts according to his words. Similarly, one should look to the face of the spiritual friend. In the 'Samadhi of the Direct Realization of the Present Buddha' (da ltar gyi sangs rgyas mngon sum pa'i ting nge 'dzin), it is also said: 'Therefore, one should completely abandon one's own thoughts and act according to the mind of the spiritual friend.' This refers to relying on a guru who possesses all the qualities, not just anyone can be approached. A mind like a vajra, making friendship unbreakable, unable to be separated by anyone. Not shaken by demons and bad friends, etc. The sutra says: 'Avoid unstable friendship and unstable faces.' Bearing all the burdens of the guru's activities, a mind like the earth, not becoming weary from bearing all the burdens. Potowa said to the monks in front of him: 'You are very fortunate to have met someone like my Geshe Jangchup Sempa (byang chub sems dpa', Bodhisattva) and be able to act according to his teachings. Now, take on the responsibility as an ornament, not as a burden.' How should one act when bearing the burden? There are six: A mind like the surrounding mountains, not being moved by whatever suffering arises. When Jampa-wa (spyan snga ba) was in Rekong (rug pa), Gompa Yontenbar (sgom pa yon tan 'bar) was weak due to the extreme cold.
ནས་ཇོ་བོ་གཞོན་ནུ་གྲགས་ལ་འགྲོ་འདུག་གི་གྲོས་ཞུས་པས། གནས་མལ་བདེ་བ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཁང་བཟང་དུ་བསྡད་པའང་ཅི་ཙམ་ཞིག་བྱས་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་བཤེས་གཉེན་ལ་བརྟེན་ཅིང་ཆོས་ཉན་པ་ད་རེས་ལས་མ་མྱོང་བ་ཡིན་པས་ཅོག་གེ་སྡོད་ཅིག་གསུང་པ་ལྟར་རོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་བྲན་ལྟ་བུའི་སེམས་ནི། ངན་ལས་ཐམས་ཅད་ཉམས་སུ་བླང་བ་ལ་ཡང་ཡི་མི་འཕྲིག་པར་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། གཙང་དུ་ལོ་པཎ་ཀུན་ལ་གནས་རྫབ་གསེབ་ཅིག་བྱུང་བས་སྟོན་པས་ན་བཟའ་ཐམས་ཅད་གསིལ་ནས་རྫབ་རྣམས་ཕྱགས་ཏེ་ག་ནས་བྱུང་ཆ་མེད་པར་ས་དཀར་སྐམ་པོས་གཡོགས། ཇོ་བོའི་མདུན་ན་མཎྜལ་ཞིག་ཀྱང་གྲུབ་འདུག་པས། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། ཨ་རེ་ཁྱོད་ལྟ་བུ་ཞིག་རྒྱ་གར་ན་ཡང་ཡོད་གསུང་བ་ལྟ་ 13-2-28b བུའོ། །ཕྱག་བདར་བ་ལྟ་བུའི་སེམས་ནི། ང་རྒྱལ་དང་ཆེ་བའི་ང་རྒྱལ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤོང་ཞིང་རང་བླ་མ་ལས་དམའ་བར་འཛིན་པའོ། །དགེ་བཤེས་སྟོན་པའི་ཞལ་ནས། ང་རྒྱལ་གྱི་སྒང་བུ་ལ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆུ་མི་འབྱུང་གསུང་བ་དང་། སྤྱན་སྔའི་ཞལ་ནས། སོས་ཀྱི་དུས་ན་རིའི་རྩེ་མོ་གང་མཐོ་བ་ནས་སྔོ་ཕྱུར་གྱིས་འོང་བར་འདུག་གམ་གཤོང་བུ་གང་དམའ་བ་ནས་འོང་ལྟོས་གསུང་བ་ལྟར་རོ། །ཐེག་པ་ལྟ་བུའི་སེམས་ནི། བླ་མའི་བྱ་བ་ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའ་བའི་ཁུར་ལྕི་བ་རྣམས་ཀྱང་སྤྲོ་བཞིན་དུ་འཛིན་པའོ། །ཁྱི་ལྟ་བུའི་སེམས་ནི། བླ་མས་བརྙས་ཤིང་གཤེ་ཡང་དེ་ལ་མི་ཁྲོ་བ་སྟེ། དགེ་བཤེས་ལྷ་བཟོ་ལ་སྟོད་ལུངས་པས་མཇལ་རེས་ཀྱིས་བཀའ་བབ་འབྱོན་པ་ལ། ལྷ་བཟོའི་སློབ་མ་ཉག་མོ་པས་སློབ་དཔོན་འདི་འོ་སྐོལ་དཔོན་སློབ་ལ་སྡང་བ་ཞིག་འདུག་བྱས་པས། ཁྱོད་ཀྱིས་བཀའ་བཀྱོན་དུ་གོའམ། ཁོ་བོ་ལ་འདིས་འདི་ལྟ་བུ་རེ་མཛད་རེས་ཀྱིས་ཧེ་རུ་ཀས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་འདྲ་རེ་འོང་གསུང་བ་ལྟར་རོ། །བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས་ཀྱང་། གལ་ཏེ་ཆོས་སྨྲ་བ་དག་ཆོས་འདོད་པ་དག་ལ་བརྙས་ཤིང་མི་སེམས་པ་ལྟར་ན་ཡང་དེ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཕྱིར་བསྡོ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ལྷག་པར་ཡང་ཆོས་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང་གུས་ཤིང་མི་སྐྱོ་བས་དེའི་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་བར་གསུངས་སོ། །གྲུ་ལྟ་བུའི་སེམས་ནི། བླ་མའི་བྱ་བ་ལ་ཇི་ཙམ་ཞུགས་ཀྱང་འགྲོ་ཞིང་འོང་བས་མི་སྐྱོ་བའོ། ། ༈ ཁྱད་པར་དུ་རྩ་བ་དད་པ་སྦྱང་བ། གཉིས་པ་རྩ་བ་དད་པ་སྦྱང་བ་ནི། དཀོན་མཆོག་ཏ་ལ་ལའི་གཟུངས་ལས། དད་པ་སྔོན་འགྲོ་མ་ 13-2-29a ལྟར་བསྐྱེད་པ་སྟེ། །ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་བསྲུང་ཞིང་འཕེལ་བར་བྱེད། །དོགས་པ་སེལ་ཞིང་ཆུ་བོ་རྣམས་ལས་སྒྲོལ། །དད་པ་བདེ་ལེགས་གྲོང་ཁྱེར་མཚོན་བྱེད་ཡིན། །དད་པ་རྙོག་པ་མེད་ཅིང་སེམས་དང་བྱེད། །ང་རྒྱལ་སྤོང་ཞིང་གུས་པའི་རྩ་བ་ཡིན། །དད་པ་ནོར་དང་གཏེར་དང་རྐང་པའི་མཆོག ། ལག་པ་བཞིན་དུ་དགེ་སྡུད་རྩ་བ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཆོས་བཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། ག
【現代漢語翻譯】 於是，我向喬沃·瓊努扎（Jowo Jhonnu Drak，尊者名）請示是否可以四處走動。他說：『你住在吉祥的勝利宮殿里也有一段時間了，而且你以前從未像這次這樣依止大乘善知識並聽聞佛法，所以還是安靜地待著吧。』就像這樣。 像奴僕一樣的心，對於所有惡行的承受都不會感到厭煩，而是努力去做。在藏地，羅扎瓦（Lotsawa，譯師）們之間發生了一件不愉快的事情，尊者把所有的衣服都脫下來，把髒東西清理乾淨，然後用乾燥的白土覆蓋，使人不知道是從哪裡來的。在尊者面前也堆積了一個曼茶羅。尊者說：『像你這樣的人，在印度也很難找到。』就像這樣。 像掃帚一樣的心，是徹底拋棄所有傲慢和自大，並且認為自己比上師更低賤。格西·頓巴（Geshe Tonpa，尊者名）說：『在傲慢的山頂上，不會流淌出功德之水。』 堅參瓦（Gyenrawa，尊者名）說：『在春天，看看是從山頂高處先長出綠草，還是從低窪處先長出來。』就像這樣。 像車輛一樣的心，是樂於承擔上師極其困難和沉重的任務。像狗一樣的心，即使被上師輕視和責罵也不會生氣。格西·拉佐（Geshe Lhatso，尊者名）去托隆巴（Todlungpa，地名）那裡輪流拜見並接受教誨。拉佐的弟子娘摩巴（Nyagmopa，人名）說：『這位上師似乎不喜歡我們師徒。』 拉佐說：『你認為這是責罵嗎？他這樣對待我，就像黑汝嘎（Heruka，本尊名）加持我一樣。』就像這樣。 《八千頌般若經》中也說：『即使說法者輕視或不關心求法者，你也不應該因此而退縮，更應該爲了佛法而努力，以恭敬和不懈的精神追隨他。』像船一樣的心，是無論為上師做多少事情，都不會因為來回奔波而感到厭倦。 特別要修習根本的信心。 第二，修習根本的信心。《寶積經》中說：『信心如先導，能生諸功德，守護且增長，除疑渡暴流，信為妙樂城，亦是無濁心，摧伏憍慢幢，是恭敬之本，信如最勝財，亦如摩尼珠，復如兩足行，是積善之基。』《十法經》中也說：『信為施之藏，信為戒之藏，
【English Translation】 Then, I asked Jowo Jhonnu Drak (name of a venerable person) for permission to travel around. He said, 'You have been staying in the auspicious Victory Palace for some time now, and you have never relied on a Mahayana spiritual friend and listened to the Dharma like this time, so stay quietly.' Just like that. A mind like a servant is one that does not tire of enduring all evil deeds, but strives to accomplish them. In Tibet, an unpleasant incident occurred among the Lotsawas (translators). The venerable one took off all his clothes, cleaned up the dirt, and covered it with dry white soil so that no one knew where it came from. A mandala was also piled up in front of the venerable one. The venerable one said, 'A person like you is hard to find even in India.' Just like that. A mind like a broom is one that completely abandons all arrogance and pride, and considers oneself lower than the guru. Geshe Tonpa (name of a venerable person) said, 'On the summit of arrogance, the water of merit does not flow.' Gyenrawa (name of a venerable person) said, 'In spring, see whether the green grass grows first from the high mountain peaks or from the low-lying areas.' Just like that. A mind like a vehicle is one that willingly undertakes the guru's extremely difficult and heavy tasks. A mind like a dog is one that does not get angry even when despised and scolded by the guru. Geshe Lhatso (name of a venerable person) went to Todlungpa (name of a place) to visit and receive teachings in turns. Lhatso's disciple Nyagmopa (name of a person) said, 'This guru seems to dislike us, teacher and disciple.' Lhatso said, 'Do you think this is scolding? When he treats me like this, it's as if Heruka (name of a deity) is blessing me.' Just like that. The 《Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra》 also says: 'Even if the Dharma speaker despises or does not care about those who seek the Dharma, you should not retreat because of this, but should strive for the Dharma and follow him with reverence and perseverance.' A mind like a boat is one that does not get tired of going back and forth no matter how much one does for the guru. Especially cultivate the root of faith. Second, cultivate the root of faith. The 《Tala Samucchaya Sutra》 says: 'Faith is like a guide, it generates all merits, protects and increases them, removes doubts and crosses the torrents, faith is a wonderful city, it is also a pure mind, it subdues the banner of arrogance, it is the root of reverence, faith is like the best wealth, also like a mani jewel, also like two feet, it is the foundation of accumulating virtue.' The 《Ten Dharma Sutra》 also says: 'Faith is the treasury of giving, faith is the treasury of discipline,'
ང་གིས་འདྲེན་པ་ངེས་འབྱུང་ལ། །དད་པ་ཐེག་པའི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་བློ་དང་ལྡན་པའི་མིས། །དད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་བསྟེན། །མ་དད་པ་ཡི་མི་དག་ལ། །དཀར་པོའི་ཆོས་རྣམས་མི་སྐྱེ་སྟེ། །ས་བོན་མེ་ཡིས་ཚིག་པ་ལ། །མྱུ་གུ་སྔོན་པོ་ཇི་བཞིན་ནོ། །ཞེས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་སྒོ་ནས་དད་པ་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞིར་གསུངས་སོ། །ཇོ་བོ་ལ། སྟོན་པས་བོད་ལ་སྒོམ་སྒྲུབ་བྱེད་པ་མང་པོ་ཡོད་པ་ལ་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་བརྙེས་པ་མི་བདོག་ཞུས་པས། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཆེ་སྐྱེས་ཆུང་སྐྱེས་ཐམས་ཅད་བླ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ལ་ཁྱེད་བོད་བླ་མ་ལ་ཐ་མལ་པའི་འདུ་ཤེས་ལས་མེད་ག་ན་སྐྱེ་གསུང་བ་དང་། ཇོ་བོ་ལ། ཨ་ཏི་ཤ་གདམས་ངག་ཞུ་ཞེས་སྐད་ཆེན་པོས་ཞུས་པ་ན། ཧེ་ཧེ་ཁོ་བོ་ལ་རྣ་བ་ཏ་བཟང་པོ་བཟང་པོ་བདོག་སྟེ་མན་ངག་བྱ་བ་དད་པ་ཡིན་དད་པ་དད་པ་གསུང་བ་ལྟར་དད་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་དཀོན་མཆོག་དང་ལས་འབྲས་དང་བདེན་བཞི་ལ་དད་ 13-2-29b པ་མང་དུ་ཡོད་ཀྱང་འདིར་ནི་བླ་མ་ལ་དད་པའོ། །དེ་ཡང་བླ་མ་ལ་སློབ་མས་ཇི་ལྟར་བལྟ་བ་ནི། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བའི་རྒྱུད་ལས། གསང་བ་བའི་བདག་པོ། སློབ་དཔོན་ལ་སློབ་མས་ཇི་ལྟར་བལྟ་བར་བྱ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུའོ། །དེ་ཡི་སེམས་ནི་དེ་ལྟ་ན། །རྟག་ཏུ་དགེ་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལ། །ཕན་པར་བྱེད་པའི་སངས་རྒྱས་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ལ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་སུའང་སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་དགོས་པར་གསུངས་ཤིང་། འདུལ་བ་ནས་ཀྱང་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ཡོད་དོ། །དེ་དག་གི་དོན་ནི། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་ཤེས་པ་ན་དེ་ལ་སྐྱོན་རྟོག་པའི་བློ་མི་འབྱུང་ཞིང་ཡོན་ཏན་སེམས་པའི་བློ་འབྱུང་བ་ལྟར། བླ་མ་ལའང་ཆེད་དུ་བྱས་ཏེ་སྐྱོན་རྟོག་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འདོར་ཞིང་ཡོན་ཏན་རྟོག་པའི་བློ་སྦྱོང་བའོ། །དེ་ཡང་རྒྱུད་དེ་ལས། སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་ཡོན་ཏན་གཟུང་། །སྐྱོན་ནི་ནམ་ཡང་གཟུང་མི་བྱ། །ཡོན་ཏན་བཟུང་ན་དངོས་གྲུབ་འཐོབ། །སྐྱོན་རྣམས་བཟུང་ན་དངོས་མི་འགྲུབ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་བླ་མ་ཡོན་ཏན་ཤས་ཆེ་བ་ཡིན་ཀྱང་དེའི་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཡོད་པའི་ངོས་ནས་བརྟགས་ན་རང་ལ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་གེགས་སུ་འགྱུར་ལ། སྐྱོན་ཤས་ཆེ་བ་ལ་ཡང་སྐྱོན་གྱི་ངོས་ནས་མ་བརྟགས་པར་ཡོན་ཏན་གྱི་ངོས་ནས་དད་པ་སྦྱངས་ན་རང་ལ་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་བླ་མ་ཡིན་ན་སྐྱོན་ཆེ་ཆུང་ཅི་ཡོད་ཀྱང་དེའི་ངོས་ནས་རྟོག་ 13-2-30a པའི་ཉེས་དམིགས་བསམས་ལ་སྤོང་སེམས་མང་དུ་བྱས་ཏེ་དགག་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་བག་མེད་པའམ་ཉོན་མོངས་མང་བ་སོགས་ཀྱི་མ
【現代漢語翻譯】 我說皈依依怙主，信仰是殊勝的乘，因此，有智慧的人，應依隨信仰而行。對於沒有信仰的人，不會生起白凈的善法，如同被火燒焦的種子，不會生出青苗一樣。這是從隨順和違逆兩方面說明了信仰是所有功德的基礎。 有人問覺沃（藏語，尊者的意思）：『如今在西藏有很多修行者，但似乎沒有人獲得特殊的功德。』覺沃回答說：『所有大乘的功德，無論大小，都依賴於上師而生起。但是你們西藏人，只是把上師看作普通人，這樣怎麼能生起功德呢？』還有人問覺沃：『請傳授阿底峽（梵文， अतिśa，Atiśa，極勝）的竅訣。』覺沃大聲回答說：『嘿嘿，我的耳朵很好，所謂的竅訣就是信仰，信仰，信仰！』由此可見，信仰非常重要。總的來說，對三寶（藏語，དཀོན་མཆོག，梵文，रत्नत्रय，ratnatraya，三寶），業果和四諦（藏語，བདེན་བཞི，梵文，चतुर आर्यसत्य，catura āryasatya，四聖諦）的信仰有很多種，但這裡指的是對上師的信仰。 那麼，弟子應該如何看待上師呢？《手金剛灌頂續》中說：『秘密主，弟子應該如何看待上師？』答：『應該像看待佛陀薄伽梵（梵文，Bhagavān，世尊）一樣。如果他的心是這樣，那麼就會恒常生起善法。他將成為利益一切世間的佛陀。』大乘經部中也說，要生起對上師的佛陀之想。律藏中也有類似的說法。這些話的意思是，就像知道某人是佛陀時，就不會生起挑剔其過失的想法，而會生起思念其功德的想法一樣，對於上師，也要特意斷除一切挑剔過失的想法，而修習思念功德的想法。 那部續中還說：『應取上師之功德，切莫取其過失。取功德則得成就，取過失則不得成就。』應該這樣做。即使上師的功德大於過失，如果從他的過失方面去觀察，也會成為自己獲得成就的障礙。即使上師的過失大於功德，如果不從過失方面去觀察，而是從功德方面修習信仰，也會成為自己獲得成就之因。因此，無論自己的上師有什麼樣的過失，都要思維從過失方面觀察的過患，多多生起懺悔之心，加以遮止。如果上師的行為不謹慎或者煩惱很多等情況……
【English Translation】 I say refuge in the Guide, faith is the supreme vehicle. Therefore, a person with wisdom should rely on following faith. For those without faith, white dharmas do not arise, just as green shoots do not grow from seeds burned by fire. This explains that faith is the basis of all qualities from the perspective of following and opposing. Someone asked Jowo (Tibetan, meaning venerable one): 'There are many practitioners in Tibet now, but it seems that no one has attained special qualities.' Jowo replied: 'All the qualities of the Mahayana, whether great or small, arise depending on the Lama. But you Tibetans only regard the Lama as an ordinary person, how can qualities arise?' Someone also asked Jowo: 'Please teach the instructions of Atisha (Sanskrit, अतिśa, Atiśa, Supreme Victory).' Jowo replied loudly: 'Hehe, my ears are very good, the so-called instructions are faith, faith, faith!' From this, it can be seen that faith is very important. In general, there are many kinds of faith in the Three Jewels (Tibetan, དཀོན་མཆོག, Sanskrit, रत्नत्रय, ratnatraya, Three Jewels), karma and its effects, and the Four Noble Truths (Tibetan, བདེན་བཞི, Sanskrit, चतुर आर्यसत्य, catura āryasatya, Four Noble Truths), but here it refers to faith in the Lama. So, how should a disciple view the Lama? The 'Vajrapani Empowerment Tantra' says: 'Lord of Secrets, how should a disciple view the teacher?' Answer: 'Just as one views the Buddha Bhagavan (Sanskrit, Bhagavān, Blessed One). If his mind is like this, then virtuous deeds will always arise. He will become a Buddha who benefits all the world.' The Mahayana Sutras also say that one must generate the thought of the teacher as the Buddha. The Vinaya also has similar statements. The meaning of these words is that just as when one knows someone is a Buddha, one will not have the thought of finding fault with him, but will have the thought of remembering his virtues, so too, with the Lama, one must deliberately abandon all thoughts of finding fault and cultivate the thought of remembering his virtues. That tantra also says: 'Take the qualities of the teacher, never take his faults. Taking qualities, one attains accomplishment, taking faults, one does not attain accomplishment.' This is how it should be done. Even if the Lama's qualities are greater than his faults, if one observes him from the aspect of his faults, it will become an obstacle to one's own attainment of accomplishment. Even if the Lama's faults are greater than his qualities, if one does not observe him from the aspect of his faults, but cultivates faith from the aspect of his qualities, it will become a cause for one's own attainment of accomplishment. Therefore, no matter what faults one's own Lama has, one must think about the faults of observing from the aspect of faults, generate much repentance, and prevent it. If the Lama's behavior is careless or has many afflictions, etc...
ཐུས་སྐྱོན་རྟོག་པ་བྱུང་བའི་ཚེ་ནའང་བཤགས་བསྡམ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་རིམ་གྱིས་མཐུ་ཆུང་ངུར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་སམ་མང་དུ་ཐོས་པའམ་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོད་པ་རྣམས་ལ་བློས་དེའི་ཕྱོགས་བཟུང་ཞིང་ཡོན་ཏན་བསམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་གོམས་པ་ན་སྐྱོན་ཐན་ཐུན་ཡོད་པར་མཐོང་ཡང་བློས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཕྱོགས་འཛིན་པས་དད་པ་ལ་གེགས་སུ་མི་འགྲོ་སྟེ། དཔེར་ན། རང་མི་འདོད་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོན་ཏན་མང་པོ་ཡོད་པར་མཐོང་ཡང་སྐྱོན་མཐོང་བའི་བློ་ཤུགས་དྲག་པས་ཡོན་ཏན་མཐོང་བའི་བློ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་དང་། ཡང་རང་ལ་སྐྱོན་མང་པོ་མཐོང་ཡང་རང་གི་ཡོན་ཏན་སྣ་རེ་མཐོང་བའི་བློ་ཤུགས་དྲག་ན་དེས་སྐྱོན་མཐོང་བའི་བློ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཇོ་བོ་ཆེན་པོ་ལྟ་བ་དབུ་མ་འཛིན་ཅིང་གསེར་གླིང་པ་ལྟ་བ་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་འཛིན་པས་ལྟ་བའི་སྒོ་ནས་མཆོག་དམན་ཡོད་ཀྱང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་སྤྱི་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཐུགས་ཁོང་ལ་བརྟེན་ནས་རྙེད་པས་གསེར་གླིང་པ་བླ་མ་རྣམས་ཀྱི་འགྲན་གྱི་དོ་མེད་དུ་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཡོན་ཏན་གྱི་ངོས་ནས་སེམས་ཤིང་སྐྱོན་གྱི་ངོས་ནས་བརྟག་མི་ཉན་པ་ནི། ཚུལ་འཆལ་སོགས་ཡིན་ཡང་ཚིགས་བཅད་གཅིག་ཙམ་ཉན་པ་ཡན་ཆད་ལ་ཁྱད་པར་ 13-2-30b མེད་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། བླ་མ་བསྟེན་ན་དགེ་བ་འཕེལ་ཞིང་མི་དགེ་བ་འགྲིབ་པར་རྟོགས་པས་མཁན་པོ་ཐོས་པ་ཆེ་བའམ་ཆུང་བའམ་ཤེས་པའམ་མི་ཤེས་པའམ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པའམ་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ལའང་སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་སྟོན་པ་ལ་དགའ་བ་དང་དད་པ་ལྟར་མཁན་པོ་ལའང་དད་པ་དང་དགའ་བར་བྱའོ། །སློབ་དཔོན་རྣམས་ལ་ཞེ་ས་དང་རིམ་གྲོ་བསྐྱེད་དེ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཚོགས་མ་རྫོགས་པ་ནི་རྫོགས་པར་འགྱུར། ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་པ་ནི་སྤོང་བར་འགྱུར་སྙམ་སྟེ་དགའ་བ་དང་རངས་པ་འཐོབ་ཅིང་། དགེ་བའི་ཆོས་ལ་དེ་དང་མཐུན་པར་སྤྱོད་ལ་མི་དགེ་བ་ལ་མི་མཐུན་པར་སྤྱོད་དོ། །ཞེས་དང་། དྲག་ཤུལ་ཅན་གྱིས་ཞུས་པ་ལས་ཀྱང་། ཁྱིམ་བདག །གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལུང་ནོད་པ་དང་ཁ་ཏོན་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བས་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བཟོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པའམ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་གྱི་ཚོགས་གསོག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཚིག་བཞི་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སུ་ལས་མཉན་ཏམ་ལུང་མནོས་སམ་བླངས་པའི་སློབ་དཔོན་དེ་ལ་དེས་ཆོས་ཀྱིས་གུས་པར་བྱའོ། །མིང་དང་ཚིག་དང་ཡི་གེ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དེ་བསྟན་པ་དེ་སྙེད་ཀྱི་བསྐལ་པར་གལ་ཏེ་སློབ་དཔོན་དེ་ལ་གཡོ་མེད་པར་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་དང་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རིམ་གྲོ་དང་བསྙེན་བཀུར་བྱས་ཀྱང་། ཁྱིམ་བད
【現代漢語翻譯】 當發現過失時，應努力懺悔和約束。這樣，過失的力量會逐漸減弱。此外，對於那些具有戒律、廣聞、信心等功德的人，應從內心傾向於他們，並思念他們的功德。這樣習慣后，即使看到他們的缺點，內心也會傾向於功德，不會成為信心的障礙。例如，即使看到自己不喜歡的一方有很多功德，但由於看到缺點的念頭強烈，看到功德的念頭就會被壓倒。同樣，即使看到自己有很多缺點，但如果看到自己哪怕只有一點功德的念頭強烈，那麼這個念頭也會壓倒看到缺點的念頭。此外，雖然覺沃仁波切（Atiśa，阿底峽尊者）持有中觀見，而金洲大師（Serlingpa，蘇瓦爾納德維帕）持有唯識真實現見，從見解的角度來看有高下之分，但由於阿底峽尊者是依靠大乘道次第和菩提心而獲得成就的，因此他認為金洲大師是無人能比的。 從功德的角度思維，不允許從過失的角度觀察，即使是行為不軌之人，聽聞一句偈頌也應無差別對待。如《寶云經》所說：『依止上師，善法增長，惡法減少，因此，對於堪布（Khenpo，親教師），無論其博學與否、智慧與否、持戒與否、破戒與否，都應生起如佛陀般的想法。』應像喜愛和信任佛陀一樣喜愛和信任堪布。應尊敬和侍奉阿阇黎（Acharya，軌範師），依靠他們，未圓滿的菩提資糧得以圓滿，未斷除的煩惱得以斷除，應心生歡喜和喜悅，在善法方面與他們保持一致，在惡法方面與他們背道而馳。』《猛厲請問經》中也說：『居士，如果菩薩爲了聽聞、諷誦而精進，具備佈施、持戒、忍辱、精進、禪定和智慧，或者從任何一位具備菩薩道資糧的老師那裡聽聞、受持或領受了四句偈，那麼他應該以法來恭敬那位老師。』無論那位老師講授了多少名、句、字的偈頌，即使在那麼多的劫中，居士以不諂媚的供養、尊敬和一切供品來侍奉和敬奉那位老師，也是應該的。
【English Translation】 When faults are discovered, one should strive to confess and restrain them. By doing so, the power of the faults will gradually diminish. Furthermore, one should mentally incline towards those who possess qualities such as discipline, extensive learning, and faith, and contemplate their virtues. By becoming accustomed to this, even if one sees their shortcomings, the mind will lean towards their virtues, and it will not become an obstacle to faith. For example, even if one sees many virtues in a side one dislikes, the thought of seeing faults is so strong that it overwhelms the thought of seeing virtues. Similarly, even if one sees many faults in oneself, if the thought of seeing even a single virtue in oneself is strong, then that thought will overwhelm the thought of seeing faults. Moreover, although Jowo Rinpoche (Atiśa) held the Madhyamaka view, and Serlingpa (Suvarnadvipa) held the Cittamatra view of true reality, there is a distinction in terms of view. However, because Atiśa attained realization through relying on the stages of the Great Vehicle path and Bodhicitta, he regarded Serlingpa as unparalleled. One should think in terms of virtues and not examine in terms of faults. Even if someone is immoral, one should treat them without discrimination, even if it's just listening to a single verse. As stated in the 'Cloud of Jewels Sutra': 'By relying on a guru, virtuous qualities increase and non-virtuous qualities decrease. Therefore, one should generate the perception of a teacher towards the Khenpo (preceptor), whether they are learned or not, wise or not, disciplined or not, immoral or not.' One should cherish and trust the Khenpo as one cherishes and trusts the Buddha. One should cultivate respect and service for the Acharya (instructor), and by relying on them, incomplete accumulations of enlightenment will be completed, and unabandoned afflictions will be abandoned. One should feel joy and delight, act in accordance with virtuous qualities, and act contrary to non-virtuous qualities.' Also, in the 'Requested by the Fierce One Sutra': 'Householder, if a Bodhisattva strives to hear and recite, possessing generosity, discipline, patience, diligence, concentration, and wisdom, or if they hear, receive, or take a four-line verse from any teacher who possesses the accumulations of the Bodhisattva path, then they should respect that teacher with the Dharma.' No matter how many names, sentences, and words of verses that teacher has taught, even in so many eons, the householder should serve and honor that teacher with unwavering offerings, respect, and all kinds of worship.
ག །ད་དུང་སློབ་དཔོན་ 13-2-31a ལ་སློབ་དཔོན་དུ་གུས་པར་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མ་ཡིན་ན་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་གུས་པས་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ བཀའ་དྲིན་རྗེས་སུ་དྲན་པ། གསུམ་པ་བཀའ་དྲིན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི། ཆོས་བཅུ་པ་ལས། བདག་ཡུན་རིང་དུ་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཚོལ་བར་བྱེད་པ་དང་། བདག་ཡུན་རིང་དུ་གཏི་མུག་གིས་བསྒྲིབས་ཤིང་གཉིད་ལོག་པའི་སད་བྱེད་དང་། བདག་སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོའི་ནང་དུ་བྱིང་བའི་འབྱིན་བྱེད་དང་། བདག་ལམ་ངན་པར་ཞུགས་པ་ལ་ལམ་བཟང་པོ་སྟོན་བྱེད་དང་། བདག་སྲིད་པའི་བཙོན་རར་བཅིངས་པ་འགྲོལ་བྱེད་དང་། བདག་ཡུན་རིང་པོར་ནད་ཀྱིས་ཉམ་ཐག་པའི་སྨན་པ་དང་། བདག་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་མེས་ཀུན་ཏུ་འབར་བ་ཞི་བར་བྱེད་པའི་ཆར་སྤྲིན་གྱི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་དོ། །ཞེས་པ་དང་། སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས་ཀྱང་། གཞོན་ནུ་ནོར་བཟང་། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་རྣམས་ནི་བདག་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་ལས་སྐྱོབ་པའོ། །ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པའོ། །ལམ་བདེ་བ་དང་མི་བདེ་བ་སྟོན་པའོ། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པས་འདོམས་པའོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ལམ་སྟོན་པའོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གནས་སུ་སྐྱེལ་བའོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོར་འཇུག་པའོ། །དུས་གསུམ་གྱི་ཤེས་བྱའི་རྒྱ་མཚོ་སྟོན་པའོ། །འཕགས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་པའོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི་བདག་གི་དཀར་པོའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འཕེལ་བར་བྱེད་པའོ་ཞེས་རྗེས་སུ་དྲན་ཞིང་ 13-2-31b ངུ་བར་བྱེད། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་དྲན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་རྣམས་ནི་བདག་ཅེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འགོར་སྦྱར་ལ་མདུན་དུ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིད་ལ་བྱས་ཏེ་ངག་ཏུ་ཚིག་དེ་རྣམས་བརྗོད་ཅིང་ཡིད་ལ་དེ་དག་གི་དོན་རྩེ་གཅིག་ཏུ་དྲན་པར་བྱའོ། །མདོ་སྔ་མ་ལའང་ཚིག་དེ་ལྟར་སྦྱར་རོ། །གཞན་ཡང་སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས། འདི་ནི་བདག་གི་དགེ་བཤེས་ཆོས་སྨྲ་བ། །ཆོས་ཀུན་ཡོན་ཏན་ཡོངས་སུ་སྟོན་བྱེད་དེ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་ལམ་ཡོངས་སྟོན་པ། །ཡིན་ཞེས་སེམས་གཅིག་བསམས་ནས་འདིར་འོངས་སོ། །འདི་དག་བསྐྱེད་པས་བདག་གི་མ་ལྟ་བུ། །ཡོན་ཏན་འོ་མ་ལྡུད་པས་མ་མ་འདྲ། །བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ཡིན། །དགེ་བཤེས་འདི་དག་གནོད་པ་རྣམ་པར་ཟློག །རྒ་ཤི་ཐར་བྱེད་སྨན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། །བདུད་རྩིའི་ཆར་འབེབས་ལྷ་དབང་བརྒྱ་བྱིན་འདྲ། །ཟླ་ཉ་ལྟ་བུར་དཀར་པོའི་ཆོས་ཀྱིས་རྒྱས། །ཞི་བའི་ཕྱོགས་སྟོན་ཉི་མ་གསལ་བ་འདྲ། །དགྲ་དང་གྲོགས་ལ་རི་བོ་འདྲ་བ་སྟེ། །རྒྱ་མཚོ་བཞིན་དུ་མི་འཁྲུགས་སེམས་དང་ལྡན། །ཡོངས་སུ་སྐྱོང་དང་མཉན་པ་འདྲ་བ་ཞེས། །དེ་འདྲའི་སེམས་ཀྱིས་ནོར་བཟང་འདིར་འོངས་སོ། །བྱང་ཆུབ་
【現代漢語翻譯】 此外，正如經文所說：『如果對上師的恭敬尚未圓滿，更不用說以非佛法的方式來恭敬了。』 憶念恩德： 第三是憶念恩德。在《十法經》中說：『他是使我長久漂泊輪迴的尋覓者，是喚醒我長久被愚癡矇蔽而沉睡的覺醒者，是從有海中救拔我的救度者，是指引我步入歧途的善道導師，是解脫我被束縛于有牢獄的解脫者，是醫治我久病纏身的醫生，是平息我貪慾等火焰的雨雲。』 在《華嚴經》中也說：『善男子，善知識能救護我等脫離一切惡道，能使我等證悟諸法平等性，能指示我等安樂與不安樂之道，能以普賢行教誡我等，能指示我等通往一切智智之城的道路，能運送我等至一切智智之境，能引導我等進入法界之海，能示現我等三世所知之海，能示現我等聖者之眾的壇城，善知識能使我等一切善法增長。』 如是憶念，乃至哭泣。應如是憶念：將『我』字置於一切句首，心中觀想善知識的形象，口中唸誦這些語句，心中一心憶念它們的含義。前面的經文也應如此運用。 此外，在《華嚴經》中說：『這位是我的善知識，是說法者，是圓滿顯示一切佛法功德者，是圓滿開示菩薩行者。心中一心想著：『他是我的善知識』，因此來到這裡。 因為有他們的養育，我如同母親一般，以功德之乳哺育我，如同母親一般。他們是圓滿修習菩提支分者。這些善知識能遣除違緣。如同使我從衰老和死亡中解脫的醫生，如同降下甘露之雨的帝釋天，如同滿月般以白凈之法增長，如同指示寂靜方向的明亮太陽，對待敵人和朋友如同山王，如同大海般心不散亂。如同養育者和傾聽者一般。』 善男子，以這樣的心來到這裡。
【English Translation】 Furthermore, as it is said, 'If reverence for the master is not yet complete, what need is there to mention reverence in a non-Dharmic way?' Remembering Kindness: The third is remembering kindness. In the 'Ten Dharmas Sutra,' it says: 'He is the seeker who searches for me wandering in samsara for a long time, the awakener who awakens me from a long sleep obscured by ignorance, the rescuer who pulls me out of the ocean of existence, the guide who shows me the good path when I have entered the wrong path, the liberator who frees me bound in the prison of existence, the doctor who heals me exhausted by long illness, and the rain cloud that pacifies the fire of desire and so on.' In the 'Gandavyuha Sutra,' it also says: 'Noble youth, virtuous friends protect me from all the evil realms. They cause me to realize the equality of dharmas. They show me the path of happiness and unhappiness. They instruct me with the conduct of Samantabhadra. They show me the path to the city of all-knowingness. They transport me to the place of all-knowingness. They lead me into the ocean of the realm of dharma. They show me the ocean of knowledge of the three times. They show me the mandala of the assembly of noble ones. Virtuous friends cause all my white dharmas to increase,' thus remembering and even weeping. One should remember in this way: place the word 'I' at the beginning of every sentence, visualize the form of the virtuous friend in your mind, recite these words with your mouth, and single-mindedly remember their meaning in your mind. The previous sutra should also be applied in the same way. Furthermore, in the 'Gandavyuha Sutra,' it says: 'This is my virtuous friend, the speaker of Dharma, the one who fully shows all the qualities of Dharma, the one who fully shows the conduct of the Bodhisattva. Thinking single-mindedly, 'He is my virtuous friend,' therefore I have come here. Because of their nurturing, I am like a mother, nourishing me with the milk of merit, like a mother. They are the ones who fully train in the limbs of enlightenment. These virtuous friends avert obstacles. Like a doctor who liberates me from old age and death, like Indra who pours down the rain of nectar, like the full moon growing with white Dharma, like the bright sun showing the direction of peace, treating enemies and friends like Mount Meru, like the ocean with an unperturbed mind. Like a nurturer and a listener.' Noble youth, I have come here with such a mind.
སེམས་དཔའ་བདག་གི་བློ་སྐྱེད་པ། །སངས་རྒྱས་སྲས་པོ་བྱང་ཆུབ་སྐྱེད་བྱེད་པ། །འདི་དག་བདག་བཤེས་སངས་རྒྱས་བསྔགས་པ་ཞེས། །དེ་ལྟར་དགེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་འདིར་འོངས་སོ། །འཇིག་རྟེན་སྐྱོབ་པས་དཔའ་བོ་ལྟ་བུ་སྟེ། །དེད་དཔོན་ 13-2-32a མགོན་དང་སྐྱབས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན། །འདི་དག་བདག་ལ་བདེ་སྟོབ་མིག་ཡིན་ཞེས། །དེ་འདྲའི་སེམས་ཀྱིས་དགེ་བཤེས་བསྙེན་བཀུར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་ཀྱང་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། ནོར་བཟང་ནི་རང་ལ་འདོན་པ་བསྒྱུར་རོ། ། ༈ སྦྱོར་བས་བསྟེན་པའི་ཚུལ། གཉིས་པ་སྦྱོར་བས་བསྟེན་ཚུལ་ནི། བླ་མ་ལྔ་བཅུ་པ་ལས། འདིར་མང་སྨོས་པ་ཅི་ཞིག་དགོས། །བླ་མ་དགྱེས་བྱེད་གང་ཡིན་བྱ། །མི་མཉེས་བྱེད་ཀུན་སྤང་བ་ནི། །དེ་དང་དེ་ལ་འབད་དེ་བརྟག ། དངོས་གྲུབ་སློབ་དཔོན་རྗེས་འབྲང་ཞེས། །རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་གསུངས་པར། །ཤེས་ནས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །བླ་མ་ཡོངས་སུ་མཉེས་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། མདོར་བསྡུ་ན་མཉེས་པ་བསྒྲུབ་པ་དང་མི་མཉེས་པ་སྤོང་བ་ལ་འབད་པར་བྱེད་བའོ། །མཉེས་པ་བསྒྲུབ་པ་ནི་སྒོ་གསུམ་སྟེ། ཟང་ཟིང་དབུལ་བ་དང་ལུས་ངག་གིས་བསྙེན་བཀུར་བ་དང་བཀའ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། བཀུར་སྟི་རྙེད་པ་དག་དང་རིམ་གྲོ་དང་། །སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། བརྟན་པ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བསྒྲུབ་པ་དེས། །དེ་ཡི་སེམས་ནི་ཡང་དག་མགུ་བར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། ལྔ་བཅུ་པ་ལས། རང་གི་དམ་ཚིག་སློབ་དཔོན་ནི། །སྦྱིན་མིན་བུ་དང་ཆུང་མ་དང་། །རང་སྲོག་གིས་རྟག་བསྟེན་བྱ་ན། །ལོངས་སྤྱོད་གཡོ་བས་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཞེས་དང་། དེ་བྱིན་སངས་རྒྱས་ 13-2-32b ཐམས་ཅད་ལ། །རྟག་ཏུ་ཕུལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དེ་ཕུལ་བསོད་ནམས་ཚོགས་ཡིན་ཏེ། །ཚོགས་ལས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ཡང་ལག་སོར་བའི་ཞལ་ནས། བཟང་པོ་ཡོད་བཞིན་དུ་ངན་པ་འབུལ་ན་དམ་ཚིག་ཉམས་ཏེ་བླ་མ་དེ་ལ་དགྱེས་པའམ་ངན་པ་ལས་མེད་ན་ཉེས་པ་མེད་གསུང་ངོ་། །ལྔ་བཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། མི་ཟད་དེ་ཉིད་འདོད་པ་ཡིས། །ཅུང་ཟད་ཡིད་འོང་གང་དང་གང་། །ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་གྱུར་པ་ཉིད། །དེ་དང་དེ་ནི་བླ་མར་དབུལ། །ཞེས་པ་དང་མཐུན་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་ཡང་སློབ་མའི་ངོས་ནས་ཚོགས་བསག་པའི་མཆོག་ཡིན་པས་དེ་འདྲ་བ་ཞིག་དགོས་ཀྱི། བླ་མའི་ངོས་ནས་དེ་ལ་མི་གཟིགས་པ་ཞིག་དགོས་སོ། །ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། སྒྲུབ་པས་མཉེས་ཀྱི་ཟང་ཟིང་ཅུང་ཟད་ཙམ་ལ་ཡང་མི་བལྟ་བ་ཞིག་ལ་བླ་མ་ཟེར་བ་ཡིན་དེ་ལས་ལྡོག་པས་རྣམ་གྲོལ་བསྒྲུབ་པའི་བླ་མ་མི་འོང་གསུང་ངོ་། །གཉིས་པ་ནི། ཁྲུས་བསྐུ་མཉེ་དྲིལ་ཕྱིས་དང་བསྙུན་གཡོག་སོགས་དང
【現代漢語翻譯】 具足正念的我，爲了生起菩提心， 爲了使佛子生起菩提心， 這些我之善知識，是諸佛所讚歎的， 因此，我懷著善良之心來到這裡。 世間救護者，如同勇士一般， 是導師、怙主和救護。 這些是賜予我安樂之源，是我的眼睛， 因此，我以如此之心親近和恭敬善知識。 如是說。也應以偈頌憶念，諾桑（藏文：ནོར་བཟང་，人名）將此譯為自誦之文。 第二，以行持來依止（善知識）的方式是： 《五十頌》中說：『此處何須多言？應做令上師歡喜之事，所有令不悅之事皆應捨棄，應努力觀察這些。』 如經中所說，『實成就者追隨導師』，『金剛持』，知曉一切事物后，應令上師完全歡喜。 總而言之，應努力做到令（上師）歡喜和捨棄令（上師）不悅之事。令（上師）歡喜有三種方式：以財物供養，以身語承侍，以及如教奉行。 如《經莊嚴論》所說：『以恭敬、利養和服侍，以及修行之門來依止善知識。』 『以恒常奉行所教導之事，能令彼之心完全歡喜。』 其中，第一種是： 《五十頌》中說：『對於自己的誓言上師，即使是兒子、妻子和自己的生命，也應恒常侍奉，更何況是財物受用？』 『以此供養，即是對一切諸佛的恒常供養。以此供養是積聚福德資糧，從資糧中能獲得殊勝成就。』 正如拉索瓦（藏文：ལག་སོར་བ，人名）所說：『明明有好的卻供養不好的，會違犯誓言，如果給上師的不是歡喜的就是不好的，就沒有罪過。』 《五十頌》中也說：『以不盡之慾，對於任何少許悅意之物，極其殊勝之物，都應供養上師。』這似乎與上述觀點一致。 這應從弟子的角度來看，因為這是積聚資糧的殊勝之法，所以需要這樣做。但從上師的角度來看，不應看重這些。 夏惹瓦（藏文：ཤ་ར་བ，人名）說：『所謂上師，是指以修行令其歡喜，不看重任何財物供養的人，與此相反，就不能成為成就解脫的上師。』 第二種是：洗浴、塗油、按摩、擦拭和照料疾病等。
【English Translation】 A mindful one, to generate the mind of enlightenment, To cause the sons of the Buddha to generate the mind of enlightenment, These virtuous friends of mine are praised by all the Buddhas, Therefore, I come here with a virtuous mind. The protector of the world, like a hero, Is the guide, protector, and refuge. These are the source of happiness for me, they are my eyes, Therefore, I approach and respect virtuous friends with such a mind. As it is said. It should also be remembered with verses, and Norzang translated this as a text for self-recitation. Secondly, the way to rely on (a spiritual teacher) through practice is: The Fifty Verses says: 'What need is there to say more here? One should do what pleases the guru, and abandon all that displeases him, and one should diligently observe these things.' As it says in the sutras, 'Those who have attained realization follow the teacher', 'Vajradhara', knowing all things, one should make the guru completely happy. In short, one should strive to please (the guru) and abandon what displeases (the guru). There are three ways to please (the guru): offering wealth, serving with body and speech, and acting according to his instructions. As the Ornament of the Sutras says: 'One should rely on a spiritual friend through respect, offerings, and service, and through the door of practice.' 'By constantly practicing what has been taught, one makes his mind completely happy.' Among them, the first is: The Fifty Verses says: 'For one's own vow guru, even one's son, wife, and one's own life should be constantly served, what need is there to mention wealth and possessions?' 'By giving this, it becomes a constant offering to all the Buddhas. This offering is the accumulation of merit, and from the accumulation, supreme accomplishment is attained.' As Laksorwa said: 'If one offers bad things when there are good things available, one will break the vows. If what is given to the guru is not pleasing or is bad, there is no fault.' The Fifty Verses also says: 'With inexhaustible desire, whatever is slightly pleasing, whatever is extremely excellent, that and that should be offered to the guru.' This seems consistent with the above view. This should be viewed from the disciple's perspective, because it is a supreme method of accumulating merit, so it is necessary to do so. But from the guru's perspective, one should not value these things. Sharawa said: 'A guru is one who is pleased by practice and does not value any material offerings. Conversely, one cannot become a guru who achieves liberation.' The second is: bathing, anointing, massaging, wiping, and caring for illnesses, etc.
་དེའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཇི་ལྟར་གདམས་པ་ལས་མི་འགལ་བར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་པའི་རབས་ལས། ཕན་པའི་ལན་དུ་མཆོད་པ་བྱ་བ་ནི། །བསྒོ་བའི་ཚིག་བཞིན་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བླ་མའི་བཀའ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་དགོས་ན་བླ་མ་དེ་བསྟེན་ན་མི་རིགས་པའི་ལམ་དུ་འཁྲིད་པ་དང་སྡོམ་པ་གསུམ་དང་འགལ་བའི་བྱ་བ་ལ་སྦྱོར་བར་ 13-2-33a བྱེད་ན་དེ་ལྟར་བྱའམ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ནི་འདུལ་བའི་མདོ་ལས། ཆོས་མ་ཡིན་པ་སྨྲ་ན་བཟློག་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས་ཀྱང་། དགེ་བའི་ཆོས་ལ་དེ་དང་མཐུན་བར་སྤྱོད་ལ་མི་དགེ་བ་ལ་མི་མཐུན་པར་སྤྱོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པས། དེའི་བསྒོ་བ་ལ་མི་ཉན་དགོས་སོ། །མི་རིགས་པ་ལ་མི་འཇུག་པ་ནི་སྐྱེས་རབས་བཅུ་གཉིས་པ་ན་གསལ་བར་ཡོད་དོ། །འོན་ཀྱང་དེ་དག་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་དེ་ལ་མི་གུས་པ་དང་བརྙས་པ་དང་སྨོད་པ་སོགས་བྱར་མི་རུང་བས། བླ་མ་ལྔ་བཅུ་པ་ལས། རིགས་པ་ཡིས་ནི་མི་ནུས་ན། །མི་ནུས་དེ་ལ་ཚིག་གིས་སྦྱང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བཤད་སྦྱང་ལེགས་པར་བྱས་ཏེ་མི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བསྟེན་པའི་ཚེ་ཡང་། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། དེ་ཆོས་བགོ་སྐལ་ལ་སྤྱོད་ཡོན་ཏན་ལྡན། །བཤེས་གཉེན་རབ་ཏུ་སྟེན་བྱེད་ཟང་ཟིང་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཆོས་ཀྱི་བགོ་སྐལ་ལ་སྤྱོད་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། ཀུན་དགའ་བོ་སྟོན་པའི་ཞམ་རིང་དུ་བསྐོས་པའི་ཚེ་སྟོན་པས་མི་གསོལ་བའི་ན་བཟའ་འཆང་དུ་མི་འཇུག་པ་དང་སྟོན་པའི་བཤོས་ལྷག་མི་འཚལ་བ་དང་དུས་མེད་པར་སྟོན་པའི་སྤྱན་སྔར་འགྲོར་གནང་ན་སྟོན་པ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་དོ་ཞེས་གཙིགས་པ་བཟུང་བ་དེ་མ་འོངས་པའི་གང་ཟག་ལ་དགོངས་པ་སྟེ། རང་ཅག་ཆོས་ལ་ཅིར་ཡང་མི་བརྩི་བར་ཇ་སུན་རེའི་མཐོ་དམན་ལ་ཐུགས་ལ་བཏགས་མ་བཏགས་ཐམས་ཅད་བརྩི་བ་དེ་ཕུགས་རུལ་བའི་རྟགས་ཡིན་གསུང་ངོ་། ། 13-2-33b དུས་ཇི་ཙམ་དུ་བསྟེན་པ་ནི། པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། ང་ལ་ཏ་རེ་རེ་བྱུང་ན་ཁུར་བསྣན། རེ་རེ་སོང་ན་ཁུར་བྲི་སྟེ་ལོགས་སུ་བསྡད་ན་མི་འོང་བས་ཉེ་རིང་རན་པར་ཡུན་རིང་དུ་བསྲིངས་ནས་བསྒྲུབ་དགོས་པ་ཡིན་གསུང་བ་ལྟར་རོ། ། ༈ བསྟེན་པའི་ཕན་ཡོན། བཞི་པ་བསྟེན་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ལ་ཉེ་བ་དང་། རྒྱལ་བ་རྣམས་དགྱེས་པ་དང་། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མི་ཕོངས་པ་དང་། ངན་འགྲོར་མི་ལྟུང་བ་དང་། ལས་ངན་པ་དང་ཉོན་མོངས་པས་ཐུབ་པར་དཀའ་བ་དང་། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་མི་འགལ་ཞིང་དེ་ལ་དྲན་པ་དང་ལྡན་པས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ཇེ་མཐོ་ཇེ་མཐོར་འགྱུར་ཞིང་། གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དོན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དང་། དེ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བས་
【現代漢語翻譯】 第三，如何做到不違背教誨而修行，這才是最重要的。如《本生經》中說：『以供養回報恩情，就是遵照教誨去修行。』因此，如果必須按照上師的教導去修行，那麼如果所依止的上師引導你走向非理性的道路，或者讓你做違背三戒（別解脫戒、菩薩戒、密乘戒）的事情，那該怎麼辦呢？對此，《律經》中說：『如果說非法，就應該反駁。』《寶云經》中也說：『對於善法，應該隨順而行；對於不善法，應該不隨順而行。』因此，對於上師不合理的教導，不應該聽從。不應該進入非理性的行為，這在《本生經》第十二品中有明確的說明。然而，不能以此為借口，對上師不恭敬、輕蔑或辱罵。如《上師五十頌》中說：『如果理智無法做到，就用言語來糾正。』因此，應該好好地解釋和糾正，不要進入非理性的行為。在這樣依止上師的時候，如《經莊嚴論》中說：『他享用佛法的份額，具足功德，善知識應該依止，而不是爲了財物。』因此，需要一個能夠享用佛法份額的人。博朵瓦（Potowa，1031-1105）說：『阿難（Ananda，釋迦牟尼佛的十大弟子之一）被任命為侍者時，世尊不允許他穿不是世尊穿的衣服，不允許他吃世尊的殘羹剩飯，不允許他隨時出現在世尊面前，認為這是對世尊的侍奉。』這是為未來的人考慮的，而我們現在對佛法毫不重視，只關心茶的好壞，是否被放在心上等等，這都是根子腐爛的跡象啊！』 至於依止的時間長短，博朵瓦說：『我這裡多了一點東西就像增加了負擔，少了一點東西就像減輕了負擔，所以分開是不行的，要保持適當的距離，長期地修行。』 第四，依止的利益：接近佛的果位，諸佛歡喜，不會缺少善知識，不會墮入惡趣，難以被惡業和煩惱所勝，不違背菩薩的行為，並且具有對菩薩道的正念，功德越來越高，暫時和究竟的利益都能實現。並且，通過對善知識的恭敬侍奉……
【English Translation】 Third, how to practice without contradicting the teachings, and that is the most important thing. As it is said in the Jataka Tales: 'To repay kindness with offerings is to practice according to the instructions.' Therefore, if one must practice according to the guru's instructions, what if the guru leads you to irrational paths or involves you in actions that contradict the three vows (Pratimoksha, Bodhisattva, and Vajrayana)? To this, the Vinaya Sutra says: 'If one speaks of what is not Dharma, one should refute it.' The Jewel Cloud Sutra also says: 'Towards virtuous Dharma, one should act in accordance; towards non-virtuous Dharma, one should not act in accordance.' Therefore, one should not listen to the guru's irrational instructions. Not entering into irrational behavior is clearly stated in the twelfth chapter of the Jataka Tales. However, one should not use this as an excuse to disrespect, despise, or insult the guru. As it is said in the Fifty Verses on the Guru: 'If reason cannot, then purify it with words.' Therefore, one should explain and correct it well, and not enter into irrational behavior. When relying on the guru in this way, as it is said in the Ornament of the Sutras: 'He enjoys the share of Dharma, possesses qualities, the spiritual friend should be relied upon, not for material things.' Therefore, one needs someone who can enjoy the share of Dharma. Potowa said: 'When Ananda was appointed as the attendant, the Buddha did not allow him to wear clothes that the Buddha did not wear, nor to eat the Buddha's leftovers, nor to appear before the Buddha at any time, considering this as serving the Buddha.' This is for the sake of future people, but we now do not value the Dharma at all, only caring about the quality of tea, whether it is taken to heart, etc., which are all signs of a rotten root!' As for how long to rely on the guru, Potowa said: 'If I have a little more, it's like adding a burden; if I have a little less, it's like lightening a burden, so separating is not possible. One must maintain an appropriate distance and practice for a long time.' Fourth, the benefits of relying on the guru: approaching the state of Buddhahood, pleasing the Buddhas, not lacking spiritual friends, not falling into the lower realms, being difficult to be overcome by negative karma and afflictions, not contradicting the conduct of Bodhisattvas, and having mindfulness of the Bodhisattva path, virtues increase higher and higher, and all temporary and ultimate benefits are achieved. And, through respectful service to the spiritual friend...
བསམ་སྦྱོར་དགེ་བ་ཐོབ་ནས་རང་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་ཅིང་ཚོགས་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཡང་དག་པར་ཟིན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་ངན་འགྲོར་མི་ལྟུང་ངོ་། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་བསམས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་དང་འགལ་བར་མི་བྱེད་དོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་བསྐྱངས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་མངོན་པར་འཕགས་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མི་བརྗེད་པར་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་བྱང་ 13-2-34a ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐུབ་པར་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ལ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཐུགས་མཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་ཚིག་དང་མི་འགལ་བར་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉེ་བར་འགྱུར་རོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་ཚིག་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ལ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་རྣམས་ཉེ་བར་འགྱུར་རོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མ་བྲལ་བ་ལ་དོན་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པ་དང་། གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལས་ཀྱང་། རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་དག་གིས་ཤིན་ཏུ་གུས་པས་བླ་མ་ལ་བརྟེན་པ་དང་བསྙེན་པ་དང་བསྙེན་བཀུར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་དགེ་བའི་ཆོས་ཐོས་པས་བསམ་པ་དགེ་བ་དང་དེ་ལས་སྦྱོར་བ་དགེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་དགེ་བའི་ལས་བྱེད་ཅིང་དགེ་བར་འགྲོ་བས་དགེ་བའི་གྲོགས་མགུ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལས་སྡིག་པའི་ལས་མི་བྱེད་ཅིང་དགེ་བ་བྱེད་པས་བདག་དང་གཞན་ལ་གདུང་བར་མི་བྱེད་དོ། །བདག་དང་གཞན་རྗེས་སུ་བསྲུང་བས་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་རྫོགས་པར་བྱེད་པས་ལམ་ངན་པར་ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་སོ། །དེ་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བླ་མ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ 13-2-34b ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་གཤེས་གཉེན་བསྙེན་བཀུར་བས་ནི། ངན་འགྲོ་མྱོང་བའི་ལས་རྣམས་ཚེ་འདི་ལ་ལུས་སེམས་ལ་གནོད་པ་ཕྲ་མོ་ཙམ་མམ་རྨི་ལམ་དུ་མྱོང་བས་ཀྱང་ལས་དེ་འདྲོངས་ནས་ཟད་པར་འགྱུར་བ་དང་། སངས་རྒྱས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་ཡོན་ཕུལ་བ་སོགས་ཀྱི་དགེ་རྩ་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་སོགས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྟེ། སའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས། དེས་ཟིན་པ་ནི་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པར་ངན་འགྲོར་འཁྱམ་པར་འགྱུར་བའི་ལས་རྣམས་ཚེ་འདིར་རིམས་ལ
【現代漢語翻譯】 通過思考和行為獲得善，從而利益自己和他人，並圓滿積累資糧。正如《華嚴經·樹莊嚴品》中所說：『善知識所攝受的菩薩不會墮入惡趣；善知識所教導的菩薩不會違背菩薩的戒律；善知識所守護的菩薩會超越世間；親近供養善知識的菩薩，在一切行為中都不會忘記；善知識所攝持的菩薩，難以被業和煩惱所勝伏。』 『善男子，對於進入善知識引導的菩薩，諸佛世尊會感到歡喜；對於不違背善知識教言的菩薩，一切智智會臨近；對於不懷疑善知識教言的菩薩，善知識會親近；對於不離念善知識的菩薩，一切意義都會顯現。』 《秘密不可思議經》中也說：『善男子或善女子，應以極大的恭敬心依止、親近和供養上師。這樣，聽聞善法后，思惟會變得善良，進而行為也會變得善良。因此，通過行持善業和趨向善良，他會使善友歡喜。由此，他不會造作惡業，而是行持善業，因此不會傷害自己和他人。通過守護自己和他人，他會圓滿無上菩提之道，從而能夠利益誤入歧途的眾生。因此，菩薩應依止上師，從而圓滿一切功德之聚。』 此外，親近供養善知識，能使原本需在惡趣中經歷的業，僅在此生中以身心微小的痛苦或夢境的形式經歷，從而使該業得以清凈和耗盡。並且，還能壓倒供養無量諸佛等所積累的善根，具有極大的利益。如《地藏經》中所說：『被其所控制，原本需在無數億劫中漂流惡趣的業，在此生中以輕微的瘟疫……』
【English Translation】 By obtaining virtue through thought and action, one benefits oneself and others, and perfects the accumulation of merit and wisdom. As it is said in the Gandavyuha Sutra: 'Bodhisattvas who are rightly guided by virtuous spiritual friends will not fall into evil destinies; Bodhisattvas who are taught by virtuous spiritual friends will not act contrary to the precepts of Bodhisattvas; Bodhisattvas who are protected by virtuous spiritual friends will transcend the world; Bodhisattvas who attend to and honor virtuous spiritual friends will act without forgetting in all their conduct; Bodhisattvas who are fully embraced by virtuous spiritual friends will be difficult to overcome by actions and afflictions.' 'Sons of good family, the Buddhas, the Bhagavat, will be pleased with the Bodhisattva who has entered into the guidance of a virtuous spiritual friend; omniscience will be near to the Bodhisattva who abides without contradicting the words of a virtuous spiritual friend; virtuous spiritual friends will be near to one who has no doubt in the words of a virtuous spiritual friend; all meanings will be manifest to one who is inseparable from keeping in mind a virtuous spiritual friend.' Also, in the Inconceivable Secret Sutra: 'Sons or daughters of good family should rely on, attend to, and honor the lama with great reverence. In this way, by hearing the Dharma, thinking becomes virtuous, and from that, actions become virtuous. By doing virtuous deeds and going virtuously, one pleases virtuous friends. From that, one does not do sinful deeds but does virtuous deeds, so one does not harm oneself and others. By protecting oneself and others, one perfects the path to unsurpassed enlightenment, and is able to benefit sentient beings who have entered the wrong path. Therefore, a Bodhisattva should rely on the lama and perfect all accumulations of qualities.' Furthermore, by attending to and honoring the spiritual friend, the karmas that would have been experienced in the lower realms are exhausted by experiencing only slight harm to body and mind in this life, or even in dreams. And the benefits are very great, such as overwhelming the roots of virtue of offering to countless Buddhas. As it says in the Ksitigarbha Sutra: 'Being seized by that, the karmas that would cause one to wander in the lower realms for countless eons are experienced in this life as a slight epidemic...'
་སོགས་པའམ་མུ་གེ་ལ་སོགས་པ་ལུས་དང་སེམས་ལ་གནོད་པ་བྱུང་བས་བྱང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཐ་ན་བརྒྱད་བཀག་གམ་རྨི་ལམ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་བྱང་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྐྱེད་པ་སྦྱིན་པའམ་མཆོད་པའམ་བསླབ་པ་བཟུང་བ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་སྔ་དྲོ་གཅིག་གིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ནོ། །བླ་མ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་པ་ནི་ཡོན་ཏན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་ལྡན་པའོ། །ཞེས་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྣམ་པར་འཕྲུལ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདི་ལས་འབྱུང་བར་བལྟའོ། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་ལ་བྱ་བ་ལྟར་བླ་མ་བསྟེན་པ་དང་བསྙེན་པ་དང་བསྙེན་བཀུར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་རབས་ལས་ཀྱང་། དམ་པ་རྣམས་ནི་སུས་ཀྱང་མི་བསྲིང་སྟེ། །དུལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དགེ་བ་བསྟེན་པར་བྱ། །དེ་དང་ཉེ་ན་དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་རྡུལ། །ཆེད་དུ་མ་བསྒོས་པར་ཡང་གོས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ 13-2-35a སོ། །པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། འོ་སྐོལ་ཕལ་དུ་སློག་ཧྲུལ་དུ་འགྲོ་ཉེན་ཆེ་སྟེ། སློག་ཧྲུལ་དྲུད་པས་སྦུར་མ་འབྱར་འོང་གསེར་སྦྲམ་མི་འབྱར་བ་བཞིན་དུ་དགེ་བཤེས་དེའི་ཡོན་ཏན་མི་འགོ་བར་སྐྱོན་བག་རེ་ཙམ་ཡོད་པ་འགོས་ནས་འོང་བས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡུད་ཡུད་བྱས་པས་མི་འོང་གསུང་ངོ་། ། ༈ མ་བསྟེན་པའི་ཉེས་དམིགས། ལྔ་པ་མ་བསྟེན་པའི་ཉེས་དམིགས་ནི། བཤེས་གཉེན་དུ་བྱས་ནས་བསྟེན་ཚུལ་ལོག་ན་ཚེ་འདིར་ནད་དང་གདོན་དུ་མས་གཙེ་བ་དང་ཕྱི་མར་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དུས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བའི་རྒྱུད་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས། གང་དག་སློབ་དཔོན་ལ་བརྙས་པར་བགྱིད་པ་དེ་དག་གི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ། ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་སྐྲག་པར་འགྱུར་གྱིས་དེ་སྐད་མ་སྨྲ་ཞིག ། གསང་བའི་བདག་པོ། འོན་ཀྱང་ཅུང་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱ་ཡི། དཔའ་བོ་བསྒྲིམས་ཏེ་དེ་ཉོན་ཅིག ། མཚམས་མེད་ལ་སོགས་མི་བཟད་པ། །དམྱལ་བ་གང་དག་ངས་བཤད་པ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་ནི་གནས་སུ་བརྗོད། །དེར་ནི་བསྐལ་པ་མཐའ་ཡས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྣམ་ཀུན་ཏུ། །དེ་ལ་ནམ་ཡང་བརྙས་མི་བྱ། །ཞེས་དང་། ལྔ་བཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་སྨོད་པ་དེ། །ཡམས་དང་མཛེ་དང་ནད་རྣམས་དང་། །གདོན་དང་རིམས་དང་དུག་རྣམས་ཀྱིས། །རྨོངས་ཆེན་དེ་ནི་འཆི་བར་འགྱུར། །རྒྱལ་པོ་མེ་དང་སྦྲུལ་གདུག་དང་། །ཆུ་དང་མཁའ་འགྲོ་རྐུན་པོ་དང་། ། 13-2-35b གདོན་དང་ལོག་འདྲེན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། །བསད་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་འགྲོ། །ནམ་ཡང་སློབ་དཔོན་དག་གི་ནི། །ཀུན་ཏུ་སེམས་དཀྲུག་མི་བྱ་སྟེ། །གལ་ཏེ་རྨོངས་པས་བྱས་གྱུར་ན། །དམྱལ་བར་ངེས་པར་འཚེད་པར་འགྱུར། །མནར་མེ
【現代漢語翻譯】 或者由於饑荒等對身心造成損害而得以凈化，甚至通過八關齋戒或僅僅是做夢也能得以凈化。因此，對無數佛陀積累的善根，如佈施、供養或持戒等所產生的功德，也會在一個早晨被壓倒。親近上師具有不可思議的功德。』並且，所有佛陀的無量神變功德也應視為由此而來。因此，應像對待佛陀一樣，依止、侍奉和恭敬上師。』如《本生經》中所說：『智者不以強力牽引，應以調伏之行依止善知識。靠近他，他的功德之塵，即使不刻意沾染，也會自然沾染。』 波多瓦（Potowa）尊者說：『我們大多數人都有變成破爛乞丐的危險，就像拖著破爛會沾上污垢，卻不會沾上金粉一樣，不學習格西（Geshe）的功德，反而會沾染上一些過失，所以事事小心謹慎才行。』 不依止的過患： 第五，不依止的過患是：如果將善知識作為依止對象，但依止方式錯誤，今生會遭受疾病和眾多邪魔的侵擾，來世則會在無量的時間裡遭受無法估量的惡道痛苦。《金剛手灌頂續》中說：『世尊，那些輕蔑阿阇黎（Acharya，上師）的人，他們的果報是什麼樣的？』世尊回答說：『金剛手，讓諸天和世間都感到恐懼，不要那樣說！秘密主，但還是稍微說一點吧。勇士，仔細聽著：無間地獄等無法忍受的，所有我所說的地獄，都是他們的住所。在那裡要經歷無量劫。因此，在任何情況下，都不要輕蔑他。』《五十頌》中也說：『詆譭上師之人，會因瘟疫、麻風病和各種疾病，以及邪魔、瘟疫和毒藥而死於極度的愚癡。國王、火、毒蛇、水、空行母、盜賊，以及邪魔和邪見者也會殺死他們，然後這些眾生會墮入地獄。』永遠不要擾亂上師的心，如果因愚癡而做了，必定會在地獄中被煎熬。』無間地獄（梵文：Avīci，अवीचि，avīci，無間）
【English Translation】 Or purified by harms to body and mind such as famine, etc., even by the eight-fold vows or just a dream. Therefore, the roots of virtue accumulated to immeasurable billions of Buddhas, such as those arising from giving, offering, or holding vows, are overwhelmed in a single morning. Serving the Lama possesses inconceivable qualities.』 And, all the immeasurable miraculous qualities of the Buddhas should be seen as arising from this. Therefore, one should rely on, attend to, and revere the Lama as one would a Buddha.』 As it says in the Jataka tales: 『The wise do not lead by force, but should rely on virtue with a subdued manner. Near him, the dust of his qualities, even without deliberately seeking to be stained, will naturally be stained.』 Potowa said: 『Most of us are in danger of becoming ragged beggars, just as dragging rags will attract dirt but not gold dust, without learning the qualities of the Geshe, one will instead be stained by some faults, so one must be careful in everything.』 The Faults of Not Relying: Fifth, the faults of not relying are: If one takes a spiritual friend as an object of reliance but relies on them in the wrong way, in this life one will be afflicted by diseases and many demons, and in the next life one will experience immeasurable suffering in the lower realms for immeasurable time. The Vajrapani Abhisheka Tantra says: 『Lord, what is the result for those who despise the Acharya (teacher)?』 The Lord replied: 『Vajrapani, it will terrify the gods and the world, do not speak like that! Secret Lord, but let me say a little. Warrior, listen carefully: The unbearable hells such as Avici, all the hells I have spoken of, are their dwelling places. There they will experience immeasurable kalpas. Therefore, in all ways, never despise him.』 The Fiftieth Chapter also says: 『He who reviles the teacher will die in great delusion from plagues, leprosy, and diseases, as well as demons, epidemics, and poisons. Kings, fire, venomous snakes, water, dakinis, thieves, as well as demons and heretics will also kill them, and then these beings will go to hell.』 Never disturb the mind of the teacher, if one does so out of ignorance, one will surely be tormented in hell.』 Avici (Sanskrit: Avīci, अवीचि, avīci, no interval)
ད་ལ་སོགས་འཇིགས་རུང་བའི། །དམྱལ་བ་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ། །སློབ་དཔོན་ལ་ནི་སྨོད་པ་རྣམས། །དེར་ནི་གནས་པར་ཡང་དག་བཤད། །ཅེས་དང་། མཁས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཤཱནྟི་པས་མཛད་པའི་དགྲ་ནག་གི་དཀའ་འགྲེལ་དུ་དྲངས་པ་ལས་ཀྱང་། ཚིགས་བཅད་གཅིག་ཙམ་མཉན་པ་ལ། །གང་གིས་བླ་མར་མི་འཛིན་པ། །ཁྱི་ཡི་སྐྱེ་གནས་བརྒྱར་སྐྱེས་ནས། །སྨེ་ཤ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་ཡོན་ཏན་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་སྐྱེ་ཞིང་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཉམས་ནས་འགྲོ་སྟེ། ད་ལྟར་གྱི་སངས་རྒྱས་མངོན་སུམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས། གལ་ཏེ་དེས་དེ་ལ་མནར་སེམས་སམ་ཐ་བའམ་སྡང་བའི་སེམས་ཀྱིས་གནས་ན་ཡོན་ཏན་འཐོབ་པ་ནི་གནས་མེད་དོ། །སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་མི་བསྐྱེད་ནའང་དེ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཐེག་པ་གསུམ་པའི་གང་ཟག་དང་ཆོས་སྟོན་པའི་དགེ་སློང་ལ་གུས་པ་དང་བླ་མའམ་སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་མི་བསྐྱེད་ན་དེ་དག་མ་ཐོབ་པའི་ཆོས་འཐོབ་པའམ་ཐོབ་པ་ཆུད་མི་ཟ་བ་ནི་གནས་མེད་དེ་མ་གུས་པས་ནི་ཆོས་ནུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །མི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་སྡིག་གྲོགས་ཀྱང་བསྟེན་ན་ཡོན་ཏན་རྣམས་ 13-2-36a ཁད་ཀྱིས་འགྲིབ་ཅིང་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འཕེལ་ནས་མི་འདོད་པ་མཐའ་དག་བསྐྱེད་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ལས། འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པ་ནི་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་སྟེ་དེ་ནི་དུག་གི་སྡོང་པོ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལས་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་གྲོགས་ངན་པ་ལ་འཇིགས་པ་ལྟར་གླང་པོ་ཆེ་མྱོས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདིས་ནི་ལུས་ཙམ་འཇིགས་པར་བྱེད་ཀྱི་སྔ་མས་ནི་དགེ་བ་དང་སེམས་རྣམ་པར་དག་པ་གཉིས་ཀ་འཇིག་པར་བྱེད་དོ། །ཡང་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཤའི་ལུས་ཙམ་དང་ཆོས་ཀྱི་ལུས་འཇིག་པ་དང་། ངན་སོང་དུ་བསྐྱུར་བར་མི་ནུས་པ་དང་། ངེས་པར་བསྐྱུར་ནུས་པར་ཡང་གསུངས་པ་དང་། བདེན་པ་པོའི་ལེའུ་ལས་ཀྱང་། གང་དག་སྡིག་གྲོགས་སྦྲུལ་གྱིས་སེམས་ཟིན་ཅིང་། །དགེ་བའི་བཤེས་ཀྱི་དུག་སྨན་རྣམ་སྤངས་པ། །དེ་དག་དམ་ཆོས་དཀོན་མཆོག་ཐོས་གྱུར་ན། །ཀྱེ་མ་བག་མེད་གཡང་ས་ཆེ་ལས་ལྟུང་། །ཞེས་པ་དང་། མཛའ་བཤེས་ཀྱི་ཚོམས་ལས་ཀྱང་། དད་པ་མེད་ཅིང་འཇུངས་པ་དང་། །བརྫུན་དུ་སྨྲ་དང་ཕྲ་མ་ཅན། །མཁས་པས་བཤེས་པར་མི་བྱ་ཞིང་། །སྡིག་ཅན་མི་དང་འགྲོགས་མི་བྱ། །གལ་ཏེ་སྡིག་པ་བྱེད་པ་དག ། སྡིག་མི་བྱེད་པས་བསྟེན་ན་ཡང་། །སྡིག་པ་བྱེད་པར་དོགས་སྐྱེ་ཞིང་། །མི་སྙན་པ་ཡང་འཕེལ་བར་འགྱུར། ། 13-2-36b བསྟེན་བྱ་མ་ཡིན་བསྟེན་པའི་མི། །དེ་ཡི་སྐྱོན་གྱིས་སྐྱོན་ཅན་འགྱུར། །དོང་པར་དུག་བསྐུས་མདའ་བཅུག་པས། །དུག་མ་བསྐུས་པའང་གོས་པ་བཞིན།
【現代漢語翻譯】 ད་ལ་སོགས་འཇིགས་རུང་བའི། །དམྱལ་བ་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ། །སློབ་དཔོན་ལ་ནི་སྨོད་པ་རྣམས། །དེར་ནི་གནས་པར་ཡང་དག་བཤད། །ཞེས་དང་། (意思是：諸如此類令人恐懼的地獄，凡是指責上師的人，都將住在那兒。) མཁས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཤཱནྟི་པས་མཛད་པའི་དགྲ་ནག་གི་དཀའ་འགྲེལ་དུ་དྲངས་པ་ལས་ཀྱང་། ཚིགས་བཅད་གཅིག་ཙམ་མཉན་པ་ལ། །གང་གིས་བླ་མར་མི་འཛིན་པ། །ཁྱི་ཡི་སྐྱེ་གནས་བརྒྱར་སྐྱེས་ནས། །སྨེ་ཤ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །(意思是：正如大學者寂天菩薩在《黑敵論》的釋文中引用：僅僅聽聞一偈，若不視其為上師，將轉生為狗百次，並生為麻風病人。) 此外，未生起的功德不會生起，已生起的功德也會退失。正如現在的現證佛陀三摩地中說：『如果他以惱怒、輕蔑或憎恨之心對待，那麼獲得功德是不可能的。不生起導師之想也是如此。』 如此，對於三乘補特伽羅和說法比丘，如果不恭敬，不生起上師或導師之想，那麼未獲得的法不可能獲得，已獲得的法也不會不退失，因為不恭敬會導致佛法衰退。正如經文所說。 如果親近惡知識和罪惡之友，功德會逐漸減少，過失會全部增長，從而產生一切不悅意之事，因此必須從各方面加以避免。如《正念近住經》中說：『貪慾、嗔恨和愚癡的一切根源是罪惡的朋友，它就像毒樹一樣。』 《涅槃經》中也說：『菩薩害怕惡友，更甚於害怕醉象等，因為後者只會危害身體，而前者會摧毀善根和清凈心。』 又說，前者只會摧毀肉身，後者會摧毀法身，前者不能將人拋入惡道，後者必定能將人拋入惡道。《諦者品》中也說：『那些被罪惡之友如毒蛇般控制心意，完全拋棄善知識的甘露妙藥的人，如果聽聞珍貴的正法，唉！他們將從巨大的懸崖上墮落，毫無顧忌。』 《親友集》中也說：『不具信心、吝嗇、說謊和搬弄是非的人，智者不應與之交往，不應與罪人同行。如果作惡者被不作惡者親近，也會被懷疑作惡，惡名也會增長。』 『不應親近之人，若親近，會被其過失所染。如同箭上涂毒，即使未涂毒的箭也會被感染。』
【English Translation】 It is said, 'Those who slander the teacher, all such terrifying hells and so on, will dwell there.' As quoted in the commentary on the Difficult Points of the Black Enemy by the great scholar-adept Shantipa: 'If one does not regard as one's guru the one from whom one has heard even a single verse, one will be born as a dog a hundred times and will be born as a leper.' Furthermore, qualities that have not arisen will not arise, and those that have arisen will decline. As it is said in the Samadhi of the Buddha's Direct Perception: 'If one dwells with malice, contempt, or hatred towards him, there is no possibility of attaining qualities. It is the same if one does not generate the perception of the teacher.' Thus, if one does not generate respect or the perception of a guru or teacher towards the individuals of the three vehicles and the monks who teach the Dharma, there is no possibility of attaining the Dharma that has not been attained or of not wasting what has been attained, because disrespect will cause the Dharma to decline. As it is said. If one associates with non-virtuous spiritual friends and sinful companions, qualities will gradually diminish and all faults will increase, thus generating all undesirable things. Therefore, one should abandon them in every way. As it is said in the Mindfulness Sutra: 'The root of all attachment, hatred, and ignorance is sinful friends, who are like a poisonous tree.' It is also said in the Nirvana Sutra: 'A Bodhisattva fears evil friends more than a drunken elephant, etc., because the latter only harms the body, while the former destroys both virtue and pure mind.' It is also said that the former only destroys the physical body, while the latter destroys the Dharma body, and that the former cannot cast one into the lower realms, while the latter certainly can. It is also said in the Chapter on Truthfulness: 'Those whose minds are seized by sinful friends like snakes, and who have completely abandoned the nectar medicine of virtuous friends, if they hear the precious Dharma, alas! They will fall from a great precipice without restraint.' It is also said in the Collection of Friends: 'The wise should not befriend those who lack faith, are stingy, lie, or are slanderous, and should not associate with sinners. If those who commit sins are associated with by those who do not, they will be suspected of committing sins, and their bad reputation will increase.' 'If one associates with those who should not be associated with, one will be tainted by their faults. Just as an arrow smeared with poison will contaminate even those that are not smeared with poison.'
།ཞེས་གསུངས་ཏེ། མི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི། གང་ལ་བརྟེན་ན་རང་བཞིན་དང་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་ཉེས་སྤྱོད་སྔར་ཡོད་པ་རྣམས་མི་འགྲིབ་ཅིང་སྔར་མེད་པ་རྣམས་གསར་དུ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་རྣམས་སོ། །དགེ་བཤེས་སྟོན་པའི་ཞལ་ནས། ཐ་མ་ཞིག་གྲོགས་བཟང་པོ་དང་འགྲོགས་ཀྱང་འབྲིང་ལས་མི་ཐེངས། རབ་ཅིག་ཐ་མ་དང་འགྲོགས་ན་ཐ་མར་འགྲོ་བ་ལ་ཚེགས་མེད་གསུང་ངོ་། ། ༈ དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ། དྲུག་པ་དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ན་བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་གདམས་པ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གོ་དགོས་ཀྱི། དམིགས་པ་ཐུན་རེ་ཙམ་ལ་སྦྱངས་པས་ནི་གར་ཡང་མི་ཕྱིན་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ཆོས་ཤིག་བྱེད་ན་ནི་མ་ནོར་བར་འཁྲིད་པའི་བཤེས་གཉེན་དམ་པ་ལ་རྒྱུན་རིང་དུ་བརྟེན་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་ཡང་མཆད་ཀ་བའི་ཞལ་ནས། བླ་མ་བསྟེན་བདོ་ཙ་ན་སྤངས་དོགས་ཡོད་གསུང་བ་ལྟར། བསྟེན་ཚུལ་མ་ཤེས་པར་བསྟེན་ན་ནི་ཁེ་མི་ཐོན་པར་གྱོང་འབྱུང་བས། བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པའི་ཆོས་སྐོར་འདི་རྣམས་ནི་གང་ལས་ཀྱང་གལ་ཆེ་བ་གཏན་གྱི་འདུན་མའི་རྩ་བར་སྣང་བས། རགས་རིམ་ཞིག་དྲི་མ་མེད་པའི་གསུང་རབ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ནས་དྲངས་ཏེ་གོ་སླ་ལ་ཡིད་འཁུལ་ཞིང་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ལ་གཞོལ་བའི་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་གསུང་སྒྲོས་ཀྱིས་བརྒྱན་ནས་བཀོད་དེ། 13-2-37a རྒྱས་པར་གཞན་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །འོ་སྐོལ་ཉོན་མོངས་ཤིན་ཏུ་རགས་ལ་བླ་མ་བསྟེན་ཚུལ་མི་ཤེས་ཤིང་ཤེས་ཀྱང་མི་བྱེད་པར་དུ་མ་ལ་ཆོས་ཉན་པ་རྣམས་ལ་བླ་མ་ལ་བརྟེན་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འབྱུང་ཞིང་། དེ་ལའང་འཆགས་པ་དང་སྡོམ་པ་སོགས་ཀྱི་བློ་འབྱུང་དཀའ་བས་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་རྣམས་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསམས་ལ། ཚེ་རབས་སྔ་མ་རྣམས་ནས་བསྟེན་ཚུལ་ཇི་བཞིན་དུ་མ་བྱུང་བ་རྣམས་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་བཤགས་ཤིང་སྡོམ་སེམས་མང་དུ་བྱ། སྣོད་རུང་གི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་རང་ལ་འབད་པས་བསྒྲུབ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡང་ཡང་བསམས་ལ། དེ་ལྟ་བུས་བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་རྒྱུར་ཚོགས་བསག་ཅིང་སྨོན་ལམ་མང་དུ་གདབ་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་སྙིང་སྟོབས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་རྒྱལ་སྲས་རྟག་ཏུ་ངུ་དང་བཤེས་གཉེན་འཚོལ་བས་ངོམས་མི་ཤེས་པའི་གཞོན་ནུ་ནོར་བཟང་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ། ། ༈ སྐྱོང་ཚུལ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ། སྐྱོང་ཚུལ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་ལ་གཉིས། སྐྱོང་ཚུལ་དངོས་དང་། དེ་ལ་ལོག་རྟོག་དགག་པའོ། ། ༈ སྐྱོང་ཚུལ་དངོས། དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། ༈ ཐུན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། ཐུན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ལ། ༈ སྦྱོར་བའི་ཆོས། དང་པོ་སྦྱོར་བའི་ཆོས་ནི་དྲུག་སྟེ། གསེ
【現代漢語翻譯】 如是說，不善知識是指，依賴於他們，原有的自性罪和違禁行為不但不會減少，反而會新增。格西敦巴（藏語：དགེ་བཤེས་སྟོན་པ།，意為「善知識敦巴」）曾說：『最下等的人如果與好朋友交往，也只能達到中等水平；而最上等的人如果與最下等的人交往，則很容易變得最下等。』 總攝以上之義： 第六，總攝以上之義：如此，廣為人知的『上師瑜伽』的訣竅，也應如前所述理解。如果只在每次修法時稍作練習，則毫無進展；如果真心實意地修持佛法，則必須長久地依止一位毫無謬誤地引導的具德善知識。即便如此，如恰喀瓦（藏語：མཆད་ཀ་བ།）所說：『依止上師稍有不慎，便有捨棄之虞。』如果依止的方式不正確，不但得不到利益，反而會遭受損失。因此，依止善知識的這些法門，比任何事情都重要，是究竟願望的根本。所以，我從清凈的經論和註釋中摘錄了一些粗略的內容，用易懂、令人信服且符合經論意義的聖者言論加以修飾。 詳細內容應從其他地方瞭解。我們煩惱粗重，不瞭解依止上師的方法，即使瞭解也不去做，因此，聽聞佛法的人會對上師產生無數的違禁行為。而且，對這些人來說，生起懺悔和防護等心念也很困難。所以，應該如前所述，瞭解利益和過患，反覆思維。對於過去世沒有如法依止上師的行為，要從內心深處懺悔，並多發防護之心。也要努力修持堪能之法。還要反覆思維具足圓滿功德的善知識的特徵。如此，爲了在未證得菩提之前能得到他們的攝受，要積聚資糧，多發願。如果這樣做，不久之後，就能像具有卓越勇氣的常啼菩薩（梵語：Sadāprarudita，一位為求法而不斷哭泣的菩薩）和不知滿足地尋覓善知識的善財童子（梵語：Sudhana）一樣。 簡略地展示修持之法： 簡略地展示修持之法分為兩部分：真實的修持之法和對錯誤觀念的駁斥。 真實的修持之法： 第一部分分為兩點： 如何在修法座上行持： 如何在修法座上行持： 加行之法： 首先，加行之法有六種：清潔處所，安放法座，陳設供品，皈依、發心，觀想資糧田，祈請。
【English Translation】 Thus it was said, an unfavorable spiritual friend is one upon whom, if relied, the pre-existing faults and transgressions of their nature will not diminish, but rather new ones will increase. Geshe Tonpa (Tibetan: དགེ་བཤེས་སྟོན་པ།, meaning 'Spiritual Friend Tonpa') said: 'The lowest person, if associating with a good friend, will not rise above the middle level; but the highest person, if associating with the lowest, will easily become the lowest.' A Summary of These Points: Sixth, a summary of these points: Thus, the instructions widely known as 'Guru Yoga' should also be understood as previously explained. If one only practices a little during each session, there will be no progress; if one sincerely practices Dharma, one must rely for a long time on a qualified spiritual friend who guides without error. Even then, as Chekawa (Tibetan: མཆད་ཀ་བ།) said: 'Relying on a guru carelessly may lead to abandonment.' If one relies in an incorrect manner, one will not gain benefit but will suffer loss. Therefore, these Dharma teachings on relying on a spiritual friend are more important than anything else, appearing as the root of ultimate aspirations. So, I have extracted some rough content from pure scriptures and commentaries, adorned with the words of holy beings that are easy to understand, convincing, and in accordance with the meaning of the scriptures. Detailed information should be learned from other sources. Our afflictions are very coarse, and we do not know how to rely on a guru, and even if we know, we do not do it. Therefore, those who listen to Dharma will have countless transgressions towards the guru. Moreover, it is difficult for these people to generate thoughts of repentance and restraint. So, one should understand the benefits and drawbacks as previously explained, and contemplate them repeatedly. For the actions of not relying on the guru properly in previous lives, one should confess from the depths of one's heart and generate much restraint. One should also strive to accomplish the practices that make one a suitable vessel. One should also repeatedly contemplate the qualities of a fully qualified spiritual friend. Thus, in order to be cared for by them until enlightenment is attained, one should accumulate merit and make many prayers. If one does so, before long, one will become like Sadāprarudita (a Bodhisattva who constantly wept for the Dharma) who had outstanding courage, and Sudhana (a youth who was never satisfied with seeking spiritual friends). Briefly Showing How to Practice: Briefly showing how to practice is divided into two parts: the actual method of practice and the refutation of wrong ideas. The Actual Method of Practice: The first part is divided into two points: How to Act During the Session: How to Act During the Session: Preliminary Practices: First, the preliminary practices are six: cleaning the place, arranging the seat, setting out offerings, taking refuge and generating bodhicitta, visualizing the field of merit, and making requests.
ར་གླིང་པའི་རྣམ་ཐར་ཡིན་པས། གནས་ཁང་ལེགས་པར་བྱི་དོར་བྱས་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྟེན་ལེགས་པར་དགྲམ། མཆོད་པ་གཡོ་མེད་པར་བཙལ་ལ་ 13-2-37b བཀོད་པ་མཛེས་པར་བཤམ། དེ་ནས་ཉན་ས་ལས་གཉིད་རྨུགས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ལས་སེམས་སྦྱོང་བའི་སྐབས་སུ་ཕན་ཚུན་འཆག་དགོས་ལ་དེ་ལས་གཞན་པའི་འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་ལས་སེམས་སྦྱོང་བའི་ཚེ་ཁྲིའམ་ཁྲིའུ་ལ་སོགས་པའི་སྟེང་དུ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་འཁོད་ནས་བྱ་བར་གསུངས་པས། གནས་མལ་བདེ་བ་ལ་ལུས་དྲང་པོར་བསྲང་སྟེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ངམ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ཕྱེད་དུའང་རུང་བའི་སྤྱོད་ལམ་གྱིས་འཁོད་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་སེམས་བསྐྱེད་པ་རྒྱུད་དང་འདྲེས་ངེས་པ་ཞིག་བྱ། མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་པ་དང་ཟབ་མོ་ལྟ་བའི་བརྒྱུད་པའི་བླ་མ་རྣམས་དང་གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་བཀའ་སྡོད་དང་བཅས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བཞུགས་པར་བསམས་ཏེ་ཚོགས་གསོག་པའི་ཞིང་གསལ་གདབ། དེ་ནས་ལམ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའི་མཐུན་རྐྱེན་ཚོགས་བསག་པ་དང་འགལ་རྐྱེན་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་མེད་ན་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་དམིགས་རྣམ་སྐྱོང་བ་ཙམ་ལ་འབད་ཀྱང་ལམ་ཤིན་ཏུ་སྐྱེ་དཀའ་བས་བསག་སྦྱང་གི་གནད་རྣམས་བསྡུས་པའི་ཡན་ལག་བདུན་པས་རྒྱུད་སྦྱང་དགོས་སོ། །དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཡན་ལག་ལ་སྒོ་གསུམ་བསྡོམས་པའི་ཕྱག་ནི། ཇི་སྙེད་སུ་དག་ཅེས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཕྱོགས་རེ་བ་དང་དུས་རེ་རེའི་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་གྱི། ཕྱོགས་བཅུ་ག་ན་བཞུགས་པ་དང་སྔར་བྱོན་ཟིན་པ་དང་མ་ 13-2-38a འོངས་པ་ན་འབྱོན་པར་འགྱུར་བ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་ནས་གཞན་གྱི་གཡམ་ལ་རྒྱུག་ལྟ་བུ་མིན་པར་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་སྒོ་གསུམ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་བའོ། །དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་གཅིག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནའང་བསོད་ནམས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་སངས་རྒྱས་དེ་ཙམ་ལ་དམིགས་ནས་ཕྱག་འཚལ་ན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་སྡེས་འགྲེལ་པར་བཤད་དོ། །སྒོ་གསུམ་སོ་སོ་བའི་ཕྱག་ལ་ལུས་ཀྱི་ཕྱག་ནི། བཟང་པོ་སྤྱོད་པ་ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། རྒྱལ་བ་ཕྱོགས་དང་དུས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་མངོན་སུམ་པ་ལྟར་དམིགས་ལ་རང་གི་ལུས་ཞིང་རྣམས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་གྲངས་མཉམ་པར་སྤྲུལ་ལ་ཕྱག་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་རྣམས་ཀྱི་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པ་ལ་རབ་ཏུ་དད་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་དེ་དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེའོ། །ལུས་གཅིག་གིས་ཕྱག་བྱས་པ་ཡང་བསོད་ནམས་ཆེ་ན་ལུས་དེ་ཙམ་གྱིས་ཕྱག་བྱས་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཤིན་ཏུ་ཆེའོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་སྡེ་གསུང་ངོ་། །ཡིད་ཀྱི་ཕྱག་ནི། རྡུལ་གཅིག་སྟེང་ན་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད
【現代漢語翻譯】 由於這是Ra Lingpa（Ra Lingpa，一位藏傳佛教大師）的傳記，所以要好好打掃住所，妥善陳列身語意所依（指佛像、經書、佛塔等）。準備好無間斷的供品，佈置美觀。然後，在聽法時，爲了調伏睡眠昏沉的障礙，需要互相走動，除此之外，爲了調伏貪慾等障礙，據說在禪修時，要坐在高座或矮座上，結跏趺坐。因此，要選擇舒適的處所，端正身體，以跏趺坐或半跏趺坐的姿勢坐好，生起皈依和菩提心，並使其與自相續相融合。在面前的虛空中，觀想廣行派（指龍樹菩薩一系）和深觀派（指無著菩薩一系）的傳承上師們，以及其他諸佛、菩薩、聲聞、緣覺等聖眾，無量無邊地安住，從而清晰地建立起積資的福田。然後，如果缺乏能使道在相續中生起的順緣——積聚資糧，以及遣除違緣——凈除罪障的共同助緣，那麼即使僅僅努力于所緣境的顯現，道也很難生起，因此需要通過彙集了積資凈障要點的七支供來調伏自相續。其中，頂禮支，是三門合一的頂禮，即頌念『ཇི་སྙེད་སུ་དག་』（藏文，jisnyé su dag，有多少和誰）這一偈頌。並非僅僅是針對某個世界的某個方向或某個時代的佛陀，而是針對十方安住、過去已來、未來將至以及現在顯現的一切諸佛，從內心深處以身語意三門恭敬頂禮，而不是像追逐他人一樣。即使僅僅向一尊佛頂禮，也有無量的功德，更何況是向如此眾多的佛頂禮呢？大學者Yeshe De（Yeshe De，一位藏傳佛教的學者）在註釋中這樣說道。關於身語意各自的頂禮，身體的頂禮是頌念『བཟང་པོ་སྤྱོད་པ་』（藏文，bzang po spyod pa，善妙行）等偈頌。觀想將過去、現在、未來十方一切諸佛都清晰地顯現在意念中，並將自己的身體化現為與所有剎土的微塵數量相等，進行頂禮。並且，要生起對所有對境的善妙行都極度信奉的力量，並由其策發。僅僅以一個身體頂禮，功德也很大，更何況是以如此眾多的身體頂禮呢？大學者Yeshe De這樣說道。意念的頂禮是頌念『རྡུལ་གཅིག་སྟེང་ན་』（藏文，rdul gcig steng na，一塵之上）的偈頌。
【English Translation】 Since this is the biography of Ra Lingpa, the residence should be well cleaned, and the supports of body, speech, and mind (referring to statues, scriptures, and stupas) should be properly arranged. Unwavering offerings should be prepared, and the arrangement should be beautiful. Then, during the practice of clearing the mind from the obscurations of sleep and drowsiness during listening to the Dharma, one should walk around. Apart from that, during the practice of clearing the mind from the obscurations of desire, etc., it is said that one should sit in the lotus position on a high or low seat. Therefore, one should choose a comfortable place, straighten the body, and sit in either the full or half lotus position, generating refuge and bodhicitta and ensuring they blend with one's own mindstream. In the space in front, visualize the lineage lamas of the Extensive Practice (referring to the lineage of Nagarjuna) and the Profound View (referring to the lineage of Asanga), as well as all other Buddhas, Bodhisattvas, Shravakas, Pratyekabuddhas, and other noble beings, immeasurably and boundlessly abiding, thereby clearly establishing the field for accumulating merit. Then, if there is a lack of the common contributing conditions that allow the path to arise in the mindstream—accumulating merit and purifying obscurations—even if one only strives for the appearance of the object of focus, it will be very difficult for the path to arise. Therefore, one needs to purify one's mindstream with the seven-branch practice, which gathers the essential points of accumulation and purification. Among them, the branch of prostration is the prostration that combines the three doors, which is reciting the verse 'ཇི་སྙེད་སུ་དག་' (Tibetan, jisnyé su dag, how many and who). It is not just directed towards the Buddhas of a certain world, direction, or time, but towards all the Buddhas abiding in the ten directions, those who have come in the past, those who will come in the future, and those who are manifesting now, prostrating with reverence from the depths of one's heart with body, speech, and mind, not like chasing after others. Even if one prostrates to just one Buddha, there is immeasurable merit, so what need is there to mention prostrating to so many Buddhas? The great scholar Yeshe De said this in his commentary. Regarding the individual prostrations of body, speech, and mind, the prostration of the body is reciting the verse 'བཟང་པོ་སྤྱོད་པ་' (Tibetan, bzang po spyod pa, excellent conduct), etc. Visualize all the Buddhas gathered from the directions and times clearly appearing in the realm of the mind, and emanate one's own body into a number equal to the fine dust particles of all the realms, and prostrate. Furthermore, one should generate the power of extreme faith in the excellent conduct of all objects, and be motivated by it. Even prostrating with one body has great merit, so prostrating with so many bodies has extremely great merit, said the great scholar Yeshe De. The prostration of the mind is reciting the verse 'རྡུལ་གཅིག་སྟེང་ན་' (Tibetan, rdul gcig steng na, upon one atom).
་གཅིག་སྟེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་རེ་རེའི་སྟེང་ནའང་རྡུལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་སངས་རྒྱས་འཁོར་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བསྐོར་བའི་དབུས་ན་བཞུགས་པ་ལ་དེ་དག་གི་ཡོན་ཏན་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་མོས་པ་བསྐྱེད་པའོ། །ངག་གི་ཕྱག་ནི། དེ་དག་བསྔགས་པ་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཡུལ་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་བསྔགས་པ་ཟད་མི་ཤེས་པ་རྣམས་ལུས་ 13-2-38b རེ་རེ་ལ་མགོ་བོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་མགོ་རེ་རེ་ལ་ལྕེ་དཔག་ཏུ་མེད་པར་སྤྲུལ་བར་གསུངས་པ་ལྟར་བྱས་ནས་སྙན་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་བརྗོད་པའོ། །འདིར་དབྱངས་ནི་བསྟོད་པ་ཡིན་ལ་དེའི་ཡན་ལག་ནི་རྒྱུ་སྟེ་ལྕེའོ། །རྒྱ་མཚོ་ནི་མང་པོའི་ཚིག་གོ། མཆོད་པའི་ཡན་ལག་ལ་བླ་ན་ཡོད་པའི་མཆོད་པ་ནི། མེ་ཏོག་དམ་པ་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཏེ། མེ་ཏོག་དམ་པ་ནི་ལྷ་དང་མིའི་ཡུལ་ལ་སོགས་པའི་མེ་ཏོག་རྨད་དུ་བྱུང་བ་སིལ་མ་རྣམས་སོ། །ཕྲེང་བ་ནི་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་སྤེལ་ཏེ་བརྒྱུས་པ་སྟེ་དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་དངོས་དང་བཅོས་མ་ཐམས་ཅད་དོ། །སིལ་སྙན་ནི་རོལ་མོ་རྒྱུད་ཅན་དང་འབུད་པ་དང་བརྡུང་བ་དང་དཀྲོལ་བ་རྣམས་སོ། །བྱུག་པ་ནི་སྤོས་ཞིམ་པོའི་ལྡེ་གུའོ། །གདུགས་མཆོག་ནི་གདུགས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་གོ ། མར་མེ་ནི་སྤོས་མར་ལ་སོགས་པ་དྲི་ཞིམ་ཞིང་འོད་གསལ་བ་དང་རིན་ཆེ་བའི་ནོར་བུ་འོད་གསལ་བའོ། །བདུག་པ་ནི་བདུག་སྤོས་སྦྱར་བ་དང་སྣ་གཅིག་པའོ། །ན་བཟའ་དམ་པ་ནི་གོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་གོ ། དྲི་མཆོག་ནི་སྤོས་ཆུ་ཡོན་ཆབ་ཏུ་གསོལ་བ་ཟེར་ཏེ་སྟོང་གསུམ་དུ་དྲི་ངད་ལྡང་བའི་དྲིས་བསྒོས་པའི་ཆུ་ལ་སོགས་པའོ། །ཕྱེ་མ་ཕུར་མ་ནི་སྤོས་ཞིམ་པོའི་ཕྱེ་མ་གཏོར་ཞིང་བདུག་ཏུ་རུང་བ་ཐུམ་པོར་བྱས་པའམ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་པའི་ཚོན་ཕྱེ་སྤེལ་བའི་རིམ་པ་རྒྱ་དང་རྔམས་རི་རབ་དང་མཉམ་པའོ། །བཀོད་པ་ནི་གོང་མ་ཀུན་གྱི་མཐར་སྦྱོར་བ་སྟེ་ཕལ་ཆེ་བ་དང་སྤྲས་པ་དང་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་བྱའོ། །མཆོད་པ་བླ་ན་མེད་པ་ནི། མཆོད་པ་གང་རྣམས་ 13-2-39a ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། བླ་ན་ཡོད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་མཆོད་པ་ཡིན་པས། འདིར་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་མཐུ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བཟང་དགུ་སྤྲུལ་པའོ། །ཚིག་རྐང་པ་ཐ་མ་གཉིས་ནི་གོང་མ་དེ་གཉིས་མ་ཚང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་ཏེ་ཕྱག་དང་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་སློང་དང་ཡུལ་སྟོན་པའོ། །སྡིག་པ་བཤགས་པའི་ཡན་ལག་ནི། འདོད་ཆགས་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། རྒྱུ་དུག་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་གཞི་ལུས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱིས་རང་བཞིན་ནི་བདག་གིས་བགྱིས་པ་སྟེ་དེ་ཡང་དངོས་སུ་རང་གིས་བྱ་བ་དེ་ལ་ཞུགས་པ་དང་གཞན་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་དང་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ལ་ཡི་རང་བའོ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྤྱིར་བསྡུས་པ་ནི། ཅི་མཆིས་པ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་ཉེས་དམིགས་དྲན་ནས་སྔ་
【現代漢語翻譯】 唯一的方法是，在每個微塵上，都有與所有微塵數量相等的佛陀，周圍環繞著菩薩眷屬，憶念他們的功德並生起敬信心。語的禮敬是，讚頌他們的偈頌，因為對諸境的功德讚頌是無窮無盡的，如經中所說，每個身體都幻化出無數的頭，每個頭都幻化出無數的舌頭，然後用悅耳的聲音來表達。這裡，聲音是讚頌，而它的分支是舌頭。海洋是眾多詞語的集合。供養的分支中，無上的供養是，'殊勝鮮花'這二句偈頌，殊勝鮮花是指天人和人間的各種奇妙花朵。花環是用各種鮮花串聯而成，這兩者都是真實的和人造的。美妙的音樂是絃樂器、吹奏樂器、打擊樂器和撥絃樂器等。涂香是芬芳的香膏。勝妙傘是傘中的極品。明燈是香油等散發著香味和光芒的燈，以及珍貴的發光寶珠。焚香是混合或單一的焚香。殊勝的衣物是所有衣物中的極品。勝妙香是指用香水沐浴，據說用散發著三千世界香味的香水等來沐浴。香粉堆是堆積如山的芬芳香粉，可以撒播和焚燒，或者用顏料粉繪製壇城，其排列的廣度和高度與須彌山相等。陳設是以上所有供品的總和，通常指裝飾和各種物品。無上的供養是，'所有供養'這一句偈頌，有上的供養是世間的供養，而這裡是指菩薩等有能力者所幻化的善妙供品。最後兩句偈頌適用於以上所有不完整之處，用於展示禮敬和供養的動機和對境。懺悔罪業的分支是，'貪慾'這一句偈頌，基於貪嗔癡三毒，以身體等三者為基礎，自性是自己所造作的，也就是親自參與其中，或者讓他人去做，或者隨喜他人所做。所有這些的總括是，'所有罪業'這句，憶念它們的過患，並追悔過去。
【English Translation】 The single one is, upon each and every atom, to generate faith by recollecting the qualities of Buddhas equal in number to all atoms, surrounded by retinues of Bodhisattvas. The verbal prostration is, a single verse of praising them, because the praises of the qualities of the realms are inexhaustible, as it is said that each body emanates immeasurable heads, and each head emanates immeasurable tongues, and then expresses them with pleasant sounds. Here, sound is praise, and its branch is the tongue. The ocean is a collection of many words. Among the branches of offerings, the supreme offering is, the two verses of 'supreme flowers,' supreme flowers being the wondrous flowers of the realms of gods and humans, and so forth. Garlands are strung together with various kinds of flowers, both of which are real and artificial. Melodious music is stringed instruments, wind instruments, percussion instruments, and plucked instruments, and so forth. Anointment is fragrant ointment. Supreme umbrellas are the best of umbrellas. Lamps are lamps of fragrant oil and so forth that are fragrant and bright, and precious, luminous jewels. Incense is mixed or single incense. Supreme garments are the best of all garments. Supreme fragrance refers to offering perfumed water, said to be bathing with water and so forth imbued with fragrance that wafts through the three thousand worlds. Piles of powdered incense are piles of fragrant powdered incense that can be scattered and burned, or arrangements of colored powders for drawing mandalas, their breadth and height equal to Mount Meru. Arrangement is the combination of all the above, generally referring to adornment and various items. The supreme offering is, the single verse 'all offerings,' the existent offering being worldly offerings, while here it refers to the virtuous offerings emanated by powerful beings such as Bodhisattvas. The last two lines are applied to all the above that are incomplete, to show the motivation and object of prostration and offering. The branch of confessing sins is, the single verse 'desire,' based on the three poisons of desire, anger, and ignorance, based on the three, such as the body, the nature of which is done by oneself, that is, actually engaging in the action oneself, or causing others to do it, or rejoicing in what others have done. The general summary of all of these is, 'all sins,' remembering their faults, and regretting the past.
མ་ལ་འགྱོད་ཅིང་ཕྱི་མ་ལ་བསྡམ་པའི་སེམས་ཀྱིས་སྙིང་ཐག་པ་ནས་བཤགས་ན་སྔར་བྱས་འཕེལ་བ་འཆད་ཅིང་ཕྱི་མ་རྣམས་འཕྲོ་འཆད་དོ། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་ཡན་ལག་ནི། ཕྱོགས་བཅུའི་རྒྱལ་བ་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། གང་ཟག་ལྔ་པོ་དེའི་དགེ་བའི་ཕན་ཡོན་དྲན་ནས་དབུལ་པོས་གཏེར་རྙེད་པ་ལྟར་དགའ་བ་བསྒོམ་པའོ། །ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བར་བསྐུལ་བའི་ཡན་ལག་ནི། གང་རྣམས་ཕྱོགས་བཅུའི་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཕྱོགས་བཅུའི་ཞིང་དུ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་རྣམ་པར་སངས་རྒྱས་ཏེ་མ་ཆགས་ཤིང་ཐོགས་པ་མེད་པའི་མཁྱེན་པ་བརྙེས་ནས་རིང་དུ་མ་ལོན་ 13-2-39b པ་རྣམས་ལ་ལུས་ཀྱང་དེ་སྙེད་དུ་སྤྲུལ་ནས་ཆོས་སྟོན་པར་བསྐུལ་མ་གདབ་བོ། །སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་སྡེས་བྱང་ཆུབ་རྣམ་པར་སངས་རྒྱས་ཞེས་བཏོན་ནས་བཤད་པ་མཛད་དོ། །གསོལ་བ་འདེབས་པའི་ཡན་ལག་ནི། མྱ་ངན་འདའ་སྟོན་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཕྱོགས་བཅུའི་ཞིང་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་ཚུལ་སྟོན་པ་རྣམས་ལ་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་ཕུགས་སུ་ཕན་པ་དང་གནས་སྐབས་སུ་བདེ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་ཞིང་ཁམས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་བསྐལ་པར་མྱ་ངན་མི་འདའ་བར་བཞུགས་པར་ལུས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་བྱས་ཏེ་གསོལ་བ་གདབ་བོ། །བསྔོ་བའི་ཡན་ལག་ནི། ཕྱག་འཚལ་བ་དང་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་དེ། གོང་གི་ཡན་ལག་དྲུག་གི་དགེ་བས་མཚོན་ནས་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་དུ་བྱས་ཏེ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་འདུན་པ་དྲག་པོས་བསྔོས་པས་ནམ་ཡང་མི་འཛད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཚིག་དེ་དག་གི་དོན་གོ་བར་བྱས་ལ་ཡིད་གཞན་དུ་མ་ཡེངས་པར་དལ་བུས་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་བྱས་ན་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཛིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕྱག་དང་མཆོད་པ་དང་བསྐུལ་བ་དང་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་ཡི་རང་དང་ལྔ་ནི་མཐུན་རྐྱེན་ཚོགས་གསོག་པ་ཡིན་ལ། བཤགས་པ་ནི་འགལ་རྐྱེན་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བ་དང་ཡི་རང་གི་ཕྱོགས་གཅིག་རང་གི་དགེ་བ་བྱས་པ་ལ་དགའ་བ་བསྒོམ་པ་ནི་རང་གི་དགེ་བ་སྤེལ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །བསྔོ་བས་ནི་བསགས་པ་དང་སྦྱངས་པ་དང་སྤེལ་བའི་ 13-2-40a དགེ་བ་རྣམས་ཉུང་ངུ་ཡང་ཆེས་མང་བར་སྤེལ་བ་དང་གནས་སྐབས་སུ་འབྲས་བུ་ཕྱུང་སྟེ་ཟད་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱང་ནམ་ཡང་མི་ཟད་པར་བྱེད་པ་སྟེ་བསྡུ་ན་བསག་པ་དང་སྦྱང་བ་དང་སྤེལ་ཞིང་མི་ཟད་པར་བྱེད་པ་གསུམ་དུ་འདུའོ། །དེ་ནས་དམིགས་པ་གསལ་བར་བྱས་ནས་མཎྜལ་ཕུལ་ཏེ། བཤེས་གཉེན་ལ་མ་གུས་པ་ནས་བདག་གཉིས་སུ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་བར་གྱི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློ་སྣ་མཐའ་དག་མྱུར་དུ་འགག་པ་དང་། བཤེས་གཉེན་ལ་གུས་པ་ནས་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་བར་གྱི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་བློ་སྣ་ཐམས་ཅད་བདེ་བླག་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་། ཕྱི་དང་ནང་གི་བར་
【現代漢語翻譯】 如果以後悔過去、約束未來的心態，從內心深處懺悔，就能阻止過去所作惡業的增長，並防止未來惡業的產生。隨喜支：即『十方所有剎』這一偈頌。憶念五種人的功德利益，如同窮人得到寶藏般生起歡喜之心。請轉法輪支：即『十方剎土中』這一偈頌。對於十方剎土中證得菩提、圓滿成佛，獲得無執無礙之智慧，且不久將示現涅槃者，化現如其數量之身，勸請他們廣轉法輪。阿阇黎（Acharya，教師）耶謝德（Yeshe De）曾以『菩提妙道善安立』開頭進行講解。請佛住世支：即『諸佛若欲示』這一偈頌。對於十方剎土中示現涅槃之諸佛，爲了能究竟利益眾生、暫時帶來安樂，祈請他們于如微塵數般的劫中不入涅槃，並化現無量之身，懇切祈請。迴向支：即『所有禮讚供養福』這一偈頌。以包括以上六支在內的所有善根，與一切眾生共同迴向圓滿菩提，以強烈的意願迴向，使其永不耗盡。因此，要理解這些詞句的含義，不讓心散亂到其他地方，按照所教導的那樣去做，就能積累無量的功德。 如此，頂禮、供養、勸請、祈請和隨喜這五者是積聚順緣資糧，懺悔是凈化違緣障礙，隨喜的一部分——對自己的善行生起歡喜心——也能增長自己的善根。通過迴向，可以將積累、凈化和增長的善根，即使是微小的也能成倍增長，並且使原本會暫時結果、最終耗盡的善根，變得永不耗盡。總而言之，可以歸納為積累、凈化、增長和使之不耗盡這三點。之後，清晰地觀想，獻上曼扎（Mandala，壇城），愿從不敬 गुरु（藏文：བཤེས་གཉེན，梵文天城體：गुरु，梵文羅馬擬音：guru，漢語字面意思：上師）到執著二取實執之間的顛倒之心迅速止息，愿從恭敬 गुरु（藏文：བཤེས་གཉེན，梵文天城體：गुरु，梵文羅馬擬音：guru，漢語字面意思：上師）到證悟無我真如之間的不顛倒之心輕易生起，愿內外之間的障礙...
【English Translation】 If one sincerely confesses with a mind regretting the past and restraining the future, it will stop the increase of past misdeeds and prevent the occurrence of future ones. The branch of rejoicing: is the single verse 'In all directions, the victorious ones'. Remembering the merits and benefits of those five types of people, cultivate joy as if a poor person had found a treasure. The branch of requesting to turn the wheel of Dharma: is the single verse 'In the realms of the ten directions'. To those who have attained enlightenment and perfect Buddhahood in the realms of the ten directions, having attained unobstructed and unimpeded wisdom, and who will soon show Nirvana, transform into as many bodies as there are of them, and urge them to teach the Dharma. Acharya Yeshe De explained it starting with 'The excellent establishment of the path to enlightenment'. The branch of requesting to remain: is the single verse 'If the Buddhas wish to show'. To those who show the manner of passing into Nirvana in the realms of the ten directions, in order to ultimately benefit beings and temporarily bring happiness, request them not to enter Nirvana for kalpas equal to the number of atoms in the realms, and transform into immeasurable bodies, earnestly requesting. The branch of dedication: is the verse 'All praise, offerings, and merit'. Dedicate all roots of virtue, including the above six branches, together with all sentient beings, to perfect enlightenment, dedicating with a strong desire so that it will never be exhausted. Therefore, one must understand the meaning of these words, not let the mind wander elsewhere, and do as instructed, then one can accumulate immeasurable merit. Thus, prostration, offering, urging, requesting, and rejoicing are the accumulation of favorable conditions and merit, confession is the purification of obstacles, and part of rejoicing—generating joy in one's own good deeds—can also increase one's own roots of virtue. Through dedication, the accumulated, purified, and increased virtues, even if small, can be multiplied greatly, and those that would temporarily bear fruit and eventually be exhausted can be made inexhaustible. In short, it can be summarized into three points: accumulation, purification, increase, and making it inexhaustible. After that, visualize clearly, offer the Mandala, and may all the inverted thoughts from disrespecting the गुरु（藏文：བཤེས་གཉེན，梵文天城體：गुरु，梵文羅馬擬音：guru，漢語字面意思：teacher） to clinging to the appearance of the two selves quickly cease, and may all the non-inverted thoughts from respecting the गुरु（藏文：བཤེས་གཉེན，梵文天城體：गुरु，梵文羅馬擬音：guru，漢語字面意思：teacher） to realizing the selflessness of reality easily arise, and may the obstacles between the inner and outer...
ཆད་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ། ཞེས་ལན་མང་དུ་འདུན་པ་དྲག་པོས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། ༈ དངོས་གཞི་ལ་ཇི་ལྟར་བསྐྱང་བ། དངོས་གཞི་ལ་ཇི་ལྟར་བསྐྱང་བ་ལ་གཉིས། སྤྱིའི་སྐྱོང་ཚུལ་དང་། སྐབས་འདིའི་སྐྱོང་ཚུལ་ལོ། ། ༈ སྤྱིའི་སྐྱོང་ཚུལ། དང་པོ་ནི། སྒོམ་ཞེས་གྲགས་པ་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་གཏོད་པའི་དམིགས་རྣམ་སྐྱོང་བ་འདི་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་རང་སེམས་ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་ཅིང་སེམས་རང་གི་དབང་དུ་མ་གྱུར་ལ། སེམས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་ཕྱོགས་པས་ཉེས་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་སེམས་འདི་རང་གི་དབང་དུ་འགྱུར་བར་བྱས་ནས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་ 13-2-40b འདོད་འདོད་དུ་བཀོལ་དུ་རུང་བར་བྱེད་པའི་ཆེད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གང་ཟིན་ཟིན་ནས་དམིགས་པ་ལ་བསྐྱངས་ན་རང་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ལྟར་གྱི་དགེ་བའི་དམིགས་པ་གྲངས་འདི་ཙམ་དང་གོ་རིམ་འདི་བཞིན་བཏང་སྙམ་ནས་བཏང་ཡང་འགྲོར་མི་ཉན་པས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་བཀོལ་དུ་རུང་བའི་གེགས་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཞིང་། དང་པོ་ནས་ལང་དུ་སོང་བས་ཚེ་ཧྲིལ་པོའི་དགེ་སྦྱོང་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྲོའོ། །དེས་ན་ཐོག་མར་གང་བསྐྱང་བར་བྱ་བའི་དམིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གྲངས་དང་གོ་རིམ་ངེས་ངེས་བྱ། དེ་ནས་ཇི་ལྟར་ངེས་པར་བྱས་པ་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་གཏང་བར་བྱའོ་སྙམ་པའི་འཕེན་པ་དྲག་པོ་འགའ་ཞིག་བཏང་ལ། ཇི་ལྟར་ངེས་པར་བྱས་པ་དེ་ལས་ལྷག་ཆད་མེད་པར་དྲན་ཤེས་བཞིན་དང་ལྡན་པར་བསྐྱང་བར་བྱའོ། ། ༈ སྐབས་འདིའི་སྐྱོང་ཚུལ། སྐབས་འདིའི་སྐྱོང་ཚུལ་ནི། དང་པོར་བསྟེན་པའི་ཕན་ཡོན་སངས་རྒྱས་མྱུར་དུ་འཐོབ་པ་སོགས་དང་། མ་བསྟེན་པའི་ཉེས་དམིགས་འདི་དང་ཕྱི་མར་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པ་སོགས་བསམ། དེ་ནས་བླ་མའི་སྐྱོན་རྟོག་པའི་བློ་ཡེ་མ་ཤོར་བར་བྱ་སྙམ་པའི་སྡོམ་སེམས་མང་དུ་བཏང་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་དང་ཐོས་པ་སོགས་ཡོན་ཏན་རང་གིས་གང་རྟོགས་པ་རྣམས་བསམས་ཏེ་སེམས་དང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དད་པ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་མོ། །དེ་ནས་རང་ལ་ཕན་བཏགས་པ་དང་འདོགས་པར་འགྱུར་བའི་བཀའ་དྲིན་རྣམས་སྔར་མདོ་སྡེ་ནས་དྲངས་པ་ལྟར་བསམས་ཏེ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་གུས་པ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་མོ། ། ༈ མཇུག་ཏུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། མཇུག་ 13-2-41a ཏུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། བསགས་པའི་དགེ་བ་རྣམས་བཟང་པོ་སྤྱོད་པ་དང་། སྨོན་ལམ་བདུན་ཅུ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་སྨོན་གནས་རྣམས་སུ་འདུན་པ་དྲག་པོས་བསྔོ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུ་དེས་ཐོ་རངས་དང་སྔ་དྲོ་དང་ཕྱི་དྲོ་དང་སྲོད་དེ་ཐུན་བཞི་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དང་པོར་ཡུན་རིང་ན་བྱིང་རྒ
【現代漢語翻譯】 祈請加持，使一切過失得以平息。』應多次以強烈的意願祈禱。 正行如何修持？ 正行如何修持分二： общей практике и частной практике. общей практике 首先，所謂的『禪修』，是指反覆地將心專注于善的對境，這種專注的修習。從無始以來，自心一直被各種煩惱所控制，而不能自主。心也總是傾向於各種煩惱等障礙，從而產生各種過失。因此，爲了使這顆心能夠被自己所掌控，能夠隨意地專注于善的對境，我們才需要進行禪修。如果隨隨便便地專注于對境，那麼就無法按照自己所期望的那樣，設定善的對境的數量和順序。即使設定了，心也不會聽從，這樣就會成為隨意專注于善的對境的巨大障礙。如果一開始就放任自流，那麼一生的修行都會變得有缺陷。因此，首先要確定所要修習的對境的數量和順序。然後，下定決心，絕不偏離所確定的內容。並且，在憶念、正知和正念的輔助下，不增不減地進行修習。 частной практике 此時的修持方法是：首先，思維依止善知識的利益，例如迅速成佛等；以及不依止的過患，例如今生來世遭受痛苦等。然後，下定決心，絕不生起觀察上師過失的心。思維戒律、禪定、智慧和聽聞等自己所能理解的功德，直到生起具有清凈信心的狀態。之後，如前引經文所述，思維上師對自己的恩德，以及將來會施予的恩德，從內心深處生起恭敬心，並不斷地修習。 結尾如何做？ 結尾如何做：將所積累的善根，通過《普賢行愿品》和《七十愿文》等方式，以強烈的意願迴向于暫時和究竟的願望。
【English Translation】 Please bless that all faults be pacified.' One should pray many times with strong intention. How to practice the main part? There are two aspects to how to practice the main part: general practice and specific practice for this context. General Practice Firstly, what is known as 'meditation' is the cultivation of focusing the mind repeatedly on virtuous objects. From beginningless time, the mind has been under its own control, not under our control. The mind also tends towards afflictions and other obscurations, causing all faults. Therefore, in order to make this mind controllable and able to be directed towards virtuous objects as desired, this is the purpose. If one focuses on objects haphazardly, one cannot set the number and order of virtuous objects as one wishes. Even if one sets them, the mind will not obey, becoming a great obstacle to focusing on virtuous objects as desired. If one is lax from the beginning, one's entire life's practice will become flawed. Therefore, first, one must definitely determine the number and order of the objects to be cultivated. Then, make a strong determination not to deviate from what has been determined. And, with mindfulness, awareness, and vigilance, cultivate without adding or subtracting from what has been determined. Specific Practice for this Context The way to practice in this case is: First, contemplate the benefits of relying on a spiritual teacher, such as quickly attaining Buddhahood, and the faults of not relying on one, such as generating suffering in this and future lives. Then, generate the intention not to let the mind that examines the lama's faults arise, and contemplate the qualities you understand yourself, such as moral discipline, samadhi, wisdom, and learning, until faith with a clear mind is born. Then, contemplate the kindness that has been bestowed and will be bestowed on you, as quoted from the sutras earlier, and meditate until respect arises from the bottom of your heart. How to conclude? How to conclude: Dedicate the accumulated virtues through practices such as the 'Bodhicaryāpraṇidhāna' and the 'Seventy Prayers', with strong aspiration towards temporary and ultimate wishes.
ོད་ཀྱི་དབང་དུ་འགྲོ་སླ་ཞིང་། དེ་ལ་གོམས་ན་བློ་འཆོས་དཀའ་བས་ཐུན་ཆུང་ལ་གྲངས་མང་བར་བྱ། བསྒོམ་འདོད་པའི་འཕྲོ་ལ་བཅད་ཀྱིན་བྱས་ན་ཕྱི་མ་རེས་ཀྱང་འཇུག་སྙིང་འདོད། གཞན་དུ་ན་མལ་མཐོང་བའི་ཚེ་ན་སྐྱུག་ལོག་ལོག་འོང་གསུང་བ་ལྟར་རོ། །ཅུང་ཟད་བརྟན་དུ་སོང་བ་ན་ཐུན་བསྲིང་། དེ་ཐམས་ཅད་ལའང་སྦྱོར་བ་ཧ་ཅང་དམ་དྲགས་པ་དང་ཧ་ཅང་ལྷོད་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བར་བྱས་ལ་བསྐྱང་སྟེ། དེས་ནི་གེགས་ཉུང་ཞིང་ཧ་ཅང་དུབ་པ་དང་བྱིང་རྨུགས་སོགས་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། ། ༈ ཐུན་མཚམས་ལ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། ཐུན་མཚམས་ལ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། སྤྱིར་ཕྱག་དང་བསྐོར་བ་དང་ཁ་ཏོན་སོགས་དུ་མ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་འདིར་སྐབས་སུ་བབ་པའི་གཙོ་བོ་ནི། ཐུན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་འབད་ནས་ཐུན་བཏང་བའི་མཚམས་སུ་བསྐྱང་རྒྱུའི་དམིགས་རྣམ་ལ་དྲན་ཤེས་མ་བསྟེན་པར་རྒྱ་ཡན་དུ་བཏང་ན་སྐྱེད་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བས། ཐུན་མཚམས་སུའང་དེ་སྟོན་པའི་ཆོས་རྣམས་བལྟ་བ་དང་ཡང་ཡང་དྲན་པར་བྱ། ཡོན་ཏན་སྐྱེ་བའི་མཐུན་རྐྱེན་ཚོགས་སྒོ་དུ་མ་ནས་བསག་ཅིང་འགལ་རྐྱེན་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བའང་སྒོ་དུ་མ་ནས་བྱ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་གང་ཁས་བླངས་པའི་བསྲུང་སྡོམ་ལ་གང་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་ 13-2-41b འབད་དེ་དམིགས་རྣམ་ལ་བློ་སྦྱོང་བ་དང་སྡོམ་ཁྲིམས་དང་ཚོགས་གསོག་གསུམ་ལ་སུམ་བསྒྲིལ་དུ་མིང་བཏགས་ནས་འཁྲིད་པའང་ཡོད་དོ། །གཞན་ཡང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་ལམ་བདེ་བླག་ཏུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཚོགས་བཞི་ལའང་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། དབང་པོའི་སྒོ་སྡོམ་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་དང་། ཟས་ཀྱི་ཚོད་རིག་པ་དང་། མི་ཉལ་བར་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་ཞིང་ཉལ་བའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བའོ། ། ༈ དབང་པོའི་སྒོ་སྡོམ་པ། དང་པོ་ལ་ལྔ་ལས། གང་གིས་སྡོམ་པ་ནི་དྲན་པ་ཀུན་ཏུ་བསྲུང་བ་དང་། དྲན་པ་ལ་རྟག་འགྲུས་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་དབང་པོའི་སྒོ་སྡོམ་པ་ལས་བརྩམས་པའི་ཆོས་རྣམས་མི་བརྗེད་པར་ཡང་ཡང་སྐྱོང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི་དྲན་པ་དེ་ལ་རྒྱུན་དུ་དང་གུས་པར་སྐྱོང་བའོ། །གང་སྡོམ་པ་ནི་དབང་པོ་དྲུག་གོ ། གང་ལས་སྡོམ་པ་ནི་ཡུལ་དྲུག་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་མི་འོང་བ་ལས་སོ། །ཇི་ལྟར་བསྡམ་པ་ལ་གཉིས་ལས། དབང་པོ་སྲུང་བར་བྱེད་པ་ནི། ཡུལ་དང་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་སྐྱེས་པའི་མཇུག་ཏུ་ཡིད་ཤེས་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དྲུག་དང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་དྲུག་ལ་ཆགས་པ་དང་སྡང་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལས་འབད་པ་ཆེན་པོས་མི་སྐྱེ་བར་བསྲུང་བའོ། །དབང་པོ་དྲུག་གིས་ཀྱང་སྡོམ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི། གང་ལ་བལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ན་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་དེ་རྣམས་ལ་དབང་པོ་མི་གཏོང་བར་འགོག་པའོ། །དབང་པོ་བསྲུང་བ་དེ་ཡང་ཡུལ་དྲུག་ལ་མཚན་མར་དང་མངོན་རྟགས་སུ་མི
【現代漢語翻譯】 很容易受到懶惰的影響，一旦習慣了就很難改變心態，所以每次禪修的時間要短，但次數要多。如果想繼續禪修，就中斷一下，這樣下次才會更有興趣。否則，就像看到床就想吐一樣。稍微穩定后，再延長禪修時間。所有這些都要避免過於緊張或過於放鬆，這樣可以減少障礙，平息過度疲勞和昏沉等。 ༈ 禪修間隙應該怎麼做？ 一般來說，禪修間隙有很多事情可以做，如禮拜、繞佛、誦經等，但這裡主要討論與目前情況相關的。如果在努力完成禪修后，不保持正念和覺知，任其放縱，效果會非常小。因此，在禪修間隙也要閱讀和反覆憶念相關的法義。從多個方面積累產生功德的順緣，並從多個方面消除違緣和障礙。一切的基礎是努力守護自己所承諾的戒律，儘自己所能地訓練心識，並將戒律、誓言和積累資糧三者結合起來進行修持。此外，還要學習能輕易生起止觀的四種資糧：守護根門、正知而行、飲食知量、不睡眠而精進瑜伽，以及睡眠時應如何做。 ༈ 守護根門 首先，關於守護根門有五點：用什麼來守護？守護什麼？從什麼中守護？如何守護？守護的利益是什麼？用什麼來守護，就是守護正念和持續精進。首先，是不忘失從守護根門開始的法，並反覆修持。第二，是持續恭敬地修持正念。守護什麼，就是守護六根。從什麼中守護，就是從六種可愛和不可愛的對境中守護。如何守護分為兩點：守護根門的方法是，在根和境的基礎上產生六識之後，意識會對六種可愛的和六種不可愛的對境產生貪戀和嗔恨，要努力阻止這些生起。六根也要幫助完成守護，就是阻止六根接觸那些會引起煩惱的對境。守護根門也要避免將六境執著為相和隨好。
【English Translation】 It is easy to fall under the influence of laziness, and once accustomed to it, it is difficult to change one's mindset. Therefore, each meditation session should be short but frequent. If you want to continue meditating, take a break so that you will be more interested next time. Otherwise, it's like feeling nauseous when you see the bed. Once you are a little more stable, lengthen the meditation sessions. In all of this, avoid being too tense or too relaxed, which will reduce obstacles and calm excessive fatigue and dullness. ༈ What should be done during meditation breaks? In general, there are many things to do during meditation breaks, such as prostrations, circumambulation, and recitation, but here we mainly discuss what is relevant to the current situation. If, after striving to complete meditation, you do not maintain mindfulness and awareness and let it indulge, the effect will be very small. Therefore, during meditation breaks, you should also read and repeatedly remember the relevant Dharma teachings. Accumulate favorable conditions for generating merit from multiple aspects, and eliminate unfavorable conditions and obstacles from multiple aspects. The foundation of everything is to strive to keep the precepts you have promised, train your mind to the best of your ability, and combine the three—discipline, vows, and accumulation of merit—for practice. In addition, you should also learn the four conditions that easily give rise to calm abiding and insight: guarding the sense doors, acting with awareness, knowing the measure of food, striving in yoga without sleeping, and how to act when sleeping. ༈ Guarding the Sense Doors First, regarding guarding the sense doors, there are five points: What is used to guard? What is guarded? From what is guarded? How is it guarded? What are the benefits of guarding? What is used to guard is guarding mindfulness and continuous diligence. First, it is to not forget the Dharma that begins with guarding the sense doors and to practice it repeatedly. Second, it is to continuously and respectfully cultivate mindfulness. What is guarded is the six senses. From what is guarded is from the six kinds of lovely and unlovely objects. How to guard is divided into two points: The method of guarding the sense doors is that after the six consciousnesses arise based on the senses and objects, the consciousness will develop attachment and hatred towards the six lovely and six unlovely objects. You must strive to prevent these from arising. The six senses must also help to accomplish guarding, which is to prevent the senses from contacting those objects that will cause afflictions. Guarding the sense doors must also avoid clinging to the six objects as signs and details.
་འཛིན་ 13-2-42a ཅིང་བརྗེད་ངས་དང་ཉོན་མོངས་མང་བས་སྡིག་པའི་སེམས་བྱུང་ན་ཡང་སྡོམ་པར་བྱེད་པས་བསྒྲུབ་བོ། །མཚན་མར་འཛིན་པ་ནི། བལྟ་བར་མི་བྱ་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དུ་བྱས་པའམ་ཡུལ་སྣང་བ་རྣམས་དེ་དག་འབྱུང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས་མཐོང་བའོ། །མངོན་རྟགས་སུ་འཛིན་པ་ནི། ཤེས་པ་དྲུག་གི་མཇུག་ཏུ་ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་ལ་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པས་འཛིན་པའམ་ཡུལ་མངོན་སུམ་དུ་མི་སྣང་ཡང་གཞན་ལས་ཐོས་ནས་དེ་དག་ལ་རྟོག་པའོ། །སྡོམ་པ་གང་ཡིན་པ་ནི། ཉོན་མོངས་ཅན་ལས་ཡིད་བསྲུངས་ནས་དགེ་བའམ་ལུང་མ་བསྟན་ལ་འཇོག་པའོ། །འདིར་མ་བསྒྲིབས་པའི་ལུང་མ་བསྟན་ལ་འཇོག་པ་ནི་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་འཛིན་པའི་དུས་མིན་གྱི་སྤྱོད་ལམ་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་སུའོ། ། ༈ ཤེས་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ། ཤེས་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། གང་ལ་སྤྱོད་པའི་གཞི་དང་། དེ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཤེས་བཞིན་ནོ། །དང་པོ་ནི་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་བ་དང་ལྡན་པའི་ལས་ལྔ་དང་། སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པའི་ལས་ལྔའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ལྔའི་ལུས་ཀྱི་ལས་ནི། གྲོང་དང་གཙུག་ལག་ཁང་ལ་སོགས་པ་གཞན་དུ་ཕར་འགྲོ་བ་དང་དེ་ནས་ཚུར་ལྡོག་པའོ། །མིག་གི་ལས་ནི། བློ་སྔོན་དུ་མ་བཏང་བར་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་མཐོང་བའི་ཅུང་ཟད་བལྟས་པ་དང་། བློ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་མཐོང་བའི་རྣམ་པར་བལྟས་པའོ། །ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་ནི། ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་བརྐྱང་བ་དང་ 13-2-42b བསྐུམ་པའོ། །ཆོས་གོས་དང་ལྷུང་བཟེད་ཀྱི་ལས་ནི། ཆོས་གོས་གསུམ་དང་ལྷུང་བཟེད་ལོངས་སྤྱད་པ་དང་བཅང་བར་བྱ་བའོ། །བསོད་སྙོམས་ཀྱི་ལས་ནི། ཟོས་འཐུངས་སོགས་སོ། །གཙུག་ལག་ཁང་ན་སྤྱོད་པའི་ལས་ལྔའི་ལུས་ཀྱི་ལས་ནི། འཆག་ས་ན་འཆག་པའམ་ཆོས་མཐུན་པའི་གན་དུ་འགྲོ་བའམ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་ལམ་དུ་ཞུགས་པའི་སོང་བ་དང་འཆག་ས་ཆོས་མཐུན་པ་མཁན་སློབ་བླ་མ་དང་དེ་འདྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་ན་སྡོད་པ་དང་ཁྲི་ལ་སོགས་པའི་སྟེང་དུ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ནས་འདུག་པའོ། །ངག་གི་ལས་ནི། ལུང་མ་མནོས་པའི་གསུང་རབ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ལུང་ནོད་ཅིང་ཀུན་ཆུབ་པར་བྱེད་པ་དང་མནོས་པ་རྣམས་ཁ་ཏོན་དང་གཞན་ལ་སྟོན་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་པའི་དོན་དུ་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་གཏམ་འདྲེ་བར་བྱེད་པའི་སྨྲ་བའོ། །ཡིད་ཀྱི་ལས་ནི། ནམ་གྱི་ཐུན་བར་པ་ལ་ཉལ་བ་དང་དབེན་པར་སོང་སྟེ་ཇི་ལྟར་ཐོས་པའི་དོན་སེམས་པ་དང་སེམས་དགུས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱེད་པ་དང་ལྷག་མཐོང་ལ་བརྩོན་པའི་མི་སྨྲ་བ་དང་། ཚ་བའི་དུས་སུ་ངལ་བའི་ཚེ་དུས་མ་ཡིན་པར་གཉིད་ཀྱི་སྙོམས་པ་འདོད་པ་བསང་བར་བྱེད་པའོ། །ཉིན་མོ་དང་། མཚན་མོའི་ལས་གཉིས་ནི། ཉིན་མོ་དང་ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་སྨད་ལ་མི་ཉལ་བས་བསྟན་ལ་དེས་ལུས་ངག་གི་ལས་ཀྱང་བས
【現代漢語翻譯】 雖然由於健忘和煩惱而產生罪惡的想法，但通過約束來修行。執取相是指：將不應觀看的色等作為對境，或者將顯現的對境視為那些生起之物，並在顯現中見到它們。執取現相是指：在六識之後，貪嗔癡三毒生起，意識執取對境，或者雖然對境不顯現，但從他人處聽聞后對它們進行分別。約束是什麼呢？從煩惱中守護心，使其處於善或無記的狀態。此處將心置於非遮蔽的無記狀態，是指在心不專注于善的目標時，如行為等情況。 以正知而行：以正知而行有兩種：所行之基礎，以及於此而行的正知。第一種有兩種：具有行走的五種行為，以及具有行為的五種行為。其中，前五種行為的身體行為是：前往城鎮和寺廟等其他地方，以及從那裡返回。眼睛的行為是：不預先思考而看到各種對境時稍微觀看，以及預先思考後看到各種景象。所有肢體和分支的行為是：伸展和收縮肢體和分支。法衣和缽的行為是：享用法衣三件和缽，以及應當持有它們。乞食的行為是：吃喝等。在寺廟中行為的五種行為的身體行為是：在經行處經行，或者前往符合佛法的地方，或者爲了佛法而走在路上，以及在經行處、符合佛法的堪布、阿阇黎、上師以及類似的人面前站立，以及在座位等之上結跏趺坐。語言的行為是：接受尚未接受的十二部經的傳承，並完全理解它們，以及將已接受的傳承唸誦並展示給他人，以及爲了生起精進而與他人交談。意識的行為是：在夜晚的中間時段睡覺，以及前往寂靜處思考所聽聞的意義，以及以九種心專注于禪定，以及不說話而致力於勝觀，以及在炎熱時節疲勞時，想要在不適當的時間享受睡眠。白天和夜晚的兩種行為是：白天和夜晚的上半夜和下半夜不睡覺，這表明也應當約束身語的行為。
【English Translation】 Although sinful thoughts arise due to forgetfulness and afflictions, one practices by restraining them. Grasping at characteristics means: taking forms that should not be looked at, etc., as objects, or considering the appearances of objects as those that arise, and seeing them manifestly. Grasping at signs means: after the six consciousnesses, the three poisons of attachment, aversion, and ignorance arise, and the mind consciousness grasps at the objects, or although the objects do not appear manifestly, one hears about them from others and then conceptualizes them. What is restraint? It is guarding the mind from afflictions and placing it in a state of virtue or neutrality. Here, placing the mind in a non-obscured neutral state refers to situations such as actions when the mind is not focused on a virtuous object. Acting with awareness: Acting with awareness has two aspects: the basis upon which one acts, and the awareness with which one acts upon it. The first has two aspects: the five actions associated with movement, and the five actions associated with conduct. Among these, the bodily action of the first five actions is: going to other places such as towns and monasteries, and returning from there. The action of the eyes is: looking slightly when seeing various objects without prior thought, and looking attentively at the various appearances seen after prior thought. The action of all limbs and appendages is: extending and contracting the limbs and appendages. The action of the robes and bowl is: using and carrying the three robes and the bowl. The action of alms is: eating, drinking, etc. The bodily action of the five actions of conduct in the monastery is: walking in the walking area, or going to a place that accords with the Dharma, or walking on the path for the sake of the Dharma, and standing in the walking area, in front of the Khenpo, Acharya, Lama, and similar individuals who accord with the Dharma, and sitting in the lotus position on a seat, etc. The action of speech is: receiving the transmission of the twelve scriptures that have not yet been received, and fully understanding them, and reciting and showing the received transmissions to others, and speaking in order to engage in conversation with others for the purpose of generating diligence. The action of mind is: sleeping during the middle period of the night, and going to a secluded place to contemplate the meaning of what has been heard, and focusing on meditation with the nine mental states, and not speaking while striving for higher insight, and wanting to dispel the desire for untimely sleep when tired during the hot season. The two actions of day and night are: not sleeping during the upper and lower parts of the day and night, which indicates that the actions of body and speech should also be restrained.
ྟན་ཏོ། །ཉལ་བ་ཞེས་གསུངས་པས་ཀྱང་མཚན་མོའི་ལས་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཁོ་ན་བསྟན་ཏོ། །བཅུ་པོ་དེ་ལ་ཤེས་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་ནི། རྒྱུ་བའམ་སྤྱོད་པའི་ལས་ཤིག་རྩོམ་ 13-2-43a པར་བྱེད་ན་དང་པོ་ཁོ་ནར་ལས་དེ་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་ཅིང་བག་ཡོད་པར་སྤྱོད་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཟིན་པས་རྣམ་པ་གང་གིས་བརྟག་པར་བྱ་བ་དང་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པ་དེས་ཚུལ་དེ་ལྟར་རྟོག་པར་བྱེད་ཅིང་ཤེས་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། དང་པོ་ནི། ལུས་ཀྱི་ལས་ལ་སོགས་པའི་གཞི་བཅུ་པོ་གང་ལ་རྣམ་པ་གང་གིས་ཇི་ལྟར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་གཞི་དེ་ལ་རྣམ་པ་དེས་དེ་ལྟར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དཔེར་ན། འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་ལས་ལ་འགྲོ་བ་དང་འོང་བའི་ཀུན་སྤྱོད་འདུལ་བ་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་ནས་དེའི་ཚེ་ད་ལྟ་འདི་དང་འདི་བྱེད་དོ་ཞེས་རྟོག་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྱོགས་གང་དུ་རྣམ་པ་གང་གིས་ཇི་ལྟར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་ཕྱོགས་དེ་ལ་རྣམ་པ་དེས་དེ་ལྟར་རྟོག་པ་སྟེ། དཔེར་ན། འགྲོ་བའི་ཚེ་ཆང་འཚོང་ལ་སོགས་པའི་གནས་ལྔར་མི་འགྲོ་ཞིང་དེ་ལས་གཞན་དུ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་རྣམས་ཤེས་ནས་དེ་དང་དེའི་ཚེ་ཤེས་བཞིན་འཇོག་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། དུས་གང་གི་ཚེ་རྣམ་པ་གང་གིས་ཇི་ལྟར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་དུས་དེའི་ཚེ་རྣམ་པ་དེས་དེ་ལྟར་རྟོག་པ་སྟེ། དཔེར་ན། སྔ་དྲོ་གྲོང་རྒྱུར་རུང་ཡང་ཕྱི་དྲོ་མི་རུང་བར་ཤེས་ནས་དེ་ལྟར་སྤྱོད་ཅིང་དེའི་ཚེ་ཡང་ཤེས་བཞིན་འཇོག་པ་ལྟ་བུའོ། །བཞི་པ་ནི། ལས་དེ་དག་ཇི་སྙེད་ཅིག་རྣམ་པ་གང་གིས་ཇི་ལྟར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་ལས་དེ་སྙེད་ཅིག་རྣམ་པ་དེས་དེ་ལྟར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དཔེར་ན། 13-2-43b འགྲོ་བའི་ཚེ་ཤིན་ཏུ་བསྡམས་ཤིང་ཁྱིམ་གཞན་དུ་འགྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འགྲོ་བའི་བསླབ་བྱ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་རྣམས་དྲན་པར་བྱེད་པ་ལྟ་བུའོ། །མདོར་ན་ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོའི་ཀུན་སྤྱོད་ཇི་ཙམ་ཡོད་དྲན་པར་བྱས་ནས་དེ་དག་གི་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་འཇུག་ལྡོག་གི་ཚེ་ནའང་ད་ལྟ་འཇུག་པའམ་ལྡོག་པ་འདི་དང་འདི་བྱེད་དོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་ལ་ཤེས་བཞིན་འཇོག་པའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཚེ་འདིར་ཡང་ལྟུང་བས་མི་གོས་པ་དང་ཤི་ནས་ཀྱང་ངན་སོང་དུ་མི་ལྟུང་བ་དང་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རྒྱུའི་ཚོགས་ལ་གནས་པར་གསུངས་སོ། །འདི་དང་དབང་པོའི་སྒོ་སྡོམ་པ་གཉིས་ནི་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་མདོ་དྲངས་ནས་དེའི་དོན་བཀྲལ་བ་ལྟར་བཀོད་པ་སྟེ་འདི་གཉིས་ལ་འབད་ན་དགེ་སྦྱོར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བོགས་གཞན་དང་མི་འདྲ་བར་འོང་ཞིང་ཁྱད་པར་དུ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གིས་བསྡུས་པའི་སེམས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བདེ་བླག་ཏུ་འགྲུབ་པར་གསུངས
【現代漢語翻譯】 因此，經中說到的『睡眠』，也僅僅是指夜晚的活動和內心的活動。對於這十種行為，如何有覺知地行事呢？如果開始從事行走或行動等行為，首先要對該行為保持正念，並謹慎行事。通過正念和謹慎的結合，以何種方式進行觀察，以及如何進行觀察，都要以那種方式進行思考和了解。這有四種方式：第一，對於身體的行為等十種基礎，以何種方式觀察，就要以那種方式去思考。例如，對於行走和返回的行為，要像在《律藏》中說的那樣，瞭解行走和返回的規範，並在那時思考『現在正在做這個和這個』。第二，在哪個方向以何種方式觀察，就要以那種方式去思考。例如，行走時，要知道不去賣酒等五種場所，而是去其他地方，並在那時保持覺知。第三，在哪個時間以何種方式觀察，就要在那個時間以那種方式去思考。例如，要知道早上可以去村子裡，但下午不行，並按照那樣去做，並在那時保持覺知。第四，對於多少行為以何種方式觀察，就要對那些行為以那種方式去思考。例如，行走時，要非常謹慎，要去其他人家裡等等，要記住所有關於行走的教導。 總而言之，要記住白天和夜晚的所有行為，瞭解哪些是該做的，哪些是不該做的，在進入和離開時，也要覺知『現在正在做這個進入或離開』，對一切都保持覺知。如果這樣做，今生就不會被墮落所染污，死後也不會墮入惡道，並且能夠安住于獲得尚未獲得的道之證悟的因的集合中。帕巴·托梅（'Phags pa Thogs med，聖無著）引用了經文，並解釋了其含義，即正念和守護根門這兩者。如果努力做到這兩點，那麼所有行善的人都會獲得不同尋常的利益，特別是能夠圓滿持戒，並且能夠輕鬆成就由止觀雙運的無分別禪定。
【English Translation】 Therefore, the 'sleeping' mentioned in the sutra refers only to nighttime activities and mental activities. How to act with mindfulness regarding these ten activities? If one begins to engage in activities such as walking or acting, one should first maintain mindfulness of that activity and act with caution. Through the combination of mindfulness and caution, one should contemplate and understand in what manner to observe and how to observe. There are four ways: First, regarding the ten bases such as bodily actions, one should contemplate in the manner in which one observes. For example, regarding the actions of walking and returning, one should know the norms of walking and returning as stated in the 'Vinaya', and at that time think, 'Now I am doing this and this.' Second, in which direction to observe in what manner, one should contemplate in that manner. For example, when walking, one should know not to go to the five places such as selling alcohol, but to go elsewhere, and maintain awareness at that time. Third, at what time to observe in what manner, one should contemplate in that manner at that time. For example, one should know that it is permissible to go to the village in the morning but not in the afternoon, and act accordingly, maintaining awareness at that time. Fourth, for how many actions to observe in what manner, one should contemplate those actions in that manner. For example, when walking, one should be very careful and go to other people's homes, etc., remembering all the teachings about walking. In short, one should remember all the activities of day and night, understand what should be done and what should not be done, and when entering and leaving, be aware of 'Now I am doing this entering or leaving,' maintaining awareness of everything. If one does this, one will not be defiled by downfall in this life, nor will one fall into the lower realms after death, and one will be able to abide in the collection of causes for attaining the realization of the path that has not yet been attained. The venerable Asanga (Arya Asanga) quoted the sutra and explained its meaning, namely, mindfulness and guarding the sense doors. If one strives to do these two, then all those who do good deeds will obtain extraordinary benefits, especially being able to perfectly maintain discipline, and being able to easily accomplish the non-conceptual samadhi combined with shamatha and vipassana.
་པས་འབད་པར་བྱའོ། ། ༈ ཟས་ཀྱི་ཚོད་རིག་པ། ཟས་ཀྱི་ཚོད་རིག་པ་ནི། ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཧ་ཅང་ཉུང་བ་མ་ཡིན་པ་ནི། ཧ་ཅང་ཉུངས་ན་བཀྲེས་པ་དང་ཉམ་ཆུང་བར་གྱུར་ནས་དགེ་བའི་བྱ་བ་ལ་མཐུ་མེད་པར་འགྱུར་བས་སང་གི་ཟས་ཀྱི་དུས་ལ་མ་སླེབ་ཀྱི་བར་དུ་བཀྲེས་པས་མི་གནོད་པའི་ཚོད་ཙམ་དུ་ཟ་བའོ། །ཧ་ཅང་མང་བ་མ་ཡིན་པ་ནི། མང་ན་ལུས་ཁུར་ཐོགས་པ་ལྟར་ལྕི་བ་དང་དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་དཀའ་ 13-2-44a བ་དང་གཉིད་རྨུགས་འཕེལ་བ་དང་ལས་སུ་མི་རུང་བས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ལ་མཐུ་མེད་པར་འགྱུར་བས་སོ། །ཟས་ཞུ་བ་དང་འཕྲོད་པས་ནི། ཟས་ལ་བརྟེན་པའི་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བ་རྙིང་པ་རྣམས་སྤོང་ཞིང་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་གསར་པ་རྣམས་མི་བསྐྱེད་དོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཟས་རན་པས་ནི། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མི་བསྐྱེད་པ་དང་བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་པའོ། །དེ་ཡང་ཟས་ལ་སྲེད་པའི་གཉེན་པོ་དེའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམ་པ་ལ་རག་ལས་པས། ཉེས་དམིགས་ནི་གསུམ་ལས། ལོངས་སྤྱད་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་དམིགས་ནི། ཁ་དོག་དྲི་རོ་བཟང་པོའི་ཟས་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཀྱང་སོ་ཡིས་བལྡད་ཅིང་མཆིལ་མས་བརླན་པ་ན་སྐྱུགས་པ་ལྟར་སྣང་བ་སེམས་པའོ། །ཟས་ཞུ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་དམིགས་ནི། ཟས་དེ་ནམ་གྱི་ཐུན་བར་པའམ་ཐ་མ་ལ་ཞུ་ནས་ཤ་ཁྲག་སོགས་སྐྱེ་ཞིང་། ཁ་ཅིག་ནི་བཤང་གཅིར་གྱུར་ནས་ལུས་ཀྱི་སྨད་ལ་གནས་ཤིང་དེ་ཡང་ཉིན་རེ་བཞིན་བསལ་དགོས་པ་དང་ཟས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ནད་ཀྱི་རིགས་དུ་མ་བསྐྱེད་པ་སེམས་པའོ། །ཟས་ཚོལ་བ་ལས་གྱུར་པའི་ཉེས་དམིགས་ནི་ལྔ་ལས། བསྒྲུབས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་དམིགས་ནི། ཟས་དང་ཟས་ཀྱི་རྒྱུའི་དོན་དུ་ཚ་གྲང་གིས་ཉེན་བཞིན་དུ་འབད་པ་དུ་མ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་ཅིང་མ་གྲུབ་ན་མྱ་ངན་སོགས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་ལ་གྲུབ་ནའང་ཕྲོགས་པ་ 13-2-44b དང་ཆུད་ཟོས་ཀྱིས་དོགས་ནས་བསྲུང་བའི་རྩོལ་བ་དྲག་པོས་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །མཛའ་བ་ཉམས་པ་ནི། དེའི་ཕྱིར་དུ་ཕ་དང་བུ་ལ་སོགས་པའང་ཕན་ཚུན་རྩོད་ཅིང་འཐབ་པའོ། །ངོམས་མི་ཤེས་པ་ནི། དེ་ལ་སྲེད་པ་ཇེ་ཆེར་གྱུར་ནས་རྒྱལ་པོ་སོགས་ཕན་ཚུན་དུ་གཡུལ་སྤྲོད་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་མྱོང་བའོ། །རང་དབང་མེད་པའི་ཉེས་པ་ནི། གཞན་གྱི་ཟས་ཟ་བ་རྣམས་རྗེ་བོའི་དོན་དུ་ཕ་རོལ་དང་འཐབ་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་མྱོང་བའོ། །ཉེས་པར་སྤྱད་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི། ཟས་དང་ཟས་ཀྱི་རྒྱུའི་ཕྱིར་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྡིག་པ་བསགས་ནས་འཆི་བའི་ཚེ་དེ་དག་དྲན་ནས་འགྱོད་བཞིན་དུ་འཆི་ཞིང་ཤི་ནས་ཀྱང་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བའོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཕན་ཡོན་འགའ་ཡོད་དེ་ཟས་ལ་བརྟེན་ནས་ལུས་གནས་པའོ། །དེ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་དུ་ཟས་བསྟེན་པར་མི་རིགས་པས་ལུས་གནས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་གིས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །སྦྱིན་པ་པ
【現代漢語翻譯】 應精進修持。 食物的適量 食物的適量包含四種要素：不要過少，因為過少會導致飢餓和虛弱，從而無力行善，應適量進食，以在下一餐之前不感到飢餓為度。不要過多，因為過多會導致身體沉重如負重，呼吸困難，昏昏欲睡，無法勝任工作，從而無力斷除煩惱。食物易於消化且有益，能消除因食物引起的舊有痛苦感受，且不產生新的痛苦感受。不含煩惱的適量食物，不會產生過失，且能帶來安樂的體驗。這依賴於對食物貪戀的對治，即觀修其過患。過患有三種：受用之因所生的過患，即無論食物的色香味多麼美好，一旦被牙齒咀嚼並被唾液浸濕，就會像嘔吐物一樣令人作嘔。食物消化所生的過患，即食物在夜晚的中間或最後階段被消化，產生肉和血等，有些則變成糞便和尿液，存在於身體的下部，且每天都必須清除，並且依賴於食物會產生多種疾病。尋求食物所生的過患有五種：獲取所生的過患，即爲了食物和食物的來源，不顧寒冷和炎熱的侵襲，辛勤勞作，如果不能獲得，則會因悲傷等而痛苦，即使獲得了，也會因擔心被搶奪和浪費而努力守護，從而感到痛苦。友誼破裂，即為此父子等互相爭鬥。不知滿足，即對此的貪戀越來越大，以至於國王等互相爭戰，遭受諸多痛苦。沒有自主的過患，即食用他人食物的人，爲了主人的利益而與他人戰鬥，遭受諸多痛苦。錯誤使用所生的過患，即爲了食物和食物的來源，通過身語意造作惡業，臨終時回憶起這些而後悔地死去，死後墮入惡趣。即便如此，也有一些利益，即依賴食物身體才能存活。僅僅爲了這一點而攝取食物是不合理的，應依賴身體的存活，我應如理修持梵行。施主啊！
【English Translation】 One should strive diligently. Knowing the Measure of Food Knowing the measure of food has four qualities: not too little, for if it is too little, one becomes hungry and weak, and thus powerless to do virtuous deeds; one should eat only enough so that one is not harmed by hunger until the next mealtime. Not too much, for if it is too much, the body becomes heavy as if carrying a burden, breathing becomes difficult, drowsiness increases, and one becomes unfit for work, and thus powerless to abandon afflictions. By being digestible and agreeable, it abandons all the old painful feelings that depend on food and does not create new painful feelings. By being appropriate food that is not afflicted, it does not create faults and abides in touching bliss. This depends on meditating on the faults of the antidote to craving for food. There are three faults: the fault arising from the cause of enjoyment, which is to think that whatever food has good color, smell, and taste, when chewed by the teeth and moistened by saliva, it appears like vomit. The fault arising from the digestion of food, which is that the food is digested in the middle or last part of the night, giving rise to flesh and blood, etc., and some of it becomes excrement and urine, residing in the lower part of the body, and that must be removed every day, and depending on that food, many kinds of diseases arise. There are five faults arising from seeking food: the fault arising from accomplishment, which is that for the sake of food and the source of food, one makes many efforts while being afflicted by heat and cold, and if one does not succeed, one suffers from sorrow, etc., and even if one succeeds, one suffers from the intense effort of guarding against being robbed and wasted. The loss of friendship, which is that for this reason, even father and son, etc., quarrel and fight with each other. Not knowing satisfaction, which is that craving for it becomes greater and greater, so that kings, etc., wage war with each other and experience many sufferings. The fault of not being independent, which is that those who eat the food of others suffer many sufferings when fighting with others for the sake of the lord. The fault arising from improper use, which is that for the sake of food and the source of food, one accumulates the sins of the three doors, and at the time of death, remembering these, one dies regretting them, and after death, one falls into the lower realms. Even so, there are some benefits, which is that the body remains dependent on food. It is not reasonable to rely on food only for that much, but relying on the body remaining, I should properly accomplish pure conduct. O almsgiver!
ོ་དང་སྦྱིན་བདག་པགས་པ་དང་ཤ་ཁྲག་བཙིར་ཏེ་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་འདོད་ནས་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་གིས་བྱ་བ་བྱས་པ་དེ་ཡང་འབྲས་བུ་ཆེན་པོར་འགྱུར་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་དེ་ནས་ལོངས་སྤྱད་དོ། །བསླབ་བཏུས་སུ་སྦྱིན་པ་པོ་ལ་ཕན་བཏགས་པ་དང་ལུས་ཀྱི་སྲིན་བུ་ད་ལྟ་ཟང་ཟིང་གིས་བསྡུ་ལ་མ་འོངས་པ་ན་ཆོས་ཀྱིས་བསྡུ་སྙམ་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྒྲུབ་སྙམ་པའི་བསམ་པས་བཟའ་བར་གསུངས་པའང་དྲན་པར་བྱའོ། །བཤེས་སྤྲིངས་ལས་ཀྱང་། ཁ་ཟས་སྨན་དང་འདྲ་བར་རིག་པ་ཡིས། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་མེད་པར་བསྟེན་ 13-2-45a བགྱི་སྟེ། །རྒྱགས་ཕྱིར་མ་ལགས་བསྙེམས་པའི་ཕྱིར་མ་ལགས། །མཚག་ཕྱིར་མ་ལགས་ལུས་གནས་འབའ་ཞིག་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ༈ མི་ཉལ་བར་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་ཞིང་ཉལ་བའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། མི་ཉལ་བར་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་ཞིང་ཉལ་བའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། རིགས་པའི་བདག་ཉིད་ཉིན་པར་མཐའ་དག་དང་། །མཚན་མོའང་ཐུན་གྱི་སྟོད་སྨད་འདས་ནས་ནི། །མནལ་ཚེའང་འབྲས་བུ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བར། །དྲན་དང་ལྡན་པར་དེ་དག་བར་དུ་མནོལ། །ཞེས་གསུངས་པས། ཉིན་མོ་ཧྲིལ་པོ་དང་མཚན་མོའི་ཆ་སྟོད་སྨད་གཉིས་ཐུན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཐུན་མཚམས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་བསྟན་པས་འཆག་པ་དང་འདུག་ནས་སྒྲིབ་པ་ལྔ་ལས་སེམས་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པས་དོན་ལྡན་དུ་བྱ་བ་སྟེ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །འདི་དང་དབང་པོའི་སྒོ་སྡོམ་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་གསུམ་ལ་ཐུན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཐུན་མཚམས་གཉིས་ཀའི་ཆོས་ཡོད་པས་འདིར་ཐུན་མཚམས་རྣམས་བཟུང་ངོ་། །ཉལ་བའི་ཀུན་སྤྱོད་ནི་ཐུན་མཚམས་ཡིན་པས་དེ་ཡང་དོན་མེད་དུ་མི་གཏང་བར་བྱའོ། །དེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོ་ལ་ཆ་གསུམ་དུ་བྱས་པའི་ཆ་སྟོད་ལ་དགེ་བའི་བྱ་བས་དུས་འདའ་བར་བྱས་ནས་ཆ་བར་པ་ལ་བབ་པའི་ཚེ་ཉལ་བར་བྱ་སྟེ། གཉིད་ཀྱིས་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་འབྱུང་བ་རྣམས་གཉིད་ཀྱིས་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ལུས་དེ་བརྟས་ན་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་བརྩོན་འགྲུས་གཉིས་བྱ་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་ལས་སུ་རུང་ཞིང་ཕན་པར་ 13-2-45b ཡང་འགྱུར་རོ། །ཉལ་བའི་ཚེ་ན་གནས་ཁང་ནས་ཕྱིར་བྱུང་སྟེ་རྐང་པ་བཀྲུས་ནས་ནང་དུ་ཞུགས་པ་དང་གློ་གཡས་པ་ཕབ་སྟེ་རྐང་པ་གཡོན་པ་གཡས་པའི་སྟེང་དུ་བཞག་ནས་སེང་གེ་ལྟར་ཉལ་བར་བྱའོ། །སེང་གེ་ལྟར་ཉལ་བ་ནི། ཇི་ལྟར་དུད་འགྲོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་སེང་གེ་ནི་ལུས་རྩལ་ཆེ་བ་དང་སེམས་གཟེངས་མཐོ་བ་དང་བརྟན་པས་ཕ་རོལ་གནོན་པ་བཞིན་དུ། མི་ཉལ་བར་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་པའང་རྩལ་ཆེ་བ་སོགས་ཀྱིས་ཕ་རོལ་གནོན་ཞིང་གནས་པས་སེང་གེ་བཞིན་དུ་ཉལ་གྱི། ཡི་དྭགས་དང་ལྷ་དང་འདོད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དག་གི་ཉལ་སྟངས་ནི་དེ་ལྟ་མིན་ཏེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལེ་ལོ
【現代漢語翻譯】 如果施主們榨取自己的面板、血肉，爲了獲得殊勝的果報而佈施，那麼他們所做的事情也會變成巨大的果報。應當這樣想，然後享用。在《學集論》中說，對於佈施者，要想到給予他們利益，想到身體里的蟲子現在用財物來聚集，未來用佛法來聚集，想到成辦一切眾生的利益，以這樣的想法來食用。還應憶念《親友書》中的話：『食物如同藥物，應以智慧食用，不帶貪嗔之心。不是爲了肥胖，不是爲了驕慢，不是爲了美麗，只是爲了維持生命。』 不睡覺而精進瑜伽，睡覺時應當如何做？ 關於不睡覺而精進瑜伽，睡覺時應當如何做，在《親友書》中說：『具慧者日間一切時，夜間上下夜分后，眠時亦莫令唐捐，于其間隙常憶念。』因此，白天一整天和夜晚的上半夜和下半夜，在座間和座間休息時應當如何做已經說明，即通過行走和安坐，從五蓋中清凈自心，使其有意義，如前所述。這與守護根門和正知而行這三者，具有座間和座間休息兩種功德，因此這裡取座間休息。睡眠的行為是座間休息，因此也不應使其毫無意義。那麼應當如何做呢？將白天和夜晚分為三部分，用善行度過上半部分，到了中間部分就應當睡覺。爲了增長睡眠，應當讓增長睡眠的元素得到增長。這樣身體強壯，對於善的方面，精進二事就非常容易做到，並且也有益處。睡覺的時候，從房間出來洗腳後進入，右側臥，左腳放在右腳上，像獅子一樣睡覺。像獅子一樣睡覺，就像所有動物中，獅子身體強壯、心懷高遠、穩固，能夠壓倒其他動物一樣。不睡覺而精進瑜伽的人也以強大的能力等壓倒其他，因此像獅子一樣睡覺。而餓鬼、天人和享受慾望的人的睡姿不是這樣的，因為他們都很懶惰。
【English Translation】 If the patrons squeeze their skin, flesh, and blood, and give alms desiring special fruits, then the things they have done will also become great fruits. One should think like this, and then enjoy. In the Compendium of Trainings, it says that for the almsgiver, one should think of giving them benefits, think that the worms in the body are now gathered with wealth, and will be gathered with Dharma in the future, and think of accomplishing the benefit of all sentient beings, and eat with such thoughts. One should also remember the words in the Letter to a Friend: 'Food is like medicine, it should be taken with wisdom, without greed or hatred. Not for fatness, not for pride, not for beauty, but only for maintaining life.' How to practice yoga without sleeping, and what to do when sleeping? Regarding how to practice yoga without sleeping, and what to do when sleeping, it says in the Letter to a Friend: 'The wise one, all day long, and after the upper and lower parts of the night, even when sleeping, should not let it be in vain, and should always remember in the intervals.' Therefore, it has been explained how to spend the whole day and the upper and lower parts of the night, during the session and between sessions, that is, by walking and sitting, purifying the mind from the five obscurations, making it meaningful, as mentioned before. These three, namely guarding the sense doors and acting with mindfulness, have the qualities of both session and between sessions, so here we take the between sessions. The act of sleeping is a break between sessions, so it should not be wasted. So how should it be done? Divide the day and night into three parts, spend the first part doing virtuous deeds, and when it comes to the middle part, one should sleep. In order to increase sleep, the elements that increase sleep should be increased. In this way, if the body is strong, it will be very easy to do the two diligences in the direction of virtue, and it will also be beneficial. When sleeping, come out of the room, wash your feet, and then enter, lie on your right side, put your left foot on your right foot, and sleep like a lion. Sleeping like a lion is like the lion among all animals, with a strong body, high spirit, and stability, able to overwhelm other animals. Those who practice yoga without sleeping also overwhelm others with great strength, so sleep like a lion. But the sleeping posture of pretas, gods, and those who indulge in desires is not like this, because they are all lazy.
་ཅན་བརྩོན་འགྲུས་ཞན་པ་ཕ་རོལ་གནོན་པ་ཆུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་གྲངས་གཅིག་ཏུ་ན་གློ་གཡས་པས་སེང་གེ་བཞིན་དུ་ཉལ་བ་ནི། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ལུས་ལྷོད་པར་མི་འགྱུར་བ་དང་གཉིད་ལོག་ནའང་དྲན་པ་མི་བརྗེད་པ་དང་གཉིད་སྟུག་པོར་མི་འགྱུར་བ་དང་རྨི་ལམ་སྡིག་པའམ་ངན་པ་མི་རྨི་བ་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་ཉལ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞི་ལས་ལྡོག་པའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའོ། ། བསམ་པ་ཇི་འདྲ་བས་ཉལ་བ་ལ་བཞི་ལས། སྣང་བའི་འདུ་ཤེས་ནི། འོད་ཀྱི་མཚན་མ་ལེགས་པར་བཟུང་སྟེ་འོད་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཉལ་ཏེ། དེས་གཉིད་ལོག་པའི་ཚེ་སེམས་ལ་མུན་པ་མི་འབྱུང་ངོ་། །དྲན་པ་ནི། ཆོས་དགེ་བ་དོན་དང་ལྡན་པ་མཉན་པ་དང་བསམས་པ་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དྲན་པ་གཉིད་དུ་མ་སོང་གི་བར་དུ་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བསྟེན་པའོ། །དེས་ནི་གཉིད་ལོག་ 13-2-46a པའི་ཚེ་ཡང་མ་ལོག་པ་དང་འདྲ་བར་ཆོས་དེ་དག་ལ་སེམས་དེ་ལན་མང་དུ་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་མདོར་ན་གཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཡང་དགེ་སྦྱོར་སྐྱོང་བའོ། །ཤེས་བཞིན་ནི། དེ་ལྟར་དྲན་པ་བསྟེན་པའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་པ་གང་རུང་བྱུང་ན་དེ་ཤེས་ནས་དང་དུ་མི་ལེན་ཅིང་སྤོང་བར་བྱེད་པའོ། །ལྡང་བའི་འདུ་ཤེས་ནི་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཉིད་ཀྱིས་ནོན་པ་ལ་སེམས་གཞོལ་བར་མི་བྱེད་པར་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་རི་དྭགས་བཞིན་དུ་ཐུམ་ཕྲས་ཀྱིས་ཉལ་བའོ། །དེས་ནི་གཉིད་མི་འཐུག་ཅིང་ལྡང་བའི་དུས་ལས་མི་ཡོལ་བར་སད་པར་ནུས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཀྱེ་མ་བདག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གནང་བའི་མི་ཉལ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས་དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་འབད་པ་ཆེན་པོས་འདུན་པ་བསྐྱེད་པའོ། །དེས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གནང་བའི་སེང་གེའི་ཉལ་སྟངས་ལས་ལྷག་ཆད་མེད་པར་ཉལ་ལ། །གསུམ་པ་ནི། ཇི་ལྟར་བདག་གིས་དེང་མི་ཉལ་བ་དང་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་བརྩོན་པས་བསྒྲུབ་པ་ལྟར་སང་ཡང་དེ་ལྟར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པའོ། །དེས་ནི་དགེ་བ་ལ་འདུན་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བྱེད་དེ་བརྗེད་ངས་ནའང་གོང་ནས་གོང་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། །ཟས་དང་ཉལ་བའི་ཀུན་སྤྱོད་འདི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་ཅིང་དོན་ལྡན་དུ་སྤྱོད་པ་བྱུང་ན་ཚེ་དོན་མེད་དུ་འདའ་བ་དུ་མ་ཞིག་ཁེགས་པར་སྣང་བས། འཕགས་པ་ཐོགས་ 13-2-46b མེད་ཀྱིས་མདོ་དྲངས་ཏེ་ཇི་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལྟར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དངོས་གཞིའི་སྐབས་ཀྱི་སྐྱོང་ཚུལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་མ་གཏོགས་པ་སྦྱོར་བ་དང་དངོས་གཞི་དང་མཇུག་དང་ཐུན་མཚམས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་རྣམས་ནི། འདི་ནས་བཟུང་སྟེ་ལྷག་མཐོང་གི་བར་གྱི་དམིགས་རྣམ་གང་སྐྱོང་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཐུན་མཚམས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ༈ དེ་ལ་ལོག་རྟོག་
【現代漢語翻譯】 因為懶惰和精進不足，所以難以克服障礙。另一種情況是，像獅子一樣右側臥睡，是因為這種睡姿能使身體不鬆懈，即使睡著了也不會忘記正念，不會沉睡，也不會做罪惡或不好的夢。如果不是這樣睡，就會產生與前四種情況相反的所有過失。 以什麼樣的心態入睡有四種：顯現想， ভালোভাবে আলো ধারণ করে আলো যুক্ত মনে ঘুমাইবে।這樣睡著時，心中就不會有黑暗。正念是，聽聞、思考和禪修與善法相關的有意義的內容，在入睡前都要憶念。這樣，即使睡著了，也好像沒睡著一樣，心中多次憶念這些法，總之，即使在睡覺時也要修持善行。覺知是，在憶念正念時，如果生起任何煩惱，要知道它，不接受它，並加以捨棄。生起想有三種：第一種是，無論如何都不要讓心被睡眠壓倒，要像野獸一樣以精進的心側臥而睡。這樣就不會沉睡，並且能在該醒來的時候醒來。第二種是，『唉！我要做到佛陀所允許的所有不睡眠』，爲了做到這一點，要以極大的努力生起意願。這樣就能像佛陀所允許的獅子睡姿一樣入睡，不多不少。第三種是，『就像我今天不睡覺，精進地修持善法一樣，明天也要這樣做』，要這樣想。這樣就能使對善法的意願持續不斷，即使忘記了，也要爲了不斷進步而精進。 如果飲食和睡眠的行為沒有過失且有意義，就能避免許多毫無意義地度過生命的情況。因此，聖者無著（Asanga）引用經典，按照他所確定的方式進行了講解。這樣，除了正行時的特殊修持方法外，前行、正行、結行和座間應該如何做，都可以從這裡開始，應用於直到毗缽舍那（Vipassanā，觀）的所有修持對象。座間應該如何做，已經講完了。 ༈ 接下來是邪分別。
【English Translation】 Because of laziness and lack of diligence, it is difficult to overcome obstacles. Another situation is that sleeping on the right side like a lion is because this posture keeps the body from relaxing, even when asleep, one will not forget mindfulness, will not fall into deep sleep, and will not have sinful or bad dreams. If one does not sleep in this way, all the faults opposite to the previous four situations will arise. There are four ways to fall asleep with what kind of mind: The perception of appearance is to sleep with a mind that holds the light well and is connected with light. In this way, when falling asleep, there will be no darkness in the mind. Mindfulness is to listen to, think about, and meditate on meaningful content related to virtuous Dharma, and to contemplate it until falling asleep. In this way, even when asleep, it is as if one is not asleep, and the mind repeatedly contemplates these Dharmas. In short, even when sleeping, one should practice virtue. Awareness is that when contemplating mindfulness, if any affliction arises, one should know it, not accept it, and abandon it. There are three types of arising thought: The first is that in any case, one should not let the mind be overwhelmed by sleep, but should lie on one's side with a diligent mind like a wild animal. In this way, one will not fall into deep sleep and will be able to wake up when it is time to wake up. The second is, 'Alas! I will accomplish all the non-sleeping allowed by the Buddha.' In order to do this, one must generate the intention with great effort. In this way, one can sleep like the lion posture allowed by the Buddha, no more and no less. The third is, 'Just as I do not sleep today and diligently practice virtuous Dharmas, I will do the same tomorrow.' One should think like this. In this way, one can keep the intention for virtue continuous, and even if one forgets, one should strive to improve continuously. If the behavior of eating and sleeping is without fault and meaningful, one can avoid many situations of spending life meaninglessly. Therefore, the venerable Asanga quoted the sutras and explained them according to the way he determined. In this way, except for the special practice methods during the main practice, how to do the preliminary practice, the main practice, the concluding practice, and the session breaks can be applied from here to all objects of practice up to Vipassanā (insight). How to do the session breaks has been explained. ༈ Next is wrong conceptualization.
དགག་པ། གཉིས་པ་སྐྱོང་ཚུལ་དེ་ལ་ལོག་རྟོག་དགག་པ་ནི། གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པའི་གཞུང་ཆེན་མོ་རྣམས་མན་ངག་ཏུ་འཆར་བ་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པ་རྣམས་ན་རེ། ལམ་བསྒོམ་པའི་ཚེ་ནི་ཡུལ་ལ་ཡང་ཡང་མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་སྒོམ་ཁོ་ན་བྱ་སྟེ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་དཔྱོད་པ་ནི་ཐོས་བསམ་གྱི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོག་པ་རྣམས་ནི་མཚན་མར་འཛིན་པ་ཡིན་པས་འཚང་རྒྱ་བ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ནི་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་གཏན་ནས་མ་རྟོགས་པའི་ཅལ་ཅོལ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། འདི་ན་དང་པོར་ཐོས་ལ་བརྟེན་ནས་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འབྱུང་། །ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གོམས་ལས་ཡང་དག་དོན་ཡུལ་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་། །ཞེས་ཐོས་པའི་དོན་རྣམས་བསམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་བྱས་པ་ལས། ཡང་དག་པའི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་བསྒོམས་བྱུང་འབྱུང་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གང་ཉམས་སུ་བླང་རྒྱུ་དེ་དང་པོར་གཞན་ལས་མཉན་ནས་གཞན་སྟོབས་ 13-2-47a ཀྱིས་ངེས་པར་བྱེད། དེ་ནས་ཐོས་པའི་དོན་དེ་རང་གིས་ལུང་དང་རིགས་པས་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསམས་ཏེ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱེད། དེ་ལྟར་ཐོས་བསམ་གྱིས་ངེས་པར་བྱས་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་དང་བྲལ་བ་ན་ཡང་དང་ཡང་དུ་འདྲིས་པར་བྱེད་པ་ལ་སྒོམ་པ་ཞེས་ཟེར་བས་ཡང་ཡང་དཔྱད་ཀྱིན་བསྒོམ་པ་དང་མི་དཔྱོད་པའི་འཇོག་སྒོམ་གཉིས་ཀ་དགོས་ཏེ། ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དེ་ལ་མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་པ་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པས་དཔྱད་ནས་བསྒོམ་པ་གཉིས་ཀ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྒོམ་ཐམས་ཅད་འཇོག་སྒོམ་དུ་འདོད་པ་ནི་དཔེར་ན་ནས་རྡོག་གཅིག་བཟུང་ནས་འབྲུ་ཐམས་ཅད་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཐོས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྔོན་དུ་ཐོས་པ་དང་། བསམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྔོན་དུ་བསམ་པ་འགྲོ་དགོས་པ་ལྟར་བསྒོམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྔོན་དུའང་སྒོམ་པ་འགྲོ་དགོས་ཏེ་ཤེས་རབ་དེ་ནི་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་བསྒོམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྒོམ་པ་དེ་བསམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱས་པ་དེ་ཉིད་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། བསམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ལས་བསྒོམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་འབྱུང་བར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐོས་པ་ཇི་ཙམ་མང་བ་ཙམ་དུ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་མང་ལ་དེ་མང་བ་ཙམ་དུ་བསམ་པ་མང་བ་དང་། དེ་མང་བ་ཙམ་དུ་ 13-2-47b དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་མང་བ་དང་དེ་ཇི་ཙམ་མང་བ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་མང་ལ་དེ་མང་ན་སྐྱོན་འགོག་པ་དང་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་མང་བས། སྒོམ་བྱེད་པ་ལ་ཐོས་བསམ་གལ་ཆེ་བར་གསུང་རབ་དགོངས་འ
【現代漢語翻譯】 駁斥： 第二，關於如何修持，以下是對於錯誤觀念的駁斥：有些人不致力于將經文及其註釋轉化為實修指導，他們說：『在修習道路時，不應反覆分析對境，而應只進行止修。因為以分別慧反覆分析是聞思階段的事情。而且，各種概念執著于相，會阻礙成佛。』 這完全是不懂實修要點的胡言亂語。《經莊嚴論》中說：『在此，首先依賴聽聞而生起如理作意，如理作意純熟后，從實境生起真實智慧。』 這表明，通過聞法，以思所成慧如理作意，從而生起現證真實意義的修所成慧。 因此，首先要聽聞他人講解，通過他力來確定要修持的內容。然後，自己通過教理和推理如理思維所聽聞的內容，通過自力來確定。像這樣通過聞思確定，消除疑惑之後，再反覆熟悉，這就是所謂的禪修。因此，既需要反覆分析的觀修，也需要不作分析的止修。因為既有通過聞思確定的內容進行止修，也有通過分別念進行分析的觀修。 因此，認為所有禪修都是止修，就像拿著一粒青稞說：『所有的糧食都只有這一個。』 同樣，就像聽所成慧之前需要聽聞，思所成慧之前需要思維一樣，修所成慧之前也需要禪修，因為智慧是從禪修中產生的。這樣，在修所成慧之前進行的禪修，就是對思所成慧所確定的內容進行熟悉。因此，經中說從思所成慧產生修所成慧。 因此，聽聞越多，由此產生的智慧就越多，智慧越多，思維就越多，思維越多，由此產生的智慧就越多，智慧越多，通過禪修進行實修就越多，實修越多，阻止過失和成就功德的方法就越多。因此，聞思對於禪修非常重要，這是經文及其註釋的觀點。
【English Translation】 Refutation: Second, regarding how to practice, here is a refutation of wrong views: Some people do not dedicate themselves to transforming the scriptures and their commentaries into practical instructions. They say, 'When practicing the path, one should not repeatedly analyze the object, but should only engage in calm abiding meditation. This is because repeatedly analyzing with discriminating wisdom is for the stage of listening and thinking. Moreover, various concepts cling to characteristics, which will hinder the attainment of Buddhahood.' This is complete nonsense from someone who does not understand the key points of practice. The Ornament of the Sutras states: 'Here, first, relying on listening, proper attention arises. From familiarity with proper attention, correct wisdom arises from the object of reality.' This shows that through listening to the Dharma, one engages in proper attention with the wisdom arising from thinking, thereby giving rise to the wisdom arising from meditation that directly realizes the true meaning. Therefore, one must first listen to the explanations of others and determine what to practice through the power of others. Then, one must think about what one has heard through reasoning and scripture, and determine it through one's own power. Having determined it through listening and thinking, and having eliminated doubts, one repeatedly familiarizes oneself with it, which is called meditation. Therefore, both analytical meditation with repeated analysis and calm abiding meditation without analysis are necessary. This is because there is both calm abiding meditation on what has been determined through listening and thinking, and analytical meditation with discriminating awareness. Therefore, to think that all meditation is calm abiding meditation is like holding a single grain of barley and saying, 'All grains are only this one.' Similarly, just as listening must precede the wisdom arising from listening, and thinking must precede the wisdom arising from thinking, so too must meditation precede the wisdom arising from meditation, because wisdom arises from meditation. In this way, the meditation that precedes the wisdom arising from meditation is the familiarization with what has been determined by the wisdom arising from thinking. Therefore, it is said in the scriptures that the wisdom arising from meditation arises from the wisdom arising from thinking. Therefore, the more one listens, the more wisdom arises from it, and the more wisdom there is, the more thinking there is, and the more thinking there is, the more wisdom arises from it, and the more wisdom there is, the more one practices through meditation, and the more one practices, the more ways there are to prevent faults and accomplish qualities. Therefore, listening and thinking are very important for meditation, which is the view of the scriptures and their commentaries.
གྲེལ་དང་བཅས་པ་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དེ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་མིན་པར་ཕྱིའི་གོ་རྒྱ་གཅོད་པ་ཙམ་དང་བསྒོམ་པ་ན་གཞན་དེ་དང་འབྲེལ་མེད་ཅིག་བསྒོམ་ན་ནི་དཀྱུ་ས་གཞན་དུ་བསྟན་ནས་རྒྱུག་ས་གཞན་དུ་བྱེད་པ་ལྟར། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་དེ་འབྲེལ་མེད་དུ་འགྱུར་ཞིང་ཤེས་རབ་གསུམ་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་གསུང་རབ་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་ལེགས་པར་བཤིག་པ་ཡིན་ལ། ལམ་མ་ནོར་བར་བགྲོད་པ་ལ་མང་དུ་ཐོས་པ་མི་དགོས་ཞེས་པའི་ཅལ་ཅོལ་ཡང་ལེགས་པར་སྨྲས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་དག་གི་གནད་མ་རྟོགས་པའི་རྟགས་སུ་མདོ་ཕྱོགས་སམ། རྒྱུད་སྡེའི་ཕྱོགས་ལ་མང་དུ་སྦྱངས་པ་ཞིག་དང་གཞུང་ལ་སྦྱང་བ་ཡེ་མ་བྱས་པ་གཉིས་ད་གདོད་སྒྲུབ་པ་བྱེད་པའི་ཚེ་ཉམས་ལེན་ལ་མང་ཉུང་མི་འོང་བ་དང་། གཞན་ཡང་སྒྲུབ་པ་བྱེད་པ་དེས་ཆོས་ཉན་པ་དང་ལྟ་རྟོག་སོགས་བྱས་ན་མཚང་དུ་བྱེད་པའི་ལུགས་ངན་པ་རྣམས་གཏན་ཆགས་པར་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ངེས་པ་དེ་ཉིད་ལ་འདྲིས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་དེ་བསྒོམས་བྱུང་མ་ཡིན་མོད་འོན་ཀྱང་སྒོམ་པ་ཡིན་པ་ཅི་ཞིག་འགལ། འགལ་ན་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་མ་ཐོབ་པའི་སོ་སྐྱེ་ལ་སྒོམ་གཏན་མི་སྲིད་ 13-2-48a པར་འགྱུར་ཏེ། འདོད་པའི་ས་ལ་ས་མཐོན་པོར་ཆུད་པའི་ཚེ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒོམས་བྱུང་བསྐྱེད་པར་བཤད་པ་མ་གཏོགས་པ་དེ་ལ་བསྒོམས་བྱུང་མེད་པར་ཆོས་མངོན་པ་ལས་ལན་དུ་མར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྒོམ་ཞེས་པ་ནི། ཕར་ཕྱིན་གྱི་འགྲེལ་བཤད་ཚིག་གསལ་བ་ལས། སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་དེའི་སྐལ་བ་ཅན་དུ་བྱེད་པའམ་དེའི་དངོས་པོར་བྱེད་པའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་གོ་བར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན། དད་པ་བསྒོམ་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་ཞེས་པ་ནི་ཡིད་དེ་དང་དེར་བསྐྱེད་པ་ལ་བྱ་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ལོཙྪ་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རེས་འགའ་སྒོམ་པའི་ལམ་ཞེས་པར་བསྒྱུར་ལ། རེས་འགའ་ནི་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། མཐོང་དང་གོམས་པའི་ལམ་དག་ལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གོམས་པར་བསྒྱུར་ཏེ་སྒོམ་པ་དང་གོམས་པ་གཉིས་དོན་གཅིག་གོ། གཞན་ཡང་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས། ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་དང་མཐོང་བའི། །ལམ་དང་སྒོམ་པའི་ལམ་ཉིད་ལ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་པ་དང་། །འཇལ་དང་ངེས་རྟོག་སྒོམ་པའི་ལམ། །ཞེས་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་སྒོམ་ལམ་ཡིན་པས་ཡང་ཡང་སེམས་པ་དང་འཇལ་བ་དང་ངེས་པར་རྟོག་པ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ལ་དཔྱད་ནས་སྐྱོང་བ་དང་སྒོམ་གཉིས་འགལ་བར་འདོད་པ་ནི་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དད་པ་བསྒོམ་པ་དང་ཚད་མེད་བཞི་དང་ 13-2-48b བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་དང་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་དཔྱད་ནས་སྐྱོང་དགོས་པ་ལ་སྒོམ་དུ་གསུངས
【現代漢語翻譯】 正如經論中所說，通過聽聞和思考所確定的內容，如果不是爲了修習，而僅僅是爲了斷除外在的干擾，或者在修習時修習與所聞所思無關的內容，那就如同在別處指路，卻跑到別處一樣。這樣，所說的內容就會變得毫無關聯，並且會徹底破壞三慧（聞慧、思慧、修慧）依次生起的經論總綱。而且，還會說出『爲了不走錯路，不需要多聞』這樣的胡話。如果不能理解這些要點，就會出現以下跡象：要麼是廣泛學習經部或續部，要麼是根本不學習經論，這兩種人在開始修行時，都不會有修行上的進步。此外，修行人如果聽法或進行觀察等，就會被認為是缺點，這種不良風氣已經根深蒂固。 因此，僅僅是熟悉通過聽聞和思考獲得的定解，雖然不能說是已經生起了修所成慧，但修習它又有什麼矛盾呢？如果說有矛盾，那麼對於尚未獲得初禪近分的凡夫來說，就不可能存在修習，因為在欲界中，只有在證得高位時，才能依此生起修所成慧，否則就沒有修所成慧，這在《阿毗達磨》中已經多次闡述。因此，所謂的『修』，正如《現觀莊嚴論》的解釋《釋詞》中所說：『修習，是指使心成為它的有分，或者成為它的本體。』應當這樣理解。例如，『修習信心』、『修習慈悲』，是指在心中生起信心和慈悲。因此，大譯師們有時將『修道』翻譯為『practice of meditation』，有時則如《現觀莊嚴論》所說：『見道與修道』，翻譯為『習慣』，修習和習慣二者意義相同。此外，慈尊彌勒菩薩說：『抉擇分與見道，以及修道本身，反覆作意和衡量，以及確定性認識是修道。』既然這是大乘聖者的修道，其中有反覆作意、衡量和確定性認識，那麼認為觀察和修習二者矛盾，就令人發笑了。如此說來，像『修習信心』、『修習四無量心』、『修習菩提心』、『修習無常』和『修習痛苦』等，也都是指需要反覆觀察和修習的內容。
【English Translation】 As stated in the scriptures, if what is determined through hearing and thinking is not for the sake of practice, but merely to cut off external distractions, or if in practice one meditates on something unrelated to what has been heard and thought, it is like pointing the way elsewhere but running somewhere else. In this way, what is said becomes irrelevant, and the general framework of the scriptures regarding the gradual arising of the three wisdoms (wisdom of hearing, wisdom of thinking, wisdom of meditation) is thoroughly destroyed. Moreover, one would utter nonsense such as 'To avoid going astray, one does not need much learning.' If one does not understand these key points, the following signs will appear: either one extensively studies the Sutra or Tantra Pitaka, or one does not study the scriptures at all. Neither of these types will make progress in practice when they begin to meditate. Furthermore, if practitioners listen to teachings or engage in observation, it is considered a flaw, and this bad habit has become deeply ingrained. Therefore, merely familiarizing oneself with the certainty gained through the wisdom of hearing and thinking, although it cannot be said that meditative wisdom has arisen, what contradiction is there in practicing it? If there were a contradiction, then for an ordinary being who has not yet attained the preliminary stage of the first dhyana, meditation would be impossible, because in the desire realm, it is said that meditative wisdom arises based on attaining a high level, otherwise there is no meditative wisdom, as has been explained many times in the Abhidharma. Therefore, 'meditation' is, as explained in the commentary on the Perfection of Wisdom, 'To meditate means to make the mind a part of it, or to make it its essence.' This should be understood accordingly. For example, 'meditating on faith' or 'meditating on compassion' means generating faith and compassion in the mind. Therefore, great translators sometimes translate 'the path of meditation' as 'practice of meditation', and sometimes, as stated in the Ornament for Clear Realization, 'the paths of seeing and habituation', translate it as 'habituation', the meaning of meditation and habituation are the same. Furthermore, Lord Maitreya said: 'The decisive factor and the path of seeing, as well as the path of meditation itself, repeatedly contemplating and measuring, and definitive cognition are the path of meditation.' Since this is the meditation path of the Mahayana Arya, which involves repeated contemplation, measurement, and definitive cognition, it is laughable to think that observation and meditation are contradictory. Thus, repeatedly contemplating and cultivating what is said, such as 'meditating on faith', 'meditating on the four immeasurables', 'meditating on bodhicitta', 'meditating on impermanence', and 'meditating on suffering', is called meditation.
་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཞིག་སྣང་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་དང་བསླབ་བཏུས་ལས། རང་གི་ཡིད་ལ་བསྒོམ་ཕྱིར་ངས་འདི་བརྩམས། །ཞེས་གཞུང་དེ་གཉིས་སུ་བཤད་པའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ཐམས་ཅད་སྒོམ་དུ་གསུངས་པ་དང་། བསླབ་བཏུས་ལས། དེ་ལྟ་བས་ན་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་བསོད་ནམས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བཏང་བ་དང་བསྲུང་བ་དང་དག་པ་དང་སྤེལ་བ་ཅི་རིགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་རྩ་གསུམ་རེ་རེ་ལ་བཏང་བསྲུང་དག་སྤེལ་བཞི་བཞི་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སྒོམ་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་སྒོམ་ཞེས་པ་དེ་རྒྱ་ཆུང་ཆུང་ཞིག་ལ་མི་བཟུང་ངོ་། །གཞན་ཡང་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་མཚན་འཛིན་ཡིན་པས་འཚང་རྒྱ་བའི་གེགས་སུ་བཟུང་ནས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་སྒོམ་ཐམས་ཅད་འདོར་བའི་ལོག་རྟོག་གི་ཐ་ཆད་འདི་ནི། རྒྱ་ནག་གི་མཁན་པོ་ཧྭ་ཤང་གི་ལུགས་ཡིན་ལ། དེ་དགག་པ་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པར་བྱའོ། །གཞུང་ཆེན་མོ་རྣམས་ལ་གུས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བའི་གེགས་ཀྱང་ལོག་རྟོག་འདིས་བྱེད་དེ། གཞུང་དེ་དག་གི་དོན་ནི་ཕལ་མོ་ཆེ་སོ་སོར་རྟོག་པས་དཔྱད་དགོས་པ་ཁོ་ནར་སྣང་ལ། དཔྱོད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚེ་དགོས་པ་མེད་པར་མཐོང་བས་སོ། །བསྟན་པ་ནུབ་པའི་རྐྱེན་དུ་འང་འདི་ཆེ་སྟེ་གསུང་རབ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ཆེན་མོ་རྣམས་གདམས་ངག་ཏུ་མི་འགྲོ་བར་མཐོང་ནས་ 13-2-49a ཞེ་རྩིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ལམ་བསྒོམ་པ་ལ་དཔྱད་ནས་བསྒོམ་པ་དང་མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་པའི་སྒོམ་གཉིས་ཡོད་ན། ལམ་ཇི་འདྲ་བ་ནི་དཔྱད་སྒོམ་ཡིན་ལ། ཇི་འདྲ་ཞིག་ནི་འཇོག་སྒོམ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པར་བྱ་སྟེ། བཤེས་གཉེན་ལ་དད་པ་བསྒོམ་པ་དང་དལ་འབྱོར་དོན་ཆེ་ཞིང་རྙེད་དཀའ་བ་དང་འཆི་བ་མི་རྟག་པ་དང་ལས་འབྲས་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་ནི་དཔྱད་སྒོམ་དགོས་སོ། །འདི་ལྟར་དེ་དག་ལ་ནི་བློ་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བའི་ཡིད་འཁུལ་ནུས་པ་རེ་དགོས་ཏེ། དེ་མེད་ན་དེ་དག་གི་ལྡོག་ཕྱོགས་མ་གུས་པ་སོགས་འགོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། བློ་དེ་ལྟ་བུ་བསྐྱེད་པ་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པས་དཔྱད་ནས་བསྒོམ་པ་ཁོ་ན་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན། ཆགས་ཡུལ་ལ་སྡུག་པའི་མཚན་མ་སྒྲོ་འདོགས་པ་མངས་ན་འདོད་ཆགས་དྲག་པོ་སྐྱེ་བ་དང་། དགྲ་ལ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་མཚན་མ་མང་དུ་བསམས་ན་ཞེ་སྡང་དྲག་པོ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ལམ་དེ་དག་བསྒོམ་པ་ལ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་གསལ་མི་གསལ་འདྲ་ཡི། བློའི་འཛིན་སྟངས་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བ་དགོས་པས་དཔྱད་སྒོམ་བྱའོ། །སེམས་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་གནས་སུ་མི་བཏུབ་པ་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་འདོད་དུ་བཞག་པས་ཆོག་པའི་ལས་རུང་དུ་བྱེད་པ་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་སུ་ནི་ཡང་དང་ཡང་
【現代漢語翻譯】 似乎是無邊無際的。如《入行論》和《學集論》中所說：『爲了調伏自心，我才撰寫此論。』這兩部論典中都說要修習所有的道次第。而且，《學集論》中說：『因此，對於身體、受用和福德，應分別修習佈施、守護、清凈和增長，持續不斷。』因為對於身體、受用和善根這三者，各自修習佈施、守護、清凈和增長這四種，所有這些都被稱為修習，所以不要把『修習』這個詞理解得太狹隘。此外，認為所有分別念都是執著相，因此是成佛的障礙，從而捨棄所有分別的修習，這種錯誤的極端觀點，是漢地和尚華尚的觀點。對這種觀點的駁斥將在止觀的部分進行闡述。這種錯誤的觀點也會阻礙對偉大論典產生極大的恭敬心，因為這些論典的意義大多需要通過分別念進行研究，而且認為這些研究在修行時是不需要的。這也是導致佛法衰落的重要原因，因為人們認為佛經和偉大的釋論不能作為竅訣，因此不重視它們。如此說來，修習道有通過觀察而修習和不觀察而安住的修習兩種，那麼什麼樣的道是觀察修，什麼樣的道是安住修呢？下面將進行闡述：對於修習對善知識的信心、暇滿人身意義重大且難得、死亡無常、業果、輪迴的過患以及菩提心等，需要觀察修。因為對於這些，需要強烈而持久的信服力，否則就無法阻止不恭敬等相反的方面。而生起這種信服力，完全依賴於反覆地通過分別念進行觀察和修習。例如，如果對貪戀的對象附加許多美好的特徵，就會生起強烈的貪慾；如果對敵人反覆思索許多不悅意的特徵，就會生起強烈的嗔恨。因此，在修習這些道時，雖然對境的顯現可能清晰也可能不清晰，但需要強烈而持久的執著，所以要進行觀察修。對於不能使心安住於一境，以及爲了能夠隨意地將心安住於一境而使心變得堪能，例如在修習止觀等情況下，需要反覆地
【English Translation】 It seems limitless. As stated in 'Bodhicharyavatara' (Guide to the Bodhisattva's Way of Life) and 'Shikshasamuccaya' (A Compendium of Trainings): 'For the sake of taming my own mind, I have composed this treatise.' In these two texts, it is said that all the stages of the path should be practiced. Moreover, in 'Shikshasamuccaya' it says: 'Therefore, one should cultivate giving, guarding, purifying, and increasing with respect to body, possessions, and merit, continuously.' Because for each of the three—body, possessions, and roots of virtue—one practices giving, guarding, purifying, and increasing, all of these are called practice, so one should not take the term 'practice' in too narrow a sense. Furthermore, the extreme view that all thoughts are clinging to characteristics and therefore obstacles to enlightenment, thus abandoning all discriminating meditation, is the view of the Chinese monk Hwashang. The refutation of this view will be discussed in the context of shamatha (calm abiding) and vipashyana (insight). This wrong view also hinders the arising of great respect for the great treatises, because the meaning of those treatises mostly seems to require investigation through discriminating thought, and these investigations are seen as unnecessary during practice. This is also a major cause of the decline of the teachings, because the scriptures and great commentaries are not seen as instructions for personal practice and are therefore disregarded. Thus, if there are two types of path practice—practice through investigation and practice of resting without investigation—then what kind of path is investigative practice, and what kind is resting practice? It will be explained: For practices such as cultivating faith in the spiritual friend, contemplating the meaningfulness and rarity of leisure and endowment, impermanence and death, karma and its effects, the faults of samsara, and bodhicitta (the mind of enlightenment), investigative practice is necessary. This is because for these, one needs a strong and lasting conviction that can subdue the mind; otherwise, one will not be able to prevent the opposite aspects such as disrespect. And generating such a conviction depends entirely on repeatedly investigating and meditating through discriminating thought. For example, if one attributes many attractive qualities to an object of attachment, strong desire arises; if one thinks of many unpleasant qualities of an enemy, strong hatred arises. Therefore, when practicing these paths, although the clarity of the object may vary, one needs a strong and lasting mental grasp, so one should engage in investigative practice. In situations such as training the mind to be able to abide on a single object, making it workable by placing it on a single object as desired, such as in the practice of achieving shamatha,
དུ་དཔྱད་ན་སེམས་ 13-2-49b གནས་པ་སྐྱེར་མི་ཉན་པས་དེ་ལ་ནི་འཇོག་སྒོམ་བྱ་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཞི་ལྷག་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པར་བྱའོ། །ཚུལ་དེ་ལྟར་མི་ཤེས་པར་མཁས་པ་ཡིན་ན་དཔྱད་སྒོམ་ཁོ་ན་བྱ་ལ། ཀུ་ས་ལིས་ནི་འཇོག་སྒོམ་ཁོ་ན་བྱའོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རེ་རེས་ཀྱང་གཉིས་ཀ་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཁས་པས་ཀྱང་ཞི་གནས་སོགས་བསྒྲུབ་དགོས་ལ། ཀུ་ས་ལིས་ཀྱང་བཤེས་གཉེན་ལ་དད་པ་ཤུགས་དྲག་སོགས་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒོམ་པའི་ཚུལ་དེ་གཉིས་ཀྱང་མདོ་སྡེ་དང་རྒྱུད་སྡེའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀར་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་སྒོ་ནས་བསྒོམ་དགོས་པ་ཤིན་ཏུ་མང་བར་གསུངས་ལ། ཚུལ་དེས་བསྒོམ་པ་མེད་པའམ་ཉུངས་ན་ལམ་གྱི་སྲོག་དམ་པ་དྲི་མ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་མི་སྐྱེ་བ་དང་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཇེ་ཆེར་མི་འཕེལ་བས་ལམ་ལ་ས་ཆོད་ཅི་ཡང་མི་འབྱུང་སྟེ། ལམ་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མཐར་ཐུག་པ་ནི། ཤེས་རབ་ནང་ན་ཀུན་མཁྱེན་ལྟར། །ཞེས་སློབ་དཔོན་མ་ཁོལ་གྱིས་གསུངས་པ་ལྟར། ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཐམས་ཅད་མ་འདྲེས་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཏུ་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལམ་ཇི་ཙམ་བསྒོམས་པ་ཙམ་དུ་བརྗེད་ངས་ཆེ་བས་དྲན་པ་རྟུལ་བ་དང་སྤང་བླང་འབྱེད་པ་ལ་ཡིད་རྟུལ་དུ་འགྲོ་བར་སྣང་ན་ལམ་གོལ་བར་སོང་བའི་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་མང་པོ་ཤེས་ནས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་དད་པའང་མང་པོར་འཕེལ་བ་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དུ་མ་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་ཡིད་འབྱུང་ཞིང་སྐྱོ་བ་མང་བ་དང་ཐར་པའི་ཕན་ཡོན་ཡང་སྒོ་དུ་མ་ནས་མཐོང་བས་དེ་ལ་དོན་གཉེར་དྲག་པོ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་ངོ་ 13-2-50a མཚར་བའང་དུ་མ་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་དེ་དག་ལས་བཟློག་ཏུ་མེད་པའི་དད་པ་དང་འདུན་པ་དང་བརྩོན་པ་རྣམས་ཇེ་རྒྱས་སུ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ལ་དཔྱད་ནས་བསྒོམ་པ་ཁོ་ན་ལ་རག་ལས་པས་བློ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཚུལ་འདི་ལ་གཞན་གྱིས་བཀྲི་བར་མི་ནུས་པའི་ངེས་པ་དྲང་བར་བྱའོ། །སྒོམ་གྱི་ཚུལ་ལ་གོ་བ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་རྣམས་ན་རེ། སོ་སོར་རྟོག་པས་དཔྱོད་པ་ཆེས་མང་བར་བྱས་ཏེ་བསྐྱངས་ན་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གེགས་སུ་འགྱུར་བས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྟན་པོ་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བཤད་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་འདོད་དུ་བཞག་པས་ཆོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྔར་མ་གྲུབ་པ་གསར་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ན་དམིགས་པ་དུ་མ་ལ་དཔྱད་ན་དེ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བས་དེ་མ་གྲུབ་བར་དུ་དེ་བསྒྲུབ་པའི་སྒོམ་ལ་འཇོག་སྒོམ་ཉིད་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ན་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་འདོད་པ་ཡིན
【現代漢語翻譯】 如果分析心，心不願停留，因此需要進行安住禪修。這將在止觀的章節中討論。如果不瞭解這種方式，卻自認為是智者，只進行分析禪修；或者像庫薩里一樣，只進行安住禪修，這些都是不對的。因為每個人都需要兩者兼顧。智者也需要修習止住等，而庫薩里也需要對善知識有強烈的信心等。這兩種禪修方式，在經部和續部中，都強調需要通過分別觀察的方式進行禪修。如果缺乏或減少這種禪修，道路上最重要的、無垢的智慧就不會產生，或者即使產生，智慧也不會增長，道路上也不會有任何進展。正如瑪闊大師所說：『道路的最終目標，就像智慧中的一切智。』因此，道路的最終目標在於區分一切事物而不混淆的智慧。因此，如果禪修道路越久，健忘越嚴重，記憶力遲鈍，對取捨的判斷也變得遲鈍，這表明道路已經走偏了。 此外，如果瞭解三寶等功德的差別，對它們的信心也會增加；如果理解輪迴的眾多過患，就會厭離和悲傷；如果從多個角度看到解脫的利益，就會有強烈的追求；如果理解菩提心和六度等行為的奇妙之處，對這些產生不可逆轉的信心、意願和精進，所有這些都依賴於通過分別觀察的智慧來分析和禪修佛經的意義。因此，有智慧的人應該對這種方式產生不可動搖的信念。 那些對禪修方式理解甚少的人說：『如果通過分別觀察進行過多的分析，會障礙一心專注的禪定，導致禪定無法穩固。』對此，我要說的是：在尚未獲得可以隨意安住於一境的禪定之前，如果分析多個對境，禪定就不會產生。因此，在尚未獲得禪定之前，應該進行安住禪修。』如果是這樣，我們也同意。
【English Translation】 If one analyzes the mind, the mind is unwilling to stay, therefore it is necessary to practice settling meditation. This will be discussed in the chapter on tranquility and insight. If one does not understand this way, but considers oneself a wise person, only engaging in analytical meditation; or like Kusali, only engaging in settling meditation, these are both incorrect. Because everyone needs to do both. Wise people also need to cultivate tranquility etc., and Kusali also needs to have strong faith in the spiritual friend etc. These two methods of meditation, in both the Sutra and Tantra sections, emphasize the need to meditate through separate observation. If this meditation is lacking or reduced, the most important, stainless wisdom of the path will not arise, or even if it arises, wisdom will not increase, and there will be no progress on the path. As Master Makhol said: 'The ultimate goal of the path is like omniscience in wisdom.' Therefore, the ultimate goal of the path lies in the wisdom that distinguishes all things without confusion. Therefore, if the longer one meditates on the path, the more severe the forgetfulness, the duller the memory, and the duller the judgment of what to take and what to abandon, this indicates that the path has gone astray. Furthermore, if one understands the differences in the qualities of the Three Jewels etc., one's faith in them will also increase; if one understands the many faults of samsara, one will feel aversion and sorrow; if one sees the benefits of liberation from multiple perspectives, one will have a strong pursuit; if one understands the wonderful aspects of the mind of enlightenment and the six perfections etc., and generates irreversible faith, intention, and diligence in these, all of these depend on analyzing and meditating on the meaning of the scriptures through the wisdom of separate observation. Therefore, those with wisdom should generate unwavering conviction in this method. Those who have very little understanding of the method of meditation say: 'If one engages in too much analysis through separate observation, it will hinder the single-pointed concentration of samadhi, causing the samadhi to be unstable.' To this, I say: 'Before one has attained the samadhi that can be freely settled on one object, if one analyzes multiple objects, the samadhi will not arise. Therefore, before one has attained samadhi, one should engage in settling meditation.' If that is the case, we also agree.
་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་བསྒྲུབ་པའི་སྔ་རོལ་ཏུ་དཔྱད་སྒོམ་མང་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེའི་གེགས་སུ་འདོད་ན་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་ལུགས་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་དགོངས་འགྲེལ་ནས་བཤད་པ་གཏན་ནས་མ་གོ་བར་གསལ་ཏེ། འདི་ལྟར་དཔེར་ན། གསེར་དང་དངུལ་ནི་མགར་བ་མཁས་པས་ཡང་དང་ཡང་དུ་མེར་བསྲེགས་ཤིང་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཆུར་བཀྲུས་ན་དྲི་མ་དང་སྙིགས་མ་ཐམས་ཅད་སྦྱངས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་མཉེན་ཞིང་ལས་སུ་རུང་བར་འགྱུར་བས། དེ་ནས་རྣ་རྒྱན་ལ་ 13-2-50b སོགས་པའི་རྒྱན་ཆ་ཅི་འདོད་འདོད་དུ་བསྒྱུར་བས་ཆོག་པ་བཞིན་དུ། སྔོན་ལ་ཉོན་མོངས་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་དང་ཉེས་སྤྱོད་རྣམས་ལ་ནག་པོའི་ལས་འབྲས་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་དག་གི་ཉེས་དམིགས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམ་པ་སེམས་ཀུན་ཏུ་གདུང་བར་འགྱུར་བའམ་སྐྱོ་བར་འགྱུར་བའི་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་གསེར་མེར་བསྲེགས་པ་བཞིན་དུ་ནག་ཕྱོགས་རྣམས་ལས་ཡིད་ཕྱིར་ཕྱོགས་པར་བྱེད་ཅིང་དྲི་མ་དེ་དག་སྦྱོང་ལ། བཤེས་གཉེན་གྱི་ཡོན་ཏན་དང་དལ་འབྱོར་དོན་ཆེ་བ་དང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་དང་དཀར་པོའི་ལས་འབྲས་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་དག་གི་ཡོན་ཏན་ཡང་ཡང་བསྒོམ་པ་སེམས་བརླན་པར་འགྱུར་བའམ་དང་བར་འགྱུར་བའི་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་གསེར་ཆུར་འཁྲུ་བ་ལྟར་དཀར་ཕྱོགས་རྣམས་ལ་ཡིད་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དང་དགའ་བར་བྱས་ནས་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་སེམས་བརླན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ཞི་ལྷག་གང་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དེ་ལ་ཡིད་གཏད་པ་ན་ཚེགས་མེད་པར་འགྲུབ་པས། དེ་ལྟ་བུའི་དཔྱད་སྒོམ་ནི་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས། དཔེར་ན། མགར་བའམ་མགར་བའི་སློབ་མ་མཁས་པ་ཞིག་གིས་གང་གི་ཚེ་གསེར་རམ་དངུལ་ཞིག་དྲི་མ་དང་སྙིགས་ 13-2-51a མ་ཐམས་ཅད་སྦྱང་བའི་ཕྱིར། དུས་དུས་སུ་མེར་བསྲེགས་ཤིང་ཆུས་བཀྲུས་ན་རྒྱན་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ་བྱ་བ་མཉེན་ཞིང་ལས་སུ་རུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་མགར་བའམ་མགར་བའི་སློབ་མ་མཁས་པ་དེ་དང་མཐུན་པའི་བཟོ་ཤེས་པ་དེས་མགར་དཔྱད་ཀྱིས་རྒྱན་གྱི་རྣམ་པ་ཅི་འདོད་པ་དེར་སྒྱུར་བར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་གང་གི་ཚེ་སེམས་དེ་བརྣབ་སེམས་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མ་དང་སྙིགས་མ་ལ་མི་ཕྱོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱོ་བར་བྱས་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་མི་བདེ་བ་ལ་མི་ཕྱོགས་པ་ཉིད་དང་། དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་པར་དགའ་བར་བྱས་ན། རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་ས
【現代漢語翻譯】 因此，如果認為在修習這種三摩地之前進行大量的觀察修會成為三摩地的障礙，那就清楚地表明你根本沒有理解大車釋論中關於如何修習三摩地的教義。例如，就像一位熟練的金匠反覆地用火燒煉金銀，又反覆地用水清洗，這樣所有的雜質和污垢都會被清除，變得非常柔軟且易於加工。然後，他可以隨意地將它們製成耳環等各種飾品。同樣地，首先，就像在關於黑業果報和輪迴過患等章節中所說的那樣，通過分別唸的智慧，反覆地觀修這些過患，使內心充滿痛苦或厭倦，就像用火燒煉黃金一樣，使心從負面事物中轉移，並凈化這些污垢。然後，就像在關於善知識的功德、暇滿人身的意義、三寶的功德和白業果報、菩提心的利益等章節中所說的那樣，通過分別唸的智慧，反覆地觀修這些功德，使內心濕潤或清明，就像用水清洗黃金一樣，使心傾向於正面事物，並使其歡喜，從而用善法滋潤內心。如果這樣做，那麼無論你想修習止觀中的哪一個，只要你專注於它，就能毫不費力地成就。因此，這種觀察修是修習無分別三摩地的最佳方法。正如聖者無著所說：『例如，當一位熟練的金匠或金匠的學徒爲了清除金或銀的所有雜質和污垢，不時地用火燒煉並用水清洗時，他會以一種柔軟且易於加工的方式，清楚地製作出各種飾品。同樣地，當瑜伽士通過不傾向於貪婪等污垢和雜質來使內心厭倦，並且不傾向於煩惱的痛苦，而是通過傾向於對善的喜悅來使其充滿喜悅時，這位瑜伽士……』 Therefore, if it is thought that engaging in extensive analytical meditation before cultivating such samadhi is an obstacle to that samadhi, it is clear that one has not at all understood the teachings on how to cultivate samadhi as explained in the great chariot commentaries. For example, just as a skilled goldsmith repeatedly smelts gold and silver in fire and repeatedly washes them in water, all impurities and dross are purified, becoming very soft and workable. Then, he can freely transform them into any ornaments he desires, such as earrings. Similarly, first, as it is said in the sections on the results of negative actions and the faults of samsara, etc., by repeatedly contemplating the faults of these through the wisdom of discernment, making the mind constantly afflicted or weary, like smelting gold in fire, one turns the mind away from negative aspects and purifies those impurities. Then, as it is said in the sections on the qualities of a spiritual friend, the great value of leisure and opportunity, the qualities of the Three Jewels, the results of positive actions, and the benefits of bodhicitta, etc., by repeatedly contemplating the qualities of these through the wisdom of discernment, making the mind moist or clear, like washing gold in water, one turns the mind towards positive aspects and makes it joyful, thereby moistening the mind with virtuous qualities. If this is done, then whichever of shamatha or vipashyana one wishes to cultivate, when one focuses the mind on it, it will be accomplished without difficulty. Therefore, such analytical meditation is the supreme method for cultivating non-conceptual samadhi. As the noble Asanga also said: 'For example, when a skilled goldsmith or goldsmith's apprentice, in order to purify all the impurities and dross from gold or silver, smelts it in fire and washes it with water from time to time, he clearly makes various ornaments in a soft and workable manner. Similarly, when a yogi makes the mind weary by not inclining towards impurities and dross such as greed, and does not incline towards the suffering of afflictions, but makes it full of joy by inclining towards joy in virtue, that yogi...'
【English Translation】 Therefore, if it is thought that engaging in extensive analytical meditation before cultivating such samadhi is an obstacle to that samadhi, it is clear that one has not at all understood the teachings on how to cultivate samadhi as explained in the great chariot commentaries. For example, just as a skilled goldsmith repeatedly smelts gold and silver in fire and repeatedly washes them in water, all impurities and dross are purified, becoming very soft and workable. Then, he can freely transform them into any ornaments he desires, such as earrings. Similarly, first, as it is said in the sections on the results of negative actions and the faults of samsara, etc., by repeatedly contemplating the faults of these through the wisdom of discernment, making the mind constantly afflicted or weary, like smelting gold in fire, one turns the mind away from negative aspects and purifies those impurities. Then, as it is said in the sections on the qualities of a spiritual friend, the great value of leisure and opportunity, the qualities of the Three Jewels, the results of positive actions, and the benefits of bodhicitta, etc., by repeatedly contemplating the qualities of these through the wisdom of discernment, making the mind moist or clear, like washing gold in water, one turns the mind towards positive aspects and makes it joyful, thereby moistening the mind with virtuous qualities. If this is done, then whichever of shamatha or vipashyana one wishes to cultivate, when one focuses the mind on it, it will be accomplished without difficulty. Therefore, such analytical meditation is the supreme method for cultivating non-conceptual samadhi. As the noble Asanga also said: 'For example, when a skilled goldsmith or goldsmith's apprentice, in order to purify all the impurities and dross from gold or silver, smelts it in fire and washes it with water from time to time, he clearly makes various ornaments in a soft and workable manner. Similarly, when a yogi makes the mind weary by not inclining towards impurities and dross such as greed, and does not incline towards the suffering of afflictions, but makes it full of joy by inclining towards joy in virtue, that yogi...'
ེམས་དེ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་སམ་ལྷག་མཐོང་གི་ཕྱོགས་གང་དང་གང་དག་ལ་ངེས་པར་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་དེ་དང་དེ་དག་ལ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་འབྱོར་པ་དང་ཤིན་ཏུ་རྣལ་དུ་འབབ་པ་དང་མི་གཡོ་བ་དང་མི་འགུལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་དོན་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་སེམས་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་བརྟན་ཆགས་པར་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་འགལ་རྐྱེན་གྱི་གཙོ་བོ་ནི་གཉིས་ཏེ། བྱིང་བ་དང་རྒོད་པའོ། །དེ་ལ་དཀོན་མཆོག་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བའི་བློ་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བ་ཡོད་ན་བྱིང་བ་གཅོད་པར་ཤིན་ཏུ་སླ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོ་ནི་ཡོན་ཏན་ 13-2-51b མཐོང་བའི་སྒོ་ནས་སེམས་གཟེངས་བསྟོད་པ་ཡིན་པར་ཚད་ལྡན་དུ་མས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བའི་བློ་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བ་ཡོད་ན་རྒོད་པ་གཅོད་པར་ཤིན་ཏུ་སླ་སྟེ། རྒོད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་པའི་སེམས་གཡེང་བ་ཡིན་པས་དེའི་གཉེན་པོ་ལ་སྐྱོ་ཤས་བསྔགས་པར་གཞུང་དུ་མ་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བཤེས་གཉེན་ལ་དད་པ་སྦྱོང་བ་ནས་འཇུག་སེམས་སྦྱོང་བ་མན་ཆད་ལ་ཇི་ཙམ་དུ་མང་དུ་བསྒོམས་པ་དེ་ཙམ་དུ་མཁས་པ་དགྱེས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྟན་པོ་རྣམས་བདེ་བླག་ཏུ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འཇོག་སྒོམ་དུ་མ་ཟད་དཔྱད་སྒོམ་རྣམས་ལ་ཡང་བྱིང་རྒོད་གཉིས་དང་བྲལ་བར་བྱས་ལ་བསྐྱང་དགོས་ཤིང་། མན་ངག་འདི་པའི་བླ་མ་གོང་མ་མཁས་པ་རྣམས་སྐབས་ཀྱི་དམིགས་པ་གང་འབོགས་པ་དེའི་དམིགས་སྐོར་ལ་ངེས་ཤེས་དྲང་བའི་ཕྱིར་དུ་མདོ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུང་སྐབས་སུ་བབ་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་སེམས་ལ་བསྐོར་ནས་སྔ་མ་སྔ་མའི་གསུང་སྒྲོས་ཀྱིས་བརྒྱན་ཏེ། མཐའ་དག་པར་འཆད་ཅིང་ཆོས་འཆད་ཤེས་པ་ཞིག་གིས་ཉན་ཤེས་པ་ཞིག་ལ་བཤད་པ་ན་ཆོས་གྲྭའི་བློའི་འཁུལ་འདྲ་བ་ལྐོག་ཏུ་བསམས་པ་ལ་འོང་དཀའ་གསུང་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ལེགས་ཤིང་མད་པས། ད་རེས་དམིགས་པའི་སྐབས་ཡིན་ཟེར་ནས་འབུས་ཙམ་རེ་བྱར་མི་རུང་སྟེ། དེ་ནི་ཐོས་བསམ་གྱི་དུས་དང་ཉམས་ལེན་གྱི་དུས་ཞེས་ཆོས་མང་དུ་བཤད་པ་དང་ཉམས་ལེན་གྱི་སྐབས་གཉིས་འགལ་བར་འཛིན་པའི་ལོག་རྟོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་ཉམས་ལེན་དུ་འཁྱེར་ཤེས་པ་ 13-2-52a སྲིད་མཐའ་རུ་སྣང་བས་སྐྱོང་རྒྱུ་ཉེ་བར་བསྡུས་པ་རེ་ཡང་གུད་དུ་བྱའོ། །གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་གདམས་ངག་ཏུ་འཆར་མི་འཆར་ནི་སྐྱོང་ཚུལ་འདི་ལ་ངེས་པ་རྙེད་མ་རྙེད་ཁོ་ནའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་སྣང་ཞིང་སྡེ་སྣོད་ལ་མ་སྦྱངས་པ་རྣམས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། མདོ་སྔགས་ཀྱི་གཞུང་ཆེ་བ་ལ་རིང་དུ་སྦྱངས་པ་རྣམས་ཀྱང་ལམ་བསྒོམ་པའི་ཚེ་རང་གིས་གང་ལ་སྦྱངས་པའི་གཞུང་དེ་དག་གི་
【現代漢語翻譯】 當心專注于寂止(梵文：śamatha，藏文：ཞི་གནས།，漢語：止禪)或勝觀(梵文：vipaśyanā，藏文：ལྷག་མཐོང་།，漢語：觀禪)的任何一方時，它會變得非常接近、非常平靜、不動搖、不搖晃，並且爲了實現所想之事而前進。因此，據說，心專注於一個目標時，禪定(梵文：samādhi，藏文：ཏིང་ངེ་འཛིན་，漢語：三摩地)的主要障礙有兩個：昏沉和掉舉。如果具有強烈而持久的信念，能夠看到諸如三寶(藏文：དཀོན་མཆོག་，漢語：珍寶)等的功德，那麼消除昏沉就非常容易，因為對治昏沉的方法是通過看到功德來提升心。許多智者都這樣說過。如果具有強烈而持久的信念，能夠看到諸如無常和痛苦等的過患，那麼消除掉舉就非常容易，因為掉舉屬於貪慾，是對治它的方法是讚歎厭離心。因此，從修習對善知識的虔誠心到修習入菩薩行，修習得越多，就越容易成就令智者歡喜的穩固禪定。不僅在安住修中，而且在觀察修中，也必須遠離昏沉和掉舉來進行修習。這些口訣的上師們，爲了使弟子們確信當下所專注的目標，會將經論中相關的引文，用上師的口訣在心中反覆思量，並用前輩的言辭來裝飾，詳盡地講解。如果一個善於講法的人，為一個善於聽法的人講解，那麼就像在經院裡用頭腦思考一樣，很難秘密地思考。因此，不要說『現在是專注的時候了』，而只是稍微做一點點。因為這是將聞思的時候和實修的時候，視為對立的錯誤觀念。然而，能夠將所有的講解都轉化為實修，這似乎是極其罕見的，所以也應該單獨進行簡要的修習。所有的經文是否都顯現為口訣，似乎取決於是否獲得了對這種修習方式的確定。更不用說那些沒有學習過三藏的人了，即使是那些長期學習顯密經論的人，在修習道的時候，也會對自己所學的經論感到...
【English Translation】 When the mind is necessarily applied to either the side of śamatha (Tibetan: ཞི་གནས།) or vipaśyanā (Tibetan: ལྷག་མཐོང་།), it becomes very close, very calm, unwavering, and unmoving, and it also goes to accomplish what is thought. Therefore, it is said that when the mind is fixed on one object, the main obstacles to samādhi (Tibetan: ཏིང་ངེ་འཛིན་) are two: dullness and excitement. If there is a strong and lasting belief in seeing the qualities of the Three Jewels (Tibetan: དཀོན་མཆོག་), etc., it is very easy to cut off dullness, because the antidote to it is to uplift the mind by seeing the qualities. Many qualified people have said this. If there is a strong and lasting belief in seeing the faults of impermanence and suffering, etc., it is very easy to cut off excitement, because excitement belongs to attachment, and the antidote to it is to praise renunciation. Therefore, the more one cultivates from cultivating faith in the spiritual friend to cultivating entering the bodhisattva path, the easier it is to accomplish the stable samādhi that pleases the wise. Not only in settling meditation, but also in analytical meditation, one must cultivate by being free from dullness and excitement. The learned lamas of these instructions, in order to bring certainty to the scope of the object of focus at the time, would circulate the meaning of the sutras and treatises that are relevant to the occasion in the mind with the lama's instructions, and adorn them with the sayings of the former ones, and explain them in detail. It is very good and admirable that a person who knows how to teach the Dharma should say to a person who knows how to listen that it is difficult to secretly think about something that resembles the mental turmoil of a Dharma school. Therefore, one should not just do a little bit, saying, 'Now is the time for focusing.' This is because it is a wrong idea to regard the time of hearing and thinking and the time of practice as contradictory. However, it seems extremely rare to be able to take all the explanations into practice, so one should also set aside a brief summary of what needs to be cultivated. Whether all the scriptures appear as instructions or not seems to depend on whether or not one has gained certainty about this method of cultivation. Not to mention those who have not studied the Tripitaka, even those who have studied the great sutras and tantras for a long time, when cultivating the path, they will feel...
ཕྱོགས་སྔ་མར་འོང་བར་སྣང་བས། རྒྱས་པར་གཏན་ལ་དབབ་དགོས་པར་འདུག་ནའང་ཚིག་མངས་སུ་དོགས་པས་དེ་ཙམ་ལས་མ་སྨོས་སོ། །སྐྱོང་ཚུལ་ལ་ལོག་རྟོག་དགག་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ༈ བསྟེན་ནས་བློ་ཇི་ལྟར་སྦྱང་བའི་རིམ་པ། ད་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་བཤེས་གཉེན་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྟེན་པའི་སློབ་མ་དེ་བླ་མས་ཇི་ལྟར་འཁྲིད་པའི་རིམ་པ་བསྟན་པར་བྱ་དགོས་པས། གཉིས་པ་བསྟེན་ནས་བློ་ཇི་ལྟར་སྦྱང་བའི་རིམ་པ་ལ་གཉིས། དལ་བའི་རྟེན་ལ་སྙིང་པོ་བླང་བའི་ཕྱིར་དུ་བསྐུལ་བ་དང་། སྙིང་པོ་ཇི་ལྟར་ལེན་པའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ དལ་བའི་རྟེན་ལ་སྙིང་པོ་བླང་བའི་ཕྱིར་དུ་བསྐུལ་བ། དང་པོ་ལ་གསུམ། དལ་འབྱོར་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་དོན་ཆེ་བ་བསམ་པ་དང་། རྙེད་དཀའ་བ་བསམ་པའོ། ། ༈ དལ་འབྱོར་ངོས་བཟུང་བ། དང་པོ་ལ་གཉིས། དལ་བ་དང་། འབྱོར་པའོ། ། ༈ དལ་བ། དང་པོ་ནི། ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་སྡུད་པ་ལས། ཁྲིམས་ཀྱིས་དུད་འགྲོ་འགྲོ་བ་དུ་མའི་ངོ་བོ་དང་། །མི་ཁོམ་བརྒྱད་སྤོང་དེ་ཡིས་དལ་བ་རྟག་ཏུ་རྙེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། མི་ཁོམ་པ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་ནི་དལ་བའོ། །མི་ཁོམ་པ་བརྒྱད་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། ལོག་པར་ལྟ་བ་འཛིན་དང་དུད་འགྲོ་ཉིད། །ཡི་དྭགས་ཉིད་དང་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བ་ 13-2-52b དང་། །རྒྱལ་བའི་བཀའ་མེད་པ་དང་མཐའ་འཁོབ་ཏུ། །ཀླ་ཀློར་སྐྱེ་བ་གླེན་ཞིང་ལྐུགས་པ་ཉིད། །ཚེ་རིང་ལྷ་ཉིད་གང་ཡང་རུང་བར་ནི། །སྐྱེ་བ་ཞེས་བགྱི་མི་ཁོམ་སྐྱོན་བརྒྱད་པོ། །དེ་དག་དང་བྲལ་ཁོམ་པ་བརྙེས་ནས་ནི། །སྐྱེ་བ་བཟློག་པའི་སླད་དུ་འབད་པར་མཛོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ཡང་འཁོར་རྣམ་བཞི་མི་རྒྱུ་བའི་ཡུལ་མཐའ་འཁོབ་དང་། གླེན་ལྐུགས་དང་ཡན་ལག་དང་རྣ་བ་སོགས་མ་ཚང་བའི་དབང་པོ་མ་ཚང་བ་དང་། ཚེ་སྔ་ཕྱི་དང་ལས་འབྲས་དང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་མེད་པར་འཛིན་པའི་ལོག་ལྟ་ཅན་དང་། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་མེད་པའི་རྒྱལ་བའི་བཀའ་མེད་པ་བཞི་ལས། དང་པོ་གཉིས་དང་ཐ་མས་ནི་བླང་དོར་ཤེས་པར་མི་ནུས་ལ་གསུམ་པ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ལ་མི་མོས་པའོ། །ངན་སོང་གསུམ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བར་ཤིན་ཏུ་དཀའ་ལ་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་བས་མི་ནུས་པ་དང་། ལྷ་ཚེ་རིང་པོ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་འགྲེལ་པར་འདུ་ཤེས་མེད་པ་པ་དང་གཟུགས་མེད་པ་གཉིས་ལ་བཤད་ཅིང་། མི་ཁོམ་པ་བརྒྱད་ཀྱི་གཏམ་ལས། འདོད་པའི་བྱ་བས་རྟག་ཏུ་གཡེངས་པའི་འདོད་ལྷ་ལ་བཤད་དེ། འདུ་ཤེས་མེད་པ་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་གནས་འབྲས་བུ་ཆེ་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་ན་གྲོང་ལས་དགོན་པའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་ཅིང་། དེར་སྐྱེས་མ་ཐག་དང་འཆི་བའི་ཚེ་མ་གཏོགས་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་རྒྱུ་བ་འགགས་ནས་བསྐལ་ཆེན་མང་པོར་གནས་པར་མངོན་པ་ནས་གསུངས་སོ། །གཟུགས་མེད་ན་ཡོད་པའི་འཕགས་པ་ 13-2-53a མི་ཁ
【現代漢語翻譯】 鑑於之前已經略有提及，本應詳細闡述，但又擔心過於冗長，所以就只說這麼多了。關於如何修持，駁斥錯誤觀念的部分已經講完了。 現在要講的是，如前所述，如何引導一位如法依止善知識的弟子。因此，第二部分是關於依止后如何修心，分為兩部分：勸勉從暇滿人身中獲取精華，以及如何獲取精華的方法。 第一部分分為三點：認識暇滿、思維其意義重大、思維其難以獲得。 第一點分為兩部分：暇和滿。 第一部分是暇。《功德寶藏論》中說：『以戒律能得多種旁生身，遠離八無暇恒常得暇滿。』正如所說，遠離八無暇就是暇。八無暇在《親友書》中說：『執持邪見、生於旁生，生於餓鬼、地獄之中，生於無佛之處及邊地，生為野蠻人、愚癡與瘖啞，以及生為長壽天，無論何者，皆是八種無暇之過患。』正如所說，脫離這些，獲得閑暇后，應當努力以求斷絕輪迴。這包括四種顛倒之處，即無法行善的邊地，愚癡瘖啞以及肢體和聽覺等不全的根不具足者，以及執持無有前後世、業果和三寶的邪見者，還有沒有佛陀出現的無佛之處。前兩種和最後一種都無法分辨取捨，第三種則是不信奉正法。三惡道很難生起修法的意樂，即使生起少許，也會因痛苦的折磨而無法修持。長壽天，在《親友書釋》中解釋為無想天和無色界天。在關於八無暇的論述中，也解釋為沉迷於慾望之事的欲界天。無想天位於第四禪天的廣大果報處的一角，類似於遠離村落的寺廟。經中說，在那裡出生后，除了剛出生和死亡時，心和心所的活動都會停止，並在許多大劫中處於這種狀態。無色界天中存在的聖者……' Considering that it has been mentioned before, it should have been elaborated in detail, but fearing it would be too lengthy, I will only say this much. The part about refuting wrong views on how to practice has been explained. Now, what needs to be shown is the order in which a guru leads a disciple who properly relies on a spiritual friend, as explained earlier. Therefore, the second part is about how to train the mind after relying on a spiritual friend, which is divided into two parts: urging to take the essence from the leisure and endowment, and how to take the essence. The first part has three points: recognizing leisure and endowment, contemplating its great meaning, and contemplating its rarity. The first point has two parts: leisure and endowment. The first is leisure. As it says in 'Collecting Precious Qualities': 'By the law, one obtains the nature of many animals and beings; by abandoning the eight unfree states, one always obtains leisure.' As it is said, being free from the eight unfree states is leisure. The eight unfree states are mentioned in 'Letter to a Friend': 'Holding wrong views, being born as an animal, being born as a hungry ghost, being born in hell, being born where there is no Buddha's teaching and in borderlands, being born as a barbarian, being foolish and dumb, and being born as a long-lived god, whichever it may be, are the eight faults of unfree states.' As it is said, having obtained freedom from these, strive to reverse birth. This includes the four inverted places, namely the border areas where one cannot practice Dharma, the foolish and dumb, and those whose senses are incomplete, such as limbs and hearing, and those who hold wrong views, believing that there are no past and future lives, no karma and its effects, and no Three Jewels, and places where there is no Buddha's teaching where Buddhas do not appear. The first two and the last one cannot distinguish between what to take and what to abandon, and the third one does not believe in the Dharma. It is very difficult for the three lower realms to generate the intention to practice Dharma, and even if a little arises, they cannot practice due to the torment of suffering. The long-lived gods are explained in the commentary on 'Letter to a Friend' as the unconscious and the formless realms. In the discussion of the eight unfree states, it is also explained as the desire realm gods who are always distracted by the activities of desire. The unconscious realm is located in a corner of the great fruition of the fourth dhyana, similar to a monastery far from a village. It is said in the sutras that after being born there, except for the time of birth and death, the activity of mind and mental factors ceases, and they remain in this state for many great kalpas. The noble ones existing in the formless realm...'
【English Translation】 Considering that it has been mentioned before, it should have been elaborated in detail, but fearing it would be too lengthy, I will only say this much. The part about refuting wrong views on how to practice has been explained. Now, what needs to be shown is the order in which a guru leads a disciple who properly relies on a spiritual friend, as explained earlier. Therefore, the second part is about how to train the mind after relying on a spiritual friend, which is divided into two parts: urging to take the essence from the leisure and endowment, and how to take the essence. The first part has three points: recognizing leisure and endowment, contemplating its great meaning, and contemplating its rarity. The first point has two parts: leisure and endowment. The first is leisure. As it says in 'Collecting Precious Qualities': 'By the law, one obtains the nature of many animals and beings; by abandoning the eight unfree states, one always obtains leisure.' As it is said, being free from the eight unfree states is leisure. The eight unfree states are mentioned in 'Letter to a Friend': 'Holding wrong views, being born as an animal, being born as a hungry ghost, being born in hell, being born where there is no Buddha's teaching and in borderlands, being born as a barbarian, being foolish and dumb, and being born as a long-lived god, whichever it may be, are the eight faults of unfree states.' As it is said, having obtained freedom from these, strive to reverse birth. This includes the four inverted places, namely the border areas where one cannot practice Dharma, the foolish and dumb, and those whose senses are incomplete, such as limbs and hearing, and those who hold wrong views, believing that there are no past and future lives, no karma and its effects, and no Three Jewels, and places where there is no Buddha's teaching where Buddhas do not appear. The first two and the last one cannot distinguish between what to take and what to abandon, and the third one does not believe in the Dharma. It is very difficult for the three lower realms to generate the intention to practice Dharma, and even if a little arises, they cannot practice due to the torment of suffering. The long-lived gods are explained in the commentary on 'Letter to a Friend' as the unconscious and the formless realms. In the discussion of the eight unfree states, it is also explained as the desire realm gods who are always distracted by the activities of desire. The unconscious realm is located in a corner of the great fruition of the fourth dhyana, similar to a monastery far from a village. It is said in the sutras that after being born there, except for the time of birth and death, the activity of mind and mental factors ceases, and they remain in this state for many great kalpas. The noble ones existing in the formless realm...'
ོམ་པར་མི་རིགས་པས་དེར་སྐྱེས་པའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་ནི་ཐར་ལམ་བསྒྲུབ་པའི་སྐལ་བ་མེད་པས་མི་ཁོམ་པའོ། །རྟག་ཏུ་གཡེངས་པའི་འདོད་ལྷ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །དེས་ན་དེ་དག་ལ་མི་ཁོམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བཤེས་སྤྲིངས་འགྲེལ་པ་ལས། གནས་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ཏུ་དགེ་བ་བྱ་བའི་དལ་བ་མེད་པས་ན་མི་ཁོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། ༈ འབྱོར་པ། གཉིས་པ་འབྱོར་པ་ལ་གཉིས་ལས། རང་འབྱོར་ལྔ་ནི། མི་ཉིད་དབུས་སྐྱེས་དབང་པོ་ཚང་། །ལས་མཐའ་མ་ལོག་གནས་ལ་དད། །ཅེས་པའོ། །དེ་ལ་དབུས་སུ་སྐྱེས་པ་ནི། འཁོར་རྣམ་བཞི་རྒྱུ་བ་ཡོད་སར་སྐྱེས་པའོ། །དབང་པོ་ཚང་བ་ནི། གླེན་ལྐུགས་སུ་མ་སོང་ཞིང་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་དང་མིག་རྣ་སོགས་ཚང་བའོ། །ལས་མཐའ་མ་ལོག་པ་ནི། མཚམས་མེད་བྱས་སམ་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་མ་ཡིན་པའོ། །གནས་ལ་དད་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དཀར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བའི་གནས་འདུལ་བ་ལ་དད་པ་སྟེ་འདུལ་བ་ནི་འདིར་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ག་ལ་བྱའོ། །ལྔ་པོ་དེ་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་ཤིང་ཆོས་བསྒྲུབ་པའི་ཆ་རྐྱེན་ཡིན་པས་རང་གི་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཞན་འབྱོར་ལྔ་ནི། སངས་རྒྱས་བྱོན་དང་དམ་ཆོས་སྟོན། །བསྟན་པ་གནས་དང་དེ་རྗེས་འཇུག ། གཞན་ཕྱིར་སྙིང་ནི་བརྩེ་བ་འོ། །ཞེས་པའོ། །དེ་ལ་སངས་རྒྱས་བྱོན་པའམ་འབྱུང་བ་ནི། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་གྱིས་ཚོགས་བསགས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་ 13-2-53b འདུག་སྟེ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བའོ། །དམ་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་ནི། སངས་རྒྱས་སམ་དེའི་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཆོས་སྟོན་པའོ། །ཆོས་བསྟན་པ་གནས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཤིང་ཆོས་བསྟན་པ་ནས་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་བར་དུ་དོན་དམ་པའི་དམ་ཆོས་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་མ་ཉམས་པའོ། །ཆོས་གནས་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ནི། ཆོས་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་དམ་པའི་ཆོས་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བའི་མཐུ་ཡོད་པར་རིག་ནས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་ལྟར་བསྟན་པ་ལ་རྗེས་སུ་འཇུག་པའོ། །གཞན་གྱི་ཕྱིར་སྙིང་བརྩེ་བར་བྱེད་པ་ནི། སྦྱིན་པ་པོ་དང་སྦྱིན་བདག་གིས་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་སྟེར་བའོ། །དེ་ལྔ་ནི་གཞན་རྒྱུད་ལ་ཡོད་ཅིང་ཆོས་བསྒྲུབ་པའི་ཆ་རྐྱེན་ཡིན་པས་གཞན་འབྱོར་རོ། །ཉན་ས་ལས་བཤད་པའི་གཞན་འབྱོར་བཞི་ནི་ད་ལྟ་མ་ཚང་བར་སྣང་ཡང་དམ་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་དང་ཆོས་བསྟན་པ་རྣམས་གནས་པ་དང་ཆོས་གནས་པ་རྣམས་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་རྗེས་མཐུན་པ་ཚང་དུ་རུང་ངོ་། ། ༈ དེ་དོན་ཆེ་བ་བསམ་པ། གཉིས་པ་དལ་འབྱོར་དོན་ཆེ་བ་བསམ་པ་ནི། གཏན་གྱི་བདེ་བ་ཞིག་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་ཆོས་རྣམ་དག་བསྒྲུབ་པ་ཞིག་མ་བྱུང་ན་མ་ཤི་ཚུན་ཆོད་ཀྱི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བ་ཙམ་ལ་བརྩོན་པ་ནི་དུད་འ
【現代漢語翻譯】 如果生於邊地，因為那裡的人沒有修持解脫道的機會，所以是不閑暇之處。總是散亂的天神也與此相同。因此，這些被稱為不閑暇之處。正如《親友書釋》中所說：『在那八個地方，沒有行善的閑暇，所以稱為不閑暇。』 第二是順緣，順緣分為兩種。自身的五種順緣是：『得人身，生於中土，根 पूर्ण具足，不造逆罪，信奉正法。』生於中土是指生於有四眾弟子游化的地方。根 पूर्ण具足是指沒有變成癡呆或聾啞，並且肢體、小肢體以及眼睛、耳朵等都齊全。不造逆罪是指沒有做過或教唆他人做過五無間罪。信奉正法是指對能生起世間和出世間一切善法的律藏生起信心，這裡的律藏指的是三藏。 這五種順緣由自身所具，是修法的條件，所以稱為自身的順緣。其他的五種順緣是：『佛陀出世，宣說正法，教法住世，隨法修行，為利他而心懷慈悲。』佛陀出世或降臨是指經過無數 तीन大劫積聚資糧，然後在菩提樹下證得圓滿正覺。宣說正法是指佛陀或其聲聞弟子宣說佛法。教法住世是指從佛陀成佛並宣說正法到涅槃之間，以證悟真實正法的方式修持，使正法不衰退。隨法修行是指認識到通達佛法本身具有使眾生現證正法的力量，因此按照所證悟的去教導他人。為利他而心懷慈悲是指佈施者和施主佈施法衣等物。 這五種是存在於他人相續中的，是修法的條件，所以是其他的順緣。在《聲聞地》中所說的其他四種順緣現在似乎不完整，但宣說正法和住持教法以及隨教法修行可以認為是隨順的，可以補充完整。 第二，思維暇滿人身意義重大：爲了獲得究竟的安樂，如果不修持清凈的佛法，那麼僅僅努力獲得活著時候的安樂和消除痛苦，就和動物沒有什麼區別。
【English Translation】 If one is born in a border region, there is no opportunity to practice the path to liberation for the individuals born there, so it is an unfree state. The pleasure gods who are always distracted are also the same. Therefore, these are called unfree states. As it says in the commentary on 'Letter to a Friend': 'In those eight places, there is no leisure to do good, so they are called unfree.' Secondly, the endowments are of two types. The five personal endowments are: 'Having a human body, being born in the central lands, having complete faculties, not having committed heinous crimes, and having faith in the Dharma.' Being born in the central lands means being born where the fourfold assembly of disciples travels. Having complete faculties means not being an idiot or mute, and having complete limbs, minor limbs, eyes, ears, etc. Not having committed heinous crimes means not having committed or caused others to commit the five inexpiable sins. Having faith in the Dharma means having faith in the Vinaya (discipline), which is the source of all virtuous qualities of this world and beyond; here, Vinaya refers to all three baskets (Tripitaka). These five endowments are gathered by one's own being and are conditions for practicing the Dharma, so they are called personal endowments. The five external endowments are: 'A Buddha has appeared, the sacred Dharma is taught, the teachings remain, following the teachings, and having compassion for others.' A Buddha appearing or arising means accumulating merit for three countless eons and then sitting at the heart of enlightenment and attaining complete perfect enlightenment. Teaching the sacred Dharma means the Buddha or his Shravakas (listeners) teaching the Dharma. The teachings remaining means that from the time the Buddha attained enlightenment and taught the Dharma until he passed into Nirvana, the Dharma is practiced in a way that realizes the ultimate sacred Dharma, so that the Dharma does not decline. Following the teachings means recognizing that understanding the Dharma itself has the power to make beings directly realize the sacred Dharma, and therefore following the teachings as they have been realized. Having compassion for others means that the donors and patrons give robes and other things. These five are present in the minds of others and are conditions for practicing the Dharma, so they are external endowments. The four external endowments explained in the 'Hearer's Ground' do not seem complete now, but teaching the sacred Dharma and the teachings remaining, and following the teachings can be considered consistent and can be supplemented. Secondly, contemplating the greatness of the opportunity and fortune: In order to achieve lasting happiness, if one does not practice pure Dharma, then striving only for the happiness of being alive and relieving suffering is no different from animals.
གྲོ་ལ་ཡང་ཡོད་པས་བདེ་འགྲོར་སྐྱེས་ཀྱང་དུད་འགྲོ་དང་འདྲ་སྟེ། སློབ་སྤྲིངས་ལས། ཇི་ལྟར་གླང་བུ་ཁྲོན་ཟབ་ཁ་ནས་འཁྲུངས་པ་ཡི། །རྩྭ་ལོ་ཁམ་འགའ་ལ་ནི་ཡིད་ནི་ཆགས་གྱུར་ནས། །རྙེད་པ་གྲུབ་པ་མེད་པར་གཡང་དུ་ལྷུང་བ་ལྟར། །འཚོ་བའི་འཇིག་རྟེན་བདེ་ལྡན་འདོད་ 13-2-54a པའང་དེ་དང་འདྲ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་དང་ཁྱད་པར་དུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་བསྒྲུབ་པ་ནི་རྟེན་གང་རུང་རུང་གིས་མི་ཆོག་པས་སྔར་བཤད་པའི་རྟེན་དེ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཐོབ་དགོས་ཏེ། སློབ་སྤྲིངས་ལས། བདེ་གཤེགས་ལམ་རྟེན་འགྲོ་བ་འདྲེན་པར་ཆས་གྱུར་ཅིང་། །སེམས་ཀྱི་སྟོབས་ཆེན་མི་ཡིས་རྙེད་པ་གང་ཡིན་པ། །ལམ་དེ་ལྷ་དང་ཀླུ་ཡིས་རྙེད་མིན་ལྷ་མིན་དང་། །མཁའ་ལྡིང་རིག་འཛིན་མི་འམ་ཅི་དང་ལྟོ་འཕྱེས་མིན། །ཞེས་དང་། མངལ་དུ་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་། མིར་སྐྱེས་ནའང་དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་ཡས་པ་དང་ལྡན་ཡང་གནས་མཆོག་ཡིན་པས་བསྐལ་པ་བྱེ་བར་ཡང་རྙེད་དཀའོ། །ལྷ་དག་འཆི་བ་ནའང་ལྷ་གཞན་དག་ཁྱོད་བདེ་འགྲོར་སྐྱེ་བར་གྱུར་ཅིག །བདེ་འགྲོ་ནི་མིའི་འགྲོ་བའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ལྷ་རྣམས་ཀྱང་རྟེན་འདི་ལ་སྨོན་གནས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྔོན་མིའི་རྟེན་ལ་ལམ་ལ་སྦྱངས་པའི་བག་ཆགས་འཐུག་པའི་འདོད་ལྷ་ཁ་ཅིག་དང་པོར་བདེན་པ་མཐོང་བའི་རྟེན་དུ་རུང་ཡང་ཁམས་གོང་མའི་རྟེན་ལ་དང་པོར་འཕགས་ལམ་ཐོབ་པ་མི་སྲིད་ཅིང་། འདོད་ལྷ་ཕལ་ཆེར་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་མི་ཁོམ་པའི་གནས་སུ་གསུངས་པས་ལམ་ཐོག་མར་བསྒྲུབ་པའི་རྟེན་ལ་མི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྒྲ་མི་སྙན་པ་སྡོམ་པའི་རྟེན་དུ་མི་རུང་བས་གླིང་གསུམ་གྱི་རྟེན་བསྔགས་ལ་དེའི་ནང་ནས་ཀྱང་འཛམ་བུ་གླིང་པའི་རྟེན་བསྔགས་སོ། །དེས་ན་འདི་འདྲ་བའི་རྟེན་བཟང་པོ་ཐོབ་པ་འདི་བདག་གིས་ཅིའི་ཕྱིར་ 13-2-54b འབྲས་བུ་མེད་པར་བྱ། འདི་དོན་མེད་དུ་བྱས་ན་ནི་རང་གིས་རང་བསླུས་པ་དང་རྨོངས་ཚབས་འདི་ལས་ཆེ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ངན་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་མི་ཁོམ་པའི་གནས་ཀྱི་འཕྲང་མང་པོ་ལ་བརྒྱུད་བརྒྱུད་དེ་ལན་ཅིག་ཙམ་ཐར་པ་འདི་དོན་མེད་དུ་བྱས་ནས། ཡང་གནས་དེ་དག་ཏུ་ལོག་ནས་འགྲོ་ན་ནི་རིག་སྔགས་ཀྱིས་རྨོངས་པར་བྱས་པ་བཞིན་དུ་བདག་ནི་སེམས་མེད་པར་གྱུར་པའོ་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་དཔའ་བོས། གང་ཞིག་ཐོབ་ན་འཁོར་བ་ཡི། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་ས་བོན་བསྐྲུན། །བྱང་ཆུབ་དཔལ་གྱི་ས་བོན་མཆོག ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལས་ལྷག་པའི། །ཡོན་ཏན་རྒྱུན་གྱི་མི་རྣམས་ནི། །སུ་ཞིག་འདིར་དེ་འབྲས་མེད་བྱེད། །ཅེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། འདི་འདྲའི་དལ་བ་རྙེད་གྱུར་ནས། །བདག་གིས་དགེ་གོམས་མ་བྱས་ན། །འདི་ལ
【現代漢語翻譯】 即使投生善趣，也可能像牲畜一樣，因為貪圖享樂而無法修行。正如《勸發勝心經》中說：『猶如小牛犢，生於深坑中，貪戀幾口草，不得任何成就，便墜入深淵。貪圖安樂世間的生活，也是如此。』 總的來說，修持佛法，特別是修持大乘道，不能依靠任何一種轉生。必須獲得如前所述的暇滿人身。正如《勸發勝心經》中說：『諸佛之道，能引導眾生，乃是心力強大之人所能獲得。天人、龍族、非天、妙翅鳥、持明者、人非人、腹行等，皆不能得此道。』 《入胎經》中也說：『即使轉生為人，也充滿無盡的痛苦，但人身是殊勝的處所，億萬劫難遇。諸天臨終時也會互相祝願：愿你投生善趣！善趣即是人道。』因此，諸天也羨慕人身。 此外，有些天人前世在人道時積累了深厚的修行習氣，他們最初可以作為見道的所依。但是，上界的天人不可能一開始就獲得聖道。而且，大多數欲界天人也如前所述，處於無暇之處，因此，人身是最初修道的最佳所依。 即使是人，如果根不具足，也不能作為持戒的所依。因此，三大洲的人身都值得讚歎，而其中，贍部洲的人身最為殊勝。既然獲得瞭如此優越的人身，我為何要讓它毫無意義？如果虛度此生，那就是自欺欺人，沒有比這更愚蠢的了。好不容易擺脫了惡趣等無暇之處的重重險阻，一旦解脫又再次回到那些地方，就像被咒語迷惑一樣，我豈不是變得麻木不仁了嗎？』應該這樣反覆思維。 聖勇（Ārya Śūra）說：『獲得此身，能生出超越輪迴的種子，是菩提功德的無上種子，勝過如意寶。誰會在此虛度此生呢？』 《入菩薩行論》中也說：『既然獲得瞭如此難得的閑暇，我若不修善，還有什麼比這更愚蠢的呢？』
【English Translation】 Even if reborn in a good realm, one may still be like an animal, unable to practice due to attachment to pleasure. As the 'Encouragement to Develop the Supreme Resolve' states: 'Just as a calf is born in a deep pit, attached to a few blades of grass, it falls into the abyss without achieving anything. Desiring a life of ease in this world is the same.' In general, practicing the Dharma, especially the Mahayana path, cannot rely on just any rebirth. One must obtain the leisure and endowments as previously described. As the 'Encouragement to Develop the Supreme Resolve' states: 'The path of the Sugatas, which leads beings, is attained by those with great mental strength. Gods, nagas, asuras, garudas, vidyadharas, kinnaras, and those who crawl on their bellies cannot attain this path.' The 'Entering the Womb Sutra' also states: 'Even if reborn as a human, one is filled with endless suffering, but the human body is a supreme place, difficult to find in billions of kalpas. When gods die, they wish each other: May you be reborn in a good realm! A good realm is the human realm.' Therefore, even the gods envy the human body. Furthermore, some gods who accumulated deep habits of practice in their previous lives as humans can initially serve as a basis for seeing the truth. However, it is impossible for gods in higher realms to attain the noble path at the beginning. And most desire realm gods are also in unfavorable states as previously mentioned, therefore, the human body is the best basis for initially practicing the path. Even among humans, those with imperfect faculties cannot serve as a basis for upholding vows. Therefore, the human bodies of the three continents are praised, and among them, the human body of Jambudvipa is the most excellent. Now that I have obtained such a good body, why should I make it meaningless? If I waste this life, it is self-deception, and what could be more foolish than that? Having barely escaped the many dangers of unfavorable states such as the lower realms, if I am liberated and then return to those places again, like being deluded by a mantra, wouldn't I become senseless?' One should contemplate this repeatedly. Arya Śūra said: 'Having obtained this body, one can generate the seeds to transcend samsara, the supreme seed of the glory of Bodhi, more precious than a wish-fulfilling jewel. Who would waste this life here?' The 'Bodhicharyavatara' also states: 'Having obtained such rare leisure, if I do not cultivate virtue, what could be more foolish than that?'
ས་བསླུས་པ་གཞན་མེད་དེ། །འདི་ལས་རྨོངས་པའང་གཞན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་བདག་གིས་དེ་རྟོགས་ནས། །རྨོངས་པས་ཕྱིས་ཀྱང་སྒྱིད་ལུག་ན། །འཆི་བར་འགྱུར་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ། །མྱ་ངན་ཆེན་པོ་ལྡང་བར་འགྱུར། །དམྱལ་མེ་བཟོད་དཀས་ཡུན་རིང་དུ། །བདག་གི་ལུས་ལ་བསྲེགས་གྱུར་ན། །འགྱོད་པ་མི་བཟད་མེ་འབར་བས། །སེམས་གདུང་འགྱུར་བར་གདོན་མི་ཟ། །ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་ཕན་པའི་ས། །ཅི་ཞིག་ལྟར་སྟེས་རྙེད་གྱུར་ནས། །བདག་ཉིད་ཤེས་དང་ལྡན་བཞིན་དུ། །ཕྱིར་ཡང་དམྱལ་བ་དེར་ཁྲིད་ན། །སྔགས་ཀྱིས་རྨོངས་པར་བྱས་པ་བཞིན། །བདག་ལ་འདིར་སེམས་མེད་དུ་ཟད། །ཅིས་རྨོངས་བདག་ 13-2-55a ཀྱང་མ་ཤེས་ཏེ། །བདག་གི་ཁོང་ན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །སྟོན་པའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་སྤྱན་སྔ་བ་ལ། དལ་བ་འབྱོར་པ་མིའི་ལུས་ཐོབ་པ་དྲན་ནམ་གསུང་བ་དང་། སྤྱན་སྔ་ཡང་ཐུགས་དམ་ལ་འཇུག་རེས་ཀྱིས། གང་ཚེ་རང་དབང་འཇུག་ཅིང་མཐུན་གནས་པ། །གལ་ཏེ་འདི་བདག་འཛིན་པར་མི་བྱེད་ན། །གཡང་སར་ལྷུང་བས་གཞན་དབང་འཇུག་འགྱུར་བ། །དེ་ལས་ཕྱིས་ནས་གང་གིས་སློང་བར་འགྱུར། །ཞེས་འཇུག་པ་ནས་གསུངས་པ་དེ་ལན་རེ་རེ་བཏོན་ནས་ཐུགས་དམ་མཛད་པ་ལྟར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མཐར་ཐུག་ལ་ལྟོས་ཏེ་དོན་ཆེ་བ་དེ་བཞིན་དུ་གནས་སྐབས་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་མངོན་མཐོའི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྟེན་འདིས་བདེ་བླག་ཏུ་བསྒྲུབ་ནུས་ལུགས་རྣམས་ཀྱང་བསམ་མོ། །དེ་ལྟར་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ལ་ལྟོས་ཏེ་དོན་ཆེ་བའི་རྟེན་དེ་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་ཉིན་མཚན་དུ་མ་འབད་པར་ཆུད་གཟན་ན་རིན་པོ་ཆེའི་གླིང་ནས་ལག་སྟོང་དུ་ལྡོག་པ་ལྟ་བུ་དང་། ཕྱི་མར་ཡང་བདེ་བས་ཕོངས་པར་འགྱུར་ཞིང་དལ་བའི་རྟེན་མི་འཐོབ་ལ་དེ་མ་ཐོབ་ན་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱུད་མར་འབྱུང་བས་དེ་བས་བསླུས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་སྙམ་དུ་བསམ་སྟེ། འཕགས་པ་དཔའ་བོས། གང་ཞིག་དགེ་བས་ཕྱུག་པའི་མི། །བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་ཀྱིས་ཐོབ་ནས། །འདིར་ནི་རྨོངས་པས་བསོད་ནམས་གཏེར། །ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་གསོག་པ། །དེ་དག་ 13-2-55b འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ། །མི་བཟད་མྱ་ངན་ཁང་པར་འཇུག ། རིན་ཆེན་གླིང་ཕྱིན་ཚོང་པ་ནི། །ལག་པ་སྟོང་པས་རང་ཁྱིམ་བཞིན། །དགེ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་མེད་པར། །ཕྱི་ནས་ཡང་ནི་ཐོབ་མ་ཡིན། །མི་མ་ཐོབ་པར་བདེ་བ་ནི། །ཇི་ལྟར་དེ་བདེ་སྡུག་བསྔལ་ཉིད། །དེ་བས་ཕ་རོལ་བསླུས་ཡོད་མིན། །དེ་ལས་མཆོག་ཏུ་རྨོངས་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་བསམས་པའི་མཐར་ཡང་སྙིང་པོ་ལེན་འདོད་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་དེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། འདི་ལ་གླ་རྔན་བྱིན་ནས་ནི། །ད་ནི་རང་གི་དོན་བྱེད་ཆུག ། ཕན་པ་མེད་པར་འདི་ལ་ནི། །ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་མི་བྱ
【現代漢語翻譯】 沒有比這更自欺欺人的了， 沒有比這更愚蠢的了。 如果我認識到這一點， 卻因愚昧而懈怠， 當死亡來臨之際， 巨大的悲傷將會涌現。 如果地獄之火難以忍受地， 長時間焚燒我的身體， 無法忍受的悔恨之火， 必定會燃燒我的心。 極其難得且有益的處境， 如果像偶然一樣獲得， 而我明明有知覺， 卻又將自己帶回地獄， 就像被咒語迷惑一樣， 我在這裡簡直毫無心智。 我為何如此愚昧， 我也不明白， 我的心中到底有什麼？』 正如（寂天菩薩）所說的那樣。上師也曾對侍者說：『你還記得獲得閑暇圓滿的人身嗎？』侍者也輪流進入禪定，每當能夠自主且和諧時，便會念誦：『如果我不把握住這個機會，一旦墮入深淵而受他人支配，那時又有誰能拯救我呢？』像這樣，每次唸誦《入菩薩行論》中的這段話，都會進入禪定。同樣，考慮到究竟的意義重大，也要考慮到暫時的利益，比如憑藉這個暇滿人身，可以輕易地成就善妙的身體、受用和眷屬等，這些都是佈施、持戒和忍辱等善行的結果。 像這樣，考慮到現世的安樂和究竟的利益，如果日夜不勤奮地積累這二者的資糧，而白白浪費這個有意義的暇滿人身，就如同從珍寶島空手而歸一樣，來世也會貧困潦倒，無法獲得暇滿人身，如果無法獲得暇滿人身，痛苦就會接連不斷地產生，所以要這樣想：『還有什麼比這更自欺欺人的呢？』 如聖勇（Ārya Śūra）所說：『有些人積無數劫，才獲得充滿善業的人身，卻因愚昧而不積累絲毫功德之寶，這些人來世將進入無法忍受的悲傷之屋，如同前往珍寶島的商人，卻空手返回自己的家。如果沒有十善業的道路，來世也無法獲得人身，沒有獲得人身，安樂又從何而來？那所謂的安樂實際上就是痛苦。因此，沒有比這更自欺欺人的了，沒有比這更愚蠢的了。』 像這樣思維之後，生起強烈的想要擷取精華的願望，如《入菩薩行論》所說：『既然已經付出了報酬，現在就讓它為自己服務吧！不要毫無意義地將一切都施捨給它。』
【English Translation】 There is no deception greater than this, There is no ignorance greater than this. If I realize this, Yet become lazy due to ignorance, When the time of death arrives, Great sorrow will arise. If the hellfire, unbearable, Burns my body for a long time, The unbearable fire of regret, Will surely burn my mind. An extremely rare and beneficial situation, If obtained as if by chance, And I, being conscious, Lead myself back to hell, Like being deluded by a mantra, I am utterly mindless here. Why am I so ignorant, I do not understand, What is it that I have in my heart?' As (Śāntideva) said. The master also said to the attendant: 'Do you remember obtaining the leisure and endowment of a human body?' The attendant also took turns entering meditation, and whenever he was able to be autonomous and harmonious, he would recite: 'If I do not seize this opportunity, once I fall into the abyss and am controlled by others, who will save me then?' Like this, each time he recited this passage from the Bodhicaryāvatāra, he would enter meditation. Similarly, considering the ultimate meaning to be important, one must also consider the temporary benefits, such as easily achieving a good body, enjoyment, and retinue with this leisure and endowment, which are the results of generosity, discipline, and patience, etc. Like this, considering the happiness of this life and the ultimate benefit, if one does not diligently accumulate the resources for these two day and night, but wastes this meaningful leisure and endowment, it is like returning empty-handed from the treasure island, and one will also be impoverished in the next life, unable to obtain the leisure and endowment. If one cannot obtain the leisure and endowment, suffering will arise continuously, so one should think: 'What is more self-deceiving than this?' As Ārya Śūra said: 'Some people accumulate countless eons to obtain a human body full of merit, but due to ignorance, they do not accumulate even a little treasure of merit. These people will enter the house of unbearable sorrow in the next world, like a merchant who goes to the treasure island but returns to his home empty-handed. Without the path of the ten virtuous actions, one cannot obtain a human body in the next life. Without obtaining a human body, where does happiness come from? That so-called happiness is actually suffering. Therefore, there is no greater self-deception than this, and there is no greater ignorance than this.' After thinking like this, generate a strong desire to extract the essence, as the Bodhicaryāvatāra says: 'Since the reward has been paid, now let it work for oneself! Do not give everything to it meaninglessly.'
་འོ། །ཞེས་དང་། མི་ཡི་གྲུ་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །སྡུག་བསྔལ་ཆུ་བོ་ཆེ་ལས་སྒྲོལ། །གྲུ་འདི་ཕྱི་ནས་རྙེད་དཀའ་བས། །རྨོངས་པ་དུས་སུ་གཉིད་མ་ལོག ། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །པོ་ཏོ་བའི་དཔེ་ཆོས་ལས་ཀྱང་། སྲིན་བུས་ཕྱག་འཚལ་རྐྱང་ལ་ཞོན། །གཙང་པའི་ཉ་དང་སྨེ་འུ་ཟན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསམས་ལ་སྙིང་པོ་ལེན་འདོད་བསྐྱེད་དོ། ། ༈ རྙེད་དཀའ་བ་བསམ་པ། གསུམ་པ་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་བ་བསམ་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་དལ་བ་དེ་ཡང་། ལུང་གཞི་ལས། ངན་འགྲོ་ནས་ཤི་འཕོས་ཏེ་དེར་སྐྱེ་བ་ནི་ས་ཆེན་པོའི་རྡུལ་དང་། དེ་ནས་བདེ་འགྲོར་སྐྱེ་བ་ནི་སེན་མོའི་རྩེ་མོས་བླངས་པའི་རྡུལ་དང་འདྲ་ཞིང་། བདེ་འགྲོ་གཉིས་ནས་ཤི་འཕོས་ཏེ་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བ་ནི་ས་ཆེན་པོ་དང་། དེ་ནས་བདེ་འགྲོར་སྐྱེ་བ་ནི་ཕྱག་སེན་གྱི་རྩེ་མོས་བཞེས་པའི་རྡུལ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་པས། བདེ་འགྲོ་དང་ངན་འགྲོ་གཉིས་ཀ་ནས་རྙེད་པར་དཀའོ། །དེ་ཙམ་དུ་ 13-2-56a རྙེད་པར་དཀའ་བ་རང་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཕལ་མོ་ཆེར་ན་མི་རྣམས་ནི། །དམ་པ་མ་ཡིན་ཕྱོགས་ཡོངས་འཛིན། །དེས་ན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས། །ཕལ་ཆེར་ངེས་པར་ངན་འགྲོར་འགྲོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བདེ་འགྲོ་མི་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཕལ་ཆེར་དམ་པ་མིན་པ་མི་དགེ་བཅུ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མང་ལ་དེས་ཀྱང་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བ་ལྟ་བུ་སྐད་ཅིག་རེ་རེས་ཀྱང་བསྐལ་པར་མནར་མེད་དུ་གནས་དགོས་ན། སྐྱེ་བ་དུ་མར་སྔོན་བསགས་པའི་སྡིག་པ་འབྲས་བུ་མ་ཕྱུང་ཞིང་གཉེན་པོས་མ་བཅོམ་པ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་དུ་མ་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངན་འགྲོར་བསྐལ་པ་དུ་མར་གནས་དགོས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ལྟ་ནའང་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་སྔར་བསགས་འདག་ངེས་སུ་སྦྱོང་ཞིང་། གསར་དུ་འཇུག་པའི་སྒོ་སྡོམ་པར་བྱེད་ན་བདེ་འགྲོ་མི་དཀོན་ནའང་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཤིན་ཏུ་དཀོན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་ངན་འགྲོར་འགྲོ་ལ་ངན་འགྲོར་སོང་ན་དགེ་བ་ནི་མི་བྱེད་ལ་སྡིག་པ་ནི་རྒྱུན་དུ་བྱེད་པས་བསྐལ་པ་དུ་མར་ཡང་བདེ་འགྲོའི་མིང་ཡང་མི་ཐོས་པའི་ཕྱིར་རྙེད་པར་དཀའ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདག་གི་སྤྱོད་པ་འདི་འདྲས་ནི། །མི་ཡི་ལུས་ཀྱང་འཐོབ་མི་འགྱུར། །མི་ལུས་ཐོབ་པར་མ་གྱུར་ན། །སྡིག་པ་འབའ་ཞིག་དགེ་བ་མེད། །གང་ཚེ་དགེ་སྤྱད་སྐལ་ལྡན་ཡང་། །དགེ་བ་བདག་གིས་མ་བྱས་ན། །ངན་སོང་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་ 13-2-56b རྨོངས་པ། །དེ་ཚེ་བདག་གིས་ཅི་བྱར་ཡོད། །དགེ་བ་དག་ཀྱང་མ་བྱས་ལ། །སྡིག་པ་དག་ཀྱང་ཉེར་བསགས་ན། །བསྐལ་པ་བྱེ་བ་བརྒྱར་ཡང་ནི། །བདེ་འགྲོའི་སྒྲ་ཡང་ཐོས་མི་འགྱུར། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་བཅོམ་ལྡན་གྱིས། །རྒྱ་མཚོ་ཆེར་གཡེངས་གཉའ་ཤིང་གི ། བུ་གར་རུས་སྦལ་མགྲིན་ཆུད་ལྟར།
【現代漢語翻譯】 如是說。正如所說：『依靠人舟，從痛苦的河流中解脫。此舟難得，愚昧之人莫貪睡。』正如博朵瓦的教言中所說：『蟲子騎著禮拜杖，吃著江里的魚和水黽。』應如是思維，生起取精要之愿。 思維難得： 第三，思維極其難得。如是閑暇，正如經中所說：『從惡趣死亡轉生到善趣，如同大地之塵；從惡趣轉生到善趣，如同指甲尖上的塵土。』又說：『從兩個善趣死亡轉生到惡趣，如同大地；從善趣轉生到善趣，如同指甲尖上的塵土。』因此，從善趣和惡趣兩者轉生都很難。僅僅如此就覺得難得嗎？《四百論》中說：『大多數人執著于非正法，因此，凡夫俗子大多會墮入惡趣。』正如所說，即使是善趣的人，大多數也執著于非正法，執著於十不善等，因此墮入惡趣。此外，對菩薩生起嗔恨，即使只是一瞬間，也要在地獄中待上無數劫。更何況是那些累生累世積累的罪業，尚未懺悔清凈，也未用對治力摧毀，存在於自相續中的人，在地獄中待上無數劫是必然的。即便如此，如果能將過去積累的惡趣之因徹底懺悔清凈，並關閉新造惡業之門，那麼獲得善趣之身並非不可能，但這樣的人實在太少了。如果不這樣做，就會墮入惡趣，一旦墮入惡趣，就不會行善，只會不斷作惡，因此即使經過無數劫，也聽不到善趣的名字。正如《入菩薩行論》中所說：『以我如此之行徑，連人身亦且不得獲，若不得人身，則唯造罪無善行。何時我有行善之機，然我未曾行善業，惡趣眾苦盡愚昧，屆時吾將作何為？善業未修罪業積，縱經億劫亦難聞，善趣之名不得聞。』因此，薄伽梵說：『如大海漂浮之軛木孔，盲龜頸入甚為難。』
【English Translation】 Thus it is said. As it is said: 'Relying on the boat of human life, one is liberated from the great river of suffering. This boat is hard to find, so do not sleep in ignorance.' As it is said in the teachings of Potowa: 'A bug rides on a prostration stick, eating the fish and water striders in the river.' Thinking thus, generate the wish to take the essence. Thinking about how difficult it is to obtain: Third, thinking about how extremely difficult it is to obtain. Such leisure, as it is said in the scriptures: 'To die and be reborn from the lower realms into the higher realms is like the dust of the great earth; to be reborn from there into the happy realms is like the dust taken from the tip of a fingernail.' It is also said: 'To die and be reborn from the two happy realms into the lower realms is like the great earth; to be reborn from there into the happy realms is like the dust taken from the tip of a fingernail.' Therefore, it is difficult to be reborn from both the happy and lower realms. Do you think it is only that difficult? The Four Hundred Verses says: 'For the most part, people hold to what is not the Dharma, therefore, most ordinary people will definitely go to the lower realms.' As it is said, even most people in the happy realms hold to what is not virtuous, holding to the ten non-virtues and so on, and therefore go to the lower realms. Furthermore, if one is angry with a Bodhisattva, even for a moment, one must remain in hell for countless eons. What need is there to mention those who have accumulated sins in many lifetimes, have not purified them, and have not destroyed them with antidotes, and who have many such sins in their own minds, that they must remain in the lower realms for countless eons? Even so, if one can completely purify the causes of the lower realms accumulated in the past and close the door to newly entering them, then it is not impossible to obtain a happy realm, but such people are extremely rare. If one does not do so, one will go to the lower realms, and once one goes to the lower realms, one will not do good, but will constantly do evil, so even after countless eons, one will not even hear the name of the happy realms. As it is said in the Bodhisattvacharyavatara: 'With deeds such as mine, I shall not even obtain a human body. If I do not obtain a human body, I shall only create sins and have no virtues. When I have the opportunity to practice virtue, but I have not done so, all the sufferings of the lower realms are ignorance, what shall I do then? I have not done good deeds, but have accumulated sins, even after hundreds of millions of eons, I shall not hear the name of the happy realms.' Therefore, the Bhagavan said: 'Like a blind turtle putting its neck into the hole of a yoke floating on the great ocean, it is very difficult.'
།མི་ཉིད་ཤིན་ཏུ་ཐོབ་དཀར་གསུངས། །སྐད་ཅིག་གཅིག་བྱས་སྡིག་པས་ཀྱང་། །བསྐལ་པར་མནར་མེད་གནས་འགྱུར་ན། །ཐོག་མེད་འཁོར་བར་བསགས་སྡིག་གིས། །བདེ་འགྲོར་མི་འགྲོ་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ན་སྔོན་གྱི་ལས་ངན་པ་རྣམས་ཟད་ནས་ཡང་བདེ་འགྲོར་སྐྱེ་བས་ཐར་བར་མི་དཀའོ་སྙམ་ན། སྡུག་བསྔལ་དེ་མྱོང་བཞིན་དུ་སྡིག་པ་འཕྲལ་འཕྲལ་ལ་གསོག་པས་ངན་འགྲོ་ནས་ཤི་འཕོས་ཀྱང་ངན་འགྲོར་བརྒྱུད་དགོས་པས་ཐར་བར་དཀའ་སྟེ། དེ་ཙམ་ཁོ་ན་མྱོང་གྱུར་ནས། །དེ་ནི་རྣམ་ཐར་མི་འགྱུར་ཏེ། །འདི་ལྟར་དེ་ནི་མྱོང་བཞིན་དུ། །སྡིག་པ་གཞན་དག་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྙེད་དཀའ་བ་བསམས་པའི་མཐར་ཡང་རྟེན་འདི་ཉེས་སྤྱོད་ལ་བཀོལ་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆུད་ཟོས་པར་བལྟས་ལ་དམ་ཆོས་བསྒྲུབ་པས་དུས་འདའ་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སྙིང་པོ་ལེན་འདོད་བསྐྱེད་དེ། །བཤེས་སྤྲིངས་ལས། རྒྱ་མཚོ་ཆེར་གནས་གཉའ་ཤིང་བུག་པ་དང་། །རུས་སྦལ་ཕྲད་པ་བས་ཀྱང་དུད་འགྲོ་ལས། །མི་ཉིད་ཆེས་ཐོབ་དཀའ་བས་མི་དབང་གིས། །དམ་ཆོས་སྤྱད་པས་དེ་འབྲས་མཆིས་པར་མཛོད། །གང་ཞིག་ 13-2-57a གསེར་སྣོད་རིན་ཆེན་སྤྲས་པ་ཡིས། །ངན་སྐྱུགས་འཕྱག་པར་བགྱིད་པ་དེ་བས་ཀྱང་། །གང་ཞིག་མི་རུ་སྐྱེས་ནས་སྡིག་པའི་ལས། །བགྱིད་པ་དེ་ནི་ཆེས་རབ་བླུན་པ་ལགས། །ཞེས་དང་། སློབ་སྤྲིངས་ལས་ཀྱང་། མི་ཡི་དངོས་པོ་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་རྙེད་གྱུར་ནས། །དོན་དུ་བརྣག་པ་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་བརྟུན་ཏེ་བསྒྲུབ། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོས་སྤྱན་སྔ་ལ་བག་རེ་ཕྱོགས་གསུང་བ་ལ། དེ་ལྟར་འཚལ་བ་ལ་དལ་འབྱོར་འདི་རྙེད་པར་དཀའ་བས་གསུང་བ་དང་། འཕན་ཡུལ་ན་རྨའི་ཕྱྭ་མཁར་བྱ་བ་རྡོས་ཅན་ཞིག་ཡོད་པ་དགྲས་ཕྲོགས་ནས་ཡུན་རིང་ཞིག་ཁ་ཉེན་པོར་སོང་བས། རྒད་པོ་ཞིག་མཁར་དེས་གདུངས་ཡོད་པ་ལ་ལན་ཅིག་མཁར་དེ་ཐོབ་ཟེར་བ་ཐོས་པས་འགྲོ་མི་ནུས་བཞིན་དུ་མདུང་ཞིག་བཟུང་ནས་བཤལ་དྲུད་བྱེད་ཅིང་རྨའི་ཕྱྭ་མཁར་ཐོབ་པ་འདི་རྨི་ལམ་མིན་ན་རུང་སྟེ་ཟེར་བ་ལྟར། དལ་འབྱོར་ཐོབ་པ་ལའང་དེ་ལྟ་བུའི་དགའ་བ་རྙེད་ནས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་དགོས་ཞེས་པོ་ཏོ་བ་གསུང་བ་ལྟར་བློ་དེ་ལྟ་བུ་རྙེད་རྙེད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་དལ་བའི་རྟེན་ལ་སྙིང་པོ་ལེན་འདོད་མཚན་ཉིད་ཚང་བ་ཞིག་བསྐྱེད་པ་ལ་ཆོས་བཞི་བསམ་དགོས་སོ། །དེ་ལ་བསྒྲུབ་དགོས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་འདོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། བདེ་བ་བསྒྲུབ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བའང་དམ་པའི་ཆོས་ཁོ་ན་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་ནུས་པ་ནི། ཕྱིའི་རྐྱེན་བཤེས་གཉེན་དང་ནང་གི་རྐྱེན་དལ་འབྱོར་དང་ 13-2-57b ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ།
【現代漢語翻譯】 據說，獲得人身極其困難。即使只做一瞬間的惡業，也會導致在無間地獄中經歷漫長的劫數。那麼，對於無始以來輪迴中所積累的罪業，更不用說能否轉生善道了。』因此，如果認為在遭受惡道痛苦時，過去的惡業會耗盡，從而再次轉生善道，獲得解脫並不困難，那就錯了。因為在遭受痛苦的同時，還會不斷地積累新的罪業，即使從惡道死亡，也仍然會繼續墮入惡道，因此解脫非常困難。正如經文所說：『僅僅是經歷那些痛苦，並不能獲得解脫，因為在經歷痛苦的同時，還會不斷地產生新的罪業。』 因此，在意識到人身難得之後，如果仍然將這個人身用於惡行，那就是極大的浪費。我們應該通過修行正法來度過時光，從而生起想要獲取人身精華的願望。正如《親友書》中所說：『在廣闊的海洋中，漂浮的軛木孔與盲龜相遇都比從畜生道獲得人身更為困難。因此，君王您應該通過修行正法來獲得有意義的結果。』 『用鑲嵌著珍寶的黃金器皿來清理嘔吐物，與那些轉生為人卻造作罪業的人相比，前者更為愚蠢。』此外，《教誨書》中也說：『獲得極其難得的人身之後，就應該努力去實現其真正的價值。』 此外，偉大的瑜伽士曾對斯前說道，『正因為如此，我們才說閑暇和圓滿的人身是如此難得。』在安多地區，有一個叫做『瑪益瓦卡』的石頭房子，被敵人搶走後，長期處於危險之中。一位老人非常關心這座房子，有一次聽到有人說房子被奪回來了，即使不能移動，仍然拄著長矛，拖著腳步，自言自語道，『瑪益瓦卡被奪回來了，這不會是做夢吧？』同樣，對於獲得閑暇和圓滿的人身，也應該像他一樣感到歡喜，並努力修行佛法。』正如博朵瓦所說，我們應該反覆培養這種心態。 因此，爲了生起想要在閑暇人身上獲取精華的具足之愿，需要思維四法。需要努力的原因是，一切眾生都 желают 幸福，不 желают 痛苦。而獲得幸福和消除痛苦，完全依賴於神聖的佛法。能夠努力的原因是，有外在的善知識和內在的閑暇和圓滿。
【English Translation】 It is said that obtaining a human body is extremely difficult. Even a single moment of negative action can lead to eons of suffering in the Avici Hell. So, what need is there to mention whether one can be reborn in a happy realm, given the accumulated negative karma from beginningless samsara?' Therefore, if one thinks that experiencing the suffering of the lower realms will exhaust past negative karma, leading to rebirth in a happy realm and that liberation is not difficult, that is incorrect. Because while experiencing suffering, one continues to accumulate new negative karma, so even if one dies from a lower realm, one will continue to be reborn in lower realms, making liberation very difficult. As the scripture says, 'Merely experiencing those sufferings does not lead to liberation, because while experiencing suffering, one continues to generate other negative actions.' Therefore, after realizing the difficulty of obtaining a human body, if one still uses this body for negative actions, it is considered a great waste. We should spend our time practicing the Dharma, thereby generating the desire to extract the essence of this human body. As the 'Letter to a Friend' says, 'Encountering a yoke hole in the vast ocean with a blind turtle is easier than obtaining a human body from the animal realm. Therefore, O King, strive to achieve meaningful results by practicing the Dharma.' 'Using a golden vessel adorned with jewels to clean vomit is more foolish than those who are born as humans and engage in negative actions.' Furthermore, the 'Admonition Treatise' also says, 'Having obtained the extremely rare human body, one should strive to accomplish whatever is deemed its true purpose.' Moreover, the great yogi once said to Syen-nga, 'That is why we say that this leisure and endowment is so difficult to obtain.' In Phenyul, there was a stone house called 'Ma'i Phyakhar,' which was seized by enemies and was in danger for a long time. An old man was very concerned about this house. Once he heard someone say that the house had been taken back. Even though he could not move, he still held a spear, dragged himself along, and muttered, 'Ma'i Phyakhar has been taken back; this can't be a dream!' Similarly, upon obtaining leisure and endowment, one should feel joy like him and strive to practice the Dharma.' As Potowa said, we should repeatedly cultivate such a mindset. Therefore, to generate a complete desire to extract the essence from the leisure body, one needs to contemplate the four dharmas. The reason for striving is that all sentient beings desire happiness and do not desire suffering. And achieving happiness and eliminating suffering depend entirely on the sacred Dharma. The reason for being able to strive is that there are external spiritual friends and internal leisure and endowment.
།དེ་ཡང་ཚེ་འདིར་བསྒྲུབ་དགོས་པ་ནི། འདིར་མ་བསྒྲུབས་ན་སྐྱེ་བ་དུ་མར་དལ་འབྱོར་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟ་ཉིད་ནས་བསྒྲུབ་དགོས་པ་ནི། ནམ་འཆི་ལ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གསུམ་པས་ནི་སྐྱེ་བ་རྟིང་མ་རྣམས་སུ་ཆོས་བྱའོ་སྙམ་ནས་འདོར་བའི་ལེ་ལོ་འགོག་ལ། བཞི་པས་ནི་ཚེ་འདིར་སྒྲུབ་དགོས་ཀྱང་ལོ་དང་ཟླ་བ་དང་ཞག་སྔ་མ་རྣམས་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ལ་བསྒྲུབ་པས་ཆོག་སྙམ་ནས་མི་འཇུག་པའི་ལེ་ལོ་འགོག་པས་དེ་གཉིས་མྱུར་དུ་བསྒྲུབ་པར་བསྡུས་ནས་གསུམ་དུ་བྱས་ཀྱང་ཆོག་གོ ། དེ་ལྟར་ན་འཆི་བ་དྲན་པ་ནི་འདིར་ཡང་འབྲེལ་མོད་འོན་ཀྱང་ཚིག་ཚོགས་ཆེ་བས་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྒོ་སྣ་ཚོགས་ནས་བསམས་ན་བློའི་འཁུལ་ཆེ་བས་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་བསམས་ལ། དེ་ཙམ་མ་ནུས་ན་དལ་འབྱོར་གྱི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་དང་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་སྒོ་ནས་དོན་ཆེ་ལུགས་དང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་རྙེད་དཀའ་ཚུལ་དུ་བསྡུས་ཏེ་ཇི་ལྟར་འཚམ་པ་རེ་སྔར་བཤད་པ་ནས་བླངས་ལ་བསྒོམ་མོ། །དེ་ལ་རྒྱུའི་སྒོ་ནས་རྙེད་དཀའ་བ་ནི། སྤྱིར་བདེ་འགྲོ་ཙམ་ཞིག་ཐོབ་པ་ལའང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་རྣམ་དག་སྣ་གཅིག་བྱེད་དགོས་པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་དལ་འབྱོར་ཚང་བ་འཐོབ་པ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པས་གཞི་བཟུང་། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པས་གྲོགས་བྱས། སྨོན་ལམ་དྲི་མ་མེད་པས་མཚམས་སྦྱོར་བ་སོགས་དགེ་རྩ་མང་པོ་ཞིག་དགོས་ན་རྒྱུ་དེ་ལྟ་བུ་བསྒྲུབ་པའང་ཤིན་ཏུ་ཉུང་བར་སྣང་བས་དེ་ལ་དཔགས་ནས་འབྲས་ 13-2-58a བུ་བདེ་འགྲོའི་རྟེན་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་རྙེད་དཀའ་བར་སེམས་པའོ། །འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་རྙེད་དཀའ་བ་ནི། རིགས་མི་མཐུན་ངན་འགྲོ་རྣམས་ལ་བལྟོས་ཏེ་བདེ་འགྲོ་ཙམ་ཡང་སྲིད་མཐར་སྣང་ལ། རིགས་མཐུན་བདེ་འགྲོ་ལ་བལྟོས་ཏེ་ཡང་དལ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་ཆེས་དཀོན་པ་བསྒོམ་པའོ། །དགེ་བཤེས་དོལ་པས་འདི་ལ་ནན་ཆེར་མཛད་པས་ཆོས་གཞན་ཀུན་དེས་སྣ་དྲངས་ནས་བྱུང་གསུང་བ་ལྟར་ཡིན་པས་འབད་པར་བྱའོ། ། ༈ སྙིང་པོ་ཇི་ལྟར་ལེན་པའི་ཚུལ། གཉིས་པ་སྙིང་པོ་ཇི་ལྟར་ལེན་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས། ལམ་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པ་དང་། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ལེན་ཚུལ་དངོས་སོ། ། ༈ ལམ་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས། སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ལམ་དུ་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་འདུ་བའི་ཚུལ་དང་། སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འཁྲིད་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་པའོ། ། ༈ སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ལམ་དུ་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་འདུ་བའི་ཚུལ། དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཐོག་མར་ཐུགས་བསྐྱེད་པ་དང་བར་དུ་ཚོགས་བསགས་པ་དང་ཐ་མར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ཁོ་ནའི་དོན་དུ་ཡིན་པས། ཆོས་གསུངས་པ
【現代漢語翻譯】 此外，今生必須修行，因為如果今生不修行，來世將極難獲得暇滿人身。必須從現在開始修行，因為死亡何時到來沒有定數。其中，第三點是爲了阻止認為『來世再修行』而產生的懈怠；第四點是爲了阻止認為『即使今生需要修行，但之前的歲月沒有修成，之後再修也可以』而不精進的懈怠。因此，將這兩點合併爲『迅速修行』，合為三點也可以。如此說來，憶念死亡也與此相關，但因為內容較多，將在後面講述。如果從各種角度思考，容易使思維混亂，所以按照之前所說的方式思考。如果做不到，就將暇滿人身的本質、從暫時和究竟的角度說明其重要性、以及從因和果的角度說明其難得性進行歸納，然後從之前所說的內容中選取適合的部分進行修習。其中，從因的角度說明其難得性是指：一般來說，僅僅獲得善趣的果位，也需要行持清凈的戒律等善行；特別是要獲得具足暇滿的人身，需要以清凈的戒律為基礎，以佈施等善行為助伴，以無垢的願力為連線等，需要眾多的善根。然而，能夠修集如此善因的人似乎非常稀少，因此可以推斷，獲得善趣的果位，特別是暇滿人身是多麼的難得。從果的角度說明其難得性是指：相對於種類不同的惡趣眾生，即使僅僅獲得善趣的果位也顯得非常難得；而相對於種類相同的善趣眾生，要獲得殊勝的暇滿人身則更為稀有。格西多巴（Dölpa，一位格西的名字）對此非常重視，他說：『所有的佛法都是由此引導而產生的。』所以要努力修行。 如何取其精要之理： 第二，如何取其精要之理，分為兩部分：首先，要對共同道體的行相生起定解；其次，是實際取其精要之理的方法。 對共同道體的行相生起定解： 第一部分分為兩點：首先，說明一切佛語都包含在三士道中；其次，說明通過三士道的次第引導的原因。 一切佛語都包含在三士道中： 第一點是：佛陀最初發菩提心、中間積累資糧、最終現證圓滿正等覺，這一切都是爲了利益眾生。因此，所說的法
【English Translation】 Furthermore, one must practice in this life, because if one does not practice in this life, it will be extremely difficult to obtain a leisure and endowment body in future lives. One must practice from now on, because there is no certainty as to when death will come. Among them, the third point is to prevent the laziness that arises from thinking 'I will practice in future lives'; the fourth point is to prevent the laziness that arises from thinking 'Even if I need to practice in this life, it doesn't matter if I haven't succeeded in the previous years, I can practice later'. Therefore, combining these two points into 'practice quickly', it is also acceptable to combine them into three points. In this way, remembering death is also related to this, but because there is a lot of content, it will be discussed later. If you think from various angles, it is easy to confuse your thinking, so think in the way described earlier. If you can't do that, summarize the essence of leisure and endowment, explain its importance from the perspective of temporary and ultimate, and explain its difficulty from the perspective of cause and effect, and then select suitable parts from what was said earlier to practice. Among them, explaining its difficulty from the perspective of cause means: Generally speaking, just to obtain the fruit of a good rebirth, one must perform pure virtues such as pure morality; especially to obtain a body with leisure and endowment, one needs to base it on pure morality, assist it with virtues such as generosity, and connect it with pure aspirations, etc., which requires many roots of virtue. However, it seems that very few people can cultivate such causes, so it can be inferred how difficult it is to obtain the fruit of a good rebirth, especially a body with leisure and endowment. Explaining its difficulty from the perspective of effect means: Compared to sentient beings in different types of evil destinies, even just obtaining the fruit of a good rebirth seems very rare; and compared to sentient beings in the same type of good destinies, it is even rarer to obtain a superior body with leisure and endowment. Geshe Dölpa (Dölpa, the name of a Geshe) attached great importance to this, and he said: 'All the Dharma arises from being guided by this.' Therefore, one must strive to practice. How to take its essence: Second, how to take its essence is divided into two parts: First, to generate a definite understanding of the aspects of the common path; second, is the actual method of taking its essence. Generating a definite understanding of the aspects of the common path: The first part is divided into two points: First, explain that all the Buddha's words are included in the Three Vehicles Path; second, explain the reason for guiding through the order of the Three Vehicles. All the Buddha's words are included in the Three Vehicles Path: The first point is: The Buddha initially generated the mind of enlightenment, accumulated merit in the middle, and finally manifested complete perfect enlightenment, all of which was for the benefit of sentient beings. Therefore, the Dharma spoken
་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཁོ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་བསྒྲུབ་བྱ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ནི་གཉིས་ཏེ། གནས་སྐབས་མངོན་མཐོ་དང་མཐར་ཐུག་ངེས་ལེགས་སོ། །དེ་ལ་གནས་སྐབས་ཀྱི་མངོན་མཐོ་བསྒྲུབ་པ་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཇི་སྙེད་ཅིག་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དངོས་སམ་ཆུང་ངུ་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཆོས་སྐོར་དུ་འདུ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་ཁྱད་པར་ཅན་ནི། ཚེ་འདི་ལ་ཆེད་ 13-2-58b ཆེར་མི་བྱེད་པར་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མའི་མཐོ་རིས་ཀྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་དེའི་རྒྱུ་རྣམས་བསྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལམ་སྒྲོན་ལས། གང་ཞིག་ཐབས་ནི་གང་དག་གིས། །འཁོར་བའི་བདེ་བ་ཙམ་དག་ལ། །རང་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་བྱེད་པ། །སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་ཐ་མར་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་ལེགས་ལ་གཉིས་ཏེ། འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་ཙམ་གྱི་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་ངོ་། །དེ་ལ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཇི་སྙེད་ཅིག་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་དངོས་སམ་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཆོས་སྐོར་དུ་འདུ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་འབྲིང་ནི། སྲིད་པ་མཐའ་དག་ལ་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་ནས་སྲིད་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ཐར་པ་རང་གི་དོན་དུ་ཐོབ་བྱར་བྱས་ཏེ་དེའི་ཐབས་ལམ་བསླབ་པ་གསུམ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལམ་སྒྲོན་ལས། སྲིད་པའི་བདེ་ལ་རྒྱབ་ཕྱོགས་ཤིང་། །སྡིག་པའི་ལས་ལས་ལྡོག་བདག་ཉིད། །གང་ཞིག་རང་ཞི་ཙམ་དོན་གཉེར། །སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་འབྲིང་ཞེས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇོ་བོས་སྤྱོད་བསྡུས་སྒྲོན་མ་ལས། གསང་སྔགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། །བརྟེན་ནས་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་བོ་ཞེས། །བླ་མ་སངས་རྒྱས་གསུང་བས་ན། །དེ་དོན་འདིར་ནི་བྲི་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རྣམ་མཁྱེན་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ནི་གཉིས་ཏེ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའ། ། དེ་གཉིས་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ཆོས་སྐོར་དུ་འདུ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་ནི། སྙིང་རྗེ་ 13-2-59a ཆེན་པོའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པས་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་བྱར་བྱས་ཏེ། ཕྱིན་དྲུག་དང་རིམ་པ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ལ་སློབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལམ་སྒྲོན་ལས། རང་རྒྱུད་རྟོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། །གང་ཞིག་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཀུན། །ཡང་དག་ཟད་པར་ཀུན་ནས་འདོད། །སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། སྐྱེས་བུ་དེས་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་སྔགས་གཉིས་ཀ་འོག་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ཐ་སྙད་ནི་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བར། གཞན་ཡང་གང་ཟག་གསུམ་སྟེ་སྡོམ་པའང་མ་ཡིན་སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པའང་
【現代漢語翻譯】 所有這些也都是爲了成辦有情眾生的利益。這樣，所要成辦的有情眾生的利益有兩種：暫時的增上生（mngon mtho，高處，善趣）和究竟的決定勝（nges legs，善妙，解脫）。 從成辦暫時的增上生開始，所說的一切都屬於下士（skyes bu chung ngu）或者與下士共同的法類。特殊之下士，不特別專注於今生，而是追求來世天界的圓滿，並致力於成辦這些的原因。正如《菩提道燈論》（Lam sgron）中所說：『任何以各種方法，只為自己追求輪迴的安樂，這樣的人被稱為下士。』 決定勝有兩種：僅僅從輪迴中解脫的解脫（thar pa）和一切智智（thamscad mkhyen pa，sarvajña）的果位（go 'phang）。 從聲聞（nyan thos，śrāvaka）和獨覺（rang sangs rgyas，pratyekabuddha）的乘（theg pa，yāna）開始，所說的一切都屬於中士（skyes bu 'bring）或者與中士共同的法類。中士，對一切有（srid pa）生起厭離，並將從有中解脫的解脫作為自己的目標，因此致力於三學（bslab pa gsum，triśikṣā）之道。正如《菩提道燈論》中所說：『背離輪迴的安樂，從罪惡的行為中返回，任何只追求自己寂靜的人，被稱為中士。』 如阿底峽尊者（Jo bo，尊者）在《集學處燈論》（spyod bsdus sgron ma）中說：『依靠密咒（gsang sngags，mantra）和波羅蜜多（pha rol phyin pa，pāramitā），來成辦菩提（byang chub，bodhi）。』因為上師（bla ma，guru） 釋迦牟尼佛（sangs rgyas，buddha）這樣說過，所以在此處寫下這個意義。 因此，成辦一切智智的方法有兩種：密咒的大乘（theg pa chen po，mahāyāna）和波羅蜜多的大乘。這二者都屬於上士（skyes bu chen po）的法類。上士，被大悲心（snying rje chen po，mahākaruṇā）所控制，爲了使有情眾生的所有痛苦都止息，因此將獲得佛果（sangs rgyas，buddha）作為目標，因此學習六度（phyin drug，ṣaṭpāramitā）和二種次第等等。正如《菩提道燈論》中所說：『任何因自己體驗到的痛苦，而希望完全止息他人的一切痛苦，這樣的人是殊勝的。』 因為上士成辦菩提的方法，在下文會講到波羅蜜多和密咒二者。關於三士的術語的確定，在《攝抉擇分》（gtan la dbab pa bsdus pa）中說：『此外，還有三種補特伽羅（gang zag，pudgala），即非律儀（sdom pa，saṃvara），非非律儀。』
【English Translation】 All of these also serve to accomplish the benefit of sentient beings. Thus, there are two kinds of benefits of sentient beings to be accomplished: the temporary higher realms (mngon mtho) and the ultimate definite goodness (nges legs). Starting from accomplishing the temporary higher realms, everything that is said belongs to the category of the lesser person (skyes bu chung ngu) or is common to the lesser person. The special lesser person does not focus particularly on this life, but seeks the abundance of the heavens in the next life and engages in accomplishing these causes. As the 'Lamp for the Path to Enlightenment' (Lam sgron) says: 'Whoever, by whatever means, seeks only the happiness of samsara for himself, that person is known as the lowest.' Definite goodness has two aspects: liberation (thar pa) which is merely freedom from samsara, and the state of omniscience (thamscad mkhyen pa, sarvajña). Starting from the vehicle (theg pa, yāna) of the Hearers (nyan thos, śrāvaka) and Solitary Realizers (rang sangs rgyas, pratyekabuddha), everything that is said belongs to the category of the middling person (skyes bu 'bring) or is common to the middling person. The middling person, generating aversion to all existence (srid pa), makes liberation from existence his own goal, and therefore engages in the three trainings (bslab pa gsum, triśikṣā) of the path. As the 'Lamp for the Path to Enlightenment' says: 'Turning one's back on the happiness of samsara, turning away from sinful actions, whoever seeks only his own peace, that person is called middling.' As Lord Atiśa (Jo bo) says in the 'Compendium of Trainings Lamp' (spyod bsdus sgron ma): 'Relying on mantra (gsang sngags) and pāramitā (pha rol phyin pa), one accomplishes bodhi (byang chub).' Because the guru (bla ma) Buddha (sangs rgyas) has said this, I will write this meaning here. Therefore, there are two methods for accomplishing omniscience: the Great Vehicle (theg pa chen po, mahāyāna) of mantra and the Great Vehicle of pāramitā. These two belong to the category of the great person (skyes bu chen po). The great person, being under the control of great compassion (snying rje chen po, mahākaruṇā), makes the attainment of Buddhahood (sangs rgyas) his goal in order to completely end all the suffering of sentient beings, and therefore studies the six perfections (phyin drug, ṣaṭpāramitā) and the two stages, etc. As the 'Lamp for the Path to Enlightenment' says: 'Whoever, through the suffering of realizing his own continuum, wishes to completely end all the suffering of others, that person is supreme.' Because the methods by which the great person accomplishes bodhi, both pāramitā and mantra, will be discussed below. The determination of the terminology of the three persons is stated in the 'Summary of Determinations' (gtan la dbab pa bsdus pa): 'Furthermore, there are three types of individuals (gang zag, pudgala), namely those who are not in vows (sdom pa, saṃvara), and those who are not not in vows.'
མ་ཡིན་པས་བསྡུས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དང་ལྡན་པའང་ཡོད་དོ། །ཉན་ཐོས་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དང་ལྡན་པའང་ཡོད་དོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དང་ལྡན་པའང་ཡོད་དོ། །དེ་ལའང་དང་པོ་ནི་ཐ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་འབྲིང་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་འདི་དང་དོན་འདྲ་ལ། གཞན་ཡང་སྐྱེས་བུ་ཐ་མ་དང་འབྲིང་དང་མཆོག་འཇོག་ཚུལ་མང་པོ་ཞིག་གསུངས་སོ། །ལམ་སྒྲོན་བཞིན་དུ་མཛོད་འགྲེལ་ལས། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་གསུངས་སོ། །སྐྱེས་བུ་ 13-2-59b ཆུང་ངུ་ལ་ཚེ་འདི་ལྷུར་ལེན་པ་དང་ཕྱི་མ་ལྷུར་ལེན་པ་གཉིས་ཡོད་མོད་ཀྱང་འདིར་ནི་གཉིས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་མངོན་མཐོའི་ཐབས་མ་ནོར་བ་ལ་ཞུགས་པ་བཟུང་ངོ་། ། ༈ སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འཁྲིད་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་པ། གཉིས་པ་སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ལམ་གྱི་སྒོ་ནས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འཁྲིད་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་པ་ལ་གཉིས། སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ལམ་གྱི་སྒོ་ནས་འཁྲིད་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དང་། རིམ་པ་དེ་ལྟར་འཁྲིད་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་པའོ། ། ༈ སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ལམ་གྱི་སྒོ་ནས་འཁྲིད་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ། དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་སྐྱེས་བུ་གསུམ་དུ་བཤད་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་རིམ་པར་སྐྱེས་བུ་གཞན་གཉིས་ཀྱི་ལམ་ཡང་མ་ཚང་བ་མེད་པར་འདུ་བས་དེ་གཉིས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་གྱི་ཆ་ཤས་སམ་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་རྟ་དབྱངས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལས། མི་འཚེ་བ་དང་བདེན་པ་དང་། །བྱིན་ནས་ལེན་དང་ཚངས་པར་སྤྱོད། །འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་བཏང་བ་ནི། །འདི་ནི་བདེ་འགྲོའི་སྤྱོད་པ་ཡིན། །འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་མཐོང་ནས། །སྤང་ཕྱིར་བདེན་པའི་ལམ་བསྒོམ་ཞིང་། །ཁ་ན་མ་ཐོ་གཉིས་སྤོང་བ། །འདི་ནི་ཞི་བའི་སྤྱོད་པ་ཡིན། །འདི་དག་ཀུན་ཀྱང་བླང་བྱ་སྟེ། །ངེས་འབྱུང་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན། །ཆོས་ཀུན་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པས། །འགྲོ་ལ་སྙིང་རྗེའི་ཆུ་རྒྱུན་འབྱུང་། །ཐབས་མཁས་སྤྱོད་པ་མཐའ་ཡས་པ། །ངེས་འབྱུང་མཆོག་གི་སྤྱོད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདིར་སྲིད་པའི་བདེ་བ་ཙམ་ལ་ཐོབ་བྱར་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དང་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བ་ཙམ་རང་གི་དོན་དུ་ཐོབ་བྱར་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་ལམ་དུ་ 13-2-60a འཁྲིད་པ་མིན་གྱི། དེ་གཉིས་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་འགའ་ཞིག་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་འཁྲིད་པའི་སྔོན་འགྲོར་བྱས་ནས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་སྦྱོང་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སྙིང་པོ་ལེན་འདོད་སྐྱེས་པ་
【現代漢語翻譯】 此外，還有人具備未皈依（佛法僧三寶）的別解脫戒律儀；也有人具備聲聞乘的別解脫戒律儀；也有人具備菩薩的別解脫戒律儀。其中，第一種是下士道，第二種是中士道，第三種是上士道。正如經文所說，這與此處的意義相同。此外，關於如何安立下士、中士和上士的方法，還有很多其他的說法。《菩提道燈論》中，如《俱舍論釋》所說，世親論師也闡述了三士道的體性。小士道的人，既有專注於今生的，也有專注于來世的，但這裡指的是後者，即進入了不謬誤的增上生之道的修行者。 解釋通過三士道次第引導的原因： 第二，解釋通過三士道的次第引導的原因，分為兩部分：通過三士道引導的意義是什麼？以及按照這種次第引導的原因是什麼？ 通過三士道引導的意義是什麼？ 首先，雖然分為三士道，但在大士道的次第中，其他二士道的道也無一遺漏地包含在內，因此這二者是大乘道的組成部分或支分。正如馬鳴菩薩在《修習世俗菩提心》中所說：『不害與真語，施后取及凈梵行，捨棄一切執著，此乃善趣之行。見輪迴諸苦，為捨棄而修真實道，斷除二種罪過，此乃寂靜之行。』這些都應受持，是出離道的支分。通達諸法空性，對眾生生起悲憫之水流，善巧方便無邊行，是殊勝出離之行。因此，這裡並非引導至僅僅將輪迴安樂作為目標的下士道，或僅僅將從輪迴中解脫作為自己目標的的中士道，而是將與這二者共同的部分道路作為引導至大士道的前行，並作為修習大士道的支分。因此，如前所述，生起想要擷取精華的人。
【English Translation】 Furthermore, there are also those who possess the Pratimoksha vows (vows of individual liberation) without having taken refuge (in the Three Jewels of Buddha, Dharma, and Sangha); there are also those who possess the Pratimoksha vows of the Hearer Vehicle (Śrāvakayāna); and there are also those who possess the Pratimoksha vows of the Bodhisattva. Among these, the first is the inferior, the second is the intermediate, and the third is the superior. As stated in the scriptures, this is similar in meaning to what is being discussed here. Moreover, there are many other ways to establish the inferior, intermediate, and superior individuals. In the Lamp for the Path to Enlightenment, as explained in the Commentary on the Treasury of Knowledge, Master Vasubandhu also elucidated the characteristics of the three types of individuals. The small individual has two types: one who focuses on this life and one who focuses on future lives, but here it refers to the latter, namely, those who have embarked on the unerring path to higher rebirth. Explaining the Reason for Guiding Gradually Through the Three Types of Individuals: Second, explaining the reason for guiding gradually through the paths of the three types of individuals is divided into two parts: What is the meaning of guiding through the paths of the three types of individuals? And what is the reason for guiding in that order? What is the Meaning of Guiding Through the Paths of the Three Types of Individuals? First, although it is divided into three types of individuals, in the stages of the path of the great individual, the paths of the other two types of individuals are also included without exception, so these two are parts or limbs of the Mahāyāna path. As Master Aśvaghoṣa said in Cultivating Relative Bodhicitta: 'Non-harming and truthful speech, giving and taking, and pure conduct, abandoning all grasping, this is the conduct of happy migrations. Seeing the sufferings of samsara, cultivating the true path to abandon them, abandoning the two kinds of faults, this is the conduct of peace.' All these should be adopted, they are limbs of the path of definite emergence. Realizing the emptiness of all phenomena, a stream of compassion arises for beings, skillful means of limitless conduct, is the supreme conduct of definite emergence.' Therefore, here it is not guiding to the path of the small individual who aims only for the happiness of samsara, or to the path of the intermediate individual who aims only for liberation from samsara for their own sake, but rather taking some paths common to these two as preliminaries to guiding to the path of the great individual, and making them limbs for training in the path of the great individual. Therefore, as mentioned earlier, a person who has developed the desire to take the essence.
ན་སྙིང་པོ་ལེན་ལུགས་ནི། དབུ་མ་སྙིང་པོ་ལས། སུ་ཞིག་ཆུ་ཤིང་དབུ་བ་ལྟར། །སྙིང་པོ་མེད་པའི་ལུས་འདི་དག ། གཞན་ཕན་རྐྱེན་དུ་སྒྲུབ་བྱེད་པས། །ལྷུན་པོ་སྙིང་པོར་སྒྲུབ་མི་བྱེད། །ཡ་རབས་སྙིང་རྗེ་ལྡན་པས་ནི། །སྐད་ཅིག་རེ་རེར་རྒ་ཤི་དང་། །ནད་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་ལུས་དག་ནི། །གཞན་ལ་བདེ་བསྐྱེད་གཞིར་བྱེད་དོ། །དམ་ཆོས་སྒྲོན་དང་བཅས་པ་ལ། །མི་ཁོམ་བརྒྱད་སྤངས་ཁོམ་པ་འདི། །སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་སྤྱོད་པ་ཡིས། །འབྲས་བུ་ཡོད་པར་བྱ་བའི་རིགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བདག་གི་ལུས་ཆུ་ཤིང་དང་དབུ་བ་ལྟར་སྙིང་པོ་མེད་ལ་ནད་ཀྱི་ཚང་རྒ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་འབྱུང་གནས་འདི། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ཀུན་སྤྱོད་ཀྱིས་ཉིན་མཚན་འདའ་བར་བྱ་སྟེ། དོན་ལྡན་དུ་བྱའོ་སྙམ་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དང་པོ་ནས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་ནས་འཁྲིད་པར་རིགས་མོད་ཆུང་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་སྦྱངས་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། དེ་གཉིས་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་སྦྱོང་བ་ཉིད་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་བསྐྱེད་པའི་སྔོན་འགྲོ་ཡིན་ཏེ་དེར་འགྱུར་ཚུལ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། ། ༈ རིམ་པ་དེ་ལྟར་འཁྲིད་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་པ། གཉིས་པ་རིམ་པ་དེ་ལྟར་འཁྲིད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་གཉིས། རྒྱུ་མཚན་དངོས་རང་། 13-2-60b དགོས་པའོ། ། ༈ རྒྱུ་མཚན་དངོས། དང་པོ་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོར་འཇུག་པའི་འཇུག་སྒོ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ན། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་སྐྱེས་གྱུར་ན་སྐད་ཅིག་གིས། །འཁོར་བའི་བཙོན་རར་བསྡམས་པའི་ཉམ་ཐག་རྣམས། །བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱི་སྲས་ཞེས་བརྗོད་བྱ་ཞིང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རྒྱལ་བའི་སྲས་སམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པའི་མིང་ཐོབ་ནས་རྟེན་དེ་ཐེག་ཆེན་པར་ཚུད་ལ། དེ་ནམ་ཉམས་པ་ན་ཐེག་ཆེན་པའི་གསེབ་ནས་ཕྱིར་ལ་འཐོན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐེག་ཆེན་དུ་འཇུག་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སེམས་དེ་ཐབས་དུ་མས་འབད་ནས་བསྐྱེད་དགོས་ལ། དེ་བསྐྱེད་པ་ལ་ནི་སྔོན་དུ་སེམས་དེ་བསྐྱེད་པའི་ཕན་ཡོན་བསྒོམས་ནས་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ཕན་ཡོན་ལ་སྤྲོ་ཤུགས་འཕེལ་བ་ཞིག་དང་། ཡན་ལག་བདུན་པ་སྐྱབས་འགྲོ་དང་བཅས་པ་དགོས་པར་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་སྟོན་པའི་གཞུང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་བསླབ་བཏུས་དང་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ལས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་ཕན་ཡོན་ཡང་བསྡུ་ན་གཉིས་ཏེ། གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཕན་ཡོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་ཡང་ངན་འགྲོར་མི་ལྟུང་བ་དང་བདེ་འགྲོར་སྐྱེ་བ་གཉིས་ཏེ། སེམས་དེ་སྐྱེས་ན་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་སྔར་བསགས་དུ་མ་འདག་པ་དང་། ཕྱིས་གསོག་པ་རྣམས་རྒྱུན་འཆད་པ་དང་། བདེ་འགྲོའི་རྒྱུ་སྔར་བསགས་རྣམས་དེས་ཟིན་
【現代漢語翻譯】 關於如何提取精華：正如《中觀精要》所說：『誰若如芭蕉樹和水泡，此無有精華之身，能成辦利他之因，則不應將須彌山視為精華。賢善具悲心者，剎那之間，衰老死亡，以及成為疾病之源的身體，亦能作為利益他人的基礎。』如是具有正法明燈，捨棄八無暇，獲得此閑暇，應以大丈夫之行，令其具有成果。正如所說，我的身體如芭蕉樹和水泡般無有精華，是疾病的巢穴，是衰老等痛苦的來源。應以大丈夫的行為度過日夜，心想使其具有意義，從而進入大乘。 那麼，從一開始就以大丈夫引導似乎更合理，為何要修習小、中和共同之道呢？修習與二者共同之道，正是生起大丈夫之道的先決條件，其轉變之理將在後文闡述。 以這種次第引導的理由： 第二，以這種次第引導的理由有二：理由本身和必要性。 理由本身： 第一，進入大乘的入口，即是發起無上菩提心。一旦此心在相續中生起，如《入行論》所說：『一旦生起菩提心，剎那間，被囚禁在輪迴牢獄中的可憐眾生，即被稱為善逝之子。』如是獲得勝者之子或菩薩之名，便進入大乘之列。一旦此心衰退，便會從大乘之列退出。因此，想要進入大乘者，必須以多種方便努力生起此心。而生起此心，需要首先修習生起此心的利益，從內心深處對利益產生強烈的歡喜，以及包括皈依在內的七支供。正如菩薩道的次第論典《集學論》和《入行論》所說。如是所說的利益，總而言之有二：暫時的利益和究竟的利益。首先，暫時的利益又分為不墮惡趣和往生善趣兩種。一旦生起此心，則先前積累的諸多惡趣之因得以凈化，之後新造的惡因得以中斷，先前積累的善趣之因得以成熟。
【English Translation】 Concerning how to extract the essence: As it is said in the Essence of Madhyamaka: 'Whoever, like a plantain tree and a bubble, this body without essence, makes it an occasion for benefiting others, should not consider Mount Meru as the essence. A virtuous person with compassion, in every instant, makes the body that is the basis of aging, death, and disease, the basis for creating happiness for others.' As it is said, with the lamp of the sacred Dharma, having abandoned the eight unfree states and obtained this leisure, one should make it fruitful with the conduct of a great person. Thinking that my body, like a plantain tree and a bubble, is without essence, a nest of diseases, and a source of suffering such as aging, I will spend my days and nights with the conduct of a great person, thinking to make it meaningful, and thus enter the Great Vehicle. Then, it seems more reasonable to guide with a great person from the beginning, but why practice the common paths of the small, medium, and common? Practicing the path common to the two is the prerequisite for generating the path of a great person, and how it transforms will be explained later. The reason for guiding in that order: Second, there are two reasons for guiding in that order: the reason itself and the necessity. The reason itself: First, the entrance to enter the Great Vehicle is to generate the mind of supreme Bodhi. Once that mind is born in the continuum, as it is said in the Bodhicaryavatara: 'Once the mind of Bodhi is born, in an instant, those who are helplessly bound in the prison of samsara are called the sons of the Sugatas.' Thus, having obtained the name of the son of the Victorious Ones or Bodhisattva, one enters the Great Vehicle. When that declines, one will come out from the midst of the Great Vehicle. Therefore, those who wish to enter the Great Vehicle must strive to generate that mind by various means. To generate that, one must first contemplate the benefits of generating that mind, and from the bottom of one's heart, increase the enthusiasm for the benefits, and the seven-branch offering including refuge. As it is said in the supreme texts that show the stages of the Bodhisattva path, the Sikshasamuccaya and the Bodhicaryavatara. The benefits thus spoken of are summarized into two: temporary benefits and ultimate benefits. The first is divided into not falling into bad destinies and being born in good destinies. Once that mind is born, the previously accumulated causes of bad destinies are purified, and the subsequent accumulation is interrupted, and the previously accumulated causes of good destinies are matured.
པས་རྒྱ་ཆེར་འཕེལ་བ་དང་། གསར་དུ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱང་དེས་ཀུན་ནས་སློང་བས་ཟད་ 13-2-61a པའི་མཐའ་མེད་པའོ། །མཐར་ཐུག་གི་དོན་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་རྣམས་ཀྱང་སེམས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་བླག་ཏུ་འགྲུབ་པ་ལ། སྔོན་དུ་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཕན་ཡོན་ལ་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་འདུན་པ་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་ཞིག་མེད་ན། ཕན་ཡོན་དེ་དག་སེམས་བསྐྱེད་ལས་འབྱུང་བས་སེམས་དེ་བསྐྱེད་པ་ལ་འབད་པར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་ཀྱང་ཚིག་ཙམ་དུ་འགྱུར་བ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་བརྟགས་ན་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ། །དེས་ན་སྔོན་དུ་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་གཉིས་པོ་དེ་ལ་ཐོབ་འདོད་བསྐྱེད་པ་ལ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་བསམ་པ་སྦྱོང་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕན་ཡོན་གཉིས་ལ་ཐོབ་འདོད་སྐྱེས་ནས་ཕན་ཡོན་ཅན་གྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ན། སེམས་དེའི་རྩ་བ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་དགོས་ལ། དེ་ཡང་རང་བདེ་བས་ཕོངས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་བའི་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཚུལ་བསམས་པ་ན། བ་སྤུ་གཡོ་འགུལ་མེད་པ་ཞིག་ལ་སེམས་ཅན་གཞན་འཁོར་བར་འཁྱམས་པའི་ཚེ་བདེ་བས་ཕོངས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་བ་ལ་མི་བཟོད་པ་འོང་ས་མེད་དེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སེམས་ཅན་དེ་དག་རྣམས་ལ་སྔོན། །རང་གི་དོན་དུ་འདི་འདྲའི་སེམས། །རྨི་ལམ་དུ་ཡང་མ་རྨིས་ན། །གཞན་གྱི་དོན་དུ་ག་ལ་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་རང་ལ་ངན་འགྲོར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནོད་པ་འབབ་ཚུལ་དང་། འབྲིང་གི་སྐབས་སུ་མཐོ་རིས་ན་ཡང་སྡུག་ 13-2-61b བསྔལ་ཞིང་ཞི་བའི་བདེ་བ་མེད་ཚུལ་རྣམས་བསམས་ནས། དེ་ནས་གཉེན་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་རང་གི་ཉམས་ལ་དཔགས་ནས་བསྒོམས་པས་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བས་ན་ཆུང་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་བསམ་པ་སྦྱོང་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་སྐྱེ་བའི་ཐབས་ཡིན་གྱི། ལམ་ལོགས་པ་ཞིག་ཏུ་འཁྲིད་པ་མིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་ཀྱི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལས་འབྲས་བསམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་བསག་སྦྱང་གི་སྒོ་དུ་མ་ལ་འབད་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་རྒྱུད་སྦྱོང་བའི་ཐབས་ཡན་ལག་བདུན་པ་སྐྱབས་འགྲོ་དང་བཅས་པ་རྣམས་སུ་ཅི་རིགས་སུ་འགྱུར་བས་དེ་དག་ཀྱང་སེམས་དེ་སྐྱེ་བའི་ཐབས་སུ་གོ་བར་བྱའོ། །འདིར་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་གི་ཆོས་སྐོར་རྣམས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྲོ་ལུགས་རྣམས་བླ་མས་ཀྱང་ལེགས་པར་བརྡ་སྤྲད། སློབ་མས་ཀྱང་དེ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པར་བྱས་ལ། སྐྱོང་རེས་ཀྱིས་དེ་དག་དྲན་པར་བྱས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་སྦྱོང་བ་ཤིན་
【現代漢語翻譯】 因此，它廣泛增長，並且所有新事物都由此產生，因此是無窮無盡的。最終的解脫和全知也依賴於這種心，才能輕鬆實現。如果事先沒有獲得暫時和最終利益的真實願望，那麼這些利益將從菩提心中產生，因此努力生起這種心只會變成空談，如果審視自己的內心，就會非常清楚。因此，首先要培養獲得增上生和決定勝這兩種利益的願望，就必須修習與小士和中士共通的意樂。 這樣，在生起獲得兩種利益的願望之後，開始修習具有利益的心時，必須生起這種心的根本——慈愛和大悲心。並且，當想到自己因安樂而匱乏、被痛苦折磨而在輪迴中漂泊時，如果連汗毛都不動一下，那麼當其他眾生在輪迴中漂泊時，因安樂而匱乏、被痛苦折磨，就無法忍受了。《入行論》中說：『眾生為自利，昔于輪迴中，夢中尚未夢，何能為他生？』 因此，在小士的階段，要思維自己遭受惡趣痛苦的方式；在中士的階段，要思維即使在天界也充滿痛苦，沒有寂靜的安樂。然後，對於成為親友的眾生，也要根據自己的體驗來修習，這將成為生起慈愛和大悲心的原因。由此生起菩提心，因此，修習與小士和中士共通的意樂，是生起真實菩提心的方法，而不是引向其他歧途。同樣，在那兩個階段，通過皈依和思維業果等方式，努力進行多種積資凈障，這些都會適當地轉變為菩提心的前行——修心、七支供和皈依等，因此，也應將這些理解為生起菩提心的方法。 在此，上師應清楚地說明小士和中士的法類如何轉變為無上菩提心的支分，弟子也應對此獲得定解，並通過互相提醒來憶念這些，並作為生起菩提心的支分來修習，這一點非常重要。
【English Translation】 Therefore, it grows extensively, and all new things arise from it, thus it is endless. The ultimate liberation and omniscience also depend on this mind to be easily achieved. If there is no genuine desire to obtain the temporary and ultimate benefits beforehand, then these benefits will arise from Bodhicitta, so striving to generate this mind will only become empty words, which is very clear if you examine your own mind. Therefore, first, to cultivate the desire to obtain both the benefits of higher rebirth and definite goodness, one must practice the thoughts common to the lesser and intermediate persons. Thus, after generating the desire to obtain the two benefits, when starting to practice the mind that possesses benefits, one must generate the root of this mind—loving-kindness and great compassion. And, when thinking about how oneself is deficient in happiness and tormented by suffering, wandering in Samsara, if even the hair doesn't move, then when other beings wander in Samsara, being deficient in happiness and tormented by suffering, it is impossible to bear. The Bodhicaryavatara says: 'For the sake of themselves, beings in the past, in Samsara, have not even dreamed in dreams, how can they be born for others?' Therefore, in the stage of the lesser person, one should contemplate the ways in which one suffers the harm of the lower realms; in the stage of the intermediate person, one should contemplate that even in the heavens there is suffering and no peaceful happiness. Then, for the beings who have become relatives, one should also practice according to one's own experience, which will become the cause of generating loving-kindness and compassion. From this, Bodhicitta arises, therefore, practicing the thoughts common to the lesser and intermediate persons is the method of generating genuine Bodhicitta, not leading to other wrong paths. Similarly, in those two stages, striving in various ways of accumulating merit and purifying obscurations through taking refuge and contemplating karma and its effects, etc., these will appropriately transform into the preliminaries of Bodhicitta—mind training, the seven-branch offering, and taking refuge, etc., therefore, these should also be understood as methods of generating Bodhicitta. Here, the teacher should clearly explain how the Dharma classes of the lesser and intermediate persons transform into branches of unsurpassed Bodhicitta, and the disciples should also gain certainty about this, and through mutual reminders, remember these and practice them as branches of generating Bodhicitta, which is very important.
ཏུ་གཅེས་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་དང་ལམ་སོ་སོ་བ་འབྲེལ་མེད་དུ་འགྱུར་ཞིང་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་དངོས་ལ་མ་སླེབ་བར་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ངེས་པ་གང་ཡང་མི་རྙེད་པས་སེམས་དེ་སྐྱེ་བའི་གེགས་སམ། ཡང་ན་དེའི་བར་དུ་དོན་ཆེན་པོ་ལས་ཉམས་ནས་འགྲོ་བས་འདི་ལ་ནན་ཏན་བྱའོ། །དེ་ 13-2-62a ལྟར་ཆུང་འབྲིང་གི་ལམ་སྦྱང་བ་དང་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་ལེགས་པར་སྦྱངས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་རྒྱུད་ལ་ཅི་སྐྱེ་བྱ། དེ་ནས་སེམས་དེ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་སྐྱབས་འགྲོ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་སྨོན་པའི་ཆོ་ག་བྱ། སྨོན་པ་ཆོ་གས་བཟུང་ནས་དེའི་བསླབ་བྱ་རྣམས་ལ་འབད་པས་བསླབ། དེ་ནས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཕྱིན་དྲུག་དང་བསྡུ་བཞི་སོགས་ལ་སློབ་པར་འདོད་པའི་སློབ་འདོད་མང་དུ་སྦྱངས་ལ། སྙིང་ཐག་པ་ནས་སློབ་འདོད་བྱུང་བ་ན་འཇུག་པའི་སྡོམ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞིག་ངེས་པར་བླང་། དེ་ནས་རྩ་ལྟུང་གིས་མ་གོས་པ་ལ་སྲོག་བསྡོས་བྱ་ཞིང་། གཞན་ཡང་ཟག་པ་ཆུང་འབྲིང་དང་ཉེས་བྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མ་གོས་པ་ལ་འབད་ཅིང་། ཅི་སྟེ་གོས་ནའང་ལྟུང་བ་ཕྱིར་བཅོས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་སྒོ་ནས་ལེགས་པར་སྦྱང་། དེ་ནས་ཕྱིན་དྲུག་སྤྱི་ལ་བསླབ་ཅིང་ཁྱད་པར་དུ་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ལྟར་བཀོལ་དུ་རུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་ཀྱི་ངོ་བོ་བསམ་གཏན་ལ་ལེགས་པར་བསླབ་བོ། །ལམ་སྒྲོན་ལས། མངོན་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་ཞི་གནས་བསྐྱེད་པར་གསུངས་པ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། སྐབས་གཞན་དུ་ཇོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་ཡང་གསུངས་པས་དེའི་ཕྱིར་དུ་ཡང་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་བོ། །དེ་ནས་བདག་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་འཆིང་བ་བཅད་པའི་ཕྱིར་དུ་བདག་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལྟ་བས་ཐག་ཆོད་པར་བྱས་ལ། བསྒོམ་ཚུལ་མ་ 13-2-62b ནོར་བར་བསྐྱངས་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ལྷག་མཐོར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་བསྒྲུབ་པ་མ་གཏོགས་པའི་འཇུག་སྡོམ་གྱི་བསླབ་བྱ་ལ་སློབ་པ་མན་ཆད་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་། ཞི་གནས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནམ་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་། ལྷག་མཐོང་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པར་ལམ་སྒྲོན་འགྲེལ་པ་ལས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་ཞི་གནས་མན་ཆད་ཐབས་ཀྱི་ཆ་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ལམ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་གསུམ་བསྐྱེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་པ་དང་ཟབ་མོའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ཡིན་པས། དེ་དག་གི་གོ་རིམ་དང་གྲངས་ངེས་པ་དང་ཐབས་ཤེས་ཡ་བྲལ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་མི་འགྲུབ་པ་ལ་ངེས་པ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པར
【現代漢語翻譯】 因此要珍視它。如果不這樣做，大士（菩薩）的道與各別的道將變得沒有關聯，並且在未真正到達大士之道前，對於菩提心不會有任何定解，因此這個心會成為生起的障礙，或者在那之前會從重大意義上退失，所以要對此加以重視。像這樣，修習小、中士道，並如大士道中所說的那樣好好修習，盡可能讓不造作的菩提心在自相續中生起。然後，為了使這個心堅固，先行不共的皈依，之後進行發願儀軌。以發願儀軌攝持後，努力修學其學處。之後，廣泛修習想要學習菩薩行，如六度、四攝等的心願，從內心深處生起學習的意願後，必定要領受清淨的入行律儀。之後，以生命作為代價，守護不被根本墮罪所染污，並且努力不被其他小、中等的罪和惡行所染污。如果染污了，也要按照所說的懺悔方法好好地淨治。之後，總體修學六度，特別是為了能隨心所欲地運用心於善的所緣境，要好好修學寂止的自性——禪定。《菩提道燈論》中說，『為了生起神通而修習寂止』，這只是一個例子，因為在其他地方，尊者（阿底峽尊者）自己也說過為了生起勝觀也要修習寂止，所以為了那個目的也要修習寂止。然後，為了斷除執著二取的束縛，要以見解來確定無我——空性的意義，並且修習不錯誤的修法，從而修成智慧的自性——勝觀。像這樣，除了修習寂止和勝觀之外，從修學入行律儀的學處開始，就是戒律的修學；寂止是三摩地或心的修學；勝觀是智慧的修學，這是《菩提道燈論釋》中所說的。此外，寂止以下是方便分和福德資糧，以及依賴世俗諦的道和大乘道的次第；生起三種殊勝的智慧是智慧分和智慧資糧，以及依賴勝義諦和甚深道的次第。因此，要對這些次第和數量的確定，以及方便與智慧不可分離才能成就菩提生起巨大的定解。 因此要珍視它。如果不這樣做，大士（菩薩）的道與各別的道將變得沒有關聯，並且在未真正到達大士之道前，對於菩提心不會有任何定解，因此這個心會成為生起的障礙，或者在那之前會從重大意義上退失，所以要對此加以重視。像這樣，修習小、中士道，並如大士道中所說的那樣好好修習，儘可能讓不造作的菩提心在自相續中生起。然後，爲了使這個心堅固，先行不共的皈依，之後進行發願儀軌。以發願儀軌攝持后，努力修學其學處。之後，廣泛修習想要學習菩薩行，如六度、四攝等的心願，從內心深處生起學習的意願后，必定要領受清凈的入行律儀。之後，以生命作為代價，守護不被根本墮罪所染污，並且努力不被其他小、中等的罪和惡行所染污。如果染污了，也要按照所說的懺悔方法好好地凈治。之後，總體修學六度，特別是爲了能隨心所欲地運用心於善的所緣境，要好好修學寂止的自性——禪定。《菩提道燈論》中說，『爲了生起神通而修習寂止』，這只是一個例子，因為在其他地方，尊者（阿底峽尊者）自己也說過爲了生起勝觀也要修習寂止，所以爲了那個目的也要修習寂止。然後，爲了斷除執著二取的束縛，要以見解來確定無我——空性的意義，並且修習不錯誤的修法，從而修成智慧的自性——勝觀。像這樣，除了修習寂止和勝觀之外，從修學入行律儀的學處開始，就是戒律的修學；寂止是三摩地或心的修學；勝觀是智慧的修學，這是《菩提道燈論釋》中所說的。此外，寂止以下是方便分和福德資糧，以及依賴世俗諦的道和大乘道的次第；生起三種殊勝的智慧是智慧分和智慧資糧，以及依賴勝義諦和甚深道的次第。因此，要對這些次第和數量的確定，以及方便與智慧不可分離才能成就菩提生起巨大的定解。
【English Translation】 Therefore, it should be cherished. If this is not done, the path of the great being (Bodhisattva) and the individual paths will become unrelated, and until one truly reaches the path of the great being, one will not have any certainty about Bodhicitta, so this mind will become an obstacle to arising, or before that, one will degenerate from great meaning, so one must pay attention to this. Like this, practice the paths of the small and medium beings, and practice well as described in the path of the great being, and generate non-artificial Bodhicitta in one's own mindstream as much as possible. Then, in order to make this mind firm, first take the uncommon refuge, and then perform the aspiration ritual. After being upheld by the aspiration ritual, strive to learn its precepts. After that, widely practice the desire to learn the Bodhisattva conduct, such as the six perfections, the four ways of gathering disciples, etc., and after generating the intention to learn from the depths of one's heart, one must definitely receive the pure entering vow. After that, at the cost of one's life, protect oneself from being defiled by the root downfall, and strive not to be defiled by other small and medium sins and misdeeds. If one is defiled, one must also purify oneself well according to the methods of confession that have been taught. After that, generally study the six perfections, and especially in order to be able to use the mind at will on virtuous objects, one must study well the nature of tranquility - meditation. The 'Lamp for the Path to Enlightenment' says, 'To cultivate tranquility in order to generate clairvoyance' is only an example, because in other places, the venerable one (Atisha) himself also said that tranquility should also be cultivated in order to generate insight, so tranquility should also be cultivated for that purpose. Then, in order to cut the bonds of clinging to the two selves, one must ascertain the meaning of selflessness - emptiness with view, and cultivate the correct method of meditation, thereby cultivating the nature of wisdom - insight. Like this, apart from cultivating tranquility and insight, starting from studying the precepts of the entering vow, it is the study of discipline; tranquility is the study of Samadhi or mind; insight is the study of wisdom, as stated in the commentary on the 'Lamp for the Path to Enlightenment'. In addition, tranquility and below are the part of skillful means and the accumulation of merit, and the stages of the path that rely on the conventional truth and the great vehicle path; generating the three special wisdoms is the part of wisdom and the accumulation of wisdom, and the stages of the path that rely on the ultimate truth and the profound path. Therefore, one must generate great certainty about the certainty of these stages and numbers, and that enlightenment cannot be achieved without the inseparability of skillful means and wisdom. Therefore, it should be cherished. If this is not done, the path of the great being (Bodhisattva) and the individual paths will become unrelated, and until one truly reaches the path of the great being, one will not have any certainty about Bodhicitta, so this mind will become an obstacle to arising, or before that, one will degenerate from great meaning, so one must pay attention to this. Like this, practice the paths of the small and medium beings, and practice well as described in the path of the great being, and generate non-artificial Bodhicitta in one's own mindstream as much as possible. Then, in order to make this mind firm, first take the uncommon refuge, and then perform the aspiration ritual. After being upheld by the aspiration ritual, strive to learn its precepts. After that, widely practice the desire to learn the Bodhisattva conduct, such as the six perfections, the four ways of gathering disciples, etc., and after generating the intention to learn from the depths of one's heart, one must definitely receive the pure entering vow. After that, at the cost of one's life, protect oneself from being defiled by the root downfall, and strive not to be defiled by other small and medium sins and misdeeds. If one is defiled, one must also purify oneself well according to the methods of confession that have been taught. After that, generally study the six perfections, and especially in order to be able to use the mind at will on virtuous objects, one must study well the nature of tranquility - meditation. The 'Lamp for the Path to Enlightenment' says, 'To cultivate tranquility in order to generate clairvoyance' is only an example, because in other places, the venerable one (Atisha) himself also said that tranquility should also be cultivated in order to generate insight, so tranquility should also be cultivated for that purpose. Then, in order to cut the bonds of clinging to the two selves, one must ascertain the meaning of selflessness - emptiness with view, and cultivate the correct method of meditation, thereby cultivating the nature of wisdom - insight. Like this, apart from cultivating tranquility and insight, starting from studying the precepts of the entering vow, it is the study of discipline; tranquility is the study of Samadhi or mind; insight is the study of wisdom, as stated in the commentary on the 'Lamp for the Path to Enlightenment'. In addition, tranquility and below are the part of skillful means and the accumulation of merit, and the stages of the path that rely on the conventional truth and the great vehicle path; generating the three special wisdoms is the part of wisdom and the accumulation of wisdom, and the stages of the path that rely on the ultimate truth and the profound path. Therefore, one must generate great certainty about the certainty of these stages and numbers, and that enlightenment cannot be achieved without the inseparability of skillful means and wisdom.
་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཡོན་ཏན་གྱི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོར་འགྲོ་བའི་རྒྱལ་སྲས་ངང་པའི་རྒྱལ་པོ་དེ་རྒྱ་ཆེ་བ་ཐབས་ཀྱི་ཆ་རྣམས་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་གཤོག་པ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བདག་མེད་པ་གཉིས་ལེགས་པར་རྟོགས་པའི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་གཤོག་པ་གཉིས་བགྲད་ནས་འགྲོ་བར་བྱེད་ཀྱི། བྱ་གཤོག་ཆག་ལྟར་ལམ་གྱི་ཆ་ཤས་ཕྱོགས་རེ་བཟུང་ནས་འགྲོ་བར་མི་བྱེད་དེ། དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས། ཀུན་རྫོབ་དེ་ཉིད་གཤོག་ཡངས་དཀར་པོ་རྒྱས་གྱུར་པ། །ངང་པའི་རྒྱལ་པོ་དེ་ནི་སྐྱེ་བོའི་ངང་པ་ཡིས། །མདུན་དུ་ 13-2-63a བདར་ནས་དགེ་བའི་རླུང་གི་ཤུགས་སྟོབས་ཀྱིས། །རྒྱལ་བའི་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་མཆོག་ཏུ་འགྲོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ལམ་ཐུན་མོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུད་སྦྱངས་ནས་ནི་ངེས་པར་གསང་སྔགས་ལ་འཇུག་དགོས་ཏེ། དེ་ལ་ཞུགས་ན་མྱུར་དུ་ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཙམ་ལས་མི་ལྕོགས་པའམ་རིགས་ཀྱི་ནུས་པ་ཆུང་བས་འཇུག་པར་མི་སྤྲོ་ན་ལམ་གྱི་རིམ་པ་དེ་ཉིད་ཇེ་རྒྱས་སུ་གཏོང་བ་ཙམ་བྱའོ། །གསང་སྔགས་ལ་འཇུག་ན་ནི་སྤྱིར་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཁྱད་པར་དུ་གསང་སྔགས་ནས་ནན་ཏན་ཆེ་བར་གསུངས་པས། བཤེས་གཉེན་བསྟེན་ཚུལ་སྔོན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་དེ་ནས་བཤད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་བྱ། དེ་ནས་རྒྱུད་སྡེ་ཁུངས་མ་ནས་འབྱུང་བའི་དབང་གིས་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱས་ནས་དེའི་དུས་སུ་ཐོབ་པའི་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྲོག་བསྡོས་བྱས་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྲུང་། ཁྱད་པར་དུ་རྩ་བའི་ལྟུང་བས་ཕོག་ན་སླར་བླང་དུ་ཡོད་ཀྱང་རྒྱུད་ཆུད་ཟོས་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཤིན་ཏུ་སྐྱེ་བར་དཀའ་བས་རྩ་ལྟུང་གིས་ཡེ་མ་གོས་པ་ལ་འབད། ཡན་ལག་གི་ལྟུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་མ་གོས་པ་ལ་འབད་ཅིང་གོས་ནའང་བཤགས་བསྡམ་གྱིས་དག་པར་བྱས་ཏེ། དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ནི་ལམ་གྱི་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་རྒྱུད་སྡེ་འོག་མ་ལྟར་ན་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། གོང་མ་ལྟར་ན་བསྐྱོད་ 13-2-63b རིམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གང་རུང་ལ་ལེགས་པར་ཁྲིད་ལ་བསླབ། དེ་བརྟན་ནས་རྒྱུད་སྡེ་འོག་མ་ལྟར་ན་མཚན་མ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། གོང་མ་ལྟར་ན་རྫོགས་རིམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གང་རུང་ལ་ལེགས་པར་བསླབ་བོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལམ་གྱི་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ལུས་ནི་ལམ་སྒྲོན་ལས་གསུངས་ཏེ། ལམ་རིམ་གྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་འཁྲིད་པའོ། །གཞུང་གཞན་དུ་ཡང་ཇོ་བོ་ཆེན་པོས་གསུངས་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་བསྡུས་པ་ལས། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཆེ་བ་མངའ། །བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་འདོད་ན། །བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་ལ་རག་ལས་པས། །སྒྲུབ་པ་ལྷུར་བླང་སྙིང་པོར་བྱ། །དལ་འབྱོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ
{ "translations": [ "應如是行持。以如是之方式，佛陀猶如大功德海，欲入此海之菩薩，如天鵝之王，需展開廣大的方便之翼，此方便之翼需具備一切圓滿的世俗諦，以及證悟人無我的勝義諦之翼。如是展開雙翼方能前行，而非如鳥之斷翼，僅執持部分道法而行。如《入中論》所云：『世俗諦如廣闊潔白之翼，天鵝之王引領眾生之鵝，乘著善業之風，渡向功德之海。』", "如是，以共同道次第調伏自心后，務必進入密乘，因入密乘能速疾圓滿二資糧。若因能力不足或根器薄弱而不願進入密乘，則應僅擴充套件道次第即可。若入密乘，則需如顯密一切經典所強調般，尤以密乘經典所強調般，依止善知識，並遵循其教導。之後，通過源自續部的灌頂成熟自相續，並誓死如法守護于彼時所獲得的誓言和戒律。尤其，若犯根本墮罪，雖可恢復，然已損毀自相續，難以生起功德，故當竭力避免染污根本墮罪。亦當努力不染污支分墮罪，若已染污，則應通過懺悔和防護來清凈。誓言和戒律乃是道之根本。", "之後，若依下部續部，則應善學有相瑜伽；若依上部續部，則應善學生起次第瑜伽。待其穩固后，若依下部續部，則應善學無相瑜伽；若依上部續部，則應善學圓滿次第瑜伽。如是道之次第已於《菩提道燈論》中宣說，道次第亦如是引導。其他論典中，阿底峽尊者亦曾說道：『大乘道之修法精要：具足不可思議之功德，欲得無上菩提者，成就菩提端賴於實修，故當精進實修，視其為心要。』」 ], "english_translations": [ "Thus should one practice. In this way, the Buddha is like a great ocean of merit, and the bodhisattva who wishes to enter this ocean, like the king of swans, must spread the vast wings of skillful means, which possess all the complete aspects of conventional truth, and the wings of ultimate truth, which realize the selflessness of persons. Only by spreading both wings can one proceed, and not like a bird with broken wings, holding onto only a part of the path. As it is said in the Entering the Middle Way: 'The conventional truth is like a vast, white wing, the king of swans leads the swans of beings, riding on the strength of the wind of virtue, across to the supreme shore of the ocean of qualities of the Victorious One.'", "Thus, after taming one's mind with the common paths, one must definitely enter the Secret Mantra, for entering it will quickly complete the two accumulations. If one is not capable of that much or is unwilling to enter due to the weakness of one's faculties, then one should simply expand the stages of the path itself. If one enters the Secret Mantra, then, as is emphasized in all the vehicles in general and especially in the Secret Mantra, one should rely on a spiritual friend and follow the instructions given thereafter. Then, one should ripen one's being through empowerments that originate from the source tantras, and at that time, one should protect all the vows and commitments that one receives as if one's life depended on it. In particular, if one is struck by a root downfall, although it can be restored, one's being is ruined, and it is extremely difficult to generate qualities, so one should strive not to be stained by a root downfall. One should also strive not to be stained by branch downfalls, and if one is stained, one should purify them through confession and restraint, for vows and commitments are the basis of the path.", "Then, according to the lower tantras, one should train well in yoga with signs, and according to the higher tantras, one should train well in either the yoga of the generation stage. Once that is stable, according to the lower tantras, one should train well in yoga without signs, and according to the higher tantras, one should train well in either the yoga of the completion stage. Such a presentation of the stages of the path is explained in the Lamp for the Path, and the stages of the path are also taught in the same way. In other texts, Lord Atiśa also said: 'The essence of the practice of the Great Vehicle path: Possessing inconceivable qualities, if you wish to attain unsurpassed enlightenment, achieving enlightenment depends on practice, so strive in practice, taking it to heart.'" ] }
འི་ལུས། །ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་རྙེད་གྱུར་ཅིང་། །ཕྱིས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་བས། །སྒྲུབ་ལ་འབད་པས་དོན་ཡོད་བྱ། །ཞེས་དང་། ཇི་ལྟར་བཙོན་ནི་བཙོན་ར་ལས། །འབྲོས་པའི་གླགས་ནི་བྱུང་བའི་ཚེ། །ཆེད་ཀ་གཞན་དང་མི་སྙོམས་པར། །དེ་ཡི་གནས་ནས་འབྲོས་པ་ལྟར། །འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེ་འདི་ལས། །བརྒལ་བའི་གླགས་དག་བྱུང་གྱུར་ན། །ཆེད་ཀ་གཞན་དང་མི་མཉམ་པར། །སྲིད་པའི་ཁྱིམ་ནས་འབྱུང་བར་བྱ། །ཞེས་དང་། སྐྱབས་འགྲོ་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། །སྨོན་པའི་གཞི་ལ་གནས་པ་ཡིས། །སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་རབ་བཟུང་ཞིང་། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སོགས་པ། །སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ། །ཅི་ནུས་རིམ་གྱིས་ཚུལ་བཞིན་སྤྱད། །ཅེས་དང་། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙིང་པོ་གང་། །ཞི་གནས་ 13-2-64a ལྷག་མཐོང་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཚོགས་ཀྱི་ལེའུ་ལས་ཀྱང་། དང་པོ་སྙིང་རྗེའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་བརྟན་བྱ། །སྲིད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་བདེ་མ་ཆགས། །ཡོངས་སུ་འཛིན་ལས་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས། །དད་སོགས་ནོར་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །བླ་མ་སངས་རྒྱས་དང་མཉམ་གུས། །དེས་བསྟན་དམ་ཚིག་ལྡན་པ་ནི། །ཡོངས་སུ་བསྐྱང་ལ་རབ་ཏུ་བརྩོན། །བུམ་པ་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ། །བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་ཐོབ། །ལུས་ངག་སེམས་ནི་རྣམ་དག་པ། །སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་དངོས་གྲུབ་སྣོད། །ཏིང་འཛིན་ཡན་ལག་ལས་བྱུང་བའི། །ཚོགས་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས། །མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་འགྱུར་བ། །དེ་ལྟར་གསང་སྔགས་ཚུལ་གནས་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ༈ དགོས་པ། གཉིས་པ་དགོས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་གི་ཆོས་སྐོར་རྣམས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་སྔོན་འགྲོ་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་རིམ་དུ་བྱས་པས་ཆོག་མོད། སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་རིམ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱ་ཅི་དགོས་ཤེ་ན། སྐྱེས་བུ་གསུམ་སོ་སོར་ཕྱེ་སྟེ་ཁྲིད་པ་ལ་དགོས་པ་ཆེན་པོ་གཉིས་ཡོད་དེ། འདི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་བློ་མ་སྐྱེས་པར་ཡང་རང་ཉིད་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོར་ཁས་འཆེ་བའི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་གཞོམ་པ་དང་། བློ་རབ་འབྲིང་ཐ་གསུམ་ལ་ཕན་ཆེ་བའོ། །ཕན་ཆེ་ལུགས་ནི། སྐྱེས་བུ་གོང་མ་གཉིས་ལ་ཡང་མངོན་མཐོ་དང་ཐར་ 13-2-64b པ་དོན་གཉེར་དགོས་པས་བཀྲི་བར་བྱ་བའི་གང་ཟག་ཆེ་འབྲིང་གཉིས་ལ་ཡང་དེ་གཉིས་ཀྱི་བསམ་པ་སྦྱོང་བ་བསྟན་པ་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་ཞིང་ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གང་ཟག་ཐ་མ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་གོང་མ་ནས་སྦྱངས་ཀྱང་བསམ་པ་གོང་མ་མི་སྐྱེ་ལ། འོག་མ་དོར་བས་གང་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་གོང་མའི་སྐལ་བ་ཅན་ལ་ལམ་ཐུན་མོང་བ་བསྟན་ཏེ་སྦྱངས་པ་ན། སྔར་ནས་སྐྱེས་ཟིན་པའམ། སྔར
【現代漢語翻譯】 『此身極難得，既得復難得，以後亦難得，故當勤修，令有實義。』 『如囚犯于監獄中，一旦獲得逃脫之機，便不顧一切，立即逃離。同樣，若能從此輪迴大海中獲得解脫之機，亦當不顧一切，立即脫離三有之家。』 『依殊勝皈依及戒律，安住于發願之基礎上，善持菩薩律儀，並盡力次第修持六度等一切菩薩行。』 『應修習止觀瑜伽，即方便與智慧之精華。』 《定集品》中也說：『最初由大悲力所生，堅定圓滿菩提心。不貪戀三有之享受，背離一切世間之執著。具足信心等無量資糧，恭敬上師如佛陀。奉持上師所教之誓言，精勤修持永不懈怠。經由上師之恩賜，獲得寶瓶及秘密灌頂。身語意三清凈無染，修行者堪為成就之法器。從禪定支分所生之，圓滿一切功德聚。迅速獲得殊勝成就，此乃密咒之正道。』 第二、必要性： 如果小士道和中士道的法類是進入大士道的基礎，那麼將它們作為大士道的道次第來修習就可以了。為什麼還要安立一個『與小士道和中士道共同的道次第』這樣的名稱呢？將三士道分開引導，有兩個非常重要的必要：這樣可以摧毀那些尚未生起小士道和中士道的證悟，卻自詡為大士夫的增上慢；並且對上、中、下三種根器的眾生都有利益。利益的方式是：對於上士道和中士道的修行者來說，也需要希求現世安樂和解脫，因此，為引導大、中兩種根器的人而宣講修習這兩種希求之心，不但沒有過失，反而能增長功德。而對於下等根器的人來說，如果一開始就修習上士道的法門，不但不能生起上士道的證悟，而且因為捨棄了下士道的修法，最終將一無所獲。
【English Translation】 'This body is extremely difficult to obtain; having obtained it, it is difficult to maintain; and in the future, it will be even more difficult to obtain. Therefore, strive diligently in practice to make it meaningful.' 'Just as a prisoner, when given the opportunity to escape from prison, seizes it without hesitation, so too, if one gains the opportunity to cross this great ocean of samsara, one should not hesitate to leave the house of existence.' 'Relying on the supreme refuge and moral discipline, and abiding in the foundation of aspiration, take the Bodhisattva vows well, and gradually practice all the Bodhisattva activities, such as the six perfections, to the best of your ability.' 'Meditate on the yoga of calm abiding and special insight, which is the essence of skillful means and wisdom.' It is also said in the chapter on the Collection of Samadhi: 'First, arising from the power of great compassion, stabilize the mind of perfect enlightenment. Do not be attached to the enjoyments of existence, turn your back on all worldly attachments. Abundant in the wealth of faith and so on, respect the Lama as equal to the Buddha. Uphold the vows taught by him, strive diligently and never slacken. Through the kindness of the Lama, obtain the vase and secret empowerments. With body, speech, and mind completely pure, the practitioner is a vessel for accomplishment. From the branches of samadhi, the collection of merits is completely perfected. Quickly attain supreme accomplishment; this is the true path of secret mantra.' Second, the necessity: If the Dharma teachings of the Lesser and Intermediate Persons are the preliminaries for entering the Great Person's path, then it would be sufficient to practice them as the stages of the Great Person's path. Why is it necessary to establish a term such as 'the common stages of the path for the Lesser and Intermediate Persons'? Guiding the three types of individuals separately has two very important necessities: it destroys the arrogance of those who claim to be Great Persons without having generated the realizations of the Lesser and Intermediate Persons; and it benefits beings of superior, intermediate, and inferior capacities. The way it benefits is as follows: For practitioners of the Great and Intermediate Persons, it is also necessary to seek the happiness of this life and liberation. Therefore, teaching the cultivation of these two aspirations to guide people of great and intermediate capacities is not a fault, but rather increases merit. However, for a person of inferior capacity, if they start by practicing the Dharma of the Great Person, they will not generate the realization of the Great Person, and because they have abandoned the practices of the Lesser Person, they will ultimately gain nothing.
་མ་སྐྱེས་ཀྱང་མྱུར་དུ་ཡོན་ཏན་དེ་དག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་འོག་མ་འོག་མ་སྐྱེས་པ་ན། གོང་མ་གོང་མར་ཁྲིད་པས་ཆོག་པས་རང་གི་ལམ་ལས་འགྱང་བ་མེད་དོ། །བློ་རིམ་གྱིས་བཀྲི་དགོས་པ་ནི། གཟུངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པ་ལས། ནོར་བུ་མཁན་མཁས་པས་ནོར་བུ་རིམ་གྱིས་སྦྱོང་བའི་དཔེ་དོན་དུ་སྦྱར་ནས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། ཚིག་མངས་སུ་དོགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། །མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་། དང་པོར་མངོན་པར་མཐོ་བའི་ཆོས། །ཕྱིས་ནི་ངེས་པར་ལེགས་འབྱུང་བ། །གང་ཕྱིར་མངོན་པར་མཐོ་ཐོབ་ནས། །རིམ་གྱིས་ངེས་པར་ལེགས་པ་འོང་། །ཞེས་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ཀྱི་ལམ་ལ་རིམ་ཅན་དུ་འཁྲིད་པར་གསུངས་པ་དང་། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ཀྱང་། ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རིམ་གྱིས་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་བྱིས་པའི་ཤེས་རབ་ཅན་རྣམས་ལ། ཐོག་མར་སླ་བའི་ཆོས་སྟོན་པར་བྱེད་ཅིང་སླ་བའི་གདམས་ངག་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་དག་ཤེས་རབ་འབྲིང་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པར་རྟོགས་ནས་ཆོས་ 13-2-65a བསྟན་པ་འབྲིང་དང་གདམས་ངག་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་འབྲིང་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་དག་ཤེས་རབ་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པར་རྟོགས་ནས་ཆོས་ཟབ་མོ་སྟོན་ཞིང་གདམས་ངག་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཕྲ་བ་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་དེ། འདི་ནི་དེའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དོན་སྤྱོད་པ་གོ་རིམ་དུ་འབབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། འཕགས་པ་ལྷས་ཀྱང་། སྤྱོད་པ་བསྡུས་པའི་སྒྲོན་མེར། སྔོན་དུ་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པའི་བསམ་པ་ལ་སྦྱངས་ནས། དེ་ནས་སྔགས་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ་རིམ་ཅན་དུ་དགོས་པར་བསྒྲུབས་ཤིང་དེའི་དོན་བསྡུས་ཏེ། སེམས་ཅན་དང་པོའི་ལས་ཅན་རྣམས། །དམ་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ལ། །ཐབས་འདི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །སྐས་ཀྱི་རིམ་པ་ལྟ་བུར་གསུངས། །ཞེས་པ་དང་། བཞི་བརྒྱ་པར་ཡང་། བསོད་ནམས་མིན་པ་དང་པོར་བཟློག ། བར་དུ་བདག་ནི་བཟློག་པ་དང་། །ཐ་མར་ལྟ་ཞིག་ཀུན་བཟློག་པ། །གང་གིས་ཤེས་དེ་མཁས་པ་ཡིན། །ཞེས་ལམ་གྱི་གོ་རིམ་ངེས་པ་ཅན་དུ་གསུངས་སོ། །སློབ་དཔོན་མཁས་པ་མ་ཁོལ་གྱིས་ཀྱང་། དྲི་བྲལ་གོས་ལ་ཚོན་བཞིན་དུ། །དང་པོར་སྦྱིན་སོགས་གཏམ་རྣམས་ཀྱིས། །སེམས་ལ་ལེགས་པ་ཉིད་བསྐྱེད་དེ། །དེ་ནས་ཆོས་ནི་བསྒོམ་པར་མཛད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། ལུང་འདི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་ཁུངས་སུ་དྲངས་ནས་ལམ་གྱི་གོ་རིམ་ངེས་པ་ཅན་མཛད་ལ། ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་ལམ་ལ་འཁྲིད་པའི་གོ་རིམ་ཤིན་ཏུ་ 13-2-32a མགོན་དང་སྐྱབས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན། །འདི་དག་བདག་ལ་བདེ་སྟོབ་མིག་ཡིན་ཞེས། །དེ་འདྲའི་སེམས་ཀྱིས་དགེ་བཤེས་བསྙེན་བཀུར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཚིགས་སུ་བཅད་
【現代漢語翻譯】 即使沒有生起，也能迅速生起那些功德，因此，生起下一個時，就能引導到上一個，這樣就能完成自己的道路，不會耽誤。必須按次第引導智慧，如《持咒自在王請問經》中所說，以珠寶匠人次第磨礪珠寶為例證，但因文字繁多而未書寫。龍樹菩薩也說：'首先是增上生的法，之後是決定善的生起，因為獲得增上生后，次第生起決定善。' 這樣將增上生和決定善的道次第引導。聖者無著也說：'再者，菩薩爲了次第圓滿成就善法，對於具有幼稚智慧的眾生，首先宣說容易的法，並隨之給予容易的教導和指示。當他們意識到自己具有中等智慧時，就給予中等的法教、教導和指示。當他們意識到自己具有廣大的智慧時，就宣說甚深的法，並隨之給予精微的教導和指示。這就是他利益眾生的次第。' 聖天在《攝行明燈論》中也說：'首先應修習波羅蜜多乘的意樂，然後次第進入密咒，' 並總結其意義說：'對於最初的眾生，進入殊勝意義的，這種方法是圓滿正等覺所說的，猶如階梯的次第。' 《四百論》中也說：'首先遮止非福德，中間遮止我，最後遮止一切見，誰能知曉，他就是智者。' 這樣宣說了道的次第是確定的。大學者馬鳴也說：'如以彩繪染凈衣，首先以佈施等言辭，在心中生起善，然後才修習佛法。' 大師月稱也引用此論，確定了道的次第，在修持時，引匯入道的次第非常重要。 如同經中所說：'這些是我的怙主和救護者，這些是給予我安樂的眼睛。' 這樣以這樣的心來承侍善知識。偈頌
【English Translation】 Even if they have not arisen, those qualities will arise quickly, so when the next one arises, it will lead to the previous one, so that one's own path can be completed without delay. It is necessary to guide the wisdom gradually, as it is said in the 'King of Dhāraṇīśvara's Questions,' using the example of a skilled jeweler gradually polishing jewels, but it was not written due to the abundance of words. Nāgārjuna also said: 'First, the Dharma of higher realms, later, the definite good will arise, because after obtaining higher realms, the definite good will arise gradually.' Thus, the path of higher realms and definite good is guided in stages. The noble Asaṅga also said: 'Furthermore, a Bodhisattva, in order to gradually and completely accomplish virtuous qualities, initially teaches the Dharma that is easy for beings with childish intellect, and follows with easy instructions and guidance. When they realize that they possess intermediate intellect, they give intermediate Dharma teachings, instructions, and guidance. When they realize that they possess vast intellect, they teach profound Dharma and follow with subtle instructions and guidance. This is the order in which they benefit beings.' Āryadeva also said in the 'Compendium of Practice Lamp': 'First, one should train in the intention of the Pāramitā vehicle, and then gradually enter the Mantrayāna,' and summarized its meaning: 'For the first beings, entering the supreme meaning, this method is taught by the perfectly enlightened Buddhas, like a series of steps.' The 'Four Hundred Verses' also says: 'First, turn away from non-merit, in the middle, turn away from self, and finally, turn away from all views; whoever knows this is wise.' Thus, it is said that the order of the path is definite. The great scholar Aśvaghoṣa also said: 'Like dyeing a clean cloth, first with words of generosity and so on, create goodness in the mind, and then practice the Dharma.' The great teacher Candrakīrti also quoted this treatise, confirming the order of the path, and in practice, the order of guiding into the path is extremely important. As it is said in the scriptures: 'These are my protectors and saviors, these are the eyes that give me happiness.' Thus, serve the spiritual teacher with such a mind. Verse
པའི་དབྱངས་ཀྱིས་ཀྱང་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། ནོར་བཟང་ནི་རང་ལ་འདོན་པ་བསྒྱུར་རོ། ། ༈ སྦྱོར་བས་བསྟེན་པའི་ཚུལ། གཉིས་པ་སྦྱོར་བས་བསྟེན་ཚུལ་ནི། བླ་མ་ལྔ་བཅུ་པ་ལས། འདིར་མང་སྨོས་པ་ཅི་ཞིག་དགོས། །བླ་མ་དགྱེས་བྱེད་གང་ཡིན་བྱ། །མི་མཉེས་བྱེད་ཀུན་སྤང་བ་ནི། །དེ་དང་དེ་ལ་འབད་དེ་བརྟག ། དངོས་གྲུབ་སློབ་དཔོན་རྗེས་འབྲང་ཞེས། །རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་གསུངས་པར། །ཤེས་ནས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །བླ་མ་ཡོངས་སུ་མཉེས་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། མདོར་བསྡུ་ན་མཉེས་པ་བསྒྲུབ་པ་དང་མི་མཉེས་པ་སྤོང་བ་ལ་འབད་པར་བྱེད་བའོ། །མཉེས་པ་བསྒྲུབ་པ་ནི་སྒོ་གསུམ་སྟེ། ཟང་ཟིང་དབུལ་བ་དང་ལུས་ངག་གིས་བསྙེན་བཀུར་བ་དང་བཀའ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། བཀུར་སྟི་རྙེད་པ་དག་དང་རིམ་གྲོ་དང་། །སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། བརྟན་པ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བསྒྲུབ་པ་དེས། །དེ་ཡི་སེམས་ནི་ཡང་དག་མགུ་བར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། ལྔ་བཅུ་པ་ལས། རང་གི་དམ་ཚིག་སློབ་དཔོན་ནི། །སྦྱིན་མིན་བུ་དང་ཆུང་མ་དང་། །རང་སྲོག་གིས་རྟག་བསྟེན་བྱ་ན། །ལོངས་སྤྱོད་གཡོ་བས་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཞེས་དང་། དེ་བྱིན་སངས་རྒྱས་ 13-2-32b ཐམས་ཅད་ལ། །རྟག་ཏུ་ཕུལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དེ་ཕུལ་བསོད་ནམས་ཚོགས་ཡིན་ཏེ། །ཚོགས་ལས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ཡང་ལག་སོར་བའི་ཞལ་ནས། བཟང་པོ་ཡོད་བཞིན་དུ་ངན་པ་འབུལ་ན་དམ་ཚིག་ཉམས་ཏེ་བླ་མ་དེ་ལ་དགྱེས་པའམ་ངན་པ་ལས་མེད་ན་ཉེས་པ་མེད་གསུང་ངོ་། །ལྔ་བཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། མི་ཟད་དེ་ཉིད་འདོད་པ་ཡིས། །ཅུང་ཟད་ཡིད་འོང་གང་དང་གང་། །ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་གྱུར་པ་ཉིད། །དེ་དང་དེ་ནི་བླ་མར་དབུལ། །ཞེས་པ་དང་མཐུན་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་ཡང་སློབ་མའི་ངོས་ནས་ཚོགས་བསག་པའི་མཆོག་ཡིན་པས་དེ་འདྲ་བ་ཞིག་དགོས་ཀྱི། བླ་མའི་ངོས་ནས་དེ་ལ་མི་གཟིགས་པ་ཞིག་དགོས་སོ། །ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། སྒྲུབ་པས་མཉེས་ཀྱི་ཟང་ཟིང་ཅུང་ཟད་ཙམ་ལ་ཡང་མི་བལྟ་བ་ཞིག་ལ་བླ་མ་ཟེར་བ་ཡིན་དེ་ལས་ལྡོག་པས་རྣམ་གྲོལ་བསྒྲུབ་པའི་བླ་མ་མི་འོང་གསུང་ངོ་། །གཉིས་པ་ནི། ཁྲུས་བསྐུ་མཉེ་དྲིལ་ཕྱིས་དང་བསྙུན་གཡོག་སོགས་དང་དེའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཇི་ལྟར་གདམས་པ་ལས་མི་འགལ་བར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་པའི་རབས་ལས། ཕན་པའི་ལན་དུ་མཆོད་པ་བྱ་བ་ནི། །བསྒོ་བའི་ཚིག་བཞིན་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བླ་མའི་བཀའ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་དགོས་ན་བླ་མ་དེ་བསྟེན་ན་མི་རིགས་པའི་ལམ་དུ་འཁྲིད་པ་དང་སྡོམ་པ་གསུམ་དང་འགལ་བའི་བྱ་བ་ལ་སྦྱོར་བར་ 13-2-33
【現代漢語翻譯】 也要以音聲憶念。（種子字，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思）ཨོཾ་（藏文） ॐ（梵文天城體） oṃ（梵文羅馬擬音） 唵（漢語字面意思）。諾桑（Norzang）將此譯為自誦。 第二，以行持侍奉之理： 關於以行持侍奉之理，如《事師五十頌》所說：『於此多說何所益？凡是能令上師喜，一切皆應作；凡是不悅諸事棄，於此恒常當精勤。成就導師隨行者，即是金剛持所說，知已一切資具供，令師一切皆歡喜。』如是所說，總而言之，要努力成辦令師歡喜之事，斷除令師不悅之事。成辦令師歡喜之事有三門：以財物供養，以身語承侍，以及如教奉行。如《經莊嚴論》所說：『以恭敬利養及承事，當以修行而侍善知識。』又說：『如其所教而修持，以此能令彼心悅。』 首先，如《五十頌》所說：『自之誓言阿阇黎，縱舍愛子與妻室，尚應以命恒侍奉，何況無常諸財物？』又說：『以此奉獻諸佛陀，恒時供養無異故，以此供養福資糧，資糧之中最殊勝。』如是所說。拉索瓦（Laksorwa）尊者說：『明明有好的卻供養不好的，則會違犯誓言，如果上師喜歡，或者沒有比這更差的，則沒有罪過。』《五十頌》中也說：『欲得無盡彼體性，少分悅意諸事物，極其殊勝妙好者，即以此物供養師。』這似乎與上述觀點一致。這應是從弟子的角度而言，因為這是積聚資糧的最佳方式，所以需要這樣做；而從上師的角度來說，則不應看重這些。夏惹瓦（Sharawa）尊者說：『所謂上師，是指以修行令其歡喜，對些許財物也不在乎的人，否則就不能成為引導解脫的上師。』 其次，包括沐浴、塗油、按摩、擦拭、照料疾病等，以及稱揚上師的功德等。 第三，是不違背上師的教誨而修行，這才是最重要的。如《本生傳》所說：『報答恩德之供養，即是如教而修持。』因此，如果必須按照上師的教誨來修行，那麼如果上師引導進入不合理的道路，或者從事與三律儀相違背的行為，那就不應該依止這樣的上師。
【English Translation】 Also, remember with sound. Oṃ (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思) ཨོཾ་（藏文） ॐ（梵文天城體） oṃ（梵文羅馬擬音） 唵（漢語字面意思). Norzang translates this as reciting to oneself. Second, the way to serve with practice: Regarding the way to serve with practice, as stated in the 'Fifty Verses on the Guru': 'What is the need to say much here? Whatever pleases the guru, all that should be done; whatever displeases, all those things should be abandoned; to this, one should constantly apply diligence. The follower of the master of accomplishment, is said to be Vajradhara himself, knowing this, with all possessions, make the guru completely happy.' As it is said, in short, one should strive to accomplish what pleases the guru and abandon what displeases him. There are three doors to accomplishing what pleases the guru: offering material goods, serving with body and speech, and acting according to his instructions. As it is said in the 'Ornament of the Sutras': 'With respect, offerings, and service, one should attend to the spiritual friend through practice.' It also says: 'By practicing as he has taught, one truly makes his mind happy.' First, as stated in the 'Fifty Verses': 'One's own samaya (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思) དམ་ཚིག་（藏文） समय（梵文天城體） samaya（梵文羅馬擬音） 誓言 guru, even if it means forsaking beloved children and wives, one should always serve with one's life, what need is there to mention impermanent possessions?' It also says: 'Offering this to all the Buddhas, is no different from making constant offerings, with this offering, the accumulation of merit, among accumulations, is the most supreme.' As it is said. Laksorwa said: 'If one offers bad things when there are good things available, one will violate the samaya (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思) དམ་ཚིག་（藏文） समय（梵文天城體） samaya（梵文羅馬擬音） 誓言, if the guru likes it, or if there is nothing worse than this, then there is no fault.' The 'Fifty Verses' also says: 'Desiring that inexhaustible nature, whatever pleasing things, that are extremely excellent and wonderful, offer those to the guru.' This seems to be consistent with the above view. This should be from the disciple's point of view, because it is the best way to accumulate merit, so it is necessary to do so; but from the guru's point of view, one should not value these things. Sharawa said: 'A guru is one who is pleased by practice and does not care about a little wealth, otherwise, he cannot be a guru who guides to liberation.' Secondly, it includes bathing, anointing, massaging, wiping, taking care of illnesses, and praising the guru's qualities, etc. Thirdly, it is to practice without contradicting the guru's instructions, which is the most important thing. As it is said in the 'Jataka Tales': 'The offering that repays kindness, is to practice as taught.' Therefore, if one must practice according to the guru's instructions, then if the guru leads one into an unreasonable path, or engages in actions that contradict the three vows, one should not rely on such a guru.
a བྱེད་ན་དེ་ལྟར་བྱའམ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ནི་འདུལ་བའི་མདོ་ལས། ཆོས་མ་ཡིན་པ་སྨྲ་ན་བཟློག་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས་ཀྱང་། དགེ་བའི་ཆོས་ལ་དེ་དང་མཐུན་བར་སྤྱོད་ལ་མི་དགེ་བ་ལ་མི་མཐུན་པར་སྤྱོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པས། དེའི་བསྒོ་བ་ལ་མི་ཉན་དགོས་སོ། །མི་རིགས་པ་ལ་མི་འཇུག་པ་ནི་སྐྱེས་རབས་བཅུ་གཉིས་པ་ན་གསལ་བར་ཡོད་དོ། །འོན་ཀྱང་དེ་དག་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་དེ་ལ་མི་གུས་པ་དང་བརྙས་པ་དང་སྨོད་པ་སོགས་བྱར་མི་རུང་བས། བླ་མ་ལྔ་བཅུ་པ་ལས། རིགས་པ་ཡིས་ནི་མི་ནུས་ན། །མི་ནུས་དེ་ལ་ཚིག་གིས་སྦྱང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བཤད་སྦྱང་ལེགས་པར་བྱས་ཏེ་མི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བསྟེན་པའི་ཚེ་ཡང་། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། དེ་ཆོས་བགོ་སྐལ་ལ་སྤྱོད་ཡོན་ཏན་ལྡན། །བཤེས་གཉེན་རབ་ཏུ་སྟེན་བྱེད་ཟང་ཟིང་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཆོས་ཀྱི་བགོ་སྐལ་ལ་སྤྱོད་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། ཀུན་དགའ་བོ་སྟོན་པའི་ཞམ་རིང་དུ་བསྐོས་པའི་ཚེ་སྟོན་པས་མི་གསོལ་བའི་ན་བཟའ་འཆང་དུ་མི་འཇུག་པ་དང་སྟོན་པའི་བཤོས་ལྷག་མི་འཚལ་བ་དང་དུས་མེད་པར་སྟོན་པའི་སྤྱན་སྔར་འགྲོར་གནང་ན་སྟོན་པ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་དོ་ཞེས་གཙིགས་པ་བཟུང་བ་དེ་མ་འོངས་པའི་གང་ཟག་ལ་དགོངས་པ་སྟེ། རང་ཅག་ཆོས་ལ་ཅིར་ཡང་མི་བརྩི་བར་ཇ་སུན་རེའི་མཐོ་དམན་ལ་ཐུགས་ལ་བཏགས་མ་བཏགས་ཐམས་ཅད་བརྩི་བ་དེ་ཕུགས་རུལ་བའི་རྟགས་ཡིན་གསུང་ངོ་། ། 13-2-33b དུས་ཇི་ཙམ་དུ་བསྟེན་པ་ནི། པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། ང་ལ་ཏ་རེ་རེ་བྱུང་ན་ཁུར་བསྣན། རེ་རེ་སོང་ན་ཁུར་བྲི་སྟེ་ལོགས་སུ་བསྡད་ན་མི་འོང་བས་ཉེ་རིང་རན་པར་ཡུན་རིང་དུ་བསྲིངས་ནས་བསྒྲུབ་དགོས་པ་ཡིན་གསུང་བ་ལྟར་རོ། ། ༈ བསྟེན་པའི་ཕན་ཡོན། བཞི་པ་བསྟེན་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ལ་ཉེ་བ་དང་། རྒྱལ་བ་རྣམས་དགྱེས་པ་དང་། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མི་ཕོངས་པ་དང་། ངན་འགྲོར་མི་ལྟུང་བ་དང་། ལས་ངན་པ་དང་ཉོན་མོངས་པས་ཐུབ་པར་དཀའ་བ་དང་། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་མི་འགལ་ཞིང་དེ་ལ་དྲན་པ་དང་ལྡན་པས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ཇེ་མཐོ་ཇེ་མཐོར་འགྱུར་ཞིང་། གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དོན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དང་། དེ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བས་བསམ་སྦྱོར་དགེ་བ་ཐོབ་ནས་རང་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་ཅིང་ཚོགས་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཡང་དག་པར་ཟིན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་ངན་འགྲོར་མི་ལྟུང་ངོ་། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་བསམས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་དང་འགལ་བར་མི་བྱེད་དོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་བསྐྱངས་པའི་བྱང་ཆ
【現代漢語翻譯】 如果這樣做，可以嗎？答：在《律經》中說：『如果說非法，就應制止。』《寶云經》中也說：『對於善法，應行與其相應之事；對於不善法，應行與其不相應之事。』因此，不應聽從他的教導。關於不應做不合理之事，在《本生傳》第十二品中有詳細說明。然而，不能以此為借口，對他不恭敬、輕蔑或謾罵。如《上師五十頌》所說：『如果理智不能勝任，就用言語來調伏。』因此，應通過充分的講說和學習來調伏，不應放任。在依止上師時，如《經莊嚴論》所說：『他享用佛法的份額，具足功德，善知識應極度依止，而非物質供養。』因此，需要享用佛法的份額。博朵瓦尊者說：『阿難在擔任釋迦牟尼佛的侍者期間，不允許穿世尊不穿的衣服，不允許吃世尊的殘羹剩飯，不允許無時無刻不在世尊面前走動，認為這是對世尊的侍奉。』這種重視是爲了未來的修行者著想。我們現在對佛法漠不關心，卻對茶的好壞斤斤計較，是否放在心上都非常在意，這是根子腐爛的跡象啊！』 依止上師的時間長短：博朵瓦尊者說：『我如果得到一點好處，就增加一份負擔；失去一點好處，就減輕一份負擔。如果獨自一人，那就行不通，所以要保持適當的距離，長期堅持修行。』 依止的利益： 第四，依止的利益是：接近佛的果位，諸佛歡喜，不會缺少善知識，不會墮入惡趣，難以被惡業和煩惱所勝，不違背菩薩的行持，並具有對菩薩行持的憶念，功德越來越高，暫時和究竟的利益都能實現。通過對上師的侍奉和恭敬，獲得善妙的發心和行為，從而利益自他，圓滿資糧。如《華嚴經》所說：『善男子，被善知識完全攝受的菩薩不會墮入惡趣。被善知識憶念的菩薩不會違背菩薩的學處。被善知識守護的菩薩』
【English Translation】 If we do that, is it okay? Answer: In the 'Vinaya Sutra,' it says, 'If one speaks what is not Dharma, it should be stopped.' The 'Cloud of Jewels Sutra' also says, 'Towards virtuous Dharma, one should act in accordance with it; towards non-virtuous Dharma, one should act in discordance with it.' Therefore, one should not listen to his instructions. Regarding not engaging in unreasonable actions, it is clearly stated in the twelfth chapter of the 'Jataka Tales.' However, one should not use these as excuses to disrespect, despise, or revile him. As the 'Fifty Verses on the Guru' says, 'If reason cannot prevail, then discipline with words.' Therefore, one should discipline through thorough explanation and study, and not indulge. When relying on a guru, as the 'Ornament of the Sutras' says, 'He enjoys the share of Dharma, possesses qualities, one should rely on the spiritual friend extensively, not material offerings.' Therefore, one needs to enjoy the share of Dharma. Potowa said, 'When Kungawo was appointed as the long-term attendant of the Buddha, he was not allowed to wear robes that the Buddha did not wear, nor to eat the Buddha's leftovers, nor to go before the Buddha without permission, considering this as serving the Buddha.' This emphasis was for the sake of future practitioners. We now disregard the Dharma, but are meticulous about the quality of tea, whether it is taken to heart or not, all of which are considered, which is a sign of a rotten core!' How long to rely on the guru: Potowa said, 'If I gain a little benefit, I add a burden; if I lose a little benefit, I lighten a burden. If I am alone, it won't work, so I must maintain an appropriate distance and persevere in practice for a long time.' The benefits of reliance: Fourth, the benefits of reliance are: approaching the state of Buddhahood, pleasing the Buddhas, not lacking spiritual friends, not falling into the lower realms, being difficult to be overcome by negative karma and afflictions, not contradicting the conduct of Bodhisattvas, and possessing mindfulness of it, the accumulation of qualities becomes higher and higher, and all temporary and ultimate goals are achieved. By serving and respecting the guru, one obtains virtuous intention and actions, thereby benefiting oneself and others, and perfecting the accumulations. As the 'Flower Adornment Sutra' says, 'Sons of good family, Bodhisattvas who are completely embraced by spiritual friends will not fall into the lower realms. Bodhisattvas who are mindful of spiritual friends will not violate the precepts of Bodhisattvas. Bodhisattvas who are protected by spiritual friends'
ུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་མངོན་པར་འཕགས་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མི་བརྗེད་པར་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་བྱང་ 13-2-34a ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐུབ་པར་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ལ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཐུགས་མཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་ཚིག་དང་མི་འགལ་བར་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉེ་བར་འགྱུར་རོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་ཚིག་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ལ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་རྣམས་ཉེ་བར་འགྱུར་རོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མ་བྲལ་བ་ལ་དོན་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པ་དང་། གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལས་ཀྱང་། རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་དག་གིས་ཤིན་ཏུ་གུས་པས་བླ་མ་ལ་བརྟེན་པ་དང་བསྙེན་པ་དང་བསྙེན་བཀུར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་དགེ་བའི་ཆོས་ཐོས་པས་བསམ་པ་དགེ་བ་དང་དེ་ལས་སྦྱོར་བ་དགེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་དགེ་བའི་ལས་བྱེད་ཅིང་དགེ་བར་འགྲོ་བས་དགེ་བའི་གྲོགས་མགུ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལས་སྡིག་པའི་ལས་མི་བྱེད་ཅིང་དགེ་བ་བྱེད་པས་བདག་དང་གཞན་ལ་གདུང་བར་མི་བྱེད་དོ། །བདག་དང་གཞན་རྗེས་སུ་བསྲུང་བས་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་རྫོགས་པར་བྱེད་པས་ལམ་ངན་པར་ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་སོ། །དེ་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བླ་མ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ 13-2-34b ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་གཤེས་གཉེན་བསྙེན་བཀུར་བས་ནི། ངན་འགྲོ་མྱོང་བའི་ལས་རྣམས་ཚེ་འདི་ལ་ལུས་སེམས་ལ་གནོད་པ་ཕྲ་མོ་ཙམ་མམ་རྨི་ལམ་དུ་མྱོང་བས་ཀྱང་ལས་དེ་འདྲོངས་ནས་ཟད་པར་འགྱུར་བ་དང་། སངས་རྒྱས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་ཡོན་ཕུལ་བ་སོགས་ཀྱི་དགེ་རྩ་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་སོགས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྟེ། སའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས། དེས་ཟིན་པ་ནི་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པར་ངན་འགྲོར་འཁྱམ་པར་འགྱུར་བའི་ལས་རྣམས་ཚེ་འདིར་རིམས་ལ་སོགས་པའམ་མུ་གེ་ལ་སོགས་པ་ལུས་དང་སེམས་ལ་གནོད་པ་བྱུང་བས་བྱང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཐ་ན་བརྒྱད་བཀག་གམ་རྨི་ལམ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་བྱང་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྐྱེད་པ་སྦྱིན་པའམ་མཆོད་པའམ་བསླབ་པ་བཟུང་བ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་སྔ་དྲོ་གཅིག་གིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ནོ། །བླ་མ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་པ་ནི་ཡོན་ཏན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་ལྡན་པའོ། །ཞེས་དང་། སངས་རྒྱ
【現代漢語翻譯】 菩薩們超越世間。親近善知識的菩薩們，在一切行為中都不會忘記。被善知識攝受的菩薩們，難以被業和煩惱所勝伏。如是說。種姓之子，進入善知識引導的菩薩，諸佛世尊會感到歡喜。安住于不違背善知識教言的菩薩，會接近一切智智。對善知識的教言沒有懷疑，會接近善知識。不離對善知識的憶念，一切意義都會顯現。如是說。在《秘密不可思議經》中也說：種姓之子或種姓之女，應以極大的恭敬依賴、親近和承侍上師。這樣，聽聞善法，思維會變得善良，由此行為也會變得善良。他行持善業，走向善良，從而使善友歡喜。由此不造惡業，行持善業，從而不傷害自己和他人。守護自己和他人，從而圓滿無上菩提道，從而能夠利益墮入惡道的眾生。因此，菩薩應依賴上師，圓滿一切功德之聚。如是說。此外，承侍善知識，能使感受惡趣之苦的業，在此生中以身心受到輕微損害或在夢中感受的方式得以清凈，從而使業力耗盡。供養無量諸佛等善根，具有極大的利益，能夠勝伏一切。如《地藏經》中說：被其所縛者，于無量百千劫中流轉惡趣之業，於此生中以瘟疫等或饑荒等身心之損害而得清凈，乃至八無暇或僅于夢中亦得清凈。其于無量百千佛所生善根，佈施或供養或受持學處所生之善，一朝能勝伏之。承侍上師，具足不可思議之功德。如是說。 Bodhisattvas are superior to the world. Bodhisattvas who attend to virtuous friends do not forget any of their activities. Bodhisattvas who are completely held by virtuous friends are difficult to be overcome by actions and afflictions. It is said. Sons of good family, the Buddhas, the Bhagavat, will be pleased with the Bodhisattvas who have entered the guidance of virtuous friends. Sarvajna will be close to the Bodhisattvas who abide without contradicting the words of virtuous friends. Virtuous friends will be close to those who have no doubts about the words of virtuous friends. All meanings will be manifested to those who are inseparable from the mindfulness of virtuous friends. It is said. Also, from the Inconceivable Secret: 'Sons or daughters of good family should rely on, attend to, and revere the lama with great respect. In this way, hearing the Dharma will make the mind virtuous, and from this, actions will become virtuous. By doing virtuous deeds and going to virtue, one makes virtuous friends happy. By not doing evil deeds and doing good deeds, one does not harm oneself and others. By protecting oneself and others, one perfects the unsurpassed path to enlightenment, and is able to benefit sentient beings who have entered the wrong path. Therefore, Bodhisattvas should rely on the lama and perfect all collections of qualities.' It is said. Furthermore, by attending to spiritual friends, the actions of experiencing bad migrations can be purified in this life by experiencing slight harm to body and mind or in dreams, and thus the karma will be exhausted. Offering to immeasurable Buddhas and other roots of virtue has great benefits, such as overcoming everything. As it says in the Essence of Earth Sutra: 'Those who are bound by it will be purified in this life by epidemics and other physical and mental harms, or by famines and other physical and mental harms, even in the eight unfree states or even in dreams, the karma of wandering in bad migrations for immeasurable hundreds of thousands of kalpas will be purified. One morning, he will conquer the virtues generated by giving, offering, or holding vows, which are generated from the roots of virtue in immeasurable hundreds of thousands of Buddhas. Serving the guru is endowed with inconceivable qualities.' It is said.
【English Translation】 Bodhisattvas are superior to the world. Bodhisattvas who attend to virtuous friends do not forget any of their activities. Bodhisattvas who are completely held by virtuous friends are difficult to be overcome by actions and afflictions. It is said. Sons of good family, the Buddhas, the Bhagavat, will be pleased with the Bodhisattvas who have entered the guidance of virtuous friends. Sarvajna will be close to the Bodhisattvas who abide without contradicting the words of virtuous friends. Virtuous friends will be close to those who have no doubts about the words of virtuous friends. All meanings will be manifested to those who are inseparable from the mindfulness of virtuous friends. It is said. Also, from the Inconceivable Secret: 'Sons or daughters of good family should rely on, attend to, and revere the lama with great respect. In this way, hearing the Dharma will make the mind virtuous, and from this, actions will become virtuous. By doing virtuous deeds and going to virtue, one makes virtuous friends happy. By not doing evil deeds and doing good deeds, one does not harm oneself and others. By protecting oneself and others, one perfects the unsurpassed path to enlightenment, and is able to benefit sentient beings who have entered the wrong path. Therefore, Bodhisattvas should rely on the lama and perfect all collections of qualities.' It is said. Furthermore, by attending to spiritual friends, the actions of experiencing bad migrations can be purified in this life by experiencing slight harm to body and mind or in dreams, and thus the karma will be exhausted. Offering to immeasurable Buddhas and other roots of virtue has great benefits, such as overcoming everything. As it says in the Essence of Earth Sutra: 'Those who are bound by it will be purified in this life by epidemics and other physical and mental harms, or by famines and other physical and mental harms, even in the eight unfree states or even in dreams, the karma of wandering in bad migrations for immeasurable hundreds of thousands of kalpas will be purified. One morning, he will conquer the virtues generated by giving, offering, or holding vows, which are generated from the roots of virtue in immeasurable hundreds of thousands of Buddhas. Serving the guru is endowed with inconceivable qualities.' It is said.
ས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྣམ་པར་འཕྲུལ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདི་ལས་འབྱུང་བར་བལྟའོ། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་ལ་བྱ་བ་ལྟར་བླ་མ་བསྟེན་པ་དང་བསྙེན་པ་དང་བསྙེན་བཀུར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་རབས་ལས་ཀྱང་། དམ་པ་རྣམས་ནི་སུས་ཀྱང་མི་བསྲིང་སྟེ། །དུལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དགེ་བ་བསྟེན་པར་བྱ། །དེ་དང་ཉེ་ན་དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་རྡུལ། །ཆེད་དུ་མ་བསྒོས་པར་ཡང་གོས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ 13-2-35a སོ། །པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། འོ་སྐོལ་ཕལ་དུ་སློག་ཧྲུལ་དུ་འགྲོ་ཉེན་ཆེ་སྟེ། སློག་ཧྲུལ་དྲུད་པས་སྦུར་མ་འབྱར་འོང་གསེར་སྦྲམ་མི་འབྱར་བ་བཞིན་དུ་དགེ་བཤེས་དེའི་ཡོན་ཏན་མི་འགོ་བར་སྐྱོན་བག་རེ་ཙམ་ཡོད་པ་འགོས་ནས་འོང་བས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡུད་ཡུད་བྱས་པས་མི་འོང་གསུང་ངོ་། ། ༈ མ་བསྟེན་པའི་ཉེས་དམིགས། ལྔ་པ་མ་བསྟེན་པའི་ཉེས་དམིགས་ནི། བཤེས་གཉེན་དུ་བྱས་ནས་བསྟེན་ཚུལ་ལོག་ན་ཚེ་འདིར་ནད་དང་གདོན་དུ་མས་གཙེ་བ་དང་ཕྱི་མར་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དུས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བའི་རྒྱུད་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས། གང་དག་སློབ་དཔོན་ལ་བརྙས་པར་བགྱིད་པ་དེ་དག་གི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ། ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་སྐྲག་པར་འགྱུར་གྱིས་དེ་སྐད་མ་སྨྲ་ཞིག ། གསང་བའི་བདག་པོ། འོན་ཀྱང་ཅུང་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱ་ཡི། དཔའ་བོ་བསྒྲིམས་ཏེ་དེ་ཉོན་ཅིག ། མཚམས་མེད་ལ་སོགས་མི་བཟད་པ། །དམྱལ་བ་གང་དག་ངས་བཤད་པ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་ནི་གནས་སུ་བརྗོད། །དེར་ནི་བསྐལ་པ་མཐའ་ཡས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྣམ་ཀུན་ཏུ། །དེ་ལ་ནམ་ཡང་བརྙས་མི་བྱ། །ཞེས་དང་། ལྔ་བཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་སྨོད་པ་དེ། །ཡམས་དང་མཛེ་དང་ནད་རྣམས་དང་། །གདོན་དང་རིམས་དང་དུག་རྣམས་ཀྱིས། །རྨོངས་ཆེན་དེ་ནི་འཆི་བར་འགྱུར། །རྒྱལ་པོ་མེ་དང་སྦྲུལ་གདུག་དང་། །ཆུ་དང་མཁའ་འགྲོ་རྐུན་པོ་དང་། ། 13-2-35b གདོན་དང་ལོག་འདྲེན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། །བསད་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་འགྲོ། །ནམ་ཡང་སློབ་དཔོན་དག་གི་ནི། །ཀུན་ཏུ་སེམས་དཀྲུག་མི་བྱ་སྟེ། །གལ་ཏེ་རྨོངས་པས་བྱས་གྱུར་ན། །དམྱལ་བར་ངེས་པར་འཚེད་པར་འགྱུར། །མནར་མེད་ལ་སོགས་འཇིགས་རུང་བའི། །དམྱལ་བ་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ། །སློབ་དཔོན་ལ་ནི་སྨོད་པ་རྣམས། །དེར་ནི་གནས་པར་ཡང་དག་བཤད། །ཅེས་དང་། མཁས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཤཱནྟི་པས་མཛད་པའི་དགྲ་ནག་གི་དཀའ་འགྲེལ་དུ་དྲངས་པ་ལས་ཀྱང་། ཚིགས་བཅད་གཅིག་ཙམ་མཉན་པ་ལ། །གང་གིས་བླ་མར་མི་འཛིན་པ། །ཁྱི་ཡི་སྐྱེ་གནས་བརྒྱར་སྐྱེས་ནས། །སྨེ་ཤ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་ཡོན་ཏན་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་
【現代漢語翻譯】 所有地界功德的種種變化都由此產生。因此，應當像對待佛陀一樣，承侍、親近和尊敬上師。正如經文所說。在《本生經》中也說：'智者不以強迫手段，以調伏之行，應依止善知識。靠近彼者，彼之功德塵，縱不特意求，亦將沾染身。' 博朵瓦尊者說：'我們很容易變得粗俗和墮落。就像拖著破爛會沾上污垢，卻不會沾上金粉一樣，不會沾染善知識的功德，反而會沾染上一些過失。所以，總是猶豫不決是不行的。' 不依止的過患： 第五，不依止的過患是：如果把上師當作上師后，依止的方式錯誤，今生會受到疾病和邪魔的困擾，來世會遭受無量惡趣的痛苦，時間長到無法估量。正如《金剛手灌頂續》中所說：'世尊，那些輕蔑上師的人，他們的果報是什麼樣的？'世尊回答說：'金剛手，讓諸天和世間都感到恐懼，不要那樣說。秘密的主人，稍微說一點吧。勇士，仔細聽著。無間地獄等無法忍受的，我所說的那些地獄，就是他們的住所。在那裡要經歷無量劫。因此，在任何情況下，都不要輕蔑他。'《五十頌》中也說：'如果有人辱罵上師，就會因瘟疫、麻風、疾病、邪魔、瘟疫和毒藥而死於極度的愚癡。國王、火、毒蛇、水、空行母、盜賊、邪魔和邪惡的引導者也會殺死他，然後把他送到地獄。任何時候都不要擾亂上師的心。如果因愚癡而做了，一定會下地獄。凡是所說的恐怖地獄，如無間地獄等，辱罵上師的人，確實會住在那裡。' 大成就者寂天菩薩所著的《黑敵論釋》中也引用說：'僅僅聽聞一句偈頌，卻不視上師為師者，將轉生為狗百次，並轉生為麻風病人。'此外，未生起的功德不會...
【English Translation】 All the immeasurable transformations of the qualities of the earth arise from this. Therefore, one should serve, attend, and revere the lama as one would the Buddha. As it is said in the scriptures. Also, in the Jataka tales, it is said: 'The wise do not use forceful means, but with disciplined conduct, one should rely on a virtuous friend. Near him, the dust of his qualities, even without intentionally seeking, will be沾染身.' Potowa said: 'We are very likely to become vulgar and degenerate. Just as dragging rags will attract dirt but not gold dust, one will not catch the qualities of the virtuous teacher, but will catch some faults. Therefore, being hesitant all the time is not acceptable.' The Faults of Not Relying: Fifth, the faults of not relying are: If one takes a guru as a guru and the way of relying is wrong, in this life one will be tormented by diseases and demons, and in the next life one will experience immeasurable suffering in the lower realms for an immeasurable time. As it is said in the Vajrapani Empowerment Tantra: 'Bhagavan, what is the maturation of those who despise the teacher?' The Bhagavan replied: 'Vajrapani, the gods and the world will be frightened, do not say that. Lord of Secrets, let me say a little. Hero, listen carefully. The unbearable hells such as Avici, whatever hells I have spoken of, are their dwelling places. There they will remain for countless kalpas. Therefore, in all ways, never despise him.' Also, in the Fiftieth Chapter it says: 'He who reviles the teacher will die of great delusion from plagues, leprosy, diseases, demons, epidemics, and poisons. Kings, fire, venomous snakes, water, dakinis, thieves, demons, and evil guides will also kill him and send him to hell. Never disturb the minds of the teachers. If one does so out of ignorance, one will surely be cooked in hell. Whatever terrifying hells are taught, such as Avici, those who revile the teacher will truly dwell there.' It is also quoted in the commentary on the Black Enemy by the great scholar Shantipa: 'He who does not regard the lama as a teacher, even after hearing a single verse, will be born as a dog a hundred times and will be born as a leper.' Furthermore, qualities that have not arisen will not...
སྐྱེ་ཞིང་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཉམས་ནས་འགྲོ་སྟེ། ད་ལྟར་གྱི་སངས་རྒྱས་མངོན་སུམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས། གལ་ཏེ་དེས་དེ་ལ་མནར་སེམས་སམ་ཐ་བའམ་སྡང་བའི་སེམས་ཀྱིས་གནས་ན་ཡོན་ཏན་འཐོབ་པ་ནི་གནས་མེད་དོ། །སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་མི་བསྐྱེད་ནའང་དེ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཐེག་པ་གསུམ་པའི་གང་ཟག་དང་ཆོས་སྟོན་པའི་དགེ་སློང་ལ་གུས་པ་དང་བླ་མའམ་སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་མི་བསྐྱེད་ན་དེ་དག་མ་ཐོབ་པའི་ཆོས་འཐོབ་པའམ་ཐོབ་པ་ཆུད་མི་ཟ་བ་ནི་གནས་མེད་དེ་མ་གུས་པས་ནི་ཆོས་ནུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །མི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་སྡིག་གྲོགས་ཀྱང་བསྟེན་ན་ཡོན་ཏན་རྣམས་ 13-2-36a ཁད་ཀྱིས་འགྲིབ་ཅིང་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འཕེལ་ནས་མི་འདོད་པ་མཐའ་དག་བསྐྱེད་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ལས། འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པ་ནི་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་སྟེ་དེ་ནི་དུག་གི་སྡོང་པོ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལས་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་གྲོགས་ངན་པ་ལ་འཇིགས་པ་ལྟར་གླང་པོ་ཆེ་མྱོས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདིས་ནི་ལུས་ཙམ་འཇིགས་པར་བྱེད་ཀྱི་སྔ་མས་ནི་དགེ་བ་དང་སེམས་རྣམ་པར་དག་པ་གཉིས་ཀ་འཇིག་པར་བྱེད་དོ། །ཡང་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཤའི་ལུས་ཙམ་དང་ཆོས་ཀྱི་ལུས་འཇིག་པ་དང་། ངན་སོང་དུ་བསྐྱུར་བར་མི་ནུས་པ་དང་། ངེས་པར་བསྐྱུར་ནུས་པར་ཡང་གསུངས་པ་དང་། བདེན་པ་པོའི་ལེའུ་ལས་ཀྱང་། གང་དག་སྡིག་གྲོགས་སྦྲུལ་གྱིས་སེམས་ཟིན་ཅིང་། །དགེ་བའི་བཤེས་ཀྱི་དུག་སྨན་རྣམ་སྤངས་པ། །དེ་དག་དམ་ཆོས་དཀོན་མཆོག་ཐོས་གྱུར་ན། །ཀྱེ་མ་བག་མེད་གཡང་ས་ཆེ་ལས་ལྟུང་། །ཞེས་པ་དང་། མཛའ་བཤེས་ཀྱི་ཚོམས་ལས་ཀྱང་། དད་པ་མེད་ཅིང་འཇུངས་པ་དང་། །བརྫུན་དུ་སྨྲ་དང་ཕྲ་མ་ཅན། །མཁས་པས་བཤེས་པར་མི་བྱ་ཞིང་། །སྡིག་ཅན་མི་དང་འགྲོགས་མི་བྱ། །གལ་ཏེ་སྡིག་པ་བྱེད་པ་དག ། སྡིག་མི་བྱེད་པས་བསྟེན་ན་ཡང་། །སྡིག་པ་བྱེད་པར་དོགས་སྐྱེ་ཞིང་། །མི་སྙན་པ་ཡང་འཕེལ་བར་འགྱུར། ། 13-2-36b བསྟེན་བྱ་མ་ཡིན་བསྟེན་པའི་མི། །དེ་ཡི་སྐྱོན་གྱིས་སྐྱོན་ཅན་འགྱུར། །དོང་པར་དུག་བསྐུས་མདའ་བཅུག་པས། །དུག་མ་བསྐུས་པའང་གོས་པ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། མི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི། གང་ལ་བརྟེན་ན་རང་བཞིན་དང་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་ཉེས་སྤྱོད་སྔར་ཡོད་པ་རྣམས་མི་འགྲིབ་ཅིང་སྔར་མེད་པ་རྣམས་གསར་དུ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་རྣམས་སོ། །དགེ་བཤེས་སྟོན་པའི་ཞལ་ནས། ཐ་མ་ཞིག་གྲོགས་བཟང་པོ་དང་འགྲོགས་ཀྱང་འབྲིང་ལས་མི་ཐེངས། རབ་ཅིག་ཐ་མ་དང་འགྲོགས་ན་ཐ་མར་འགྲོ་བ་ལ་ཚེགས་མེད་གསུང་ངོ་། ། ༈ དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ། དྲུག་པ་དེ་དག་གི་
【現代漢語翻譯】 即使是已經出生的人也會衰敗消失。在當下親見佛陀的等持（Samadhi）中，如果有人以惱怒、輕蔑或憎恨之心安住，那麼獲得功德是不可能的。即使不生起導師的念頭，也是如此。例如，對於三乘（Three Vehicles）的補特伽羅（Pudgala，人）和宣說佛法的比丘，如果不生起恭敬心和上師或導師的念頭，那麼他們未獲得的法不可能獲得，已獲得的法也不會不退失，因為不恭敬會導致佛法衰退。正如經中所說。如果依止不善知識和惡友，功德會逐漸減少，過失會全部增長，從而產生一切不悅意之事，因此應當從一切方面加以捨棄。《念住經》中說：『貪慾、嗔恨和愚癡一切的根源是惡友，它就像毒樹一樣。』《涅槃經》中也說：『菩薩對惡友的恐懼，更甚於醉象等，因為後者只會危害身體，而前者會摧毀善行和清凈心。』此外，經中還說，惡友會摧毀血肉之軀和法身，並且能將人拋入惡趣，而善友則不會。在《諦者品》中也說：『那些被惡友之蛇攫取心智，拋棄善知識之甘露妙藥的人，如果聽聞珍貴的正法，唉！他們會因放逸而墜入巨大的懸崖。』《親友集》中也說：『不具信心、吝嗇、說謊和搬弄是非的人，智者不應與之交往，也不應與惡人為伍。如果有人作惡，即使不作惡的人與之交往，也會被懷疑作惡，惡名也會增長。』 『不應親近之人，若親近則會被其過失所染。如同箭上涂毒，即使未涂毒的部分也會被感染。』正如經中所說，不善知識是指那些依止之後，與生俱來的罪惡行為不但不會減少，反而會新增的情況。善知識敦巴（Geshe Tonpa）說：『最下等的人如果與善友交往，也無法超越中等；而最上等的人如果與下等人交往，墮落到下等是毫不費力的。』 以上內容的總結： 第六，以上內容的總結。
【English Translation】 Even those who are born will decay and disappear. In the Samadhi of directly seeing the Buddha in the present, if one dwells with a mind of annoyance, contempt, or hatred towards it, then it is impossible to attain merit. It is the same even if one does not generate the thought of a teacher. For example, if one does not generate respect and the thought of a lama or teacher towards a person of the Three Vehicles and a Bhikshu who teaches the Dharma, then it is impossible for them to attain the Dharma they have not attained, or for the Dharma they have attained not to decline, because disrespect will cause the Dharma to decline. As it is said in the scriptures. If one relies on an unwholesome friend and a bad companion, merits will gradually decrease, and all faults will increase, thus generating all unpleasant things, therefore one should abandon them in every way. From the Mindfulness Sutra: 'The root of all attachment, hatred, and ignorance is a bad friend, who is like a poisonous tree.' And from the Nirvana Sutra: 'A Bodhisattva fears a bad friend more than a drunken elephant, because the latter only harms the body, while the former destroys both virtue and a pure mind.' Furthermore, it is said that the two destroy only the body of flesh and the body of Dharma, and that they cannot cast one into the lower realms, and that they can certainly cast one there. And in the chapter of the Truthful One: 'Those whose minds are seized by the serpent of bad friends, and who have abandoned the nectar medicine of a virtuous friend, if they hear the precious Dharma, alas! They will fall from a great cliff of carelessness.' And from the Collection of Friends: 'One who has no faith, is stingy, speaks falsely, and is a slanderer, the wise should not befriend, nor should one associate with a wicked person. If one does evil, even if one who does not do evil associates with them, there will be suspicion of doing evil, and unpleasantness will also increase.' 'A person who should not be relied upon, if relied upon, will become tainted by their faults. Just as an arrow smeared with poison, even the part not smeared with poison will be infected.' As it is said, an unwholesome friend is one upon whom reliance causes the faults of misconduct, both inherent and acquired, not to decrease, but rather to increase anew. Geshe Tonpa said: 'The lowest person, even if they associate with a good friend, cannot surpass the middle; while the highest person, if they associate with the lowest, it is effortless to fall to the lowest.' Summary of the above: Sixth, a summary of the above.
དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ན་བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་གདམས་པ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གོ་དགོས་ཀྱི། དམིགས་པ་ཐུན་རེ་ཙམ་ལ་སྦྱངས་པས་ནི་གར་ཡང་མི་ཕྱིན་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ཆོས་ཤིག་བྱེད་ན་ནི་མ་ནོར་བར་འཁྲིད་པའི་བཤེས་གཉེན་དམ་པ་ལ་རྒྱུན་རིང་དུ་བརྟེན་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་ཡང་མཆད་ཀ་བའི་ཞལ་ནས། བླ་མ་བསྟེན་བདོ་ཙ་ན་སྤངས་དོགས་ཡོད་གསུང་བ་ལྟར། བསྟེན་ཚུལ་མ་ཤེས་པར་བསྟེན་ན་ནི་ཁེ་མི་ཐོན་པར་གྱོང་འབྱུང་བས། བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པའི་ཆོས་སྐོར་འདི་རྣམས་ནི་གང་ལས་ཀྱང་གལ་ཆེ་བ་གཏན་གྱི་འདུན་མའི་རྩ་བར་སྣང་བས། རགས་རིམ་ཞིག་དྲི་མ་མེད་པའི་གསུང་རབ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ནས་དྲངས་ཏེ་གོ་སླ་ལ་ཡིད་འཁུལ་ཞིང་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ལ་གཞོལ་བའི་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་གསུང་སྒྲོས་ཀྱིས་བརྒྱན་ནས་བཀོད་དེ། 13-2-37a རྒྱས་པར་གཞན་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །འོ་སྐོལ་ཉོན་མོངས་ཤིན་ཏུ་རགས་ལ་བླ་མ་བསྟེན་ཚུལ་མི་ཤེས་ཤིང་ཤེས་ཀྱང་མི་བྱེད་པར་དུ་མ་ལ་ཆོས་ཉན་པ་རྣམས་ལ་བླ་མ་ལ་བརྟེན་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འབྱུང་ཞིང་། དེ་ལའང་འཆགས་པ་དང་སྡོམ་པ་སོགས་ཀྱི་བློ་འབྱུང་དཀའ་བས་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་རྣམས་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསམས་ལ། ཚེ་རབས་སྔ་མ་རྣམས་ནས་བསྟེན་ཚུལ་ཇི་བཞིན་དུ་མ་བྱུང་བ་རྣམས་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་བཤགས་ཤིང་སྡོམ་སེམས་མང་དུ་བྱ། སྣོད་རུང་གི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་རང་ལ་འབད་པས་བསྒྲུབ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡང་ཡང་བསམས་ལ། དེ་ལྟ་བུས་བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་རྒྱུར་ཚོགས་བསག་ཅིང་སྨོན་ལམ་མང་དུ་གདབ་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་སྙིང་སྟོབས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་རྒྱལ་སྲས་རྟག་ཏུ་ངུ་དང་བཤེས་གཉེན་འཚོལ་བས་ངོམས་མི་ཤེས་པའི་གཞོན་ནུ་ནོར་བཟང་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ། ། ༈ སྐྱོང་ཚུལ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ། སྐྱོང་ཚུལ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་ལ་གཉིས། སྐྱོང་ཚུལ་དངོས་དང་། དེ་ལ་ལོག་རྟོག་དགག་པའོ། ། ༈ སྐྱོང་ཚུལ་དངོས། དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། ༈ ཐུན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། ཐུན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ལ། ༈ སྦྱོར་བའི་ཆོས། དང་པོ་སྦྱོར་བའི་ཆོས་ནི་དྲུག་སྟེ། གསེར་གླིང་པའི་རྣམ་ཐར་ཡིན་པས། གནས་ཁང་ལེགས་པར་བྱི་དོར་བྱས་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྟེན་ལེགས་པར་དགྲམ། མཆོད་པ་གཡོ་མེད་པར་བཙལ་ལ་ 13-2-37b བཀོད་པ་མཛེས་པར་བཤམ། དེ་ནས་ཉན་ས་ལས་གཉིད་རྨུགས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ལས་སེམས་སྦྱོང་བའི་སྐབས་སུ་ཕན་ཚུན་འཆག་དགོས་ལ་དེ་ལས་གཞན་པའི་འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་ལས་སེམས་སྦྱོང་བའི་ཚེ་ཁྲིའམ་ཁྲིའུ་ལ་སོགས་པའི་སྟེང་དུ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང
【現代漢語翻譯】 總而言之，所謂『上師瑜伽』的教言，也應如前所述理解。如果只在每次修法時稍微練習一下觀想，是不會有任何進展的。如果真心想修持佛法，就必須長久依止一位毫無謬誤的具德上師。正如恰喀瓦（藏文：མཆད་ཀ་བ་）所說：『依止上師稍有不慎，便有捨棄之虞。』如果不懂得依止的方法，依止上師不但沒有利益，反而會有損害。因此，依止善知識的這些法門，比任何事情都重要，是究竟心願的根本。我從清凈的經論和註釋中提取了一些粗略的內容，用通俗易懂、令人信服的語言，並以符合經論意義的聖者言論加以修飾。 更詳細的內容可以從其他地方瞭解。我們這些煩惱粗重、不懂得如何依止上師，即使懂了也不去做的人，會因為依止上師而產生無數的過失。而且，對於這些人來說，生起懺悔心和防護心等也很困難。因此，要像前面所說的那樣，瞭解依止上師的利益和過患，反覆思維。對於過去世沒有如法依止上師的行為，要從內心深處懺悔，並多發誓愿。也要努力修持能成為法器之人的法門。還要反覆思維具足一切功德的善知識。這樣，爲了在未證得菩提之前都能得到上師的攝受，要積聚資糧，多發願。如果這樣做，不久之後，就能像具有非凡勇氣的常啼菩薩（Sadāprarudita，梵文：सदाप्ररुदित）和求法不知厭足的善財童子（Sudhana，梵文：सुधन）一樣。 簡略地展示修持的方法： 簡略地展示修持的方法分為兩部分：真實的修持方法，以及對錯誤觀念的駁斥。 真實的修持方法： 第一部分分為兩個方面： 如何進行一座的修持： 如何進行一座的修持： 預備之法： 首先，預備之法有六個方面，出自金洲大師（Serlingpa）的傳記：將住所打掃乾淨，陳設好身語意的所依（佛像、佛經、佛塔）。準備好沒有偷盜的供品，並精美地陳設。然後，在聽法時，爲了對治昏沉睡眠的障礙，需要來回走動；除此之外，爲了對治貪慾等障礙，要坐在高低適中的座位上，結跏趺坐。
【English Translation】 In summary, the instructions on what is commonly known as 'Guru Yoga' should be understood as explained earlier. Merely practicing the visualization for a single session will not lead to any progress. If one sincerely wishes to practice the Dharma, one must rely on a faultless and virtuous guru for a long time. As Chyakawa (Tibetan: མཆད་ཀ་བ་) said, 'Relying on a guru carelessly can lead to the risk of abandoning him.' If one does not know how to rely on a guru, it will not bring benefits but rather harm. Therefore, these teachings on relying on a spiritual friend are more important than anything else and are the root of ultimate aspirations. I have extracted some rough content from pure scriptures and commentaries, using easy-to-understand and convincing language, and adorned it with the words of holy beings who are devoted to the meaning of the scriptures. More detailed information can be found elsewhere. We, who have coarse afflictions and do not know how to rely on a guru, or even if we know, do not do it, will generate countless faults by relying on a guru. Moreover, it is difficult for such people to generate remorse and vows. Therefore, as mentioned earlier, one should understand the benefits and drawbacks of relying on a guru and contemplate them repeatedly. For the actions of not relying on a guru properly in past lives, one should repent from the depths of one's heart and make many vows. One should also strive to practice the Dharma that makes one a suitable vessel. One should also repeatedly contemplate the spiritual friend who possesses all the qualities. In this way, to ensure that one is always cared for by the guru until one attains enlightenment, one should accumulate merit and make many prayers. If one does this, before long, one will become like the bodhisattva Sadāprarudita (Sanskrit: सदाप्ररुदित), who had extraordinary courage, and the youth Sudhana (Sanskrit: सुधन), who never tired of seeking the Dharma. Briefly showing the method of cultivation: Briefly showing the method of cultivation is divided into two parts: the actual method of cultivation, and the refutation of wrong views. The actual method of cultivation: The first part is divided into two aspects: How to conduct a session: How to conduct a session: Preliminary practices: First, there are six aspects of the preliminary practices, which come from the biography of Serlingpa: Clean the dwelling well and arrange the supports of body, speech, and mind (Buddha images, scriptures, stupas) properly. Prepare offerings that have not been stolen and arrange them beautifully. Then, when listening to the Dharma, one needs to walk back and forth to counteract the obscuration of drowsiness and sleep; apart from that, to counteract the obscurations of desire, etc., one should sit on a seat of moderate height and sit in the lotus position.
་དུ་འཁོད་ནས་བྱ་བར་གསུངས་པས། གནས་མལ་བདེ་བ་ལ་ལུས་དྲང་པོར་བསྲང་སྟེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ངམ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ཕྱེད་དུའང་རུང་བའི་སྤྱོད་ལམ་གྱིས་འཁོད་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་སེམས་བསྐྱེད་པ་རྒྱུད་དང་འདྲེས་ངེས་པ་ཞིག་བྱ། མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་པ་དང་ཟབ་མོ་ལྟ་བའི་བརྒྱུད་པའི་བླ་མ་རྣམས་དང་གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་བཀའ་སྡོད་དང་བཅས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བཞུགས་པར་བསམས་ཏེ་ཚོགས་གསོག་པའི་ཞིང་གསལ་གདབ། དེ་ནས་ལམ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའི་མཐུན་རྐྱེན་ཚོགས་བསག་པ་དང་འགལ་རྐྱེན་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་མེད་ན་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་དམིགས་རྣམ་སྐྱོང་བ་ཙམ་ལ་འབད་ཀྱང་ལམ་ཤིན་ཏུ་སྐྱེ་དཀའ་བས་བསག་སྦྱང་གི་གནད་རྣམས་བསྡུས་པའི་ཡན་ལག་བདུན་པས་རྒྱུད་སྦྱང་དགོས་སོ། །དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཡན་ལག་ལ་སྒོ་གསུམ་བསྡོམས་པའི་ཕྱག་ནི། ཇི་སྙེད་སུ་དག་ཅེས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཕྱོགས་རེ་བ་དང་དུས་རེ་རེའི་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་གྱི། ཕྱོགས་བཅུ་ག་ན་བཞུགས་པ་དང་སྔར་བྱོན་ཟིན་པ་དང་མ་ 13-2-38a འོངས་པ་ན་འབྱོན་པར་འགྱུར་བ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་ནས་གཞན་གྱི་གཡམ་ལ་རྒྱུག་ལྟ་བུ་མིན་པར་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་སྒོ་གསུམ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་བའོ། །དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་གཅིག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནའང་བསོད་ནམས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་སངས་རྒྱས་དེ་ཙམ་ལ་དམིགས་ནས་ཕྱག་འཚལ་ན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་སྡེས་འགྲེལ་པར་བཤད་དོ། །སྒོ་གསུམ་སོ་སོ་བའི་ཕྱག་ལ་ལུས་ཀྱི་ཕྱག་ནི། བཟང་པོ་སྤྱོད་པ་ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། རྒྱལ་བ་ཕྱོགས་དང་དུས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་མངོན་སུམ་པ་ལྟར་དམིགས་ལ་རང་གི་ལུས་ཞིང་རྣམས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་གྲངས་མཉམ་པར་སྤྲུལ་ལ་ཕྱག་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་རྣམས་ཀྱི་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པ་ལ་རབ་ཏུ་དད་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་དེ་དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེའོ། །ལུས་གཅིག་གིས་ཕྱག་བྱས་པ་ཡང་བསོད་ནམས་ཆེ་ན་ལུས་དེ་ཙམ་གྱིས་ཕྱག་བྱས་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཤིན་ཏུ་ཆེའོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་སྡེ་གསུང་ངོ་། །ཡིད་ཀྱི་ཕྱག་ནི། རྡུལ་གཅིག་སྟེང་ན་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་རེ་རེའི་སྟེང་ནའང་རྡུལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་སངས་རྒྱས་འཁོར་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བསྐོར་བའི་དབུས་ན་བཞུགས་པ་ལ་དེ་དག་གི་ཡོན་ཏན་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་མོས་པ་བསྐྱེད་པའོ། །ངག་གི་ཕྱག་ནི། དེ་དག་བསྔགས་པ་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཡུལ་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་བསྔགས་པ་ཟད་མི་ཤེས་པ་རྣམས་ལུས་ 13-2-38b རེ་རེ་ལ་མགོ་བོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་མགོ་རེ་རེ་ལ་ལྕེ་དཔག་
【現代漢語翻譯】 如經文所說，爲了安穩地安住，應端正身體，以跏趺坐或半跏趺坐的姿勢坐好，並使皈依和發心與自相續相融合。觀想前方虛空中，廣行派和深觀派的歷代上師，以及諸佛、菩薩、聖聲聞、緣覺等無量聖眾安住於此，從而清晰地建立起積資的福田。然後，如果缺少能使道在自相續中生起的順緣——積資，以及遣除違緣——凈障的共同助緣，僅僅致力於專注所緣境，道將極難生起。因此，必須以彙集了積資凈障要點的七支供來清凈自相續。其中，頂禮支包括總攝身語意的頂禮，即頌詞『ཇི་སྙེད་སུ་དག་』（jisnyed su dag）。這不是針對某個世界的某個方向或某個時代的佛陀，而是針對十方安住、過去已來、未來將至以及現在顯現的一切諸佛，從內心深處以身語意恭敬頂禮，而不是隨波逐流。即使僅僅向一尊佛頂禮，也能獲得無量功德，更何況是向如此眾多的佛頂禮呢？大學者耶喜德在註釋中如此說道。 分別的身語意之頂禮中，身體的頂禮是頌詞『བཟང་པོ་སྤྱོད་པ་』（bzang po spyod pa）等一句。觀想諸佛總攝於十方三世，如現量般顯現在意前，並將自身化現為與所有剎土的微塵數量相等，頂禮諸佛。並且，對諸佛的善妙行持生起極大的信心，並由此策發。僅僅以一個身體頂禮，功德也很大，更何況是以如此眾多的身體頂禮呢？大學者耶喜德如是說。 意的頂禮是頌詞『རྡུལ་གཅིག་སྟེང་ན་』（rdul gcig steng na）一句。觀想在每一粒微塵之上，都有與所有微塵數量相等的佛陀，被菩薩眷屬圍繞，憶念他們的功德，生起敬信心。 語的頂禮是頌詞『དེ་དག་བསྔགས་པ་』（de dag bsngags pa）一句。以每一個身體都有無量頭顱，每個頭顱都有無量舌頭，來歌頌聖眾無盡的功德。
【English Translation】 As stated in the scriptures, to abide comfortably, one should straighten the body and sit in either the full or half lotus posture, ensuring that refuge and bodhicitta are integrated with one's mindstream. Visualize in the space before you the lineage lamas of the vast conduct and profound view, as well as all the Buddhas, Bodhisattvas, noble Shravakas, Pratyekabuddhas, and other countless holy beings, thus clearly establishing the field for accumulating merit. Then, if the conducive conditions for the path to arise in one's mindstream—accumulation of merit—and the co-operative conditions for removing obstacles—purification of obscurations—are lacking, merely striving to focus on the object of focus will make it extremely difficult for the path to arise. Therefore, one must purify one's mindstream with the seven-branch offering, which gathers the essential points of accumulation and purification. Among these, the branch of prostration includes the prostration that encompasses body, speech, and mind, which is the verse 'ཇི་སྙེད་སུ་དག་' (jisnyed su dag). This is not directed towards the Buddhas of a particular world, direction, or time, but towards all the Buddhas who abide in the ten directions, who have come in the past, who will come in the future, and who manifest in the present. Prostrate with reverence from the depths of your heart with body, speech, and mind, rather than following others blindly. Even prostrating to a single Buddha brings immeasurable merit, what need is there to mention prostrating to so many Buddhas? The great scholar Yeshe De said so in his commentary. Among the separate prostrations of body, speech, and mind, the prostration of the body is the verse 'བཟང་པོ་སྤྱོད་པ་' (bzang po spyod pa) and so forth. Visualize all the Buddhas, gathered from the ten directions and three times, as if manifestly present before your mind, and emanate your own body into a number equal to the fine dust particles of all realms, and prostrate to all the Buddhas. Furthermore, generate great faith in the excellent conduct of the Buddhas, and be motivated by it. Even prostrating with one body brings great merit, how much greater is the merit of prostrating with so many bodies? The great scholar Yeshe De said so. The prostration of the mind is the verse 'རྡུལ་གཅིག་སྟེང་ན་' (rdul gcig steng na). Visualize that upon each fine dust particle, there are Buddhas equal in number to all the dust particles, surrounded by Bodhisattvas, and generate admiration by recollecting their qualities. The prostration of speech is the verse 'དེ་དག་བསྔགས་པ་' (de dag bsngags pa). With each body having countless heads, and each head having countless tongues, praise the inexhaustible qualities of the holy beings.
ཏུ་མེད་པར་སྤྲུལ་བར་གསུངས་པ་ལྟར་བྱས་ནས་སྙན་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་བརྗོད་པའོ། །འདིར་དབྱངས་ནི་བསྟོད་པ་ཡིན་ལ་དེའི་ཡན་ལག་ནི་རྒྱུ་སྟེ་ལྕེའོ། །རྒྱ་མཚོ་ནི་མང་པོའི་ཚིག་གོ། མཆོད་པའི་ཡན་ལག་ལ་བླ་ན་ཡོད་པའི་མཆོད་པ་ནི། མེ་ཏོག་དམ་པ་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཏེ། མེ་ཏོག་དམ་པ་ནི་ལྷ་དང་མིའི་ཡུལ་ལ་སོགས་པའི་མེ་ཏོག་རྨད་དུ་བྱུང་བ་སིལ་མ་རྣམས་སོ། །ཕྲེང་བ་ནི་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་སྤེལ་ཏེ་བརྒྱུས་པ་སྟེ་དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་དངོས་དང་བཅོས་མ་ཐམས་ཅད་དོ། །སིལ་སྙན་ནི་རོལ་མོ་རྒྱུད་ཅན་དང་འབུད་པ་དང་བརྡུང་བ་དང་དཀྲོལ་བ་རྣམས་སོ། །བྱུག་པ་ནི་སྤོས་ཞིམ་པོའི་ལྡེ་གུའོ། །གདུགས་མཆོག་ནི་གདུགས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་གོ ། མར་མེ་ནི་སྤོས་མར་ལ་སོགས་པ་དྲི་ཞིམ་ཞིང་འོད་གསལ་བ་དང་རིན་ཆེ་བའི་ནོར་བུ་འོད་གསལ་བའོ། །བདུག་པ་ནི་བདུག་སྤོས་སྦྱར་བ་དང་སྣ་གཅིག་པའོ། །ན་བཟའ་དམ་པ་ནི་གོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་གོ ། དྲི་མཆོག་ནི་སྤོས་ཆུ་ཡོན་ཆབ་ཏུ་གསོལ་བ་ཟེར་ཏེ་སྟོང་གསུམ་དུ་དྲི་ངད་ལྡང་བའི་དྲིས་བསྒོས་པའི་ཆུ་ལ་སོགས་པའོ། །ཕྱེ་མ་ཕུར་མ་ནི་སྤོས་ཞིམ་པོའི་ཕྱེ་མ་གཏོར་ཞིང་བདུག་ཏུ་རུང་བ་ཐུམ་པོར་བྱས་པའམ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་པའི་ཚོན་ཕྱེ་སྤེལ་བའི་རིམ་པ་རྒྱ་དང་རྔམས་རི་རབ་དང་མཉམ་པའོ། །བཀོད་པ་ནི་གོང་མ་ཀུན་གྱི་མཐར་སྦྱོར་བ་སྟེ་ཕལ་ཆེ་བ་དང་སྤྲས་པ་དང་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་བྱའོ། །མཆོད་པ་བླ་ན་མེད་པ་ནི། མཆོད་པ་གང་རྣམས་ 13-2-39a ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། བླ་ན་ཡོད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་མཆོད་པ་ཡིན་པས། འདིར་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་མཐུ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བཟང་དགུ་སྤྲུལ་པའོ། །ཚིག་རྐང་པ་ཐ་མ་གཉིས་ནི་གོང་མ་དེ་གཉིས་མ་ཚང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་ཏེ་ཕྱག་དང་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་སློང་དང་ཡུལ་སྟོན་པའོ། །སྡིག་པ་བཤགས་པའི་ཡན་ལག་ནི། འདོད་ཆགས་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། རྒྱུ་དུག་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་གཞི་ལུས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱིས་རང་བཞིན་ནི་བདག་གིས་བགྱིས་པ་སྟེ་དེ་ཡང་དངོས་སུ་རང་གིས་བྱ་བ་དེ་ལ་ཞུགས་པ་དང་གཞན་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་དང་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ལ་ཡི་རང་བའོ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྤྱིར་བསྡུས་པ་ནི། ཅི་མཆིས་པ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་ཉེས་དམིགས་དྲན་ནས་སྔ་མ་ལ་འགྱོད་ཅིང་ཕྱི་མ་ལ་བསྡམ་པའི་སེམས་ཀྱིས་སྙིང་ཐག་པ་ནས་བཤགས་ན་སྔར་བྱས་འཕེལ་བ་འཆད་ཅིང་ཕྱི་མ་རྣམས་འཕྲོ་འཆད་དོ། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་ཡན་ལག་ནི། ཕྱོགས་བཅུའི་རྒྱལ་བ་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། གང་ཟག་ལྔ་པོ་དེའི་དགེ་བའི་ཕན་ཡོན་དྲན་ནས་དབུལ་པོས་གཏེར་རྙེད་པ་ལྟར་དགའ་བ་བསྒོམ་པའོ། །ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བར་བསྐུལ་བའི་ཡན་ལག་ནི། གང་རྣམས་ཕྱོགས་བཅུའི་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་ས
【現代漢語翻譯】 如經中所說，化現無數身形，用美妙的聲音來表達。這裡的『聲音』指的是讚頌，而它的工具是舌頭。『海洋』是眾多的意思。供養的組成部分中，至上的供養是兩句偈頌，即『殊勝鮮花』。殊勝鮮花是指天界和人間的各種奇妙鮮花。花環是用各種鮮花串聯而成的，這兩者都是真實的和人為的。樂器包括絃樂器、吹奏樂器、打擊樂器和彈撥樂器。涂香是芬芳的香膏。勝妙傘是傘中最殊勝的。明燈是指香油燈等散發著香味和光芒的燈，以及珍貴的發光寶珠。焚香是指混合或單一的薰香。殊勝的衣物是指所有衣物中最殊勝的。勝妙香是指用於沐浴的香水，據說這種香水的香氣瀰漫三千世界。香粉堆是指撒播和焚燒的芬芳香粉，或用顏料粉繪製的壇城，其排列順序的廣度和高度與須彌山相等。陳設是指將上述所有物品排列在一起，通常指裝飾和各種物品。至上的供養是『所有供養』這句偈頌。至上的供養是世俗的供養，這裡指的是菩薩等有能力者所化現的善妙供品。最後兩句偈頌適用於所有未完成的頂禮和供養，用於展示頂禮和供養的動機和對象。懺悔罪業的組成部分是『貪慾』這句偈頌。基於貪嗔癡三毒，通過身體等三種方式，其自性是我所造作的，也就是親自參與、讓他人去做或隨喜他人所做。所有這些總括為『所有罪業』。憶念這些罪過的過患，對過去的行為感到後悔，併發誓不再重犯，從內心深處懺悔，這樣可以阻止過去的罪業增長，並阻止未來的罪業產生。隨喜功德的組成部分是『十方一切』這句偈頌。憶念這五種人的功德利益，就像窮人得到寶藏一樣歡喜。勸請轉法輪的組成部分是『十方世界』這句偈頌。
【English Translation】 As stated in the scriptures, manifesting countless forms and expressing with melodious sounds. Here, 'sounds' refer to praises, and its instrument is the tongue. 'Ocean' means numerous. Among the components of offering, the supreme offering is the two verses, 'Excellent flowers'. Excellent flowers refer to the various wonderful flowers of the heavenly and human realms. Garlands are made by stringing together various flowers, both of which are real and artificial. Musical instruments include stringed instruments, wind instruments, percussion instruments, and plucked instruments. Anointing oil is fragrant balm. Excellent umbrella is the most excellent of umbrellas. Lamps refer to fragrant and luminous lamps such as oil lamps, and precious luminous jewels. Incense refers to mixed or single incense. Excellent clothing refers to the most excellent of all clothes. Excellent fragrance refers to perfume used for bathing, said to have a fragrance that pervades the three thousand worlds. Fragrant powder heaps refer to fragrant powders that are scattered and burned, or mandalas drawn with colored powders, the order of their arrangement being equal in breadth and height to Mount Sumeru. Arrangement refers to arranging all the above items together, usually referring to decoration and various items. The supreme offering is the verse 'All offerings'. The supreme offering is the mundane offering, here referring to the virtuous offerings manifested by powerful beings such as Bodhisattvas. The last two verses apply to all incomplete prostrations and offerings, used to show the motivation and object of prostration and offering. The component of confessing sins is the verse 'Desire'. Based on the three poisons of greed, anger, and ignorance, through the three ways of body, etc., its nature is what I have done, that is, personally participating, causing others to do, or rejoicing in what others have done. All of these are summarized as 'All sins'. Remembering the faults of these sins, regretting past actions, and vowing not to repeat them, confessing from the bottom of one's heart, this can prevent the growth of past sins and prevent the generation of future sins. The component of rejoicing in merit is the verse 'All in the ten directions'. Remembering the benefits of the merits of these five types of people, rejoicing like a poor person finding treasure. The component of urging the turning of the wheel of Dharma is the verse 'Those in the ten directions'.
ྟེ། ཕྱོགས་བཅུའི་ཞིང་དུ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་རྣམ་པར་སངས་རྒྱས་ཏེ་མ་ཆགས་ཤིང་ཐོགས་པ་མེད་པའི་མཁྱེན་པ་བརྙེས་ནས་རིང་དུ་མ་ལོན་ 13-2-39b པ་རྣམས་ལ་ལུས་ཀྱང་དེ་སྙེད་དུ་སྤྲུལ་ནས་ཆོས་སྟོན་པར་བསྐུལ་མ་གདབ་བོ། །སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་སྡེས་བྱང་ཆུབ་རྣམ་པར་སངས་རྒྱས་ཞེས་བཏོན་ནས་བཤད་པ་མཛད་དོ། །གསོལ་བ་འདེབས་པའི་ཡན་ལག་ནི། མྱ་ངན་འདའ་སྟོན་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཕྱོགས་བཅུའི་ཞིང་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་ཚུལ་སྟོན་པ་རྣམས་ལ་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་ཕུགས་སུ་ཕན་པ་དང་གནས་སྐབས་སུ་བདེ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་ཞིང་ཁམས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་བསྐལ་པར་མྱ་ངན་མི་འདའ་བར་བཞུགས་པར་ལུས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་བྱས་ཏེ་གསོལ་བ་གདབ་བོ། །བསྔོ་བའི་ཡན་ལག་ནི། ཕྱག་འཚལ་བ་དང་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་དེ། གོང་གི་ཡན་ལག་དྲུག་གི་དགེ་བས་མཚོན་ནས་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་དུ་བྱས་ཏེ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་འདུན་པ་དྲག་པོས་བསྔོས་པས་ནམ་ཡང་མི་འཛད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཚིག་དེ་དག་གི་དོན་གོ་བར་བྱས་ལ་ཡིད་གཞན་དུ་མ་ཡེངས་པར་དལ་བུས་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་བྱས་ན་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཛིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕྱག་དང་མཆོད་པ་དང་བསྐུལ་བ་དང་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་ཡི་རང་དང་ལྔ་ནི་མཐུན་རྐྱེན་ཚོགས་གསོག་པ་ཡིན་ལ། བཤགས་པ་ནི་འགལ་རྐྱེན་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བ་དང་ཡི་རང་གི་ཕྱོགས་གཅིག་རང་གི་དགེ་བ་བྱས་པ་ལ་དགའ་བ་བསྒོམ་པ་ནི་རང་གི་དགེ་བ་སྤེལ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །བསྔོ་བས་ནི་བསགས་པ་དང་སྦྱངས་པ་དང་སྤེལ་བའི་ 13-2-40a དགེ་བ་རྣམས་ཉུང་ངུ་ཡང་ཆེས་མང་བར་སྤེལ་བ་དང་གནས་སྐབས་སུ་འབྲས་བུ་ཕྱུང་སྟེ་ཟད་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱང་ནམ་ཡང་མི་ཟད་པར་བྱེད་པ་སྟེ་བསྡུ་ན་བསག་པ་དང་སྦྱང་བ་དང་སྤེལ་ཞིང་མི་ཟད་པར་བྱེད་པ་གསུམ་དུ་འདུའོ། །དེ་ནས་དམིགས་པ་གསལ་བར་བྱས་ནས་མཎྜལ་ཕུལ་ཏེ། བཤེས་གཉེན་ལ་མ་གུས་པ་ནས་བདག་གཉིས་སུ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་བར་གྱི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློ་སྣ་མཐའ་དག་མྱུར་དུ་འགག་པ་དང་། བཤེས་གཉེན་ལ་གུས་པ་ནས་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་བར་གྱི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་བློ་སྣ་ཐམས་ཅད་བདེ་བླག་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་། ཕྱི་དང་ནང་གི་བར་ཆད་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ། ཞེས་ལན་མང་དུ་འདུན་པ་དྲག་པོས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། ༈ དངོས་གཞི་ལ་ཇི་ལྟར་བསྐྱང་བ། དངོས་གཞི་ལ་ཇི་ལྟར་བསྐྱང་བ་ལ་གཉིས། སྤྱིའི་སྐྱོང་ཚུལ་དང་། སྐབས་འདིའི་སྐྱོང་ཚུལ་ལོ། ། ༈ སྤྱིའི་སྐྱོང་ཚུལ། དང་པོ་ནི། སྒོམ་ཞེས་གྲགས་པ་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་གཏོད་པའི་དམིགས་རྣམ་སྐྱོང་བ་འདི་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་རང་སེམས་
【現代漢語翻譯】 在十方剎土中證得圓滿正覺，獲得無礙的智慧，對於那些不久將要示現涅槃的佛陀，也化現同等數量的身體去勸請他們轉法輪。上師益西德（藏文：ཡེ་ཤེས་སྡེ།，含義：智慧軍）闡釋了『圓滿正覺』的含義。祈請支：即『示現涅槃』這一偈頌。對於在十方剎土中示現涅槃之相的佛陀，爲了能究竟利益眾生，暫時安樂眾生，我以等同於無量剎土微塵數的劫數不入涅槃，並化現無量身體，以此來虔誠祈請。迴向支：即『頂禮』這一偈頌。以之前六支的善行為代表，將一切善根與所有眾生共同分享，以強烈的意願迴向圓滿菩提，使其永不耗盡。因此，理解這些詞句的含義，不讓心散亂到其他地方，按照所教導的那樣去做，就能積累無量的功德。如此，頂禮、供養、勸請、祈請和隨喜這五者是積聚順緣資糧；懺悔是凈化違緣障礙；隨喜的一部分，即對自己的善行感到歡喜，也能增長自己的善根。迴向能使積累、凈化和增長的善根，從少量變為極多，並將原本會暫時結果並耗盡的善根，轉化為永不耗盡。總而言之，可以歸納為積聚、凈化、增長和使之不耗盡這三點。 然後，清晰地觀想，獻上曼茶羅，祈願從不恭敬善知識直到執著二取分別念之間的所有顛倒錯亂的想法迅速止息，從恭敬善知識直到證悟無我的真如實性之間的所有不顛倒的想法輕易生起，內外一切障礙都得到平息加持。如此多次以強烈的意願祈請。 正行如何修持？ 正行如何修持分為兩部分： общей практике и конкретной практике в данном случае. общей практике. 首先，所謂的『禪修』，就是指將心一次又一次地專注于善的對境，培養這種專注的對境和行相。這種對境和行相從無始以來就存在於自心之中。
【English Translation】 In the fields of the ten directions, having attained perfect enlightenment and gained unobstructed wisdom, I urge those who will soon show parinirvana to manifest as many bodies and teach the Dharma. Master Yeshe De (Tibetan: ཡེ་ཤེས་སྡེ།, meaning: Wisdom Army) explained the meaning of 'perfect enlightenment'. The branch of supplication: is the one verse of 'showing the passing away'. To those who show the manner of passing away from sorrow in the fields of the ten directions, for the sake of ultimately benefiting beings and creating temporary happiness, I pray with immeasurable bodies to remain without passing away into sorrow for kalpas equal to the number of fine dust particles of the fields. The branch of dedication: is the verse of 'prostration'. Representing the merits of the previous six branches, all the roots of virtue are made common with all sentient beings, and with a strong desire dedicated to the cause of perfect enlightenment, so that it will never be exhausted. Therefore, understanding the meaning of these words, without letting the mind wander elsewhere, if done as instructed, one will accumulate an immeasurable mass of merit. Thus, prostration, offering, urging, supplication, and rejoicing are the five that accumulate favorable conditions and gather accumulations. Confession is to purify obstacles of unfavorable conditions, and one aspect of rejoicing, which is to cultivate joy in one's own virtuous deeds, can also transform into increasing one's own virtue. Dedication multiplies the accumulated, purified, and increased merits from small to very large, and also transforms those that temporarily bear fruit and become exhausted into those that never exhaust. In summary, it can be summarized into three: accumulating, purifying, increasing, and making it inexhaustible. Then, having clarified the object of focus, offer the mandala, and pray with strong desire that all the inverted thoughts from disrespecting the spiritual friend to grasping at the characteristics of the two selves quickly cease, and that all the non-inverted thoughts from respecting the spiritual friend to realizing the selflessness of suchness easily arise, and that all external and internal obstacles be blessed to be pacified. How to practice the main part? How to practice the main part is divided into two parts: general practice and specific practice in this case. general practice. First, what is known as 'meditation' refers to repeatedly focusing the mind on a virtuous object, cultivating this focused object and aspect. This object and aspect have existed in one's own mind since beginningless time.
ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་ཅིང་སེམས་རང་གི་དབང་དུ་མ་གྱུར་ལ། སེམས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་ཕྱོགས་པས་ཉེས་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་སེམས་འདི་རང་གི་དབང་དུ་འགྱུར་བར་བྱས་ནས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་ 13-2-40b འདོད་འདོད་དུ་བཀོལ་དུ་རུང་བར་བྱེད་པའི་ཆེད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གང་ཟིན་ཟིན་ནས་དམིགས་པ་ལ་བསྐྱངས་ན་རང་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ལྟར་གྱི་དགེ་བའི་དམིགས་པ་གྲངས་འདི་ཙམ་དང་གོ་རིམ་འདི་བཞིན་བཏང་སྙམ་ནས་བཏང་ཡང་འགྲོར་མི་ཉན་པས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་བཀོལ་དུ་རུང་བའི་གེགས་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཞིང་། དང་པོ་ནས་ལང་དུ་སོང་བས་ཚེ་ཧྲིལ་པོའི་དགེ་སྦྱོང་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྲོའོ། །དེས་ན་ཐོག་མར་གང་བསྐྱང་བར་བྱ་བའི་དམིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གྲངས་དང་གོ་རིམ་ངེས་ངེས་བྱ། དེ་ནས་ཇི་ལྟར་ངེས་པར་བྱས་པ་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་གཏང་བར་བྱའོ་སྙམ་པའི་འཕེན་པ་དྲག་པོ་འགའ་ཞིག་བཏང་ལ། ཇི་ལྟར་ངེས་པར་བྱས་པ་དེ་ལས་ལྷག་ཆད་མེད་པར་དྲན་ཤེས་བཞིན་དང་ལྡན་པར་བསྐྱང་བར་བྱའོ། ། ༈ སྐབས་འདིའི་སྐྱོང་ཚུལ། སྐབས་འདིའི་སྐྱོང་ཚུལ་ནི། དང་པོར་བསྟེན་པའི་ཕན་ཡོན་སངས་རྒྱས་མྱུར་དུ་འཐོབ་པ་སོགས་དང་། མ་བསྟེན་པའི་ཉེས་དམིགས་འདི་དང་ཕྱི་མར་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པ་སོགས་བསམ། དེ་ནས་བླ་མའི་སྐྱོན་རྟོག་པའི་བློ་ཡེ་མ་ཤོར་བར་བྱ་སྙམ་པའི་སྡོམ་སེམས་མང་དུ་བཏང་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་དང་ཐོས་པ་སོགས་ཡོན་ཏན་རང་གིས་གང་རྟོགས་པ་རྣམས་བསམས་ཏེ་སེམས་དང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དད་པ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་མོ། །དེ་ནས་རང་ལ་ཕན་བཏགས་པ་དང་འདོགས་པར་འགྱུར་བའི་བཀའ་དྲིན་རྣམས་སྔར་མདོ་སྡེ་ནས་དྲངས་པ་ལྟར་བསམས་ཏེ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་གུས་པ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་མོ། ། ༈ མཇུག་ཏུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། མཇུག་ 13-2-41a ཏུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། བསགས་པའི་དགེ་བ་རྣམས་བཟང་པོ་སྤྱོད་པ་དང་། སྨོན་ལམ་བདུན་ཅུ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་སྨོན་གནས་རྣམས་སུ་འདུན་པ་དྲག་པོས་བསྔོ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུ་དེས་ཐོ་རངས་དང་སྔ་དྲོ་དང་ཕྱི་དྲོ་དང་སྲོད་དེ་ཐུན་བཞི་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དང་པོར་ཡུན་རིང་ན་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབང་དུ་འགྲོ་སླ་ཞིང་། དེ་ལ་གོམས་ན་བློ་འཆོས་དཀའ་བས་ཐུན་ཆུང་ལ་གྲངས་མང་བར་བྱ། བསྒོམ་འདོད་པའི་འཕྲོ་ལ་བཅད་ཀྱིན་བྱས་ན་ཕྱི་མ་རེས་ཀྱང་འཇུག་སྙིང་འདོད། གཞན་དུ་ན་མལ་མཐོང་བའི་ཚེ་ན་སྐྱུག་ལོག་ལོག་འོང་གསུང་བ་ལྟར་རོ། །ཅུང་ཟད་བརྟན་དུ་སོང་བ་ན་ཐུན་བསྲིང་། དེ་ཐམས་ཅད་ལའང་སྦྱོར་བ་ཧ་ཅང་དམ་དྲགས་པ་དང་ཧ་ཅང་ལྷོད་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བར་བྱས་ལ་བསྐྱང་སྟེ། དེས་ནི་གེགས་ཉུང་
【現代漢語翻譯】 被外境所控制，心不能自主。心也總是追隨煩惱等障礙，造作一切過失。因此，爲了能使這顆心能夠自主，隨意地用於行善， 如果隨隨便便地專注于某個目標，那麼自己想要行善的目標，比如數量和順序，即使心裡想著要這樣做，心也不會聽從，這樣就會成為隨意行善的巨大障礙。一開始就放任自流，會導致一生的修行都有缺陷。因此，首先要確定所要修習的目標的數量和順序。然後，下定決心不改變已經確定的內容，並且在憶念和正知的狀態下，不增不減地進行修習。 ༈ 此時的修習方法 此時的修習方法是：首先，思考依止善知識的利益，例如迅速成佛等；以及不依止的過患，例如今生來世遭受痛苦等。然後，爲了不生起觀察上師過失的心，反覆發誓，並思念戒律、禪定、智慧和聞法等自己所能理解的功德，直到生起內心清凈的信心。接著，如之前在經部中所引用的那樣，思念上師已經給予和將要給予的恩德，直到從內心深處生起恭敬心。 ༈ 最後應該怎麼做 最後應該怎麼做呢？將所積累的善根，通過《普賢行愿品》和《七十愿文》等方式，以強烈的意願迴向于暫時和究竟的願望。 像這樣，應該在早晨、上午、下午和晚上四個時段進行修習。一開始，如果時間太長，容易受到昏沉和掉舉的影響，而且一旦習慣了，就難以調整心態，所以應該縮短每個時段的時間，增加時段的數量。如果在想繼續修習的時候停止，那麼下次就會更想投入。否則，就像有人說的那樣，看到床就想吐一樣。稍微穩定之後，可以延長每個時段的時間。所有這些都應該避免過於緊張或過於鬆懈的錯誤，並堅持下去，這樣才能減少障礙。
【English Translation】 Being controlled by external circumstances, the mind is not in control of itself. The mind also always follows afflictions and other obstacles, creating all faults. Therefore, in order to make this mind autonomous and freely used for virtuous deeds, If one focuses on a goal haphazardly, then one's own desired virtuous goals, such as the number and order, even if one thinks of doing so, the mind will not listen, which will become a huge obstacle to freely engaging in virtuous deeds. Letting go from the beginning will lead to a lifetime of flawed practice. Therefore, first determine the number and order of the goals to be practiced. Then, resolve not to change what has been determined, and practice with mindfulness and awareness, without adding or subtracting. ༈ How to practice at this time The method of practice at this time is: First, contemplate the benefits of relying on a spiritual master, such as quickly attaining Buddhahood, etc.; and the disadvantages of not relying on one, such as suffering in this life and the next. Then, in order not to arise the mind of observing the guru's faults, repeatedly take vows, and contemplate the qualities that you can understand, such as discipline, meditation, wisdom, and listening to the teachings, until faith arises with a pure mind. Then, as quoted earlier in the Sutra, contemplate the kindness that the guru has given and will give, until reverence arises from the bottom of your heart. ༈ What to do at the end What should be done at the end? Dedicate the accumulated merits to temporary and ultimate wishes with strong aspirations through practices such as the 'Bodhicaryāvatāra' and the 'Seventy Prayers'. Like this, one should meditate in four sessions: morning, forenoon, afternoon, and evening. At first, if it is too long, it is easy to be influenced by sinking and excitement, and once you get used to it, it is difficult to adjust your mind, so you should shorten each session and increase the number of sessions. If you stop when you want to continue practicing, then you will want to invest more next time. Otherwise, it's like someone said, seeing the bed makes you want to vomit. Once it is a little more stable, you can extend the duration of each session. All of this should be done without the fault of being too tight or too loose, and persevere, so that there are fewer obstacles.
ཞིང་ཧ་ཅང་དུབ་པ་དང་བྱིང་རྨུགས་སོགས་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། ། ༈ ཐུན་མཚམས་ལ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། ཐུན་མཚམས་ལ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། སྤྱིར་ཕྱག་དང་བསྐོར་བ་དང་ཁ་ཏོན་སོགས་དུ་མ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་འདིར་སྐབས་སུ་བབ་པའི་གཙོ་བོ་ནི། ཐུན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་འབད་ནས་ཐུན་བཏང་བའི་མཚམས་སུ་བསྐྱང་རྒྱུའི་དམིགས་རྣམ་ལ་དྲན་ཤེས་མ་བསྟེན་པར་རྒྱ་ཡན་དུ་བཏང་ན་སྐྱེད་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བས། ཐུན་མཚམས་སུའང་དེ་སྟོན་པའི་ཆོས་རྣམས་བལྟ་བ་དང་ཡང་ཡང་དྲན་པར་བྱ། ཡོན་ཏན་སྐྱེ་བའི་མཐུན་རྐྱེན་ཚོགས་སྒོ་དུ་མ་ནས་བསག་ཅིང་འགལ་རྐྱེན་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བའང་སྒོ་དུ་མ་ནས་བྱ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་གང་ཁས་བླངས་པའི་བསྲུང་སྡོམ་ལ་གང་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་ 13-2-41b འབད་དེ་དམིགས་རྣམ་ལ་བློ་སྦྱོང་བ་དང་སྡོམ་ཁྲིམས་དང་ཚོགས་གསོག་གསུམ་ལ་སུམ་བསྒྲིལ་དུ་མིང་བཏགས་ནས་འཁྲིད་པའང་ཡོད་དོ། །གཞན་ཡང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་ལམ་བདེ་བླག་ཏུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཚོགས་བཞི་ལའང་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། དབང་པོའི་སྒོ་སྡོམ་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་དང་། ཟས་ཀྱི་ཚོད་རིག་པ་དང་། མི་ཉལ་བར་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་ཞིང་ཉལ་བའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བའོ། ། ༈ དབང་པོའི་སྒོ་སྡོམ་པ། དང་པོ་ལ་ལྔ་ལས། གང་གིས་སྡོམ་པ་ནི་དྲན་པ་ཀུན་ཏུ་བསྲུང་བ་དང་། དྲན་པ་ལ་རྟག་འགྲུས་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་དབང་པོའི་སྒོ་སྡོམ་པ་ལས་བརྩམས་པའི་ཆོས་རྣམས་མི་བརྗེད་པར་ཡང་ཡང་སྐྱོང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི་དྲན་པ་དེ་ལ་རྒྱུན་དུ་དང་གུས་པར་སྐྱོང་བའོ། །གང་སྡོམ་པ་ནི་དབང་པོ་དྲུག་གོ ། གང་ལས་སྡོམ་པ་ནི་ཡུལ་དྲུག་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་མི་འོང་བ་ལས་སོ། །ཇི་ལྟར་བསྡམ་པ་ལ་གཉིས་ལས། དབང་པོ་སྲུང་བར་བྱེད་པ་ནི། ཡུལ་དང་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་སྐྱེས་པའི་མཇུག་ཏུ་ཡིད་ཤེས་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དྲུག་དང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་དྲུག་ལ་ཆགས་པ་དང་སྡང་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལས་འབད་པ་ཆེན་པོས་མི་སྐྱེ་བར་བསྲུང་བའོ། །དབང་པོ་དྲུག་གིས་ཀྱང་སྡོམ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི། གང་ལ་བལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ན་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་དེ་རྣམས་ལ་དབང་པོ་མི་གཏོང་བར་འགོག་པའོ། །དབང་པོ་བསྲུང་བ་དེ་ཡང་ཡུལ་དྲུག་ལ་མཚན་མར་དང་མངོན་རྟགས་སུ་མི་འཛིན་ 13-2-42a ཅིང་བརྗེད་ངས་དང་ཉོན་མོངས་མང་བས་སྡིག་པའི་སེམས་བྱུང་ན་ཡང་སྡོམ་པར་བྱེད་པས་བསྒྲུབ་བོ། །མཚན་མར་འཛིན་པ་ནི། བལྟ་བར་མི་བྱ་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དུ་བྱས་པའམ་ཡུལ་སྣང་བ་རྣམས་དེ་དག་འབྱུང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས་མཐོང་བའོ། །མངོན་རྟགས་སུ་འཛིན་པ་ནི། ཤེས་པ་དྲུག་གི་མཇུག་ཏུ་ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་ལ་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པས་འཛིན་པའམ་ཡུལ་མང
【現代漢語翻譯】 田地會變得非常疲憊和昏沉等。 如何進行禪修間歇？ 如何進行禪修間歇呢？一般來說，有很多種方法，如頂禮、繞行和誦經等，但這裡主要討論與目前情況相關的。如果在禪修的本質上下功夫，但在禪修間歇期間，不運用正念和覺知來守護所緣境，任其放縱，那麼所獲得的利益將非常小。因此，在禪修間歇期間，也要觀看並反覆憶念那些能指示禪修本質的法。從多種途徑積累生起功德的順緣，並從多種途徑凈除違緣和障礙。一切的基礎在於，儘自己所知，努力守護所承諾的戒律，並在所緣境上修習，將戒律、誓言和積累資糧三者結合起來進行引導。 此外，還應修習能使止觀之道輕易生起的四種資糧：守護根門，正知而行，飲食知量，不睡眠而精進瑜伽，以及睡眠時應如何做。 守護根門 首先，分為五點：以何守護，守護什麼，從何守護，如何守護。 以何守護，即守護正念，並恒常精進于正念。第一點是，對於從守護根門開始的法，不要忘記，要反覆修習。第二點是，對於正念，要持續且恭敬地修習。守護什麼，即守護六根。從何守護，即從六境中悅意和不悅意的境界守護。如何守護分為兩點：守護根門的方法是，在根和境的基礎上，生起六種識之後，意識會對悅意的六境和不悅意的六境產生貪執和嗔恨，要努力阻止這些生起。六根也要努力做到守護，即對於那些觀看等行為會導致煩惱生起的境界，不要放縱根門，要阻止它們。 守護根門也要做到不執取六境的相和隨好，如果因為健忘和煩惱增多而生起罪惡之心，也要守護。執取相是指，將不應觀看的色等作為對境，或者將境界顯現的景像在心中作意並顯現出來。執取隨好是指，在六識之後，意識執取那些會生起貪嗔癡三毒的境界，或者境界本身。
【English Translation】 The field will become very tired and drowsy, etc. How to behave during meditation breaks? How to behave during meditation breaks? In general, there are many methods such as prostrations, circumambulation, and recitation, but here the main focus is on what is relevant to the current situation. If one strives for the essence of meditation, but during meditation breaks, one does not rely on mindfulness and awareness to guard the object of focus, allowing it to run wild, then the benefit gained will be very small. Therefore, during meditation breaks, one should also look at and repeatedly remember those teachings that point to the essence of meditation. Accumulate favorable conditions for the arising of qualities from many sources, and purify obstacles and obscurations from many sources as well. The basis of everything is to strive, to the best of one's knowledge, to guard the vows one has taken, and to train the mind on the object of focus, combining the three of discipline, vows, and accumulation of merit into one guiding practice. Furthermore, one should also train in the four factors that cause the path of tranquility and insight to arise easily: guarding the doors of the senses, acting with awareness, knowing the measure of food, and striving in yoga without sleeping, and how to behave when sleeping. Guarding the Doors of the Senses First, there are five points: by what to guard, what to guard, from what to guard, and how to guard. By what to guard is to guard mindfulness and to constantly strive in mindfulness. The first point is to not forget the teachings that begin with guarding the doors of the senses, and to cultivate them repeatedly. The second is to cultivate that mindfulness continuously and respectfully. What to guard is the six senses. From what to guard is from the six objects, both pleasant and unpleasant. How to guard is divided into two points: the method of guarding the senses is that after the six consciousnesses arise based on the senses and objects, the mind consciousness will develop attachment and aversion to the six pleasant and six unpleasant objects. One should strive greatly to prevent these from arising. The six senses should also strive to accomplish guarding, that is, to prevent the senses from being directed towards those objects that would cause afflictions to arise. Guarding the senses also means not grasping at the characteristics and signs of the six objects, and even if sinful thoughts arise due to forgetfulness and increased afflictions, one should still guard. Grasping at characteristics means making those forms, etc., that should not be looked at into objects, or making the appearance of objects manifest in the mind and seeing them directly. Grasping at signs means that after the six consciousnesses, the mind consciousness grasps at those objects that cause the three poisons of attachment, aversion, and ignorance to arise, or the objects themselves.
ོན་སུམ་དུ་མི་སྣང་ཡང་གཞན་ལས་ཐོས་ནས་དེ་དག་ལ་རྟོག་པའོ། །སྡོམ་པ་གང་ཡིན་པ་ནི། ཉོན་མོངས་ཅན་ལས་ཡིད་བསྲུངས་ནས་དགེ་བའམ་ལུང་མ་བསྟན་ལ་འཇོག་པའོ། །འདིར་མ་བསྒྲིབས་པའི་ལུང་མ་བསྟན་ལ་འཇོག་པ་ནི་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་འཛིན་པའི་དུས་མིན་གྱི་སྤྱོད་ལམ་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་སུའོ། ། ༈ ཤེས་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ། ཤེས་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། གང་ལ་སྤྱོད་པའི་གཞི་དང་། དེ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཤེས་བཞིན་ནོ། །དང་པོ་ནི་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་བ་དང་ལྡན་པའི་ལས་ལྔ་དང་། སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པའི་ལས་ལྔའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ལྔའི་ལུས་ཀྱི་ལས་ནི། གྲོང་དང་གཙུག་ལག་ཁང་ལ་སོགས་པ་གཞན་དུ་ཕར་འགྲོ་བ་དང་དེ་ནས་ཚུར་ལྡོག་པའོ། །མིག་གི་ལས་ནི། བློ་སྔོན་དུ་མ་བཏང་བར་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་མཐོང་བའི་ཅུང་ཟད་བལྟས་པ་དང་། བློ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་མཐོང་བའི་རྣམ་པར་བལྟས་པའོ། །ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་ནི། ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་བརྐྱང་བ་དང་ 13-2-42b བསྐུམ་པའོ། །ཆོས་གོས་དང་ལྷུང་བཟེད་ཀྱི་ལས་ནི། ཆོས་གོས་གསུམ་དང་ལྷུང་བཟེད་ལོངས་སྤྱད་པ་དང་བཅང་བར་བྱ་བའོ། །བསོད་སྙོམས་ཀྱི་ལས་ནི། ཟོས་འཐུངས་སོགས་སོ། །གཙུག་ལག་ཁང་ན་སྤྱོད་པའི་ལས་ལྔའི་ལུས་ཀྱི་ལས་ནི། འཆག་ས་ན་འཆག་པའམ་ཆོས་མཐུན་པའི་གན་དུ་འགྲོ་བའམ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་ལམ་དུ་ཞུགས་པའི་སོང་བ་དང་འཆག་ས་ཆོས་མཐུན་པ་མཁན་སློབ་བླ་མ་དང་དེ་འདྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་ན་སྡོད་པ་དང་ཁྲི་ལ་སོགས་པའི་སྟེང་དུ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ནས་འདུག་པའོ། །ངག་གི་ལས་ནི། ལུང་མ་མནོས་པའི་གསུང་རབ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ལུང་ནོད་ཅིང་ཀུན་ཆུབ་པར་བྱེད་པ་དང་མནོས་པ་རྣམས་ཁ་ཏོན་དང་གཞན་ལ་སྟོན་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་པའི་དོན་དུ་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་གཏམ་འདྲེ་བར་བྱེད་པའི་སྨྲ་བའོ། །ཡིད་ཀྱི་ལས་ནི། ནམ་གྱི་ཐུན་བར་པ་ལ་ཉལ་བ་དང་དབེན་པར་སོང་སྟེ་ཇི་ལྟར་ཐོས་པའི་དོན་སེམས་པ་དང་སེམས་དགུས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱེད་པ་དང་ལྷག་མཐོང་ལ་བརྩོན་པའི་མི་སྨྲ་བ་དང་། ཚ་བའི་དུས་སུ་ངལ་བའི་ཚེ་དུས་མ་ཡིན་པར་གཉིད་ཀྱི་སྙོམས་པ་འདོད་པ་བསང་བར་བྱེད་པའོ། །ཉིན་མོ་དང་། མཚན་མོའི་ལས་གཉིས་ནི། ཉིན་མོ་དང་ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་སྨད་ལ་མི་ཉལ་བས་བསྟན་ལ་དེས་ལུས་ངག་གི་ལས་ཀྱང་བསྟན་ཏོ། །ཉལ་བ་ཞེས་གསུངས་པས་ཀྱང་མཚན་མོའི་ལས་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཁོ་ན་བསྟན་ཏོ། །བཅུ་པོ་དེ་ལ་ཤེས་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་ནི། རྒྱུ་བའམ་སྤྱོད་པའི་ལས་ཤིག་རྩོམ་ 13-2-43a པར་བྱེད་ན་དང་པོ་ཁོ་ནར་ལས་དེ་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་ཅིང་བག་ཡོད་པར་སྤྱོད་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཟིན་པས་རྣམ་པ་གང་གིས་བརྟག་པར་བྱ་བ་དང་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པ་དེས་ཚུལ་དེ་ལྟར་རྟོག་པར་བྱེད་ཅིང་ཤེས་པར་བྱེད་པའོ།
【現代漢語翻譯】 雖然（惡作劇）在表面上並不明顯，但通過聽取他人的意見，可以對它們進行思考。什麼是誓言（Sdom-pa）？就是守護自己的心遠離煩惱，並將其置於善或非善之中。在這裡，將未被遮蔽的非善置於其中，指的是當心專注于善的目標時，在非時宜的行為等情況下。 以正念行事：以正念行事有兩種：所行事的基礎，以及行事時的正念。第一種又分為兩種：與行走相關的五種行為，以及與行為相關的五種行為。其中，前五種行為中，身體的行為包括：前往城鎮和寺廟等其他地方，以及從那裡返回。眼睛的行為包括：在沒有預先思考的情況下，稍微觀看各種事物；以及在預先思考的情況下，仔細觀看。所有肢體的行為包括：伸展和彎曲肢體。法衣和缽的行為包括：使用和攜帶三件法衣和缽。乞食的行為包括：飲食等。 在寺廟中，與行為相關的五種行為中，身體的行為包括：在經行處經行，或前往符合佛法的地方，或爲了佛法而走在路上；以及在經行處、符合佛法的地方、堪布、阿阇黎、上師以及類似的人面前坐著，或在座位等上面結跏趺坐。語言的行為包括：接受並完全理解未經允許的十二部經的傳承，以及背誦已接受的傳承並向他人展示，以及爲了增長精進而與他人交談。意識的行為包括：在夜晚的中間時段睡覺，以及去到僻靜的地方思考所聽到的意義，以及用九種心專注于禪定，以及努力進行觀。在炎熱的季節感到疲倦時，想要在不適當的時間享受睡眠。白天和夜晚的兩種行為包括：白天和夜晚的上下部分不睡覺，這表明了身體和語言的行為。提到睡覺也僅僅表明了夜晚的行為和意識的行為。 在這十種行為中，以正念行事是指：如果開始行走或行為，首先要對該行為保持正念和謹慎。通過這兩種方式，以何種方式進行檢查，以及如何進行檢查，就要以那種方式進行思考和了解。
【English Translation】 Although (mischief) is not obvious on the surface, they can be contemplated by hearing from others. What is a vow (Sdom-pa)? It is to guard one's mind from afflictions and place it in good or non-virtuous. Here, placing the un obscured non-virtuous in it refers to the case of inappropriate behavior, etc., when the mind is focused on a good object. Acting with mindfulness: There are two types of acting with mindfulness: the basis of what to act on, and the mindfulness when acting on it. The first is divided into two types: five actions related to walking, and five actions related to behavior. Among them, in the first five actions, the actions of the body include: going to other places such as towns and temples, and returning from there. The actions of the eyes include: slightly watching various things without prior thought; and carefully watching after prior thought. The actions of all limbs include: extending and bending limbs. The actions of robes and bowls include: using and carrying the three robes and bowls. The actions of begging include: eating and drinking, etc. In the temple, among the five actions related to behavior, the actions of the body include: walking in the promenade, or going to a place that conforms to the Dharma, or walking on the road for the sake of the Dharma; and sitting in front of the promenade, a place that conforms to the Dharma, the Khenpo, Acharya, Lama, and similar people, or sitting cross-legged on a seat, etc. The actions of speech include: receiving and fully understanding the transmission of the twelve scriptures that have not been allowed, and reciting the accepted transmissions and showing them to others, and talking with others for the purpose of increasing diligence. The actions of consciousness include: sleeping in the middle of the night, and going to a secluded place to think about the meaning of what has been heard, and focusing on meditation with nine minds, and striving for insight. When tired in the hot season, wanting to enjoy sleep at an inappropriate time. The two actions of day and night include: not sleeping in the upper and lower parts of the day and night, which indicates the actions of body and speech. Mentioning sleep also only indicates the actions of night and the actions of consciousness. Among these ten actions, acting with mindfulness means: if you start walking or acting, you must first maintain mindfulness and caution about that action. Through these two methods, in what way to check, and how to check, you must think and understand in that way.
།དེ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། དང་པོ་ནི། ལུས་ཀྱི་ལས་ལ་སོགས་པའི་གཞི་བཅུ་པོ་གང་ལ་རྣམ་པ་གང་གིས་ཇི་ལྟར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་གཞི་དེ་ལ་རྣམ་པ་དེས་དེ་ལྟར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དཔེར་ན། འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་ལས་ལ་འགྲོ་བ་དང་འོང་བའི་ཀུན་སྤྱོད་འདུལ་བ་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་ནས་དེའི་ཚེ་ད་ལྟ་འདི་དང་འདི་བྱེད་དོ་ཞེས་རྟོག་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྱོགས་གང་དུ་རྣམ་པ་གང་གིས་ཇི་ལྟར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་ཕྱོགས་དེ་ལ་རྣམ་པ་དེས་དེ་ལྟར་རྟོག་པ་སྟེ། དཔེར་ན། འགྲོ་བའི་ཚེ་ཆང་འཚོང་ལ་སོགས་པའི་གནས་ལྔར་མི་འགྲོ་ཞིང་དེ་ལས་གཞན་དུ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་རྣམས་ཤེས་ནས་དེ་དང་དེའི་ཚེ་ཤེས་བཞིན་འཇོག་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། དུས་གང་གི་ཚེ་རྣམ་པ་གང་གིས་ཇི་ལྟར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་དུས་དེའི་ཚེ་རྣམ་པ་དེས་དེ་ལྟར་རྟོག་པ་སྟེ། དཔེར་ན། སྔ་དྲོ་གྲོང་རྒྱུར་རུང་ཡང་ཕྱི་དྲོ་མི་རུང་བར་ཤེས་ནས་དེ་ལྟར་སྤྱོད་ཅིང་དེའི་ཚེ་ཡང་ཤེས་བཞིན་འཇོག་པ་ལྟ་བུའོ། །བཞི་པ་ནི། ལས་དེ་དག་ཇི་སྙེད་ཅིག་རྣམ་པ་གང་གིས་ཇི་ལྟར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་ལས་དེ་སྙེད་ཅིག་རྣམ་པ་དེས་དེ་ལྟར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དཔེར་ན། 13-2-43b འགྲོ་བའི་ཚེ་ཤིན་ཏུ་བསྡམས་ཤིང་ཁྱིམ་གཞན་དུ་འགྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འགྲོ་བའི་བསླབ་བྱ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་རྣམས་དྲན་པར་བྱེད་པ་ལྟ་བུའོ། །མདོར་ན་ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོའི་ཀུན་སྤྱོད་ཇི་ཙམ་ཡོད་དྲན་པར་བྱས་ནས་དེ་དག་གི་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་འཇུག་ལྡོག་གི་ཚེ་ནའང་ད་ལྟ་འཇུག་པའམ་ལྡོག་པ་འདི་དང་འདི་བྱེད་དོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་ལ་ཤེས་བཞིན་འཇོག་པའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཚེ་འདིར་ཡང་ལྟུང་བས་མི་གོས་པ་དང་ཤི་ནས་ཀྱང་ངན་སོང་དུ་མི་ལྟུང་བ་དང་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རྒྱུའི་ཚོགས་ལ་གནས་པར་གསུངས་སོ། །འདི་དང་དབང་པོའི་སྒོ་སྡོམ་པ་གཉིས་ནི་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་མདོ་དྲངས་ནས་དེའི་དོན་བཀྲལ་བ་ལྟར་བཀོད་པ་སྟེ་འདི་གཉིས་ལ་འབད་ན་དགེ་སྦྱོར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བོགས་གཞན་དང་མི་འདྲ་བར་འོང་ཞིང་ཁྱད་པར་དུ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གིས་བསྡུས་པའི་སེམས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བདེ་བླག་ཏུ་འགྲུབ་པར་གསུངས་པས་འབད་པར་བྱའོ། ། ༈ ཟས་ཀྱི་ཚོད་རིག་པ། ཟས་ཀྱི་ཚོད་རིག་པ་ནི། ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཧ་ཅང་ཉུང་བ་མ་ཡིན་པ་ནི། ཧ་ཅང་ཉུངས་ན་བཀྲེས་པ་དང་ཉམ་ཆུང་བར་གྱུར་ནས་དགེ་བའི་བྱ་བ་ལ་མཐུ་མེད་པར་འགྱུར་བས་སང་གི་ཟས་ཀྱི་དུས་ལ་མ་སླེབ་ཀྱི་བར་དུ་བཀྲེས་པས་མི་གནོད་པའི་ཚོད་ཙམ་དུ་ཟ་བའོ། །ཧ་ཅང་མང་བ་མ་ཡིན་པ་ནི། མང་ན་ལུས་ཁུར་ཐོགས་པ་ལྟར་ལྕི་བ་དང་དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་དཀའ་ 13-2-44a བ་དང
【現代漢語翻譯】 此外，有四種方式。第一種是：對於身體行為等十種基礎，以何種方式、如何進行觀察的基礎，就以那種方式那樣去觀察。例如，對於行走和返回的行為，就像從調伏行走和到來的行為中所說的那樣去了解，然後在那個時候，覺知到『現在正在做這個和這個』。第二種是：在哪個方向，以何種方式、如何進行觀察的方向，就以那種方式那樣去觀察。例如，在行走時，知道不去往賣酒等五種場所，而是去往其他地方的方式，然後在那個時候保持覺知。第三種是：在哪個時間，以何種方式、如何進行觀察的時間，就在那個時候以那種方式那樣去觀察。例如，知道早上可以去村子裡，但下午不行，然後那樣去做，並且在那個時候也保持覺知。第四種是：對於那些行為有多少，以何種方式、如何進行觀察的行為，就以那些行為以那種方式那樣去觀察。例如， 在行走時，要非常謹慎，並且要去其他人家裡等等，對於所有關於行走的教導都要記住。簡而言之，要記住白天和晚上的所有行為，並且要了解那些行為中什麼是該做的，什麼是不該做的，並且在進入和返回的時候，也要覺知到『現在正在做這個進入或返回』，對一切都保持覺知。如果這樣做，今生就不會被墮落所染污，死後也不會墮入惡道，並且據說會安住在獲得尚未獲得的道之證悟的因的集合中。這（保持覺知）和守護根門這兩者，就像聖者無著引用經典並解釋其意義那樣寫下來，如果努力于這兩者，那麼對於所有行善的人來說，都會有不同尋常的進步，特別是能夠輕易地成就完全清凈的戒律，以及由止觀所攝持的不分別心的禪定，因此要努力。 ༈ 食量知量 食量知量，具有四法：不是太少，如果太少，就會感到飢餓和虛弱，從而對善行沒有力量，所以在下次進食之前，要吃到不被飢餓所困擾的程度。不是太多，如果太多，身體就會像負擔重物一樣沉重，呼吸困難
【English Translation】 Furthermore, there are four ways. The first is: for the ten bases such as bodily actions, the basis of how to examine in what way and how, to observe it in that way. For example, for the actions of going and returning, to know as it is said from taming the behavior of going and coming, and then at that time, to be aware that 'now I am doing this and this'. The second is: in which direction, the direction of how to examine in what way and how, to observe it in that way. For example, when walking, knowing not to go to the five places such as selling alcohol, but to go to other places, and then at that time to maintain awareness. The third is: at what time, the time of how to examine in what way and how, at that time to observe it in that way. For example, knowing that it is okay to go to the village in the morning, but not in the afternoon, and then acting accordingly, and also maintaining awareness at that time. The fourth is: how many of those actions, the actions of how to examine in what way and how, to observe those many actions in that way. For example, when walking, to be very careful and to go to other people's homes, etc., to remember all the teachings about walking. In short, to remember all the behaviors of day and night, and to know what should be done and what should not be done in those behaviors, and also when entering and returning, to be aware that 'now I am doing this entering or returning', to maintain awareness of everything. If you do this, you will not be stained by downfall in this life, and you will not fall into the lower realms after death, and it is said that you will abide in the collection of causes for attaining the realization of the path that has not yet been attained. This (maintaining awareness) and guarding the sense gates, these two, just as the noble Asanga quoted the sutra and explained its meaning, if you strive for these two, then for all those who do virtuous deeds, there will be extraordinary progress, especially the ability to easily accomplish the completely pure discipline, and the samadhi of non-conceptual mind gathered by shamatha and vipashyana, therefore you should strive. ༈ Knowing the Measure of Food Knowing the measure of food has four qualities: not too little, because if it is too little, one will become hungry and weak, and thus have no strength for virtuous deeds, so one should eat only to the extent that one is not troubled by hunger until the next meal. Not too much, because if it is too much, the body will become heavy like carrying a burden, and it will be difficult to breathe
་གཉིད་རྨུགས་འཕེལ་བ་དང་ལས་སུ་མི་རུང་བས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ལ་མཐུ་མེད་པར་འགྱུར་བས་སོ། །ཟས་ཞུ་བ་དང་འཕྲོད་པས་ནི། ཟས་ལ་བརྟེན་པའི་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བ་རྙིང་པ་རྣམས་སྤོང་ཞིང་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་གསར་པ་རྣམས་མི་བསྐྱེད་དོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཟས་རན་པས་ནི། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མི་བསྐྱེད་པ་དང་བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་པའོ། །དེ་ཡང་ཟས་ལ་སྲེད་པའི་གཉེན་པོ་དེའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམ་པ་ལ་རག་ལས་པས། ཉེས་དམིགས་ནི་གསུམ་ལས། ལོངས་སྤྱད་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་དམིགས་ནི། ཁ་དོག་དྲི་རོ་བཟང་པོའི་ཟས་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཀྱང་སོ་ཡིས་བལྡད་ཅིང་མཆིལ་མས་བརླན་པ་ན་སྐྱུགས་པ་ལྟར་སྣང་བ་སེམས་པའོ། །ཟས་ཞུ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་དམིགས་ནི། ཟས་དེ་ནམ་གྱི་ཐུན་བར་པའམ་ཐ་མ་ལ་ཞུ་ནས་ཤ་ཁྲག་སོགས་སྐྱེ་ཞིང་། ཁ་ཅིག་ནི་བཤང་གཅིར་གྱུར་ནས་ལུས་ཀྱི་སྨད་ལ་གནས་ཤིང་དེ་ཡང་ཉིན་རེ་བཞིན་བསལ་དགོས་པ་དང་ཟས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ནད་ཀྱི་རིགས་དུ་མ་བསྐྱེད་པ་སེམས་པའོ། །ཟས་ཚོལ་བ་ལས་གྱུར་པའི་ཉེས་དམིགས་ནི་ལྔ་ལས། བསྒྲུབས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་དམིགས་ནི། ཟས་དང་ཟས་ཀྱི་རྒྱུའི་དོན་དུ་ཚ་གྲང་གིས་ཉེན་བཞིན་དུ་འབད་པ་དུ་མ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་ཅིང་མ་གྲུབ་ན་མྱ་ངན་སོགས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་ལ་གྲུབ་ནའང་ཕྲོགས་པ་ 13-2-44b དང་ཆུད་ཟོས་ཀྱིས་དོགས་ནས་བསྲུང་བའི་རྩོལ་བ་དྲག་པོས་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །མཛའ་བ་ཉམས་པ་ནི། དེའི་ཕྱིར་དུ་ཕ་དང་བུ་ལ་སོགས་པའང་ཕན་ཚུན་རྩོད་ཅིང་འཐབ་པའོ། །ངོམས་མི་ཤེས་པ་ནི། དེ་ལ་སྲེད་པ་ཇེ་ཆེར་གྱུར་ནས་རྒྱལ་པོ་སོགས་ཕན་ཚུན་དུ་གཡུལ་སྤྲོད་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་མྱོང་བའོ། །རང་དབང་མེད་པའི་ཉེས་པ་ནི། གཞན་གྱི་ཟས་ཟ་བ་རྣམས་རྗེ་བོའི་དོན་དུ་ཕ་རོལ་དང་འཐབ་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་མྱོང་བའོ། །ཉེས་པར་སྤྱད་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི། ཟས་དང་ཟས་ཀྱི་རྒྱུའི་ཕྱིར་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྡིག་པ་བསགས་ནས་འཆི་བའི་ཚེ་དེ་དག་དྲན་ནས་འགྱོད་བཞིན་དུ་འཆི་ཞིང་ཤི་ནས་ཀྱང་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བའོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཕན་ཡོན་འགའ་ཡོད་དེ་ཟས་ལ་བརྟེན་ནས་ལུས་གནས་པའོ། །དེ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་དུ་ཟས་བསྟེན་པར་མི་རིགས་པས་ལུས་གནས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་གིས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །སྦྱིན་པ་པོ་དང་སྦྱིན་བདག་པགས་པ་དང་ཤ་ཁྲག་བཙིར་ཏེ་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་འདོད་ནས་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་གིས་བྱ་བ་བྱས་པ་དེ་ཡང་འབྲས་བུ་ཆེན་པོར་འགྱུར་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་དེ་ནས་ལོངས་སྤྱད་དོ། །བསླབ་བཏུས་སུ་སྦྱིན་པ་པོ་ལ་ཕན་བཏགས་པ་དང་ལུས་ཀྱི་སྲིན་བུ་ད་ལྟ་ཟང་ཟིང་གིས་བསྡུ་ལ་མ་འོངས་པ་ན་ཆོས་ཀྱིས་བསྡུ་སྙམ་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྒྲུབ་སྙམ་པའི་བསམ་པས་བཟའ་བར་གསུངས་པའ
【現代漢語翻譯】 睡眠昏沉增多，變得不適合修行，因此在斷除煩惱方面變得無力。食物消化良好且適宜，能捨棄因食物引起的舊的痛苦感受，並且不產生新的痛苦感受。不屬於煩惱的適量食物，不會產生過失，並且能安住于安樂。這也要依靠觀修對食物貪戀的對治法，即觀修其過患。過患有三種：受用之因所生的過患是，無論多麼美味的食物，一旦被牙齒咀嚼並被唾液浸濕，就會像嘔吐物一樣令人作嘔。食物消化所生的過患是，食物在半夜或後半夜消化后，會產生血肉等，有些則變成大小便，存在於身體的下部，而且每天都要清除，並且依靠食物會產生多種疾病。尋求食物所生的過患有五種：獲取所生的過患是，爲了食物和食物的因，不顧寒冷和炎熱，努力獲取，如果不能獲得，就會因憂傷等而痛苦，即使獲得了，也會因害怕被搶奪和浪費而努力守護，從而感到痛苦。友誼衰退是，爲了食物，父子等也會互相爭鬥。不知滿足是，對食物的貪戀越來越大，以至於國王等互相爭戰，遭受諸多痛苦。沒有自主的過患是，吃別人的食物，爲了主人的利益而與他人戰鬥，遭受諸多痛苦。錯誤使用所生的過患是，爲了食物和食物的因，造作身語意的罪業，臨死時回憶起這些罪業而後悔，死後墮入惡趣。即便如此，也有一些利益，即依靠食物身體才能存活。僅僅爲了這一點而食用食物是不合理的，應該依靠身體的存活，如理修持梵行。佈施者和施主擠壓面板、血肉，爲了獲得殊勝的果報而佈施，心想他們所做的事情也能變成巨大的果報，然後才享用食物。《學集論》中說，要以利益佈施者、身體的蟲現在用財物攝受，將來用佛法攝受的想法，以及爲了成辦一切眾生的利益的想法來食用食物。 睡眠昏沉增多，變得不適合修行，因此在斷除煩惱方面變得無力。食物消化良好且適宜，能捨棄因食物引起的舊的痛苦感受，並且不產生新的痛苦感受。不屬於煩惱的適量食物，不會產生過失，並且能安住于安樂。這也要依靠觀修對食物貪戀的對治法，即觀修其過患。過患有三種：受用之因所生的過患是，無論多麼美味的食物，一旦被牙齒咀嚼並被唾液浸濕，就會像嘔吐物一樣令人作嘔。食物消化所生的過患是，食物在半夜或後半夜消化后，會產生血肉等，有些則變成大小便，存在於身體的下部，而且每天都要清除，並且依靠食物會產生多種疾病。尋求食物所生的過患有五種：獲取所生的過患是，爲了食物和食物的因，不顧寒冷和炎熱，努力獲取，如果不能獲得，就會因憂傷等而痛苦，即使獲得了，也會因害怕被搶奪和浪費而努力守護，從而感到痛苦。友誼衰退是，爲了食物，父子等也會互相爭鬥。不知滿足是，對食物的貪戀越來越大，以至於國王等互相爭戰，遭受諸多痛苦。沒有自主的過患是，吃別人的食物，爲了主人的利益而與他人戰鬥，遭受諸多痛苦。錯誤使用所生的過患是，爲了食物和食物的因，造作身語意的罪業，臨死時回憶起這些罪業而後悔，死後墮入惡趣。即便如此，也有一些利益，即依靠食物身體才能存活。僅僅爲了這一點而食用食物是不合理的，應該依靠身體的存活，如理修持梵行。佈施者和施主擠壓面板、血肉，爲了獲得殊勝的果報而佈施，心想他們所做的事情也能變成巨大的果報，然後才享用食物。《學集論》中說，要以利益佈施者、身體的蟲現在用財物攝受，將來用佛法攝受的想法，以及爲了成辦一切眾生的利益的想法來食用食物。
【English Translation】 Increased sleep and drowsiness make one unsuitable for practice, thus becoming powerless in abandoning afflictions. When food is well-digested and suitable, it abandons the old painful feelings arising from food and does not generate new painful feelings. Moderate food that is not afflicted does not create faults and abides in comfort. This also depends on contemplating the antidote to craving for food, which is contemplating its faults. There are three faults: The fault arising from the cause of enjoyment is thinking that no matter how delicious the food is, once it is chewed by the teeth and moistened by saliva, it appears like vomit. The fault arising from the digestion of food is that the food digests in the middle or late at night, producing flesh and blood, etc., and some become feces and urine, residing in the lower part of the body, which must be removed every day, and relying on the food, many kinds of diseases are produced. There are five faults arising from seeking food: The fault arising from acquisition is that for the sake of food and the cause of food, one makes many efforts while being threatened by heat and cold, and if one cannot obtain it, one suffers from sorrow, etc., and even if one obtains it, one suffers from the intense effort of guarding it for fear of being robbed and wasted. The decline of friendship is that for the sake of food, even fathers and sons fight each other. Insatiability is that the craving for it becomes greater and greater, so that kings, etc., fight each other and experience many sufferings. The fault of not being independent is that those who eat the food of others suffer many sufferings when fighting with others for the sake of the master. The fault arising from misuse is that for the sake of food and the cause of food, one accumulates the sins of body, speech, and mind, and at the time of death, one dies regretting remembering these sins, and after death, one falls into the lower realms. Even so, there are some benefits, namely that the body remains alive relying on food. It is not reasonable to take food only for this reason, one should rely on the survival of the body to properly practice pure conduct. The giver and the benefactor squeeze the skin, flesh, and blood, and give alms desiring a special result, thinking that what they have done can also become a great result, and then enjoy the food. In the Compendium of Trainings, it is said that one should eat with the thought of benefiting the giver, gathering the worms of the body now with wealth and gathering them with Dharma in the future, and with the thought of accomplishing the benefit of all sentient beings. Increased sleep and drowsiness make one unsuitable for practice, thus becoming powerless in abandoning afflictions. When food is well-digested and suitable, it abandons the old painful feelings arising from food and does not generate new painful feelings. Moderate food that is not afflicted does not create faults and abides in comfort. This also depends on contemplating the antidote to craving for food, which is contemplating its faults. There are three faults: The fault arising from the cause of enjoyment is thinking that no matter how delicious the food is, once it is chewed by the teeth and moistened by saliva, it appears like vomit. The fault arising from the digestion of food is that the food digests in the middle or late at night, producing flesh and blood, etc., and some become feces and urine, residing in the lower part of the body, which must be removed every day, and relying on the food, many kinds of diseases are produced. There are five faults arising from seeking food: The fault arising from acquisition is that for the sake of food and the cause of food, one makes many efforts while being threatened by heat and cold, and if one cannot obtain it, one suffers from sorrow, etc., and even if one obtains it, one suffers from the intense effort of guarding it for fear of being robbed and wasted. The decline of friendship is that for the sake of food, even fathers and sons fight each other. Insatiability is that the craving for it becomes greater and greater, so that kings, etc., fight each other and experience many sufferings. The fault of not being independent is that those who eat the food of others suffer many sufferings when fighting with others for the sake of the master. The fault arising from misuse is that for the sake of food and the cause of food, one accumulates the sins of body, speech, and mind, and at the time of death, one dies regretting remembering these sins, and after death, one falls into the lower realms. Even so, there are some benefits, namely that the body remains alive relying on food. It is not reasonable to take food only for this reason, one should rely on the survival of the body to properly practice pure conduct. The giver and the benefactor squeeze the skin, flesh, and blood, and give alms desiring a special result, thinking that what they have done can also become a great result, and then enjoy the food. In the Compendium of Trainings, it is said that one should eat with the thought of benefiting the giver, gathering the worms of the body now with wealth and gathering them with Dharma in the future, and with the thought of accomplishing the benefit of all sentient beings.
ང་དྲན་པར་བྱའོ། །བཤེས་སྤྲིངས་ལས་ཀྱང་། ཁ་ཟས་སྨན་དང་འདྲ་བར་རིག་པ་ཡིས། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་མེད་པར་བསྟེན་ 13-2-45a བགྱི་སྟེ། །རྒྱགས་ཕྱིར་མ་ལགས་བསྙེམས་པའི་ཕྱིར་མ་ལགས། །མཚག་ཕྱིར་མ་ལགས་ལུས་གནས་འབའ་ཞིག་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ༈ མི་ཉལ་བར་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་ཞིང་ཉལ་བའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། མི་ཉལ་བར་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་ཞིང་ཉལ་བའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། རིགས་པའི་བདག་ཉིད་ཉིན་པར་མཐའ་དག་དང་། །མཚན་མོའང་ཐུན་གྱི་སྟོད་སྨད་འདས་ནས་ནི། །མནལ་ཚེའང་འབྲས་བུ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བར། །དྲན་དང་ལྡན་པར་དེ་དག་བར་དུ་མནོལ། །ཞེས་གསུངས་པས། ཉིན་མོ་ཧྲིལ་པོ་དང་མཚན་མོའི་ཆ་སྟོད་སྨད་གཉིས་ཐུན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཐུན་མཚམས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་བསྟན་པས་འཆག་པ་དང་འདུག་ནས་སྒྲིབ་པ་ལྔ་ལས་སེམས་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པས་དོན་ལྡན་དུ་བྱ་བ་སྟེ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །འདི་དང་དབང་པོའི་སྒོ་སྡོམ་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་གསུམ་ལ་ཐུན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཐུན་མཚམས་གཉིས་ཀའི་ཆོས་ཡོད་པས་འདིར་ཐུན་མཚམས་རྣམས་བཟུང་ངོ་། །ཉལ་བའི་ཀུན་སྤྱོད་ནི་ཐུན་མཚམས་ཡིན་པས་དེ་ཡང་དོན་མེད་དུ་མི་གཏང་བར་བྱའོ། །དེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོ་ལ་ཆ་གསུམ་དུ་བྱས་པའི་ཆ་སྟོད་ལ་དགེ་བའི་བྱ་བས་དུས་འདའ་བར་བྱས་ནས་ཆ་བར་པ་ལ་བབ་པའི་ཚེ་ཉལ་བར་བྱ་སྟེ། གཉིད་ཀྱིས་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་འབྱུང་བ་རྣམས་གཉིད་ཀྱིས་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ལུས་དེ་བརྟས་ན་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་བརྩོན་འགྲུས་གཉིས་བྱ་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་ལས་སུ་རུང་ཞིང་ཕན་པར་ 13-2-45b ཡང་འགྱུར་རོ། །ཉལ་བའི་ཚེ་ན་གནས་ཁང་ནས་ཕྱིར་བྱུང་སྟེ་རྐང་པ་བཀྲུས་ནས་ནང་དུ་ཞུགས་པ་དང་གློ་གཡས་པ་ཕབ་སྟེ་རྐང་པ་གཡོན་པ་གཡས་པའི་སྟེང་དུ་བཞག་ནས་སེང་གེ་ལྟར་ཉལ་བར་བྱའོ། །སེང་གེ་ལྟར་ཉལ་བ་ནི། ཇི་ལྟར་དུད་འགྲོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་སེང་གེ་ནི་ལུས་རྩལ་ཆེ་བ་དང་སེམས་གཟེངས་མཐོ་བ་དང་བརྟན་པས་ཕ་རོལ་གནོན་པ་བཞིན་དུ། མི་ཉལ་བར་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་པའང་རྩལ་ཆེ་བ་སོགས་ཀྱིས་ཕ་རོལ་གནོན་ཞིང་གནས་པས་སེང་གེ་བཞིན་དུ་ཉལ་གྱི། ཡི་དྭགས་དང་ལྷ་དང་འདོད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དག་གི་ཉལ་སྟངས་ནི་དེ་ལྟ་མིན་ཏེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལེ་ལོ་ཅན་བརྩོན་འགྲུས་ཞན་པ་ཕ་རོལ་གནོན་པ་ཆུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་གྲངས་གཅིག་ཏུ་ན་གློ་གཡས་པས་སེང་གེ་བཞིན་དུ་ཉལ་བ་ནི། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ལུས་ལྷོད་པར་མི་འགྱུར་བ་དང་གཉིད་ལོག་ནའང་དྲན་པ་མི་བརྗེད་པ་དང་གཉིད་སྟུག་པོར་མི་འགྱུར་བ་དང་རྨི་ལམ་སྡིག་པའམ་ངན་པ་མི་རྨི་བ་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་ཉལ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞི་ལས་ལྡོག་པའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའོ། ། བསམ་པ་ཇི་འདྲ་བས་ཉལ་བ་ལ་བཞི་ལས།
【現代漢語翻譯】 我應憶念。在《親友書》（bShes sPrings，Letter to a Friend）中也說：'以智慧視飲食如藥，無貪嗔之心而受用，非為肥胖，非為驕慢故，非為悅樂，唯為住身故。' 不睡眠而精勤瑜伽，睡眠時應如何做？ 不睡眠而精勤瑜伽，睡眠時應如何做呢？《親友書》中說：'具慧者日間一切時，夜間亦于初後分，眠時亦不令成無果，具念于其中間眠。' 因此，白天一整天和夜晚的前後部分，在座間和座間休息時，如何做已經說明，即通過行走和坐禪，從五蓋中完全清凈自心，使其有意義，如前所述。這與守護根門和正知而行三者，都具有座間和座間休息時的法，因此這裡採用了座間休息。睡眠的行為是座間休息，因此也不應使其毫無意義。那麼應該如何做呢？將白天和夜晚分為三部分，以上半部分進行善行來度過，當到達中間部分時，就應該睡眠，爲了讓睡眠增長的元素通過睡眠來增長。這樣，身體強壯后，對於善的方面，精進二事就變得非常容易和有益。 睡眠時，從住所出來，洗腳後進入，然後右脅著地，左腳放在右腳上，像獅子一樣睡眠。像獅子一樣睡眠，是因為像所有動物中，獅子具有強大的體魄、高昂的意志和穩固的力量，能夠壓制其他動物一樣。不睡眠而精勤瑜伽的人，也以強大的力量等壓制其他，因此像獅子一樣睡眠。而餓鬼、天人和享受慾望者的睡姿則不是這樣，因為他們都懶惰、精進不足、壓制他人的力量弱小。另一種解釋是，像獅子一樣右脅著地睡眠，是因為這種睡姿的自性是身體不會鬆弛，即使睡著也不會忘記正念，不會陷入沉睡，也不會做罪惡或不好的夢。如果不是這樣睡眠，就會產生與前四種相反的所有過失。 以何種意樂睡眠有四種。
【English Translation】 I should remember. Also, in the 'Letter to a Friend' (bShes sPrings): 'With wisdom, regard food as medicine, partake without attachment or hatred, not for gaining weight, not for arrogance, not for pleasure, but solely for sustaining the body.' How to practice yoga without sleeping, and what to do when sleeping? How to practice yoga without sleeping, and what to do when sleeping? In the 'Letter to a Friend' it says: 'The wise one, throughout the entire day, and also in the first and last parts of the night, even when sleeping, should not let it become fruitless, but sleep with mindfulness in between.' Therefore, it has been explained how to act during the entire day and the first and last parts of the night, during the session and in between sessions, namely, by walking and sitting, completely purifying the mind from the five obscurations, making it meaningful, as previously explained. This, along with guarding the sense doors and acting with mindfulness, all have the qualities of both the session and the breaks between sessions, so here the breaks between sessions are emphasized. The act of sleeping is a break between sessions, so it should not be wasted. How should it be done? Divide the day and night into three parts, spend the first part engaging in virtuous activities, and when the middle part arrives, one should sleep, so that the elements that promote sleep are increased through sleep. In this way, when the body is strengthened, it becomes very easy and beneficial to engage in the two aspects of diligence in virtuous activities. When sleeping, come out of the dwelling, wash the feet, and then enter, lie down on the right side, placing the left foot on top of the right foot, sleeping like a lion. Sleeping like a lion is because, like the lion among all animals, possessing great physical strength, high will, and steadfast power, it can subdue others. One who diligently practices yoga without sleeping also subdues others with great strength, etc., and therefore sleeps like a lion. The sleeping posture of pretas, gods, and those who indulge in desires is not like this, because they are all lazy, lack diligence, and have little power to subdue others. Another explanation is that sleeping on the right side like a lion is because the nature of this posture is that the body does not become lax, even when asleep, mindfulness is not forgotten, one does not fall into deep sleep, and one does not dream sinful or bad dreams. If one does not sleep in this way, all the faults opposite to the previous four will arise. There are four aspects to sleeping with what intention.
སྣང་བའི་འདུ་ཤེས་ནི། འོད་ཀྱི་མཚན་མ་ལེགས་པར་བཟུང་སྟེ་འོད་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཉལ་ཏེ། དེས་གཉིད་ལོག་པའི་ཚེ་སེམས་ལ་མུན་པ་མི་འབྱུང་ངོ་། །དྲན་པ་ནི། ཆོས་དགེ་བ་དོན་དང་ལྡན་པ་མཉན་པ་དང་བསམས་པ་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དྲན་པ་གཉིད་དུ་མ་སོང་གི་བར་དུ་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བསྟེན་པའོ། །དེས་ནི་གཉིད་ལོག་ 13-2-46a པའི་ཚེ་ཡང་མ་ལོག་པ་དང་འདྲ་བར་ཆོས་དེ་དག་ལ་སེམས་དེ་ལན་མང་དུ་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་མདོར་ན་གཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཡང་དགེ་སྦྱོར་སྐྱོང་བའོ། །ཤེས་བཞིན་ནི། དེ་ལྟར་དྲན་པ་བསྟེན་པའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་པ་གང་རུང་བྱུང་ན་དེ་ཤེས་ནས་དང་དུ་མི་ལེན་ཅིང་སྤོང་བར་བྱེད་པའོ། །ལྡང་བའི་འདུ་ཤེས་ནི་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཉིད་ཀྱིས་ནོན་པ་ལ་སེམས་གཞོལ་བར་མི་བྱེད་པར་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་རི་དྭགས་བཞིན་དུ་ཐུམ་ཕྲས་ཀྱིས་ཉལ་བའོ། །དེས་ནི་གཉིད་མི་འཐུག་ཅིང་ལྡང་བའི་དུས་ལས་མི་ཡོལ་བར་སད་པར་ནུས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཀྱེ་མ་བདག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གནང་བའི་མི་ཉལ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས་དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་འབད་པ་ཆེན་པོས་འདུན་པ་བསྐྱེད་པའོ། །དེས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གནང་བའི་སེང་གེའི་ཉལ་སྟངས་ལས་ལྷག་ཆད་མེད་པར་ཉལ་ལ། །གསུམ་པ་ནི། ཇི་ལྟར་བདག་གིས་དེང་མི་ཉལ་བ་དང་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་བརྩོན་པས་བསྒྲུབ་པ་ལྟར་སང་ཡང་དེ་ལྟར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པའོ། །དེས་ནི་དགེ་བ་ལ་འདུན་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བྱེད་དེ་བརྗེད་ངས་ནའང་གོང་ནས་གོང་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། །ཟས་དང་ཉལ་བའི་ཀུན་སྤྱོད་འདི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་ཅིང་དོན་ལྡན་དུ་སྤྱོད་པ་བྱུང་ན་ཚེ་དོན་མེད་དུ་འདའ་བ་དུ་མ་ཞིག་ཁེགས་པར་སྣང་བས། འཕགས་པ་ཐོགས་ 13-2-46b མེད་ཀྱིས་མདོ་དྲངས་ཏེ་ཇི་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལྟར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དངོས་གཞིའི་སྐབས་ཀྱི་སྐྱོང་ཚུལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་མ་གཏོགས་པ་སྦྱོར་བ་དང་དངོས་གཞི་དང་མཇུག་དང་ཐུན་མཚམས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་རྣམས་ནི། འདི་ནས་བཟུང་སྟེ་ལྷག་མཐོང་གི་བར་གྱི་དམིགས་རྣམ་གང་སྐྱོང་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཐུན་མཚམས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ༈ དེ་ལ་ལོག་རྟོག་དགག་པ། གཉིས་པ་སྐྱོང་ཚུལ་དེ་ལ་ལོག་རྟོག་དགག་པ་ནི། གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པའི་གཞུང་ཆེན་མོ་རྣམས་མན་ངག་ཏུ་འཆར་བ་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པ་རྣམས་ན་རེ། ལམ་བསྒོམ་པའི་ཚེ་ནི་ཡུལ་ལ་ཡང་ཡང་མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་སྒོམ་ཁོ་ན་བྱ་སྟེ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་དཔྱོད་པ་ནི་ཐོས་བསམ་གྱི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོག་པ་རྣམས་ནི་མཚན་མར་འཛིན་པ་ཡིན་པས་འཚང་རྒྱ་བ་ལ་གེགས་བ
【現代漢語翻譯】 關於顯現的意念是：好好地把握住光明的征相，以具有光明的意念入睡，這樣在入睡的時候，心中就不會產生黑暗。關於正念是：對於聽聞、思考和禪修所產生的具有意義的善法，要堅持跟隨，直到入睡。這樣，即使在入睡的時候，也像沒有入睡一樣，心中會多次追隨這些法，總之，即使在睡眠中也能修持善行。關於正知是：在這樣堅持正念的時候，如果產生任何煩惱，要知道它，不要接受它，並且要捨棄它。關於醒來的意念有三種：第一種是，無論如何都不要讓心沉溺於睡眠的壓迫，而是要以精進的心像野獸一樣蜷縮著睡覺。這樣就不會睡得很沉，並且能夠在醒來的時間之前醒來。第二種是，心想『唉呀！我一定要做到佛陀所開許的所有不睡眠』，爲了做到這一點，要以極大的努力生起意願。這樣就能像佛陀所開許的獅子睡姿一樣，不多不少地睡覺。第三種是，心想『就像我今天不睡覺，並且以精進修持所有善法一樣，明天也要這樣做』。這樣就能使對善法的意願持續不斷，即使忘記了，也會爲了從先前到先前地修持而精進。如果能夠毫無過失且有意義地運用飲食和睡眠的行為，那麼許多無意義地度過生命的情況就會被避免。因此，聖者無著引用經典，像確定下來那樣地進行了闡述。這樣，除了正行時的特殊修持方法外，從前行、正行、後行到間歇時應該如何做，都適用於從這裡開始到勝觀為止的所有所緣境的修持。間歇時應該如何做已經闡述完畢。 第二，對於這種修持方法的駁斥錯誤觀點是：那些不把佛經及其註釋等大論典作為竅訣的人說：『在修習道的時候，不要反覆地觀察對境，而只要進行止觀就可以了。因為以分別的智慧反覆觀察是聞思的時候才做的，而且各種念頭都是執著于相，所以會成為成佛的障礙。』
【English Translation】 The perception of appearance is: to properly grasp the sign of light and sleep with a mind endowed with light, so that darkness does not arise in the mind when falling asleep. Mindfulness is: to diligently follow the virtuous and meaningful Dharmas arising from listening, contemplating, and meditating until falling asleep. Thus, even when asleep, the mind will repeatedly follow those Dharmas as if not asleep, in short, cultivating virtue even in sleep. Awareness is: when maintaining mindfulness in this way, if any afflictions arise, to recognize them, not accept them, and abandon them. The intention to awaken has three aspects: The first is: in all ways, not to let the mind be overwhelmed by sleep, but to sleep curled up like a wild animal with a mind sustained by diligence. Thus, one will not sleep deeply and will be able to awaken before the time to arise. The second is: thinking, 'Alas! I must accomplish all the non-sleeping practices permitted by the Buddha,' and for the sake of accomplishing this, to generate aspiration with great effort. Thus, one will sleep in the lion's posture permitted by the Buddha, without excess or deficiency. The third is: thinking, 'Just as I do not sleep today and diligently practice all virtuous Dharmas, so shall I do tomorrow.' Thus, one will make the aspiration for virtue continuous, and even if forgetful, one will strive to practice from earlier to earlier. If one can engage in the conduct of eating and sleeping without fault and meaningfully, then it appears that many instances of passing life meaninglessly will be averted. Therefore, the noble Asanga, quoting the sutras, explained it as it was ascertained. Thus, apart from the unique methods of practice during the main session, how to act during the preliminary, main, and concluding sessions, as well as during breaks, should be applied to all objects of meditation from here up to vipassanā (insight meditation). How to act during breaks has been explained. Secondly, refuting wrong views on this method of cultivation: Those who do not turn their minds to the great treatises, including the scriptures and their commentaries, as pith instructions, say: 'When meditating on the path, one should not repeatedly examine the object, but only practice calm abiding. Because repeatedly examining with discriminating wisdom is for the time of listening and thinking, and thoughts are grasping at characteristics, so they are obstacles to enlightenment.'
ྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ནི་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་གཏན་ནས་མ་རྟོགས་པའི་ཅལ་ཅོལ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། འདི་ན་དང་པོར་ཐོས་ལ་བརྟེན་ནས་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འབྱུང་། །ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གོམས་ལས་ཡང་དག་དོན་ཡུལ་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་། །ཞེས་ཐོས་པའི་དོན་རྣམས་བསམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་བྱས་པ་ལས། ཡང་དག་པའི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་བསྒོམས་བྱུང་འབྱུང་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གང་ཉམས་སུ་བླང་རྒྱུ་དེ་དང་པོར་གཞན་ལས་མཉན་ནས་གཞན་སྟོབས་ 13-2-47a ཀྱིས་ངེས་པར་བྱེད། དེ་ནས་ཐོས་པའི་དོན་དེ་རང་གིས་ལུང་དང་རིགས་པས་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསམས་ཏེ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱེད། དེ་ལྟར་ཐོས་བསམ་གྱིས་ངེས་པར་བྱས་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་དང་བྲལ་བ་ན་ཡང་དང་ཡང་དུ་འདྲིས་པར་བྱེད་པ་ལ་སྒོམ་པ་ཞེས་ཟེར་བས་ཡང་ཡང་དཔྱད་ཀྱིན་བསྒོམ་པ་དང་མི་དཔྱོད་པའི་འཇོག་སྒོམ་གཉིས་ཀ་དགོས་ཏེ། ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དེ་ལ་མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་པ་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པས་དཔྱད་ནས་བསྒོམ་པ་གཉིས་ཀ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྒོམ་ཐམས་ཅད་འཇོག་སྒོམ་དུ་འདོད་པ་ནི་དཔེར་ན་ནས་རྡོག་གཅིག་བཟུང་ནས་འབྲུ་ཐམས་ཅད་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཐོས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྔོན་དུ་ཐོས་པ་དང་། བསམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྔོན་དུ་བསམ་པ་འགྲོ་དགོས་པ་ལྟར་བསྒོམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྔོན་དུའང་སྒོམ་པ་འགྲོ་དགོས་ཏེ་ཤེས་རབ་དེ་ནི་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་བསྒོམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྒོམ་པ་དེ་བསམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱས་པ་དེ་ཉིད་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། བསམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ལས་བསྒོམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་འབྱུང་བར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐོས་པ་ཇི་ཙམ་མང་བ་ཙམ་དུ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་མང་ལ་དེ་མང་བ་ཙམ་དུ་བསམ་པ་མང་བ་དང་། དེ་མང་བ་ཙམ་དུ་ 13-2-47b དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་མང་བ་དང་དེ་ཇི་ཙམ་མང་བ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་མང་ལ་དེ་མང་ན་སྐྱོན་འགོག་པ་དང་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་མང་བས། སྒོམ་བྱེད་པ་ལ་ཐོས་བསམ་གལ་ཆེ་བར་གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པ་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དེ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་མིན་པར་ཕྱིའི་གོ་རྒྱ་གཅོད་པ་ཙམ་དང་བསྒོམ་པ་ན་གཞན་དེ་དང་འབྲེལ་མེད་ཅིག་བསྒོམ་ན་ནི་དཀྱུ་ས་གཞན་དུ་བསྟན་ནས་རྒྱུག་ས་གཞན་དུ་བྱེད་པ་ལྟར། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་དེ་འབྲེལ་མེད་དུ་འགྱུར་ཞིང་ཤེས་རབ་གསུམ་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་གསུང་རབ་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་ལེགས་པར་བཤིག་པ་ཡིན་ལ། ལམ་མ་ནོར་བར་བགྲོད་པ
【現代漢語翻譯】 他們會說：『這是因為要放下分別念。』這完全是不懂修持要點的胡說八道。正如《經莊嚴論》中所說：『於此最初依于聽聞而生如理作意，如理作意串習故，現證真實義之智慧生。』因此，聽聞之義，是由思所成慧如理作意，從中生起現證真實義之修所成慧。因此，首先要從他人處聽聞所要修持的內容，通過他力而獲得定解。然後，自己通過教證和理證如理思維所聽聞之義，通過自力而獲得定解。像這樣通過聽聞和思維獲得定解，遠離懷疑之後，反覆串習，這叫做修行。因此，既需要反覆觀察的觀修，也需要不觀察的止修。因為既有對通過聽聞和思維而確定的內容不作觀察的安住，也有通過各自的分別念進行觀察的修習。因此，認為一切修行都是止修，就像拿著一顆青稞粒說：『所有的糧食都只有這一個。』一樣。 同樣，就像聞所成慧之前需要聽聞，思所成慧之前需要思維一樣，修所成慧之前也需要修行，因為智慧是從修行中產生的。像這樣，在修所成慧之前進行的修行，就是對通過思所成慧所確定的內容進行串習。因此，才說從思所成慧中產生修所成慧。因此，聽聞越多，從中產生的智慧就越多，智慧越多，思維就越多，思維越多，從中產生的智慧就越多，智慧越多，通過修行而修持的就越多，修持越多，遮止過失和成辦功德的方式就越多。因此，經論及其註釋中都說聽聞和思維對於修行非常重要。如果聽聞和思維所確定的內容不是爲了修行，而僅僅是爲了斷除外在的散亂，或者修行時修持與聽聞和思維無關的內容，那就如同指著一個地方讓別人去，自己卻跑到另一個地方一樣。這樣，所說的內容就會變得毫無關聯，並且會徹底破壞三慧依次生起的經論總綱。也會在錯誤的道路上行走。
【English Translation】 They will say, 'It is because of letting go of conceptual thoughts.' This is complete nonsense from someone who does not understand the key points of practice at all. As it says in the Ornament of the Sutras: 'Here, first, through reliance on hearing, proper attention arises. From the habituation of proper attention, the wisdom that directly realizes the true meaning arises.' Therefore, the meaning of what is heard is that the wisdom arising from thought properly attends to it, and from that arises the wisdom arising from meditation that directly realizes the true meaning. Therefore, one must first listen to what is to be practiced from others and gain certainty through the power of others. Then, one must think properly about the meaning of what is heard through scripture and reasoning, and gain certainty through one's own power. Having gained certainty through hearing and thinking in this way, and being free from doubt, repeatedly familiarizing oneself with it is called practice. Therefore, both analytical meditation that repeatedly investigates and stabilizing meditation that does not investigate are necessary. Because there is both abiding without investigation on what has been determined through hearing and thinking, and meditating by investigating with individual discriminating awareness. Therefore, to think that all meditation is stabilizing meditation is like holding a single barley grain and saying, 'All grains are only this one.' Similarly, just as hearing must precede the wisdom arising from hearing, and thinking must precede the wisdom arising from thinking, so too must meditation precede the wisdom arising from meditation, because wisdom arises from meditation. In this way, the meditation that precedes the wisdom arising from meditation is the familiarization with what has been determined by the wisdom arising from thought. Therefore, it is said that the wisdom arising from meditation arises from the wisdom arising from thought. Therefore, the more one hears, the more wisdom arises from it, and the more wisdom there is, the more thinking there is, and the more thinking there is, the more wisdom arises from it, and the more wisdom there is, the more one practices through meditation, and the more one practices, the more ways there are to prevent faults and accomplish qualities. Therefore, the scriptures and their commentaries say that hearing and thinking are very important for meditation. If what is determined by hearing and thinking is not for the sake of meditation, but only for cutting off external distractions, or if one meditates on something unrelated to hearing and thinking, it is like pointing to one place and telling someone to go there, but running to another place oneself. In this way, what is said becomes irrelevant, and the general framework of the scriptures, which is the way the three wisdoms arise in sequence, is also completely destroyed. And one will be walking on the wrong path.
་ལ་མང་དུ་ཐོས་པ་མི་དགོས་ཞེས་པའི་ཅལ་ཅོལ་ཡང་ལེགས་པར་སྨྲས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་དག་གི་གནད་མ་རྟོགས་པའི་རྟགས་སུ་མདོ་ཕྱོགས་སམ། རྒྱུད་སྡེའི་ཕྱོགས་ལ་མང་དུ་སྦྱངས་པ་ཞིག་དང་གཞུང་ལ་སྦྱང་བ་ཡེ་མ་བྱས་པ་གཉིས་ད་གདོད་སྒྲུབ་པ་བྱེད་པའི་ཚེ་ཉམས་ལེན་ལ་མང་ཉུང་མི་འོང་བ་དང་། གཞན་ཡང་སྒྲུབ་པ་བྱེད་པ་དེས་ཆོས་ཉན་པ་དང་ལྟ་རྟོག་སོགས་བྱས་ན་མཚང་དུ་བྱེད་པའི་ལུགས་ངན་པ་རྣམས་གཏན་ཆགས་པར་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ངེས་པ་དེ་ཉིད་ལ་འདྲིས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་དེ་བསྒོམས་བྱུང་མ་ཡིན་མོད་འོན་ཀྱང་སྒོམ་པ་ཡིན་པ་ཅི་ཞིག་འགལ། འགལ་ན་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་མ་ཐོབ་པའི་སོ་སྐྱེ་ལ་སྒོམ་གཏན་མི་སྲིད་ 13-2-48a པར་འགྱུར་ཏེ། འདོད་པའི་ས་ལ་ས་མཐོན་པོར་ཆུད་པའི་ཚེ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒོམས་བྱུང་བསྐྱེད་པར་བཤད་པ་མ་གཏོགས་པ་དེ་ལ་བསྒོམས་བྱུང་མེད་པར་ཆོས་མངོན་པ་ལས་ལན་དུ་མར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྒོམ་ཞེས་པ་ནི། ཕར་ཕྱིན་གྱི་འགྲེལ་བཤད་ཚིག་གསལ་བ་ལས། སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་དེའི་སྐལ་བ་ཅན་དུ་བྱེད་པའམ་དེའི་དངོས་པོར་བྱེད་པའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་གོ་བར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན། དད་པ་བསྒོམ་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་ཞེས་པ་ནི་ཡིད་དེ་དང་དེར་བསྐྱེད་པ་ལ་བྱ་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ལོཙྪ་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རེས་འགའ་སྒོམ་པའི་ལམ་ཞེས་པར་བསྒྱུར་ལ། རེས་འགའ་ནི་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། མཐོང་དང་གོམས་པའི་ལམ་དག་ལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གོམས་པར་བསྒྱུར་ཏེ་སྒོམ་པ་དང་གོམས་པ་གཉིས་དོན་གཅིག་གོ། གཞན་ཡང་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས། ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་དང་མཐོང་བའི། །ལམ་དང་སྒོམ་པའི་ལམ་ཉིད་ལ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་པ་དང་། །འཇལ་དང་ངེས་རྟོག་སྒོམ་པའི་ལམ། །ཞེས་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་སྒོམ་ལམ་ཡིན་པས་ཡང་ཡང་སེམས་པ་དང་འཇལ་བ་དང་ངེས་པར་རྟོག་པ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ལ་དཔྱད་ནས་སྐྱོང་བ་དང་སྒོམ་གཉིས་འགལ་བར་འདོད་པ་ནི་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དད་པ་བསྒོམ་པ་དང་ཚད་མེད་བཞི་དང་ 13-2-48b བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་དང་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་དཔྱད་ནས་སྐྱོང་དགོས་པ་ལ་སྒོམ་དུ་གསུངས་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཞིག་སྣང་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་དང་བསླབ་བཏུས་ལས། རང་གི་ཡིད་ལ་བསྒོམ་ཕྱིར་ངས་འདི་བརྩམས། །ཞེས་གཞུང་དེ་གཉིས་སུ་བཤད་པའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ཐམས་ཅད་སྒོམ་དུ་གསུངས་པ་དང་། བསླབ་བཏུས་ལས། དེ་ལྟ་བས་ན་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་བསོད་ནམས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བཏང་བ་དང་བསྲུང་བ་དང་དག་པ་དང་སྤེལ་བ་ཅི་རིགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་རྩ་གསུམ་རེ་རེ་ལ་བཏང་བསྲུང་དག་ས
【現代漢語翻譯】 如果有人說『不需要多聞』這種胡話，那也算是說得好。不明白這些要點的表現是，有些人要麼廣泛學習經部，要麼廣泛學習續部，卻完全不學習論典，這樣的人一旦開始修行，修行的效果就不會好。此外，修行人如果聽法、觀察等等，就會被認為是缺點，這種不良風氣已經根深蒂固。 因此，用聞思的智慧確定之後，僅僅是熟悉它，雖然不是修所生慧，但說是修行又有什麼矛盾呢？如果矛盾，那麼沒有獲得初禪近分的凡夫就不可能修禪定了。因為在欲界達到很高的境界時，說是依靠它來產生修所生慧，除此之外，在《阿毗達磨》中多次說到沒有修所生慧。 因此，所謂的『修』，正如《現觀莊嚴論》的解釋《詞句明晰》中所說：『修習，是指使心成為它的有分，或者使心成為它的本體。』應當這樣理解。例如，『修習信心』、『修習慈悲心』，是指在心中生起信心和慈悲心。因此，大譯師們有時將『修道』翻譯為『修行之路』，有時則如《現觀莊嚴論》中所說：『見道與修道』，翻譯為『串習』，修和串習二者意義相同。此外，彌勒菩薩說：『抉擇分和見道，以及修道本身，反覆地作意和衡量，以及確定地認識修道。』既然這是大乘聖者的修道，其中有反覆的作意、衡量和確定地認識，那麼認為觀察和修是矛盾的，真是可笑至極。 這樣看來，像『修習信心』、『修習四無量心』、『修習菩提心』、『修習無常』和『修習痛苦』等等，需要反覆觀察和修習的，被稱為『修』的情況數不勝數。如《入菩薩行論》和《學集論》中所說：『爲了調伏自心而我造此論。』這兩部論典中所說的所有道次第都稱為『修』。在《學集論》中說：『因此，對於身體、受用和福德，應當根據情況，不斷地佈施、守護、凈化和增長，進行修習。』對於身體、受用和善根這三者，分別進行佈施、守護、凈化三種修習。
【English Translation】 If someone says the nonsense that 'there is no need to hear much,' that would also be considered well-spoken. The sign of not understanding these key points is that some people either extensively study the Sutra Pitaka or extensively study the Tantra Pitaka, but do not study the Shastras at all. When such people begin to practice, the effect of their practice will not be good. Furthermore, if practitioners listen to Dharma, contemplate, etc., it is considered a fault, and this bad habit has become deeply ingrained. Therefore, after determining something with the wisdom of hearing and thinking, merely familiarizing oneself with it, although it is not meditation-born wisdom, what contradiction is there in calling it meditation? If there is a contradiction, then it would be impossible for an ordinary person who has not attained the preparatory stage of the first dhyana to practice dhyana. Because it is said that when one attains a very high state in the desire realm, one relies on that to generate meditation-born wisdom. Apart from that, the Abhidharma repeatedly states that there is no meditation-born wisdom. Therefore, the so-called 'meditation,' as explained in the commentary 'Clear Words' on the Ornament for Clear Realization: 'Meditation means making the mind possess that quality or making the mind its essence.' This should be understood in this way. For example, 'meditating on faith' or 'meditating on loving-kindness' means generating faith and loving-kindness in the mind. Therefore, the great translators sometimes translate 'meditation path' as 'the path of practice,' and sometimes, as the Ornament for Clear Realization says, 'the path of seeing and the path of habituation,' translating it as 'habituation.' Meditation and habituation have the same meaning. Furthermore, Lord Maitreya said: 'The decisive part and the path of seeing, as well as the path of meditation itself, repeatedly contemplating and measuring, and definitely realizing the path of meditation.' Since this is the Mahayana Arya's path of meditation, which involves repeated contemplation, measuring, and definite realization, it is ridiculous to think that observation and meditation are contradictory. Thus, it seems that there are countless instances where repeatedly observing and cultivating, such as 'meditating on faith,' 'meditating on the four immeasurables,' 'meditating on bodhicitta,' 'meditating on impermanence,' and 'meditating on suffering,' are referred to as 'meditation.' As it says in the Bodhisattvacharyavatara and the Shikshasamuccaya: 'I have composed this treatise to tame my own mind.' All the stages of the path described in these two treatises are called 'meditation.' In the Shikshasamuccaya, it says: 'Therefore, one should cultivate giving, guarding, purifying, and increasing the body, possessions, and merit continuously, as appropriate.' For each of the three—body, possessions, and roots of virtue—one should practice giving, guarding, and purifying.
ྤེལ་བཞི་བཞི་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སྒོམ་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་སྒོམ་ཞེས་པ་དེ་རྒྱ་ཆུང་ཆུང་ཞིག་ལ་མི་བཟུང་ངོ་། །གཞན་ཡང་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་མཚན་འཛིན་ཡིན་པས་འཚང་རྒྱ་བའི་གེགས་སུ་བཟུང་ནས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་སྒོམ་ཐམས་ཅད་འདོར་བའི་ལོག་རྟོག་གི་ཐ་ཆད་འདི་ནི། རྒྱ་ནག་གི་མཁན་པོ་ཧྭ་ཤང་གི་ལུགས་ཡིན་ལ། དེ་དགག་པ་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པར་བྱའོ། །གཞུང་ཆེན་མོ་རྣམས་ལ་གུས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བའི་གེགས་ཀྱང་ལོག་རྟོག་འདིས་བྱེད་དེ། གཞུང་དེ་དག་གི་དོན་ནི་ཕལ་མོ་ཆེ་སོ་སོར་རྟོག་པས་དཔྱད་དགོས་པ་ཁོ་ནར་སྣང་ལ། དཔྱོད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚེ་དགོས་པ་མེད་པར་མཐོང་བས་སོ། །བསྟན་པ་ནུབ་པའི་རྐྱེན་དུ་འང་འདི་ཆེ་སྟེ་གསུང་རབ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ཆེན་མོ་རྣམས་གདམས་ངག་ཏུ་མི་འགྲོ་བར་མཐོང་ནས་ 13-2-49a ཞེ་རྩིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ལམ་བསྒོམ་པ་ལ་དཔྱད་ནས་བསྒོམ་པ་དང་མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་པའི་སྒོམ་གཉིས་ཡོད་ན། ལམ་ཇི་འདྲ་བ་ནི་དཔྱད་སྒོམ་ཡིན་ལ། ཇི་འདྲ་ཞིག་ནི་འཇོག་སྒོམ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པར་བྱ་སྟེ། བཤེས་གཉེན་ལ་དད་པ་བསྒོམ་པ་དང་དལ་འབྱོར་དོན་ཆེ་ཞིང་རྙེད་དཀའ་བ་དང་འཆི་བ་མི་རྟག་པ་དང་ལས་འབྲས་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་ནི་དཔྱད་སྒོམ་དགོས་སོ། །འདི་ལྟར་དེ་དག་ལ་ནི་བློ་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བའི་ཡིད་འཁུལ་ནུས་པ་རེ་དགོས་ཏེ། དེ་མེད་ན་དེ་དག་གི་ལྡོག་ཕྱོགས་མ་གུས་པ་སོགས་འགོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། བློ་དེ་ལྟ་བུ་བསྐྱེད་པ་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པས་དཔྱད་ནས་བསྒོམ་པ་ཁོ་ན་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན། ཆགས་ཡུལ་ལ་སྡུག་པའི་མཚན་མ་སྒྲོ་འདོགས་པ་མངས་ན་འདོད་ཆགས་དྲག་པོ་སྐྱེ་བ་དང་། དགྲ་ལ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་མཚན་མ་མང་དུ་བསམས་ན་ཞེ་སྡང་དྲག་པོ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ལམ་དེ་དག་བསྒོམ་པ་ལ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་གསལ་མི་གསལ་འདྲ་ཡི། བློའི་འཛིན་སྟངས་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བ་དགོས་པས་དཔྱད་སྒོམ་བྱའོ། །སེམས་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་གནས་སུ་མི་བཏུབ་པ་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་འདོད་དུ་བཞག་པས་ཆོག་པའི་ལས་རུང་དུ་བྱེད་པ་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་སུ་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་དཔྱད་ན་སེམས་ 13-2-49b གནས་པ་སྐྱེར་མི་ཉན་པས་དེ་ལ་ནི་འཇོག་སྒོམ་བྱ་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཞི་ལྷག་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པར་བྱའོ། །ཚུལ་དེ་ལྟར་མི་ཤེས་པར་མཁས་པ་ཡིན་ན་དཔྱད་སྒོམ་ཁོ་ན་བྱ་ལ། ཀུ་ས་ལིས་ནི་འཇོག་སྒོམ་ཁོ་ན་བྱའོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རེ་རེས་ཀྱང་གཉིས་ཀ་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཁས་པས་ཀྱང་ཞི་གནས་སོགས་བསྒྲུབ་དགོས་ལ། ཀུ་ས་ལིས་ཀྱང་བཤེས་གཉེན་ལ་དད་པ་ཤུགས་དྲག་
【現代漢語翻譯】 因為所有四種行為都被稱為禪修，所以不要把禪修理解為狹隘的事情。此外，認為所有概念都是執著于相，從而成為證悟的障礙，並因此拋棄所有區分性禪修的這種錯誤觀念，是漢地和尚華尚的觀點。對這種觀點的駁斥將在止觀的章節中進行闡述。這種錯誤的觀念也會阻礙對偉大論典生起極大的恭敬心，因為這些論典的意義似乎主要在於通過區分性地分析來研究，並且認為這些分析在實踐中是不需要的。這也是佛法衰落的一個重要原因，因為人們認為經文和偉大的論疏不會成為竅訣，因此不重視它們。 如此說來，如果修習道次第有通過分析來修習和不分析而安住的禪修兩種方式，那麼什麼樣的道次第是分析修，什麼樣的道次第是安住修呢？將要解釋的是：修習對善知識的信心，暇滿人身意義重大且難以獲得，死亡無常，業果，輪迴的過患，以及菩提心等，需要分析修。像這樣，對於這些修習，需要一種強烈而持久的信念，否則就無法阻止不恭敬等負面因素。而生起這種信念，完全依賴於反覆地通過區分性地分析來修習。例如，如果對貪戀的對象附加許多美好的特徵，就會生起強烈的貪慾；如果對敵人反覆思索許多不悅意的特徵，就會生起強烈的嗔恨。因此，在修習這些道次第時，即使對境的顯現不清晰，也需要強烈的執著和持久的專注，所以應該進行分析修。在修習止觀等，爲了使心能夠安住於一境，並能夠隨意地安住於一境，就需要通過反覆地分析來調伏自心，否則心就無法安住，因此需要進行安住修。這將在止觀的章節中進行闡述。如果不瞭解這種方式，認為如果是智者就只應進行分析修，如果是庸人就只應進行安住修，那也是不對的。因為每個人都需要進行兩種修習，智者也需要修習止觀等，而庸人也需要對善知識生起強烈的信心。
【English Translation】 Since all four activities are said to be meditation, do not take meditation to be something narrow. Furthermore, the wrong view that all concepts are clinging to characteristics, thus becoming obstacles to enlightenment, and therefore abandoning all discriminating meditation, is the view of the Chinese monk Hwashang. The refutation of this view will be explained in the context of calm abiding and insight. This wrong view also hinders the arising of great respect for the great treatises, because the meaning of these treatises seems to be mainly to study through discriminating analysis, and it is thought that these analyses are not needed in practice. This is also a major cause of the decline of the Dharma, because people think that the scriptures and great commentaries will not become pith instructions, and therefore do not value them. Thus, if there are two ways to meditate on the path, meditating through analysis and meditating by resting without analysis, then what kind of path is analytical meditation, and what kind is resting meditation? It will be explained: Meditating on faith in the spiritual friend, the meaningfulness and difficulty of obtaining leisure and endowment, impermanence of death, karma and its effects, the faults of samsara, and bodhicitta, etc., requires analytical meditation. Like this, for these meditations, a strong and lasting conviction is needed, otherwise it will not be possible to prevent negative factors such as disrespect. And generating such a mind depends entirely on repeatedly meditating through discriminating analysis. For example, if many beautiful characteristics are attached to an object of attachment, strong desire will arise; if many unpleasant characteristics are repeatedly thought of about an enemy, strong hatred will arise. Therefore, when meditating on these paths, even if the appearance of the object is not clear, a strong grasping and lasting focus of the mind is needed, so analytical meditation should be done. In the context of cultivating calm abiding, etc., in order to make the mind able to abide in one object, and to be able to abide in one object as desired, it is necessary to subdue the mind through repeated analysis, otherwise the mind will not be able to abide, so resting meditation must be done. This will be explained in the context of calm abiding and insight. If one does not understand this way, and thinks that if one is a wise person, one should only do analytical meditation, and if one is an ordinary person, one should only do resting meditation, that is also not right. Because everyone needs to do both meditations, the wise also need to cultivate calm abiding, etc., and the ordinary person also needs to generate strong faith in the spiritual friend.
སོགས་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒོམ་པའི་ཚུལ་དེ་གཉིས་ཀྱང་མདོ་སྡེ་དང་རྒྱུད་སྡེའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀར་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་སྒོ་ནས་བསྒོམ་དགོས་པ་ཤིན་ཏུ་མང་བར་གསུངས་ལ། ཚུལ་དེས་བསྒོམ་པ་མེད་པའམ་ཉུངས་ན་ལམ་གྱི་སྲོག་དམ་པ་དྲི་མ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་མི་སྐྱེ་བ་དང་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཇེ་ཆེར་མི་འཕེལ་བས་ལམ་ལ་ས་ཆོད་ཅི་ཡང་མི་འབྱུང་སྟེ། ལམ་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མཐར་ཐུག་པ་ནི། ཤེས་རབ་ནང་ན་ཀུན་མཁྱེན་ལྟར། །ཞེས་སློབ་དཔོན་མ་ཁོལ་གྱིས་གསུངས་པ་ལྟར། ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཐམས་ཅད་མ་འདྲེས་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཏུ་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལམ་ཇི་ཙམ་བསྒོམས་པ་ཙམ་དུ་བརྗེད་ངས་ཆེ་བས་དྲན་པ་རྟུལ་བ་དང་སྤང་བླང་འབྱེད་པ་ལ་ཡིད་རྟུལ་དུ་འགྲོ་བར་སྣང་ན་ལམ་གོལ་བར་སོང་བའི་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་མང་པོ་ཤེས་ནས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་དད་པའང་མང་པོར་འཕེལ་བ་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དུ་མ་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་ཡིད་འབྱུང་ཞིང་སྐྱོ་བ་མང་བ་དང་ཐར་པའི་ཕན་ཡོན་ཡང་སྒོ་དུ་མ་ནས་མཐོང་བས་དེ་ལ་དོན་གཉེར་དྲག་པོ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་ངོ་ 13-2-50a མཚར་བའང་དུ་མ་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་དེ་དག་ལས་བཟློག་ཏུ་མེད་པའི་དད་པ་དང་འདུན་པ་དང་བརྩོན་པ་རྣམས་ཇེ་རྒྱས་སུ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ལ་དཔྱད་ནས་བསྒོམ་པ་ཁོ་ན་ལ་རག་ལས་པས་བློ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཚུལ་འདི་ལ་གཞན་གྱིས་བཀྲི་བར་མི་ནུས་པའི་ངེས་པ་དྲང་བར་བྱའོ། །སྒོམ་གྱི་ཚུལ་ལ་གོ་བ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་རྣམས་ན་རེ། སོ་སོར་རྟོག་པས་དཔྱོད་པ་ཆེས་མང་བར་བྱས་ཏེ་བསྐྱངས་ན་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གེགས་སུ་འགྱུར་བས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྟན་པོ་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བཤད་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་འདོད་དུ་བཞག་པས་ཆོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྔར་མ་གྲུབ་པ་གསར་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ན་དམིགས་པ་དུ་མ་ལ་དཔྱད་ན་དེ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བས་དེ་མ་གྲུབ་བར་དུ་དེ་བསྒྲུབ་པའི་སྒོམ་ལ་འཇོག་སྒོམ་ཉིད་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ན་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་འདོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་བསྒྲུབ་པའི་སྔ་རོལ་ཏུ་དཔྱད་སྒོམ་མང་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེའི་གེགས་སུ་འདོད་ན་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་ལུགས་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་དགོངས་འགྲེལ་ནས་བཤད་པ་གཏན་ནས་མ་གོ་བར་གསལ་ཏེ། འདི་ལྟར་དཔེར་ན། གསེར་དང་དངུལ་ནི་མགར་བ་མཁས་པས་ཡང་དང་ཡང་དུ་མེར་བསྲེགས་ཤིང་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཆུར་བཀྲུས་ན་དྲི་མ་དང་སྙིགས་མ་ཐམས་ཅད་སྦྱངས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་མཉེན་ཞིང་ལས་སུ་རུང་བར་འགྱ
【現代漢語翻譯】 因此，需要修行等等。關於這兩種禪修的方式，經部和續部都說，需要通過分別的智慧進行大量的禪修。如果缺乏或減少這種方式的禪修，道路上生命的精髓——無垢的智慧就不會產生，即使稍微產生，智慧也不會增長，因此道路上不會有任何進展。道路的最終目標是，正如導師馬科爾所說：『智慧如一切智在內。』因此，在於區分一切如是和如是的一切事物。因此，如果禪修道路越多，健忘癥就越嚴重，記憶力就越遲鈍，在取捨方面變得遲鈍，那麼就應該知道這是走上歧途的真實標誌。此外，通過了解三寶等等的許多功德差別，對它們的信心也會增加；通過理解輪迴的許多過患，會產生厭離和悲傷；通過從多個角度看到解脫的利益，會對它產生強烈的追求；以及通過理解菩提心和六度等等的許多奇妙行為，所有這些都源於對這些行為不可逆轉的信心、渴望和精進的增長，所有這些都依賴於通過分別的智慧來研究和禪修經文的意義。因此，有智慧的人應該對這種方式產生無法被他人動搖的定解。那些對禪修方式理解非常少的人說：如果通過分別的智慧進行過多的分析和培養，就會成為一心專注的禪定的障礙，因此無法成就穩定的禪定。對此進行解釋：如果在尚未成就的情況下，爲了新成就，想要隨心所欲地將心安住在單一的目標上，如果分析多個目標，就不會產生禪定，因此在未成就之前，應該只進行安住禪修來成就它。如果是這樣說，我們也是贊同的。如果在成就這種禪定之前，認為進行大量的分析禪修會成為禪定的障礙，那麼很明顯，他們根本不理解大車論的解釋。例如，就像熟練的金匠反覆用火燒煉金銀，反覆用水清洗，這樣就能去除所有的雜質和污垢，變得非常柔軟且易於加工。 Therefore, it is necessary to practice and so on. Regarding these two methods of meditation, both the Sutra and Tantra traditions state that it is necessary to meditate extensively through the gate of discriminating wisdom. If there is a lack or reduction of meditation in this way, the life essence of the path—immaculate wisdom—will not arise, and even if it arises slightly, wisdom will not increase. Therefore, no progress will occur on the path. The ultimate goal of the path is, as the teacher Makhol said: 'Wisdom is like omniscience within.' Therefore, it lies in the wisdom that distinguishes all 'as it is' and 'how many as it is' without mixing them. Therefore, if the more one meditates on the path, the more severe the forgetfulness becomes, the duller the memory becomes, and the duller one becomes in distinguishing what to abandon and what to adopt, then one should know that this is a true sign of going astray. Furthermore, by knowing the many different qualities of the Three Jewels and so on, the faith based on them will also increase greatly; by understanding the many faults of samsara, one will generate renunciation and sadness; and by seeing the benefits of liberation from many angles, one will have a strong desire for it. Also, by understanding the many wonderful practices of Bodhicitta and the Six Perfections and so on, all the increasing faith, aspiration, and diligence that are irreversible from these will all depend solely on studying and meditating on the meaning of the scriptures through discriminating wisdom. Therefore, those with intelligence should generate an unwavering conviction in this method that cannot be swayed by others. Those who have very little understanding of the method of meditation say: If one engages in too much analysis and cultivation through discriminating wisdom, it will become an obstacle to single-pointed concentration, and therefore stable Samadhi will not be achieved. To explain this: If one wants to newly achieve Samadhi, which allows the mind to be placed on a single object as desired, and if one analyzes multiple objects, that Samadhi will not arise. Therefore, until it is achieved, one should only engage in settling meditation to achieve it. If that is what they say, then we also agree. However, if they think that engaging in a lot of analytical meditation before achieving such Samadhi will be an obstacle to Samadhi, then it is clear that they have not understood the explanations from the commentaries of the Great Chariots at all. For example, just as a skilled goldsmith repeatedly smelts gold and silver in fire and repeatedly washes them in water, all impurities and dross will be purified, becoming very soft and workable.
【English Translation】 Therefore, it is necessary to practice and so on. Regarding these two methods of meditation, both the Sutra and Tantra traditions state that it is necessary to meditate extensively through the gate of discriminating wisdom. If there is a lack or reduction of meditation in this way, the life essence of the path—immaculate wisdom—will not arise, and even if it arises slightly, wisdom will not increase. Therefore, no progress will occur on the path. The ultimate goal of the path is, as the teacher Makhol said: 'Wisdom is like omniscience within.' Therefore, it lies in the wisdom that distinguishes all 'as it is' and 'how many as it is' without mixing them. Therefore, if the more one meditates on the path, the more severe the forgetfulness becomes, the duller the memory becomes, and the duller one becomes in distinguishing what to abandon and what to adopt, then one should know that this is a true sign of going astray. Furthermore, by knowing the many different qualities of the Three Jewels (Könchok Sum) and so on, the faith based on them will also increase greatly; by understanding the many faults of samsara, one will generate renunciation and sadness; and by seeing the benefits of liberation from many angles, one will have a strong desire for it. Also, by understanding the many wonderful practices of Bodhicitta (Byangchub Kyi Sem) and the Six Perfections (Phyin Druk) and so on, all the increasing faith, aspiration, and diligence that are irreversible from these will all depend solely on studying and meditating on the meaning of the scriptures through discriminating wisdom. Therefore, those with intelligence should generate an unwavering conviction in this method that cannot be swayed by others. Those who have very little understanding of the method of meditation say: If one engages in too much analysis and cultivation through discriminating wisdom, it will become an obstacle to single-pointed concentration, and therefore stable Samadhi will not be achieved. To explain this: If one wants to newly achieve Samadhi, which allows the mind to be placed on a single object as desired, and if one analyzes multiple objects, that Samadhi will not arise. Therefore, until it is achieved, one should only engage in settling meditation to achieve it. If that is what they say, then we also agree. However, if they think that engaging in a lot of analytical meditation before achieving such Samadhi will be an obstacle to Samadhi, then it is clear that they have not understood the explanations from the commentaries of the Great Chariots at all. For example, just as a skilled goldsmith repeatedly smelts gold and silver in fire and repeatedly washes them in water, all impurities and dross will be purified, becoming very soft and workable. Therefore, it is necessary to practice and so on. Regarding these two methods of meditation, both the Sutra and Tantra traditions state that it is necessary to meditate extensively through the gate of discriminating wisdom. If there is a lack or reduction of meditation in this way, the life essence of the path—immaculate wisdom—will not arise, and even if it arises slightly, wisdom will not increase. Therefore, no progress will occur on the path. The ultimate goal of the path is, as the teacher Makhol said: 'Wisdom is like omniscience within.' Therefore, it lies in the wisdom that distinguishes all 'as it is' and 'how many as it is' without mixing them. Therefore, if the more one meditates on the path, the more severe the forgetfulness becomes, the duller the memory becomes, and the duller one becomes in distinguishing what to abandon and what to adopt, then one should know that this is a true sign of going astray. Furthermore, by knowing the many different qualities of the Three Jewels (Könchok Sum) and so on, the faith based on them will also increase greatly; by understanding the many faults of samsara, one will generate renunciation and sadness; and by seeing the benefits of liberation from many angles, one will have a strong desire for it. Also, by understanding the many wonderful practices of Bodhicitta (Byangchub Kyi Sem) and the Six Perfections (Phyin Druk) and so on, all the increasing faith, aspiration, and diligence that are irreversible from these will all depend solely on studying and meditating on the meaning of the scriptures through discriminating wisdom. Therefore, those with intelligence should generate an unwavering conviction in this method that cannot be swayed by others. Those who have very little understanding of the method of meditation say: If one engages in too much analysis and cultivation through discriminating wisdom, it will become an obstacle to single-pointed concentration, and therefore stable Samadhi will not be achieved. To explain this: If one wants to newly achieve Samadhi, which allows the mind to be placed on a single object as desired, and if one analyzes multiple objects, that Samadhi will not arise. Therefore, until it is achieved, one should only engage in settling meditation to achieve it. If that is what they say, then we also agree. However, if they think that engaging in a lot of analytical meditation before achieving such Samadhi will be an obstacle to Samadhi, then it is clear that they have not understood the explanations from the commentaries of the Great Chariots at all. For example, just as a skilled goldsmith repeatedly smelts gold and silver in fire and repeatedly washes them in water, all impurities and dross will be purified, becoming very soft and workable.
ུར་བས། དེ་ནས་རྣ་རྒྱན་ལ་ 13-2-50b སོགས་པའི་རྒྱན་ཆ་ཅི་འདོད་འདོད་དུ་བསྒྱུར་བས་ཆོག་པ་བཞིན་དུ། སྔོན་ལ་ཉོན་མོངས་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་དང་ཉེས་སྤྱོད་རྣམས་ལ་ནག་པོའི་ལས་འབྲས་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་དག་གི་ཉེས་དམིགས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམ་པ་སེམས་ཀུན་ཏུ་གདུང་བར་འགྱུར་བའམ་སྐྱོ་བར་འགྱུར་བའི་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་གསེར་མེར་བསྲེགས་པ་བཞིན་དུ་ནག་ཕྱོགས་རྣམས་ལས་ཡིད་ཕྱིར་ཕྱོགས་པར་བྱེད་ཅིང་དྲི་མ་དེ་དག་སྦྱོང་ལ། བཤེས་གཉེན་གྱི་ཡོན་ཏན་དང་དལ་འབྱོར་དོན་ཆེ་བ་དང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་དང་དཀར་པོའི་ལས་འབྲས་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་དག་གི་ཡོན་ཏན་ཡང་ཡང་བསྒོམ་པ་སེམས་བརླན་པར་འགྱུར་བའམ་དང་བར་འགྱུར་བའི་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་གསེར་ཆུར་འཁྲུ་བ་ལྟར་དཀར་ཕྱོགས་རྣམས་ལ་ཡིད་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དང་དགའ་བར་བྱས་ནས་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་སེམས་བརླན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ཞི་ལྷག་གང་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དེ་ལ་ཡིད་གཏད་པ་ན་ཚེགས་མེད་པར་འགྲུབ་པས། དེ་ལྟ་བུའི་དཔྱད་སྒོམ་ནི་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས། དཔེར་ན། མགར་བའམ་མགར་བའི་སློབ་མ་མཁས་པ་ཞིག་གིས་གང་གི་ཚེ་གསེར་རམ་དངུལ་ཞིག་དྲི་མ་དང་སྙིགས་ 13-2-51a མ་ཐམས་ཅད་སྦྱང་བའི་ཕྱིར། དུས་དུས་སུ་མེར་བསྲེགས་ཤིང་ཆུས་བཀྲུས་ན་རྒྱན་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ་བྱ་བ་མཉེན་ཞིང་ལས་སུ་རུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་མགར་བའམ་མགར་བའི་སློབ་མ་མཁས་པ་དེ་དང་མཐུན་པའི་བཟོ་ཤེས་པ་དེས་མགར་དཔྱད་ཀྱིས་རྒྱན་གྱི་རྣམ་པ་ཅི་འདོད་པ་དེར་སྒྱུར་བར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་གང་གི་ཚེ་སེམས་དེ་བརྣབ་སེམས་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མ་དང་སྙིགས་མ་ལ་མི་ཕྱོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱོ་བར་བྱས་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་མི་བདེ་བ་ལ་མི་ཕྱོགས་པ་ཉིད་དང་། དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་པར་དགའ་བར་བྱས་ན། རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་སེམས་དེ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་སམ་ལྷག་མཐོང་གི་ཕྱོགས་གང་དང་གང་དག་ལ་ངེས་པར་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་དེ་དང་དེ་དག་ལ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་འབྱོར་པ་དང་ཤིན་ཏུ་རྣལ་དུ་འབབ་པ་དང་མི་གཡོ་བ་དང་མི་འགུལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་དོན་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་སེམས་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་བརྟན་ཆགས་པར་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་འགལ་རྐྱེན་གྱི་གཙོ་བོ་ནི་
【現代漢語翻譯】 然後，就像可以隨意將耳環等飾品改造成自己喜歡的樣子一樣。首先，就像在關於煩惱和近煩惱以及惡行的章節中出現的那樣，通過分別以分別思維的智慧反覆觀修它們的過患，使內心充滿痛苦或厭惡的作意，就像用火燒金子一樣，使心遠離黑色的一面，凈化這些污垢。然後，就像在關於善知識的功德、暇滿人身難得、三寶的功德、白色業果和菩提心的利益等章節中出現的那樣，通過分別思維的智慧反覆觀修它們的功德，使內心濕潤或清澈的作意，就像用水洗金子一樣，使心傾向於白色的一面，並感到歡喜，用善法滋潤內心。 如果這樣做，那麼無論想要修習止觀中的哪一個，只要將心專注於此，就能毫不費力地成就。因此，這種觀察修是成就非概念性禪定的最佳方法。正如聖無著所說：『例如，一位金匠或一位技藝精湛的金匠學徒，爲了清除金或銀的所有污垢和雜質，時而用火燒，時而用水洗，那麼這件飾品就會變得柔軟且易於加工，這是顯而易見的。同樣，精通與金匠或金匠學徒技藝的工匠，可以按照自己的意願改變飾品的形狀。同樣，瑜伽士也應該通過使心不傾向於貪婪等污垢和雜質，從而感到厭惡，不傾向於煩惱的痛苦，並通過使心傾向於對善的歡喜，從而感到歡喜。那麼，瑜伽士的心，無論他決定將其與止的方面或觀的方面結合起來，都會非常接近、非常平靜、毫不動搖、毫不動盪，並且也會爲了實現他所思考的目標而前進。』 此外，使心穩定地安住於一境的禪定的主要障礙是：
【English Translation】 Then, just as one can freely transform earrings and other ornaments into whatever one desires, similarly, first, as it appears in the sections on afflictions and near afflictions and misdeeds, by repeatedly contemplating their faults with the wisdom of discriminating awareness, making the mind feel tormented or disgusted, like burning gold in a fire, turning the mind away from the dark side and purifying those defilements. Then, as it appears in the sections on the qualities of a spiritual friend, the greatness of leisure and opportunity, the qualities of the Three Jewels, the results of white karma, and the benefits of the mind of enlightenment, by repeatedly contemplating their qualities with the wisdom of discriminating awareness, making the mind feel moistened or clear, like washing gold in water, turning the mind towards the white side and rejoicing, moistening the mind with virtuous Dharma. If this is done, then whichever of shamatha or vipashyana one wishes to accomplish, by focusing the mind on that, it will be accomplished without difficulty. Therefore, such analytical meditation is the supreme method for accomplishing non-conceptual samadhi. As the noble Asanga said: 'For example, a goldsmith or a skilled goldsmith's apprentice, in order to purify all the dirt and impurities from gold or silver, sometimes burns it in a fire and sometimes washes it with water, then that ornament will become soft and easy to work with, this will become manifest. Similarly, a craftsman who is skilled in the art of the goldsmith or goldsmith's apprentice can transform the shape of the ornament according to his desire by means of goldsmith's analysis. Similarly, a yogi should also feel disgusted by making the mind not inclined towards dirt and impurities such as greed, and not inclined towards the unpleasantness of afflictions, and feel delighted by making the mind manifestly inclined towards delight in virtue. Then, the yogi's mind, whichever aspect of shamatha or vipashyana he determines to join it with, will become very close, very calm, unwavering, and unmoving, and will also go forth in order to accomplish the meaning as he has thought.' Furthermore, the main obstacle to samadhi, which is the mind remaining steadily fixed on one object, is:
གཉིས་ཏེ། བྱིང་བ་དང་རྒོད་པའོ། །དེ་ལ་དཀོན་མཆོག་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བའི་བློ་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བ་ཡོད་ན་བྱིང་བ་གཅོད་པར་ཤིན་ཏུ་སླ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོ་ནི་ཡོན་ཏན་ 13-2-51b མཐོང་བའི་སྒོ་ནས་སེམས་གཟེངས་བསྟོད་པ་ཡིན་པར་ཚད་ལྡན་དུ་མས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བའི་བློ་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བ་ཡོད་ན་རྒོད་པ་གཅོད་པར་ཤིན་ཏུ་སླ་སྟེ། རྒོད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་པའི་སེམས་གཡེང་བ་ཡིན་པས་དེའི་གཉེན་པོ་ལ་སྐྱོ་ཤས་བསྔགས་པར་གཞུང་དུ་མ་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བཤེས་གཉེན་ལ་དད་པ་སྦྱོང་བ་ནས་འཇུག་སེམས་སྦྱོང་བ་མན་ཆད་ལ་ཇི་ཙམ་དུ་མང་དུ་བསྒོམས་པ་དེ་ཙམ་དུ་མཁས་པ་དགྱེས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྟན་པོ་རྣམས་བདེ་བླག་ཏུ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འཇོག་སྒོམ་དུ་མ་ཟད་དཔྱད་སྒོམ་རྣམས་ལ་ཡང་བྱིང་རྒོད་གཉིས་དང་བྲལ་བར་བྱས་ལ་བསྐྱང་དགོས་ཤིང་། མན་ངག་འདི་པའི་བླ་མ་གོང་མ་མཁས་པ་རྣམས་སྐབས་ཀྱི་དམིགས་པ་གང་འབོགས་པ་དེའི་དམིགས་སྐོར་ལ་ངེས་ཤེས་དྲང་བའི་ཕྱིར་དུ་མདོ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུང་སྐབས་སུ་བབ་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་སེམས་ལ་བསྐོར་ནས་སྔ་མ་སྔ་མའི་གསུང་སྒྲོས་ཀྱིས་བརྒྱན་ཏེ། མཐའ་དག་པར་འཆད་ཅིང་ཆོས་འཆད་ཤེས་པ་ཞིག་གིས་ཉན་ཤེས་པ་ཞིག་ལ་བཤད་པ་ན་ཆོས་གྲྭའི་བློའི་འཁུལ་འདྲ་བ་ལྐོག་ཏུ་བསམས་པ་ལ་འོང་དཀའ་གསུང་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ལེགས་ཤིང་མད་པས། ད་རེས་དམིགས་པའི་སྐབས་ཡིན་ཟེར་ནས་འབུས་ཙམ་རེ་བྱར་མི་རུང་སྟེ། དེ་ནི་ཐོས་བསམ་གྱི་དུས་དང་ཉམས་ལེན་གྱི་དུས་ཞེས་ཆོས་མང་དུ་བཤད་པ་དང་ཉམས་ལེན་གྱི་སྐབས་གཉིས་འགལ་བར་འཛིན་པའི་ལོག་རྟོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་ཉམས་ལེན་དུ་འཁྱེར་ཤེས་པ་ 13-2-52a སྲིད་མཐའ་རུ་སྣང་བས་སྐྱོང་རྒྱུ་ཉེ་བར་བསྡུས་པ་རེ་ཡང་གུད་དུ་བྱའོ། །གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་གདམས་ངག་ཏུ་འཆར་མི་འཆར་ནི་སྐྱོང་ཚུལ་འདི་ལ་ངེས་པ་རྙེད་མ་རྙེད་ཁོ་ནའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་སྣང་ཞིང་སྡེ་སྣོད་ལ་མ་སྦྱངས་པ་རྣམས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། མདོ་སྔགས་ཀྱི་གཞུང་ཆེ་བ་ལ་རིང་དུ་སྦྱངས་པ་རྣམས་ཀྱང་ལམ་བསྒོམ་པའི་ཚེ་རང་གིས་གང་ལ་སྦྱངས་པའི་གཞུང་དེ་དག་གི་ཕྱོགས་སྔ་མར་འོང་བར་སྣང་བས། རྒྱས་པར་གཏན་ལ་དབབ་དགོས་པར་འདུག་ནའང་ཚིག་མངས་སུ་དོགས་པས་དེ་ཙམ་ལས་མ་སྨོས་སོ། །སྐྱོང་ཚུལ་ལ་ལོག་རྟོག་དགག་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ༈ བསྟེན་ནས་བློ་ཇི་ལྟར་སྦྱང་བའི་རིམ་པ། ད་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་བཤེས་གཉེན་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྟེན་པའི་སློབ་མ་དེ་བླ་མས་ཇི་ལྟར་འཁྲིད་པའི་རིམ་པ་བསྟན་པར་བྱ་དགོས་པས། གཉིས་པ་བསྟེན་ནས་བློ་ཇི་ལྟར་སྦྱང་བའི་རིམ་པ་ལ་གཉིས། དལ་བའ
【現代漢語翻譯】 二者是：掉舉和昏沉。如果對於三寶（藏文：དཀོན་མཆོག་，含義：珍寶）等的功德，生起強烈的、持久的信心，那麼斷除昏沉就非常容易。因為許多可靠的論典中說，對治昏沉的方法是通過觀想功德來提升心力。如果對於無常和痛苦等的過患，生起強烈的、持久的認識，那麼斷除掉舉就非常容易。因為掉舉屬於貪慾，是心的散亂，所以經論中讚歎厭離心是對治掉舉的方法。因此，從修習對善知識的信心開始，直到修習入菩提心為止，修習得越多，就越容易成就令智者歡喜的穩固的等持（藏文：ཏིང་ངེ་འཛིན་，梵文天城體：samādhi，梵文羅馬擬音：samādhi，漢語字面意思：三摩地）。 不僅在安住修（藏文：འཇོག་སྒོམ་）中，而且在觀察修（藏文：དཔྱད་སྒོམ་）中，也必須遠離掉舉和昏沉來進行修習。這個口訣派的上師們，爲了使弟子們對所觀修的對境生起正確的認識，會將經論中相關的教證，用上師的口訣在心中反覆思量，並用前輩上師的言教來加以修飾，詳盡地講解。如果一個善於講法的人，為一個善於聽法的人講解，那麼就很難產生像在法會上那種頭腦混亂，暗自思忖的情況。所以，不能說『現在是觀修的時候了』，就只簡單地講一點點。因為如果這樣，就陷入了認為聞思的時候和實修的時候是相互對立的邪見中，認為多講法和實修是相違背的。然而，如果能將所有的講解都轉化為實修，那當然最好，但這種情況非常罕見，所以也應該單獨留出一些時間來專門修習。 能否將所有的佛經都理解為竅訣，取決於是否對這種修習方法獲得了定解。更不用說那些沒有學習過三藏（藏文：སྡེ་སྣོད་，含義：經律論三藏）的人了，即使是那些長期學習顯密經論的人，在修習道次第時，也往往會偏向于自己所學的經論。因此，需要詳細地進行抉擇。但因為擔心文字過多，所以就只說這麼多。以上講完了對修習方法的邪見的駁斥。 如何依止善知識后修心之次第 現在需要講述的是，如前所述，如法依止善知識的弟子，上師如何引導他的次第。因此，第二部分是關於依止善知識后如何修心的次第，分為兩部分：閑暇
【English Translation】 There are two: excitement and dullness. If there is a strong and lasting faith in seeing the virtues of the Three Jewels (Tibetan: དཀོན་མཆོག་, meaning: precious), it is very easy to cut off dullness. Because many reliable treatises say that the antidote to dullness is to uplift the mind by contemplating virtues. If there is a strong and lasting recognition of the faults of impermanence and suffering, it is very easy to cut off excitement. Because excitement belongs to desire and is the distraction of the mind, the scriptures praise renunciation as the antidote to it. Therefore, the more one meditates from cultivating faith in the spiritual friend to cultivating the aspiration for enlightenment, the easier it is to accomplish the stable samādhi (Tibetan: ཏིང་ངེ་འཛིན་，Sanskrit Devanagari: samādhi, Sanskrit Romanization: samādhi, Chinese literal meaning: Samadhi) that pleases the wise. Not only in settling meditation (Tibetan: འཇོག་སྒོམ་), but also in analytical meditation (Tibetan: དཔྱད་སྒོམ་), one must practice by separating from excitement and dullness. The masters of this oral tradition, in order to generate correct understanding of the object of meditation, would repeatedly contemplate the relevant scriptural quotations in their minds with the instructions of the guru, and adorn them with the teachings of previous masters, explaining them in detail. If someone who is good at teaching explains to someone who is good at listening, it is difficult to have the kind of mental confusion and secret thoughts that occur in a Dharma assembly. Therefore, one should not just say, 'Now is the time for meditation,' and only give a brief explanation. Because if one does so, one falls into the wrong view of thinking that the time of learning and thinking and the time of practice are contradictory, and that explaining a lot of Dharma and practicing are contradictory. However, if one can transform all explanations into practice, that would be best, but this is very rare, so one should also set aside some time to practice separately. Whether or not all the scriptures appear as pith instructions depends on whether or not one has gained certainty about this method of practice. Not to mention those who have not studied the Tripitaka (Tibetan: སྡེ་སྣོད་, meaning: the three baskets), even those who have studied the great sutras and tantras for a long time tend to lean towards the scriptures they have studied when practicing the path. Therefore, it is necessary to make a detailed determination. But because I am worried about too many words, I will only say this much. The refutation of wrong views on the method of practice has been explained. How to Train the Mind After Relying on a Spiritual Friend Now it is necessary to explain the order in which the guru guides the disciple who has relied on the spiritual friend in accordance with what has been said before. Therefore, the second part is about the order in which to train the mind after relying on a spiritual friend, which is divided into two parts: leisure.
ི་རྟེན་ལ་སྙིང་པོ་བླང་བའི་ཕྱིར་དུ་བསྐུལ་བ་དང་། སྙིང་པོ་ཇི་ལྟར་ལེན་པའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ དལ་བའི་རྟེན་ལ་སྙིང་པོ་བླང་བའི་ཕྱིར་དུ་བསྐུལ་བ། དང་པོ་ལ་གསུམ། དལ་འབྱོར་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་དོན་ཆེ་བ་བསམ་པ་དང་། རྙེད་དཀའ་བ་བསམ་པའོ། ། ༈ དལ་འབྱོར་ངོས་བཟུང་བ། དང་པོ་ལ་གཉིས། དལ་བ་དང་། འབྱོར་པའོ། ། ༈ དལ་བ། དང་པོ་ནི། ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་སྡུད་པ་ལས། ཁྲིམས་ཀྱིས་དུད་འགྲོ་འགྲོ་བ་དུ་མའི་ངོ་བོ་དང་། །མི་ཁོམ་བརྒྱད་སྤོང་དེ་ཡིས་དལ་བ་རྟག་ཏུ་རྙེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། མི་ཁོམ་པ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་ནི་དལ་བའོ། །མི་ཁོམ་པ་བརྒྱད་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། ལོག་པར་ལྟ་བ་འཛིན་དང་དུད་འགྲོ་ཉིད། །ཡི་དྭགས་ཉིད་དང་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བ་ 13-2-52b དང་། །རྒྱལ་བའི་བཀའ་མེད་པ་དང་མཐའ་འཁོབ་ཏུ། །ཀླ་ཀློར་སྐྱེ་བ་གླེན་ཞིང་ལྐུགས་པ་ཉིད། །ཚེ་རིང་ལྷ་ཉིད་གང་ཡང་རུང་བར་ནི། །སྐྱེ་བ་ཞེས་བགྱི་མི་ཁོམ་སྐྱོན་བརྒྱད་པོ། །དེ་དག་དང་བྲལ་ཁོམ་པ་བརྙེས་ནས་ནི། །སྐྱེ་བ་བཟློག་པའི་སླད་དུ་འབད་པར་མཛོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ཡང་འཁོར་རྣམ་བཞི་མི་རྒྱུ་བའི་ཡུལ་མཐའ་འཁོབ་དང་། གླེན་ལྐུགས་དང་ཡན་ལག་དང་རྣ་བ་སོགས་མ་ཚང་བའི་དབང་པོ་མ་ཚང་བ་དང་། ཚེ་སྔ་ཕྱི་དང་ལས་འབྲས་དང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་མེད་པར་འཛིན་པའི་ལོག་ལྟ་ཅན་དང་། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་མེད་པའི་རྒྱལ་བའི་བཀའ་མེད་པ་བཞི་ལས། དང་པོ་གཉིས་དང་ཐ་མས་ནི་བླང་དོར་ཤེས་པར་མི་ནུས་ལ་གསུམ་པ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ལ་མི་མོས་པའོ། །ངན་སོང་གསུམ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བར་ཤིན་ཏུ་དཀའ་ལ་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་བས་མི་ནུས་པ་དང་། ལྷ་ཚེ་རིང་པོ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་འགྲེལ་པར་འདུ་ཤེས་མེད་པ་པ་དང་གཟུགས་མེད་པ་གཉིས་ལ་བཤད་ཅིང་། མི་ཁོམ་པ་བརྒྱད་ཀྱི་གཏམ་ལས། འདོད་པའི་བྱ་བས་རྟག་ཏུ་གཡེངས་པའི་འདོད་ལྷ་ལ་བཤད་དེ། འདུ་ཤེས་མེད་པ་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་གནས་འབྲས་བུ་ཆེ་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་ན་གྲོང་ལས་དགོན་པའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་ཅིང་། དེར་སྐྱེས་མ་ཐག་དང་འཆི་བའི་ཚེ་མ་གཏོགས་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་རྒྱུ་བ་འགགས་ནས་བསྐལ་ཆེན་མང་པོར་གནས་པར་མངོན་པ་ནས་གསུངས་སོ། །གཟུགས་མེད་ན་ཡོད་པའི་འཕགས་པ་ 13-2-53a མི་ཁོམ་པར་མི་རིགས་པས་དེར་སྐྱེས་པའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་ནི་ཐར་ལམ་བསྒྲུབ་པའི་སྐལ་བ་མེད་པས་མི་ཁོམ་པའོ། །རྟག་ཏུ་གཡེངས་པའི་འདོད་ལྷ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །དེས་ན་དེ་དག་ལ་མི་ཁོམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བཤེས་སྤྲིངས་འགྲེལ་པ་ལས། གནས་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ཏུ་དགེ་བ་བྱ་བའི་དལ་བ་མེད་པས་ན་མི་ཁོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། ༈ འབྱོར་པ། གཉིས་པ་འབྱོར་པ་ལ་གཉིས་ལས། རང་འབྱོར་ལྔ་ནི། མི་ཉིད
【現代漢語翻譯】 敦促爲了在閑暇之處取其精華，以及如何取其精華之方式。 正文： 敦促爲了在閑暇之處取其精華。 第一部分分為三點： 認識閑暇和圓滿，思考其重要性，以及思考其難得性。 正文： 認識閑暇和圓滿。 第一部分分為兩點： 閑暇和圓滿。 正文： 閑暇。 第一點是： 從積聚功德珍寶中，如經文所說：『以戒律，畜生等諸多有情之相，斷絕八無暇，恒常得閑暇。』 也就是說，遠離八種無暇即是閑暇。 八種無暇在《親友書》中提到：『執持邪見與畜生，餓鬼以及地獄生，無有佛陀之教法，邊地生為野蠻人，愚鈍瘖啞及長壽天，無論生於何處皆是，所謂八種無暇之過患，脫離彼等獲得閑暇后，為求斷絕輪迴當精進。』 如是所說。 也就是說，四種顛倒，即不信輪迴的邊地，愚笨和殘疾，以及持有無前後世、無業果、無三寶的邪見者，以及沒有佛陀教法之處。 前兩種和最後一種無法分辨取捨，第三種則不信奉正法。 三惡道眾生很難生起對佛法的智慧，即使稍微生起，也會因痛苦的折磨而無法修行。 長壽天，在《親友書釋》中解釋為無想天和無色界天。 在關於八無暇的討論中，也解釋為終日沉溺於慾望之中的欲界天。 無想天位於第四禪天的廣大果報處，類似於鄉村中的寺廟。 在那裡出生后，除了剛出生和死亡時，心和心所的活動都會停止，並在許多大劫中保持這種狀態，如經文所說。 無色界天中的聖者不應被視為無暇，因為在那裡出生的凡夫俗子沒有修持解脫道的機會，因此是無暇。 終日沉溺的欲界天也與此類似。 因此，這些被稱為無暇。 正如《親友書釋》中所說：『在這八個地方，沒有行善的閑暇，因此被稱為無暇。』 正文： 圓滿。 第二點，圓滿分為兩種。 五種自圓滿是： 成為人。
【English Translation】 An exhortation to take the essence at leisure, and how to take the essence. Text: An exhortation to take the essence at leisure. The first part is divided into three points: Recognizing leisure and endowment, contemplating its importance, and contemplating its rarity. Text: Recognizing leisure and endowment. The first part is divided into two points: Leisure and endowment. Text: Leisure. The first point is: From accumulating the jewel of merit, as the scripture says: 'With discipline, the nature of many beings such as animals, abandoning the eight unfree states, one always obtains leisure.' That is to say, being free from the eight unfree states is leisure. The eight unfree states are mentioned in the 'Letter to a Friend': 'Holding wrong views and being an animal, being a hungry ghost and being born in hell, without the Buddha's teachings and in a borderland, being born as a barbarian, being stupid and mute, and being a long-lived god, wherever one is born, these are the eight faults of being unfree. Having obtained leisure by being free from these, strive to cut off rebirth.' As it is said. That is to say, the four inverted states, namely the borderland that does not believe in reincarnation, being stupid and disabled, and holding wrong views that there is no past and future life, no karma, and no Three Jewels, and the place where there is no Buddha's teaching. The first two and the last one cannot distinguish between what to take and what to abandon, and the third one does not believe in the Dharma. It is very difficult for beings in the three lower realms to generate wisdom about the Dharma, and even if they generate a little, they cannot practice because of the torment of suffering. The long-lived gods are explained in the commentary on the 'Letter to a Friend' as the unconscious realm and the formless realm. In the discussion about the eight unfree states, it is also explained as the desire realm gods who are always indulging in desires. The unconscious realm is located in a large fruition place in the fourth dhyana heaven, similar to a temple in a village. After being born there, except for the time of birth and death, the activities of mind and mental factors will stop, and they will remain in this state for many great kalpas, as the scripture says. The noble ones in the formless realm should not be regarded as unfree, because ordinary people born there do not have the opportunity to practice the path of liberation, so they are unfree. The desire realm gods who are always indulging are similar to this. Therefore, these are called unfree. As the commentary on the 'Letter to a Friend' says: 'In these eight places, there is no leisure to do good, so they are called unfree.' Text: Endowment. The second point, endowment is divided into two types. The five personal endowments are: Being human.
་དབུས་སྐྱེས་དབང་པོ་ཚང་། །ལས་མཐའ་མ་ལོག་གནས་ལ་དད། །ཅེས་པའོ། །དེ་ལ་དབུས་སུ་སྐྱེས་པ་ནི། འཁོར་རྣམ་བཞི་རྒྱུ་བ་ཡོད་སར་སྐྱེས་པའོ། །དབང་པོ་ཚང་བ་ནི། གླེན་ལྐུགས་སུ་མ་སོང་ཞིང་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་དང་མིག་རྣ་སོགས་ཚང་བའོ། །ལས་མཐའ་མ་ལོག་པ་ནི། མཚམས་མེད་བྱས་སམ་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་མ་ཡིན་པའོ། །གནས་ལ་དད་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དཀར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བའི་གནས་འདུལ་བ་ལ་དད་པ་སྟེ་འདུལ་བ་ནི་འདིར་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ག་ལ་བྱའོ། །ལྔ་པོ་དེ་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་ཤིང་ཆོས་བསྒྲུབ་པའི་ཆ་རྐྱེན་ཡིན་པས་རང་གི་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཞན་འབྱོར་ལྔ་ནི། སངས་རྒྱས་བྱོན་དང་དམ་ཆོས་སྟོན། །བསྟན་པ་གནས་དང་དེ་རྗེས་འཇུག ། གཞན་ཕྱིར་སྙིང་ནི་བརྩེ་བ་འོ། །ཞེས་པའོ། །དེ་ལ་སངས་རྒྱས་བྱོན་པའམ་འབྱུང་བ་ནི། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་གྱིས་ཚོགས་བསགས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་ 13-2-53b འདུག་སྟེ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བའོ། །དམ་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་ནི། སངས་རྒྱས་སམ་དེའི་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཆོས་སྟོན་པའོ། །ཆོས་བསྟན་པ་གནས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཤིང་ཆོས་བསྟན་པ་ནས་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་བར་དུ་དོན་དམ་པའི་དམ་ཆོས་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་མ་ཉམས་པའོ། །ཆོས་གནས་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ནི། ཆོས་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་དམ་པའི་ཆོས་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བའི་མཐུ་ཡོད་པར་རིག་ནས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་ལྟར་བསྟན་པ་ལ་རྗེས་སུ་འཇུག་པའོ། །གཞན་གྱི་ཕྱིར་སྙིང་བརྩེ་བར་བྱེད་པ་ནི། སྦྱིན་པ་པོ་དང་སྦྱིན་བདག་གིས་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་སྟེར་བའོ། །དེ་ལྔ་ནི་གཞན་རྒྱུད་ལ་ཡོད་ཅིང་ཆོས་བསྒྲུབ་པའི་ཆ་རྐྱེན་ཡིན་པས་གཞན་འབྱོར་རོ། །ཉན་ས་ལས་བཤད་པའི་གཞན་འབྱོར་བཞི་ནི་ད་ལྟ་མ་ཚང་བར་སྣང་ཡང་དམ་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་དང་ཆོས་བསྟན་པ་རྣམས་གནས་པ་དང་ཆོས་གནས་པ་རྣམས་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་རྗེས་མཐུན་པ་ཚང་དུ་རུང་ངོ་། ། ༈ དེ་དོན་ཆེ་བ་བསམ་པ། གཉིས་པ་དལ་འབྱོར་དོན་ཆེ་བ་བསམ་པ་ནི། གཏན་གྱི་བདེ་བ་ཞིག་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་ཆོས་རྣམ་དག་བསྒྲུབ་པ་ཞིག་མ་བྱུང་ན་མ་ཤི་ཚུན་ཆོད་ཀྱི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བ་ཙམ་ལ་བརྩོན་པ་ནི་དུད་འགྲོ་ལ་ཡང་ཡོད་པས་བདེ་འགྲོར་སྐྱེས་ཀྱང་དུད་འགྲོ་དང་འདྲ་སྟེ། སློབ་སྤྲིངས་ལས། ཇི་ལྟར་གླང་བུ་ཁྲོན་ཟབ་ཁ་ནས་འཁྲུངས་པ་ཡི། །རྩྭ་ལོ་ཁམ་འགའ་ལ་ནི་ཡིད་ནི་ཆགས་གྱུར་ནས། །རྙེད་པ་གྲུབ་པ་མེད་པར་གཡང་དུ་ལྷུང་བ་ལྟར། །འཚོ་བའི་འཇིག་རྟེན་བདེ་ལྡན་འདོད་ 13-2-54a པའང་དེ་དང་འདྲ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་དང་ཁྱད་པར་དུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་བསྒྲུབ་པ་ནི་
【現代漢語翻譯】 『具足閑暇之自圓滿，不墮邊業信處所。』這是（頌詞）。其中，『生於中央』是指生於具有四眾弟子游化之處；『具足諸根』是指未成癡啞，肢體、小肢以及眼耳等齊全；『不墮邊業』是指未曾做過或教唆他人做過五無間罪；『信處所』是指信奉能生起世間和出世間一切善法的處所——律藏，此處律藏指三藏。 這五者由自身所具足，是修法的順緣，因此稱為『自圓滿』。 『他圓滿』有五種：『佛陀降臨正法演，教法住世隨法行，為他慈心而行施。』這是（頌詞）。其中，『佛陀降臨』或『出現』是指歷經無數劫積聚資糧，于菩提樹下證得圓滿正覺；『正法演說』是指佛陀或其聲聞弟子宣說佛法；『教法住世』是指從佛陀成佛說法直至涅槃之間，如實修持能證悟勝義諦的正法而不衰敗；『教法住世隨法行』是指了悟佛法后，深知其具有使眾生現證勝義諦的力量，從而依所悟之法而行；『為他慈心而行施』是指佈施者和施主佈施法衣等物。 這五者存在於他人相續中，是修法的順緣，因此稱為『他圓滿』。 《聲聞地》中所說的四種他圓滿現在看來並不完整，但宣說正法、住持教法以及隨教法而行，這些隨順之法是可以具足的。 思惟暇滿難得之義 第二，思惟暇滿難得之義：爲了成就究竟的安樂，若不修習清凈之法，僅致力於獲得未死之前的安樂和消除痛苦，則與旁生無異。即使轉生善趣，也與旁生相似。《親友書》中說：『如牛犢于深坑邊，唯貪幾口鮮嫩草，不知墮入深淵中，貪戀世間安樂亦如是。』因此（要精進修法）。 總的來說，修習這樣的佛法，特別是修習大乘道，是十分重要的。
【English Translation】 'Complete with leisure and endowment, not falling into extreme deeds, and having faith in the place.' This is (the verse). Among them, 'born in the central region' means being born in a place where the fourfold assembly of disciples travels; 'complete with faculties' means not being born as an idiot or mute, and having complete limbs, minor limbs, eyes, ears, etc.; 'not falling into extreme deeds' means not having committed or caused others to commit the five heinous crimes; 'having faith in the place' means having faith in the Vinaya (藏文：འདུལ་བ་，梵文天城體：विनय，梵文羅馬擬音：vinaya，漢語字面意思：調伏) which is the place where all virtuous dharmas of the world and beyond arise, and here Vinaya refers to the three pitakas. These five are possessed by oneself and are conducive to practicing Dharma, hence they are called 'self-endowment'. The five 'other endowments' are: 'Buddha appears and teaches the Dharma, the teachings abide and one follows them, and one acts with loving-kindness for others.' This is (the verse). Among them, 'Buddha appears' or 'arises' means accumulating merit for countless kalpas and attaining perfect enlightenment under the Bodhi tree; 'teaching the Dharma' means the Buddha or his Shravaka (藏文：ཉན་ཐོས་，梵文天城體：श्रावक，梵文羅馬擬音：śrāvaka，漢語字面意思：聲聞) teaching the Dharma; 'the teachings abide' means that from the time the Buddha attained enlightenment and taught the Dharma until his Nirvana (藏文：མྱ་ངན་ལས་འདས་，梵文天城體：निर्वाण，梵文羅馬擬音：nirvāṇa，漢語字面意思：寂滅)，the true Dharma that realizes the ultimate truth is practiced without decline; 'following the teachings that abide' means that after realizing the Dharma, one knows that it has the power to enable beings to directly realize the ultimate truth, and thus follows the teachings as one has realized them; 'acting with loving-kindness for others' means that the giver and the patron give robes and other things. These five exist in the continuum of others and are conducive to practicing Dharma, hence they are called 'other endowments'. The four other endowments mentioned in the Śrāvakabhūmi do not seem to be complete now, but teaching the Dharma, abiding by the teachings, and following the teachings can be complete with conducive factors. Reflecting on the Greatness of Leisure and Endowment Second, reflecting on the greatness of leisure and endowment: In order to achieve ultimate happiness, if one does not practice pure Dharma, but only strives to obtain happiness and eliminate suffering before death, then one is no different from animals. Even if one is reborn in a good realm, one is similar to animals. The Letter to a Friend says: 'Like a calf on the edge of a deep pit, only craving a few mouthfuls of fresh grass, unaware of falling into the abyss, so too is the desire for worldly happiness.' Therefore (one should practice diligently). In general, practicing such Dharma, especially practicing the Mahayana (藏文：ཐེག་ཆེན་，梵文天城體：महायान，梵文羅馬擬音：mahāyāna，漢語字面意思：大乘) path, is very important.
རྟེན་གང་རུང་རུང་གིས་མི་ཆོག་པས་སྔར་བཤད་པའི་རྟེན་དེ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཐོབ་དགོས་ཏེ། སློབ་སྤྲིངས་ལས། བདེ་གཤེགས་ལམ་རྟེན་འགྲོ་བ་འདྲེན་པར་ཆས་གྱུར་ཅིང་། །སེམས་ཀྱི་སྟོབས་ཆེན་མི་ཡིས་རྙེད་པ་གང་ཡིན་པ། །ལམ་དེ་ལྷ་དང་ཀླུ་ཡིས་རྙེད་མིན་ལྷ་མིན་དང་། །མཁའ་ལྡིང་རིག་འཛིན་མི་འམ་ཅི་དང་ལྟོ་འཕྱེས་མིན། །ཞེས་དང་། མངལ་དུ་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་། མིར་སྐྱེས་ནའང་དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་ཡས་པ་དང་ལྡན་ཡང་གནས་མཆོག་ཡིན་པས་བསྐལ་པ་བྱེ་བར་ཡང་རྙེད་དཀའོ། །ལྷ་དག་འཆི་བ་ནའང་ལྷ་གཞན་དག་ཁྱོད་བདེ་འགྲོར་སྐྱེ་བར་གྱུར་ཅིག །བདེ་འགྲོ་ནི་མིའི་འགྲོ་བའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ལྷ་རྣམས་ཀྱང་རྟེན་འདི་ལ་སྨོན་གནས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྔོན་མིའི་རྟེན་ལ་ལམ་ལ་སྦྱངས་པའི་བག་ཆགས་འཐུག་པའི་འདོད་ལྷ་ཁ་ཅིག་དང་པོར་བདེན་པ་མཐོང་བའི་རྟེན་དུ་རུང་ཡང་ཁམས་གོང་མའི་རྟེན་ལ་དང་པོར་འཕགས་ལམ་ཐོབ་པ་མི་སྲིད་ཅིང་། འདོད་ལྷ་ཕལ་ཆེར་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་མི་ཁོམ་པའི་གནས་སུ་གསུངས་པས་ལམ་ཐོག་མར་བསྒྲུབ་པའི་རྟེན་ལ་མི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྒྲ་མི་སྙན་པ་སྡོམ་པའི་རྟེན་དུ་མི་རུང་བས་གླིང་གསུམ་གྱི་རྟེན་བསྔགས་ལ་དེའི་ནང་ནས་ཀྱང་འཛམ་བུ་གླིང་པའི་རྟེན་བསྔགས་སོ། །དེས་ན་འདི་འདྲ་བའི་རྟེན་བཟང་པོ་ཐོབ་པ་འདི་བདག་གིས་ཅིའི་ཕྱིར་ 13-2-54b འབྲས་བུ་མེད་པར་བྱ། འདི་དོན་མེད་དུ་བྱས་ན་ནི་རང་གིས་རང་བསླུས་པ་དང་རྨོངས་ཚབས་འདི་ལས་ཆེ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ངན་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་མི་ཁོམ་པའི་གནས་ཀྱི་འཕྲང་མང་པོ་ལ་བརྒྱུད་བརྒྱུད་དེ་ལན་ཅིག་ཙམ་ཐར་པ་འདི་དོན་མེད་དུ་བྱས་ནས། ཡང་གནས་དེ་དག་ཏུ་ལོག་ནས་འགྲོ་ན་ནི་རིག་སྔགས་ཀྱིས་རྨོངས་པར་བྱས་པ་བཞིན་དུ་བདག་ནི་སེམས་མེད་པར་གྱུར་པའོ་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་དཔའ་བོས། གང་ཞིག་ཐོབ་ན་འཁོར་བ་ཡི། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་ས་བོན་བསྐྲུན། །བྱང་ཆུབ་དཔལ་གྱི་ས་བོན་མཆོག ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལས་ལྷག་པའི། །ཡོན་ཏན་རྒྱུན་གྱི་མི་རྣམས་ནི། །སུ་ཞིག་འདིར་དེ་འབྲས་མེད་བྱེད། །ཅེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། འདི་འདྲའི་དལ་བ་རྙེད་གྱུར་ནས། །བདག་གིས་དགེ་གོམས་མ་བྱས་ན། །འདི་ལས་བསླུས་པ་གཞན་མེད་དེ། །འདི་ལས་རྨོངས་པའང་གཞན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་བདག་གིས་དེ་རྟོགས་ནས། །རྨོངས་པས་ཕྱིས་ཀྱང་སྒྱིད་ལུག་ན། །འཆི་བར་འགྱུར་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ། །མྱ་ངན་ཆེན་པོ་ལྡང་བར་འགྱུར། །དམྱལ་མེ་བཟོད་དཀས་ཡུན་རིང་དུ། །བདག་གི་ལུས་ལ་བསྲེགས་གྱུར་ན། །འགྱོད་པ་མི་བཟད་མེ་འབར་བས། །སེམས་གདུང་འགྱུར་བར་གདོན་མི་ཟ། །ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་ཕན་པའི་ས། །ཅི་ཞིག་ལྟར་སྟེས་རྙེད་གྱུར་ནས། །
【現代漢語翻譯】 因為任何所依都不能勝任，所以必須獲得如前所述的所依。如《勸發勝心經》中說：『善逝道之所依，成為引導眾生之舟筏，心力強大之人所能獲得，天與龍皆不能得，非天與金翅鳥，明咒持者非人與腹行亦不能得。』即使從入胎來說，雖然生於人道也具有無盡的痛苦，但仍是殊勝之處，百千劫也難以獲得。諸天眾臨終時也會說：『愿你得生善趣！』善趣即是人趣。』如是所說，諸天也把此（人身）作為羨慕之處。此外，以前在人身時對道有串習深厚的欲界天神，最初可以作為證悟真諦的所依，但上界天的所依最初不可能獲得聖道。而且大多數欲界天神也如前所說，屬於無暇之處，因此最初修道的所依，人身最為殊勝。而且，聲音不悅耳的（邊地）不能作為持戒的所依，因此稱讚三大洲的所依，其中又稱讚贍部洲的所依。因此，獲得如此好的所依，我為何要讓它沒有結果呢？如果讓它毫無意義，那就是自己欺騙自己，沒有比這更愚蠢的了。好不容易從惡趣等無暇之處的眾多險道中解脫出來一次，卻讓它毫無意義，如果又回到那些地方去，就像被明咒迷惑了一樣，我豈不是變得沒有心了嗎？』等等，要反覆地思維。如聖勇說：『若有獲得輪迴之，度越彼岸之種子，菩提功德之勝種，勝過如意寶珠者，具足功德之士夫，誰令此等無果耶？』《入行論》中也說：『既得此閑暇，我若不修善，則更無自欺，亦無過此愚。若我已知此，仍為懈怠故，臨終大苦時，當生大憂悔。難忍地獄火， দীর্ঘকালং যো মযা ভুక్తঃ।若以猛火焚， দীর্ঘকালং যো মযা ভুక్తঃ。焚燒我身時，定當痛心悔。極難得利益，既已偶獲得，』 Because any basis is not competent, so it is necessary to obtain the basis as mentioned before. As it is said in the 『Letter of Encouragement』: 『The basis of the Sugata's path, becomes a raft to guide beings, what is obtained by a person with great mental strength, cannot be obtained by gods and nagas, not by asuras and garudas, nor by vidyadharas, non-humans, or those who crawl on their bellies.』 Even from the perspective of entering the womb, although being born in the human realm also has endless suffering, it is still a supreme place, difficult to obtain even in hundreds of thousands of kalpas. When the gods are dying, they will also say: 『May you be born in a good realm!』 A good realm is the human realm. As it is said, the gods also regard this (human body) as a place of envy. Furthermore, some desire realm gods who had strong imprints of practicing the path in their previous human lives can initially serve as a basis for realizing the truth, but it is impossible to attain the noble path for the first time in the basis of the higher realms. Moreover, most desire realm gods are also said to be in unfavorable states as mentioned before, so the human body is the most excellent basis for initially practicing the path. Moreover, a place with unpleasant sounds cannot serve as a basis for upholding vows, so the basis of the three continents is praised, and among them, the basis of Jambudvipa is praised. Therefore, having obtained such a good basis, why should I let it be fruitless? If I let it be meaningless, then it is deceiving myself, and there is nothing more foolish than this. Having barely escaped once from the many dangerous paths of unfavorable states such as the lower realms, but letting it be meaningless, if I return to those places again, it is as if I have been deluded by a mantra, wouldn't I become mindless? 』 etc., should be contemplated repeatedly. As Arya Shura said: 『If one obtains the seed of crossing beyond samsara, the supreme seed of the glory of enlightenment, surpassing the wish-fulfilling jewel, who would render these qualities of a virtuous person fruitless?』 It is also said in the 『Guide to the Bodhisattva's Way of Life』: 『Having obtained this leisure, if I do not cultivate virtue, then there is no greater self-deception, nor is there greater foolishness than this. If I know this, but still remain lazy, then at the time of death, great sorrow will arise. When the unbearable fires of hell burn my body for a long time, I will surely regret with unbearable burning, and my mind will undoubtedly be tormented. Having accidentally obtained a beneficial place that is extremely difficult to find,』
【English Translation】 Because any basis is not competent, so it is necessary to obtain the basis as mentioned before. As it is said in the 『Letter of Encouragement』: 『The basis of the Sugata's path, becomes a raft to guide beings, what is obtained by a person with great mental strength, cannot be obtained by gods and nagas, not by asuras and garudas, nor by vidyadharas, non-humans, or those who crawl on their bellies.』 Even from the perspective of entering the womb, although being born in the human realm also has endless suffering, it is still a supreme place, difficult to obtain even in hundreds of thousands of kalpas. When the gods are dying, they will also say: 『May you be born in a good realm!』 A good realm is the human realm. As it is said, the gods also regard this (human body) as a place of envy. Furthermore, some desire realm gods who had strong imprints of practicing the path in their previous human lives can initially serve as a basis for realizing the truth, but it is impossible to attain the noble path for the first time in the basis of the higher realms. Moreover, most desire realm gods are also said to be in unfavorable states as mentioned before, so the human body is the most excellent basis for initially practicing the path. Moreover, a place with unpleasant sounds cannot serve as a basis for upholding vows, so the basis of the three continents is praised, and among them, the basis of Jambudvipa is praised. Therefore, having obtained such a good basis, why should I let it be fruitless? If I let it be meaningless, then it is deceiving myself, and there is nothing more foolish than this. Having barely escaped once from the many dangerous paths of unfavorable states such as the lower realms, but letting it be meaningless, if I return to those places again, it is as if I have been deluded by a mantra, wouldn't I become mindless? 』 etc., should be contemplated repeatedly. As Arya Shura said: 『If one obtains the seed of crossing beyond samsara, the supreme seed of the glory of enlightenment, surpassing the wish-fulfilling jewel, who would render these qualities of a virtuous person fruitless?』 It is also said in the 『Guide to the Bodhisattva's Way of Life』: 『Having obtained this leisure, if I do not cultivate virtue, then there is no greater self-deception, nor is there greater foolishness than this. If I know this, but still remain lazy, then at the time of death, great sorrow will arise. When the unbearable fires of hell burn my body for a long time, I will surely regret with unbearable burning, and my mind will undoubtedly be tormented. Having accidentally obtained a beneficial place that is extremely difficult to find,』
བདག་ཉིད་ཤེས་དང་ལྡན་བཞིན་དུ། །ཕྱིར་ཡང་དམྱལ་བ་དེར་ཁྲིད་ན། །སྔགས་ཀྱིས་རྨོངས་པར་བྱས་པ་བཞིན། །བདག་ལ་འདིར་སེམས་མེད་དུ་ཟད། །ཅིས་རྨོངས་བདག་ 13-2-55a ཀྱང་མ་ཤེས་ཏེ། །བདག་གི་ཁོང་ན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །སྟོན་པའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་སྤྱན་སྔ་བ་ལ། དལ་བ་འབྱོར་པ་མིའི་ལུས་ཐོབ་པ་དྲན་ནམ་གསུང་བ་དང་། སྤྱན་སྔ་ཡང་ཐུགས་དམ་ལ་འཇུག་རེས་ཀྱིས། གང་ཚེ་རང་དབང་འཇུག་ཅིང་མཐུན་གནས་པ། །གལ་ཏེ་འདི་བདག་འཛིན་པར་མི་བྱེད་ན། །གཡང་སར་ལྷུང་བས་གཞན་དབང་འཇུག་འགྱུར་བ། །དེ་ལས་ཕྱིས་ནས་གང་གིས་སློང་བར་འགྱུར། །ཞེས་འཇུག་པ་ནས་གསུངས་པ་དེ་ལན་རེ་རེ་བཏོན་ནས་ཐུགས་དམ་མཛད་པ་ལྟར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མཐར་ཐུག་ལ་ལྟོས་ཏེ་དོན་ཆེ་བ་དེ་བཞིན་དུ་གནས་སྐབས་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་མངོན་མཐོའི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྟེན་འདིས་བདེ་བླག་ཏུ་བསྒྲུབ་ནུས་ལུགས་རྣམས་ཀྱང་བསམ་མོ། །དེ་ལྟར་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ལ་ལྟོས་ཏེ་དོན་ཆེ་བའི་རྟེན་དེ་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་ཉིན་མཚན་དུ་མ་འབད་པར་ཆུད་གཟན་ན་རིན་པོ་ཆེའི་གླིང་ནས་ལག་སྟོང་དུ་ལྡོག་པ་ལྟ་བུ་དང་། ཕྱི་མར་ཡང་བདེ་བས་ཕོངས་པར་འགྱུར་ཞིང་དལ་བའི་རྟེན་མི་འཐོབ་ལ་དེ་མ་ཐོབ་ན་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱུད་མར་འབྱུང་བས་དེ་བས་བསླུས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་སྙམ་དུ་བསམ་སྟེ། འཕགས་པ་དཔའ་བོས། གང་ཞིག་དགེ་བས་ཕྱུག་པའི་མི། །བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་ཀྱིས་ཐོབ་ནས། །འདིར་ནི་རྨོངས་པས་བསོད་ནམས་གཏེར། །ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་གསོག་པ། །དེ་དག་ 13-2-55b འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ། །མི་བཟད་མྱ་ངན་ཁང་པར་འཇུག ། རིན་ཆེན་གླིང་ཕྱིན་ཚོང་པ་ནི། །ལག་པ་སྟོང་པས་རང་ཁྱིམ་བཞིན། །དགེ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་མེད་པར། །ཕྱི་ནས་ཡང་ནི་ཐོབ་མ་ཡིན། །མི་མ་ཐོབ་པར་བདེ་བ་ནི། །ཇི་ལྟར་དེ་བདེ་སྡུག་བསྔལ་ཉིད། །དེ་བས་ཕ་རོལ་བསླུས་ཡོད་མིན། །དེ་ལས་མཆོག་ཏུ་རྨོངས་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་བསམས་པའི་མཐར་ཡང་སྙིང་པོ་ལེན་འདོད་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་དེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། འདི་ལ་གླ་རྔན་བྱིན་ནས་ནི། །ད་ནི་རང་གི་དོན་བྱེད་ཆུག ། ཕན་པ་མེད་པར་འདི་ལ་ནི། །ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་མི་བྱ་འོ། །ཞེས་དང་། མི་ཡི་གྲུ་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །སྡུག་བསྔལ་ཆུ་བོ་ཆེ་ལས་སྒྲོལ། །གྲུ་འདི་ཕྱི་ནས་རྙེད་དཀའ་བས། །རྨོངས་པ་དུས་སུ་གཉིད་མ་ལོག ། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །པོ་ཏོ་བའི་དཔེ་ཆོས་ལས་ཀྱང་། སྲིན་བུས་ཕྱག་འཚལ་རྐྱང་ལ་ཞོན། །གཙང་པའི་ཉ་དང་སྨེ་འུ་ཟན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསམས་ལ་སྙིང་པོ་ལེན་འདོད་བསྐྱེད་དོ། ། ༈ རྙེད་དཀའ་བ་བསམ་པ། གསུམ་པ་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་བ་བསམ་པ་ནི། དེ་ལྟ་བ
【現代漢語翻譯】 如果我明明知道卻還被帶到地獄，就像被咒語迷惑一樣，我在這裡簡直就像沒有心一樣。我也不知道自己是如何被迷惑的，我的內心到底有什麼？』正如（經文）所說的那樣。世尊也曾問阿底峽尊者：『你還記得得到暇滿人身嗎？』阿底峽尊者也輪流進入禪定，唸誦：『當自己能夠自主且和諧相處時，如果不執著於此，就會因墜入懸崖而受他人支配，到那時又有誰能救得了你呢？』像這樣，每次唸誦一句來修持。同樣，考慮到究竟的意義重大，也要考慮到暫時的利益，比如憑藉這個暇滿人身，可以輕易地獲得增上生的身體、受用和圓滿的眷屬，以及佈施、持戒、忍辱等等。像這樣，考慮到增上生和決定勝的重大意義，如果日夜不努力地積累它們的因，那就是從珍寶島空手而歸。來世也會貧困潦倒，無法獲得暇滿人身，如果得不到暇滿人身，痛苦就會接連不斷地到來，還有什麼比這更愚蠢的呢？』正如聖勇所說：『那些擁有善業財富的人，歷經無數劫才獲得（暇滿人身），卻因為愚癡而不積累哪怕一點點的福德資糧，這些人死後會進入無法忍受的悲傷之屋，就像去了珍寶島的商人，卻空手返回自己的家。如果沒有行持十善業的道路，來世也無法獲得（暇滿人身），如果得不到暇滿人身，快樂又在哪裡呢？那只有痛苦。所以沒有比這更愚蠢的了。』像這樣。思考之後，要生起強烈的取精要之心。正如《入行論》所說：『既然已經付出了代價，現在就讓它為自己做事吧！不要毫無意義地把一切都給它。』以及『依靠人身的船隻，才能從痛苦的大河中解脫出來。這艘船以後很難得到，愚蠢的人啊，不要在（該努力的時候）睡大覺！』正如（經文）所說。博朵瓦的教言中也說：『像蟲子一樣騎著掃帚，像漁夫一樣捕撈魚蝦。』像這樣思考，生起取精要之心。 第三，思維極其難得。就像這樣
【English Translation】 If I am knowingly led to hell, as if bewildered by a mantra, I am simply without heart here. I do not even know how I am bewildered; what is within me?' As it is said. The Teacher also asked Atisha: 'Do you remember obtaining the leisure and endowment of a human body?' Atisha also entered into meditation in turns, reciting: 'When one is able to be independent and live harmoniously, if one does not cling to this, one will be dominated by others by falling into a precipice; who will be able to save you from that later?' Like this, he meditated by reciting each sentence in turn. Similarly, considering the ultimate meaning to be important, one should also consider the temporary benefits, such as the fact that with this leisure and endowment, one can easily accomplish the causes for higher rebirth, enjoyment, and perfect retinue, as well as generosity, ethics, patience, and so on. Like this, considering the great importance of higher rebirth and definite goodness, if one does not strive day and night to accumulate their causes, it is like returning empty-handed from the Isle of Jewels. In the future, one will also be impoverished and unable to obtain leisure and endowment; if one does not obtain leisure and endowment, suffering will come continuously; what could be more foolish than that?' As Arya Shura said: 'Those who are rich in virtue, having obtained (leisure and endowment) after countless eons, yet out of ignorance do not accumulate even a little bit of the treasure of merit, these beings will enter the unbearable house of sorrow in the next world, like a merchant who went to the Isle of Jewels but returned to his own home empty-handed. Without the path of the ten virtuous actions, one will not be able to obtain (leisure and endowment) in the future. If one does not obtain a human body, where is happiness? There is only suffering. Therefore, there is nothing more foolish than that.' Like this. After thinking, one should generate a strong desire to take the essence. As the Bodhicharyavatara says: 'Since you have already paid the price, now let it work for you! Do not give everything to it meaninglessly.' And 'Relying on the boat of the human body, one can cross the great river of suffering. This boat is difficult to find in the future; foolish one, do not sleep (when you should be striving)!' As it is said. In Potowa's teachings, it is also said: 'Like a worm riding on a broom, like a fisherman catching fish and shrimp.' Like this, think and generate the desire to take the essence. Third, contemplating its extreme rarity. Like that
ུའི་དལ་བ་དེ་ཡང་། ལུང་གཞི་ལས། ངན་འགྲོ་ནས་ཤི་འཕོས་ཏེ་དེར་སྐྱེ་བ་ནི་ས་ཆེན་པོའི་རྡུལ་དང་། དེ་ནས་བདེ་འགྲོར་སྐྱེ་བ་ནི་སེན་མོའི་རྩེ་མོས་བླངས་པའི་རྡུལ་དང་འདྲ་ཞིང་། བདེ་འགྲོ་གཉིས་ནས་ཤི་འཕོས་ཏེ་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བ་ནི་ས་ཆེན་པོ་དང་། དེ་ནས་བདེ་འགྲོར་སྐྱེ་བ་ནི་ཕྱག་སེན་གྱི་རྩེ་མོས་བཞེས་པའི་རྡུལ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་པས། བདེ་འགྲོ་དང་ངན་འགྲོ་གཉིས་ཀ་ནས་རྙེད་པར་དཀའོ། །དེ་ཙམ་དུ་ 13-2-56a རྙེད་པར་དཀའ་བ་རང་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཕལ་མོ་ཆེར་ན་མི་རྣམས་ནི། །དམ་པ་མ་ཡིན་ཕྱོགས་ཡོངས་འཛིན། །དེས་ན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས། །ཕལ་ཆེར་ངེས་པར་ངན་འགྲོར་འགྲོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བདེ་འགྲོ་མི་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཕལ་ཆེར་དམ་པ་མིན་པ་མི་དགེ་བཅུ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མང་ལ་དེས་ཀྱང་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བ་ལྟ་བུ་སྐད་ཅིག་རེ་རེས་ཀྱང་བསྐལ་པར་མནར་མེད་དུ་གནས་དགོས་ན། སྐྱེ་བ་དུ་མར་སྔོན་བསགས་པའི་སྡིག་པ་འབྲས་བུ་མ་ཕྱུང་ཞིང་གཉེན་པོས་མ་བཅོམ་པ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་དུ་མ་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངན་འགྲོར་བསྐལ་པ་དུ་མར་གནས་དགོས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ལྟ་ནའང་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་སྔར་བསགས་འདག་ངེས་སུ་སྦྱོང་ཞིང་། གསར་དུ་འཇུག་པའི་སྒོ་སྡོམ་པར་བྱེད་ན་བདེ་འགྲོ་མི་དཀོན་ནའང་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཤིན་ཏུ་དཀོན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་ངན་འགྲོར་འགྲོ་ལ་ངན་འགྲོར་སོང་ན་དགེ་བ་ནི་མི་བྱེད་ལ་སྡིག་པ་ནི་རྒྱུན་དུ་བྱེད་པས་བསྐལ་པ་དུ་མར་ཡང་བདེ་འགྲོའི་མིང་ཡང་མི་ཐོས་པའི་ཕྱིར་རྙེད་པར་དཀའ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདག་གི་སྤྱོད་པ་འདི་འདྲས་ནི། །མི་ཡི་ལུས་ཀྱང་འཐོབ་མི་འགྱུར། །མི་ལུས་ཐོབ་པར་མ་གྱུར་ན། །སྡིག་པ་འབའ་ཞིག་དགེ་བ་མེད། །གང་ཚེ་དགེ་སྤྱད་སྐལ་ལྡན་ཡང་། །དགེ་བ་བདག་གིས་མ་བྱས་ན། །ངན་སོང་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་ 13-2-56b རྨོངས་པ། །དེ་ཚེ་བདག་གིས་ཅི་བྱར་ཡོད། །དགེ་བ་དག་ཀྱང་མ་བྱས་ལ། །སྡིག་པ་དག་ཀྱང་ཉེར་བསགས་ན། །བསྐལ་པ་བྱེ་བ་བརྒྱར་ཡང་ནི། །བདེ་འགྲོའི་སྒྲ་ཡང་ཐོས་མི་འགྱུར། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་བཅོམ་ལྡན་གྱིས། །རྒྱ་མཚོ་ཆེར་གཡེངས་གཉའ་ཤིང་གི ། བུ་གར་རུས་སྦལ་མགྲིན་ཆུད་ལྟར། །མི་ཉིད་ཤིན་ཏུ་ཐོབ་དཀར་གསུངས། །སྐད་ཅིག་གཅིག་བྱས་སྡིག་པས་ཀྱང་། །བསྐལ་པར་མནར་མེད་གནས་འགྱུར་ན། །ཐོག་མེད་འཁོར་བར་བསགས་སྡིག་གིས། །བདེ་འགྲོར་མི་འགྲོ་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ན་སྔོན་གྱི་ལས་ངན་པ་རྣམས་ཟད་ནས་ཡང་བདེ་འགྲོར་སྐྱེ་བས་ཐར་བར་མི་དཀའོ་སྙམ་ན། སྡུག་བསྔལ་དེ་མྱོང་བཞིན་དུ་སྡིག་པ་འཕྲལ་འཕྲལ་ལ་གསོག་པས་ངན་འགྲ
【現代漢語翻譯】 即使是獲得閑暇，經文中也說：『從惡趣死亡並轉生到善趣，就像大地上的塵土；從善趣轉生到惡趣，就像指甲尖端挑起的塵土。』又說，『從兩個善趣死亡並轉生到惡趣，就像大地；從惡趣轉生到善趣，就像用指甲尖端取起的塵土。』因此，無論從善趣還是惡趣，獲得閑暇都非常困難。 如果有人認為僅僅是這樣就難以獲得閑暇，那又是什麼原因呢？《四百論》中說：『大多數人執著于非正法，因此，凡夫俗子大多必定墮入惡趣。』就像這樣，即使是善趣的人，也大多執著于非正法，執著于殺盜淫妄等十不善業，因此墮入惡趣。此外，僅僅是對菩薩產生一剎那的嗔恨，也要在地獄中經歷無數劫的痛苦。更何況，在無數世中積累的罪業，如果未懺悔清凈，未用對治力摧毀，它們存在於自相續中，必定會導致在惡趣中經歷無數劫的痛苦。即使能夠清凈過去積累的惡趣之因，並關閉新造惡業之門，從而不難獲得善趣，但這樣的人也極其稀少。如果不這樣做，就會墮入惡趣，一旦墮入惡趣，就不會行善，只會不斷作惡，因此在無數劫中連善趣的名字都聽不到，所以難以獲得閑暇。《入菩薩行論》中說：『以我如此之行徑，人身亦且不得獲，人身若且不得獲，唯作罪惡無善行。於行善事有緣時，我若未作諸善事，眾苦所盲諸惡趣，爾時我將作何為？善事未作罪積聚，百俱胝劫縱逝矣，難聞善趣之名聲。』因此，薄伽梵（Bhagavan，世尊）說：『如大海中漂盪之軛木孔，盲龜頸入極難得，得人亦極難。』僅僅造作一剎那的罪業，也會在地獄中經歷無數劫的痛苦，更何況在無始輪迴中積累的罪業，又怎麼能期望轉生到善趣呢？ 如果有人認為，在經歷惡趣的痛苦時，過去的惡業就會耗盡，然後就能轉生到善趣，所以解脫並不困難，那麼要知道，在感受痛苦的同時，還會不斷地造作新的罪業，因此會不斷地墮入惡趣，所以解脫非常困難。
【English Translation】 Even obtaining leisure is difficult. The scriptures say: 'To die from the lower realms and be reborn in the higher realms is like the dust of the great earth; to be reborn in the lower realms from the higher realms is like the dust picked up by the tip of a fingernail.' It is also said, 'To die from the two higher realms and be reborn in the lower realms is like the great earth; to be reborn in the higher realms from the lower realms is like the dust taken up by the tip of a fingernail.' Therefore, it is very difficult to obtain leisure from both the higher and lower realms. If one wonders why it is so difficult to obtain leisure, the Four Hundred Verses says: 'For the most part, people are attached to non-virtue, therefore, ordinary beings mostly go to the lower realms.' Just like that, even beings in the higher realms are mostly attached to non-virtue, attached to the ten non-virtuous actions such as killing, stealing, and lying, and therefore fall into the lower realms. Furthermore, even a single moment of anger towards a Bodhisattva requires one to remain in Avici hell for countless eons. What need is there to mention that those who have accumulated sins in many lifetimes, which have not been purified or destroyed by antidotes, and which exist in their own minds, will inevitably remain in the lower realms for countless eons? Even if one could purify the causes of the lower realms accumulated in the past and close the door to newly created sins, so that it would not be difficult to obtain the higher realms, such people are extremely rare. If one does not do this, one will fall into the lower realms, and once one falls into the lower realms, one will not do good but will constantly do evil, so one will not even hear the name of the higher realms for countless eons, so it is difficult to obtain leisure. The Bodhicaryavatara says: 'By deeds such as these of mine, I shall not even gain a human state. If I fail to gain a human state, I shall only do evil and no good. When I have the opportunity to practice virtue, if I do not do good deeds, what shall I do then, blinded by all the sufferings of the lower realms? If I do not do good deeds and accumulate sins, even if hundreds of millions of eons pass, I shall not hear the sound of the higher realms.' Therefore, the Bhagavan (Bhagavan, the Blessed One) said: 'Just as it is extremely difficult for a blind turtle to put its neck into the hole of a yoke floating on the great ocean, so it is extremely difficult to obtain a human state.' Even a single moment of sin can cause one to remain in Avici hell for countless eons, what need is there to mention that one will not go to the higher realms with the sins accumulated in beginningless samsara? If someone thinks that when experiencing the suffering of the lower realms, the past bad karma will be exhausted, and then one can be reborn in the higher realms, so liberation is not difficult, then know that while experiencing suffering, one will constantly create new sins, so one will constantly fall into the lower realms, so liberation is very difficult.
ོ་ནས་ཤི་འཕོས་ཀྱང་ངན་འགྲོར་བརྒྱུད་དགོས་པས་ཐར་བར་དཀའ་སྟེ། དེ་ཙམ་ཁོ་ན་མྱོང་གྱུར་ནས། །དེ་ནི་རྣམ་ཐར་མི་འགྱུར་ཏེ། །འདི་ལྟར་དེ་ནི་མྱོང་བཞིན་དུ། །སྡིག་པ་གཞན་དག་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྙེད་དཀའ་བ་བསམས་པའི་མཐར་ཡང་རྟེན་འདི་ཉེས་སྤྱོད་ལ་བཀོལ་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆུད་ཟོས་པར་བལྟས་ལ་དམ་ཆོས་བསྒྲུབ་པས་དུས་འདའ་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སྙིང་པོ་ལེན་འདོད་བསྐྱེད་དེ། །བཤེས་སྤྲིངས་ལས། རྒྱ་མཚོ་ཆེར་གནས་གཉའ་ཤིང་བུག་པ་དང་། །རུས་སྦལ་ཕྲད་པ་བས་ཀྱང་དུད་འགྲོ་ལས། །མི་ཉིད་ཆེས་ཐོབ་དཀའ་བས་མི་དབང་གིས། །དམ་ཆོས་སྤྱད་པས་དེ་འབྲས་མཆིས་པར་མཛོད། །གང་ཞིག་ 13-2-57a གསེར་སྣོད་རིན་ཆེན་སྤྲས་པ་ཡིས། །ངན་སྐྱུགས་འཕྱག་པར་བགྱིད་པ་དེ་བས་ཀྱང་། །གང་ཞིག་མི་རུ་སྐྱེས་ནས་སྡིག་པའི་ལས། །བགྱིད་པ་དེ་ནི་ཆེས་རབ་བླུན་པ་ལགས། །ཞེས་དང་། སློབ་སྤྲིངས་ལས་ཀྱང་། མི་ཡི་དངོས་པོ་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་རྙེད་གྱུར་ནས། །དོན་དུ་བརྣག་པ་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་བརྟུན་ཏེ་བསྒྲུབ། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོས་སྤྱན་སྔ་ལ་བག་རེ་ཕྱོགས་གསུང་བ་ལ། དེ་ལྟར་འཚལ་བ་ལ་དལ་འབྱོར་འདི་རྙེད་པར་དཀའ་བས་གསུང་བ་དང་། འཕན་ཡུལ་ན་རྨའི་ཕྱྭ་མཁར་བྱ་བ་རྡོས་ཅན་ཞིག་ཡོད་པ་དགྲས་ཕྲོགས་ནས་ཡུན་རིང་ཞིག་ཁ་ཉེན་པོར་སོང་བས། རྒད་པོ་ཞིག་མཁར་དེས་གདུངས་ཡོད་པ་ལ་ལན་ཅིག་མཁར་དེ་ཐོབ་ཟེར་བ་ཐོས་པས་འགྲོ་མི་ནུས་བཞིན་དུ་མདུང་ཞིག་བཟུང་ནས་བཤལ་དྲུད་བྱེད་ཅིང་རྨའི་ཕྱྭ་མཁར་ཐོབ་པ་འདི་རྨི་ལམ་མིན་ན་རུང་སྟེ་ཟེར་བ་ལྟར། དལ་འབྱོར་ཐོབ་པ་ལའང་དེ་ལྟ་བུའི་དགའ་བ་རྙེད་ནས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་དགོས་ཞེས་པོ་ཏོ་བ་གསུང་བ་ལྟར་བློ་དེ་ལྟ་བུ་རྙེད་རྙེད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་དལ་བའི་རྟེན་ལ་སྙིང་པོ་ལེན་འདོད་མཚན་ཉིད་ཚང་བ་ཞིག་བསྐྱེད་པ་ལ་ཆོས་བཞི་བསམ་དགོས་སོ། །དེ་ལ་བསྒྲུབ་དགོས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་འདོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། བདེ་བ་བསྒྲུབ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བའང་དམ་པའི་ཆོས་ཁོ་ན་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་ནུས་པ་ནི། ཕྱིའི་རྐྱེན་བཤེས་གཉེན་དང་ནང་གི་རྐྱེན་དལ་འབྱོར་དང་ 13-2-57b ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཚེ་འདིར་བསྒྲུབ་དགོས་པ་ནི། འདིར་མ་བསྒྲུབས་ན་སྐྱེ་བ་དུ་མར་དལ་འབྱོར་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟ་ཉིད་ནས་བསྒྲུབ་དགོས་པ་ནི། ནམ་འཆི་ལ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གསུམ་པས་ནི་སྐྱེ་བ་རྟིང་མ་རྣམས་སུ་ཆོས་བྱའོ་སྙམ་ནས་འདོར་བའི་ལེ་ལོ་འགོག་ལ། བཞི་པས་ནི་ཚེ་འདིར་སྒྲུབ་དགོས་ཀྱང་ལོ་དང་ཟླ་བ་དང་ཞག་སྔ་མ་རྣམས་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ལ་བསྒྲུབ་པས་ཆོག་སྙ
【現代漢語翻譯】 即使從善道轉世，也必須經歷惡道，因此難以解脫。正如經文所說：『僅僅體驗這些是不夠的，這不會改變解脫的命運。像這樣體驗的同時，還會滋生其他罪惡。』因此，考慮到人身難得，如果將此暇滿人身用於惡行，那將是極大的浪費。我們應當立志修持正法，度過有意義的人生。正如《親友書》中所說：『盲龜頸入軛木孔，漂流大海遇木難，較此尤難得人身，故當勤修出世法。』又說：『以金器盛糞便，不如得人作惡業，轉生人道造罪業，此人愚昧世無雙。』《勸學書》中也說：『人身難得今已得，當勤精進修正法。』 正如大瑜伽士對堅察瓦（含義：一位上師的名字）所說：『正因為如此，暇滿人身才如此難得。』在彭域（含義：地名）有一個叫瑪覺卡爾的地方，被敵人搶走後，情況非常危急。一位老人因失去家園而痛苦，當他聽說家園被奪回時，即使行動不便，也拄著枴杖，拖著腳步，高興地說：『如果瑪覺卡爾被奪回不是夢，那該多好啊！』同樣，獲得暇滿人身也應該像這樣感到高興，並努力修持佛法。』正如博朵瓦（含義：一位上師的名字）所說，要反覆培養這種心態。因此，爲了生起具足證悟的希求心，必須思維四法。 需要修持的是：一切眾生都希望快樂，不希望痛苦。而獲得快樂和消除痛苦，完全依賴於殊勝的正法。 能夠修持的原因是：外在有善知識的引導，內在有暇滿人身的具足。 必須今生修持的原因是：如果今生不修持，未來很難獲得暇滿人身。 必須現在就開始修持的原因是：死亡的時間是不確定的。 其中，第三點是爲了阻止認為『來世再修法』的懈怠，第四點是爲了阻止認為『即使今生需要修持，但今年、今月、今天不修持，以後再修持也可以』的想法。
【English Translation】 Even if reborn in a good realm, one must still pass through the lower realms, making liberation difficult. As the scriptures say, 'Merely experiencing these is not enough; it does not change the fate of liberation. While experiencing this, other sins are also generated.' Therefore, considering how difficult it is to obtain a human body, if this leisure and endowment is used for evil deeds, it would be a great waste. We should aspire to practice the Dharma and spend our time meaningfully. As stated in 'Letter to a Friend': 'More difficult than a blind turtle finding a yoke in the vast ocean is obtaining a human body from an animal. Therefore, O King, strive to practice the Dharma and attain its fruits.' It also says: 'Using a golden vessel adorned with jewels to hold filth is worse than being born as a human and committing evil deeds. Such a person who is born in the human realm and creates sins is the most foolish in the world.' The 'Admonition to Study' also says: 'The human body is extremely difficult to obtain, and now that you have obtained it, diligently strive to practice the Dharma.' Just as the great yogi said to Chennga-wa (meaning: name of a master): 'It is precisely because of this that leisure and endowment are so difficult to obtain.' In Phenyul (meaning: place name), there was a place called Ma'i Phyakhar, which was seized by enemies, and the situation was very critical. An old man was suffering from the loss of his homeland, and when he heard that his homeland had been retaken, even though he was unable to move easily, he leaned on his crutch, dragged his feet, and happily said, 'If the retaking of Ma'i Phyakhar is not a dream, how wonderful it would be!' Similarly, obtaining leisure and endowment should be met with such joy, and one should strive to practice the Dharma.' As Potowa (meaning: name of a master) said, cultivate this mindset repeatedly. Therefore, in order to generate a desire for enlightenment that is complete with characteristics, one must contemplate the four thoughts. What needs to be practiced is: all sentient beings desire happiness and do not desire suffering. And obtaining happiness and eliminating suffering depends entirely on the supreme Dharma. The reason why it can be practiced is: externally, there is the guidance of a virtuous friend, and internally, there is the possession of leisure and endowment. The reason why it must be practiced in this life is: if it is not practiced in this life, it will be very difficult to obtain leisure and endowment in future lives. The reason why it must be practiced right now is: the time of death is uncertain. Among them, the third point is to prevent the laziness of thinking 'I will practice the Dharma in the next life,' and the fourth point is to prevent the thought that 'Even if it is necessary to practice in this life, it is okay to practice later, even if I don't practice this year, this month, or today.'
མ་ནས་མི་འཇུག་པའི་ལེ་ལོ་འགོག་པས་དེ་གཉིས་མྱུར་དུ་བསྒྲུབ་པར་བསྡུས་ནས་གསུམ་དུ་བྱས་ཀྱང་ཆོག་གོ ། དེ་ལྟར་ན་འཆི་བ་དྲན་པ་ནི་འདིར་ཡང་འབྲེལ་མོད་འོན་ཀྱང་ཚིག་ཚོགས་ཆེ་བས་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྒོ་སྣ་ཚོགས་ནས་བསམས་ན་བློའི་འཁུལ་ཆེ་བས་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་བསམས་ལ། དེ་ཙམ་མ་ནུས་ན་དལ་འབྱོར་གྱི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་དང་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་སྒོ་ནས་དོན་ཆེ་ལུགས་དང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་རྙེད་དཀའ་ཚུལ་དུ་བསྡུས་ཏེ་ཇི་ལྟར་འཚམ་པ་རེ་སྔར་བཤད་པ་ནས་བླངས་ལ་བསྒོམ་མོ། །དེ་ལ་རྒྱུའི་སྒོ་ནས་རྙེད་དཀའ་བ་ནི། སྤྱིར་བདེ་འགྲོ་ཙམ་ཞིག་ཐོབ་པ་ལའང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་རྣམ་དག་སྣ་གཅིག་བྱེད་དགོས་པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་དལ་འབྱོར་ཚང་བ་འཐོབ་པ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པས་གཞི་བཟུང་། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པས་གྲོགས་བྱས། སྨོན་ལམ་དྲི་མ་མེད་པས་མཚམས་སྦྱོར་བ་སོགས་དགེ་རྩ་མང་པོ་ཞིག་དགོས་ན་རྒྱུ་དེ་ལྟ་བུ་བསྒྲུབ་པའང་ཤིན་ཏུ་ཉུང་བར་སྣང་བས་དེ་ལ་དཔགས་ནས་འབྲས་ 13-2-58a བུ་བདེ་འགྲོའི་རྟེན་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་རྙེད་དཀའ་བར་སེམས་པའོ། །འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་རྙེད་དཀའ་བ་ནི། རིགས་མི་མཐུན་ངན་འགྲོ་རྣམས་ལ་བལྟོས་ཏེ་བདེ་འགྲོ་ཙམ་ཡང་སྲིད་མཐར་སྣང་ལ། རིགས་མཐུན་བདེ་འགྲོ་ལ་བལྟོས་ཏེ་ཡང་དལ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་ཆེས་དཀོན་པ་བསྒོམ་པའོ། །དགེ་བཤེས་དོལ་པས་འདི་ལ་ནན་ཆེར་མཛད་པས་ཆོས་གཞན་ཀུན་དེས་སྣ་དྲངས་ནས་བྱུང་གསུང་བ་ལྟར་ཡིན་པས་འབད་པར་བྱའོ། ། ༈ སྙིང་པོ་ཇི་ལྟར་ལེན་པའི་ཚུལ། གཉིས་པ་སྙིང་པོ་ཇི་ལྟར་ལེན་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས། ལམ་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པ་དང་། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ལེན་ཚུལ་དངོས་སོ། ། ༈ ལམ་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས། སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ལམ་དུ་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་འདུ་བའི་ཚུལ་དང་། སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འཁྲིད་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་པའོ། ། ༈ སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ལམ་དུ་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་འདུ་བའི་ཚུལ། དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཐོག་མར་ཐུགས་བསྐྱེད་པ་དང་བར་དུ་ཚོགས་བསགས་པ་དང་ཐ་མར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ཁོ་ནའི་དོན་དུ་ཡིན་པས། ཆོས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཁོ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་བསྒྲུབ་བྱ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ནི་གཉིས་ཏེ། གནས་སྐབས་མངོན་མཐོ་དང་མཐར་ཐུག་ངེས་ལེགས་སོ། །དེ་ལ་གནས་སྐབས་ཀྱི་མངོན་མཐོ་བསྒྲུབ་པ་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཇི་སྙེད་ཅིག་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དངོས་སམ་ཆུང་ངུ་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཆོས་སྐོར་དུ་འདུ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་ཁྱད་པར་ཅན་ནི། ཚེ་འདི་ལ་ཆེད་ 13-2-58b ཆེར་མ
【現代漢語翻譯】 如果能阻止因懶惰而不進入修行的狀態，那麼將這兩個內容（暇滿難得和壽命無常）合併起來迅速修持，也可以將它們歸納為三個方面。雖然憶念死亡與此也有關聯，但因為內容較多，所以將在後面講述。如果從各種角度去思考，會使心智感到困惑，所以應該像之前所說的那樣去思考。如果做不到那樣，那麼就將暇滿的體性如何、從暫時和究竟的角度來說明其意義重大之處，以及從因和果的角度來說明其難以獲得的方式進行歸納，然後從之前所說的內容中選取合適的來進行禪修。 從因的角度來說明其難以獲得：一般來說，僅僅是獲得善趣的果位，也需要行持戒律等清凈的善行。特別是，要獲得圓滿的暇滿之身，需要以清凈的戒律為基礎，以佈施等善行為助緣，以無垢的願力來連線等等，需要眾多的善根。然而，能夠修積這樣善因的人似乎非常少，因此，以此來衡量，善趣的總體果報，特別是暇滿之身，是難以獲得的。 從果的角度來說明其難以獲得：相對於種類不同的惡趣眾生來說，即使僅僅是善趣的果位，也似乎非常稀少。而相對於種類相同的善趣眾生來說，殊勝的暇滿之身則更為罕見，應當這樣進行禪修。格西多爾巴（Geshe Dolpa）對此非常重視，他說：『所有的佛法都是由此引導而產生的。』所以，我們應當努力修持。 如何取其精華之理 第二，關於如何取其精華之理，分為兩部分：首先，要對整個修道次第的結構產生定解；其次，是實際修持取其精華的方法。 對整個修道次第的結構產生定解 第一部分分為兩點：首先，一切佛經都包含在三士道的修道次第中；其次，說明通過三士道的次第來引導的原因。 一切佛經都包含在三士道的修道次第中 首先，佛陀最初發菩提心、中間積累資糧、最終圓滿成佛，這一切都是爲了利益眾生。因此，所宣說的一切佛法，也都是爲了成辦利益眾生的事業。 這樣，所要成辦的眾生之利益分為兩種：暫時的增上生（mngon mtho，高處，更好處境）和究竟的決定勝（nges legs，確定之善，究竟利樂）。從成辦暫時的增上生開始，所宣說的一切都包含在下士道本身，或者包含在下士道和中士道共同的法類中。特殊之下士道，特別專注于來世。
【English Translation】 If we can prevent laziness from entering the state of practice, then we can combine these two contents (precious human rebirth and impermanence of life) and practice them quickly, or we can summarize them into three aspects. Although mindfulness of death is also related to this, it will be discussed later because of the large amount of content. If we think from various angles, it will confuse the mind, so we should think as previously stated. If we cannot do that, then we should summarize the nature of leisure and endowment, explain its importance from the perspective of temporary and ultimate goals, and explain its difficulty to obtain from the perspective of cause and effect. Then, we should select what is appropriate from what was previously said and meditate on it. Explaining its difficulty to obtain from the perspective of cause: Generally speaking, even just obtaining a good rebirth requires performing pure virtuous actions such as keeping moral discipline. In particular, to obtain a complete leisure and endowment, it is necessary to base it on pure moral discipline, assist it with virtuous actions such as generosity, and connect it with pure aspirations, etc. Many virtuous roots are needed. However, it seems that very few people are able to accumulate such causes. Therefore, by measuring this, the overall result of good rebirth, especially the leisure and endowment, is difficult to obtain. Explaining its difficulty to obtain from the perspective of result: Compared to beings in the different types of lower realms, even just the result of a good rebirth seems very rare. And compared to beings in the same type of good rebirth, a superior leisure and endowment is even rarer. We should meditate in this way. Geshe Dolpa emphasized this very much, saying, 'All the Dharma arises from being guided by this.' Therefore, we should strive to practice. How to Take the Essence Second, regarding how to take the essence, there are two parts: First, to generate certainty about the structure of the entire path to enlightenment; second, the actual method of practicing to take the essence. Generating Certainty About the Structure of the Entire Path to Enlightenment The first part has two points: First, all the scriptures are contained within the path of the three types of individuals; second, explaining the reason for guiding through the stages of the three types of individuals. All the Scriptures are Contained Within the Path of the Three Types of Individuals First, all of the Buddha's initial generation of the mind of enlightenment, the accumulation of merit in the middle, and the final complete enlightenment were for the benefit of sentient beings alone. Therefore, all the Dharma that was taught also serves to accomplish the benefit of sentient beings alone. Thus, the benefit of sentient beings to be accomplished is divided into two: temporary higher rebirth (mngon mtho, higher realm) and ultimate definite goodness (nges legs, definite good). Starting from accomplishing the temporary higher rebirth, everything that is taught is contained within the Lesser Person itself, or within the Dharma categories common to the Lesser Person and the Intermediate Person. The special Lesser Person is particularly focused on the next life.
ི་བྱེད་པར་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མའི་མཐོ་རིས་ཀྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་དེའི་རྒྱུ་རྣམས་བསྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལམ་སྒྲོན་ལས། གང་ཞིག་ཐབས་ནི་གང་དག་གིས། །འཁོར་བའི་བདེ་བ་ཙམ་དག་ལ། །རང་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་བྱེད་པ། །སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་ཐ་མར་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་ལེགས་ལ་གཉིས་ཏེ། འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་ཙམ་གྱི་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་ངོ་། །དེ་ལ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཇི་སྙེད་ཅིག་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་དངོས་སམ་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཆོས་སྐོར་དུ་འདུ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་འབྲིང་ནི། སྲིད་པ་མཐའ་དག་ལ་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་ནས་སྲིད་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ཐར་པ་རང་གི་དོན་དུ་ཐོབ་བྱར་བྱས་ཏེ་དེའི་ཐབས་ལམ་བསླབ་པ་གསུམ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལམ་སྒྲོན་ལས། སྲིད་པའི་བདེ་ལ་རྒྱབ་ཕྱོགས་ཤིང་། །སྡིག་པའི་ལས་ལས་ལྡོག་བདག་ཉིད། །གང་ཞིག་རང་ཞི་ཙམ་དོན་གཉེར། །སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་འབྲིང་ཞེས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇོ་བོས་སྤྱོད་བསྡུས་སྒྲོན་མ་ལས། གསང་སྔགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། །བརྟེན་ནས་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་བོ་ཞེས། །བླ་མ་སངས་རྒྱས་གསུང་བས་ན། །དེ་དོན་འདིར་ནི་བྲི་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རྣམ་མཁྱེན་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ནི་གཉིས་ཏེ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའ། ། དེ་གཉིས་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ཆོས་སྐོར་དུ་འདུ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་ནི། སྙིང་རྗེ་ 13-2-59a ཆེན་པོའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པས་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་བྱར་བྱས་ཏེ། ཕྱིན་དྲུག་དང་རིམ་པ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ལ་སློབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལམ་སྒྲོན་ལས། རང་རྒྱུད་རྟོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། །གང་ཞིག་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཀུན། །ཡང་དག་ཟད་པར་ཀུན་ནས་འདོད། །སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། སྐྱེས་བུ་དེས་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་སྔགས་གཉིས་ཀ་འོག་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ཐ་སྙད་ནི་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བར། གཞན་ཡང་གང་ཟག་གསུམ་སྟེ་སྡོམ་པའང་མ་ཡིན་སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པའང་མ་ཡིན་པས་བསྡུས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དང་ལྡན་པའང་ཡོད་དོ། །ཉན་ཐོས་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དང་ལྡན་པའང་ཡོད་དོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དང་ལྡན་པའང་ཡོད་དོ། །དེ་ལའང་དང་པོ་ནི་ཐ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་འབྲིང་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་འདི་དང་དོན་འདྲ་ལ། གཞན་ཡང་སྐ
【現代漢語翻譯】 爲了來世獲得善趣的圓滿，並致力於積累其因，正如《菩提道燈論》所說：『若以諸方便，唯求自樂者，是人知卑劣。』 因此，有二種決定之善：僅僅從輪迴中解脫的解脫，以及全知者的果位。 其中，從聲聞和獨覺乘開始所說的一切，都屬於中士或與中士共同的法類。中士是指，對一切有生之年感到厭倦，爲了自己獲得從有生之年解脫的解脫，而致力於三學之道。正如《菩提道燈論》所說：『背棄有生之樂，性厭罪惡業，唯求自寂滅，是人名中士。』 如覺沃（Atiśa，阿底峽）在《集學論燈》中所說：『依於密咒及波羅蜜，而證菩提。』 諸佛所說，故當書於此。』 如是，證得遍知之法有兩種：密咒大乘和波羅蜜多大乘。這二者都屬於大士的法類。大士是指，受大悲心的支配，爲了使一切眾生的痛苦止息，而發願證得佛果，並修學六度及二種次第等。正如《菩提道燈論》所說：『由自調伏苦，欲盡他眾苦，遍求諸方便，是名最上士。』 並且，大士證得菩提的方法，將在下文講述波羅蜜多和密咒二者。 關於三士的名稱，在《攝抉擇分》中總結道：『復有三種補特伽羅，謂非律儀非非律儀所攝，有已正受別解脫律儀者，有已正受聲聞律儀者，有已正受菩薩律儀者。』 其中，第一個是下士，第二個是中士，第三個是上士。』 這與此處的意義相同，此外，還有...
【English Translation】 For the sake of seeking the perfections of higher realms in future lives and engaging in accumulating their causes, as it is said in the Lamp for the Path: 'Those who, by whatever means, seek only their own happiness in samsara are known as inferior.' Therefore, there are two kinds of definite goodness: liberation that is merely freedom from samsara, and the state of omniscience. Among these, everything taught starting from the vehicles of Śrāvakas (Hearers) and Pratyekabuddhas (Solitary Realizers) is included in the Dharma category of the intermediate being or common to the intermediate being. The intermediate being is one who, having become weary of all existence, makes liberation from existence the object to be attained for their own sake and engages in the three trainings as the path to it. As it is said in the Lamp for the Path: 'Turning their back on the happiness of existence, with a nature that turns away from sinful actions, seeking only their own peace, that person is called intermediate.' As Jo-bo (Atiśa) said in the Compendium of Practice Lamp: 'Relying on mantra and Pāramitā, one attains enlightenment.' As the Buddhas have spoken, therefore, this will be written here.' Thus, there are two methods for attaining omniscience: the Great Vehicle of Secret Mantra and the Great Vehicle of Pāramitā. These two are included in the Dharma category of the great being. The great being is one who, being under the control of great compassion, makes the attainment of Buddhahood the object to be attained for the sake of completely ending the suffering of all sentient beings, and trains in the six Pāramitās and the two stages, and so forth. As it is said in the Lamp for the Path: 'Those who, through the suffering of understanding their own continuum, completely desire to completely end the suffering of others, that person is the supreme one.' Furthermore, the methods by which that being attains enlightenment, both Pāramitā and Mantra, will be spoken of below. The terminology of the three beings is established in the Collection of Summaries: 'Furthermore, there are three types of individuals: those who are included neither in vows nor in non-vows, those who possess the vows of discipline that have been properly taken, those who possess the vows of discipline of Śrāvakas that have been properly taken, and those who possess the vows of discipline of Bodhisattvas that have been properly taken.' Among these, the first is the inferior, the second is the intermediate, and the third is the supreme.' This has the same meaning as this, and furthermore...
ྱེས་བུ་ཐ་མ་དང་འབྲིང་དང་མཆོག་འཇོག་ཚུལ་མང་པོ་ཞིག་གསུངས་སོ། །ལམ་སྒྲོན་བཞིན་དུ་མཛོད་འགྲེལ་ལས། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་གསུངས་སོ། །སྐྱེས་བུ་ 13-2-59b ཆུང་ངུ་ལ་ཚེ་འདི་ལྷུར་ལེན་པ་དང་ཕྱི་མ་ལྷུར་ལེན་པ་གཉིས་ཡོད་མོད་ཀྱང་འདིར་ནི་གཉིས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་མངོན་མཐོའི་ཐབས་མ་ནོར་བ་ལ་ཞུགས་པ་བཟུང་ངོ་། ། ༈ སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འཁྲིད་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་པ། གཉིས་པ་སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ལམ་གྱི་སྒོ་ནས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འཁྲིད་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་པ་ལ་གཉིས། སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ལམ་གྱི་སྒོ་ནས་འཁྲིད་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དང་། རིམ་པ་དེ་ལྟར་འཁྲིད་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་པའོ། ། ༈ སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ལམ་གྱི་སྒོ་ནས་འཁྲིད་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ། དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་སྐྱེས་བུ་གསུམ་དུ་བཤད་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་རིམ་པར་སྐྱེས་བུ་གཞན་གཉིས་ཀྱི་ལམ་ཡང་མ་ཚང་བ་མེད་པར་འདུ་བས་དེ་གཉིས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་གྱི་ཆ་ཤས་སམ་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་རྟ་དབྱངས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལས། མི་འཚེ་བ་དང་བདེན་པ་དང་། །བྱིན་ནས་ལེན་དང་ཚངས་པར་སྤྱོད། །འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་བཏང་བ་ནི། །འདི་ནི་བདེ་འགྲོའི་སྤྱོད་པ་ཡིན། །འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་མཐོང་ནས། །སྤང་ཕྱིར་བདེན་པའི་ལམ་བསྒོམ་ཞིང་། །ཁ་ན་མ་ཐོ་གཉིས་སྤོང་བ། །འདི་ནི་ཞི་བའི་སྤྱོད་པ་ཡིན། །འདི་དག་ཀུན་ཀྱང་བླང་བྱ་སྟེ། །ངེས་འབྱུང་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན། །ཆོས་ཀུན་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པས། །འགྲོ་ལ་སྙིང་རྗེའི་ཆུ་རྒྱུན་འབྱུང་། །ཐབས་མཁས་སྤྱོད་པ་མཐའ་ཡས་པ། །ངེས་འབྱུང་མཆོག་གི་སྤྱོད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདིར་སྲིད་པའི་བདེ་བ་ཙམ་ལ་ཐོབ་བྱར་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དང་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བ་ཙམ་རང་གི་དོན་དུ་ཐོབ་བྱར་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་ལམ་དུ་ 13-2-60a འཁྲིད་པ་མིན་གྱི། དེ་གཉིས་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་འགའ་ཞིག་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་འཁྲིད་པའི་སྔོན་འགྲོར་བྱས་ནས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་སྦྱོང་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སྙིང་པོ་ལེན་འདོད་སྐྱེས་པ་ན་སྙིང་པོ་ལེན་ལུགས་ནི། དབུ་མ་སྙིང་པོ་ལས། སུ་ཞིག་ཆུ་ཤིང་དབུ་བ་ལྟར། །སྙིང་པོ་མེད་པའི་ལུས་འདི་དག ། གཞན་ཕན་རྐྱེན་དུ་སྒྲུབ་བྱེད་པས། །ལྷུན་པོ་སྙིང་པོར་སྒྲུབ་མི་བྱེད། །ཡ་རབས་སྙིང་རྗེ་ལྡན་པས་ནི། །སྐད་ཅིག་རེ་རེར་རྒ་ཤི་དང་། །ནད་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་ལུས་དག་ནི། །གཞན་ལ་བདེ་བསྐྱེད་གཞིར་བྱེད་དོ། །དམ་ཆོས་སྒྲོན་དང་བཅས་པ་ལ། །མི་ཁོམ་བརྒྱད་སྤངས་ཁོམ་པ་འདི། །སྐྱེས་བུ་ཆེན་པ
【現代漢語翻譯】 關於下士、中士和上士的安立方式，（佛）已經講述了很多種。如同《菩提道燈論》一樣，在《俱舍論釋》中，導師世親也講述了三士道的體性。雖然小士既有重視今生的，也有重視來世的，但這裡指的是後者，也就是進入了不謬誤的增上生之道的修行者。 以三士道的次第引導之原因 第二，以三士道的次第引導之原因，分為兩點：以三士道的次第引導的意義是什麼？以及如此次第引導的原因是什麼？ 以三士道的次第引導的意義 第一點是：雖然這樣分爲了三士，但大士道的次第中，其他二士道的道也無不完整地包含在內，因此這二者是（大）乘道的組成部分或支分。正如導師馬鳴在修習世俗菩提心時所說：『不害與真語，施已復受取，梵行及舍一切執，是為安樂行。』『見輪迴諸苦，為舍修真實道，斷除二過失，是為寂靜行。』『此等皆應取，是出離道之支。』『了知諸法空性故，于眾生起悲憫流，善巧方便無邊際，是出離勝行。』因此，這裡並不是引導至僅僅將現世安樂作為所求的小士道，也不是引導至僅僅將從輪迴中解脫作為自己利益所求的中士道，而是將與二者共同的部分道路作為引導至大士道的前行，並作為修習大士道的支分。 因此，如前所說，當生起想要擷取精華的念頭時，擷取精華的方式是：《中觀心要》中說：『誰如水樹與芭蕉，此等無實之身軀，為利他緣而成就，不成就如山之精要。』『賢善具悲者，于唸唸衰老死，及成疾病之身，為他安樂而作基。』『具足正法明燈者，此離八無暇之閑暇，大士夫』 （藏文：ཆོས་ཀུན་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པས།，梵文天城體：धर्म सर्वशून्यता बोधयति，梵文羅馬擬音：dharma sarvaśūnyatā bodhayati，漢語字面意思：了知一切法皆是空性。）
【English Translation】 Many ways of establishing the lesser, intermediate, and supreme persons have been taught. As in the 'Lamp for the Path,' the master Vasubandhu also spoke of the characteristics of the three types of persons in the 'Commentary on the Treasury of Knowledge.' Although the lesser person may focus on either this life or the next, here it refers to the latter, namely, engaging in the unerring means of higher rebirth. Reasons for Guiding Gradually Through the Three Types of Persons Secondly, the reasons for guiding gradually through the paths of the three types of persons are twofold: what is the meaning of guiding through the paths of the three types of persons, and what are the reasons for guiding in that order? Meaning of Guiding Through the Paths of the Three Types of Persons The first point is that although they are explained as three types of persons, the path of the other two types of persons is also completely included in the stages of the path of the great person, so these two are parts or limbs of the Great Vehicle path. As the master Ashvaghosa said when cultivating conventional bodhicitta: 'Non-harming and truthful speech, giving and then taking, celibacy and abandoning all attachments are the practices of happiness.' 'Seeing the sufferings of samsara, cultivating the path of truth to abandon them, and abandoning the two faults are the practices of peace.' 'All of these should be adopted as limbs of the path of definite emergence.' 'Because of realizing the emptiness of all phenomena, a stream of compassion arises for beings, and skillful means are limitless, which are the supreme practices of definite emergence.' Therefore, here it is not guiding to the path of the lesser person who seeks only the happiness of existence, nor to the path of the intermediate person who seeks only liberation from samsara for their own benefit, but rather taking some of the paths common to both as a preliminary to guiding to the path of the great person, and making them limbs of training in the path of the great person. Therefore, as mentioned earlier, when the desire to extract the essence arises, the way to extract the essence is: In the 'Essence of the Middle Way,' it says: 'Who, like water trees and plantains, these bodies without essence, achieve the cause for benefiting others, do not achieve the essence like a mountain.' 'The virtuous and compassionate, in every moment of aging and death, and the body that is the basis of disease, make the basis for creating happiness for others.' 'Those with the lamp of the sacred Dharma, this leisure free from the eight unfree states, the great person'
ོའི་སྤྱོད་པ་ཡིས། །འབྲས་བུ་ཡོད་པར་བྱ་བའི་རིགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བདག་གི་ལུས་ཆུ་ཤིང་དང་དབུ་བ་ལྟར་སྙིང་པོ་མེད་ལ་ནད་ཀྱི་ཚང་རྒ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་འབྱུང་གནས་འདི། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ཀུན་སྤྱོད་ཀྱིས་ཉིན་མཚན་འདའ་བར་བྱ་སྟེ། དོན་ལྡན་དུ་བྱའོ་སྙམ་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དང་པོ་ནས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་ནས་འཁྲིད་པར་རིགས་མོད་ཆུང་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་སྦྱངས་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། དེ་གཉིས་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་སྦྱོང་བ་ཉིད་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་བསྐྱེད་པའི་སྔོན་འགྲོ་ཡིན་ཏེ་དེར་འགྱུར་ཚུལ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། ། ༈ རིམ་པ་དེ་ལྟར་འཁྲིད་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་པ། གཉིས་པ་རིམ་པ་དེ་ལྟར་འཁྲིད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་གཉིས། རྒྱུ་མཚན་དངོས་རང་། 13-2-60b དགོས་པའོ། ། ༈ རྒྱུ་མཚན་དངོས། དང་པོ་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོར་འཇུག་པའི་འཇུག་སྒོ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ན། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་སྐྱེས་གྱུར་ན་སྐད་ཅིག་གིས། །འཁོར་བའི་བཙོན་རར་བསྡམས་པའི་ཉམ་ཐག་རྣམས། །བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱི་སྲས་ཞེས་བརྗོད་བྱ་ཞིང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རྒྱལ་བའི་སྲས་སམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པའི་མིང་ཐོབ་ནས་རྟེན་དེ་ཐེག་ཆེན་པར་ཚུད་ལ། དེ་ནམ་ཉམས་པ་ན་ཐེག་ཆེན་པའི་གསེབ་ནས་ཕྱིར་ལ་འཐོན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐེག་ཆེན་དུ་འཇུག་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སེམས་དེ་ཐབས་དུ་མས་འབད་ནས་བསྐྱེད་དགོས་ལ། དེ་བསྐྱེད་པ་ལ་ནི་སྔོན་དུ་སེམས་དེ་བསྐྱེད་པའི་ཕན་ཡོན་བསྒོམས་ནས་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ཕན་ཡོན་ལ་སྤྲོ་ཤུགས་འཕེལ་བ་ཞིག་དང་། ཡན་ལག་བདུན་པ་སྐྱབས་འགྲོ་དང་བཅས་པ་དགོས་པར་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་སྟོན་པའི་གཞུང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་བསླབ་བཏུས་དང་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ལས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་ཕན་ཡོན་ཡང་བསྡུ་ན་གཉིས་ཏེ། གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཕན་ཡོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་ཡང་ངན་འགྲོར་མི་ལྟུང་བ་དང་བདེ་འགྲོར་སྐྱེ་བ་གཉིས་ཏེ། སེམས་དེ་སྐྱེས་ན་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་སྔར་བསགས་དུ་མ་འདག་པ་དང་། ཕྱིས་གསོག་པ་རྣམས་རྒྱུན་འཆད་པ་དང་། བདེ་འགྲོའི་རྒྱུ་སྔར་བསགས་རྣམས་དེས་ཟིན་པས་རྒྱ་ཆེར་འཕེལ་བ་དང་། གསར་དུ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱང་དེས་ཀུན་ནས་སློང་བས་ཟད་ 13-2-61a པའི་མཐའ་མེད་པའོ། །མཐར་ཐུག་གི་དོན་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་རྣམས་ཀྱང་སེམས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་བླག་ཏུ་འགྲུབ་པ་ལ། སྔོན་དུ་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཕན་ཡོན་ལ་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་འདུན་པ་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་ཞིག་མེད་ན། ཕན་ཡོན་དེ་དག་སེམས་བསྐྱེད་ལས་འབྱུང་བས་སེམས་དེ་བསྐྱེད་པ་ལ་འབད་པར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས
【現代漢語翻譯】 如經中所說：'以行持，成就果實。' 我的身體如同水泡和芭蕉樹，毫無意義，是疾病的巢穴，是衰老等痛苦的來源。我應當以偉大之人的行持度過晝夜，使其具有意義。' 這樣想著，便進入大乘。 那麼，從一開始就應該由偉大之人引導，為何要修習小、中士道和共同之道呢？ 修習與二者共同之道，正是生起偉大之人道路的前行，其轉變的方式將在後面闡述。 解釋如此引導的理由： 第二，如此按次第引導的理由有二： 理由的真實內容和必要性。 真實理由： 第一，進入大乘的入口就是發起無上菩提心。 如果菩提心在相續中生起，如《入行論》所說：'一旦生起菩提心，剎那間，被囚禁在輪迴牢獄中的可憐眾生，便被稱為如來之子。' 獲得佛子或菩薩的稱號，便進入了大乘。一旦失去菩提心，就會從大乘中退出。 因此，想要進入大乘的人，必須以多種方法努力生起菩提心。生起菩提心，需要首先修習生起菩提心的利益，從內心深處對利益產生強烈的渴望，以及包括皈依在內的七支供。這是菩薩道次第論典《學集》和《入行論》中所說的。 歸納起來，所說的利益有二： 暫時的利益和究竟的利益。 首先，暫時的利益包括不墮惡趣和轉生善趣。 如果生起菩提心，先前積累的惡趣之因得以凈化，之後積累的惡趣之因得以斷除。先前積累的善趣之因，因菩提心的攝持而增長廣大，新造的善趣之因，也因菩提心的策發而永無止境。 究竟的利益，解脫和一切智，也依賴於菩提心而輕易成就。 如果沒有對暫時和究竟利益的真實渴望，那麼這些利益都源於菩提心，因此應當努力生起菩提心。' 如是說。
【English Translation】 As it is said in the scriptures: 'By conduct, one should bring about the existence of fruit.' My body, like a water bubble and a banana tree, is meaningless, a nest of diseases, and a source of suffering such as aging. I should spend my days and nights with the conduct of a great person, making it meaningful.' Thinking in this way, one enters the Mahayana. Then, from the beginning, one should be led by a great person. Why practice the paths of the small, medium, and common beings? Practicing the path common to both is the preliminary for generating the path of a great person, and the way it transforms will be explained later. Explaining the reason for guiding in that order: Second, there are two reasons for guiding in that order: the actual reason and the necessity. The actual reason: First, the entrance to entering the Mahayana is precisely generating the supreme Bodhicitta (བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས།， बोधिचित्त， bodhicitta， Awakening Mind). If Bodhicitta arises in the mindstream, as it is said in the Bodhicharyavatara: 'Once the Bodhicitta has arisen, in an instant, those wretched ones bound in the prison of samsara are called the sons of the Sugatas.' Having obtained the name of the son of the Buddhas or Bodhisattva, one enters the Mahayana. Once it is lost, one will come out from the midst of the Mahayana. Therefore, those who wish to enter the Mahayana must strive to generate that mind with various methods. To generate it, one must first meditate on the benefits of generating that mind, and from the bottom of one's heart, develop a strong desire for the benefits, as well as the seven-limb practice including taking refuge. This is what is said in the supreme texts that show the stages of the Bodhisattva path, the Shikshasamuccaya and the Bodhicharyavatara. To summarize, the benefits that are said are two: temporary benefits and ultimate benefits. First, the temporary benefits include not falling into the lower realms and being born in the higher realms. If that mind arises, the causes of the lower realms previously accumulated are purified, and the causes of the lower realms accumulated later are cut off. The causes of the higher realms previously accumulated are greatly increased by being seized by it, and the new ones that are made are also motivated by it, so there is no end to them. The ultimate meanings, liberation and omniscience, are also easily accomplished by relying on that mind. If there is no genuine desire to obtain the temporary and ultimate benefits beforehand, then these benefits all come from the Bodhicitta, so one should strive to generate that mind.' Thus it is said.
་ཀྱང་ཚིག་ཙམ་དུ་འགྱུར་བ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་བརྟགས་ན་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ། །དེས་ན་སྔོན་དུ་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་གཉིས་པོ་དེ་ལ་ཐོབ་འདོད་བསྐྱེད་པ་ལ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་བསམ་པ་སྦྱོང་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕན་ཡོན་གཉིས་ལ་ཐོབ་འདོད་སྐྱེས་ནས་ཕན་ཡོན་ཅན་གྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ན། སེམས་དེའི་རྩ་བ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་དགོས་ལ། དེ་ཡང་རང་བདེ་བས་ཕོངས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་བའི་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཚུལ་བསམས་པ་ན། བ་སྤུ་གཡོ་འགུལ་མེད་པ་ཞིག་ལ་སེམས་ཅན་གཞན་འཁོར་བར་འཁྱམས་པའི་ཚེ་བདེ་བས་ཕོངས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་བ་ལ་མི་བཟོད་པ་འོང་ས་མེད་དེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སེམས་ཅན་དེ་དག་རྣམས་ལ་སྔོན། །རང་གི་དོན་དུ་འདི་འདྲའི་སེམས། །རྨི་ལམ་དུ་ཡང་མ་རྨིས་ན། །གཞན་གྱི་དོན་དུ་ག་ལ་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་རང་ལ་ངན་འགྲོར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནོད་པ་འབབ་ཚུལ་དང་། འབྲིང་གི་སྐབས་སུ་མཐོ་རིས་ན་ཡང་སྡུག་ 13-2-61b བསྔལ་ཞིང་ཞི་བའི་བདེ་བ་མེད་ཚུལ་རྣམས་བསམས་ནས། དེ་ནས་གཉེན་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་རང་གི་ཉམས་ལ་དཔགས་ནས་བསྒོམས་པས་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བས་ན་ཆུང་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་བསམ་པ་སྦྱོང་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་སྐྱེ་བའི་ཐབས་ཡིན་གྱི། ལམ་ལོགས་པ་ཞིག་ཏུ་འཁྲིད་པ་མིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་ཀྱི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལས་འབྲས་བསམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་བསག་སྦྱང་གི་སྒོ་དུ་མ་ལ་འབད་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་རྒྱུད་སྦྱོང་བའི་ཐབས་ཡན་ལག་བདུན་པ་སྐྱབས་འགྲོ་དང་བཅས་པ་རྣམས་སུ་ཅི་རིགས་སུ་འགྱུར་བས་དེ་དག་ཀྱང་སེམས་དེ་སྐྱེ་བའི་ཐབས་སུ་གོ་བར་བྱའོ། །འདིར་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་གི་ཆོས་སྐོར་རྣམས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྲོ་ལུགས་རྣམས་བླ་མས་ཀྱང་ལེགས་པར་བརྡ་སྤྲད། སློབ་མས་ཀྱང་དེ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པར་བྱས་ལ། སྐྱོང་རེས་ཀྱིས་དེ་དག་དྲན་པར་བྱས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་སྦྱོང་བ་ཤིན་ཏུ་གཅེས་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་དང་ལམ་སོ་སོ་བ་འབྲེལ་མེད་དུ་འགྱུར་ཞིང་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་དངོས་ལ་མ་སླེབ་བར་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ངེས་པ་གང་ཡང་མི་རྙེད་པས་སེམས་དེ་སྐྱེ་བའི་གེགས་སམ། ཡང་ན་དེའི་བར་དུ་དོན་ཆེན་པོ་ལས་ཉམས་ནས་འགྲོ་བས་འདི་ལ་ནན་ཏན་བྱའོ། །དེ་ 13-2-62a ལྟར་ཆུང་འབྲིང་གི་ལམ་སྦྱང་བ་དང་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་ལེགས་པར་སྦྱངས་ནས་བ
【現代漢語翻譯】 然而，如果僅僅停留在言辭上，通過觀察自己的內心，就會非常清楚地發現這一點。因此，首先要培養希求獲得增上生（mngon mtho，高處，善趣）和決定勝（nges legs，究竟利益，解脫）這兩種利益的願望，為此需要修習與下士（skyes bu chung，小士）和中士（skyes bu 'bring，中士）共通的意樂。這樣，在對這兩種利益生起希求之後，再開始修習具有這些利益的心，那麼，這種心的根本在於生起慈愛（byams pa）和大悲（snying rje chen po）。而且，當想到自己因安樂的匱乏和痛苦的折磨而在輪迴中漂泊時，如果連汗毛都不為所動，那麼對於其他眾生在輪迴中漂泊，因安樂的匱乏和痛苦的折磨而無法忍受的情況，是不可能產生的。正如《入菩薩行論》（spyod 'jug）中所說：『對於這些眾生，過去連在夢中，都不曾為自己生起這樣的心，又怎麼會為他人而生起呢？』因此，在下士的階段，要思維自己遭受惡趣痛苦損害的情形；在中士的階段，要思維即使在天界也充滿痛苦，沒有寂靜安樂的情形。然後，再將自己的感受與親友眾生相比，進行修習，這就會成為生起慈愛和悲心的因緣，並由此生起菩提心（byang chub kyi sems），因此，修習與下士和中士共通的意樂，是生起真實菩提心的方法，而不是將你引向其他歧途。同樣，在那兩個階段，通過皈依（skyabs su 'gro ba）和思維業果（las 'bras）等多種方式努力積資凈障，這些都會成為菩提心的前行，成為修心的方法，例如七支供（yan lag bdun pa）以及皈依等，因此，應當理解這些都是生起菩提心的方法。在這裡，上師（bla ma）要善巧地說明下士和中士的法類如何成為生起無上菩提心的支分，弟子（slob ma）也要對此生起定解，並通過反覆修習來憶念這些，將它們作為生起菩提心的支分來修習，這一點非常重要。如果不這樣做，下士、中士的道和大士（skyes bu chen po，大士）的道就會變得互不關聯，在沒有真正進入大士道之前，就無法對菩提心產生任何定解，這就會成為生起菩提心的障礙，或者在此期間偏離了重要的目標。因此，要對此加以重視。像這樣，在修習了下士和中士的道之後，再按照大士的階段所講的那樣，好好地修習…… However, if it remains merely in words, it becomes very clear upon examining one's own mind. Therefore, one must first cultivate the desire to attain both the benefits of higher rebirth (mngon mtho, higher realms, good destinies) and definite goodness (nges legs, ultimate benefit, liberation), for which one needs to train in the thoughts common to the lesser person (skyes bu chung, lesser person) and the intermediate person (skyes bu 'bring, intermediate person). Having generated the desire to attain these two benefits, when one engages in cultivating the mind that possesses these benefits, the root of that mind lies in generating loving-kindness (byams pa) and great compassion (snying rje chen po). Moreover, when contemplating how one wanders in samsara (khor ba, cyclic existence) afflicted by the lack of happiness and tormented by suffering, if one's hair does not even stir, it is impossible to feel unbearable when other beings wander in samsara, afflicted by the lack of happiness and tormented by suffering. As it is said in 'Entering the Bodhisattva's Way of Life' (spyod 'jug): 'For these sentient beings, in the past, they have never even dreamed of such a mind for their own sake, how could it arise for the sake of others?' Therefore, in the stage of the lesser person, one should contemplate how the harm of suffering befalls oneself in the lower realms; in the stage of the intermediate person, one should contemplate how even in the heavens there is suffering and no peace and happiness. Then, by comparing one's own experience with that of sentient beings who have become relatives, one cultivates, which becomes the cause for generating loving-kindness and compassion, and from that, bodhicitta (byang chub kyi sems) arises. Therefore, training in the thoughts common to the lesser and intermediate persons is the method for generating genuine bodhicitta, not leading you astray to a different path. Similarly, in those two stages, striving in various ways to accumulate merit and purify obscurations through taking refuge (skyabs su 'gro ba) and contemplating karma and its effects (las 'bras), etc., all of these become the preliminaries to bodhicitta, becoming the methods for training the mind, such as the seven-branch practice (yan lag bdun pa) and taking refuge, etc., as appropriate. Therefore, one should understand that these are all methods for generating that mind. Here, the lama (bla ma) should skillfully explain how the Dharma teachings of the lesser and intermediate persons become branches for generating the unsurpassed bodhicitta, and the disciple (slob ma) should also gain certainty in this, and through repeated practice, remember these, and cherish training them as branches for generating bodhicitta, because if one does not do so, the paths of the lesser and intermediate persons and the path of the great person (skyes bu chen po, great person) will become unrelated, and without truly reaching the path of the great person, one will not gain any certainty in bodhicitta, which will become an obstacle to generating that mind, or in the meantime, one will deviate from the important goal. Therefore, one should pay close attention to this. Like this, after training in the paths of the lesser and intermediate persons, and then training well as explained in the stage of the great person...
【English Translation】 However, if it remains merely in words, it becomes very clear upon examining one's own mind. Therefore, one must first cultivate the desire to attain both the benefits of higher rebirth (mngon mtho, higher realms, good destinies) and definite goodness (nges legs, ultimate benefit, liberation), for which one needs to train in the thoughts common to the lesser person (skyes bu chung, lesser person) and the intermediate person (skyes bu 'bring, intermediate person). Having generated the desire to attain these two benefits, when one engages in cultivating the mind that possesses these benefits, the root of that mind lies in generating loving-kindness (byams pa) and great compassion (snying rje chen po). Moreover, when contemplating how one wanders in samsara (khor ba, cyclic existence) afflicted by the lack of happiness and tormented by suffering, if one's hair does not even stir, it is impossible to feel unbearable when other beings wander in samsara, afflicted by the lack of happiness and tormented by suffering. As it is said in 'Entering the Bodhisattva's Way of Life' (spyod 'jug): 'For these sentient beings, in the past, they have never even dreamed of such a mind for their own sake, how could it arise for the sake of others?' Therefore, in the stage of the lesser person, one should contemplate how the harm of suffering befalls oneself in the lower realms; in the stage of the intermediate person, one should contemplate how even in the heavens there is suffering and no peace and happiness. Then, by comparing one's own experience with that of sentient beings who have become relatives, one cultivates, which becomes the cause for generating loving-kindness and compassion, and from that, bodhicitta (byang chub kyi sems) arises. Therefore, training in the thoughts common to the lesser and intermediate persons is the method for generating genuine bodhicitta, not leading you astray to a different path. Similarly, in those two stages, striving in various ways to accumulate merit and purify obscurations through taking refuge (skyabs su 'gro ba) and contemplating karma and its effects (las 'bras), etc., all of these become the preliminaries to bodhicitta, becoming the methods for training the mind, such as the seven-branch practice (yan lag bdun pa) and taking refuge, etc., as appropriate. Therefore, one should understand that these are all methods for generating that mind. Here, the lama (bla ma) should skillfully explain how the Dharma teachings of the lesser and intermediate persons become branches for generating the unsurpassed bodhicitta, and the disciple (slob ma) should also gain certainty in this, and through repeated practice, remember these, and cherish training them as branches for generating bodhicitta, because if one does not do so, the paths of the lesser and intermediate persons and the path of the great person (skyes bu chen po, great person) will become unrelated, and without truly reaching the path of the great person, one will not gain any certainty in bodhicitta, which will become an obstacle to generating that mind, or in the meantime, one will deviate from the important goal. Therefore, one should pay close attention to this. Like this, after training in the paths of the lesser and intermediate persons, and then training well as explained in the stage of the great person...
ྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་རྒྱུད་ལ་ཅི་སྐྱེ་བྱ། དེ་ནས་སེམས་དེ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་སྐྱབས་འགྲོ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་སྨོན་པའི་ཆོ་ག་བྱ། སྨོན་པ་ཆོ་གས་བཟུང་ནས་དེའི་བསླབ་བྱ་རྣམས་ལ་འབད་པས་བསླབ། དེ་ནས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཕྱིན་དྲུག་དང་བསྡུ་བཞི་སོགས་ལ་སློབ་པར་འདོད་པའི་སློབ་འདོད་མང་དུ་སྦྱངས་ལ། སྙིང་ཐག་པ་ནས་སློབ་འདོད་བྱུང་བ་ན་འཇུག་པའི་སྡོམ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞིག་ངེས་པར་བླང་། དེ་ནས་རྩ་ལྟུང་གིས་མ་གོས་པ་ལ་སྲོག་བསྡོས་བྱ་ཞིང་། གཞན་ཡང་ཟག་པ་ཆུང་འབྲིང་དང་ཉེས་བྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མ་གོས་པ་ལ་འབད་ཅིང་། ཅི་སྟེ་གོས་ནའང་ལྟུང་བ་ཕྱིར་བཅོས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་སྒོ་ནས་ལེགས་པར་སྦྱང་། དེ་ནས་ཕྱིན་དྲུག་སྤྱི་ལ་བསླབ་ཅིང་ཁྱད་པར་དུ་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ལྟར་བཀོལ་དུ་རུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་ཀྱི་ངོ་བོ་བསམ་གཏན་ལ་ལེགས་པར་བསླབ་བོ། །ལམ་སྒྲོན་ལས། མངོན་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་ཞི་གནས་བསྐྱེད་པར་གསུངས་པ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། སྐབས་གཞན་དུ་ཇོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་ཡང་གསུངས་པས་དེའི་ཕྱིར་དུ་ཡང་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་བོ། །དེ་ནས་བདག་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་འཆིང་བ་བཅད་པའི་ཕྱིར་དུ་བདག་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལྟ་བས་ཐག་ཆོད་པར་བྱས་ལ། བསྒོམ་ཚུལ་མ་ 13-2-62b ནོར་བར་བསྐྱངས་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ལྷག་མཐོར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་བསྒྲུབ་པ་མ་གཏོགས་པའི་འཇུག་སྡོམ་གྱི་བསླབ་བྱ་ལ་སློབ་པ་མན་ཆད་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་། ཞི་གནས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནམ་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་། ལྷག་མཐོང་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པར་ལམ་སྒྲོན་འགྲེལ་པ་ལས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་ཞི་གནས་མན་ཆད་ཐབས་ཀྱི་ཆ་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ལམ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་གསུམ་བསྐྱེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་པ་དང་ཟབ་མོའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ཡིན་པས། དེ་དག་གི་གོ་རིམ་དང་གྲངས་ངེས་པ་དང་ཐབས་ཤེས་ཡ་བྲལ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་མི་འགྲུབ་པ་ལ་ངེས་པ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཡོན་ཏན་གྱི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོར་འགྲོ་བའི་རྒྱལ་སྲས་ངང་པའི་རྒྱལ་པོ་དེ་རྒྱ་ཆེ་བ་ཐབས་ཀྱི་ཆ་རྣམས་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་གཤོག་པ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བདག་མེད་པ་གཉིས་ལེགས་པར་རྟོགས་པའི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་གཤོག་པ་གཉིས་བགྲད་ནས་འགྲོ་བར་བྱེད་ཀྱི། བྱ་གཤོག་ཆག་ལྟར་ལམ་གྱི་ཆ་ཤས་ཕྱོགས་རེ་བཟུང་ནས་འགྲོ་བར་མི་
【現代漢語翻譯】 如何使無偽的菩提心在相續中生起？之後，爲了使此心穩固，先行皈依，並進行發願儀軌。以發願儀軌攝持后，努力修學其學處。之後，爲了學習菩薩的行持，如六度四攝等，廣泛修習希求學習之心。當從內心深處生起強烈的學習意願時，務必受持清凈的入行律儀。之後，以生命為代價，守護不為根本墮罪所染。此外，也要努力不為輕中等罪和惡作所染。如果染污了，也要按照經中所說的懺悔方法，好好地懺悔。之後，普遍地修學六度，特別是爲了能隨心所欲地運用善心，要好好地修學寂止的自性——禪定。《菩提道燈論》中說，爲了生起神通而修習寂止，這只是一個例子。在其他地方，尊者阿底峽也曾說爲了生起勝觀而修習寂止，因此也要爲了勝觀而修習寂止。之後，爲了斷除執著二取的束縛，要通過觀察，徹底了達無我空性的意義，並以不錯誤的修習方式，修習智慧的自性——勝觀。這樣，除了修習寂止和勝觀之外，從學習入行律儀的學處開始，就是戒律的修學；寂止是等持或心的修學；勝觀是智慧的修學。《菩提道燈論釋》中如是說。此外，寂止等是方便分和福德資糧，是依於世俗諦的道和廣大道的次第。生起三種殊勝的智慧是智慧分和智慧資糧，是依于勝義諦，是甚深道的次第。因此，要對這些次第和數量的確定，以及方便與智慧不可分離才能成就菩提生起巨大的定解。像這樣，爲了成為能前往佛陀功德大海的王子天鵝，要張開不缺少廣大方便分的世俗諦翅膀，以及善於了達彼空性無我的勝義諦翅膀，才能飛翔。不能像斷了翅膀的鳥一樣，只抓住片面的道法。 How does one generate unfeigned Bodhicitta (the mind of enlightenment) in one's being? Then, in order to stabilize that mind, one should first take refuge in a special way and perform the aspiration ritual. Having been upheld by the aspiration ritual, one should diligently study its precepts. Then, in order to learn the conduct of a Bodhisattva, such as the Six Perfections and the Four Means of Attraction, one should cultivate a strong desire to learn. When a strong desire to learn arises from the depths of one's heart, one must take pure vows of entering the Bodhisattva path. Then, one should vow to protect oneself from root downfalls even at the cost of one's life. Furthermore, one should strive not to be defiled by minor, medium, or misdeeds. If one becomes defiled, one should purify them well according to the methods of restoring downfalls as taught. Then, one should study the Six Perfections in general, and in particular, one should train well in the nature of Shamatha (calm abiding) meditation so that the mind can be used as desired for virtuous objects. The 'Lamp for the Path to Enlightenment' states that cultivating Shamatha for the sake of generating clairvoyance is just an example. In other instances, Jowo (Atisha) himself also said that it is for the sake of generating Vipassana (insight), so one should also cultivate Shamatha for that purpose. Then, in order to cut the bonds of grasping at the two selves, one should thoroughly ascertain the meaning of selflessness and emptiness through contemplation, and cultivate the nature of Vipassana (insight) without error. Thus, learning the precepts of entering the Bodhisattva path, except for cultivating Shamatha and Vipassana, is the training in morality; Shamatha is the training in Samadhi (concentration) or mind; and Vipassana is the training in wisdom, as stated in the commentary on the 'Lamp for the Path to Enlightenment'. Furthermore, Shamatha and below are the part of skillful means and the accumulation of merit, and the stages of the path that rely on conventional truth and the vast path. Generating the three special wisdoms is the part of wisdom and the accumulation of knowledge, and it relies on ultimate truth and is the stages of the profound path. Therefore, one should generate great certainty that these orders and definite numbers, and that enlightenment cannot be achieved by separating skillful means and wisdom. In this way, the prince swan who goes to the great ocean of the Buddha's qualities spreads the wings of conventional truth, which do not lack the vast part of skillful means, and the wings of ultimate truth, which rely on the perfect realization of selflessness of reality. One should not go by holding only one aspect of the path, like a bird with broken wings.
【English Translation】 How does one generate unfeigned Bodhicitta (the mind of enlightenment) in one's being? Then, in order to stabilize that mind, one should first take refuge in a special way and perform the aspiration ritual. Having been upheld by the aspiration ritual, one should diligently study its precepts. Then, in order to learn the conduct of a Bodhisattva, such as the Six Perfections and the Four Means of Attraction, one should cultivate a strong desire to learn. When a strong desire to learn arises from the depths of one's heart, one must take pure vows of entering the Bodhisattva path. Then, one should vow to protect oneself from root downfalls even at the cost of one's life. Furthermore, one should strive not to be defiled by minor, medium, or misdeeds. If one becomes defiled, one should purify them well according to the methods of restoring downfalls as taught. Then, one should study the Six Perfections in general, and in particular, one should train well in the nature of Shamatha (calm abiding) meditation so that the mind can be used as desired for virtuous objects. The 'Lamp for the Path to Enlightenment' states that cultivating Shamatha for the sake of generating clairvoyance is just an example. In other instances, Jowo (Atisha) himself also said that it is for the sake of generating Vipassana (insight), so one should also cultivate Shamatha for that purpose. Then, in order to cut the bonds of grasping at the two selves, one should thoroughly ascertain the meaning of selflessness and emptiness through contemplation, and cultivate the nature of Vipassana (insight) without error. Thus, learning the precepts of entering the Bodhisattva path, except for cultivating Shamatha and Vipassana, is the training in morality; Shamatha is the training in Samadhi (concentration) or mind; and Vipassana is the training in wisdom, as stated in the commentary on the 'Lamp for the Path to Enlightenment'. Furthermore, Shamatha and below are the part of skillful means and the accumulation of merit, and the stages of the path that rely on conventional truth and the vast path. Generating the three special wisdoms is the part of wisdom and the accumulation of knowledge, and it relies on ultimate truth and is the stages of the profound path. Therefore, one should generate great certainty that these orders and definite numbers, and that enlightenment cannot be achieved by separating skillful means and wisdom. In this way, the prince swan who goes to the great ocean of the Buddha's qualities spreads the wings of conventional truth, which do not lack the vast part of skillful means, and the wings of ultimate truth, which rely on the perfect realization of selflessness of reality. One should not go by holding only one aspect of the path, like a bird with broken wings.
བྱེད་དེ། དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས། ཀུན་རྫོབ་དེ་ཉིད་གཤོག་ཡངས་དཀར་པོ་རྒྱས་གྱུར་པ། །ངང་པའི་རྒྱལ་པོ་དེ་ནི་སྐྱེ་བོའི་ངང་པ་ཡིས། །མདུན་དུ་ 13-2-63a བདར་ནས་དགེ་བའི་རླུང་གི་ཤུགས་སྟོབས་ཀྱིས། །རྒྱལ་བའི་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་མཆོག་ཏུ་འགྲོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ལམ་ཐུན་མོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུད་སྦྱངས་ནས་ནི་ངེས་པར་གསང་སྔགས་ལ་འཇུག་དགོས་ཏེ། དེ་ལ་ཞུགས་ན་མྱུར་དུ་ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཙམ་ལས་མི་ལྕོགས་པའམ་རིགས་ཀྱི་ནུས་པ་ཆུང་བས་འཇུག་པར་མི་སྤྲོ་ན་ལམ་གྱི་རིམ་པ་དེ་ཉིད་ཇེ་རྒྱས་སུ་གཏོང་བ་ཙམ་བྱའོ། །གསང་སྔགས་ལ་འཇུག་ན་ནི་སྤྱིར་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཁྱད་པར་དུ་གསང་སྔགས་ནས་ནན་ཏན་ཆེ་བར་གསུངས་པས། བཤེས་གཉེན་བསྟེན་ཚུལ་སྔོན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་དེ་ནས་བཤད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་བྱ། དེ་ནས་རྒྱུད་སྡེ་ཁུངས་མ་ནས་འབྱུང་བའི་དབང་གིས་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱས་ནས་དེའི་དུས་སུ་ཐོབ་པའི་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྲོག་བསྡོས་བྱས་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྲུང་། ཁྱད་པར་དུ་རྩ་བའི་ལྟུང་བས་ཕོག་ན་སླར་བླང་དུ་ཡོད་ཀྱང་རྒྱུད་ཆུད་ཟོས་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཤིན་ཏུ་སྐྱེ་བར་དཀའ་བས་རྩ་ལྟུང་གིས་ཡེ་མ་གོས་པ་ལ་འབད། ཡན་ལག་གི་ལྟུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་མ་གོས་པ་ལ་འབད་ཅིང་གོས་ནའང་བཤགས་བསྡམ་གྱིས་དག་པར་བྱས་ཏེ། དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ནི་ལམ་གྱི་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་རྒྱུད་སྡེ་འོག་མ་ལྟར་ན་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། གོང་མ་ལྟར་ན་བསྐྱོད་ 13-2-63b རིམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གང་རུང་ལ་ལེགས་པར་ཁྲིད་ལ་བསླབ། དེ་བརྟན་ནས་རྒྱུད་སྡེ་འོག་མ་ལྟར་ན་མཚན་མ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། གོང་མ་ལྟར་ན་རྫོགས་རིམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གང་རུང་ལ་ལེགས་པར་བསླབ་བོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལམ་གྱི་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ལུས་ནི་ལམ་སྒྲོན་ལས་གསུངས་ཏེ། ལམ་རིམ་གྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་འཁྲིད་པའོ། །གཞུང་གཞན་དུ་ཡང་ཇོ་བོ་ཆེན་པོས་གསུངས་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་བསྡུས་པ་ལས། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཆེ་བ་མངའ། །བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་འདོད་ན། །བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་ལ་རག་ལས་པས། །སྒྲུབ་པ་ལྷུར་བླང་སྙིང་པོར་བྱ། །དལ་འབྱོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ལུས། །ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་རྙེད་གྱུར་ཅིང་། །ཕྱིས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་བས། །སྒྲུབ་ལ་འབད་པས་དོན་ཡོད་བྱ། །ཞེས་དང་། ཇི་ལྟར་བཙོན་ནི་བཙོན་ར་ལས། །འབྲོས་པའི་གླགས་ནི་བྱུང་བའི་ཚེ། །ཆེད་ཀ་གཞན་དང་མི་སྙོམས་པར། །དེ་ཡི་གནས་ནས་འབྲོས་པ་ལྟར། །འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེ་འདི་ལས། །བརྒལ་བའི་གླགས་དག་བྱུང་གྱུར་ན། །ཆེད་ཀ་གཞན་དང་མི་མཉམ་པར། །སྲིད་པའི་ཁྱིམ་ནས་འབྱུང་བར་བྱ། །ཞེས་དང་།
སྐྱབས་འགྲོ་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། །སྨོན་པའི་གཞི་ལ་གནས་པ་ཡིས། །སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་རབ་བཟུང་ཞིང་། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སོགས་པ། །སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ། །ཅི་ནུས་རིམ་གྱིས་ཚུལ་བཞིན་སྤྱད། །ཅེས་དང་། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙིང་པོ་གང་། །ཞི་གནས་ 13-2-64a ལྷག་མཐོང་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཚོགས་ཀྱི་ལེའུ་ལས་ཀྱང་། དང་པོ་སྙིང་རྗེའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་བརྟན་བྱ། །སྲིད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་བདེ་མ་ཆགས། །ཡོངས་སུ་འཛིན་ལས་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས། །དད་སོགས་ནོར་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །བླ་མ་སངས་རྒྱས་དང་མཉམ་གུས། །དེས་བསྟན་དམ་ཚིག་ལྡན་པ་ནི། །ཡོངས་སུ་བསྐྱང་ལ་རབ་ཏུ་བརྩོན། །བུམ་པ་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ། །བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་ཐོབ། །ལུས་ངག་སེམས་ནི་རྣམ་དག་པ། །སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་དངོས་གྲུབ་སྣོད། །ཏིང་འཛིན་ཡན་ལག་ལས་བྱུང་བའི། །ཚོགས་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས། །མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་འགྱུར་བ། །དེ་ལྟར་གསང་སྔགས་ཚུལ་གནས་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ༈ དགོས་པ། གཉིས་པ་དགོས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་གི་ཆོས་སྐོར་རྣམས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་སྔོན་འགྲོ་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་རིམ་དུ་བྱས་པས་ཆོག་མོད། སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་རིམ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱ་ཅི་དགོས་ཤེ་ན། སྐྱེས་བུ་གསུམ་སོ་སོར་ཕྱེ་སྟེ་ཁྲིད་པ་ལ་དགོས་པ་ཆེན་པོ་གཉིས་ཡོད་དེ། འདི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་བློ་མ་སྐྱེས་པར་ཡང་རང་ཉིད་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོར་ཁས་འཆེ་བའི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་གཞོམ་པ་དང་། བློ་རབ་འབྲིང་ཐ་གསུམ་ལ་ཕན་ཆེ་བའོ། །ཕན་ཆེ་ལུགས་ནི། སྐྱེས་བུ་གོང་མ་གཉིས་ལ་ཡང་མངོན་མཐོ་དང་ཐར་ 13-2-64b པ་དོན་གཉེར་དགོས་པས་བཀྲི་བར་བྱ་བའི་གང་ཟག་ཆེ་འབྲིང་གཉིས་ལ་ཡང་དེ་གཉིས་ཀྱི་བསམ་པ་སྦྱོང་བ་བསྟན་པ་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་ཞིང་ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གང་ཟག་ཐ་མ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་གོང་མ་ནས་སྦྱངས་ཀྱང་བསམ་པ་གོང་མ་མི་སྐྱེ་ལ། འོག་མ་དོར་བས་གང་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་གོང་མའི་སྐལ་བ་ཅན་ལ་ལམ་ཐུན་མོང་བ་བསྟན་ཏེ་སྦྱངས་པ་ན། སྔར་ནས་སྐྱེས་ཟིན་པའམ། སྔར་མ་སྐྱེས་ཀྱང་མྱུར་དུ་ཡོན་ཏན་དེ་དག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་འོག་མ་འོག་མ་སྐྱེས་པ་ན། གོང་མ་གོང་མར་ཁྲིད་པས་ཆོག་པས་རང་གི་ལམ་ལས་འགྱང་བ་མེད་དོ། །བློ་རིམ་གྱིས་བཀྲི་དགོས་པ་ནི། གཟུངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པ་ལས། ནོར་བུ་མཁན་མཁས་པས་ནོར་བུ་རིམ་གྱིས་སྦྱོང་བའི་དཔེ་དོན་དུ་སྦྱར་ནས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། ཚིག་མངས་སུ་དོགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། །མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་། དང་པོར་མངོན་པར
【現代漢語翻譯】 以殊勝的皈依和戒律，安住于發願之基礎上， 善持菩薩戒，並如其所能次第修持六度等一切菩薩行。 如是說。以及通達方便與智慧之精髓，修持止觀瑜伽。 如是說。在《三摩地品》中也說：首先從大悲的力量中產生， 堅定圓滿菩提之心。不貪戀輪迴的享受，背離一切俗世的執著。 具足信心等財富，恭敬上師如同佛陀。對於上師所教導的誓言， 努力守護並精進修持。通過上師的恩德，圓滿獲得寶瓶和秘密灌頂。 身語意清凈，修行者即是成就的容器。從三摩地的支分中產生的， 圓滿的積聚，由此迅速獲得成就。如是安住於密咒之法。 如是說。 ༈ 必要性 第二，必要性：如果小士和中士的法類是為大士的前行，那麼將它們作為大士道次第的一部分就足夠了。為什麼要使用『與小士和中士共同的道次第』這樣的術語呢？將三士分別引導，有兩個重要的必要性：這樣可以摧毀那些尚未生起與小士和中士共同的意樂，卻自詡為大士的虛妄傲慢；並且對上、中、下三種根器的人都有益處。有益的方式是：對於上士和中士來說，也需要追求增上生和解脫，因此，對這兩類需要引導的人宣說修習這兩種意樂，不會成為過失，反而能增長功德。而對於下士來說，即使修習了更高的法，也不會生起更高的意樂，如果捨棄了較低的法，就會變得一無所有。此外，對於具有上等根器的人，如果先教導並修習共同的道，那麼他們要麼已經生起了這些功德，要麼即使尚未生起，也能迅速生起。因此，當下等根器的人逐漸生起相應的意樂后，就可以直接引導他們修習更高的法，這樣就不會耽誤他們自己的修行道路。必須按照次第引導的原因是：《陀羅尼自在王請問經》中，以一位善巧的珠寶匠人次第打磨珠寶為例來闡述，因為擔心文字繁多，所以沒有詳細寫出。龍樹菩薩也說：首先……
【English Translation】 With supreme refuge and discipline, abiding on the foundation of aspiration, Well holding the Bodhisattva vows, and practicing all Bodhisattva conduct such as the six perfections, to the best of one's ability, step by step. Thus it is said. And understanding the essence of skillful means and wisdom, meditating on the yoga of tranquility and insight. Thus it is said. In the chapter on Samadhi, it is also said: First arising from the power of great compassion, Firmly establishing the mind of perfect enlightenment. Not clinging to the enjoyments of samsara, turning away from all worldly attachments. Possessing abundant wealth such as faith, respecting the Lama as equal to the Buddha. For the vows taught by the Lama, Diligently guarding and striving to practice. Through the kindness of the Lama, fully obtaining the vase and secret empowerments. Body, speech, and mind being pure, the practitioner is a vessel for accomplishment. Arising from the limbs of Samadhi, The complete accumulation, thereby swiftly obtaining accomplishment. Thus abiding in the way of secret mantra. Thus it is said. ༈ Necessity Second, the necessity: If the Dharma teachings for the small and middling individuals are preliminary practices for the great individual, then it would be sufficient to make them a part of the stages of the path for the great individual. Why is it necessary to use the term 'stages of the path common to the small and middling individuals'? Separating the three types of individuals for guidance has two great necessities: In this way, it can destroy the manifest arrogance of those who claim to be great individuals without having generated the mind of the small and middling individuals; and it is beneficial to those of superior, middling, and inferior intellect. The way it is beneficial is: For the superior and middling individuals, it is also necessary to seek higher rebirth and liberation, therefore, teaching the practice of these two minds to the two types of individuals who need to be guided will not become a fault, but will increase merit. But if it is an inferior individual, even if they practice the higher Dharma, they will not generate the higher mind, and if they abandon the lower Dharma, they will become nothing. Furthermore, for those who have the capacity for the higher, if they are taught and practice the common path, then either they have already generated these qualities, or even if they have not yet generated them, they will quickly generate them. Therefore, when the lower and lower individuals gradually generate the corresponding minds, it is sufficient to directly guide them to practice the higher Dharma, so it will not delay their own path of practice. The reason why it is necessary to guide in stages is: In the Sutra Requested by Dharani Lord King, it is explained by using the example of a skilled jeweler gradually polishing jewels, because of the fear of too many words, it was not written in detail. Nagarjuna also said: First...
་མཐོ་བའི་ཆོས། །ཕྱིས་ནི་ངེས་པར་ལེགས་འབྱུང་བ། །གང་ཕྱིར་མངོན་པར་མཐོ་ཐོབ་ནས། །རིམ་གྱིས་ངེས་པར་ལེགས་པ་འོང་། །ཞེས་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ཀྱི་ལམ་ལ་རིམ་ཅན་དུ་འཁྲིད་པར་གསུངས་པ་དང་། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ཀྱང་། ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རིམ་གྱིས་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་བྱིས་པའི་ཤེས་རབ་ཅན་རྣམས་ལ། ཐོག་མར་སླ་བའི་ཆོས་སྟོན་པར་བྱེད་ཅིང་སླ་བའི་གདམས་ངག་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་དག་ཤེས་རབ་འབྲིང་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པར་རྟོགས་ནས་ཆོས་ 13-2-65a བསྟན་པ་འབྲིང་དང་གདམས་ངག་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་འབྲིང་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་དག་ཤེས་རབ་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པར་རྟོགས་ནས་ཆོས་ཟབ་མོ་སྟོན་ཞིང་གདམས་ངག་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཕྲ་བ་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་དེ། འདི་ནི་དེའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དོན་སྤྱོད་པ་གོ་རིམ་དུ་འབབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། འཕགས་པ་ལྷས་ཀྱང་། སྤྱོད་པ་བསྡུས་པའི་སྒྲོན་མེར། སྔོན་དུ་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པའི་བསམ་པ་ལ་སྦྱངས་ནས། དེ་ནས་སྔགས་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ་རིམ་ཅན་དུ་དགོས་པར་བསྒྲུབས་ཤིང་དེའི་དོན་བསྡུས་ཏེ། སེམས་ཅན་དང་པོའི་ལས་ཅན་རྣམས། །དམ་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ལ། །ཐབས་འདི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །སྐས་ཀྱི་རིམ་པ་ལྟ་བུར་གསུངས། །ཞེས་པ་དང་། བཞི་བརྒྱ་པར་ཡང་། བསོད་ནམས་མིན་པ་དང་པོར་བཟློག ། བར་དུ་བདག་ནི་བཟློག་པ་དང་། །ཐ་མར་ལྟ་ཞིག་ཀུན་བཟློག་པ། །གང་གིས་ཤེས་དེ་མཁས་པ་ཡིན། །ཞེས་ལམ་གྱི་གོ་རིམ་ངེས་པ་ཅན་དུ་གསུངས་སོ། །སློབ་དཔོན་མཁས་པ་མ་ཁོལ་གྱིས་ཀྱང་། དྲི་བྲལ་གོས་ལ་ཚོན་བཞིན་དུ། །དང་པོར་སྦྱིན་སོགས་གཏམ་རྣམས་ཀྱིས། །སེམས་ལ་ལེགས་པ་ཉིད་བསྐྱེད་དེ། །དེ་ནས་ཆོས་ནི་བསྒོམ་པར་མཛད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། ལུང་འདི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་ཁུངས་སུ་དྲངས་ནས་ལམ་གྱི་གོ་རིམ་ངེས་པ་ཅན་མཛད་ལ། ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་ལམ་ལ་འཁྲིད་པའི་གོ་རིམ་ཤིན་ཏུ་ 13-2-65b གཅེས་པར་སྣང་བས་ཚུལ་དེ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་རྙེད་པར་བྱའོ།། །། ༈ དེ་ལ་སྙིང་པོ་ལེན་ཚུལ་དངོས། གཉིས་པ་སྙིང་པོ་ལེན་ཚུལ་དངོས་ལ་གསུམ། སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ་དང་། འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ་དང་། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བའོ། ། ༈ སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ། དང་པོ་ལ་གསུམ། ཆུང་ངུའི་བསམ་པ་སྦྱང་བ་དངོས། བསམ་པ་དེ་སྐྱེས་པའི་ཚད། དེ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་བསལ་བའོ། ། ༈ ཆུང་ངུའི་བསམ་པ་སྦྱང་བ་དངོས། དང་པོ་ལ་གཉིས། འཇིག
【現代漢語翻譯】 『高勝之法』，意為未來必定產生善果。因為獲得高勝之後，逐漸必定產生善果。』這說明了將高勝和定善之路按次第引導。聖者無著也說：『再者，菩薩爲了次第成就善法，對於心智如孩童般的眾生，首先宣說簡單的佛法，並讓他們遵循簡單的教誨和指示。當他們意識到自己具備中等智慧時，便給予中等的佛法教導、教誨和指示。當他們意識到自己具備廣大的智慧時，便宣說深奧的佛法，並給予精微的教誨和指示。』這就是他利益眾生的次第。聖天也在《攝行明燈論》中闡述道：『首先修習波羅蜜多乘的意念，然後按次第進入密咒。』並總結其要義：『對於最初發心的眾生，爲了讓他們進入神聖的境界，圓滿正覺者宣說了這種方法，如同階梯一般。』《四百論》中也說：『首先斷除非福德，中間斷除我執，最後斷除一切邪見。誰能明白這些，誰就是智者。』這說明了道路的次第是確定的。大學者瑪闊也說：『如同在潔凈的布上染色，首先用佈施等言辭，在心中種下善良的種子，然後才開始修習佛法。』偉大的月稱論師也引用了這段話，確立了道路的次第。在修行時，引導道路的次第顯得尤為重要，因此必須對這種方法獲得堅定的信念。 因此，取其精要之法。 第二，取其精要之法，分為三部分：修習與小士共通的道次第，修習與中士共通的道次第，修習與大士的道次第。 修習與小士共通的道次第。 第一部分分為三點：修習小士之意，衡量意念生起的程度，以及消除對此的錯誤認知。 修習小士之意。 第一點分為兩部分：畏懼來世的痛苦。
【English Translation】 'The Dharma of Higher Ground,' meaning that good results will surely arise in the future. Because after attaining higher ground, good will surely come gradually.' This illustrates guiding the paths of higher ground and definite good in a sequential manner. The noble Asanga also said, 'Furthermore, Bodhisattvas, in order to perfectly accomplish virtuous practices gradually, initially teach simple Dharma to beings with childlike intelligence, and guide them to follow simple instructions and teachings. When they realize that these beings possess intermediate intelligence, they provide intermediate Dharma teachings, instructions, and guidance. When they realize that these beings possess vast intelligence, they teach profound Dharma and provide subtle instructions and guidance.' This is how they sequentially benefit beings. Aryadeva also stated in the 'Lamp That Integrates the Practices': 'First, train in the thought of the Paramita Vehicle, and then enter into mantra in a sequential manner.' And summarizing its meaning: 'For beings who are beginners, the Fully Enlightened One has taught this method like a staircase, for entering the sacred meaning.' The 'Four Hundred Verses' also states: 'First, avert non-merit; in the middle, avert self; finally, avert all wrong views. Whoever knows this is wise.' This illustrates that the sequence of the path is definite. The learned scholar Makhol also said: 'Like dyeing a spotless cloth, first, with words of generosity and so on, plant goodness in the mind, and then practice the Dharma.' The great teacher Chandrakirti also cited this passage, establishing the definite sequence of the path. When practicing, the sequence of guiding the path appears particularly important, so one must gain firm conviction in this method. Therefore, the actual method of taking the essence. Second, the actual method of taking the essence has three parts: training the mind in the stages of the path common to the small person, training the mind in the stages of the path common to the intermediate person, and training the mind in the stages of the path of the great person. Training the mind in the stages of the path common to the small person. The first part has three points: actually training the mind of the small person, the measure of the arising of that thought, and eliminating wrong conceptions about it. Actually training the mind of the small person. The first point has two parts: fearing the suffering of future lives.
་རྟེན་ཕྱི་མ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་བསྐྱེད་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མར་བདེ་བའི་ཐབས་བསྟེན་པའོ། ། ༈ འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་བསྐྱེད་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས། འཇིག་རྟེན་འདིར་རིང་དུ་མི་གནས་པ་འཆི་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསམ་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་འགྲོ་བ་གཉིས་ཀྱི་བདེ་སྡུག་བསམ་པའོ། ། ༈ འཇིག་རྟེན་འདིར་རིང་དུ་མི་གནས་པ་འཆི་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསམ་པ། དང་པོ་ལ་བཞི། འཆི་བ་དྲན་པ་མ་བསྒོམས་པའི་ཉེས་དམིགས། བསྒོམ་པའི་ཕན་ཡོན། འཆི་བ་དྲན་པའི་བློ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་བསྐྱེད་པ། འཆི་བ་དྲན་པ་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ འཆི་བ་དྲན་པ་མ་བསྒོམས་པའི་ཉེས་དམིགས། དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་དལ་བའི་རྟེན་ལ་སྙིང་པོ་ལེན་པ་ལ་འཇུག་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་ལས། མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་འཛིན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཉིད་དང་པོར་གནོད་པའི་སྒོར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཕྲ་རགས་གཉིས་ལས་རགས་པའི་མི་རྟག་པ་འཆི་བ་ལ་མི་འཆི་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་གནོད་པའི་སྒོའོ། །འདི་ལ་ཡང་ད་གཟོད་མཐར་འཆི་བ་ཞིག་འོང་སྙམ་པ་ནི་ཀུན་ལ་ཡོད་ཀྱང་ཉི་མ་རེ་རེ་བཞིན་དེ་རིང་མི་འཆི། དེ་རིང་ཡང་མི་འཆི་སྙམ་དུ་བློས་མི་འཆི་བའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་ནི་འཆི་ཁ་མ་ཚུན་ལ་འབྱུང་ངོ་། །དེའི་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་མ་བྱས་པར་དེ་ལྟ་བུའི་བློ་དེས་བསྒྲིབས་ན་ཚེ་འདིར་སྡོད་པའི་བློ་ 13-2-66a སྐྱེས་ནས་དེའི་རིང་ལ་འདི་དང་འདི་དགོས་སོ་ཞེས་ཚེ་འདི་ཙམ་གྱི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བའི་ཐབས་འབའ་ཞིག་ལ་སེམས་སེམས་ནས། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་དང་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཆེན་པོ་དག་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་བློ་མི་སྐྱེ་བས་ཆོས་ལ་འཇུག་པའི་བློ་སྐྱེར་མི་སྟེར་ལ། བརྒྱ་ལ་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པ་སོགས་ལ་ཞུགས་ཀྱང་། ཚེ་འདི་པ་ཙམ་གྱི་ཆེད་དུ་སོང་ནས་དགེ་བ་ཅི་བྱས་མཐུ་ཆུང་ཞིང་། དེ་ཡང་ཉེས་སྤྱོད་སྡིག་ལྟུང་དང་འབྲེལ་བར་འཇུག་པས་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་དང་མ་འདྲེས་པ་དཀོན་ནོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་ལ་དམིགས་ནས་བསྒྲུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང་། ཕྱིས་ནས་རིམ་གྱིས་བསྒྲུབ་བོ་སྙམ་པའི་ཕྱི་བཤོལ་གྱི་ལེ་ལོ་འགོག་མི་ནུས་ཤིང་གཉིད་རྨུགས་དང་བྲེ་མོའི་གཏམ་དང་། བཟའ་བཏུང་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཡེང་གིས་དུས་འདའ་བས་བརྩོན་པ་ཆེན་པོས་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པ་མི་འོང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ལུས་སྲོག་ཡུན་རིང་དུ་གནས་སུ་རེ་བས་བསླུས་པ་ན་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་པ་དྲག་པོ་སྐྱེ་ཞིང་། དེའི་གེགས་བྱས་པའམ་བྱེད་དུ་དོགས་པ་ལ་སྡང་བ་དྲག་པོ་དང་། དེ་དག་གི་ཉེས་དམིགས་ལ་རྨོངས་པའི་གཏི་མུག་དང་དེ་དག་གིས་ང་རྒྱལ་བ་དང་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་དྲག་པོ་རྣམས་ཆུ་
【現代漢語翻譯】 培養來世的追求之心，並遵循來世幸福的方法。 培養來世的追求之心： 首先分為兩部分：思考在此世不會長久停留的死亡，以及思考來世的兩種狀態（善趣和惡趣）的苦樂。 思考在此世不會長久停留的死亡： 首先分為四個部分：不修習死亡的過患，修習死亡的利益，如何生起修習死亡之心，以及修習死亡的方式。 不修習死亡的過患： 第一點是，如此難得的閑暇人身，在致力於獲取其精華時，會產生四種顛倒，其中將無常執為常的顛倒，首先會成為危害之門。其中，粗分的無常，即認為不會死亡的分別念，是危害之門。對此，雖然大家都認為最終會死亡，但每天都認為今天不會死，今天也不會死，這種在心中執持不會死亡的想法，甚至會持續到臨終。如果不對此進行對治，被這種想法所矇蔽，就會生起在此世停留的想法，認為在此期間需要這個和那個，一心只想著追求今生的安樂和消除痛苦。因此，不會生起對來世、解脫和一切智智（Buddhahood）等重大意義進行思考的心，也不會促使生起修習佛法的心。即使百中有一的人去聽聞、思考和禪修等，也只是爲了今生，所做的善事力量微弱。而且，往往會與惡行和罪業相聯繫，不與惡趣之因相混雜的情況很少。即使是爲了來世而修持，也無法阻止認為以後再慢慢修持的拖延懈怠，時間會被睡眠、昏沉、閑聊和飲食等散亂所消磨，無法以極大的精進如理如法地修持。如此被認為身體和壽命會長久存在的想法所欺騙，就會對獲得和恭敬等產生強烈的貪執，對阻礙或可能阻礙這些的人產生強烈的嗔恨，對這些的過患感到愚昧的癡，以及因這些而產生的傲慢和嫉妒等強烈的煩惱和近煩惱，就像水流一樣涌現。
【English Translation】 Cultivating the mind of pursuing the next life and following the methods for happiness in the next life. Cultivating the mind of pursuing the next life: Firstly, it is divided into two parts: contemplating the impermanence of this world, remembering death as one will not stay long, and contemplating the happiness and suffering of the two states (good and bad) in the next life. Contemplating the impermanence of this world, remembering death: Firstly, it is divided into four parts: the faults of not meditating on death, the benefits of meditating on death, what kind of mind to generate when remembering death, and the way to meditate on death. The faults of not meditating on death: The first is that, in engaging in taking the essence of such a precious leisure and opportunity, one of the four inversions, namely, clinging to the impermanent as permanent, becomes the gate of harm. Among these, the gross impermanence, the thought of 'I will not die,' is the gate of harm. Even though everyone thinks that they will eventually die, they still think, 'I will not die today, I will not die today.' This clinging to the side of not dying continues until the moment of death. If one does not apply the antidote to this, and is obscured by such a thought, the mind of staying in this life arises, thinking, 'I need this and that during this time.' One's mind is solely focused on achieving happiness and eliminating suffering in this life. Therefore, the mind of contemplating the great meanings of the next life, liberation, and omniscience does not arise, and it does not give rise to the mind of engaging in Dharma. Even if one in a hundred engages in listening, contemplating, and meditating, it is only for the sake of this life, and the merit of whatever virtue one does is small. Moreover, it is often associated with misdeeds and transgressions, and it is rare not to be mixed with the causes of bad migrations. Even if one were to practice with the next life in mind, one would not be able to prevent the laziness of procrastination, thinking, 'I will practice gradually later.' Time is wasted by sleep, drowsiness, idle talk, and distractions such as food and drink, so one cannot practice properly with great diligence. Thus, being deceived by the hope that the body and life will last long, strong attachment arises towards gain and respect, and strong hatred arises towards those who hinder or are suspected of hindering these. Ignorance arises towards the faults of these, and strong afflictions and near-afflictions such as pride and jealousy arise from these, flowing like a river.
བོའི་རྒྱུན་བཞིན་དུ་འཇུག་གོ། དེ་ལས་ཀྱང་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ཉེས་སྤྱོད་བཅུ་དང་མཚམས་མེད་པ་དང་དེ་དང་ཉེ་བ་དང་དམ་པའི་ཆོས་སྤོང་བ་ལ་སོགས་པ་ 13-2-66b མི་དགེ་བའི་ལས་ངན་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་འདྲེན་པར་བྱེད་པ་ལ་མཐུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་རྣམས་ཉི་མ་རེ་རེ་བཞིན་ཇེ་རྒྱས་སུ་འགྲོ་ལ། དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཇེ་ཕྱོགས་སུ་སོང་ནས་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ཀྱི་སྲོག་བཅད་དེ། ངན་འགྲོ་སྡུག་བསྔལ་དྲག་ཅིང་རྩུབ་ལ་ཚ་ཞིང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་གནས་སུ། འཆི་བས་ཉེ་བར་བཅོམ་ནས་ལས་ངན་པས་འཁྲིད་པར་བྱེད་པས་ན་དེ་ལས་མ་རུངས་པའི་སྒོ་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང་། གང་ལ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་མངའ་བདག ། རང་ཉིད་འཆི་བདག་བྱེད་པོ་མེད། །ཡོད་དེས་རྣལ་བཞིན་གཉིད་ལོག་ན། །དེ་ལས་མ་རུངས་གཞན་ཅི་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་པ་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། ཐམས་ཅད་བོར་ཏེ་ཆ་དགོས་པར། །བདག་གིས་དེ་ལྟར་མ་ཤེས་ནས། །མཛའ་དང་མི་མཛའི་དོན་གྱི་ཕྱིར། །སྡིག་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བྱས། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ༈ བསྒོམ་པའི་ཕན་ཡོན། གཉིས་པ་བསྒོམས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། འཆི་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་བློ་རྣལ་མ་ཞིག་སྐྱེས་ན། དཔེར་ན། དེ་རིང་སང་རང་འཆི་བར་ཐག་ཆོད་པ་ན། ཆོས་ཀྱི་གོ་བ་ཐན་ཐུན་ཡོད་པ་ཡན་ཆད་ལ་གཉེན་དང་རྫས་ལ་སོགས་པ་དང་འགྲོགས་སུ་མེད་པར་མཐོང་ནས་དེ་དག་ལ་སྲེད་པ་ལྡོག་ཅིང་། གཏོང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྙིང་པོ་ལེན་འདོད་ཕལ་ཆེར་ལ་ངང་གིས་འབྱུང་བ་ལྟར། རྙེད་བཀུར་དང་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་འབད་པ་ཐམས་ཅད་སྦུན་པ་འཕྱར་བ་ལྟར་སྙིང་པོ་མེད་པ་དང་བསླུ་ 13-2-67a འབྲིད་ཀྱི་གནས་སུ་མཐོང་ནས་ཉེས་སྤྱོད་ལས་ལྡོག་ཅིང་། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་ལས་བཟང་པོ་རྣམས་རྟག་ཏུ་དང་གུས་པར་བྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་གསོག་པར་བྱེད་པས། ལུས་ལ་སོགས་པ་སྙིང་པོ་མེད་པ་རྣམས་ལ་སྙིང་པོ་དམ་པ་བླངས་ནས་གོ་འཕང་དམ་པར་རང་ཉིད་འཛེགས་ཏེ། འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱང་དེར་འཁྲིད་པས་ན་དེ་ལས་དོན་ཆེ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེའི་ཕྱིར་དཔེ་དུ་མས་ཀྱང་བསྔགས་ཏེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་ལས། ཞིང་རྨོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་སྟོན་གྱི་ལོག་མཆོག་གོ། རྗེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་བ་ལང་གི་རྗེས་མཆོག་གོ། འདུ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་ཡང་མི་རྟག་པ་དང་འཆི་བའི་འདུ་ཤེས་མཆོག་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་གིས་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་འདོད་པ་དང་མ་རིག་པ་དང་ང་རྒྱལ་ཐམས་ཅད་སེལ་ཏེ། ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་འཇོམས་པའི་ཐོ་བ་དང་། དགེ་ལེགས་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་བསྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པའི་སྒོ་ཆེན་པ
【現代漢語翻譯】 就像往常一樣。不僅如此，身體、語言和意念的十種惡行，以及五無間罪、近五無間罪和捨棄正法等， 13-2-66b 這些導致惡趣等強烈痛苦的非善業，其力量日益增長。相反，他們背棄了善說之法的甘露，斷絕了增上生和決定勝的命脈。死亡逼近，惡業牽引，將他們帶往惡趣中痛苦、粗暴、熾熱且令人不悅的地方。還有什麼比這更糟糕的呢？《四百論》中也說：『誰是三界之主，自己卻沒有死亡的控制者？如果他像往常一樣入睡，還有什麼比這更糟糕的呢？』《入菩薩行論》中也說：『我不知道一切都必須捨棄，爲了親友和非親友，我造作了各種罪業。』 ༈ 修行的利益 第二，修行的利益是：如果生起真實的憶念死亡之心，例如，如果確定今天或明天就會死亡，即使只有一點點佛法知識，也會覺得親友和財物等都無法相伴，從而對它們產生厭離。就像大多數人自然而然地想要通過佈施等方式獲取精華一樣，他們會覺得為獲得名利等世間法所做的一切努力都像揚糠一樣毫無意義，並且是欺騙的根源，從而避免惡行。他們會以恒常和恭敬的精進，積累皈依和持戒等善業。因此，他們從無意義的身體等事物中獲取了殊勝的精華，並將自己提升到殊勝的地位，並將眾生也引導到那裡。還有什麼比這更有意義的呢？因此，許多比喻都讚歎它。《大涅槃經》中說：『在所有的耕地中，秋耕是最好的。在所有的足跡中，牛的足跡是最好的。在所有的觀念中，無常和死亡的觀念是最好的。因為這些可以消除三界的慾望、無明和所有的傲慢。』同樣，它是同時摧毀所有煩惱和惡行的錘子，也是進入同時成就所有善妙之門的大門。
【English Translation】 as usual. Moreover, the ten misdeeds of body, speech, and mind, as well as the five inexpiable sins, the near five inexpiable sins, and abandoning the sacred Dharma, etc., 13-2-66b these non-virtuous actions that lead to intense suffering such as the evil realms, their power grows day by day. Conversely, they turn their backs on the nectar of the well-spoken Dharma, severing the life force of higher realms and definite goodness. Approached by death and led by evil karma, they are taken to places in the evil realms that are painful, harsh, hot, and unpleasant. What could be worse than that? The Four Hundred also says: 'Who is the lord of the three realms, yet has no control over his own death? If he sleeps as usual, what could be worse than that?' The Way of the Bodhisattva also says: 'Not knowing that everything must be abandoned, I have committed various sins for the sake of friends and non-friends.' ༈ The Benefits of Meditation Second, the benefits of meditation are: if a genuine mind of mindfulness of death arises, for example, if it is certain that one will die today or tomorrow, even if one has only a little understanding of the Dharma, one will see that relatives and possessions, etc., cannot accompany one, and thus aversion to them will arise. Just as most people naturally want to take the essence through giving, etc., they will see all efforts made for the sake of worldly things such as gain and fame as meaningless like winnowing chaff, and as a source of deception, thus avoiding misdeeds. They will accumulate good deeds such as taking refuge and keeping vows with constant and respectful diligence. Therefore, they take the supreme essence from meaningless things such as the body, elevate themselves to a supreme position, and lead beings there as well. What could be more meaningful than that? Therefore, many metaphors praise it. The Great Nirvana Sutra says: 'Among all the fields to be plowed, the autumn field is the best. Among all the footprints, the footprint of the ox is the best. Among all the concepts, the concept of impermanence and death is the best. Because these eliminate the desires, ignorance, and all the pride of the three realms.' Similarly, it is the hammer that simultaneously destroys all afflictions and misdeeds, and the great door that enters into simultaneously accomplishing all goodness.
ོར་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་བསྔགས་པའོ། །ཚོམས་ལས་ཀྱང་། ལུས་འདི་རྫ་སྣོད་འདྲ་བར་རྟོགས་བྱ་ཞིང་། །དེ་བཞིན་ཆོས་རྣམས་སྨིག་རྒྱུ་འདྲར་ཤེས་ནས། །བདུད་ཀྱི་མེ་ཏོག་མཚོན་ནི་འདིར་གཅོད་པ། །འཆི་བདག་རྒྱལ་པོས་བལྟར་ཡང་མེད་པར་འགྲོ། །ཞེས་དང་། རྒ་བ་མཐོང་ཞིང་ནད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་། །སེམས་དང་བྲལ་བའི་ཤི་བ་མཐོང་ནས་ནི། །བརྟན་པས་ 13-2-67b བཙོན་ར་འདྲ་བའི་ཁྱིམ་སྤངས་ཀྱིས། །འཇིག་རྟེན་ཕལ་པས་འདོད་སྤང་ནུས་རེ་སྐན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །མདོར་ན་སྐྱེས་བུའི་དོན་བསྒྲུབ་པའི་དུས་ནི་དལ་བའི་རྟེན་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་པའི་དུས་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། འོ་སྐོལ་ཕལ་ཆེར་ངན་འགྲོར་བསྡད་ཅིང་བདེ་འགྲོར་ཅུང་ཟད་རེ་འོངས་ཀྱང་མི་ཁོམ་པའི་གནས་སུ་ཤས་ཆེ་བས་དེ་དག་ཏུ་ཆོས་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་མི་རྙེད་ལ། བསྒྲུབས་པས་ཆོག་པའི་རྟེན་རེ་ཐོབ་པ་ན་ཡང་ཆོས་ཚུལ་བཞིན་དུ་མི་བསྒྲུབ་པ་ནི་ད་དུང་མི་འཆི་སྙམ་པ་འདི་ལ་ཐུག་འདུག་པས་ན། བློས་མི་འཆི་བའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་ནི་རྒུད་པ་ཀུན་གྱི་སྒོ་དང་། དེའི་གཉེན་པོ་འཆི་བ་དྲན་པ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོའོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུ་ལ་ཆོས་ཟབ་མོ་གཞན་བསྒོམ་རྒྱུ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ནོ་སྙམ་པ་དང་། བསྒོམ་བྱ་ཡིན་ཀྱང་དང་པོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཡི་རྒྱུན་པའི་ཉམས་ལེན་དུ་མི་འོས་སོ་སྙམ་དུ་མི་གཟུང་བར་འདི་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་དུ་དགོས་ལུགས་ལ་ངེས་པ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་བསྐྱེད་དེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ༈ འཆི་བ་དྲན་པའི་བློ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་བསྐྱེད་པ། གསུམ་པ་འཆི་བ་དྲན་པའི་བློ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་བསྐྱེད་པ་ནི། གཉེན་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་པ་བརྟན་པའི་དབང་གིས་དེ་དག་དང་བྲལ་གྱིས་དོགས་ནས་སྐྲག་པ་སྐྱེ་བ་ནི་ལམ་ལ་ཡེ་མ་སྦྱངས་པའི་འཆི་བ་ལ་སྐྲག་ལུགས་ཡིན་པས་འདིར་དེ་བསྐྱེད་པ་ནི་མིན་ནོ། །འོ་ན་གང་ཡིན་སྙམ་ན། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་ལུས་བླངས་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་འཆི་བ་ལས་མ་འདས་པས་དེ་ལ་སྐྲག་པ་བསྐྱེད་ཀྱང་རེ་ཞིག་ལ་དགག་མི་ནུས་མོད། ། 13-2-68a འོན་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མའི་དོན་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་འགོག་པ་དང་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་བསྒྲུབས་པར་འཆི་བ་ལ་འཇིགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་དེས་སྐྲག་པ་བསམས་ན་དེ་དག་བསྒྲུབ་ཏུ་ཡོད་པས་འཆི་ཁར་མི་སྐྲག་པ་བྱར་ཡོད་ལ། དོན་དེ་དག་མ་བསྒྲུབས་ན་སྤྱིར་འཁོར་བ་ལས་མི་ཐར་བ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བས་འཇིགས་ནས་འཆི་བའི་ཚེ་འགྱོད་པས་གདུང་བར་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེས་རབས་ལས། རབ་ཏུ་བསྒྲིམས་ཀྱང་གནས་མི་ནུས། །གང་ལ་བཅོས་སུ་མི་རུང་བ། །འཇིགས་ཤིང་སྡར་བར་བྱས་པ་ཡིས། །དེ་ལ་ཕན་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཉིད་ལ་བརྟགས་ན། །མི་རྣམས་སྡིག་པ་བྱས་པ
【現代漢語翻譯】 也因諸如衰敗等而讚歎。《集論》中也說：『應了知此身如陶器，同樣應知諸法如陽焰。在此斬斷魔之花箭，死主閻羅也無從得見。』又說：『見到衰老，以及疾病的痛苦，和與心識分離的死亡后，以堅定之心，捨棄如監獄般的家。世間凡夫有誰能捨棄慾望呢？』如是說。總之，成辦士夫之義的時刻，就是獲得暇滿人身這一殊勝所依的時刻。我們大多數都住在惡趣，即使偶爾來到善趣，也大多處於無暇之處，所以在那些地方沒有修法的機會。即使獲得了足以修持的所依，也不如法修持，這都是因為認為自己不會死。因此，執著于不會死的一方，是所有衰敗之門；而憶念死亡是所有圓滿之門。因此，對於像這樣的人，認為沒有其他甚深之法可修，或者認為即使要修，也只是稍微修一下，不應作為長期的修持，不要這樣認為，而要從內心深處確信，憶念死亡在初、中、后 तीनों (tīnau) 都需要，並修持它。 第三，如何生起憶念死亡之心？ 由於對親友等強烈的執著，害怕與他們分離而產生恐懼，這是未經修習之人在死亡時的恐懼方式，所以這裡不是要生起這種恐懼。那麼，要生起什麼樣的恐懼呢？由於業和煩惱的控制，所取的身體都無法避免死亡，即使對死亡產生恐懼，暫時也無法阻止。然而，應該害怕沒有為來世的利益，即阻止惡趣之因，以及沒有修集增上生和決定勝之因就死去。如果想到害怕這些，就能修集這些因，從而可以在臨終時不感到恐懼。如果沒有修集這些因，一般來說就無法從輪迴中解脫，特別是會墮入惡趣，因此會因害怕而臨終時感到後悔。如《本生經》中說：『即使極力守護也無法停留，對於無法補救的，恐懼和膽怯又有什麼用呢？』因此，如果觀察世間規律，人們造作罪業……'
【English Translation】 It is also praised by things like decay. The Samuccaya says: 'This body should be understood as like a clay pot, and likewise, all dharmas should be known as like mirages. Here, cutting off the flower arrows of Mara, the Lord of Death, Yama, will not even see you.' It also says: 'Having seen old age, and the suffering of disease, and death, which is separation from consciousness, with steadfastness, abandon the home that is like a prison. Who among ordinary worldly people can abandon desire?' Thus it is said. In short, the time to accomplish the purpose of a person is only this time when one has obtained a particularly special support of leisure. Most of us dwell in the lower realms, and even if we come to the higher realms a little, we are mostly in places of no leisure, so we do not find opportunities to practice Dharma in those places. Even when we obtain a support sufficient for practice, we do not practice Dharma properly, and this is because we think we will not die yet. Therefore, clinging to the side of not dying is the door to all decline, and remembering death, which is its antidote, is the door to all perfection. Therefore, for those who do not have other profound Dharmas to meditate on like this, thinking that this is practice, or thinking that even if it is to be meditated on, it should only be meditated on a little at first, and it is not suitable as a continuous practice, do not take it that way, but from the bottom of your heart, generate certainty about how this is needed in the beginning, middle, and end, and meditate on it. Third, what kind of mind should be generated to remember death? Third, what kind of mind should be generated to remember death? Because of the strong attachment to relatives and so on, the fear that arises from the fear of being separated from them is the way that those who have not trained on the path fear death, so it is not this that is to be generated here. So, what is it? Thinking that all the bodies taken under the power of karma and afflictions will inevitably die, even if fear is generated for that, it cannot be stopped for a while. However, one should fear dying without preventing the cause of bad migrations, which is the meaning of the next world, and without accumulating the causes of higher status and definite goodness. If one thinks of being afraid of that, one can accumulate those causes, so one can be unafraid at the time of death. If one does not accumulate those meanings, one will generally not be liberated from samsara, and in particular, one will fall into the lower realms, so one will be tormented by regret at the time of death because of fear. As it says in the Jataka: 'Even if one strives hard, one cannot stay. What good is it to be afraid and cowardly for what cannot be remedied? Thus, if one examines the nature of the world, people commit sins...'
ས་འགྱོད་པར་འགྱུར། །དགེ་བའི་ལས་ཀྱང་ལེགས་པར་ཡོངས་མ་བྱས། །ཕྱི་མའི་ཚེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་དུ་དོགས། །འཆི་བར་འགྱུར་བའི་འཇིགས་པས་རྨོངས་པར་འགྱུར། །གང་ལས་བདག་གི་ཡིད་ནི་འགྱོད་འགྱུར་བ། །དེ་ཉིད་བདག་གིས་བྱས་པར་ཡོངས་མི་དྲན། །དཀར་པོའི་ལས་ཀྱང་རབ་ཏུ་གོམས་པར་བྱས། །ཆོས་ལ་གནས་ན་འཆི་བས་སུ་ཞིག་འཇིགས། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང་། བདག་ནི་འཆི་འོ་སྙམ་སེམས་པ། །གང་ལ་ངེས་པར་ཡོད་གྱུར་པ། །དེས་ནི་འཇིགས་པ་ཡོངས་བཏང་ཕྱིར། །འཆི་བདག་ལ་ཡང་ག་ལ་འཇིགས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་མྱུར་དུ་འབྲལ་བར་གདོན་མི་ཟའོ་སྙམ་དུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་མི་ 13-2-68b རྟག་པ་བསམས་ན་ནི། དེ་དག་ལ་མི་འབྲལ་བར་རེ་བའི་སྲེད་པ་ལྡོག་པས་དེ་དག་དང་བྲལ་བས་བསྐྱེད་པའི་ཡིད་ཀྱི་གདུང་བའི་དབང་གིས་འཆི་བ་ལ་སྐྲག་པ་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། ། ༈ འཆི་བ་དྲན་པ་བསྒོམ་པའི་ཚུལ། བཞི་པ་འཆི་བ་དྲན་པ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པ་ནི། རྩ་བ་གསུམ། རྒྱུ་མཚན་དགུ། ཐག་བཅད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །རྩ་བ་གསུམ། དེ་ལ་གསུམ། ངེས་པར་འཆི་བ་བསམ་པ་དང་། ནམ་འཆི་ངེས་མེད་བསམ་པ་དང་། འཆི་བའི་ཚེ་ཆོས་མ་གཏོགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་མི་ཕན་པ་བསམ་པའོ། ། ༈ ངེས་པར་འཆི་བ་བསམ་པ། དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། འཆི་བདག་ངེས་པར་འོང་ལ་དེ་ཡང་རྐྱེན་གྱིས་བཟློག་ཏུ་མེད་པ་བསམ་པ་ནི། ལུས་ཇི་འདྲ་ཞིག་གི་སྐྱེ་བ་བླངས་ཀྱང་འཆི་བ་འོང་སྟེ། མི་རྟག་པའི་ཚོམས་ལས། གང་ཡང་སངས་རྒྱས་རང་སངས་རྒྱས། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ཀྱང་། །སྐུ་ལུས་འདི་ནི་སྤོང་མཛད་ན། །སྐྱེ་བོ་ཕལ་པ་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཞེས་སོ། །ཡུལ་གང་དུ་བསྡད་ཀྱང་འཆི་བ་འོང་བ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། གང་དུ་གནས་ན་འཆི་བས་མི་ཚུགས་པའི། །ས་ཕྱོགས་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །བར་སྣང་ལ་མེད་རྒྱ་མཚོའི་ནང་ན་མེད། །རི་བོ་རྣམས་ཀྱི་གསེབ་ཏུ་ཞུགས་ནའང་མིན། །ཞེས་སོ། །སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་དུས་ནམ་དུ་ཡང་སེམས་ཅན་རྣམས་འཆི་བས་འཇོམས་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། བྱུང་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཇི་སྙེད་པ། །ཀུན་གྱིས་ལུས་འདི་བཏང་ནས་འགྲོ་བ་དང་། །དེ་ཀུན་འཇིག་པར་མཁས་པས་རྟོགས་ཀྱིས་ཏེ། །ཆོས་ལ་གནས་ཀྱི་ངེས་པར་སྤྱད་པ་སྤྱོད། །ཅེས་སོ། །འཆི་བདག་ལ་བྲོས་པས་མི་ཐར་ཞིང་ 13-2-69a སྔགས་ལ་སོགས་པས་བཟློག་ཏུ་མེད་པ་ནི། རྒྱལ་པོ་ལ་གདམས་པ་ལས། དཔེར་ན། ཕྱོགས་བཞི་ནས་རི་ཆེན་པོ་སྲ་བ་བརྟན་པ་སྙིང་པོ་དང་ལྡན་པ་མ་ཞིག་པ་མ་གས་པ་འཕན་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་མཁྲེགས་པ་གཅིག་ཏུ་སྟུག་པོ་བཞི་གནམ་ལ་རེག་ཅིང་ས་བརློག་སྟེ། རྩྭ་དང་ཤིང་དང་ཤིང་གེལ་པ་དང་ཡལ་ག་དང་ལོ་མ་ཐམས་ཅད་དང་སེམས་ཅན་སྲོག་ཆགས་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅ
【現代漢語翻譯】 會後悔的。善行也沒有好好完成。擔心來世會遭受痛苦。被死亡的恐懼所迷惑。我心中會後悔的事情，我一點也不記得做過。我已經非常熟悉白色的業行。如果安住于佛法，誰會害怕死亡呢？』 如是說。四百論中也說：『如果有人確信自己會死亡，他就會徹底放棄恐懼，又怎麼會害怕死主呢？』 因此。因此，如果反覆思念身體和享受很快就會分離，那麼就不會因為不願分離的貪戀而產生與它們分離所帶來的內心的痛苦，從而不會害怕死亡。 修習憶念死亡之法 第四，如何修習憶念死亡呢？應從三個根本、九個理由、三種決定的角度來修習。三個根本：思念必定會死亡；思念何時死亡沒有定準；思念死亡時除了佛法之外，什麼也幫不上忙。 思念必定會死亡 首先，在三個方面中，思念死主必定會到來，而且無法通過任何因緣來阻止：無論轉生為何種身體，都會有死亡。如《無常集》所說：『無論是佛、辟支佛，還是諸佛的聲聞弟子，如果他們都捨棄了這個身體，更何況是普通人呢？』 無論住在哪裡，都會有死亡。如其中所說：『無論住在哪裡，都沒有死亡無法到達的地方。不在空中，不在海中，即使進入山谷中也不行。』 無論過去還是未來，眾生都會被死亡摧毀，沒有區別。如其中所說：『無論過去還是將來，所有的人都會捨棄這個身體而離去。智者應該明白一切都會毀滅，一定要修習安住于佛法。』 無法通過逃跑來躲避死主，也無法通過咒語等來阻止。如《教誡國王經》所說：『例如，從四個方向涌來巨大的山，堅固、穩定、有核心、不崩塌、不破裂、沒有空隙、非常堅硬、完全密集，四個山峰連線天空，覆蓋大地，所有的草、樹木、樹枝、樹葉以及所有的眾生、生物、有情眾生……』 。
【English Translation】 Will be regretful. Virtuous actions have not been well completed either. Fear arises that suffering will occur in the next life. One becomes bewildered by the fear of death. Whatever causes my mind to be regretful, I do not remember having done it. I have thoroughly familiarized myself with white actions. If one abides in the Dharma, who fears death?' Thus it was said. And also in the Four Hundred: 'Whoever has the certainty in their mind that 'I will die,' because they have completely abandoned fear, how could they fear even the Lord of Death?' Therefore. Therefore, if one repeatedly contemplates that the body and enjoyments will quickly separate, then because the craving to not separate from them is reversed, the fear of death caused by the mental anguish of separating from them will not arise. How to Meditate on the Remembrance of Death Fourth, how to meditate on the remembrance of death? One should meditate through the gateway of three roots, nine reasons, and three determinations. Three roots: Among these three, contemplate that one will definitely die; contemplate that there is no certainty when one will die; and contemplate that at the time of death, nothing other than the Dharma will be of help. Contemplating That One Will Definitely Die First, among the three, contemplate that the Lord of Death will definitely come, and that it cannot be averted by any circumstances: Whatever kind of body one takes birth in, death will come. As it says in the Collection on Impermanence: 'Even Buddhas, Self-Buddhas, and the Hearers of the Buddhas, if they abandon this body, what need is there to mention ordinary people?' Wherever one dwells, death will come. As it says therein: 'Wherever one dwells, there is no place where death cannot reach. Not in the sky, not in the ocean, not even if one enters into the midst of mountains.' Whether in the past or the future, there is no difference in that sentient beings are destroyed by death. As it says therein: 'As many as have come and will come, all will abandon this body and depart. The wise should realize that all will perish, and definitely practice abiding in the Dharma.' One cannot escape the Lord of Death by fleeing, nor can one avert it with mantras and so forth. As it says in the Advice to the King: 'For example, great mountains solid, stable, possessing essence, not collapsing, not cracking, without gaps, extremely hard, completely dense, touching the sky and covering the earth, rushing in from the four directions, and all the grass, trees, branches, leaves, and all sentient beings, creatures, beings…' .
ད་ཕྱེ་མར་འཐག་ཅིང་འོང་བ་ལ་ནི་མགྱོགས་པས་འབྲོས་པའམ་སྟོབས་ཀྱིས་བཟློག་པའམ་ནོར་གྱིས་བཟློག་པའམ་རྫས་དང་སྔགས་དང་སྨན་རྣམས་ཀྱིས་བཟློག་པར་སླ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ། དེ་བཞིན་དུ་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་བཞི་འདི་དག་འོང་སྟེ། དེ་དག་ལས་མགྱོགས་པས་འབྲོས་པའམ་སྟོབས་ཀྱིས་བཟློག་པའམ་ནོར་གྱིས་བཟློག་པའམ་རྫས་དང་སྔགས་དང་སྨན་གྱིས་བཟློག་པར་སླ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བཞི་གང་ཞེ་ན། རྒ་བ་དང་ན་བ་དང་འཆི་བ་དང་རྒུད་པའོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ། རྒ་བ་ནི་དར་ལ་བབ་པ་འཇོམས་ཤིང་འོང་། ན་བ་ནི་ནད་མེད་པ་འཇོམས་ཤིང་འོང་། རྒུད་པ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་ཤིང་འོང་། འཆི་བ་ནི་སྲོག་འཇོམས་ཤིང་འོང་སྟེ། དེ་དག་ལས་ནི་མགྱོགས་པས་འབྲོས་པའམ་སྟོབས་ཀྱིས་བཟློག་པའམ་ནོར་གྱིས་བཟློག་པའམ་རྫས་དང་སྔགས་དང་སྨན་རྣམས་ཀྱིས་ཞི་བར་སླ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །ཀ་མ་བའི་ཞལ་ནས། ད་ལྟ་འཆི་བས་འཇིགས་པ་ཞིག་དགོས། འཆི་ཁར་མི་མཚེར་བ་ཞིག་དགོས་པ་ 13-2-69b ལའོ་སྐོལ་དེ་ལས་ལྡོག་ནས་ད་ལྟ་མི་འཇིགས། འཆི་ཁར་བྲང་ལ་སེན་མོ་འདེབས་གསུང་ངོ་། །ཚེ་ལ་སྣོན་པ་མེད་ཅིང་འབྲིད་བྱེད་བར་མ་ཆད་དུ་ཡོད་པ་བསམ་པ་ནི། མངལ་དུ་འཇུག་པ་ལས། ད་ལྟ་ལེགས་པར་བདེ་བར་ཡོངས་སུ་བསྲུངས་ན་དེ་རིང་ན་ལོ་བརྒྱའམ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ལྷག་པར་འཚོའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རིང་མཐའ་དེ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །དེ་ཐུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང་དེའི་བར་གྱི་ཚེ་འཛད་པ་ཤིན་ཏུ་མྱུར་ཏེ་ལོ་ནི་ཟླ་བ་སོང་བས་འཛད་ཅིང་། ཟླ་བ་ཡང་ཞག་སོང་བས་འཛད་ལ་ཞག་ཀྱང་ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོ་སོང་བས་འཛད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་སྔ་དྲོ་ལ་སོགས་པ་སོང་བས་འཛད་པས་ན་ཚེའི་སྤྱི་ཚད་ནི་ཉུང་ལ། དེ་ལའང་སྔར་དུ་མ་ཞིག་ཟད་སྣང་ཞིང་ཚེ་ལྷག་ལ་ཡང་སྣོན་པ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མེད་པར་འབྲིད་བྱེད་ཉིན་མཚན་ཀུན་ཏུ་བར་མ་ཆད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཉིན་མཚན་སྡོད་པ་ཡོང་མེད་པར། །ཚེ་འདི་རྟག་ཏུ་གོད་འགྱུར་ཞིང་། །སྣོན་པའང་གུད་ནས་འོང་མེད་ན། །བདག་ལྟ་འཆི་བར་ཅིས་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དཔེ་དུ་མའི་སྒོ་ནས་བསམ་སྟེ་འདི་ལྟར་ཐགས་འཐག་པ་ན་ལན་རེ་ལ་སྤུན་ཉག་མ་རེ་ལས་མི་འགྲོ་ཡང་མྱུར་དུ་བཏགས་ཟིན་ནས་འོང་བ་དང་། ལུག་ལ་སོགས་པའི་གསད་བྱ་རྣམས་གསོད་པའི་ཕྱིར་འཁྲིད་པ་ན། གོམ་པ་རེ་རེ་སྤོས་པས་འཆི་བ་ལ་ཇེ་ཉེར་འགྲོ་བ་དང་། ཆུ་ཀླུང་དྲག་པོའི་རྒྱུན་འགྲོ་བའམ་རི་གཟར་གྱི་ཁ་ནས་ཆུ་འབབ་བ་བཞིན་དུ་ཚེ་མྱུར་དུ་ཟད་ནས་འགྲོ་བ་དང་། ཕྱུགས་རྫིས་དབྱུག་པ་བཟུང་ནས་ཕྱུགས་རྣམས་རང་དབང་མེད་པར་རང་གི་གནས་སུ་ 13-2-70a སྐྱེལ་བ་ལྟར། ན་བ་དང་རྒ་བས་རང་དབང་མེད་པར་འཆི་བདག་གི་དྲུང་དུ་འཁྲིད་པའི་ཚུལ་རྣམས་སྒོ་དུ་མ་ནས་བས
【現代漢語翻譯】 正如磨坊旋轉，沒有什麼能輕易地通過快速逃離、力量抵抗、財富抵擋，或者藥物、咒語和治療來阻止它。國王啊，同樣地，這四個巨大的恐懼也會到來，沒有什麼能輕易地通過快速逃離、力量抵抗、財富抵擋，或者藥物和咒語來阻止它們。這四個是什麼呢？衰老、疾病、死亡和衰敗。國王啊，衰老摧毀青春併到來，疾病摧毀健康併到來，衰敗摧毀所有繁榮併到來，死亡摧毀生命併到來。沒有什麼能輕易地通過快速逃離、力量抵抗、財富抵擋，或者藥物和咒語來平息它們。』 噶瑪巴（Karma pa，噶瑪巴）尊者說：『現在需要對死亡感到恐懼。需要一種臨終時不畏懼死亡的方式。』 13-2-69b 『否則，就會適得其反，現在不害怕，臨終時卻會抓撓胸膛。』思考壽命的增加是不可能的，而減少卻持續不斷，就像從子宮中出來一樣。即使現在我們能很好地保護自己，過著舒適的生活，我們最多也只能活到一百歲或稍微多一點。』正如所說，最長的時間就是這樣。即使我們能活那麼久，這段時間的消耗也非常迅速。年份隨著月份的流逝而減少，月份隨著日子的流逝而減少，日子隨著白天和黑夜的流逝而減少。這些也隨著早晨等的流逝而減少。因此，生命的總體長度是短暫的，而且似乎已經消耗了很多，而剩餘的生命中，沒有一刻可以增加，減少卻日夜不停地發生。正如《入菩薩行論》（Bodhisattvacaryāvatāra）中所說：『日夜無停息，此生恒損減，亦無額外添，吾等何不亡？』 這也是通過多種方式來思考的，例如，織布時，每次梭子只穿過一根線，但很快就織完了；或者像牽著要被宰殺的綿羊等動物時，每走一步都更接近死亡；或者像湍急的河流或從陡峭的山崖上傾瀉而下的瀑布一樣，生命迅速地流逝；或者像牧羊人拿著棍子，不由分說地將牲畜趕回自己的住所一樣，疾病和衰老不由自主地將我們帶到死主面前。這些都應該從多個角度來思考。
【English Translation】 'Just as a mill turns, it is not easy to avert it by fleeing with speed, resisting with strength, averting with wealth, or with substances, mantras, and medicines. Great king, similarly, these four great fears come, and it is not easy to avert them by fleeing with speed, resisting with strength, averting with wealth, or with substances and mantras. What are the four? Aging, illness, death, and decay. Great king, aging destroys youth and comes, illness destroys health and comes, decay destroys all prosperity and comes, and death destroys life and comes. It is not easy to pacify them by fleeing with speed, resisting with strength, averting with wealth, or with substances and mantras.' The esteemed Karma pa (噶瑪巴) said, 'Now there is a need to fear death. There is a need for a way not to fear death at the time of death.' 13-2-69b 'Otherwise, it will be the opposite, not fearing now, but scratching at the chest at the time of death.' Thinking about adding to life is impossible, while decreasing is constant, like coming out of the womb. Even if we protect ourselves well now, living comfortably, we will live at most a hundred years or a little more. As it is said, that is the longest extent. Even if we could endure that, the consumption of that time is very rapid, years are consumed by the passing of months, months are consumed by the passing of days, and days are consumed by the passing of day and night. Those too are consumed by the passing of morning and so on. Therefore, the overall measure of life is short, and much seems to have already been consumed, and in the remaining life, there is not even a moment to add, while decreasing occurs constantly day and night. As it says in Bodhisattvacaryāvatāra (入菩薩行論): 'Without stopping day and night, this life is constantly decreasing, and there is no additional increase, how could we not die?' This is also to be thought about through many examples, such as when weaving, only one thread goes through each time, but it is quickly woven; or like leading sheep and other animals to be slaughtered, each step brings them closer to death; or like a rushing river or a waterfall cascading from a steep cliff, life quickly runs out; or like a shepherd holding a stick, involuntarily driving the livestock back to their dwellings, illness and aging involuntarily lead us to the presence of the Lord of Death. These should all be considered from multiple perspectives.
ྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཚོམས་ལས། དཔེར་ན་ཐགས་ནི་བརྐྱངས་པ་ལ། །སྤུན་ནི་གང་དང་གང་བཅུག་པའི། །སྤུན་གྱིས་གཏིང་ལ་གཏུགས་པ་ལྟར། །མི་རྣམས་སྲོག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་ངེས་པར་བསད་པ་དག ། གོམ་པ་གང་དང་གང་བོར་བས། །བསད་པའི་དྲུང་དུ་བསྙེན་པ་ལྟར། །མི་རྣམས་སྲོག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཆུ་ཀླུང་དྲག་ཏུ་འབབ་པའི་རྒྱུན། །ལྡོག་པ་མེད་པ་ཇི་ལྟ་བར། །དེ་བཞིན་མི་ཡི་ཚེ་འགྲོ་བ། །སླར་ནི་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་མེད། །དཀའ་བ་ཉིད་དང་ཐུང་བ་དང་། །དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ལྡན་པ་དག ། མྱུར་བ་ཁོ་ནར་འཇིག་འགྱུར་ཏེ། །ཆུ་ལ་དབྱུ་གུས་བྲིས་པ་བཞིན། །དཔེར་ན་ཕྱུགས་རྫི་དབྱུག་ཐོགས་ཀྱིས། །ཕྱུགས་རྣམས་གནས་སུ་ཕྱིན་བྱེད་ལྟར། །དེ་བཞིན་ན་དང་རྒ་བ་ཡིས། །མི་རྣམས་འཆི་བདག་དྲུང་དུ་སྐྱེལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཇོ་བོ་ཆེན་པོས་ཀྱང་ཆུ་འགྲམ་དུ་བྱོན་ནས་མི་རྟག་པ་བསྒོམ་པ་ལ་ཆུ་ཕྲི་ལི་ལི་འགྲོ་བ་འདི་ག་བདེ་གསུང་ནས་བསྒོམ་སྐད། རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ལས་ཀྱང་། སྲིད་གསུམ་མི་རྟག་སྟོན་ཀའི་སྤྲིན་དང་འདྲ། །འགྲོ་བའི་སྐྱེ་འཆི་གར་ལ་བལྟ་དང་མཚུངས། །འགྲོ་བའི་ཚེ་འགྲོ་ནམ་མཁའི་གློག་འདྲ་སྟེ། །རི་གཟར་འབབ་ཆུ་ལྟ་བུར་མྱུར་མགྱོགས་འགྲོ། །ཞེས་དཔེ་དུ་མའི་སྒོ་ནས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ནང་དུ་ཅུང་ཟད་བསམས་པའི་འཕྲིག་ཚུད་པ་ཞིག་ལ་ཕྱིའི་ 13-2-70b དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་རྟག་པ་མི་སྟོན་པ་མེད་གསུང་བ་ལྟར་ཡིན་པས་དུ་མ་ལ་སྦྱར་ནས་བསམ། ཡང་ཡང་བསམས་ན་ངེས་པ་སྐྱེ། ཅུང་ཟད་ཙམ་རེ་ལ་མ་བྱུང་བྱས་པས་མི་ཕན་ཏེ། ཀ་མ་བའི་ཞལ་ནས། བསམས་པས་མ་བྱུང་ཟེར་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱིས་ནམ་བསམས་ཉིན་མོ་ནི་ཡེང་ཡེང་བྱེད། མཚན་མོ་ནི་གཉིད་ལོག་གིན་འདུག་ན་བརྫུན་མ་ཟེར་གསུང་བ་ལྟར་རོ། །ཚེའི་མཐར་འཆི་བདག་གིས་བཅོམ་ནས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བར་མ་ཟད་དེའི་བར་རྣམས་སུ་ཡང་འགྲོ་འཆག་ཉལ་གསུམ་གང་བྱེད་ཀྱང་ཚེ་བྲི་ནས་མི་འགྲོ་བའི་སྐབས་ཡེ་མེད་པས། མངལ་དུ་ཞུགས་པ་ནས་འགོ་བཟུང་སྟེ་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་མི་སྡོད་པར་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཁ་བལྟས་ནས་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བར་གྱི་གསོན་པའང་ན་བ་དང་རྒ་བའི་ཕོ་ཉ་བས་ཁྲིད་ནས་འཆི་བའི་ཕྱིར་དུ་འགྲོ་བ་ཁོ་ནར་ཟད་པས་གསོན་པའི་སྐབས་ལ་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མར་མི་འགྲོ་བའི་སྡོད་པར་བཟུང་ནས་དགའ་བར་མི་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན། བྲག་མཐོན་པོའི་རྩེ་མོ་ནས་ལྷུང་བའི་ཚེ། ས་ལ་མ་ལྷུང་བའི་བར་སྣང་ལ་འགྲོ་བའི་སྐབས་དེ་ལ་དགའ་བར་མི་འོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པར་དྲངས་པ་ལས། མི་ཡི་དཔའ་བོ་ཐོག་མའི་མཚན་མོར་ནི། །གང་ན་འཇིག་རྟེན་མངལ་ན་གནས་གྱུར་པ། །དེ་ནས་བརྩམས་ནས་དེ་ནི་ཉིན་རེ་བཞིན། །འགྲོས་བཤོལ་མེད་པར་འཆི་བདག་དྲུང་དུ་འགྲོ། །ཞེས་དང་། ཕྱི
{ "translations": [ "應當禪修。如《集論》所說：『例如織布時，經線拉直，緯線無論穿入哪一根，都會觸及經線的底部。人們的生命也是如此。例如，那些註定要被殺死的人，無論邁出哪一步，都是接近死亡。人們的生命也是如此。』湍急的河流，一旦流動起來就無法逆轉。同樣，人的壽命一旦流逝，就無法再返回。生命短暫而充滿痛苦，像用棍子在水上寫字一樣，轉瞬即逝。例如，牧人用棍子驅趕牲畜回到住所，同樣，衰老和死亡將人們帶到死主面前。』正如（經文中）所說。喬沃·杰（尊者）也曾到河邊禪修無常，說：『這水流逝的聲音真好聽。』然後就開始禪修。《廣大嬉戲經》中也說：『三有如秋天的雲朵般無常，眾生的生滅如同觀看舞蹈。眾生的壽命如同天空中的閃電，又如懸崖上傾瀉而下的瀑布般迅速流逝。』通過許多比喻來說明（無常）。因此，對於內心稍有思考能力的人來說，沒有外在事物不顯示無常的。所以要結合多種事物來思考，反覆思考，才能生起定解。如果只是稍微思考一下就放棄，是無益的。』正如噶瑪巴所說：『（有人）說思考了也沒有用，你什麼時候思考過？白天遊蕩，晚上睡覺，真是說謊。』壽命終結時，不僅會被死主摧毀而前往來世，而且在此期間，無論行走、站立還是躺臥，壽命都在減少，沒有一刻不在流逝。從入胎開始，沒有一瞬間的停留，都是面向來世而去。因此，中間的存活也只是被衰老和疾病的使者引導，最終走向死亡。所以不要認為活著的時候可以不用去來世而感到高興。例如，從高高的懸崖上掉落時，在尚未落地之前，在空中飛行的那一刻，是不值得高興的。正如《四百論釋》中所引用的：『人的英雄在最初的夜晚，在何處，在母胎中安住，從那時起，他每天都在沒有延緩地走向死主。』還有，』", "One should meditate. As it says in the Compendium of Topics: 'For example, when weaving, the warp threads are stretched, and whichever weft thread is inserted will touch the bottom of the warp threads. People's lives are also like that. For example, those who are destined to be killed, whichever step they take, are approaching death. People's lives are also like that.' A raging river, once it starts flowing, cannot be reversed. Similarly, once a person's lifespan has passed, it cannot return. Life is short and full of suffering, like writing on water with a stick, it vanishes in an instant. For example, a shepherd uses a stick to drive the livestock back to their dwelling, similarly, old age and death lead people to the presence of the Lord of Death.' As it is said. Jowo Je (Atisha) also went to the riverbank to meditate on impermanence, saying, 'The sound of this flowing water is so pleasant.' Then he began to meditate. It is also said in the Extensive Play Sutra: 'The three realms are impermanent like autumn clouds, the birth and death of beings are like watching a dance. The lifespan of beings is like lightning in the sky, and it flows swiftly like a waterfall cascading down a cliff.' It explains (impermanence) through many metaphors. Therefore, for someone who has a little bit of thinking ability, there is no external object that does not show impermanence. So, one should combine multiple things and think about them repeatedly, in order to generate certainty. If you just think about it a little bit and then give up, it is useless.' As Karma Pakshi said: '(Someone) says that thinking is useless, when have you ever thought? During the day you wander around, and at night you sleep, you are lying.' When life ends, not only will one be destroyed by the Lord of Death and go to the next life, but also during that time, whether walking, standing, or lying down, life is decreasing, and there is never a moment when it is not flowing away. Starting from entering the womb, there is not a single moment of stopping, but one is facing the next life and going. Therefore, the intermediate living is also only being led by the messengers of old age and sickness, and ultimately going towards death. So, one should not be happy thinking that when one is alive, one does not have to go to the next life and can stay. For example, when falling from the top of a high cliff, it is not appropriate to be happy during the moment of flying in the air before landing on the ground. As quoted in the commentary on the Four Hundred Verses: 'The hero of men, on the first night, where, in the womb, he has taken residence, from then on, every day, he goes to the presence of the Lord of Death without delay.' Also," ], "english_translations": [ "One should meditate. As it says in the Compendium of Topics: 'For example, when weaving, the warp threads are stretched, and whichever weft thread is inserted will touch the bottom of the warp threads. People's lives are also like that. For example, those who are destined to be killed, whichever step they take, are approaching death. People's lives are also like that.' A raging river, once it starts flowing, cannot be reversed. Similarly, once a person's lifespan has passed, it cannot return. Life is short and full of suffering, like writing on water with a stick, it vanishes in an instant. For example, a shepherd uses a stick to drive the livestock back to their dwelling, similarly, old age and death lead people to the presence of the Lord of Death.' As it is said. Jowo Je (Atisha) also went to the riverbank to meditate on impermanence, saying, 'The sound of this flowing water is so pleasant.' Then he began to meditate. It is also said in the Extensive Play Sutra: 'The three realms are impermanent like autumn clouds, the birth and death of beings are like watching a dance. The lifespan of beings is like lightning in the sky, and it flows swiftly like a waterfall cascading down a cliff.' It explains (impermanence) through many metaphors. Therefore, for someone who has a little bit of thinking ability, there is no external object that does not show impermanence. So, one should combine multiple things and think about them repeatedly, in order to generate certainty. If you just think about it a little bit and then give up, it is useless.' As Karma Pakshi said: '(Someone) says that thinking is useless, when have you ever thought? During the day you wander around, and at night you sleep, you are lying.' When life ends, not only will one be destroyed by the Lord of Death and go to the next life, but also during that time, whether walking, standing, or lying down, life is decreasing, and there is never a moment when it is not flowing away. Starting from entering the womb, there is not a single moment of stopping, but one is facing the next life and going. Therefore, the intermediate living is also only being led by the messengers of old age and sickness, and ultimately going towards death. So, one should not be happy thinking that when one is alive, one does not have to go to the next life and can stay. For example, when falling from the top of a high cliff, it is not appropriate to be happy during the moment of flying in the air before landing on the ground. As quoted in the commentary on the Four Hundred Verses: 'The hero of men, on the first night, where, in the womb, he has taken residence, from then on, every day, he goes to the presence of the Lord of Death without delay.' Also," "One should meditate. As it says in the Compendium of Topics: 'For example, when weaving, the warp threads are stretched, and whichever weft thread is inserted will touch the bottom of the warp threads. People's lives are also like that. For example, those who are destined to be killed, whichever step they take, are approaching death. People's lives are also like that.' A raging river, once it starts flowing, cannot be reversed. Similarly, once a person's lifespan has passed, it cannot return. Life is short and full of suffering, like writing on water with a stick, it vanishes in an instant. For example, a shepherd uses a stick to drive the livestock back to their dwelling, similarly, old age and death lead people to the presence of the Lord of Death.' As it is said. Jowo Je (Atisha) also went to the riverbank to meditate on impermanence, saying, 'The sound of this flowing water is so pleasant.' Then he began to meditate. It is also said in the Extensive Play Sutra: 'The three realms are impermanent like autumn clouds, the birth and death of beings are like watching a dance. The lifespan of beings is like lightning in the sky, and it flows swiftly like a waterfall cascading down a cliff.' It explains (impermanence) through many metaphors. Therefore, for someone who has a little bit of thinking ability, there is no external object that does not show impermanence. So, one should combine multiple things and think about them repeatedly, in order to generate certainty. If you just think about it a little bit and then give up, it is useless.' As Karma Pakshi said: '(Someone) says that thinking is useless, when have you ever thought? During the day you wander around, and at night you sleep, you are lying.' When life ends, not only will one be destroyed by the Lord of Death and go to the next life, but also during that time, whether walking, standing, or lying down, life is decreasing, and there is never a moment when it is not flowing away. Starting from entering the womb, there is not a single moment of stopping, but one is facing the next life and going. Therefore, the intermediate living is also only being led by the messengers of old age and sickness, and ultimately going towards death. So, one should not be happy thinking that when one is alive, one does not have to go to the next life and can stay. For example, when falling from the top of a high cliff, it is not appropriate to be happy during the moment of flying in the air before landing on the ground. As quoted in the commentary on the Four Hundred Verses: 'The hero of men, on the first night, where, in the womb, he has taken residence, from then on, every day, he goes to the presence of the Lord of Death without delay.' Also," ] }
ན་ཅི་ལོག་བཞི་འགོག་པའི་གཏམ་ལས་ཀྱང་། རི་བོ་མཐོན་པོའི་རྩེ་མོའི་སྟེང་ནས་ས་ལ་ལྷུང་བར་གྱུར་པ་ཡིས། །ཞིག་པར་གྱུར་ཚེ་ 13-2-71a ཅི་འདི་བར་སྣང་ལ་ནི་བདེ་བ་མྱོང་འགྱུར་རམ། །སྐྱེས་ནས་བརྩམས་ཏེ་འཆི་བ་ཉིད་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་རབ་ཏུ་བརྒྱུག་པ་ན། །སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་བར་སྐབས་གང་དུ་བདེ་བ་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་གིས་ནི་མྱུར་དུ་འཆི་བར་ངེས་པ་བསྟན་ཏོ། །གསོན་པའི་ཚེ་ལ་ཡང་ཆོས་བྱ་བའི་ལོང་མེད་པར་ངེས་པར་འཆི་བ་བསམ་པ་ནི། སྔར་བཤད་པའི་རིང་མཐའ་དེ་ཙམ་ཐུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང་ལོང་ཡོད་བྱར་མི་རུང་སྟེ། དོན་མེད་དུ་ཚེ་མང་པོ་ཞིག་ནི་སྔར་འདས་འདུག་པ་དང་ལྷག་མ་ལའང་གཉིད་ཀྱིས་ཕྱེད་འདའ་ཞིང་། གཞན་ཡང་རྣམ་པར་གཡེང་བ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དུ་མ་ཞིག་དོན་མེད་དུ་འདའ་བ་དང་། ལང་ཚོ་ཡོལ་ནས་རྒས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་སླེབས་ནས་ནི་ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་སྟོབས་ཉམས་པས་ཆོས་བྱེད་པར་འདོད་ཀྱང་བསྒྲུབ་པའི་མཐུ་མེད་པས་ཆོས་བྱེད་པའི་སྐབས་ནི་ཅུང་ཟད་ལས་མེད་དེ། མངལ་དུ་འཇུག་པ་ལས། དེ་ལས་ཀྱང་ཕྱེད་ནི་གཉིད་ཀྱིས་ཁེབས་སོ། །ལོ་བཅུ་ནི་བྱིས་པའོ། །ལོ་ཉི་ཤུ་ནི་རྒས་པ་སྟེ། མྱ་ངན་དང་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་འཁྲུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བཅད། ལུས་ལས་བྱུང་བའི་ནད་རྣམ་པ་དུ་མ་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མས་ཀྱང་བཅད་དོ། །ཞེས་པ་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་འགོག་པའི་གཏམ་ལས་ཀྱང་། འདི་ནི་མི་རྣམས་ཚེ་ནི་མཆོག་ཏུ་རིང་ཡང་ལོ་བརྒྱ་ཁོ་ནར་ཟད། །དེ་ལས་ཀྱང་ནི་དང་པོ་བྱིས་པ་ཐ་མ་རྒས་པས་དོན་མེད་བྱེད། །གཉིད་དང་ནད་སོགས་དག་གིས་དེ་དུས་མེད་པར་ཀུན་ནས་རེ་ 13-2-71b བ་འཇོམས། །བདེ་བར་གནས་པའི་མི་ནང་འགྲོ་བའི་ཚེ་ནི་ལྷག་མ་ཇི་ཙམ་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །མཆད་ཀ་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། ལོ་དྲུག་ཅུ་ལ་ལྟོ་རྒྱབ་དང་གཉིད་དང་ན་ཚས་བཅད་པའི་བཤོལ་ན་ཆོས་སུ་འགྲོ་བ་ལོ་ལྔ་ཡང་མེད་གསུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་ཚེ་འདིའི་ཕུན་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ནི་རྨི་ལམ་ཐུན་གཅིག་ན་བདེ་བ་སྤྱད་པ་སད་ནས་དྲན་པ་ལྟར་འཆི་བའི་དུས་སུ་དྲན་པའི་ཡུལ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ལ། འཆི་བའི་དགྲ་ནི་དགག་ཏུ་མེད་པར་ངེས་པར་འོང་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཚེ་འདིའི་བསླུ་བྲིད་ལ་དགའ་བར་བྱ་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ་ཆོས་བྱ་དགོས་པ་ལ་ཐག་བཅད་ཅིང་ཞེ་དམ་མང་དུ་བྱ་སྟེ། སྐྱེས་རབས་ལས། ཀྱེ་མའོ་འཇིག་རྟེན་ཉོན་མོངས་དག ། གནས་པ་མི་བརྟན་དགའ་མི་འགྱུར། །ཀུ་མུ་ཏ་ཡི་དཔལ་འདི་ཡང་། །དྲན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །འགྲོ་བ་འདི་ལྟ་བུར་ནི་འཁོད་པ་ལ། །སྐྱེ་བོ་འཇིགས་པ་མེད་པ་ངོ་མཚར་ཀྱེ། །ལམ་རྣམས་ཐམས་ཅད་འཆི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བཀག །དོགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་དགའ་ཞིང་སྤྱོད། །ན་དང་རྒ་དང་འཆི་བའི་གནོད་བྱེད་དགྲ། །མཐུ་ཆེན་དགག་ཏ
【現代漢語翻譯】 此外，在『防止四顛倒之語』中也說：『從高山之巔墜落於地，一旦毀滅，這（身體）還能在虛空中體驗快樂嗎？從出生開始就不斷奔向死亡，眾生又如何在其中獲得安樂呢？』這些話語表明了死亡的迅速和必然。即使在活著的時候，也沒有時間修行佛法，因為必須思考死亡的必然性。即使能夠活到之前所說的那麼長的時間，也沒有空閑。許多生命都毫無意義地過去了，剩下的時間也有一半被睡眠佔據，其他的則被各種散亂所浪費。當青春逝去，進入衰老階段，身心力量衰退，即使想修行佛法，也沒有能力做到。因此，修行佛法的機會非常少。從入胎開始，一半的時間也被睡眠覆蓋。十年是童年，二十年是衰老。悲傷、哀嚎、痛苦、不悅和爭吵也會佔據時間。身體產生的各種疾病也會佔據大量時間。』 此外，在『防止四顛倒之語』中也說：『即使人們的壽命非常長，也只有一百年。其中，童年和老年都毫無意義地度過。睡眠和疾病等會摧毀人們所有的希望。安樂生活的人們，剩下的時間還有多少呢？』Mchad Ka Wa也說：『六十年中，吃飯、睡覺、生病佔據了大部分時間，真正用於修行的時間連五年都沒有。』 因此，今生的所有圓滿就像在夢中享受片刻的快樂，醒來后只能回憶。死亡的敵人是無法阻擋的，必然會到來，為何還要貪戀今生的誘惑呢？』應該這樣思考，下定決心修行佛法，並多發誓愿。如《本生經》所說：『唉！世間充滿煩惱，居無定所，樂不可靠。這睡蓮般的榮華，也終將成為回憶。』 『對於安住于如此境地的人們，竟然沒有恐懼，真是奇怪啊！所有的道路都被死主阻斷，卻毫無顧忌地盡情享樂。衰老、疾病和死亡這些強大的敵人，是無法阻擋的。』
【English Translation】 Furthermore, in 'The Words Preventing the Four Inversions,' it is said: 'Having fallen from the summit of a high mountain to the ground, once destroyed, will this (body) experience happiness in the sky? From birth onwards, constantly running towards death, how can sentient beings find happiness in between?' These words indicate the swiftness and certainty of death. Even in life, there is no time to practice Dharma, as one must contemplate the certainty of death. Even if one could live as long as previously mentioned, there would be no leisure. Many lives have passed meaninglessly, and half of the remaining time is occupied by sleep, while the rest is wasted by various distractions. When youth has passed and one reaches old age, the strength of body and mind declines, and even if one wants to practice Dharma, one has no ability to do so. Therefore, the opportunity to practice Dharma is very limited. From entering the womb, half of that time is also covered by sleep. Ten years are childhood, and twenty years are old age. Sorrow, lamentation, suffering, displeasure, and quarrels also take up time. Various diseases arising from the body also take up a great deal of time.' Furthermore, in 'The Words Preventing the Four Inversions,' it is said: 'Even if people's lives are very long, they only amount to a hundred years. Of these, childhood and old age are spent meaninglessly. Sleep and illness, etc., destroy all hopes. How much time is left for those who live comfortably?' Mchad Ka Wa also said: 'In sixty years, eating, sleeping, and illness take up most of the time, and there are not even five years truly spent in practice.' Therefore, all the perfections of this life are like enjoying a moment of happiness in a dream, which upon waking can only be remembered. The enemy of death is unstoppable and will surely come, so why be attached to the allurements of this life?' One should think in this way, resolve to practice Dharma, and make many vows. As the Jataka says: 'Alas! The world is full of afflictions, unstable, and unreliable for joy.' 'This splendor of the lotus will also become a memory. For those who dwell in such a state, it is strange that there is no fear! All paths are blocked by the Lord of Death, yet they rejoice and indulge without hesitation. The powerful enemies of old age, sickness, and death cannot be resisted.'
ུ་མི་ནུས་ཡོད་བཞིན་ལ། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཉམ་ངར་ངེས་འགྲོ་ན། །སེམས་ཤེས་སུ་ཞིག་འདི་ལ་དགའ་བར་སེམས། །ཞེས་དང་། ཀཱ་ནི་ཀའི་སྤྲིངས་ཡིག་ལས་ཀྱང་། འཆི་བདག་བརྩེ་བ་མེད་པ་ཅན། །སྐྱེས་རྩལ་དོན་མེད་གསོད་འགྱུར་བ། །གསོད་པ་མངོན་དུ་འོང་བཞིན་དུ། །མཁས་པ་སུ་ཞིག་བག་རྐྱོང་སྤྱོད། །དེའི་སླད་དཔའ་ཆེན་བཟོད་མེད་དེས། །མདའ་ནི་མི་བཟད་འཆོར་མེད་པ། །དེ་ནི་ཇི་སྲིད་མ་ 13-2-72a འཕངས་པ། །དེ་སྲིད་རང་གི་དོན་ལ་འབོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསམ་མོ། ། ༈ ནམ་འཆི་ངེས་མེད་བསམ་པ། གཉིས་པ་ནམ་འཆི་ངེས་མེད་བསམ་པ་ནི། དེ་རིང་ཕན་ཆད་བརྒྱ་ཚུན་ཆད་ལ་འཆི་བ་འོང་བར་ངེས་ཤིང་། དེའི་བར་གྱི་ཞག་གང་ལ་འོང་མ་ངེས་པས་དེ་རིང་ལྟ་བུ་ལ་འཆི་མི་འཆི་གང་དུའང་ཐག་མི་ཆོད་མོད། འོན་ཀྱང་བློས་འཆི་བའི་ཕྱོགས་བཟུང་ནས་དེ་རིང་འཆི་སྙམ་པའི་བློ་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། དེ་རིང་མི་འཆི་སྙམ་པ་དང་ཕལ་ཆེར་མི་འཆི་སྙམ་པ་བློས་མི་འཆི་བའི་ཕྱོགས་བཟུང་ན་ཚེ་འདིར་སྡོད་པའི་གྲབས་བྱེད་བྱེད་ནས་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མའི་གྲབས་བྱེད་པ་མི་འོང་བས། དེའི་བར་དུ་འཆི་བདག་གིས་བཟུང་ནས་མྱ་ངན་དང་བཅས་བཞིན་དུ་འཆི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉི་མ་རེ་རེ་བཞིན་འཆི་བའི་གྲབས་བྱས་ན་ནི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྱི་དོན་མང་པོ་འགྲུབ་པས་མ་ཤི་ན་ཡང་དེ་བྱས་པ་ལེགས་ལ། ཤི་ན་ནི་ཁྱད་པར་དུའང་དེ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན། རང་ལ་གནོད་པ་དྲག་པོ་བྱེད་པའི་དགྲ་ཆེན་པོ་ཞིག་དུས་འདི་ནས་འདིའི་བར་ལ་འོང་བར་ནི་ཐག་ཆོད་ལ། ཞག་གང་ལ་འོང་མི་ཤེས་ན་ཞག་རེ་རེ་ནས་དེའི་ཟོན་བྱ་དགོས་པ་དང་འདྲའོ། །ཞག་རེ་རེ་ནས་དེ་རིང་འཆི་སྙམ་པའམ་ཐ་ན་དེ་རིང་ཕལ་ཆེར་འཆི་སྙམ་པ་བྱུང་ན་གང་དུ་འགྲོ་བའི་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མའི་དོན་བྱེད་ཅིང་འཇིག་རྟེན་འདིའི་སྡོད་གྲབས་མི་བྱེད་ལ། བསམ་པ་དེ་མ་བྱུང་ན་འཇིག་རྟེན་འདིར་སྡོད་པར་མཐོང་ནས་དེའི་གྲབས་བྱེད་ཀྱི། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མའི་དོན་མི་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་ 13-2-72b གནས་གཅིག་ཏུ་ཡུན་རིང་དུ་བསྡད་སྙམ་ན་དེའི་སྡོད་གྲབས་བྱེད་པ་དང་། དེར་མི་སྡོད་པར་གཞན་དུ་འགྲོ་སྙམ་ན་གང་དུ་འགྲོ་བའི་གྲབས་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཉི་མ་རེ་རེ་ནས་འཆི་སྙམ་པའི་བློ་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །འདི་ལ་གསུམ་ལས། འཛམ་བུ་གླིང་པའི་ཚེ་ལ་ངེས་པ་མེད་པ་བསམ་པ་ནི། སྤྱིར་སྒྲ་མི་སྙན་པའི་ཚེ་ནི་ངེས་ཀྱི། གཞན་རྣམས་རང་རང་གི་ཚེ་ཚད་ཐུབ་པའི་ངེས་པ་མེད་ནའང་ཕལ་ཆེར་ངེས་པ་མང་ལ། འཛམ་བུ་གླིང་པའི་ཚེ་ནི་ཤིན་ཏུ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་ནི་ཚེ་ལོ་དཔག་ཏུ་མེད་པའང་བྱུང་ལ། ད་གདོད་ལོ་བཅུ་ལོན་པ་ལ་རིང་མཐའ་བྱེད་དགོས་ཤིང་། ད་ལྟ་ཡང་རྒན་གཞོན་བར་མ་གང་ལ་འཆི་མ་ངེས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མཛོད་ལས། འ
【現代漢語翻譯】 雖然有能力，但如果註定要痛苦地走向來世，誰會喜歡這樣呢？』此外，在《致卡尼卡書》中也說：『無情的死主，會毫無意義地扼殺天賦，當死亡顯現時，哪位智者會放縱自己？』因此，偉大的勇士無法忍受，他那無法躲避的箭，在未射出之前，都在爲了自己的利益而呼喚。』正如所說的那樣去思考。 思考死亡時間的不確定性： 第二，思考死亡時間的不確定性。從今天開始，一百天之內必定會死亡，但具體在哪一天並不確定，所以對於今天是否會死，無法確定。然而，在心理上要傾向於死亡，要生起今天就會死的心念。如果認為今天不會死，或者認為大概不會死，心理上傾向於不死，就會忙於為今生做準備，而不會為來世做準備。因此，會被死主抓住，帶著悲傷而死去。如果每天都為死亡做準備，那麼來世的許多事情都能成就，即使不死，這樣做也是好的。如果死了，那就更需要這樣做了。例如，如果確定有一個強大的敵人會在這段時間內來傷害自己，但不知道具體在哪一天來，那麼就必須每天都提防他。如果每天都認為今天會死，或者甚至認為今天很可能會死，就會為去往何處的來世做準備，而不會為今生做準備。如果沒有這樣的想法，就會認為會活在今生，從而為今生做準備，而不為來世做準備。例如，如果認為會長期住在一個地方，就會為在那裡居住做準備；如果認為不會在那裡居住，而是會去其他地方，就會為去哪裡做準備。因此，必須每天都生起今天就會死的心念。這又分為三點。思考贍部洲人的壽命不確定性。一般來說，聲音不好聽的人的壽命是確定的。其他人雖然不一定能活到自己的壽命，但大多數情況下是確定的。而贍部洲人的壽命是非常不確定的。首先，曾經出現過壽命無限的人，現在活到十歲就要舉行長壽儀式，而且現在看來，無論老、少、中，死亡的時間都不確定。正如《俱舍論》中所說：
【English Translation】 Although one has the ability, if one is destined to go to the next world in misery, who would be happy with this?』 Moreover, in the 『Letter to Kanika』 it is said: 『The merciless Lord of Death, will kill talents meaninglessly, when death manifests, which wise person would indulge themselves?』 Therefore, the great hero could not bear it, his inescapable arrow, before it is shot, is calling for its own benefit.』 As it is said, think like that. Thinking about the Uncertainty of the Time of Death: Second, thinking about the uncertainty of the time of death. From today onwards, it is certain that death will come within a hundred days, but it is not certain on which day it will come, so it is not certain whether one will die today or not. However, one must psychologically lean towards death, and generate the thought that one will die today. If one thinks that one will not die today, or thinks that one probably will not die, and psychologically leans towards not dying, one will be busy preparing for this life, and will not prepare for the next life. Therefore, one will be seized by the Lord of Death and die with sorrow. If one prepares for death every day, then many things for the next world will be accomplished, and even if one does not die, it is good to do so. If one dies, then it is even more necessary to do so. For example, if it is certain that a powerful enemy will come to harm oneself within this period, but one does not know on which day he will come, then one must be vigilant every day. If one thinks every day that one will die today, or even thinks that one will probably die today, one will prepare for the next world where one will go, and will not prepare for this life. If one does not have this thought, one will see that one will live in this life, and will prepare for it, and will not do anything for the next life. For example, if one thinks that one will live in one place for a long time, one will prepare to live there; if one thinks that one will not live there, but will go elsewhere, one will prepare for where one will go. Therefore, one must generate the thought that one will die every day. This is divided into three points. Thinking about the uncertainty of the lifespan of the people of Jambudvipa. Generally speaking, the lifespan of people with unpleasant voices is certain. Although others are not certain to live to their lifespan, in most cases it is certain. But the lifespan of the people of Jambudvipa is very uncertain. First of all, there have been people with infinite lifespans, and now one has to hold longevity ceremonies when one reaches the age of ten, and it seems that the time of death is uncertain for the old, young, and middle-aged. As it is said in the Abhidharmakosha:
དི་ན་མ་ངེས་ཐ་མར་ནི། །ལོ་བཅུ་དང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད། །ཅེས་དང་། ཚོམས་ལས། སྔ་དྲོ་སྐྱེ་བོ་མང་མཐོང་བ། །ཕྱི་དྲོ་ཁ་ཅིག་མཐོང་མི་འགྱུར། །ཕྱི་དྲོ་སྐྱེ་བོ་མང་མཐོང་བ། །སྔ་དྲོ་ཁ་ཅིག་མཐོང་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། སྐྱེས་པ་བུད་མེད་མང་པོ་དང་། །དར་ལ་བབ་པའང་འཆི་འགྱུར་ན། །དེ་ལ་མི་འདི་གཞོན་ཞེས་ཏེ། །གསོན་པའི་གདེང་དྲོད་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཁ་ཅིག་མངལ་དུ་འཆི་བར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་ཁ་ཅིག་བཙས་པའི་སར། །དེ་བཞིན་ཁ་ཅིག་གོག་ཙམ་ན། །དེ་བཞིན་ཁ་ཅིག་ཡོངས་རྒྱུག་ན། །ལ་ལ་རྒན་དང་ལ་ལ་གཞོན། །ལ་ལ་དར་ལ་བབ་པའི་མི། །རིམ་གྱིས་རབ་ཏུ་འགྲོ་འགྱུར་ཏེ། །འབྲས་བུ་སྨིན་པ་ལྟུང་བ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། བླ་མའམ་གྲོགས་ལ་སོགས་པ་ཚེའི་མཐར་མ་ 13-2-73a ཕྱིན་པར་གློ་བུར་དུ་ཕྱི་དང་ནང་གི་འཆི་རྐྱེན་གྱིས་བསམ་པ་མ་རྫོགས་པར་ཤི་བ་མཐོང་ངམ་ཐོས་པ་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱས་ལ། བདག་ཀྱང་ངེས་པར་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཅན་ནོ་སྙམ་དུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསམས་ལ་འཆི་བའི་བློ་ཅི་སྐྱེ་བྱའོ། །འཆི་རྐྱེན་ཤིན་ཏུ་མང་ཞིང་གསོན་རྐྱེན་ཉུང་བ་བསམ་པ་ནི། སྲོག་འདི་ལ་སེམས་ཡོད་པའི་གནོད་པ་དང་སེམས་མེད་པའི་གནོད་པ་མང་སྟེ། འདི་ལྟར་མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་གདོན་གྱི་རིགས་སུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པ་དུ་མར་འཚེ་བ་དང་། དུད་འགྲོའི་རིགས་ལུས་དང་སྲོག་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་དུ་མ་ཡོད་པ་དེ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་འཚེ་བའི་ཚུལ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ནང་གི་ནད་རྣམས་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་གནོད་པ་འབབ་པའི་ཚུལ་རྣམས་ཀྱང་ཞིབ་ཏུ་བསམ་མོ། །གཞན་ཡང་རང་གི་ལུས་འབྱུང་བ་བཞི་ལས་གྲུབ་དགོས་ལ། དེ་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་གཅིག་གནོད་པ་བྱེད་པས་འབྱུང་བའི་ཁམས་རྣམས་ཆ་མ་སྙོམས་པར་འཕེལ་འགྲིབ་ཏུ་གྱུར་པ་ན་ནད་བསྐྱེད་དེ་སྲོག་འཕྲོག་པས་གནོད་པ་དེ་དག་ནི་རང་དང་ལྷན་སྐྱེས་སུ་ཡོད་པས་ལུས་སྲོག་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འདས་ཆེན་ལས། འཆི་བའི་འདུ་ཤེས་ནི་སྲོག་འདི་རྟག་ཏུ་དགྲ་སྡང་བ་དུ་མས་བསྐོར་ཏེ་སྐད་ཅིག་རེ་རེར་ཉམས་པར་བྱེད་ཀྱི་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་ནི་གང་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་དང་། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས་ཀྱང་། འཆི་བདག་རྐྱེན་གྱི་ནང་གནས་པ། །རླུང་དམར་ནང་འདུག་མར་མེ་བཞིན། །ཞེས་དང་། བཤེས་སྤྲིངས་ལས་ཀྱང་། ཚེ་ནི་གནོད་མང་རླུང་གིས་བཏབ་པ་ཡི། །ཆུ་ཡི་ཆུ་ 13-2-73b བུར་བས་ཀྱང་མི་རྟག་ན། །དབུགས་རྔུབ་དབུགས་འབྱུང་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པ་ལས། །སད་ཁོམ་གང་ལགས་དེ་ནི་ངོ་མཚར་ཆེ། །ཞེས་དང་། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང་། ནུས་པ་མེད་པས་འབྱུང་ཀུན་ལ། །ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་སྐྱེ་འགྱུར་ཏེ། །འགལ་བ་རྣམས་ལ་བདེ་འོ་ཞེས། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུའང་མི་རིགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྙིགས་མ་ལྔ་ཤིན་ཏུ་བདོ་བའི་དུས་ཡིན་པས་
【現代漢語翻譯】 《大集經》中說：『在末法時期，最初的十年裡，』 無量無邊。《集經》中說：『早上看到很多人，下午有些人就看不到了。下午看到很多人，早上有些人就看不到了。』 又說：『許多男人和女人，以及達到盛年的人也會死去，所以說這個人還年輕，活著有什麼可依賴的呢？』 有些人在胎中死去，同樣，有些人在出生時死去，有些人剛會爬行，有些人剛會走路。有些人年老，有些人年輕，有些人正值壯年。逐漸地，他們都會死去，就像成熟的果實會掉落一樣。』 如是說，對於上師或朋友等，還沒有走到生命的盡頭，就因為突如其來的內外死亡因素而去世，看到或聽到這些沒有完成心願就死去的人，要放在心上。反覆思索自己也必定是這樣的，從而生起對死亡的恐懼。思索死亡的因素非常多，而生存的因素卻很少。對於這個生命來說，有情和無情的危害非常多。比如，人和非人，以及變成魔鬼的那些，會以各種方式進行傷害。畜生也會對身體和生命造成傷害，要詳細思考他們如何進行傷害。同樣，也要詳細思考內在的疾病和外在的元素如何造成危害。 此外，自己的身體必須由四大元素組成，而這些元素之間也會互相傷害，元素的性質如果不平衡，發生增減變化，就會引發疾病，奪走生命，這些危害是與生俱來的，所以身體和生命是不可靠的。就像《涅槃經》中說：『死亡的意識是，這個生命總是被許多仇敵包圍，每一瞬間都在衰減，沒有任何增長。』 《寶鬘論》中也說：『死主住在各種因素之中，就像狂風中的燈火。』 《親友書》中也說：『生命短暫，像被風吹動的水泡一樣無常。』 吸氣呼氣，從睡眠中醒來，還能有空閑，真是太稀奇了。《四百論》中也說：『因為沒有能力，一切事物都是聚合而生，對於相互矛盾的事物，卻說安樂，無論如何都是不合理的。』 如是說，現在是五濁惡世非常興盛的時期。
【English Translation】 It is said in the 《Great Collection Sutra》: 'In the Degenerate Age, in the first ten years,' immeasurable and boundless. It is said in the 《Collection Sutra》: 'In the morning, many people are seen, but in the afternoon, some are not seen. In the afternoon, many people are seen, but in the morning, some are not seen.' It also says: 'Many men and women, and those who have reached their prime, will also die, so to say that this person is still young, what is there to rely on in life?' Some die in the womb, similarly, some die at birth, some just crawl, some just walk. Some are old, some are young, some are in their prime. Gradually, they will all die, just like ripe fruits will fall.' As it is said, for teachers or friends, etc., who have not reached the end of their lives, but die due to sudden internal and external causes of death, seeing or hearing those who die without fulfilling their wishes, keep it in mind. Repeatedly think that you will also be like this, thereby generating fear of death. Think about the factors of death being very many, while the factors of survival are few. For this life, there are many harms from sentient and non-sentient beings. For example, humans and non-humans, and those who have become demons, will harm in various ways. Livestock will also cause harm to the body and life, think in detail about how they cause harm. Similarly, also think in detail about how internal diseases and external elements cause harm. In addition, one's own body must be composed of the four elements, and these elements will also harm each other. If the nature of the elements is unbalanced, and changes occur in increase and decrease, it will cause disease and take life. These harms are innate, so the body and life are unreliable. Just like it is said in the 《Nirvana Sutra》: 'The consciousness of death is that this life is always surrounded by many enemies, and is decaying every moment, with no increase.' It is also said in the 《Garland of Jewels》: 'The Lord of Death dwells among various factors, like a lamp in a storm.' It is also said in the 《Friendly Letter》: 'Life is short, as impermanent as a bubble blown by the wind.' Inhaling and exhaling, waking up from sleep, still having leisure is truly amazing. It is also said in the 《Four Hundred Verses》: 'Because there is no ability, all things are born from aggregation, but to say that there is happiness in contradictory things is unreasonable in every way.' As it is said, now is a time when the Five Degenerations are very prevalent.
ཚེ་རིང་དུ་གནས་པའི་ལས་བཟང་པོ་མཐུ་ཆེན་བསགས་པ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཉུང་བ་དང་། ཁ་ཟས་ལ་སོགས་པའི་སྨན་རྣམས་ཀྱང་མཐུ་ཆུང་བས་ནད་འཇོམས་པའི་སྟོབས་ཆུང་ཞིང་། ལོངས་སྤྱད་པ་རྣམས་ཀྱང་བདེ་བར་ཞུ་ནས་ལུས་ཀྱི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་རྒྱས་པར་འགྱུར་བའི་མཐུ་བྲི་བས་བདེ་བར་འཇུ་དཀའ་ཞིང་ཞུ་བས་ཀྱང་ཕན་འདོགས་པ་ཆུང་བ་དང་། ཚོགས་ཀྱི་བསགས་རྒྱབ་ཆུང་ཞིང་ཉེས་སྤྱོད་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བས་བཟླས་བརྗོད་ལ་སོགས་པ་ཡང་མཐུ་ཆུང་བར་སོང་ནས་ཚེ་བསྲིང་བ་སོགས་ཤིན་ཏུ་དཀའོ། །གསོན་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱང་འཆི་རྐྱེན་དུ་མ་གྱུར་པ་མེད་དེ། མི་འཆི་བའི་ཕྱིར་དུ་ནི་བཟའ་བཏུང་དང་གནས་ཁང་དང་གྲོགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འཚོལ་ལ། དེ་དག་ཀྱང་བཟའ་བཏུང་ཧ་ཅང་མངས་པ་དང་ཧ་ཅང་ཉུངས་པ་དང་མི་འཕྲོད་པ་ལོངས་སྤྱད་པ་སོགས་དང་། གནས་ཁང་རྡིབ་པ་དང་མཛའ་བོས་བསླུས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་འཆི་བའི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་བས་ན་འཆི་བའི་རྐྱེན་དུ་མ་སོང་བའི་གསོན་པའི་རྐྱེན་མི་སྣང་ངོ་། །གཞན་ཡང་གསོན་པ་ཉིད་འཆི་བའི་དོན་དུ་ཞུགས་པ་ཡིན་པས། གསོན་པའི་རྐྱེན་མང་ཡང་དེ་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་མི་རུང་སྟེ། 13-2-74a རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། འཆི་བའི་རྐྱེན་ནི་མང་བ་སྟེ། །གསོན་པ་ཡི་ནི་ཉུང་ཟད་ཅིག ། དེ་དག་རྣམས་ཀྱང་འཆི་བའི་ཡང་། །དེ་བས་རྟག་ཏུ་ཆོས་མཛོད་ཅིག ། ཅེས་གསུངས་སོ། །ལུས་ཤིན་ཏུ་ཉམ་ཆུང་བས་ན་ནམ་འཆི་ངེས་མེད་བསམ་པ་ནི། ལུས་ཆུའི་དབུ་བ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་ཉམ་ཆུང་བས་ན་གནོད་པ་ཆེན་པོ་མི་དགོས་པར་ཚེར་མ་ཟུག་པ་ལྟ་བུའི་གནོད་པ་ལ་སྙད་བཏགས་ནས་ཀྱང་སྲོག་འཇིག་པར་འགྱུར་བས་ན། འཆི་རྐྱེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གཞོམ་པར་ཡང་ཤིན་ཏུ་སླ་བ་ཡིན་ཏེ། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། ས་དང་ལྷུན་པོ་རྒྱ་མཚོ་ཉི་མ་བདུན། །འབར་བས་བསྲེགས་པའི་ལུས་ཅན་འདི་དག་ཀྱང་། །ཐལ་བ་ཡང་ནི་ལུས་པར་མི་འགྱུར་ན། །ཤིན་ཏུ་ཉམ་ཆུང་མི་ལྟ་སྨོས་ཅི་འཚལ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་བསམས་པའི་མཐར་འཆི་བདག་གིས་ལུས་སྲོག་ནམ་འཇོམས་ངེས་པ་མི་སྣང་བས། ལོང་ཡོད་མི་བྱ་བར་ད་ལྟ་ཉིད་ནས་ཆོས་བྱ་བར་ཐག་གཅོད་པའི་ཞེ་དམ་མང་དུ་བྱ་སྟེ། ཀཱ་ནི་ཀའི་སྤྲིངས་ཡིག་ལས། འཆི་བདག་སུ་དང་མི་བཤེས་པ། །གློ་བུར་དག་ཏུ་འབབ་འགྱུར་བས། །སང་དག་བྱ་ཞེས་མ་གཞེས་པར། །དམ་པའི་ཆོས་ལ་བསྙུར་ཏེ་མཛོད། །འདི་སང་དེང་ནི་འདི་བྱ་ཞེས། །བྱ་བ་མི་ལ་བཟང་པོ་མིན། །ནམ་ཞིག་ཁྱོད་ནི་མེད་འགྱུར་བའི། །སང་དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་འོང་། །ཞེས་དང་། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཤྲཱི་ཛ་ག་ཏ་མི་ཏྲ་ཨཱ་ནན་ཏས་ཀྱང་། ས་བདག་ཇི་ལྟར་གཡར་པོའི་ལུས། །ནད་མེད་རྒུད་མེད་བདེར་གནས་པ། །དེ་ 13-2-74b ཉིད་ཚེ་ན་སྙིང་པོ་བླང་། །ན་འཆི་རྒུད་པས་འཇིགས་མེད་བགྱི། །གང་ཚེ་ན་རྒས་རྒུད་སོགས་ན། །དྲན་ཡང་དེ་ཚེ་ཅི་བ
【現代漢語翻譯】 積累長壽善業的力量非常少，食物等藥物的力量也很小，因此消除疾病的力量也很小。享用之物難以消化，因為使身體四大元素增長的力量減弱，即使消化了也幫助不大。積累資糧微薄，惡行卻非常嚴重，因此唸誦等也變得力量微弱，從而延長壽命等非常困難。所有的生存條件都變成了死亡的條件。爲了不死，人們尋求飲食、住所和朋友等，但這些也可能因為飲食過多或過少，或享用了不適宜之物，以及住所倒塌、被朋友欺騙等原因而變成死亡的條件。因此，沒有變成死亡條件的生存條件是不存在的。此外，生存本身就意味著走向死亡，所以即使生存的條件很多，也不可依賴。 《寶鬘論》中說：『死亡的條件有很多，生存的條件卻很少。這些條件也會變成死亡的條件，因此要恒常積聚佛法。』身體非常脆弱，所以要思維何時死亡是不確定的。身體像水泡一樣非常脆弱，不需要很大的損害，即使是刺扎一下這樣的小損害，也可能成為喪命的借口。因此，所有的死亡條件都很容易摧毀生命。《親友書》中說：『七個太陽燃燒大地、須彌山和海洋，這些有情眾生的身體，連灰燼也不會留下，何況是極其脆弱的人呢？』這樣思維之後，要知道死主何時會摧毀身體和生命是不確定的，不要虛度光陰，現在就下定決心修持佛法，要多發誓愿。《迦膩色迦王書》中說：『死主不與任何人相熟，會突然降臨，不要說『明天再做』，要趕緊修持殊勝的佛法。』『今天做這個，明天做那個』，對人來說不是好事。你終將消失的明天，一定會毫不留情地到來。』瑜伽自在Śrī Jagatamitra Ānanda（吉祥世友阿難陀）也說：『如同地主借來的身體，無病無衰，安樂地存在，在那樣的生命中，要擷取精華，使自己無懼衰老和死亡。當衰老等到來時，即使想起來又有什麼用呢？』
【English Translation】 The power of accumulating good deeds for long life is very small, and the power of medicines such as food is also small, so the power to eliminate diseases is small. It is difficult to digest what is enjoyed, because the power to increase the four major elements of the body is weakened, and even if it is digested, it does not help much. The accumulation of merit is meager, but the misdeeds are very serious, so recitation and so on become weak, making it very difficult to prolong life. All the conditions for survival have become conditions for death. In order not to die, people seek food, shelter, and friends, but these can also become conditions for death due to eating too much or too little, or enjoying unsuitable things, as well as the collapse of houses and betrayal by friends. Therefore, there are no conditions for survival that have not become conditions for death. Furthermore, survival itself means going towards death, so even if there are many conditions for survival, one cannot rely on them. The Ratnavali (Precious Garland) says: 'The conditions for death are many, but the conditions for survival are few. These conditions will also become conditions for death, so always accumulate Dharma.' The body is very fragile, so one should think that it is uncertain when death will occur. The body is as fragile as a water bubble, and does not require great harm; even a small harm such as a thorn prick can become an excuse for losing one's life. Therefore, all the conditions for death can easily destroy life. The Suhrllekha (Friendly Letter) says: 'Even the bodies of these sentient beings burned by the seven suns burning the earth, Mount Sumeru, and the ocean will not remain as ashes, let alone extremely fragile humans?' After thinking in this way, one should know that it is uncertain when the Lord of Death will destroy the body and life. Do not waste time, but resolve to practice the Dharma now, and make many vows. The Kaniskalekha (Letter to King Kanishka) says: 'The Lord of Death is not familiar with anyone and will come suddenly. Do not say 'I will do it tomorrow,' but quickly practice the excellent Dharma.' 'Doing this today and doing that tomorrow' is not good for people. The tomorrow in which you will disappear will surely come without mercy.' The Yoga Master Śrī Jagatamitra Ānanda also said: 'Like a body borrowed from a landlord, existing in health and happiness without decline, in that life, take the essence and make yourself fearless of old age and death. When old age and decline come, what is the use of remembering then?'
གྱིར་མཆིས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །རྩ་བ་གསུམ་ལས་ཀྱང་གལ་ཆེ་ཤོས་ནམ་འཆི་ངེས་མེད་བསམས་ནས་བློ་སྣ་འགྱུར་བ་འདི་ཉིད་ཡིན་པས་འབད་པར་བྱའོ། ། ༈ འཆི་བའི་ཚེ་ཆོས་མ་གཏོགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་མི་ཕན་པ་བསམ་པ། གསུམ་པ་འཆི་བའི་ཚེ་ཆོས་མ་གཏོགས་པ་གཞན་གང་གིས་ཀྱང་མི་ཕན་པ་བསམ་པ་གསུམ་ནི། དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་དགོས་བར་མཐོང་བ་ན། དེའི་ཚེ་གཉེན་ནམ་བཤེས་ཇི་ལྟར་བརྩེ་ཞིང་གདུང་བ་ཆེ་བས་མཐའ་བསྐོར་ཡང་གཅིག་ཀྱང་འཁྲིད་ས་མེད། ཡིད་དུ་འོང་བའི་ནོར་གྱི་ཕུང་པོ་ཇི་སྙེད་ཡོད་ཀྱང་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་ཞིག་ཀྱང་འཁྱེར་དུ་མེད་དེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཤ་རུས་ཀྱང་འདོར་ན་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེས་ན་ཚེ་འདིའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་བདག་འདོར་ལ། བདག་གིས་ཀྱང་འདི་དག་དོར་ནས་འཇིག་རྟེན་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་ཞིག་ངེས་པར་འོང་། དེ་ཡང་དེ་རིང་འོང་སྙམ་དུ་བསམས་ལ། དེའི་དུས་སུ་ནི་ཆོས་འབའ་ཞིག་སྐྱབས་དང་མགོན་དང་དཔུང་གཉེན་དུ་འགྱུར་ཚུལ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ཀཱ་ནི་ཀའི་སྤྲིངས་ཡིག་ལས། རྣམ་སྨིན་འབྱིན་པ་སྔོན་ལས་ཀྱིས། །ཁྱོད་ནི་ཡོངས་སུ་བཏང་གྱུར་པ། །གསར་པའི་ལས་དང་རྗེས་འབྲེལ་ཞིང་། །འཆི་བདག་གིས་ནི་དྲངས་པ་ན། །དགེ་དང་སྡིག་པ་མ་གཏོགས་པར། །འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཕྱིར་ལོག་ནས། །འགའ་ཡང་ཁྱོད་རྗེས་མི་འབྲང་བར། །མཁྱེན་པར་མཛོད་ལ་ལེགས་པར་སྤྱོད། །ཅེས་པ་དང་། 13-2-75a ཤྲཱི་ཛ་ག་ཏ་མི་ཏྲས་ཀྱང་། ལྷ་གཅིག་ཇི་ལྟར་ཁྱོད་འབྱོར་ཀྱང་། །གཤེགས་ནས་འཇིག་རྟེན་གཞན་བཞུད་ཚེ། །མྱ་ངམ་ཐང་ལ་དགྲས་བཅོམ་ལྟར། །གཅིག་པུ་སྲས་མེད་བཙུན་མོ་མིན། །ན་བཟའ་མ་མཆིས་བཤེས་མ་མཆིས། །རྒྱལ་སྲིད་མ་མཆིས་ཁབ་མ་མཆིས། །དཔག་མེད་མཐུ་དཔུང་མངའ་ལགས་ཀྱང་། །གཟིགས་སུ་མ་མཆིས་གསན་མ་མཆིས། །གཅིག་ཙམ་ཉིད་ཅིག་ཕྱི་ཐག་གིས། །རྗེས་སུ་འབྲང་བའང་མི་མངའ་འོ། །མདོར་ན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཙམ་ཡང་། །དེ་ཚེ་མེད་ན་གཞན་ཅི་སྨོས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་དལ་བ་དོན་ཆེ་ཞིང་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་བ་དང་རྙེད་པར་དཀའ་ཡང་ཤིན་ཏུ་འཇིག་སླ་བའི་འཆི་བ་དྲན་པ་བསམས་ནས། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་ཀྱི་གཏན་བདེ་ཞིག་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་ན། མ་ཤི་ཚུན་ཆོད་ཀྱི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བ་ལ་ནི་མི་བས་དུད་འགྲོ་རླབས་ཆེ་བ་ཡོད་པས་ན་དེ་དག་ལས་ཁྱད་ཞུགས་པའི་སྤྱོད་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་བདེ་འགྲོའི་རྟེན་རྙེད་ཀྱང་མ་རྙེད་པ་དང་འདྲ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཕྱུགས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་ནའང་མི་དཀོན་པའི། །མནོག་ཆུང་གང་ཡིན་དེ་དོན་དུ། །དལ་འབྱོར་ཕུན་ཚོགས་རྙེད་དཀའ་འདི། །ལས་ཀྱིས་མནར་བ་རྣམས་ཀྱི་བཅོམ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྐྱེ་དཀའ་སེ་བྱུང་ཡང་ལམ་གྱི་གཞི་ཡིན་པས་འབད་དགོ
【現代漢語翻譯】 如是說。在三根本中，最重要的莫過於思維死亡無常，從而轉變心念，因此要努力修行。 思維死亡之時，唯有佛法能帶來利益。 第三，思維死亡之時，除了佛法之外，其他任何事物都無法帶來利益。當我們看到必須前往來世時，無論親友如何關愛和悲痛地圍繞著我們，也無法帶走任何一人。無論擁有多少令人滿意的財富，也無法帶走哪怕一粒微塵。即使是與我們一同出生的血肉之軀也要捨棄，更何況是其他事物呢？因此，此生的所有圓滿都將捨棄我，而我也必將捨棄這一切，前往另一個世界。要時常想著也許今天就會死去。在那時，要思維唯有佛法才是皈依、怙主和助伴。如卡尼卡（Kanika）的信中所說：『成熟業果由前業，汝已完全被拋棄，與新業相連，死主所牽引之時，除了善與非善業，所有眷屬皆返回，無人隨汝之後行，知此應行善。』 Śrī Jagatamitra 也說：『天神如何降臨於你，逝去之後前往他世時，如荒野中被敵人摧毀，孤獨無子無妻妾，無衣無友無國政，無床榻，雖有無量威勢，亦不見不聞。唯有一事緊隨你，無人跟隨你之後。總之，那時連你的名字都不存在，更何況其他？』如是說。因此，要思維暇滿人身意義重大且極難獲得，即使獲得也極易壞滅的死亡。如果不努力追求來世的安樂，那麼僅僅爲了追求活著時的安樂和消除痛苦，連畜生都比人做得更好。因此，我們需要超越它們的行為。否則，即使獲得了善趣的依處，也如同未獲得一般。如《入菩薩行論》所說：『即使畜生也能做到，無需人類努力的微小事物，爲了這些而浪費這難以獲得的暇滿人身，是被業力折磨者的行徑。』因此，即使獲得了難得的暇滿人身，它也是修行的基礎，所以要努力。
【English Translation】 As it is said. Among the three roots, the most important is to contemplate the impermanence of death, thereby transforming the mind. Therefore, one should strive to practice. Thinking that at the time of death, only the Dharma can bring benefit. Third, thinking that at the time of death, nothing other than the Dharma can bring benefit. When we see that we must go to the next world, no matter how much our relatives and friends love and grieve around us, they cannot take anyone with them. No matter how much pleasing wealth we possess, we cannot take even a speck of dust with us. Even the flesh and bones that were born with us must be abandoned, let alone other things? Therefore, all the perfections of this life will abandon me, and I will surely abandon all of this and go to another world. We should always think that perhaps we will die today. At that time, we should contemplate how only the Dharma will become our refuge, protector, and companion. As it is said in Kanika's letter: 'The ripening of karma is due to previous actions, you have been completely abandoned, connected with new actions, and when led by the Lord of Death, except for virtue and non-virtue, all relatives will return, and no one will follow you. Knowing this, you should practice virtue.' Śrī Jagatamitra also said: 'How the gods may come to you, when you depart and go to another world, like being destroyed by enemies in a desolate wilderness, alone, without children or wives, without clothes, without friends, without kingdom, without bed, although possessing immeasurable power, you will not be seen or heard. Only one thing will follow you closely, and no one will follow after you. In short, even your name will not exist at that time, let alone anything else?' As it is said. Therefore, we should contemplate the precious human rebirth, which is meaningful and extremely difficult to obtain, and the death that is easily destroyed even after obtaining it. If we do not strive to achieve lasting happiness in the next life, then merely pursuing happiness and eliminating suffering while alive is something that even animals do better than humans. Therefore, we need actions that surpass theirs. Otherwise, even if we obtain the basis of a good rebirth, it is as if we have not obtained it. As it is said in 'Entering the Bodhisattva's Way': 'Even animals can do it, trivial things that do not require human effort. Wasting this precious human rebirth, which is difficult to obtain, for these things is the behavior of those tormented by karma.' Therefore, even if we obtain the rare precious human rebirth, it is the foundation of practice, so we must strive.
ས་ཏེ། པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། ངེད་ཀྱི་སྣང་སེལ་མི་རྟག་པ་བསྒོམ་པ་འདི་རང་ཡིན་ཏེ་ཉེ་འབྲེལ་དང་ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པ་ཚེ་འདིའི་སྣང་བ་ཀུན་བསལ་ནས་རང་ 13-2-75b གཅིག་པུ་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཚེ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱད་ཀྱིས་འགྲོ་བར་ཤེས་ནས་ཆོས་མིན་པ་ཅིས་ཀྱང་བྱར་མེད་སྙམ་ནས་ཚེ་འདི་ལ་མ་ཆགས་པ་ཞིག་གདོད་འོང་། འདི་བློ་ལ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལམ་འགགས་ནས་འདུག་པ་ཡིན་གསུང་། དོལ་པའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། ཞར་ལ་ཚོགས་གསོག་པ་དང་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་། ལྷ་དང་བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་འདེབས་ཤིང་རུས་ཤིང་དང་བཅས་ནས་ནན་ཏན་གྱིས་བསམས་ན། ལོ་བརྒྱར་ཡང་མི་སྐྱེ་སྙམ་པ་ཞིག་ཀྱང་འདུས་བྱས་སོ་ན་མི་སྡོད་པས་ཅི་ཞིག་ལྟར་ལ་སྐྱེ་བ་ཡིན་གསུང་ངོ་། །ཀ་མ་བ་ལ་དམིགས་པ་སྤོ་བར་ཞུས་ཙ་ན་སྔ་མ་སྐྱོར་སྐད། འཕྲོ་ནས་ཞུས་ཙ་ན་འཕྲོ་ཡེ་མ་ཐོད་པ་ཞེས་གསུང་ལོ། དེ་ལྟར་ན་བློས་ལྕོགས་ན་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་བསྒོམ་ཞིང་། མ་ལྕོགས་ན་རྩ་བ་གསུམ་ལ་རྒྱུ་མཚན་དགུ་ཇི་ལྟར་འཚམ་པ་རེ་བཟུང་ལ། གསོད་སར་འཁྲིད་པ་ལ་རྒྱན་བཏགས་པ་ལྟར་ཚེ་འདིའི་བྱ་བ་རྣམས་ལས་ཡིད་མ་ལོག་གི་བར་དུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པ་དང་དལ་འབྱོར་དང་མི་རྟག་པའི་སྐོར་རྣམས་གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པ་ག་ན་འདུག་ཀྱང་སྐབས་དེ་དང་དེའི་ཉམས་ལེན་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བསྐྱངས་ན་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་རྣམས་བདེ་བླག་ཏུ་རྙེད་པར་འགྱུར་ཏེ་སྐབས་གཞན་དུ་ཡང་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ༈ འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་འགྲོ་བ་གཉིས་ཀྱི་བདེ་སྡུག་བསམ་པ། གཉིས་པ་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་འགྲོ་བ་གཉིས་ཀྱི་བདེ་སྡུག་བསམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་མྱུར་དུ་འཆི་བར་ནི་ངེས་པས་ཚེ་འདིར་ནི་བསྡད་ལོང་མེད་ལ། ཤི་བའི་ 13-2-76a འོག་ཏུ་ཡང་མེད་དེ་མི་འགྲོ་བར་སྐྱེ་བ་བླང་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་འགྲོ་བ་གཉིས་ལས་གཞན་དུ་སྐྱེ་ས་མེད་པས་བདེ་འགྲོའམ་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཏུ་སྐྱེ་བ་ལ་རང་དབང་ནི་མེད་པས་ལས་ཀྱི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལས་དཀར་ནག་གིས་ཇི་ལྟར་འཕངས་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་བདག་ངན་སོང་དུ་སྐྱེས་ན་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་སྙམ་དུ་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། རབ་ཏུ་ཚ་ཞིང་གྲང་བ་ཡི། །དམྱལ་བ་ཉི་མ་གཅིག་བཞིན་དྲན། །བཀྲེས་སྐོམ་དག་གིས་རིད་པ་ཡི། །ཡི་དྭགས་དག་ཀྱང་དྲན་པར་བྱ། །རྨོངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་རབ་མང་བའི། །བྱོལ་སོང་བལྟ་ཞིང་དྲན་པར་བྱ། །དེའི་རྒྱུ་རྣམ་སྤང་བདེ་རྒྱུ་སྤྱད། །ཐོབ་དཀའ་འཛམ་གླིང་མི་ཡི་ལུས། །དེ་ཐོབ་དུས་སུ་ངན་སོང་རྒྱུ། །རབ་ཏུ་བསྒྲིམས་ཏེ་གཅད་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་འཁོར་བ་སྤྱི་ད
【現代漢語翻譯】 然後，博多瓦尊者說：『我們所修的遣除顯現，就是修無常。遣除親友和財物等等今生的所有顯現，知道自己獨自一人，無二無別地前往來世，心想無論如何也不能做不符合佛法的事情，這樣才會對今生不執著。』他說：『在沒有生起這種想法之前，所有佛法的道路都會被阻斷。』多爾巴尊者也說：『順便積聚資糧，清凈障礙，向本尊和上師祈禱，帶著骨灰盒，認真地思考，即使心想一百年也不會發生的事情，也會因為有為法不會停留而發生。』當卡瑪瓦請求轉移目標時，他說：『先前的要鞏固。』再次請求時，他說：『完全沒有突破。』因此，如果心力足夠，就按照先前所說的修持；如果心力不足，就抓住三根本與九種理由如何相符的其中一個，就像給即將被帶到屠宰場的人戴上裝飾品一樣，在對今生的事情生起厭離心之前，要反覆修持。』無論在哪裡，都要把依止善知識、暇滿人身和無常等內容，連同經論的解釋，都理解為是當時當下的實修，這樣才能輕易地領悟諸佛的密意，在其他時候也要這樣理解。 第二，思考來世如何轉變，以及兩種眾生的苦樂。 第二，思考來世如何轉變，以及兩種眾生的苦樂：既然確定會迅速死亡，就沒有時間停留在今生了。死亡之後也不是什麼都沒有，必須接受轉生。而且，除了兩種去處之外，沒有其他轉生的地方，所以要麼轉生善趣，要麼轉生惡趣。轉生到這些地方是沒有自主權的，因為是業力的他者，所以會隨著善業或惡業的牽引而轉生。因此，要思考如果自己轉生到惡趣會變成什麼樣，要思考惡趣的痛苦。正如貢布龍樹菩薩所說：『要憶念極其炎熱和寒冷的，地獄如一日般的痛苦。也要憶念被飢渴折磨的，骨瘦如柴的餓鬼。要觀看並憶念充滿愚癡痛苦的畜生。斷除這些的因，行持安樂的因。』『獲得難以獲得的贍部洲人身，在獲得人身的時候，要極其謹慎地斷除惡趣之因。』因此，要這樣做。總的來說，輪迴的痛苦是……'
【English Translation】 Then, venerable Potowa said, 'Our practice of dispelling appearances is precisely the contemplation of impermanence. It involves dispelling all the appearances of this life, such as relatives and possessions, and knowing that one goes alone, without a companion, to the next life. Thinking that one must not do anything that is not in accordance with the Dharma, one becomes detached from this life.' He said, 'Until this thought arises, the path of all Dharmas is blocked.' Dolpa also said, 'In addition, accumulate merit, purify obscurations, pray to the deities and gurus, and with the reliquary, contemplate earnestly. Even something that seems like it will not happen for a hundred years will happen because conditioned things do not stay still.' When Kamawa requested to shift the focus, he said, 'The previous one must be reinforced.' When he requested again, he said, 'There is no breakthrough at all.' Therefore, if the mind is capable, practice as previously explained; if the mind is not capable, grasp one of the ways the three roots align with the nine reasons. Like adorning someone being led to the slaughter, until aversion arises towards the activities of this life, practice again and again.' Wherever they are, understand the topics of relying on a spiritual friend, leisure and opportunity, and impermanence, along with the commentaries on the scriptures, as practical instructions for that very moment, and cultivate them. In this way, the intentions of the Buddhas will be easily realized, and understand it that way at other times as well. Secondly, contemplate how one transforms in the next life, and the happiness and suffering of the two types of beings. Secondly, contemplate how one transforms in the next life, and the happiness and suffering of the two types of beings: Since it is certain that one will die quickly, there is no time to stay in this life. After death, it is not that there is nothing; one must take rebirth. Moreover, there is no place to be reborn other than the two destinies, so one is either reborn in a good destiny or a bad destiny. There is no autonomy in being reborn in these places, because one is under the control of karma. Therefore, one will be reborn according to how white or black karma propels one. Therefore, one should contemplate what it would be like if one were reborn in a bad destiny, and contemplate the suffering of the bad destinies. As Gonpo Nagarjuna said: 'Remember the extremely hot and cold hells, like a single day. Also remember the emaciated pretas tormented by hunger and thirst. Observe and remember the animals filled with the suffering of ignorance. Abandon the causes of these, and practice the causes of happiness.' 'Having obtained the difficult-to-obtain human body of Jambudvipa, when obtaining a human body, one must be extremely diligent in cutting off the causes of bad destinies.' Therefore, do this. In general, the suffering of samsara is...'
ང་ཁྱད་པར་དུ་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་གནད་ཆེ་སྟེ། འདི་ལྟར་རང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚོར་ལྷུང་བའི་ཚུལ་བསམས་ན་ནི་ཡིད་འབྱུང་བས་ང་རྒྱལ་དང་དྲེགས་པ་བཟློག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དེ་མི་དགེ་བའི་འབྲས་བུར་མཐོང་ནས་སྡིག་ལྟུང་ལ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་འཛེམ་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པས་ནི་བདེ་བ་འདོད་ལ་དེ་ཡང་དགེ་བའི་འབྲས་བུར་མཐོང་ནས་དགེ་བ་བསྒྲུབ་པ་ལ་དགའ་བ་དང་། རང་གི་ཉམས་ལ་དཔགས་ནས་གཞན་ལ་ཡང་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བ་དང་། འཁོར་བ་ལས་ཡིད་བྱུང་ནས་ཐར་པ་ལ་དོན་ 13-2-76b གཉེར་སྐྱེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་འཇིགས་ནས་སྐྱབས་འགྲོ་ཤུགས་དྲག་པ་སོགས་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་དུ་མ་ཞིག་འདུས་པའི་སྡོམ་ཆེན་པོའ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། སྡུག་བསྔལ་མེད་པར་ངེས་འབྱུང་མེད། །དེ་བས་སེམས་ཁྱོད་བརྟན་པར་མནོས། །ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཡོན་ཏན་ནི། །སྐྱོ་བས་དྲེགས་པ་སེལ་བར་བྱེད། །འཁོར་བ་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ། །སྡིག་ལ་འཛེམ་ཞིང་དགེ་ལ་དགའ། །ཞེས་དང་། བདག་ནི་འཇིགས་པས་རྣམ་སྐྲག་ནས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་ལ་བདག་ཉིད་འབུལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཡོན་ཏན་དེ་རྣམས་སྤྱོད་འཇུག་ཏུ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་མོད། འོན་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཡང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ལ་གསུམ། དམྱལ་བ་དང་། དུད་འགྲོ་དང་། ཡི་དྭགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པའོ། ། ༈ དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ། དང་པོ་ལ་བཞི། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་དང་། ཉེ་འཁོར་བའི་དམྱལ་བ་དང་། གྲང་བའི་དམྱལ་བ་དང་། ཉི་ཚེ་བའི་དམྱལ་བའོ། ། ༈ སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ། དང་པོ་ནི། འདི་ནས་དཔག་ཚད་སུམ་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་གི་འོག་ན་ཡང་སོས་ཡོད་ལ། དེ་ནས་དཔག་ཚད་བཞི་སྟོང་བཞི་སྟོང་གིས་ཆོད་པ་ན་གཞན་བདུན་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་བརྒྱད་ལས། དང་པོ་ཡང་སོས་ན་ནི། སེམས་ཅན་དེ་དག་ཕན་ཚུན་འདུས་ནས་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་གཅིག་ལ་གཅིག་སྣུན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་བརྒྱལ་ཏེ་ས་ལ་འགྱེལ་བ་དང་ནམ་མཁའ་ལས་ཁྱེད་རྣམས་ 13-2-77a ཡང་སོས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་པའི་སྒྲ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་ཡང་ལངས་ཏེ་སྔར་ལྟར་སྣུན་པར་བྱེད་པས་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཐིག་ནག་ན་ནི། སེམས་ཅན་དེར་སྐྱེས་པ་རྣམས་དམྱལ་སྲུང་རྣམས་ཀྱིས་ཟུར་བཞིའམ་ཟུར་བརྒྱད་དམ་ཆར་གསེ་བ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དུ་མར་ཐིག་ནག་པོས་བཅལ་ནས་ཐིག་ཇི་ལྟར་བཏབ་པ་དེ་ལྟར་མཚོན་གྱིས་གཤེག་ཅིང་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །བསྡུས་འཇོམས་ན་ནི། སེམས་ཅན་དེ་རྣམས
【現代漢語翻譯】 特別重要的是，修習惡趣之苦至關重要。如果這樣觀想自己墮入痛苦之海，就能因厭離而消除傲慢和自大；視痛苦為不善之果，從而極其謹慎地避免罪惡；因不欲痛苦而希求安樂，並將安樂視為善之果，從而樂於行善；通過自己的體驗，對他人產生慈悲；對輪迴生起厭離心，從而追求解脫；因畏懼痛苦而強烈皈依等等，包含了諸多修行的要點，是一個巨大的總結。 正如《入行論》所說：『無苦無出離，故當堅此心。』又說：『痛苦之功德，厭離除驕慢，悲憫輪迴眾，羞惡樂行善。』以及『我為怖所逼，處處獻身善。』正如所說的那樣。雖然《入行論》中這些痛苦的功德是就自身所經歷的痛苦而言的，但對於將要經歷痛苦的人來說，也是一樣的。 因此，思維惡趣之苦有三種：地獄之苦、畜生之苦和餓鬼之苦。 思維地獄之苦 首先分為四種：有情大地獄、近邊地獄、寒冷地獄和孤獨地獄。 有情大地獄 首先，從這裡往下三萬二千由旬處有『復活地獄』（藏文：ཡང་སོས་，yang sos）。從那裡開始，每隔四千由旬有其他七個地獄。這樣共有八個地獄。首先，在復活地獄中，眾生聚集在一起，因業力所致，各種兵器依次出現，互相擊打。然後昏厥倒地，此時從空中傳來聲音：『你們復活吧！』於是又復活，再次像之前一樣互相擊打，感受難以估量的痛苦。在黑繩地獄中，地獄卒用黑繩在眾生身上畫出各種形狀，如四角形、八角形或雨點狀，然後用兵器切割、砍劈，眾生感受著被切割的痛苦。在眾合地獄中，眾生...
【English Translation】 It is particularly important to contemplate the suffering of the lower realms, as it is extremely crucial. By contemplating oneself falling into an ocean of suffering, one can eliminate arrogance and pride through disillusionment; seeing suffering as the result of non-virtue, one becomes extremely cautious in avoiding sins; desiring happiness because of not wanting suffering, and seeing happiness as the result of virtue, one becomes delighted in performing virtuous deeds; based on one's own experience, compassion arises for others; disillusionment arises from samsara, thus seeking liberation; fearing suffering, refuge becomes stronger, and so on. It encompasses many key points of practice, a great summary. As it is said in 'Entering the Bodhisattva's Way of Life': 'Without suffering, there is no renunciation, therefore, strengthen your mind.' It also says: 'The virtue of suffering is that it eliminates pride through weariness, compassion arises for sentient beings in samsara, one is ashamed of evil and delights in virtue.' And 'I, terrified by fear, offer myself to Samantabhadra everywhere.' As it is said. Although these virtues of suffering in 'Entering the Bodhisattva's Way of Life' are spoken of in terms of the suffering that arises in one's own mind, it is the same for those who will experience suffering. Therefore, there are three ways to contemplate the suffering of the lower realms: the suffering of hell, the suffering of animals, and the suffering of hungry ghosts. Contemplating the Suffering of Hell First, it is divided into four: the great hells of sentient beings, the neighboring hells, the cold hells, and the ephemeral hells. The Great Hells of Sentient Beings First, thirty-two thousand yojanas below this is the 'Reviving Hell' (藏文：ཡང་སོས་，yang sos). From there, every four thousand yojanas there are seven other hells. Thus, there are eight hells. First, in the Reviving Hell, sentient beings gather together, and due to the force of karma, various weapons appear in succession, striking each other. Then they faint and fall to the ground, and a voice comes from the sky: 'May you be revived!' Then they revive and strike each other as before, experiencing immeasurable suffering. In the Black Line Hell, the hell guards draw various shapes on the bodies of sentient beings with black lines, such as squares, octagons, or raindrops, and then cut and chop them with weapons according to the lines, and the sentient beings experience the suffering of being cut. In the Crushing Hell, the sentient beings...
་གཅིག་ཏུ་འདུས་ཤིང་འཚོགས་པའི་ཚེ་དམྱལ་སྲུང་རྣམས་ཀྱིས་ལྕགས་ཀྱི་རི་རའི་གདོང་པ་ལྟ་བུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་འཚང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རི་དེ་གཉིས་ཀྱིས་འཚིར་ལ། དེའི་ཚེ་སྒོ་ཐམས་ཅད་ནས་ཁྲག་གི་ཀླུང་རབ་ཏུ་འབབ་བོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལུག་དང་རྟ་དང་གླང་པོ་ཆེ་དང་སེང་གེ་དང་སྟག་གི་གདོང་པ་ལྟ་བུས་ཀྱང་འཚིར་བར་བྱེད་དོ། །ཡང་འདུས་པ་ན་ལྕགས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ནང་དུ་བཅུག་ནས་བུར་ཤིང་འཚིར་བ་བཞིན་དུ་འཚིར་རོ། །དེ་ནས་ཡང་འདུས་པ་ན་སྟེང་ནས་ལྕགས་ཀྱི་ཕ་བོང་ཆེན་པོ་ལྷུང་ནས་ལྕགས་ཀྱི་ས་གཞི་ལ་གཅོད་པ་དང་འབྱེད་པ་དང་བརྡུང་བ་དང་དམྱལ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་དག་གི་ཚེ་ཡང་ཁྲག་གི་ཀླུང་རབ་ཏུ་འབབ་བོ། །ངུ་འབོད་ན་ནི། སེམས་ཅན་དེ་དག་གནས་འཚོལ་ཞིང་ལྕགས་ཀྱི་ཁང་པའི་ནང་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། ། 13-2-77b ཞུགས་པ་དང་མེ་ཀུན་ཏུ་འབར་བས་སྲེག་པར་བྱེད་དོ། །ངུ་འབོད་ཆེན་པོ་ན་ནི། སྔ་མ་དང་འདྲ་བ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་ལྕགས་ཁང་ཉིས་རིམ་དུ་ཡོད་དོ། །ཚ་བ་ན་ནི། སེམས་ཅན་དེ་དག་དམྱལ་སྲུང་རྣམས་ཀྱིས་ལྕགས་ཟངས་དཔག་ཚད་དུ་མ་ཡོད་པ་ཤིན་ཏུ་ཚ་ཞིང་འབར་བའི་ནང་དུ་བཅུག་ནས་བསྐོལ་ཏེ་ཉ་བཞིན་དུ་བསྲེག་པ་དང་། ལྕགས་ཀྱི་གསལ་ཤིང་རབ་ཏུ་འབར་བས་འཕོངས་ནས་ཕུག་སྟེ་སྤྱི་བོར་འབྱིན་པ་དང་ཁ་དང་མིག་དང་སྣ་དང་རྣ་བའི་བུ་ག་གཉིས་གཉིས་དང་བ་སྤུའི་ཁུང་བུ་ཐམས་ཅད་ནས་མེ་ལྕེ་རབ་ཏུ་འབར་བ་འབྱུང་བ་དང་། ལྕགས་ཀྱི་ས་གཞི་རབ་ཏུ་འབར་བ་ལ་གན་རྐྱལ་ལམ་ཁ་སྦུབ་ཏུ་བཞག་སྟེ། ལྕགས་ཀྱི་ཐོ་བ་ཚ་ཞིང་རབ་ཏུ་འབར་བས་བརྡུང་ཞིང་དམྱལ་བར་བྱེད་དོ། །རབ་ཏུ་ཚ་བ་ན་ནི། ལྕགས་ཀྱི་གསལ་ཤིང་རྩེ་གསུམ་པ་འཕོངས་སུ་བཅུག་ནས་རྩེ་མོ་གཡས་གཡོན་གཉིས་ཕྲག་པ་གཉིས་དང་དབུས་མ་སྤྱི་བོ་ནས་འབྱིན་ནོ། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་རྣམས་སུ་མེ་ལྕེ་འབར་བ་འབྱུང་ངོ་། །ལྕགས་གླེབས་པ་ཚ་ཞིང་རབ་ཏུ་འབར་བས་ལུས་ཡོངས་སུ་དཀྲི་བ་དང་ལྕགས་ཟངས་ཆེན་པོ་འགྱུར་བྱེད་བསྐོལ་བས་གང་ཞིང་ཀུན་ཏུ་འབར་བའི་ནང་དུ་སྤྱིའུ་ཚུགས་སུ་བཅུག་ནས་བསྐོལ་བ་ན་སྟེང་འོག་དང་ཐད་ཀ་རྣམས་སུ་འགྲོའོ། །དེའི་ཚེ་པགས་པ་དང་ཤ་ཁྲག་རྣམས་ཞིག་ནས་ཀེང་རུས་འབའ་ཞིག་ལུས་པའི་ཚེ་ཡང་ཕྱིར་ཕྱུང་ནས་ལྕགས་ཀྱི་ས་གཞི་ལ་འགྲེམ་མོ། །དེ་ནས་པགས་པ་ 13-2-78a དང་ཤ་ཁྲག་སྐྱེས་པ་དང་ཡང་ནང་དུ་འཇུག་གོ ། ལྷག་མ་གཞན་ནི་ཚ་བ་དང་འདྲའོ། །མནར་མེད་ན་ནི། ཤར་ཕྱོགས་ནས་ས་གཞི་དཔག་ཚད་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མ་ཡོད་པ་ཀུན་ཏུ་འབར་ཞིང་མཆེད་པ་ལས། མེ་འབར་བའི་ཤུགས་འོངས་ཏེ་དེས་སེམས་ཅན་དེ་དག་གི་པགས་པ་དང་ཤ་དང་རྒྱུས་པ་དང་རུས་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་བཤིག་ནས་རྐང་ལ་ཐུག་པར་བྱེད་དེ། མར་མེའི་སྙིང་པོ་བཞིན་དུ་ལུས་ཐམས་ཅད་མེ་ལྕེ་འབ
【現代漢語翻譯】 當他們聚集在一起時，地獄的獄卒們會將他們擠壓在兩座鐵山之間，這兩座山就像山羊的臉一樣。然後，兩座山會立即擠壓他們，所有的門都會流淌著鮮血的河流。同樣，他們也會被像綿羊、馬、大象、獅子和老虎的臉一樣的山擠壓。當他們再次聚集時，他們會被放入一個巨大的鐵輪中，像榨甘蔗一樣被擠壓。然後，當他們再次聚集時，一個巨大的鐵錘從上面落下，在鐵地上進行切割、劈開、敲打和折磨。那時，也會有鮮血的河流流淌。當他們哭喊時，這些眾生會尋找住所，進入鐵房子里。 進入后，燃燒的火焰會焚燒他們。當他們大聲哭喊時，與之前的情況類似，但不同之處在於鐵房子有兩層。在酷熱之中，地獄的獄卒們會將這些眾生放入許多由鐵和銅製成的大鍋中，這些鍋非常熱且燃燒著，然後在其中煮沸他們，像魚一樣烤他們。燃燒的鐵串會從他們的臀部刺入，從頭頂穿出，火焰會從他們的嘴、眼睛、鼻子、耳朵的兩個孔以及所有的毛孔中冒出。他們會被仰面或俯臥地放在燃燒的鐵地上，然後用熾熱的鐵錘敲打和折磨。在極度酷熱之中，三叉鐵串會插入他們的臀部，兩個尖端從兩個肩膀穿出，中間的尖端從頭頂穿出。因此，火焰會從嘴巴等孔中冒出。熾熱的鐵板會包裹住他們的全身，他們會被放入一個巨大的銅鍋中，這個鍋里充滿了沸騰的熔化的金屬，並在其中煮沸，他們在其中上下左右移動。那時，當面板、肉和血融化，只剩下骨架時，他們仍然會被拉出來放在鐵地上。然後，面板、肉和血會重新生長，他們會被再次放進去。其餘的與酷熱的情況類似。在無間地獄中，從東方開始，有數百個由鐵製成的燃燒蔓延的地面。火焰的力量會逐漸摧毀這些眾生的面板、肉、肌腱和骨頭，直到腳部。就像酥油燈一樣，所有的身體都會燃燒。
【English Translation】 When they gather together, the hell guardians will squeeze them between two iron mountains that look like the faces of goats. Then, the two mountains will immediately squeeze them, and rivers of blood will flow from all the doors. Similarly, they will also be squeezed by mountains that look like the faces of sheep, horses, elephants, lions, and tigers. When they gather again, they will be put into a huge iron wheel and squeezed like sugarcane. Then, when they gather again, a huge iron hammer will fall from above, cutting, splitting, beating, and tormenting them on the iron ground. At that time, there will also be rivers of blood flowing. When they cry out, these beings will seek shelter and enter iron houses. Once inside, the burning flames will incinerate them. When they cry out loudly, it is similar to the previous situation, but the difference is that the iron house has two stories. In the heat, the hell guardians will put these beings into many huge pots made of iron and copper, which are extremely hot and burning, and then boil them in them, roasting them like fish. Burning iron skewers will pierce them from their buttocks, exiting from the top of their heads, and flames will emerge from their mouths, eyes, noses, the two holes of their ears, and all the pores of their hair. They will be placed face up or face down on the burning iron ground, and then beaten and tormented with hot, burning iron hammers. In extreme heat, a three-pronged iron skewer will be inserted into their buttocks, with the two tips exiting from the two shoulders and the middle tip exiting from the top of their heads. Therefore, flames will emerge from the doors of their mouths, etc. Burning iron plates will wrap around their entire bodies, and they will be put into a huge copper pot filled with boiling molten metal and boiled in it, moving up, down, and sideways. At that time, when the skin, flesh, and blood melt away, and only the skeleton remains, they will still be pulled out and spread on the iron ground. Then, the skin, flesh, and blood will regrow, and they will be put back in again. The rest is similar to the situation of heat. In Avici Hell, starting from the east, there are hundreds of leagues of iron ground that are burning and spreading. The power of the flames will gradually destroy the skin, flesh, tendons, and bones of these beings until they reach their feet. Like the wick of a butter lamp, all the bodies will burn.
ར་བས་ཁྱབ་པར་འདུག་གོ། ཕྱོགས་གཞན་གསུམ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ་ཕྱོགས་བཞི་ནས་མེ་འོངས་པ་དེར་འདྲེས་པས་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་བར་མ་ཆད་པས་ཉམ་ཐག་པའི་སྐད་འབྱིན་པས་སེམས་ཅན་དུ་ཤེས་པ་ཙམ་མོ། །ཡང་ལྕགས་ཀྱི་ཞིབ་མའི་ནང་དུ་ལྕགས་ཀྱི་མདག་མ་རབ་ཏུ་འབར་བ་དག་འཁྲབ་ཏུ་འཇུག་གོ ། ལྕགས་ཀྱི་ས་གཞིར་ལྕགས་ཀྱི་རི་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་འབབ་འཛེག་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་དང་། ཡང་ཁ་ནས་ལྕེ་ཕྱུང་སྟེ་ལྕགས་ཀྱི་ཕུར་པ་བརྒྱས་བརྒྱངས་ནས་གླང་གི་ཀོ་བ་ལ་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་ཐང་བཅད་དེ་གཉེར་མ་དང་ཁམ་ཁུམ་མེད་པར་བྱེད་དོ། །ཡང་ལྕགས་ཀྱི་ས་གཞི་ལ་གན་རྐྱལ་དུ་བཞག་ནས་ལྕགས་ཀྱི་འབྱེད་སྤྱད་ཀྱིས་ཁ་ཕྱེ་ནས་ལྕགས་ཀྱི་ཐུ་ལུམ་འབར་བ་ཁར་འཇུག་པ་དང་ཟངས་བསྐོལ་བ་ཁར་བླུགས་ནས་ཁ་དང་ལྐོག་མ་དང་རྒྱུ་མ་རྣམས་ཚིག་ནས་རོ་སྨད་ནས་འབྱུང་ངོ་། །ལྷག་མ་གཞན་ནི་རབ་ཏུ་ཚ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་གནོད་པ་རགས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། གཞན་ཡང་གནོད་པ་མང་པོ་སྣ་ཚོགས་ 13-2-78b པ་རྣམས་ཡོད་དེ། ཅི་ཙམ་ན་གནས་པའི་གནས་ཀྱི་ཚད་དང་སྡུག་བསྔལ་དེ་དག་ནི་སའི་དངོས་གཞི་ནས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ལྟར་བྲིས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་དེ་རྣམས་ཡུན་ཅི་ཙམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་ལོ། །བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱར་ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་ནི། །ཇི་སྲིད་མི་དགེ་དེ་ཟད་མ་གྱུར་པ། །དེ་སྲིད་སྲོག་དང་འབྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྡུག་བསྔལ་དེ་རྣམས་མྱོང་བའི་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་མ་ཟད་པ་དེ་སྲིད་དུ་མྱོང་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་མི་རྣམས་ཀྱི་ལོ་ལྔ་བཅུ་ལ་རྒྱལ་ཆེན་རིགས་བཞི་པའི་ཞག་གཅིག ། དེ་སུམ་ཅུ་ལ་ཟླ་བ། དེ་བཅུ་གཉིས་ལ་ལོར་བྱས་པའི་ལོ་ལྔ་བརྒྱ་ནི་རྒྱལ་ཆེན་རིས་བཞི་པའི་ཚེ་ཚད་ཡིན་ལ། དེ་ཐམས་ཅད་ལ་ཞག་གཅིག་དང་དེ་སུམ་ཅུ་ལ་ཟླ་བ་དང་དེ་བཅུ་གཉིས་ལ་ལོར་བྱས་པའི་ལོ་ལྔ་བརྒྱ་ནི་དམྱལ་བ་ཡང་སོས་པའི་ཚེ་ཚད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་མི་ལོ་བརྒྱ་དང་ཉིས་བརྒྱ་དང་བཞི་བརྒྱ་དང་བརྒྱད་བརྒྱ་དང་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པ་ནས་གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་པའི་བར་རྣམས་ཀྱི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཞག་གཅིག་ཡིན་ལ། ཚེའི་ཚད་ནི་ལྷའི་ལོ་སྟོང་དང་ཉིས་སྟོང་དང་བཞི་སྟོང་དང་བརྒྱད་སྟོང་དང་ཁྲི་དྲུག་སྟོང་ཐུབ་བོ། །དེ་དག་ནི་རིམ་པ་ལྟར་ཐིག་ནག་ནས་ཚ་བའི་བར་གྱི་ཞག་རེ་རེར་བྱས་པའི་རང་ལོ་སྟོང་ནས་ཁྲི་དྲུག་སྟོང་གི་བར་ཐུབ་སྟེ། མཛོད་ལས། མི་རྣམས་ཀྱི་ལོ་ལྔ་བཅུ་ལ། །འདོད་པ་དག་གི་ལྷ་རྣམས་ལས། །འོག་མ་རྣམས་ཀྱི་ཉིན་ཞག་གཅིག །གོང་ 13-2-79a མ་གཉིས་ཀ་ཉིས་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང་། ཡང་སོས་ལ་སོགས་དྲུག་རིམ་བཞིན། །འདོད་ལྷའི་ཚེ་དང་ཉིན་ཞག་མཉམ། །དེས་ན་དེ་དག་རྣམས་ཀྱི་ཚེ། །འདོད་པའི་ལྷ་དང་འདྲ་བ་ཡི
【現代漢語翻譯】 看起來像是被鐵覆蓋了一樣。其他三個方向也一樣，四個方向的火焰彙集在一起，持續不斷地遭受痛苦，發出可憐的叫聲，僅僅是能意識到自己是眾生而已。此外，在鐵的細粉中，讓燃燒的鐵屑翻滾。在鐵的地面上，讓他們攀爬巨大的鐵山。又讓他們從嘴裡伸出舌頭，用一百根鐵釘釘住，像對待牛皮一樣將其拉平，使其沒有皺紋和褶皺。又將他們仰面放在鐵的地面上，用鐵的劈裂工具張開他們的嘴，將燃燒的鐵塊放入他們的口中，或者將熔化的銅倒入他們的口中，使他們的嘴、喉嚨和腸子燃燒，然後從下身流出。其餘的殘餘物就像極熱的物體一樣。這些只是粗略的傷害，此外還有許多各種各樣的傷害。 至於所處之地的範圍和那些痛苦，都如《本地分》所說的那樣記載。至於經歷那些痛苦的時間長短，如《親友書》中所說：『如此難以忍受的痛苦，即使經歷數百萬年，只要不善業未盡，就不會與生命分離。』正如所說的那樣，必須經歷那些痛苦，直到經歷那些痛苦的業力耗盡為止。此外，人間五十年是四大天王天的一天。三十天為一月，十二個月為一年，五百年是四大天王天的壽命。將所有這些都算作一天，三十天為一月，十二個月為一年，五百年是復活地獄的壽命。同樣，人間一百年、二百年、四百年、八百年和一千六百年分別是三十三天到他化自在天之間各天的每一天。壽命則是天上的千年、二千年、四千年、八千年和一萬六千年。這些依次是黑繩地獄到熱地獄每一天的各自壽命，從一千年到一萬六千年不等。如《俱舍論》中所說：『人間五十年，為欲界諸天中，下層諸天的一天，上層兩天則加倍。』以及『復活等六地獄依次與欲界天人的壽命和日夜相同。』因此，它們的壽命與欲界天人相同。
【English Translation】 It appears as if covered by iron. The other three directions are the same, with flames coming from all four directions merging, causing continuous suffering, and emitting pitiful cries, merely aware of being sentient beings. Furthermore, within the fine iron powder, they are made to roll burning iron filings. On the iron ground, they are made to climb up and down great iron mountains. Also, they are made to stick out their tongues, pierced with a hundred iron nails, stretched out like cowhide, flattened without wrinkles or folds. Furthermore, they are laid supine on the iron ground, their mouths opened with iron splitting tools, and burning iron lumps are put into their mouths, or molten copper is poured into their mouths, causing their mouths, throats, and intestines to burn, and then flow out from their lower bodies. The remaining residue is like extremely hot objects. These are just rough harms, and there are many other various harms. As for the extent of the place where they dwell and those sufferings, they are written as described in the Local Division. As for how long those sufferings are experienced, as stated in the Friendly Epistle: 'Such unbearable suffering, even if experienced for millions of years, will not be separated from life as long as the non-virtue is not exhausted.' As it is said, those sufferings must be experienced until the karmic force of experiencing those sufferings is exhausted. Furthermore, fifty human years is one day of the Four Great Kings' Heaven. Thirty days make a month, twelve months make a year, and five hundred years is the lifespan of the Four Great Kings' Heaven. Considering all of that as one day, thirty days make a month, twelve months make a year, and five hundred years is the lifespan of the Reviving Hell. Similarly, one hundred, two hundred, four hundred, eight hundred, and sixteen hundred human years are each one day of the Thirty-three Heavens to the Control of Others' Emanations, respectively. The lifespans are a thousand, two thousand, four thousand, eight thousand, and sixteen thousand heavenly years. These are the respective lifespans of each day from the Black Line Hell to the Hot Hell, ranging from one thousand to sixteen thousand of their own years. As stated in the Treasury of Knowledge: 'Fifty human years are one day for the lower gods of the desire realm, the upper two are doubled.' And 'The six hells, starting with Reviving, are equal to the lifespan and days and nights of the desire realm gods.' Therefore, their lifespans are similar to those of the desire realm gods.
ན། །རབ་ཏུ་ཚ་ཕྱེད་མནར་མེད་ནི། །བར་གྱི་བསྐལ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སའི་དངོས་གཞིར་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །ཉེ་འཁོར་བ་ནི། དམྱལ་བ་བརྒྱད་པོ་དེ་རེ་རེ་ལ་ཡང་རྩིག་ངོས་བཞི་བཞི་དང་སྒོ་བཞི་བཞི་ཡོད་ལ། དེ་དག་གི་ཕྱི་རོལ་ཏུ་ནི་ལྕགས་ཀྱི་ར་བས་བསྐོར་ཞིང་ར་བ་དེ་ལའང་སྒོ་བཞི་བཞི་ཡོད་དོ། །སྒོ་དེ་རེ་རེ་ན་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ལྷག་པ་བཞི་བཞི་ཡོད་དེ། མེ་མུར་གྱི་འོབས་དང་། རོ་མྱགས་ཀྱི་འདམ་མམ་ཕྱི་སའི་འདམ་རོ་ལྟར་མནམ་པ་དང་། སྤུ་གྲི འི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཆུ་ཀླུང་རབ་མེད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། མེ་མུར་པུས་ནུབ་ཙམ་ཡོད་ལ། སེམས་ཅན་དེ་དག་གནས་འཚོལ་དུ་འགྲོ་བ་ན་དེར་རྐང་པ་བཞག་པའི་ཚེ་པགས་པ་དང་ཤ་ཁྲག་ཀུན་འཇིག་ལ། བཏེག་པའི་ཚེ་དེ་དག་སླར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། ༈ ཉེ་འཁོར་བའི་དམྱལ་བ། གཉིས་པ་ནི། དེ་དང་འདབས་ཆགས་པ་ན་ཕྱི་སའི་འདམ་རོ་ལྟར་མནམ་པ་ཡོད་པ་ལ། སེམས་ཅན་གནས་འཚོལ་བ་དག་གིས་བརྒལ་བ་དང་དེར་འགྱེལ་ནས་མགོ་མན་ཆད་བྱིང་སྟེ་འདུག་གོ ། འདམ་དེ་ན་འབུ་མཆུ་རྣོན་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པས་དེ་དག་གིས་པགས་པ་དང་ཤ་དང་རྒྱུས་པ་དང་རུས་པ་རྣམས་འབིགས་ཤིང་རྐང་ལ་གཏུགས་ནས་འདྲུ་བར་བྱེད་དོ། ། ༈ གྲང་བའི་དམྱལ་བ། གསུམ་པ་ནི། འདམ་དེ་དང་འདབས་ཆགས་པ་ན་སྤུ་གྲིའི་སོ་གཏམས་པའི་ལམ་ཡོད་དེ། སེམས་ 13-2-79b ཅན་གནས་འཚོལ་བ་དག་དེར་སོང་བ་དང་རྐང་པ་བཞག་ན་ནི་པགས་པ་དང་ཤ་དང་ཁྲག་ཀུན་གཅོད་ལ་བཏེག་ན་དེ་དག་སླར་སྐྱེའོ། །དེ་དང་འདབས་ཆགས་པ་ན་ནགས་ཚལ་རལ་གྲི་ལོ་མ་ཅན་ཡོད་དེ། སེམས་ཅན་གནས་འཚོལ་བ་དེ་དག་དེར་སོང་སྟེ་དེའི་གྲིབ་མ་ལ་བརྟེན་ཅིང་འཁོད་པ་ན་ཤིང་ལས་རལ་གྲི་ལྷགས་ཏེ། དེ་དག་གིས་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་འབིགས་ཤིང་རྣམ་པར་གཤེག་གོ། །དེ་དག་དེར་འགྱེལ་བ་ན་ཁྱི་སྲེ་བོ་དག་འོངས་ནས་རྒྱབ་བཤུལ་ནས་འཐོག་ཅིང་ཟའོ། །དེ་དང་འདབས་ཆགས་པ་ན་ལྕགས་ཀྱི་ཤིང་ཤལ་མ་ལིའི་ཚལ་ཡོད་དེ། སེམས་ཅན་གནས་འཚོལ་བ་དེ་དག་དེར་སོང་བ་དང་དེ་ལ་འཛེག་ཏུ་འཇུག་སྟེ་འཛེགས་པའི་ཚེ་ནི་ཚེར་མ་རྣམས་ཀྱི་ཁ་ཐུར་དུ་བལྟ་ལ། འབབ་པའི་ཚེ་ནི་ཁ་གྱེན་དུ་བལྟ་བ་དེ་དག་གིས་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་རྣམས་འབིགས་ཤིང་གཤེག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ན་ཁྭ་ལྕགས་ཀྱི་མཆུ་ཅན་བྱ་བ་ཡོད་པས་དེས་ཕྲག་པའམ་མགོ་བོ་ལ་བསྡད་ནས་མིག་འབྲས་འཐོག་ཅིང་ཟའོ། །དེ་དག་ནི་མཚོན་ཆའི་གནོད་པ་འབབ་པར་འདྲ་བས་གཅིག་ཏུ་བྱའོ། ། ༈ ཉི་ཚེ་བའི་དམྱལ་བ། བཞི་པ་ནི། ཤལ་མ་ལི་དང་འདབས་ཆགས་པ་ན་ཆུ་ཀླུང་རབ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་འགྱུར་བྱེད་ཀྱི་ཆུ་བསྐོལ་བས་གང་བ་ཡོད་དེ། དེར་སེམས་ཅན་གནས་འཚོལ་བ་དེ་དག་ལྷུང་ནས་སྟེང་འོག་ཏུ་འགྲོ་ཞིང་འཚེད་པ་ནི། དཔེར་ན། ཟངས་ཆུས་བཀང་བ་མེ་ཆེན་པོ་སྦར་བའི་ནང་དུ་སྲན་མ་ལ་སོགས་པ་བླུགས་པ་བཞིན
【現代漢語翻譯】 如是說，『極熱地獄的半個中劫，即是無間地獄。』正如《事類品》所說，『地之本體』亦是如此。近邊地獄是：八大地獄的每一座，都有四面墻壁和四道門。這些地獄的外面，有鐵柵欄圍繞，柵欄也有四道門。每一道門都有四種剩餘的地獄眾生：火坑、腐尸泥或如腐爛屍體般惡臭的泥潭、毛髮刀刃之路等等，以及無邊河流。首先，火坑深及膝蓋。眾生在其中尋找住所時，每當腳踩下去，面板、血肉都會壞掉；抬起腳時，這些又會重新長出來。 近邊地獄 第二種是：與火坑相鄰，有如腐爛屍體般惡臭的泥潭。尋找住所的眾生一旦越過或跌入其中，頭便會沒入泥潭中。泥潭裡有一種叫做『喙尖蟲』的蟲子，它們會刺穿面板、血肉、筋脈和骨頭，一直鉆到骨髓。 寒冷地獄 第三種是：與泥潭相鄰，有一條佈滿毛髮刀刃的路。尋找住所的眾生一旦踏上這條路，腳踩下去，面板、血肉和血液都會被割斷；抬起腳時，這些又會重新長出來。與這條路相鄰，有一片劍葉林。尋找住所的眾生來到這裡，依靠樹蔭休息時，樹上會落下利劍，刺穿並砍斷它們的肢體。當它們倒在地上時，野狗會跑來，從背後撕咬吞食。與劍葉林相鄰，有一片鐵樹林。尋找住所的眾生來到這裡，被迫爬上鐵樹，當它們向上爬時，樹上的刺會朝下；當它們向下爬時，刺則朝上，刺穿並砍斷它們的肢體。樹上有一種鐵嘴烏鴉，會落在它們的肩膀或頭上，啄食它們的眼珠。這些都類似於兵器的傷害。 孤獨地獄 第四種是：與鐵樹林相鄰，有一條名為『無邊河』的河流，河中充滿了沸騰的灰水。尋找住所的眾生掉入其中，上下翻滾，被煮得稀爛。例如，就像在大火上燒煮裝滿水的銅鍋，裡面放入豆子等物一樣。
【English Translation】 It is said, 'Half an intermediate kalpa of the extremely hot hell is the Avīci hell.' Similarly, in the 'Ground of Objects,' it is the same. The surrounding hells are: each of the eight hells has four walls and four doors. Outside these, there is an iron fence surrounding them, and the fence also has four doors. At each door, there are four additional hellish beings: a pit of embers, a swamp of decaying corpses or a swamp that smells like a decaying corpse, a path of razor hairs, and so on, and an immeasurable river. First, the pit of embers is about knee-deep. When these beings go to seek a place to dwell, when they place their feet there, all their skin, flesh, and blood are destroyed. When they lift their feet, these are reborn. The Surrounding Hells The second is: adjacent to that, there is a swamp that smells like a decaying corpse. When beings seeking a place to dwell cross it or fall into it, their heads sink into the swamp. In that swamp, there is a worm called 'sharp-beaked worm,' which pierces the skin, flesh, sinews, and bones, and digs down to the marrow. The Cold Hells The third is: adjacent to that swamp, there is a path filled with razor-sharp hairs. When beings seeking a place to dwell go there and place their feet, their skin, flesh, and blood are all cut off. When they lift their feet, these are reborn. Adjacent to that, there is a forest of sword-leaf trees. When beings seeking a place to dwell go there and rely on its shade, swords fall from the trees, piercing and cutting off their limbs. When they fall there, jackals come and pick and eat them from behind. Adjacent to that, there is a forest of iron silk-cotton trees. When beings seeking a place to dwell go there, they are made to climb it. When they climb, the thorns face downwards; when they descend, they face upwards, piercing and cutting off their limbs. There, there is a crow with an iron beak, which sits on their shoulders or heads and picks and eats their eyeballs. These are similar to the harm of weapons and are considered as one. The Solitary Hells The fourth is: adjacent to the silk-cotton tree, there is a river called 'Immeasurable River,' filled with boiling ashes. When beings seeking a place to dwell fall into it, they go up and down and are cooked. For example, like beans and so on are put into a copper pot filled with water and a great fire is lit.
་ནོ། །ཆུ་ཀླུང་དེའི་འགྲམ་གཉིས་ན་སེམས་ཅན་ལག་ན་དབྱུག་པ་དང་མཆིལ་པ་དང་རྒྱ་བཟུང་བ་དག་ 13-2-80a བསྡད་ནས་ཕྱིར་འབྱུང་དུ་ཡང་མི་སྟེར་ལ། མཆིལ་པའམ་རྒྱས་ཕྱིར་ཕྱུང་ནས་ས་གཞི་ཆེན་པོ་འབར་བ་ལ་གན་རྐྱལ་དུ་བཞག་སྟེ་ཅི་འདོད་ཅེས་འདྲིའོ། །དེ་དག་གིས་བདག་ཅག་གིས་ཅང་ཡང་མི་ཤེས་ཤིང་མི་མཐོང་སྟེ། འོན་ཀྱང་བཀྲེས་སོ་སྐོམ་མོ་ཟེར་བ་ན་ལྕགས་ཀྱི་ཐུ་ལུམ་མེ་རབ་ཏུ་འབར་བ་ཁར་འཇུག་ཅིང་ཟངས་བསྐོལ་བ་ཁར་ལྡུགས་སོ། །དེ་དག་ཀྱང་སའི་དངོས་གཞི་ལྟར་བཀོད་པ་སྟེ། ཉེ་འཁོར་བ་དང་ཉི་ཚེ་བ་གཉིས་ལ་ཚེ་ཚད་ངེས་པ་མེད་པར་དེ་ལས་བཤད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཇི་སྲིད་དུ་སྡུག་བསྔལ་དེ་དག་མྱོང་བའི་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་མ་ཟད་པ་དེ་སྲིད་དུ་གཞི་དེ་དག་ལས་ཡུན་རིང་པོར་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །གྲང་བའི་དམྱལ་བ་བརྒྱད་ནི། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་ཐད་སོ་དཔག་ཚད་ཁྲི་ཕྲག་རེའི་ཕ་རོལ་ན་ཡོད་ཅིང་། འདི་ནས་དཔག་ཚད་སུམ་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་གི་འོག་ན་ཆུ་བུར་ཅན་ཡོད་ལ། དེ་ནས་དཔག་ཚད་ཉིས་སྟོང་ཉིས་སྟོང་གིས་ཆོད་པ་ན་གཞན་བདུན་ཡོད་དོ། །དེ་ལ་ཆུ་བུར་ཅན་ནི། ལྷགས་པ་ཆེན་པོས་བཏབ་པས་ལུས་ཐམས་ཅད་ཆུ་བུར་བྱུང་བ་བཞིན་དུ་འཁུམས་པའོ། །ཆུ་བུར་རྡོལ་བའི་ཁྱད་པར་ནི། ཆུ་བུར་རྡོལ་བ་བཞིན་དུ་འཁུམས་པའོ། །སོ་ཐམ་ཐམ་པ་དང་། ཀྱི་ཧུད་ཟེར་བ་དང་། ཨ་ཆུ་ཟེར་བ་ནི། ཚིག་འདོན་ལུགས་ལས་བཏགས་པའོ། །ཨུཏྤལ་ལྟར་གས་པ་ནི། ལྷགས་པ་ཆེན་པོས་བཏབ་པས་ཁ་དོག་སྔོ་ཞིང་ཁ་ལྔའམ་དྲུག་ཏུ་གས་པའོ། །པདྨ་ལྟར་གས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། སྔོན་པོ་ལས་འདས་ 13-2-80b ནས་དམར་བར་གྱུར་ཏེ་ཁ་བཅུའམ་དེ་ལས་མང་བར་གས་པའོ། །པདྨ་ལྟར་གས་པ་ཆེན་པོའི་ཁྱད་པར་ནི། པགས་པ་ཤིན་ཏུ་དམར་བར་གྱུར་ནས་ཁ་བརྒྱའམ་དེ་ལས་མང་བར་ཡང་གས་པའོ། །དེ་དག་གི་གོ་རིམ་དང་གནས་ཀྱི་ཚད་དང་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ནི་སའི་དངོས་གཞི་ཇི་བཞིན་ནོ། །སྐྱེས་རབས་ལས། མེད་པར་ལྟ་བ་ཚེ་རབས་ཕྱི་མ་ལ། །གནས་པ་དེ་ན་མུན་ནག་རླུང་གྲང་ལྡང་། །དེས་ནི་རུས་པའང་འཇིག་པའི་ནད་སློང་ན། །བདག་ལ་ཕན་འདོད་སུ་ཞིག་དེ་རུ་འཇུག ། ཅེས་མུན་པར་གནས་པར་གསུངས་སོ། །སློབ་སྤྲིངས་ལས་ཀྱང་། ལྷགས་པ་དཔེ་མེད་རུས་པ་ལ་ཡང་ཐིང་བ་ཡིས། །ལུས་སྦྲེབས་འདར་ཞིང་སྒུར་ནས་ཀུམ་ཀུམ་པོར་འདུག་པ། །ཆུ་བུར་བརྒྱ་བྱུང་རྡོལ་པ་ལས་སྐྱེས་སྲོག་ཆགས་ཀྱིས། །ཟོས་ཤིང་དབྲད་ནས་ཞག་དང་ཆུ་སེར་རྐང་བཅས་འཛག ། ཀོས་ཐག་སོ་འཐམས་སྐྲ་དང་སྤུ་རྣམས་གཡེངས་གྱུར་པ། །མིག་དང་རྣ་བ་ལྐོག་མ་གནོད་པས་ཀུན་གཟིར་ཞིང་། །ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་བར་དག་རབ་ཏུ་བློང་གྱུར་ནས། །གྲང་བའི་དམྱལ་བར་གནས་ཤིང་ཤིན་ཏུ་འོ་དོད་འབོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །ཡུན་ཇི་ཙམ་དུ་སྡུག་བསྔལ་དེ་དག་མྱོང་བ་ནི
【現代漢語翻譯】 在河流的兩岸，有眾生手持棍棒、泥土和柵欄， 不讓他們出來。如果用泥土或柵欄放出來，就讓他們仰面躺在燃燒的大地上，並問他們想要什麼。他們會說：『我們什麼也不知道，什麼也看不見，只是又餓又渴。』然後，將燃燒的鐵丸塞進他們的嘴裡，將沸騰的銅水灌入他們的口中。這些也像大地一樣排列著，對於近處和短暫的眾生來說，壽命是不確定的。然而，只要感受這些痛苦的業力沒有耗盡，他們就會在這些地方長期遭受痛苦。 八個寒冷地獄位於八個大地獄之外，相距一萬俱胝由旬。從這裡往下三萬二千由旬是皰瘡地獄，然後每隔二千由旬有其他七個地獄。 在皰瘡地獄中，由於強風的吹襲，整個身體都像長滿水泡一樣收縮。皰瘡破裂的特徵是像水泡破裂一樣收縮。索南索南、吉呼德和阿秋是根據發音方式命名的。像烏 উৎপལ་花一樣裂開，是由於強風的吹襲，顏色發青，裂成五六瓣。像蓮花一樣裂開的特徵是，顏色從藍色變為紅色，裂成十瓣或更多。像大蓮花一樣裂開的特徵是，面板變得非常紅，裂成一百瓣或更多。它們的順序、位置的大小和痛苦都與大地一樣。 《本生經》中說：『認為沒有來世，居住在那裡，黑暗寒風凜冽。它會引發摧毀骨頭的疾病，誰會爲了我的利益而進入那裡呢？』 因此，經中說他們住在黑暗中。 《勸學書》中也說：『無與倫比的寒風甚至能穿透骨頭，身體顫抖著彎曲成一團。一百個水泡破裂，從中生出的生物吞噬撕咬，膿血和血液滴落。牙齒緊咬，頭髮和毛髮散亂，眼睛和耳朵受到損害，身心完全迷失，住在寒冷的地獄裡，發出絕望的呼喊。』 那麼，他們要遭受多久的痛苦呢？
【English Translation】 On both banks of the river, sentient beings with sticks, mud, and fences in their hands sit, not allowing them to come out. If they are released with mud or fences, they are laid face up on the burning ground and asked what they want. They say, 'We know nothing and see nothing, but we are hungry and thirsty.' Then, burning iron balls are put into their mouths, and boiling copper is poured into their mouths. These are also arranged like the earth, and for those nearby and short-lived beings, the lifespan is uncertain. However, as long as the karmic power of experiencing these sufferings is not exhausted, they will suffer for a long time in those places. The eight cold hells are located beyond the eight great hells, each separated by ten million yojanas. From here, 32,000 yojanas down is the Blister Hell, and then every 2,000 yojanas there are seven others. In the Blister Hell, due to the great wind, the whole body shrinks as if covered with blisters. The characteristic of the Blister Bursting Hell is that it shrinks like a bursting blister. Sonam Sonam, Kyihud, and Achu are named according to the way they are pronounced. Splitting like an উৎপལ་ (Tibetan: ཨུཏྤལ་, Devanagari: utpala, Romanization: utpala, meaning: blue lotus) flower is due to the great wind, the color turns blue and splits into five or six petals. The characteristic of splitting like a Padma is that the color changes from blue to red and splits into ten or more petals. The characteristic of splitting like a great Padma is that the skin becomes very red and splits into a hundred or more petals. Their order, the size of the location, and the sufferings are just like the earth. The Jataka says, 'Thinking there is no future life, dwelling there, dark and cold winds blow. It will cause diseases that destroy the bones, who would enter there for my benefit?' Therefore, it is said that they dwell in darkness. The Siksha Samuccaya also says, 'The incomparable cold wind even penetrates the bones, the body trembles and bends into a ball. A hundred blisters burst, and the creatures born from them devour and tear, pus and blood drip. Teeth clench, hair and fur are scattered, eyes and ears are harmed, body and mind are completely lost, dwelling in the cold hell and crying out in despair.' How long will they suffer those torments?
། ཇི་སྲིད་ལས་ངན་པ་དེ་དག་མ་ཟད་ཀྱི་བར་དུ་སྟེ། དེ་ཡང་སའི་དངོས་གཞིར་ནི། གྲང་བའི་དམྱལ་བར་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཚེའི་ཚད་ནི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ཕྱེད་ཕྱེད་ཞུགས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་པ་དང་། མཛོད་འགྲེལ་དུ་མདོ་དྲངས་ 13-2-81a པ་ལས། དགེ་སློང་དག །དཔེར་ན་འདི་ན་ཡུལ་མ་ག་དྷའི་ཏིལ་གྱི་སྦྱང་ཁལ་བརྒྱད་ཅུ་པ་ཞིག་ཏིལ་དག་གིས་བྱུར་བུར་བཀང་སྟེ། དེ་ནས་ལ་ལ་ཞིག་གིས་ལོ་བརྒྱ་བརྒྱ་འདས་ཤིང་ཏིལ་རེ་རེ་བོར་ན་དགེ་སློང་དག །རིམ་པ་དེས་ན་ཡུལ་མ་ག་དྷའི་ཏིལ་གྱི་སྦྱང་ཁལ་བརྒྱད་ཅུ་པ་དེ་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་ཟད་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཆེས་མྱུར་གྱི། ཆུ་བུར་ཅན་དུ་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཚེ་ཡོངས་སུ་གཏུགས་པར་ནི་ང་མི་སྨྲའོ། །དགེ་སློང་དག །ཆུ་བུར་ཅན་ཉི་ཤུ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཆུ་བུར་རྡོལ་བ་གཅིག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྒྱས་པར་ནི་ཡང་དགེ་སློང་དག །པདྨ་ལྟར་གས་པ་ཉི་ཤུ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་པདྨ་ལྟར་གས་པ་ཆེན་པོ་གཅིག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས། ཚེ་དེ་ཙམ་གྱི་བར་དུ་མྱོང་ངོ་། །ཉི་ཚེ་བའི་དམྱལ་བ་ནི། ཚ་དམྱལ་དང་གྲང་དམྱལ་གྱི་ཉེ་འཁོར་ན་ཡོད་ལ། མིའི་ཡུལ་ན་ཡང་ཡོད་པར་སའི་དངོས་གཞིར་གསུངས་ཤིང་། ལུང་གཞི་ལས་མཚོ་ཆེན་པོའི་འགྲམ་དང་ཉེ་བ་ན་གནས་པར་ཡང་གསུངས་ཏེ། དགེ་འདུན་སྲུངས་ཀྱི་རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །མཛོད་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དག་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་མངོན་པར་གྲུབ་པ་དག་ཡིན་ནོ། །ཉི་ཚེ་བའི་དམྱལ་བ་རྣམས་ནི་མང་པོའམ་གཉིས་སམ་གཅིག་གི་སོ་སོའི་ལས་དག་གིས་མངོན་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་རྣམ་པའི་བྱེ་བྲག་ནི་རྣམ་པ་དུ་མ་ཡོད་དོ། །གནས་ནི་ངེས་པ་མེད་ 13-2-81b དེ། ཆུ་བོ་དང་རི་དང་མྱ་ངམ་གྱི་ཕྱོགས་དག་དང་འོག་ནའང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་དག་ཏུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི་འོག་ནས་འཆད་པ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་འབྱུང་ཉེ་བས་ཉི་མ་རེ་རེ་བཞིན་ཡང་མང་པོ་གསོག་ལ། སྔར་བསགས་པ་ཡང་ད་དུང་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་པས། ཡིད་བདེ་བར་སྡོད་པ་མི་རིགས་པས་དེ་དག་བསམས་ནས་འཇིགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་དང་བར་ན་ནི་དབུགས་གྱ་གྱུ་འགྱུ་བ་འཆད་པ་ཙམ་ལས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། དམྱལ་བ་ཡི་ནི་ལས་བྱས་ནས། །ཅི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་བདེ་བར་གནས། །ཞེས་དང་། བཤེས་སྤྲིངས་ལས་ཀྱང་། སྡིག་ཅན་དབུགས་འབྱུང་འགག་པ་ཙམ་ཞིག་གི། དུས་ཀྱིས་བར་དུ་ཆོད་རྣམས་དམྱལ་བ་ཡི། །སྡུག་བསྔལ་གཞལ་ཡས་ཐོས་ནས་རྣམ་མང་དུ། །མི་འཇིགས་གང་ལགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ནོ། །དམྱལ་བ་བྲིས་པ་མཐོང་དང་ཐོས་པ་དང་། །དྲན་དང་
【現代漢語翻譯】 直到惡業消盡為止。關於這一點，在《事師五十頌》中提到，于地獄的實處而言，生於寒冷地獄的眾生之壽命，應知比生於大地獄的眾生，後者是前者的一半一半遞減。《俱舍論釋》中引用經文說：『比丘們，譬如在此摩揭陀國，有一個裝滿八十卡利沙（khala，容量單位）芝麻的容器，裝得滿滿的。然後有人每過一百年從中取出一粒芝麻，比丘們，這樣摩揭陀國的那個裝滿八十卡利沙芝麻的容器很快就會完全耗盡。但我不會說水泡地獄眾生的壽命會完全結束。比丘們，二十個水泡地獄相當於一個水泡破裂地獄。』等等。廣而言之，『比丘們，二十個蓮花裂開地獄相當於一個大蓮花裂開地獄。』因此，要經歷那麼長時間的痛苦。近邊地獄位於熱地獄和寒地獄的附近，在人間的區域也有。《事師五十頌》中說，在《根本說一切有部毗奈耶》中也說靠近大海邊的地方也有，如《善守護尊者傳》中所說。在《俱舍論釋》中也說：『十六個地獄都是由所有眾生的業力所顯現的。近邊地獄是由許多、兩個或一個眾生的各自業力所顯現的，它們的形態各不相同。』地點是不確定的，因為它們可能在河流、山脈、荒野的旁邊或下面。因此，生於這些地獄的原因，如以下將要講到的那樣，非常容易發生，每天都在積累很多惡業，而且以前積累的也還有無數，所以不應該安心地待著，應該想到這些而感到恐懼，因為與這些地獄之間，只隔著一口呼吸而已。正如《入菩薩行論》中所說：『造作地獄業，為何還安樂？』《親友書》中也說：『罪人僅于出入息， interval 間斷之時中，已聞地獄難量苦，多方不懼何乃金剛性？』見到、聽到、憶念 地獄的景象……'
【English Translation】 Until those evil deeds are exhausted. Regarding this, it is mentioned in the 'Fifty Verses on the Spiritual Teacher' that, in terms of the actual location of the hells, the lifespan of beings born in the cold hells should be understood as being half of the previous one for each successive hell compared to beings born in the great hells. The 'Commentary on the Treasury of Knowledge' quotes a sutra saying: 'Monks, for example, in this Magadha country, there is a container filled with eighty khalas (a unit of capacity) of sesame seeds, filled to the brim. Then someone takes out one sesame seed every hundred years. Monks, in this way, that container filled with eighty khalas of sesame seeds from Magadha will be completely exhausted very quickly. But I will not say that the lifespan of beings in the Blister Hell will completely end. Monks, twenty Blister Hells are equivalent to one Bursting Blister Hell.' And so on. In detail, 'Monks, twenty Bursting Lotus Hells are equivalent to one Great Bursting Lotus Hell.' Therefore, one must experience suffering for that long. The Utsada hells are located near the hot and cold hells, and also in human realms. The 'Ground of Being' says that they are also located near the shores of great oceans, as mentioned in the 'Vinaya of the Mūlasarvāstivāda,' as described in the 'Narrative of the Venerable Guṇarakṣita.' The 'Commentary on the Treasury of Knowledge' also says: 'Those sixteen hells are manifested by the karma of all beings. The Utsada hells are manifested by the individual karma of many, two, or one being, and their forms are diverse.' The location is uncertain, as they may be beside or below rivers, mountains, or deserts. Therefore, the causes for being born in these hells, as will be explained below, are very easy to occur, and many evil deeds are accumulated every day, and there are still countless ones accumulated from before, so one should not remain at ease, but should think of these and be afraid, because between oneself and these hells, there is only the cessation of a breath. As it is said in the 'Bodhicaryāvatāra': 'Having done the deeds of hell, why do you remain at ease like this?' And in the 'Letter to a Friend' it is also said: 'Sinners, with only the interval of a breath between inhaling and exhaling, having heard of the immeasurable suffering of hells, in many ways, what is it that you do not fear? Is it the nature of a vajra?' Seeing, hearing, and remembering the scenes of hell...'
བཀླགས་དང་གཟུགས་སུ་བགྱིས་རྣམས་ཀྱང་། །འཇིགས་པ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་ན་མི་བཟད་པའི། །རྣམ་སྨིན་ཉམས་སུ་མྱོང་རྣམས་སྨོས་ཅི་འཚལ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ནང་ན་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་བཟོད་དཀའ་ལ། དེའི་ནང་ནས་ཀྱང་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བཟོད་གླགས་མེད་དེ། ཉིན་གཅིག་ལ་མདུང་རྣོན་སུམ་བརྒྱས་བར་མ་ཆད་དུ་བཏབ་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུ་ལའང་ཆ་ཙམ་དུ་ཡང་བསྒྲུན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམྱལ་བའི་ནང་ནས་ཀྱང་མནར་མེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཆེས་ཆེ་སྟེ། བཤེས་སྤྲིངས་ 13-2-82a ལས། བདེ་བ་ཀུན་གྱི་ནང་ན་སྲེད་ཟད་པ། །བདེ་བའི་བདག་པོ་བགྱིད་པ་ཇི་ལྟ་བར། །དེ་བཞིན་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་གྱི་ནང་ན་ནི། །མནར་མེད་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་རབ་མི་བཟད། །འདི་ན་ཉིན་གཅིག་མདུང་ཐུང་སུམ་བརྒྱ་ཡིས། །རབ་ཏུ་དྲག་བཏབ་སྡུག་བསྔལ་གང་ལགས་པ། །དེས་ནི་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུ་ལའང་། །འོལ་ཡང་མི་དབྱི་ཆར་ཡང་མི་ཕོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི། རང་གི་སྒོ་གསུམ་གྱི་ཉེས་སྤྱོད་ཁོ་ན་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱས་ལ། ཉེས་སྤྱོད་ཆུང་ངུས་ཀྱང་མ་གོས་པར་བྱ་བ་ལ་སྐྱེས་བུའི་རྩལ་ཅི་ཡོད་ཀྱིས་འབད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། མི་དགེའི་འབྲས་འདི་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ནི། །ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་ཉེས་སྤྱོད་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི། །ཅི་ནས་དེ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མ་མཆིས་པ། །དེ་ལྟར་ཉིད་ཀྱི་རྩལ་གྱིས་འབད་པར་མཛོད། །ཅེས་སོ། ༈ དུད་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ། དུད་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ནི། དུད་འགྲོ་རྣམས་མཐུ་ཆེ་བས་ཆུང་བ་རྣམས་གསོད་པ་དང་། ལྷ་དང་མིའི་ཡོ་བྱད་དུ་གྱུར་ཏེ་རང་ལ་རང་དབང་མེད་པར་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པས་གསོད་པ་དང་བརྡེག་པ་དང་གནོད་པ་བྱེད་ལ། ལྷ་དང་མི་དང་ལྷན་ཅིག་རྒྱུ་བས་གནས་གཞན་མེད་པར་སའི་དངོས་གཞི་ལས་བཤད་དོ། །མཛོད་འགྲེལ་ལས་ནི། དུད་འགྲོ་ནི་ཐང་དང་ཆུ་དང་ནམ་མཁའི་སྤྱོད་ཡུལ་བ་དག་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གི་གནས་ཀྱི་རྩ་བ་ནི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ་གཞན་ནི་དེ་ལས་འཕྲོས་པ་དག་ཡིན་ 13-2-82b ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བཤེས་སྤྲིངས་ལས་ཀྱང་། དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་ན་ཡང་གསོད་པ་དང་། །བཅིང་དང་བརྡེག་སོགས་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་པ། །ཞི་འགྱུར་དགེ་བ་སྤངས་པ་རྣམས་ལ་ནི། །གཅིག་ལ་གཅིག་ཟ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ། །ཁ་ཅིག་མུ་ཏིག་བལ་དང་རུས་པ་དང་། །ཤ་དང་པགས་པའི་ཆེད་དུ་འཆི་བར་འགྱུར། །དབང་མེད་གཞན་དག་རྡོག་པ་ལག་པ་དང་། །ལྕག་དང་ལྕགས་ཀྱུ་གདབ་པས་བཏབ་སྟེ་བཀོལ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཚིགས་བཅད་དང་པོས་སྤྱི་དང་། གཉིས་པས་ཁྱད་པར་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསྟན་ཏོ། །བརྡེག་སོགས་ཞེས་པའི་སོགས་ཀྱི་སྒྲས་ནི་བཀོལ་བ་དང་སྣ་དབུག་པ་
【現代漢語翻譯】 經文和影象尚且能引起恐懼，更不用說那些體驗著無法忍受的惡報的人了。』 輪迴的痛苦中，惡道的痛苦難以忍受，而其中地獄的痛苦更是無法忍受。僅僅一天之內，被三百支利矛不停刺擊的痛苦，也無法與地獄的微小痛苦相提並論。 地獄之中，無間地獄的痛苦最為劇烈。《親友書》中說： 『如同寂滅是諸樂中最勝樂，能成安樂之主；如是諸苦中，無間地獄苦，極難忍受。於此世間中，一日受三百，短矛猛刺苦；較之地獄苦，百分不及一。』 要知道，產生如此痛苦的原因，僅僅是自己身語意的惡行。對於微小的惡行，也要努力避免沾染，要盡一切努力。正如經中所說： 『此等不善果之種子，乃汝身語意之惡行，無論如何莫令沾染絲毫，當盡汝力而努力。』 思惟旁生之苦： 思惟旁生之苦，旁生中強大的殺害弱小的，成為天人和人類的工具，無法自主，受他人支配，遭受殺戮、毆打和傷害。由於與天人和人類一同生活，沒有其他住所，只能在地上棲息。《俱舍論釋》中說： 『旁生是生活在陸地、水域和空中的眾生。它們的根本住所是大海，其他的都是從那裡衍生出來的。』 《親友書》中也說： 『于旁生中，有互相殘殺，捆縛毆打等，種種諸痛苦，遠離寂靜善，互相啖食，甚可厭患。有些為求珠，毛，骨，肉，皮，而遭殺害。無力者受腳踢，手打，鞭抽，鉤制，驅使役用。』 其中，第一段偈頌講述了總體的痛苦，第二段講述了特殊的痛苦。『毆打等』中的『等』字，包括了役使和穿鼻等。
【English Translation】 It is said, 'Even scriptures and images can cause fear, what need is there to mention those who experience unbearable retributions?' Among the sufferings of samsara (cycle of existence), the sufferings of the lower realms are unbearable, and among them, the sufferings of hell are beyond endurance. The suffering of being pierced by three hundred sharp spears without interruption in a single day cannot even be compared to a fraction of the small sufferings of hell. Among the hells, the suffering of Avici (無間地獄) is the greatest. As it says in the 'Letter to a Friend': 'Just as nirvana (寂滅) is the greatest happiness among all happinesses, making one the lord of bliss; likewise, among all sufferings, the suffering of Avici hell is the most unbearable. In this world, the suffering of being fiercely stabbed by three hundred short spears in a single day is not even a fraction of the suffering of hell.' Know that the cause of such suffering is solely one's own misdeeds of body, speech, and mind. One should strive with all one's might to avoid even the smallest misdeeds. As it says in the same text: 'The seeds of these non-virtuous results are your misdeeds of body, speech, and mind. Strive with all your might to ensure that not even a speck of them remains.' Reflecting on the Suffering of Animals: Reflecting on the suffering of animals, the strong kill the weak, and they become tools for gods and humans, without autonomy, subject to the control of others, suffering killing, beating, and harm. Because they live together with gods and humans, they have no other dwelling place and reside on the earth. As it says in the 'Commentary on the Treasury of Knowledge': 'Animals are beings that live on land, in water, and in the sky. Their fundamental dwelling place is the great ocean, and the others are derived from it.' As it also says in the 'Letter to a Friend': 'In the animal realm, there is mutual killing, binding, beating, and various other sufferings. They are far from peaceful virtue, and they eat each other, which is extremely repulsive. Some are killed for pearls, wool, bones, meat, and skin. The powerless are kicked, beaten, whipped, hooked, and driven to work against their will.' Among these, the first verse describes the general suffering, and the second describes the specific suffering. The word 'etc.' in 'beating etc.' includes being made to work and having their noses pierced.
སོགས་བསྡུས་ཏེ། དེ་ནི་མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསོད་པ་སོགས་བྱེད་པའི་དབང་དུ་མཛད་དོ། །གཅིག་ལ་གཅིག་ཟ་ཞེས་པ་ནི་དུད་འགྲོ་རིགས་མཐུན་གྱི་གནོད་པའི་དབང་དུ་མཛད་པ་སྟེ། ཞི་བར་འགྱུར་བའི་དགེ་བ་ནི་མྱང་འདས་འཐོབ་པའི་དགེ་བའོ། །དེ་སྤངས་པས་ནི་ཤིན་ཏུ་བླུན་ཞིང་ལམ་གྱི་སྣོད་དུ་མི་རུང་བར་བསྟན་ཏོ། །རྡོག་པས་བཏབ་སྟེ་བཀོལ་བ་ནས་གདབ་པས་བཏབ་སྟེ་བཀོལ་བ་ལྔ་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་རྟ་དང་མ་ཧེ་དང་བོང་བུ་དང་གླང་པོ་ཆེ་དང་གླང་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་དག་ནི་བཤེས་སྤྲིངས་འགྲེལ་པ་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་ཡིན་ལ། གཞན་ཡང་མུན་པ་དང་ཆུར་སྐྱེས་ཤིང་དེ་དག་ཏུ་རྒས་ཏེ་འཆི་བ་དང་ཁུར་ལྕི་བས་ངལ་བ་དང་རྨོ་བ་དང་སྤུ་འདྲེག་པ་དང་བདའ་བ་དང་གསོད་ལུགས་ཀྱང་མི་འདྲ་བ་དུ་མས་ཉམ་ཐག་པར་བྱས་ཏེ། གསོད་པ་དང་བཀྲེས་ 13-2-83a སྐོམ་དང་ཉི་ལྷགས་ཀྱིས་གཟིར་བ་དང་རྔོན་པས་སྒོ་དུ་མ་ནས་གཙེ་བས་དེ་དག་ལ་དུས་ནམ་ཡང་འཇིགས་ཡེ་རེ་བས་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཚུལ་རྣམས་བསམས་ཏེ་སྐྱོ་ཞིང་ཡིད་འབྱུང་བར་བྱའོ། །ཚེའི་ཚད་ནི། མཛོད་ལས། དུད་འགྲོ་རྣམས། །མཆོག་རིང་བསྐལ་པའོ། །ཞེས་ཚེ་རིང་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐལ་པ་ཙམ་ཐུབ་ཅིང་ཐུང་བ་ལ་ངེས་པ་མེད་པར་བཤད་དོ། ། ༈ ཡི་དྭགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ། ཡི་དྭགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ནི། སེར་སྣ་ཤས་ཆེར་བསྟེན་པ་རྣམས་ཡི་དྭགས་སུ་སྐྱེ་ལ། དེ་དག་ཀྱང་བཀྲེས་ཤིང་སྐོམ་པ་དང་ལྡན་པ་པགས་པ་དང་ཤ་ཁྲག་ཀུན་བསྐམས་པ་སྡོང་དུམ་ཚིག་པ་ལྟ་བུ་གདོང་སྐྲས་ཁེབས་པ་ཁ་ཤིན་ཏུ་བསྐམས་ཤིང་ལྕེས་བལྡག་པའོ། །འདི་ལ་གསུམ་ལས། ཟས་སྐོམ་ལ་ཕྱིའི་སྒྲིབ་པ་ཡོད་པ་ནི། དེ་དག་ཆུ་མིག་དང་མཚོ་དང་མཚེའུ་རྣམས་སུ་རྒྱུ་བ་ན། དེར་སེམས་ཅན་རལ་གྲི་དང་མདུང་དང་མདུང་ཐུང་བཟུང་བ་དག་གིས་ཆུ་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་ཕྱིར་འགོག་པར་བྱེད་པ་དང་། ཆུ་ཡང་རྣག་ཁྲག་ཏུ་མཐོང་ནས་འཐུང་བར་མི་འདོད་པའོ། །ཟས་སྐོམ་ལ་ནང་གི་སྒྲིབ་པ་ཡོད་པ་ནི། ཁ་ཁབ་མིག་ཙམ་ཡོད་པ་ལ་ཁ་འབར་བ་དང་ལྦ་བ་ཅན་དང་གསུས་པ་ཆེ་བ་སྟེ། གཞན་གྱིས་གེགས་མ་བྱས་པར་རང་གིས་ཟས་སྐོམ་རྙེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་བཟའ་བཏུང་མི་ནུས་པའོ། །ཟས་སྐོམ་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡོད་པ་ནི། མེ་ལྕེའི་ཕྲེང་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཟོས་པ་དང་འཐུངས་པ་ཐམས་ཅད་མེར་འབར་ནས་འཚིག་པར་འགྱུར་ལ། ལྗན་ལྗིན་ཟ་བ་ཞེས་བྱ་བས་ནི། བཤང་གཅི་ཟ་ཞིང་ 13-2-83b འཐུང་བ་མི་གཙང་ཞིང་མནམ་ལ་དྲི་ང་བ་དང་གནོད་པ་དང་སྨད་པར་བྱ་བ་ཙམ་ལ་བཟའ་བཏུང་བྱ་བར་ནུས་སོ། །ཁ་ཅིག་ནི་རང་གི་ཤ་ལས་བཅད་ཅིང་ཟ་ལ་གཙང་མ་དང་བཟང་པོའི་བཟའ་བཏུང་ལ་སྤྱོད་མི་ནུས་སོ། །དེ་དག་གི་གནས་ནི། མཛོད་འགྲེལ་ལས། ཡི་དྭགས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ནི་གཤིན་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གི་གནས་ཀྱི་རྩ་བ་རྒ
【現代漢語翻譯】 總而言之，這是關於人和非人眾生互相殘殺的描述。'一個吃一個'指的是動物之間互相傷害。獲得寂靜的善業指的是獲得涅槃的善業。拋棄這些善業表明此人非常愚蠢，不適合走上解脫之道。用腳踩踏來使用，到用種植來使用這五種情況，依次指的是馬、水牛、驢、大象和牛等。這些內容如《親友書釋》中所述。此外，還有在黑暗和水中出生，並在其中衰老死亡；因負重而疲憊；耕地、剪毛、驅趕和各種不同的屠宰方式而痛苦不堪；被宰殺，遭受飢渴和風吹日曬的折磨；被獵人從四面八方逼迫，因此它們總是生活在恐懼之中。我們應當思維這些痛苦，從而感到厭惡和灰心。關於壽命的長短，《俱舍論》中說：'畜生道中，壽命最長者可達一劫。'這意味著壽命長的可以活到一劫，而壽命短的則不確定。 現在思維餓鬼的痛苦： 轉生為餓鬼的原因是過度吝嗇。這些眾生遭受飢渴的折磨，皮肉乾枯，如同燒焦的樹樁，面容被毛髮覆蓋，口乾舌燥，不停地舔舐。這方面有三種障礙：對於食物和飲料有外在的障礙，即當它們去到泉水、湖泊和池塘時，會看到有眾生手持刀劍、長矛和短矛守護著水源，阻止它們靠近。即使能夠靠近，水也會顯現為膿血，讓它們無法飲用。對於食物和飲料有內在的障礙，即它們的嘴只有針眼那麼大，卻腹如山大，並且口中噴火。即使沒有其他阻礙，它們自己也無法進食。對於食物和飲料有特殊的障礙，即所謂的'火焰鏈'，它們所吃所喝的一切都會燃燒成火焰。還有一種叫做'食穢'的餓鬼，它們只能吃喝糞便和尿液等不潔之物，這些東西散發著惡臭，令人厭惡和唾棄，只能以此維生。有些餓鬼甚至只能割食自己的肉，無法享用乾淨和美好的食物。關於它們的住所，《俱舍論釋》中說：'餓鬼的國王是閻羅王。'它們住所的根源是……
【English Translation】 In short, this describes how humans and non-human beings kill each other. 'One eats another' refers to the harm that animals inflict on each other. The virtue of becoming peaceful refers to the virtue of attaining Nirvana. Abandoning these virtues shows that one is very foolish and not suitable for the path to liberation. Using by stamping with feet, to using by planting, these five situations refer respectively to horses, buffaloes, donkeys, elephants, and cows, etc. These contents are as described in the Commentary on the Letter to a Friend. In addition, there are those born in darkness and water, and aging and dying in them; being tired from carrying heavy loads; suffering from plowing, shearing, driving, and various different ways of slaughter; being slaughtered, tormented by hunger and thirst and sun and wind; being forced by hunters from all directions, so they always live in fear. We should think about these sufferings, thereby feeling disgusted and discouraged. Regarding the length of life, the Abhidharmakośa says: 'Among animals, the longest life can reach one kalpa.' This means that those with long lives can live up to one kalpa, while those with short lives are uncertain. Now contemplate the suffering of the pretas (hungry ghosts): The cause of being reborn as a preta is excessive stinginess. These beings suffer from hunger and thirst, their skin and flesh are dried up, like burnt tree stumps, their faces are covered with hair, their mouths are parched, and they constantly lick. There are three kinds of obstacles in this regard: There are external obstacles to food and drink, that is, when they go to springs, lakes, and ponds, they see beings holding swords, spears, and short spears guarding the water sources, preventing them from approaching. Even if they can get close, the water will appear as pus and blood, making them unable to drink it. There are internal obstacles to food and drink, that is, their mouths are only as big as the eye of a needle, but their bellies are as big as mountains, and their mouths are on fire. Even if there are no other obstacles, they themselves cannot eat. There are special obstacles to food and drink, that is, the so-called 'flame chain', everything they eat and drink will burn into flames. There is also a kind of preta called 'feces eater', they can only eat and drink unclean things such as feces and urine, which emit a foul smell, are disgusting and despised, and can only be used to maintain life. Some pretas can only cut and eat their own flesh, and cannot enjoy clean and good food. Regarding their dwelling place, the Abhidharmakośa Commentary says: 'The king of the pretas is Yama.' The root of their dwelling place is...
ྱལ་པོའི་ཁབ་ནས། འཛམ་བུའི་གླིང་འདིའི་འོག་དཔག་ཚད་ལྔ་བརྒྱས་བཅད་པ་ན་ཡོད་དེ། གཞན་ནི་དེ་ལས་འཕྲོས་པ་དག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བཤེས་སྤྲིངས་ལས་ཀྱང་། ཡི་དྭགས་ན་ཡང་འདོད་པས་ཕོངས་པ་ཡིས། །བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་ཆགས་མི་འཆོས་པ། །བཀྲེས་སྐོམ་གྲང་དྲོ་ངལ་དང་འཇིགས་པ་ཡིས། །བསྐྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་བསྟེན་འཚལ་ལོ། །ཁ་ཅིག་ཁ་ནི་ཁབ་ཀྱི་མིག་ཙམ་ལ། །ལྟོ་བ་རི་ཡི་གཏོས་ཙམ་བཀྲེས་པས་ཉེན། །མི་གཙང་གྱི་ནར་བོར་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་། །འཚལ་བའི་མཐུ་དང་ལྡན་པ་མ་ལགས་སོ། །ཁ་ཅིག་པགས་རུས་ལུས་ཤིང་གཅེར་བུ་སྟེ། །ཏ་ལ་ཡ་ཐོག་བསྐམས་པ་ལྟ་བུ་ལགས། །ཁ་ཅིག་མཚན་ཞིང་ཁ་ནས་འབར་བ་སྟེ། །ཟས་སུ་འབར་བའི་ཁར་བབས་བྱེད་པ་འཚལ། །དམངས་རིགས་འགས་ནི་རྣག་དང་ཕྱི་ས་དང་། །ཁྲག་སོགས་མི་གཙང་བ་ཡང་མི་རྙེད་དེ། །ཕན་ཚུན་གདོང་དུ་འཚོག་ཅིང་མགྲིན་པ་ནས། །ལྦ་བ་བྱུང་བ་སྨིན་པའི་རྣག་ལ་འཚལ། །ཡི་དྭགས་རྣམས་ལ་སོས་གའི་དུས་སུ་ནི། །ཟླ་བའང་ཚ་ལ་དགུན་ནི་ཉི་མའང་གྲང་། །ལྗོན་ཤིང་འབྲས་བུ་མེད་འགྱུར་འདི་དག་གིས། །བལྟས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀླུང་ཡང་སྐེམས་པར་འགྱུར། ། 13-2-84a ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཚིགས་བཅད་དང་པོས་ནི་སྤྱི་དང་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསྟན་ཏོ། །ངལ་བ་ནི་ཟས་ཀྱི་ཕྱིར་རྒྱུག་པའོ། །འཇིགས་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་རལ་གྲི་དང་གཏུན་ཤིང་དང་ཞགས་པ་ཐོགས་པ་རྣམས་མཐོང་ནས་འཇིགས་པའོ། །གྱི་ནར་བོར་བ་ནི་ཅི་བདེར་བོར་བའོ། །མཚན་ཞིང་ནི་མཚན་མོའི་ཚེ་ཁ་ནས་མེ་འབར་བའོ། །འབར་བའི་ཁར་བབས་བྱེད་པ་ནི་ཟས་གང་ཁར་འབར་བར་བྱེད་པ་འཚལ་བ་སྟེ་ཟ་བའོ། །མིག་གདུག་པའི་དུག་གིས་བསྲེགས་པ་བཞིན་དུ་ཆུ་ཞིམ་པོ་བསིལ་བའི་ཀླུང་ཡང་སྐེམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཁ་ཅིག་ལ་ནི། མེ་འབར་བ་འཁྲིགས་པའི་མདག་མས་གང་བར་སྣང་ལ། ཁ་ཅིག་ལ་ནི་རྣག་གི་ཀླུང་སྲིན་བུ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གང་བ་འབབ་པར་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་དོ། །སློབ་མ་ལ་སྤྲིངས་པ་ལས་ཀྱང་། མི་བཟད་སྐོམ་པས་རྒྱང་ནས་ཆུ་ཀླུང་དྲི་མེད་པ། །མཐོང་ནས་བཏུང་བར་འདོད་དེ་སོང་ན་དེ་ཉིད་ཀྱང་། །སྐྲ་ཤད་ཉ་ལྕིབས་ཚོགས་དང་རྣག་བསུངས་འདྲེས་པ་དང་། །འདམ་རྫབ་ཁྲག་དང་ཕྱི་སས་གང་བའི་ཆུར་འགྱུར་རོ། །དུས་རླབས་རླུང་ལངས་ཆུ་འཐོར་རི་རྩེ་བསིལ་གྱུར་ཅིང་། །ཙནྡན་ལྗོན་པ་སྔོ་འཁྲུངས་མ་ལ་ཡར་སོང་ན། །དེ་ཡང་འདི་ལ་ནགས་བསྲེགས་མེ་ལྕེ་རྣོས་འཁྲིགས་ཤིང་། །མགལ་དུམ་འགྱེལ་བ་མང་པོས་རང་རོང་ཅན་དུ་འགྱུར། །ཆུ་གཏེར་རླབས་འཇིགས་འཕང་མཐོ་གྱེས་པ་ལས་བྱུང་བའི། །དབུ་བ་འཚེར་བ་ལྷག་གེར་འདུག་པར་སོང་ན་ཡང་། །དེ་ཡང་འདི་ལ་ 13-2-84b བྱེ་ཚན་ཁུག་རྣ་དམར་རྩུབ་པའི། །རླུང་དམར་འཇེབས་པ་འཚུབ་པའི་མྱ་ངམ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །འདི་ནི་དེར་གནས
【現代漢語翻譯】 如經中所說，從閻浮提洲（'dzam bu'i gling'，Jambudvipa，人世間）向下五百由旬處，即是餓鬼道（yi dwags，Preta，餓鬼）。其他痛苦皆由此生。 《親友書》（bshes sprin，Suhrllekha，給親友的信）中也說：『縱于餓鬼界，亦為慾望所困，無間斷地承受由貪慾所生的痛苦。飢渴寒熱，勞累與恐懼，所生之苦極難忍受。』 『有些餓鬼的嘴只有針眼般大小，肚子卻像山一樣巨大，飽受飢餓的折磨。即使是丟棄的微量不凈之物，也沒有能力獲取。』 『有些餓鬼瘦得皮包骨，赤身裸體，如同風乾的棕櫚樹。有些餓鬼夜晚口中燃燒火焰，以燃燒的食物為食。』 『有些餓鬼甚至連膿血和糞便都無法找到，互相爭奪臉上的膿瘡，吸食喉嚨上瘤子成熟的膿液。』 『對餓鬼來說，夏季的月亮也熾熱難耐，冬季的太陽也寒冷刺骨。那些沒有果實的樹木，僅僅是看一眼，就能讓河流乾涸。』 第一段偈頌總的描述了餓鬼道的普遍痛苦和特殊痛苦。勞累是指爲了尋找食物而奔波。恐懼是指看到手持刀劍、棍棒和繩索的人而感到害怕。『丟棄的』是指隨意丟棄的東西。『夜晚口中燃燒火焰』是指夜晚從口中發出火焰。『燃燒的食物』是指吃任何燃燒的食物。 就像眼睛被劇毒燒灼一樣，清涼的河流也會乾涸。對某些餓鬼來說，看到的是充滿火焰的熾熱煤堆；對另一些餓鬼來說，看到的是充滿各種蟲子的膿液之河，正如註釋中所說。 《致弟子書》中也說：『因極度乾渴，遠遠望見清澈的河流，想要前去飲用，但那河流卻變成了頭髮、魚鱗、膿血、污泥、血和糞便混合的污水。』 『當季風掀起巨浪，水花飛濺，山頂變得涼爽，檀香樹生長茂盛時，對餓鬼來說，那裡卻變成了燃燒的森林，火焰瀰漫，許多燃燒的樹樁倒在自己的坑穴中。』 『當從海中升起，浪花飛濺，高高揚起的泡沫堆積在那裡時，對餓鬼來說，那裡卻變成了充滿紅色沙礫的荒涼沙漠，狂風呼嘯。』 這就是他們所居住的地方。
【English Translation】 As it is said, from the kingdom of the dead, five hundred yojanas (a unit of distance) below this Jambudvipa (the world we live in), there exists the realm of the Pretas (hungry ghosts). Other sufferings arise from this. Also, in the 'Letter to a Friend' (Suhrllekha): 'Even in the realm of the Pretas, they are afflicted by desires, constantly enduring the suffering caused by greed. Hunger, thirst, cold, heat, toil, and fear, the suffering they cause is extremely unbearable.' 'Some Pretas have mouths as small as the eye of a needle, but stomachs as large as mountains, tormented by hunger. Even a small amount of discarded impurity, they do not have the power to obtain.' 'Some Pretas are skin and bones, naked, like dried-up palm trees. Some Pretas burn with flames from their mouths at night, consuming burning food.' 'Some Pretas cannot even find pus and excrement, fighting each other for pus on their faces, consuming the pus that ripens from the tumors on their throats.' 'For the Pretas, the moon in summer is scorching, and the sun in winter is cold. These trees without fruit, merely by looking at them, can cause rivers to dry up.' The first verse generally describes the common and specific sufferings of the Pretas. Toil refers to running for food. Fear refers to being afraid upon seeing people holding swords, sticks, and ropes. 'Discarded' refers to things that are thrown away at will. 'Burning with flames from their mouths at night' refers to flames emanating from their mouths at night. 'Burning food' refers to eating any burning food. Just as the eyes are burned by virulent poison, even cool, sweet rivers dry up. For some Pretas, what appears is a heap of hot coals filled with flames; for others, what flows is a river of pus filled with various worms, as explained in the commentary. Also, in the 'Letter to a Disciple': 'Due to extreme thirst, seeing a clear river from afar, wanting to go and drink, that very river turns into water filled with hair, fish scales, pus, mud, blood, and excrement.' 'When the monsoon raises waves, water scatters, the mountain peaks become cool, and sandalwood trees grow luxuriantly, for the Pretas, that place turns into a burning forest, flames raging, many burning stumps falling into their own pits.' 'When foam rises from the ocean, waves splashing, rising high and accumulating there, for the Pretas, that place turns into a desolate desert filled with red, rough sand, and howling red winds.' This is where they dwell.
་ཆར་སྤྲིན་ལྡང་བར་འདོད་ན་ཡང་། །སྤྲིན་ལས་ལྕགས་མདའི་ཆར་པ་དུད་འཐུལ་མདག་མར་བཅས། །ཚྭ་ཚྭ་རྡོ་རྗེའི་ཕ་བོང་རྣམས་འཕྲོ་གསེར་མདོག་ལྟ་བུ་ཡི། །གློག་ཕྲེང་དམར་སེར་འགྱུ་བ་ལུས་ལ་ཆར་དུ་འབབ། །ཚ་བས་ཉེན་ལ་བུ་ཡུག་ཀྱང་ནི་ཚར་འགྱུར་ལ། །ལྷགས་པས་ཉམ་ཐག་པ་ལ་མེ་ཡང་གྲང་བྱེད་དེ། །ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་ལས་ཡོངས་སྨིན་པས་རྣམ་རྨོངས་པ། །འདི་ལ་སྣ་ཚོགས་འདི་ཀུན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་། །ཁབ་མིག་ཙམ་གྱི་ཁ་ལ་དཔག་ཚད་མང་མཆིས་པའི། །ལྟོ་ཅན་ཉམ་ཐག་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ཆུ་འཐུངས་ཀྱང་། །མགུལ་ཕུགས་ཡངས་པ་ཉིད་དུ་ཕྱིན་པར་མ་གྱུར་པར། །ཁ་ཡི་དུག་གིས་ཆུ་ཡི་ཐིགས་པའང་སྐེམས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱང་བསམ་མོ། །ཚེའི་ཚད་ནི། སའི་དངོས་གཞི་དང་མཛོད་ལས། མི་རྣམས་ཀྱི་ཟླ་བ་གཅིག་ལ་ཡི་དྭགས་ཀྱི་ཞག་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའི་རང་ལོ་ལྔ་བརྒྱ་ཐུབ་པར་གསུངས་ལ། བཤེས་སྤྲིངས་ལས་ནི། བར་ཆད་མེད་པར་སྡུག་བསྔལ་བསྟེན་གྱུར་པ། །ཉེས་པར་སྤྱད་པའི་ལས་ཀྱི་ཞགས་པ་ནི། །སྲ་བས་བཅིངས་པའི་ལུས་ཅན་ཁ་ཅིག་ལོ། །ལྔ་སྟོང་དག་དང་ཁྲིར་ཡང་འཆིར་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཡི་དྭགས་ཁ་ཅིག་གི་ཚེ་ཚད་ལྔ་སྟོང་དང་། ཁ་ཅིག་གི་ཚེ་ཚད་ཁྲི་ཡིན་པར་འགྲེལ་པར་བཤད་དོ། །ངན་སོང་གསུམ་ག་ལ་ལུས་ཀྱི་ཚད་ངེས་པ་མེད་དེ། མི་དགེ་བའི་དབང་གིས་ཆེ་ཆུང་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྱུར་བར་སའི་ 13-2-85a དངོས་གཞིར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་རྣམས་སེམས་པ་ནི། ད་ལྟ་མེ་མ་མུར་དུ་ལག་པ་བཅུག་ནས་ཞག་གཅིག་སྡོད་པ་དང་། དགུན་གྱི་ལྷགས་སྒང་ལ་འཁྱགས་སྦུབས་སུ་གོས་མེད་པར་དེ་ཙམ་ཞིག་སྡོད་པ་དང་། ཞག་ཁ་ཡར་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་མེད་པ་དང་ལུས་ལ་སྦྲང་བུ་སོགས་ཀྱིས་སོ་བཏབ་པ་ཙམ་ཡང་བཟོད་དཀའ་ན། ཚ་དམྱལ་དང་གྲང་དམྱལ་དང་ཡི་དྭགས་དང་དུད་འགྲོ་གཅིག་གིས་གཅིག་གསོན་པོར་མིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་སོགས་བདག་གིས་ཇི་ལྟར་བཟོད་སྙམ་དུ་ད་ལྟར་གྱི་ཉམས་ལ་དཔགས་ནས་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པའི་ཡིད་ཀྱི་འགྱུར་བ་མ་ཐོན་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཤེས་ནས་ཡིད་ལ་མ་གོམས་པའམ་དུས་ཅུང་ཟད་རེ་བསྒོམས་པས་ནི་ཅིར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། ལུང་གཞི་ལས། ཀུན་དགའ་བོའི་སྲིང་མོའི་བུ་གཉིས་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཀློག་ཏུ་བཅུག་པ་དང་དེ་ཞག་ཉུང་ཤས་ཤིག་བཀླགས་ནས་ལེ་ལོས་མི་ཀློག་པ་དང་། མོའུ་འགལ་གྱི་བུ་ལ་གཏད་པས་སྔར་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་ན། ཀུན་དགའ་བོས་འདི་གཉིས་ཡིད་འབྱུང་བར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱས་པས། མོའུ་འགལ་གྱི་བུས་ཉིན་མོ་སྤྱོད་དུ་འགྲོ་བའི་སར་ཁྲིད་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་སྤྲུལ་ཏེ་གཅོད་པ་དང་གཤེག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ཐོས་ནས་བལྟར་ཕྱིན་པ་དང་། གཅོད་པ་སོགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་ཞིང་དེ་ན་ལྕགས་ཟངས་ཆེན་པོ་གཉིས་ཁོལ་བ་སྣང་ནས
【現代漢語翻譯】 即使想要升起雨雲，但從雲中降下的卻是鐵箭雨，伴隨著煙霧和灰燼。 鹽粒般的金剛石冰雹四處飛濺，閃耀著金色的光芒。 紅色和黃色的電光如鏈條般舞動，化為雨水落在身上。 熱浪逼人，暴風雪也變得熾熱；狂風肆虐，火焰也變得寒冷。 由於極其難以忍受的業力完全成熟，我感到完全迷惑。 在這種情況下，所有這些事物都以顛倒的方式顯現。 在針眼般大小的嘴裡，卻容納著無數的度量單位。 飢餓的眾生即使飲盡浩瀚大海之水， 也無法填滿他們寬廣的喉嚨深處， 反而會被口中的毒液將水滴也蒸發殆盡。 這些話語也應該深思。 關於壽命的長度，《事師五十頌》和《寶藏論》中說：將人類的一個月作為餓鬼的一天，這樣餓鬼可以活五百歲。而在《親友書》中說：'不斷遭受痛苦折磨，被惡業的繩索緊緊束縛的眾生，有些即使活到五千年甚至一萬年也不會死去。' 這說明有些餓鬼的壽命是五千年，有些餓鬼的壽命是一萬年。至於地獄、餓鬼和畜生這三惡道，身體的大小並沒有定數，而是隨著不善業力的不同而變化，正如《事師五十頌》中所說。 因此，思維惡趣的痛苦，就像現在將手放入燃燒的火焰中，並停留一天；或者在寒冷的冬日裡，赤身裸體地站在冰冷的雪地上；或者一天沒有食物和飲料；或者身體被蚊蟲叮咬一樣難以忍受。那麼，熱地獄、寒地獄、餓鬼以及動物之間互相吞噬的痛苦，我又該如何忍受呢？應該通過與當下的感受進行比較，直到內心產生極度的恐懼和害怕為止，反覆地進行禪修。僅僅是瞭解而沒有在內心熟悉，或者只是短暫地禪修一段時間，是不會有任何改變的。《律藏根本說一切有部毗奈耶》中記載：『具壽阿難陀的兩個外甥出家后，被安排學習經典，但他們只讀了幾天就因為懶惰而不願再讀。於是阿難陀把他們交給大目犍連。大目犍連像以前一樣對待他們。阿難陀心想：讓他們對輪迴生起厭離心吧！』於是，大目犍連帶著他們在白天走到人們通常行走的地方，在那裡他變現出地獄的景象，讓他們聽到砍、劈等聲音，他們前去觀看，看到了砍、劈等痛苦的景象，並且看到兩個巨大的鐵鍋正在沸騰。
【English Translation】 Even if one desires to raise rain clouds, what falls from the clouds is a rain of iron arrows, accompanied by smoke and ashes. Hailstones of vajra (藏文：རྡོ་རྗེ།，梵文天城體：वज्र，梵文羅馬擬音：vajra，漢語字面意思：金剛) like grains of salt scatter everywhere, shining with golden light. Red and yellow electric flashes dance like chains, falling on the body as rain. The heat is oppressive, and even blizzards become scorching; the wind is fierce, and even flames become cold. Because the unbearable karma is fully ripened, I feel completely bewildered. In this situation, all these things appear in a reversed manner. In a mouth as small as the eye of a needle, there are countless measures. Even if hungry beings drink the water of the vast ocean, They cannot fill the depths of their wide throats, Instead, the drops of water are evaporated by the poison in their mouths. These words should also be contemplated deeply. Regarding the length of life, the Fifty Verses on the Guru and the Treasury of Knowledge state: Taking one month of human beings as one day for pretas (餓鬼), pretas can live for five hundred years. And in the Letter to a Friend it says: 'Beings who constantly endure suffering, bound tightly by the ropes of evil karma, some will not die even after five thousand or ten thousand years.' This explains that some pretas have a lifespan of five thousand years, and some have a lifespan of ten thousand years. As for the three lower realms of hell, pretas, and animals, there is no fixed size for the body, but it varies in size according to the power of non-virtuous karma, as stated in the Fifty Verses on the Guru. Therefore, thinking about the suffering of the lower realms is like putting your hand into a burning fire now and staying there for a day; or standing naked on the cold snow on a cold winter day; or not having food and drink for a day; or being bitten by mosquitoes and other insects on the body, which is already unbearable. Then, how can I endure the suffering of the hot hells, the cold hells, the pretas, and the animals devouring each other alive? One should meditate by comparing it with the present experience, until a change of mind arises with extreme fear and dread. Merely knowing without familiarizing oneself with it in the mind, or meditating for only a short time, will not change anything. The Vinaya-vastu states: 'The two nephews of the Venerable Ānanda, after being ordained, were assigned to study the scriptures, but after reading for only a few days, they became lazy and unwilling to read anymore. So Ānanda entrusted them to Mahāmaudgalyāyana. Mahāmaudgalyāyana treated them as before. Ānanda thought: Let them develop renunciation for samsara!' So, Mahāmaudgalyāyana took them during the day to a place where people usually walked, and there he manifested the sight of hell, and they heard the sounds of cutting, splitting, etc., and they went to see, and saw the suffering of cutting, splitting, etc., and they saw two huge iron pots boiling.
་འདིར་སུ་ཡང་མི་འཇུག་གམ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། ཀུན་ 13-2-85b དགའ་བོའི་ཚ་བོ་གཉིས་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ལེ་ལོས་དུས་འདའ་བར་བྱེད་པ་ཤི་ནས་འདིར་སྐྱེའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། དེ་གཉིས་ཤིན་ཏུ་སྐྲག་ནས་གལ་ཏེ་ཤེས་ན་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་འཇུག་གོ་སྙམ་ནས་མོའུ་འགལ་གྱི་བུའི་སར་ཕྱིན་པ་དང་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་རྣམས་བསྙད་དོ། །དེ་ནས་མོའུ་འགལ་གྱི་བུས། དགེ་ཚུལ་གཉིས་ཉེས་དམིགས་འདི་དག་དང་གཞན་ཡང་ལེ་ལོ་ལས་འབྱུང་བས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམས་ཤིག །ཅེས་གསུངས་པས། དེ་གཉིས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་ཞིང་ཟས་མ་ཟོས་པའི་གོང་དུ་དམྱལ་བ་དྲན་ན་ནི་ཟ་བར་མི་བྱེད་ལ། ཟས་ཟོས་ཟིན་པའི་འོག་ཏུ་དྲན་ན་ནི་སྐྱུག་པར་བྱེད་དོ། །ཡང་ཉིན་མོ་སྤྱོད་པའི་གནས་གཞན་ཞིག་ཏུ་ཁྲིད་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ལྷ་དག་སྤྲུལ་པའི་པི་ཝང་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ཐོས་ནས་བལྟར་ཕྱིན་པ་དང་ལྷའི་བུ་མེད་པའི་གཞལ་མེད་ཁང་ལྷའི་བུ་མོས་གང་བ་མཐོང་ནས། ལྷའི་བུ་མི་འདུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དྲིས་པ་དང་། ཀུན་དགའ་བོའི་ཚ་བོ་གཉིས་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པས་དེ་གཉིས་ཤི་ནས་འདིར་སྐྱེའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། དེ་གཉིས་དགའ་ནས་མོའུ་འགལ་གྱི་བུ་ལ་སྨྲས་པ་དང་དགེ་ཚུལ་གཉིས་ཕན་ཡོན་འདི་དག་དང་གཞན་ཡང་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པ་ལས་འབྱུང་བས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམས་ཤིག ། ཅེས་གསུངས་པས། བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པས། ལུང་ནོད་པ་ན་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་ལུང་ལས་འབྱུང་བ་བདེ་འགྲོ་ནས་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་བ་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་གསུངས་པ་ན། འཕགས་པ། བདག་ཅག་གིས་ཡང་ལྷ་མིའི་ནང་ནས་ཤི་འཕོས་ཏེ་ངན་སོང་གསུམ་དུ་སྐྱེ་དགོས་སམ། བཞིན་བཟང་གཉིས། འགྲོ་བ་ལྔའི་ 13-2-86a འཁོར་བར་ཇི་སྲིད་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་རྒྱུན་མ་ཆད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཟོ་ཆུན་བརྒྱུད་མོའི་ཚུལ་གྱིས་འཁོར་བར་བྱ་དགོས་སོ། །དེ་གཉིས་ཡིད་བྱུང་ནས་སླན་ཆད་ཉོན་མོངས་སྤྱོད་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ཆོས་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་ཞུས་པས། མོའུ་འགལ་གྱི་བུས་ཆོས་བསྟན་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་པར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ལེ་ལོ་འགོག་ཅིང་ལམ་སྒྲུབ་པའི་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་པ་དང་ཡིད་ཐར་པ་ལ་བསྐུལ་ཞིང་། དེ་འཐོབ་པའི་རྒྱུའི་རྩ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་བསྔགས་པ་ཡིན་པས་དེའི་མན་ངག་ལ། སྟོན་པ་ཞལ་བཞུགས་པ་ན་ཡང་དེ་ལས་ལྷག་པ་གསུང་རྒྱུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་གི་བསམ་པ་རིམ་ལྡན་དུ་སྐྱེ་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལ། བློ་ཚོད་ཀྱང་བསམ་པ་དེ་འདྲ་བ་ཞིག་མ་སྐྱེས་པའི་བར་དུ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་འབད་ནས་བསྒོམ་དགོས་སོ། །སྣེའུ་ཟུར་པའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། དེ་དག་ཏུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་སྔར་བྱས་སམ་མ་བྱས། ད་ལྟ་བྱེད་དམ་མི་བྱེད། ཕྱི་མ་བྱ་སྙམ་འདུག་གམ་མི་འདུག་བརྟགས་ལ། སྔར་བྱས་སམ་ད་ལྟ་བྱེད་དམ་ཕྱི་མ་བྱ་སྙམ་འདུག་ན
【現代漢語翻譯】 他們問道：『這裡不允許任何人進入嗎？』回答說：『有兩個具喜（梵文：Nanda，喜悅）的侄子出家后懈怠度日，死後就生在這裡。』他們兩個非常害怕，心想如果被發現就糟了，於是去見目犍連（梵文：Maudgalyayana），把發生的事情都告訴了他。然後，目犍連說：『兩位沙彌，這些過患以及其他的過患都是由懈怠引起的，所以要精進！』聽了這話，他們兩個開始精進，沒吃飯的時候想到地獄就不敢吃，吃完飯後想到地獄就想吐。後來，又把他們帶到另一個白天活動的地方，在一個方向聽到天人們彈奏琵琶等樂器的聲音，前去觀看，看到沒有天子的宮殿里充滿了天女。他們詢問沒有天子的原因，回答說：『具喜的兩個侄子出家后精進修行，所以他們兩個死後就生在這裡了。』他們兩個很高興，告訴目犍連說：『兩位沙彌，這些利益以及其他的利益都是由精進修行引起的，所以要精進！』聽了這話，他們開始精進。在接受教誡時，目犍連尊者說，正如之前所說，從善道墮落到惡道是由於不具備正確的教誡。尊者問道：『我們也要從天人中死去，然後墮落到三惡道嗎？』賢面和善面回答說：『只要五道輪迴中的煩惱沒有斷絕，就必須像水桶一樣輪流在輪迴中流轉。』他們兩個感到厭惡，請求說：『請您為我們宣講不再造作煩惱的佛法。』目犍連為他們宣講佛法，使他們證得了阿羅漢果。因此，要阻止懈怠，生起修道的精進，鼓勵解脫，獲得解脫的根本原因是讚美修習痛苦，所以關於痛苦的訣竅，即使是佛陀在世時，也沒有比這更殊勝的教言了。這裡非常清楚地說明了下士、中士的次第生起方式，在沒有生起那樣的想法之前，必須持續不斷地努力修習。內鄔蘇巴也說：『要觀察在那裡面出生的原因，是以前做過還是沒做過？現在做還是不做？將來打算做還是不打算做？如果以前做過，或者現在做，或者將來打算做，那麼……』 這裡不允許任何人進入嗎？』回答說：『有兩個具喜（梵文：Nanda，喜悅）的侄子出家后懈怠度日，死後就生在這裡。』他們兩個非常害怕，心想如果被發現就糟了，於是去見目犍連（梵文：Maudgalyayana），把發生的事情都告訴了他。然後，目犍連說：『兩位沙彌，這些過患以及其他的過患都是由懈怠引起的，所以要精進！』聽了這話，他們兩個開始精進，沒吃飯的時候想到地獄就不敢吃，吃完飯後想到地獄就想吐。後來，又把他們帶到另一個白天活動的地方，在一個方向聽到天人們彈奏琵琶等樂器的聲音，前去觀看，看到沒有天子的宮殿里充滿了天女。他們詢問沒有天子的原因，回答說：『具喜的兩個侄子出家后精進修行，所以他們兩個死後就生在這裡了。』他們兩個很高興，告訴目犍連說：『兩位沙彌，這些利益以及其他的利益都是由精進修行引起的，所以要精進！』聽了這話，他們開始精進。在接受教誡時，目犍連尊者說，正如之前所說，從善道墮落到惡道是由於不具備正確的教誡。尊者問道：『我們也要從天人中死去，然後墮落到三惡道嗎？』賢面和善面回答說：『只要五道輪迴中的煩惱沒有斷絕，就必須像水桶一樣輪流在輪迴中流轉。』他們兩個感到厭惡，請求說：『請您為我們宣講不再造作煩惱的佛法。』目犍連為他們宣講佛法，使他們證得了阿羅漢果。因此，要阻止懈怠，生起修道的精進，鼓勵解脫，獲得解脫的根本原因是讚美修習痛苦，所以關於痛苦的訣竅，即使是佛陀在世時，也沒有比這更殊勝的教言了。這裡非常清楚地說明了下士、中士的次第生起方式，在沒有生起那樣的想法之前，必須持續不斷地努力修習。內鄔蘇巴也說：『要觀察在那裡面出生的原因，是以前做過還是沒做過？現在做還是不做？將來打算做還是不打算做？如果以前做過，或者現在做，或者將來打算做，那麼……』
【English Translation】 They asked, 'Is no one allowed to enter here?' The answer was, 'Two nephews of Kunda (Nanda, meaning joy in Sanskrit) ordained and spent their time in laziness, and they were born here after death.' The two of them were very frightened, thinking that if they were discovered, it would be terrible. So they went to Maudgalyayana and told him everything that had happened. Then, Maudgalyayana said, 'Two novices, these faults and other faults arise from laziness, so be diligent!' Hearing this, the two of them began to be diligent. When they had not eaten, they were afraid to eat when they thought of hell, and after eating, they wanted to vomit when they thought of hell. Later, they were taken to another place where they spent the day, and in one direction they heard the sound of gods playing lutes and other instruments. They went to see and saw a palace without a god, filled with goddesses. They asked why there was no god, and the answer was, 'The two nephews of Kunda ordained and practiced diligently, so they were born here after death.' The two of them were very happy and told Maudgalyayana, 'Two novices, these benefits and other benefits arise from diligent practice, so be diligent!' Hearing this, they began to be diligent. When receiving instructions, the Venerable Maudgalyayana said that, as mentioned before, falling from the good path to the evil path is due to not having the correct instructions. The Venerable asked, 'Will we also die from the gods and then fall into the three evil realms?' The two, Fair Face and Good Face, replied, 'As long as the afflictions in the five realms of samsara are not cut off, one must rotate in samsara like a bucket being passed around.' The two of them felt disgusted and requested, 'Please teach us the Dharma that will no longer create afflictions.' Maudgalyayana taught them the Dharma, causing them to attain the Arhatship. Therefore, one must prevent laziness, generate diligence in practicing the path, encourage liberation, and the root cause of attaining liberation is praising the practice of suffering. So, regarding the key points of suffering, even when the Buddha was alive, there was no more excellent teaching than this. Here, the way in which the minds of the lesser and middling persons arise in sequence is explained very clearly. Until such a thought arises, one must continuously strive to practice. Neu Surpa also said, 'One must observe the cause of being born in those places, whether it was done before or not? Is it being done now or not? Is there an intention to do it in the future or not? If it was done before, or is being done now, or there is an intention to do it in the future, then...' They asked, 'Is no one allowed to enter here?' The answer was, 'Two nephews of Kunda (Nanda, meaning joy in Sanskrit) ordained and spent their time in laziness, and they were born here after death.' The two of them were very frightened, thinking that if they were discovered, it would be terrible. So they went to Maudgalyayana and told him everything that had happened. Then, Maudgalyayana said, 'Two novices, these faults and other faults arise from laziness, so be diligent!' Hearing this, the two of them began to be diligent. When they had not eaten, they were afraid to eat when they thought of hell, and after eating, they wanted to vomit when they thought of hell. Later, they were taken to another place where they spent the day, and in one direction they heard the sound of gods playing lutes and other instruments. They went to see and saw a palace without a god, filled with goddesses. They asked why there was no god, and the answer was, 'The two nephews of Kunda ordained and practiced diligently, so they were born here after death.' The two of them were very happy and told Maudgalyayana, 'Two novices, these benefits and other benefits arise from diligent practice, so be diligent!' Hearing this, they began to be diligent. When receiving instructions, the Venerable Maudgalyayana said that, as mentioned before, falling from the good path to the evil path is due to not having the correct instructions. The Venerable asked, 'Will we also die from the gods and then fall into the three evil realms?' The two, Fair Face and Good Face, replied, 'As long as the afflictions in the five realms of samsara are not cut off, one must rotate in samsara like a bucket being passed around.' The two of them felt disgusted and requested, 'Please teach us the Dharma that will no longer create afflictions.' Maudgalyayana taught them the Dharma, causing them to attain the Arhatship. Therefore, one must prevent laziness, generate diligence in practicing the path, encourage liberation, and the root cause of attaining liberation is praising the practice of suffering. So, regarding the key points of suffering, even when the Buddha was alive, there was no more excellent teaching than this. Here, the way in which the minds of the lesser and middling persons arise in sequence is explained very clearly. Until such a thought arises, one must continuously strive to practice. Neu Surpa also said, 'One must observe the cause of being born in those places, whether it was done before or not? Is it being done now or not? Is there an intention to do it in the future or not? If it was done before, or is being done now, or there is an intention to do it in the future, then...'
་དེར་འགྲོ་བ་ཡིན་པས། དེར་སྐྱེས་ན་དེ་ཙ་ན་ང་ཅི་ཙུག་བྱེད་ངས་ནུས་སམ་སྙམ་དུ་ཀླད་པ་ཚ་ཀམ་ཀམ་པའམ། ཐང་ལ་འདུག་པ་ཀོག་ཀོག་ལྡང་ཡིན་པ་ཚུགས་ཐབས་ཡེ་མེད་པ་བསམས་ལ་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པའི་བློ་ཅི་སྐྱེ་བྱ་གསུང་ངོ་། །དེ་ནི་གནད་དུ་སྣང་སྟེ་ད་ལྟ་རྟེན་བཟང་བས་དེ་ལྟར་བསམས་ན་སྔར་བསགས་སྦྱོང་བ་དང་། ཕྱི་མ་ལ་འཇུག་པ་ཉུང་དུ་འགྲོ་ཞིང་དགེ་བ་སྔར་བསགས་པ་འདུན་པ་དྲག་པོའི་སྨོན་ལམ་གྱིས་ཁ་ 13-2-86b བསྒྱུར་བས་མང་པོར་སྤེལ་བ་དང་། གསར་དུ་འཇུག་པའི་སྒོ་དུ་མ་ཞིག་ལ་ཞུགས་པས་ཆོག་པས་ཉི་མ་རེ་རེ་ལ་ཡང་དལ་བ་དོན་ཅན་དུ་བྱར་ཡོད་ལ། ད་ལྟ་དེ་རྣམས་མ་བསམས་ན་ངན་འགྲོར་ལྷུང་བའི་ཚེ་འཇིགས་པ་དེ་དག་ལས་སྐྱོབ་པའི་སྐྱབས་བཙལ་ཡང་མི་རྙེད་ཅིང་། དེའི་ཚེ་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་འདོར་ལེན་ལ་བློའི་མཐུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་དགེ་སྤྱད་སྐལ་ལྡན་ཡང་། །དགེ་བ་བདག་གིས་མ་བྱས་ན། །ངན་སོང་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་རྨོངས་པ། །དེ་ཚེ་བདག་གིས་ཅི་བྱར་ཡོད། །ཅེས་དང་། སུ་ཞིག་འཇིགས་ཆེན་འདི་ལས་བདག །ལེགས་པར་སྐྱོབ་པར་བྱེད་འགྱུར་ཞེས། །བྲེད་ཤ་ཐོན་པའི་མིག་བགྲད་ནས། །ཕྱོགས་བཞིར་སྐྱབས་དག་ཚོལ་བར་བྱེད། །ཕྱོགས་བཞིར་སྐྱབས་མེད་མཐོང་ནས་ནི། །དེ་ནས་ཀུན་ཏུ་ཡི་མུག་འགྱུར། །གནས་དེར་སྐྱབས་ཡོད་མ་ཡིན་ན། །དེ་ཚེ་བདག་གིས་ཇི་ལྟར་བྱ། །དེ་བས་རྒྱལ་བ་འགྲོ་བའི་མགོན། །འགྲོ་བ་སྐྱོབ་པའི་དོན་བརྩོན་པ། །སྟོབས་ཆེན་འཇིགས་པ་ཀུན་སེལ་ལ། །དེ་རིང་ཉིད་ནས་སྐྱབས་སུ་མཆི། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འདི་དག་ནི་རགས་པ་ཙམ་སྟེ་རྒྱས་པར་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ན་བཞུགས་པས་ངེས་པར་བལྟ་དགོས་ཤིང་ཡང་དང་ཡང་དུ་བལྟ་དགོས་ལ་བལྟས་པ་རྣམས་ལ་བསམ་དགོས་སོ། ། ༈ འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མར་བདེ་བའི་ཐབས་བསྟེན་པ། གཉིས་པ་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མར་བདེ་བའི་ཐབས་བསྟེན་པ་ལ་གཉིས། བསྟན་པ་ལ་འཇུག་པའི་སྒོ་དམ་པ་སྐྱབས་འགྲོ་སྦྱང་བ། བདེ་ལེགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་དད་པ་བསྐྱེད་པའོ། ། ༈ བསྟན་པ་ལ་འཇུག་པའི་སྒོ་དམ་པ་སྐྱབས་འགྲོ་སྦྱང་བ། དང་པོ་ 13-2-87a ལ་བཞི། གང་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་ཡུལ། ཇི་ཙམ་གྱིས་སྐྱབས་སུ་སོང་བའི་ཚུལ། སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་བསླབ་པར་བྱ་བའི་རིམ་པའོ། ། ༈ གང་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུ། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་རྒྱུ་མང་ཡང་སྐབས་འདིར་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཚེ་འདིར་མི་སྡོད་པར་མྱུར་དུ་འཆི་བ་དང་། ཤི་བའི་འོག་ཏུ་ཡང་གང་དུ་སྐྱེ་བ་ལ་རང་དབང་མེད་ཀྱི། ལས་ཀྱི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་ལ། ལས་ཀྱང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཇི་ལྟར་མཚན་མོ་མུན་ནག་སྤྲིན་རུམ་ན། །གློག་འགྱུ་སྐད་ཅིག་རབ་སྣང་སྟོན་པ་ལྟར། །དེ་བཞ
【現代漢語翻譯】 『既然要去那裡，如果生在那裡，我能做什麼呢？』是否會感到頭腦發熱，坐立不安，無法穩定下來，想到這些就感到恐懼和害怕？』請講講會產生什麼樣的想法。這很重要，因為現在有了好的依憑，如果這樣想，就能減少以前積累的需要凈化的業障，減少未來墮入惡道的可能性，並通過強烈的願望將以前積累的善業轉化為更多，進入許多新的行善之門，這樣每天都能過得有意義。如果現在不這樣想，一旦墮入惡道，即使想尋找能從那些恐懼中解救自己的皈依處也找不到。因為那時沒有智慧去取捨該做什麼和不該做什麼。正如《入行論》中所說：『何時善行之機會，我既有幸卻未為，惡趣痛苦所矇蔽，那時我將有何作為？』以及『誰能善巧救我脫，此極大怖畏之中？』驚恐萬狀睜大眼，四處尋求救護處。然見四方無救護，爾時徹底心沮喪。若彼處無救護所，爾時我當如何行？是故救護眾生怙，為救眾生勤精進，具大威力除眾怖，即此今日我皈依。』就像這樣。這些只是粗略的，詳細的內容在《念住經》中，所以一定要看，要反覆看，看了之後要思考。 依靠來世獲得安樂的方法： 第二，依靠來世獲得安樂的方法有二：修習進入佛法的殊勝之門——皈依；生起一切安樂之根本——信心的 श्रद्धा（Śraddhā，Śraddhā，信，信仰）。 修習進入佛法的殊勝之門——皈依： 第一部分有四點：依靠什麼而皈依的因；依靠它而皈依的對境；以何種方式皈依；皈依后應學習的次第。 依靠什麼而皈依的因： 第一點是，雖然因有很多，但這裡就像之前所說的那樣，不會停留在此生，很快就會死亡，死後往生何處也沒有自主權，而是受業力支配。正如《入行論》中所說：『猶如夜晚烏雲中，電光一閃極明亮，如是』
【English Translation】 『Since I am going there, if I am born there, what can I do? Will I be able to do anything?』 Will one feel a burning sensation in the head, be restless, unable to stabilize, and feel fear and dread thinking about these things? Please speak about what kind of thoughts arise. This is important because now that we have a good support, if we think like this, we can reduce the previously accumulated karma that needs to be purified, reduce the possibility of falling into lower realms in the future, and transform the previously accumulated merits into more through strong aspirations, enter many new doors of virtuous deeds, so that every day can be spent meaningfully. If we do not think like this now, once we fall into lower realms, even if we seek refuge to save ourselves from those fears, we will not find it. Because at that time, we will not have the wisdom to choose what to do and what not to do. As it is said in the 'Bodhicharyavatara': 'When I have the opportunity to practice virtue, but I do not do it, obscured by the sufferings of the lower realms, what will I do then?' And 'Who will skillfully save me from this great fear?' With eyes wide open in terror, I seek refuge in all directions. But seeing no refuge in any direction, then I become completely despondent. If there is no refuge there, what shall I do then? Therefore, I take refuge from this very day in the Victorious One, the protector of beings, who strives to save beings, who has great power to dispel all fears.' Like this. These are just rough outlines; the details are in the 'Satipatthana Sutra', so it is necessary to read it, to read it repeatedly, and to contemplate what has been read. Relying on methods for happiness in the next life: Secondly, there are two ways to rely on methods for happiness in the next life: practicing taking refuge, the supreme gateway to entering the Dharma; and generating faith (श्रद्धा，Śraddhā，Śraddhā，belief, faith), the root of all happiness. Practicing taking refuge, the supreme gateway to entering the Dharma: The first part has four points: the cause of taking refuge based on what; the object of taking refuge based on it; how to take refuge; and the order of what to learn after taking refuge. The cause of taking refuge: The first point is that, although there are many causes, here, as mentioned before, we will not stay in this life, we will die quickly, and after death, we have no autonomy over where we are reborn, but are subject to the power of karma. As it is said in the 'Bodhicharyavatara': 'Just as in the dark night, in the midst of clouds, a flash of lightning briefly reveals brightness, so'
ིན་སངས་རྒྱས་མཐུ་ཡིས་བརྒྱ་ལམ་ན། །འཇིག་རྟེན་བསོད་ནམས་བློ་གྲོས་ཐང་འགའ་འབྱུང་། །དེ་ལྟས་དགེ་བ་ཉམ་ཆུང་ཉིད་ལ་རྟག ། སྡིག་པ་སྟོབས་ཆེན་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དཀར་པོའི་ལས་ཉམ་ཆུང་ཞིང་ནག་པོའི་ལས་ཆེས་ཤིན་ཏུ་སྟོབས་ཆེ་བས་ངན་འགྲོར་ལྷུང་བའི་ཚུལ་བསམས་པས་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པ་སྐྱེས་ནས་སྐྱབས་འཚོལ་བའི་བློ་སྐྱེ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས། གཏིང་མཐའ་མེད་པའི་འཁོར་བ་ནི། །རྒྱ་མཚོའི་ནང་ན་རྣམ་པར་གནས། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་མི་བཟད་པའི། །ཆུ་སྲིན་གྱིས་ནི་ལུས་ཟོས་པས། །དེ་རིང་གང་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །མདོར་ན་རང་ངན་འགྲོ་ལ་སོགས་པས་འཇིགས་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་ལ་དེ་ལས་སྐྱོབ་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པར་ཡིད་ཆེས་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་གཉིས་ཚིག་ཙམ་དུ་སོང་ན་སྐྱབས་འགྲོ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་ལ། དེ་གཉིས་ཤུགས་ 13-2-87b དྲག་ལ་བརྟན་པ་ཞིག་ཡོད་ན་སྐྱབས་འགྲོ་ཡང་ཡིད་འཁུལ་བ་ཞིག་འོང་བས་རྒྱུ་གཉིས་ལ་འབད་པར་བྱའོ། ། ༈ དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་ཡུལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་ཡུལ་ལ་གཉིས། ཡུལ་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་སྐྱབས་སུ་འོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །དང་པོ་ནི། བསྟོད་པ་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་པ་ལས། གང་ཞིག་ལ་ནི་ཉེས་པ་ཀུན། །གཏན་ནས་ཡོང་ཡེ་མི་མངའ་ཞིང་། །གང་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ། །ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་གནས་གྱུར་པ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཤིག་ཡོད་ན་ནི། །དེ་ཉིད་ལ་ནི་སྐྱབས་འགྲོ་ཞིང་། །དེ་བསྟོད་དེ་ནི་བཀུར་བ་དང་། །དེ་ཡི་བསྟན་ལ་གནས་པའི་རིགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྐྱབས་དང་སྐྱབས་མ་ཡིན་པ་འབྱེད་པའི་བློ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི་བསླུ་བ་མེད་པའི་སྐྱབས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བར་རིགས་སོ། །དེས་ནི་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ཀྱང་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱབས་འགྲོ་བདུན་ཅུ་པ་ལས། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ནི། །ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱབས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །སྐྱབས་སུ་འོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། རང་ཉིད་ཤིན་ཏུ་དུལ་བའི་བདག་ཉིད་འཇིགས་པ་མེད་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་མ་ཐོབ་ན་འགྱེལ་བ་འགྱེལ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ལྟར། གཞན་འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་སྐྱོབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གདུལ་བྱ་འདུལ་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་མེད་ན་སྐྱབས་སུ་སོང་ཡང་དགོས་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་ 13-2-88a ཕྱིར་ཏེ། དེ་མེད་ན་སྐྱབས་སུ་སོང་ཡང་མི་སྐྱོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། ཟང་ཟིང་གི་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་མཉེས་ཀྱི། སྒྲུབ་པའི་མཆོད་པས་མཉེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་མེད་ན་སྔར་ཕན་བཏགས
【現代漢語翻譯】 如經中所說：'佛陀神力雖遍佈百道，世間福德智慧卻鮮少顯現。因此，善行微弱而惡業強大，極其可怕。' 想到此處，因善業衰微，惡業過於強大，我害怕墮入惡道，生起尋求救護之心。正如大德法稱所說：'無邊無際的輪迴，存在於如海之中。貪慾等惡劣之鱷魚，吞噬著我們的身體。今日我應向誰求救？' 總之，皈依是因為害怕惡道等，並深信三寶有能力從中救護。 如果僅僅是口頭上的皈依，那皈依也只是形式。如果對這兩種原因有強烈而堅定的信念，那麼皈依才會真正有效，因此要努力具備這兩種原因。 基於此，皈依之境分為兩種：確定皈依之境，以及其作為皈依之境的理由。首先，如《一百五十頌》所說：'于彼無有絲毫過，一切功德皆圓滿，若汝心中有此念，當皈依彼敬且贊，並住于彼之教法。' 如果有辨別皈依與非皈依的智慧，就應皈依無欺的怙主——應供世尊佛陀。這也代表了法與僧三寶，如《七十皈依頌》所說：'佛陀、正法與僧伽，乃是欲求解脫者之皈依處。' 成為皈依之境的理由有四：第一，自身極其調伏，已獲得無畏之位。若未得此果位，則如依賴於不斷倒下之物，無法救護他人脫離一切怖畏。第二，精通以各種方式調伏所化眾生。若不具備此能力，即使皈依也無法達成目的。第三，具有大慈悲心。若無此心，即使皈依也不會得到救護。第四，不喜物質供養，而喜修行供養。若不如此，則之前所寄予的希望都將落空。
【English Translation】 As it is said: 'Though the Buddha's power pervades hundreds of paths, worldly merit and wisdom rarely appear. Therefore, virtuous deeds are weak, and evil deeds are strong and extremely dreadful.' Thinking of this, because virtuous deeds are weak and evil deeds are too strong, I fear falling into the lower realms and generate a mind of seeking refuge. As the great Dignaga said: 'The endless cycle of existence, exists within the ocean. The dreadful crocodiles of desire and the like, devour our bodies. To whom shall I turn for refuge today?' In short, refuge is taken because of fear of the lower realms, etc., and because of the belief that the Three Jewels have the power to protect from them. If the refuge is merely verbal, then the refuge is also just a formality. If there is a strong and firm belief in these two reasons, then the refuge will also be convincing, so one should strive for these two causes. Based on this, the object of refuge is twofold: identifying the object of refuge, and the reasons why it is worthy of refuge. First, as the 'One Hundred and Fifty Praises' says: 'In whom there is no fault at all, and in whom all qualities are fully present, if you have such a thought in your mind, then take refuge in him, respect and praise him, and abide in his teachings.' If one has the wisdom to distinguish between refuge and non-refuge, then one should take refuge in the infallible protector, the Blessed One Buddha. This also represents the Dharma and Sangha, as the 'Seventy Verses on Refuge' says: 'The Buddha, the Dharma, and the Sangha are the refuge for those who desire liberation.' There are four reasons why one is worthy of refuge: First, one is extremely tamed and has attained the state of fearlessness. If one has not attained this state, then like relying on something that is constantly falling, one cannot protect others from all fears. Second, one is skilled in taming beings in all ways. If one does not have this ability, even if one takes refuge, the purpose will not be achieved. Third, one possesses great compassion. If one does not have this, even if one takes refuge, one will not be protected. Fourth, one is not pleased by offerings of material things, but is pleased by offerings of practice. If this is not the case, then the hopes placed earlier will be in vain.
་པ་ལ་བལྟ་བས། ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྱབས་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་རང་ཉིད་འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ། གཞན་འཇིགས་པ་ལས་སྒྲོལ་བའི་ཐབས་ལ་མཁས། ཀུན་ལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཉེ་རིང་མེད་པར་འཇུག ། ཕན་བཏགས་མ་བཏགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཛད་པ་ཞིག་སྐྱབས་སུ་འོས་ལ། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཀྱི། དབང་ཕྱུག་སོགས་ལ་མེད་པས། དེ་ཉིད་སྐྱབས་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་དེས་བསྟན་པའི་ཆོས་དང་། དེའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་ཡང་སྐྱབས་སུ་འོས་སོ། །དེས་ན་བསྡུ་བ་ནས་གསུངས་པ་འདི་རྣམས་ལ་ངེས་པ་དྲངས་ནས་རྩེ་གཅིག་པའི་བློ་ལྟོས་འཆའ་ནུས་ན། མི་སྐྱོབ་པ་མི་སྲིད་པས་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ངེས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། རང་སྐྱོབ་པ་ལ་རྒྱུ་གཉིས་ལས་ཕྱིའི་ཡན་ལག་གམ་རྒྱུ་ནི་མ་ཚང་བ་མེད་པར་སྟོན་པས་བསྒྲུབས་ཟིན་ཀྱང་། ནང་གི་ཡན་ལག་བློ་བཀལ་ནས་སྐྱབས་སུ་འཛིན་པ་མ་བྱུང་བས་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མ་བཅོལ་ཡང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་དྲངས་ནས་གྲོགས་མཛད་པ་དང་། དེ་ལ་ཡང་ལེ་ལོ་མི་མངའ་བ་ཟླ་མེད་པའི་སྐྱབས་གནས་བཟང་པོ་རང་གི་མགོན་དུ་བཞུགས་ཡོད་པ་འདི་རིག་པར་བྱས་ལ་དེ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བར་བྱ་སྟེ། བསྔགས་འོས་བསྔགས་བསྟོད་ལས། ང་ནི་མགོན་མེད་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱི། །གྲོགས་སུ་གྱུར་པ་ཞེས་སྒྲོགས་ 13-2-88b ཤིང་། །ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་འགྲོ་བ་ནི། །མཐའ་དག་འཁྱུད་པ་བཞིན་དུ་བཞུགས། །སྟོན་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་མངའ་བ། །བརྩེ་བར་ལྡན་ཞིང་ཐུགས་བརྩེར་མཛད། །དེར་བརྩོན་ལེ་ལོ་མི་མངའ་བ། །ཁྱོད་དང་འདྲ་བ་གཞན་སུ་མཆིས། །ཁྱོད་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་མགོན། །སྤྱི་ཡི་རྩ་ལག་བཟང་པོ་ལགས། །མགོན་དུ་ཁྱོད་བཞུགས་མ་འཚལ་བས། །དེ་སླད་སྐྱེ་བོ་བྱིང་བར་གྱུར། །གང་ཞིག་ཡང་དག་བླངས་ནས་ནི། །ཐ་ཤལ་བས་ཀྱང་གྲོགས་ནུས་པ། །གྲོགས་བྱེད་པ་ཡི་ཆོས་དག་ནི། །ཁྱོད་ལས་གཞན་པ་འགས་མི་རྟོགས། །ཕྱི་ཡི་ཡན་ལག་སྟོབས་ཀུན་ནི། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཡང་དག་བསྒྲུབས་ལགས་ཏེ། །ནང་གི་སྟོབས་དག་མ་ཚང་བས། །བྱིས་པ་རྣམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་སྟེ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ༈ ཇི་ཙམ་གྱིས་སྐྱབས་སུ་སོང་བའི་ཚུལ། ཇི་ཙམ་གྱིས་སྐྱབས་སུ་སོང་བའི་ཚུལ་ནི། བསྡུ་བ་ནས་གསུངས་པ་བཞི་སྟེ། ཡོན་ཏན་ཤེས་པ་དང་། ཁྱད་པར་ཤེས་པ་དང་། ཁས་བླངས་པ་དང་། གཞན་དུ་མི་སྨྲ་བས་སྐྱབས་སུ་སོང་བའོ། ། ༈ ཡོན་ཏན་ཤེས་པས་སྐྱབས་སུ་སོང་བ། དང་པོ་ཡོན་ཏན་ཤེས་ནས་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་ལ། སྐྱབས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དྲན་དགོས་པས་དེ་ལ་གསུམ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་། ཆོས་དང་། དགེ་འདུན་གྱི་ཡོན་ཏན་ནོ། ། ༈ སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན། དང་པོ་ལ་བཞི་ལས། སྐུའི་ཡོན་ཏན་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་རྣམས་ཡིད་ལ་དྲན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དཔེ་ལ་བསྟ
【現代漢語翻譯】 因為觀察到其他神祇不能普度一切，所以它們不是究竟的皈依處。總而言之，唯有自身解脫一切恐懼，又精通使他人從恐懼中解脫的方法，對一切眾生不分遠近地施以大慈悲，無論是否施恩都能利益一切眾生者，才堪為皈依處。而這唯有佛陀才具備，自在天等並不具備。因此，佛陀才是真正的皈依處。所以，佛陀所宣說的法，以及佛陀的聲聞僧團，也堪為皈依處。因此，如果能從《攝集經》等所說的這些內容中獲得定解，並能一心一意地依賴，那麼佛陀沒有理由不救護，所以要從內心深處生起定解。因為就自救而言，外在的條件或因緣已經完備，但內在的條件，即全心信賴並皈依佛陀尚未做到，所以才會痛苦。因此，要知道有一位即使不祈求也會以大悲心引導而成為助益，並且毫不懈怠、無與倫比的殊勝皈依處作為自己的怙主而存在，並皈依他。如《贊應贊》中所說：『我向你們宣告，我是無怙者的怙主，以大慈悲擁抱一切眾生。導師您擁有偉大的慈悲，充滿慈愛，行持慈悲。您精進而不懈怠，誰能與您相比？您是所有眾生的怙主，是共同的殊勝根源。因為不認識到您是怙主，眾生才會沉淪。即使是卑劣者也能幫助那些正確接受幫助的人，除了您之外，沒有人能做到。您已經圓滿地成就了一切外在的力量，但因為內在的力量不完備，所以孩童們才會痛苦。』 皈依的方式： 皈依的方式有四種，如《攝集經》所說：瞭解功德、瞭解差別、發誓皈依、不皈依其他。通過了解功德而皈依：首先要憶念皈依處的功德，這又分為三種：佛陀的功德、法的功德和僧伽的功德。 佛陀的功德： 首先，佛陀的功德有四種：身的功德是憶念佛陀的相好。
【English Translation】 Because observing that other deities cannot universally save all, they are not ultimate refuges. In short, only one who is liberated from all fears himself, and is skilled in liberating others from fears, who bestows great compassion on all beings without discrimination, and who benefits all beings whether or not they have been kind, is worthy of being a refuge. And this is only possessed by the Buddha, not by Ishvara (Shiva) and others. Therefore, the Buddha is the true refuge. Therefore, the Dharma taught by the Buddha, and the Sangha of the Buddha's Shravakas, are also worthy of being refuges. Therefore, if one can gain certainty from these contents stated in the 'Compendium of Trainings' and others, and can rely wholeheartedly, then there is no reason for the Buddha not to protect, so one should generate certainty from the depths of one's heart. Because, in terms of self-rescue, the external conditions or causes are already complete, but the internal condition, which is to fully trust and take refuge in the Buddha, has not yet been achieved, so one suffers. Therefore, one should know that there is a peerless and excellent refuge who, even without being asked, will guide with great compassion and become a help, and who is tireless, existing as one's protector, and take refuge in him. As stated in the 'Praise of Praiseworthy': 'I proclaim to you that I am the protector of the unprotected, embracing all beings with great compassion. The Teacher, you possess great compassion, are full of love, and act with compassion. You are diligent and tireless, who can compare to you? You are the protector of all sentient beings, the common and excellent root. Because they do not recognize you as the protector, beings are submerged. Even the lowly can help those who properly receive help, no one other than you can do that. You have perfectly accomplished all external powers, but because the internal powers are incomplete, children suffer.' How to Take Refuge: There are four ways to take refuge, as stated in the 'Compendium of Trainings': understanding the qualities, understanding the distinctions, vowing to take refuge, and not relying on others. Taking refuge by understanding the qualities: First, one must remember the qualities of the refuge, which are divided into three: the qualities of the Buddha, the qualities of the Dharma, and the qualities of the Sangha. The Qualities of the Buddha: First, the qualities of the Buddha are fourfold: the qualities of the body are to remember the major and minor marks of the Buddha.
ོད་པ་ལས། ཁྱོད་སྐུ་མཚན་གྱིས་སྤྲས་གྱུར་པ། །མཛེས་གྱུར་མིག་གི་བདུད་རྩི་ནི། །སྤྲིན་མེད་སྟོན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ། །སྐར་མའི་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པ་འདྲ། །ཐུབ་པ་གསེར་གྱི་མདོག་ལྡན་པ། །ཆོས་གོས་ཀྱིས་གཡོགས་མཛེས་གྱུར་པ། །གསེར་གྱི་རི་བོའི་རྩེ་མོ་ནི། 13-2-89a མཚམས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱིས་དཀྲིས་པ་འདྲ། །མགོན་ཁྱོད་རྒྱན་གྱིས་མ་བརྒྱན་ཀྱང་། །ཞལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མདངས་གང་ཡིན། །ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་གྱུར་པ། །སྤྲིན་དང་བྲལ་ལའང་དེ་མ་མཆིས། །ཁྱོད་ཀྱི་ཞལ་གྱི་པདྨ་དང་། །པདྨ་ཉི་མས་ཁ་བྱེ་བ། །བུང་བས་མཐོང་ན་པདྨ་ནི། །ཐེ་ཚོམ་དཔྱང་ཐག་ལ་འཇུག་འགྱུར། །ཁྱོད་ཞལ་གསེར་གྱི་མདོག་ལྡན་པར། །ཚེམས་དཀར་མཛེས་པར་གྱུར་པ་ནི། །གསེར་གྱི་རི་གསེབ་སྟོན་ཀ་ཡི། །ཟླ་ཟེར་དྲི་མེད་ཞུགས་པ་འདྲ། །མཆོད་འོས་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱག་གཡས་ནི། །འཁོར་ལོའི་མཚན་གྱིས་མཛེས་གྱུར་པ། །འཁོར་བས་སྐྲག་པའི་མི་རྣམས་ལ། །ཕྱག་གིས་དབུགས་འབྱིན་མཛད་པ་ལགས། །ཐུབ་ཁྱོད་གཤེགས་པར་གྱུར་པའི་ཚེ། །ཞབས་གཉིས་དཔལ་གྱི་པདྨ་འདྲས། །ས་གཞི་འདི་ནི་བྲིས་གྱུར་པ། །པདྨ་ཅན་གྱིས་ཇི་ལྟར་མཛེས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དྲན་པར་བྱའོ། །གསུང་གི་ཡོན་ཏན་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་སེམས་ཅན་གང་ཡོད་ཀྱིས་དུས་གཅིག་ཏུ་དྲི་བ་མི་འདྲ་བ་ཁོ་ན་རེ་རེ་ནས་དྲིས་ཀྱང་། སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བཟུང་ནས། གསུང་གཅིག་གིས་དྲི་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལན་མཛད་ཅིང་། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རང་རང་གི་སྐད་དུ་གོ་བར་འགྱུར་བ་ཤིན་ཏུ་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཚུལ་སེམས་པ་སྟེ། བདེན་པ་པོའི་ལེའུ་ལས། འདི་ལྟར་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱིས་ངེས་པའི་ཚིག ། མང་པོ་དག་གིས་དུས་གཅིག་ཞུ་ཞུས་ན། །སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་ཐུགས་ཆུད་ནས། །གསུང་དབྱངས་གཅིག་གིས་སོ་སོར་ལན་ཀྱང་ 13-2-89b འདེབས། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདྲེན་པ་འཇིག་རྟེན་ན། །ཚངས་པའི་སྒྲ་དབྱངས་གསུང་སྒྲོགས་མཁྱེན་པར་མཛོད། །དེ་ནི་ལྷ་མིའི་སྡུག་བསྔལ་མཐར་འབྱིན་པའི། །ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར་བར་མཛད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་། བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་པ་ལས། ཁྱོད་ཞལ་བལྟ་ན་རབ་སྡུག་པ། །དེ་ལས་མཉན་ན་སྙན་པ་ཡི། །གསུང་འདི་དག་ནི་ཟླ་བ་ལས། །བདུད་རྩི་འཛག་པ་བཞིན་དུ་འབྱུང་། །ཁྱོད་ཀྱི་གསུང་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི། །རྡུལ་རབ་ཞི་མཛད་ཆར་སྤྲིན་འདྲ། །ཞེ་སྡང་སྦྲུལ་ནི་དབྱུང་བ་ལ། །ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་འདྲ་བ་ལགས། །ཡང་དང་ཡང་དུ་མི་ཤེས་པའི། །རབ་རིབ་འཇོམས་པས་གདུགས་དང་འདྲ། །ང་རྒྱལ་རི་བོ་མངོན་འཇོམས་པས། །རྡོ་རྗེ་དང་ཡང་འདྲ་བ་ལགས། །དོན་གཟིགས་པས་ནི་མི་སླུ་བ། །ནོངས་མི་མངའ་ཕྱིར་རྗེས་སུ་མཐུན། །ལེགས་པར་སྦྱར་བས་གོ་སླ་སྟེ། །ཁྱོད་ཀྱི་གསུང་ནི་ལེགས་གས
【現代漢語翻譯】 如經中所說：『您的身體裝飾著各種妙相，美麗得像是眼睛的甘露。就像無雲的秋空中，繁星點綴。』 釋迦牟尼（Thubpa，能者）佛陀身披金色，袈裟覆蓋，宛如金山之巔，彩雲環繞。 怙主（Mgon，保護者）您無需任何裝飾，面容的光輝已然圓滿。如同滿月，即使沒有云彩，也無法與之媲美。 您的蓮花般的面容，以及被陽光照耀而盛開的蓮花。蜜蜂若見，也會對蓮花產生疑惑，猶豫不決。 您金色的面容上，潔白的牙齒美麗動人，宛如金山之中，秋日純凈的月光灑落。 值得供養的您，右手掌心有法輪之相，莊嚴殊勝。對於畏懼輪迴的眾生，您的手給予他們安慰。 能者（Thub，能者）您行走時，雙足猶如吉祥的蓮花，在地面上留下蓮花的印記，這片土地因此顯得多麼美麗！』 應如是憶念。 語功德： 無論世間有多少眾生，同時提出各自不同的問題，您都能以一剎那的智慧把握，用一個聲音回答所有問題，並且他們都能用自己的語言理解，這是何等稀有！ 如《真實品》中所說：『如此，所有眾生同時提出各自理解的眾多問題，您都能在一剎那間領悟，並以一個聲音分別作答。 因此，導師您在世間，以梵天之音宣說法音，請知曉。 這能終結天人的痛苦，並能轉動殊勝的法輪。』 此外，《百五十頌》中說：『您的面容無比悅目，勝過觀看，您的聲音美妙動聽，勝過聆聽，這聲音如同從月亮中流淌出的甘露。 您的聲音如同雨雲，能平息貪慾的塵埃。對於驅逐嗔恨之蛇，如同大鵬鳥一般。 對於反覆出現的無明，如同傘蓋一般遮蔽。對於摧毀傲慢之山，又如同金剛一般。 因為您洞察真理，所以不會欺騙。因為您沒有過失，所以值得追隨。因為您善於表達，所以容易理解，您的聲音真是太好了！』
【English Translation】 As it is said in the scriptures: 'Your body is adorned with auspicious marks, beautiful like nectar to the eyes. Like a cloudless autumn sky, adorned with a multitude of stars.' Shakyamuni (Thubpa, the capable one) Buddha, with a golden body and covered in robes, is like the peak of a golden mountain, surrounded by colorful clouds. Protector (Mgon), you need no adornment, the radiance of your face is already complete. Like the full moon, even without clouds, it cannot compare. Your lotus-like face, and the lotus that blooms when illuminated by the sun. If bees were to see it, they would doubt the lotus, hesitant and uncertain. On your golden face, your white teeth are beautifully moving, like pure autumn moonlight falling in the midst of a golden mountain. Worthy of offering, your right hand is adorned with the mark of the wheel. To those who fear samsara, your hand offers comfort. When the capable one (Thub) walks, his feet are like auspicious lotuses, leaving lotus imprints on the ground, how beautiful this land appears!' One should remember it thus. The merit of speech: No matter how many sentient beings there are in the world, even if they simultaneously ask their own different questions, you can grasp them with the wisdom of a single moment, answer all questions with one voice, and they can all understand in their own language, how rare! As it is said in the 'Chapter on Truth': 'Thus, when all sentient beings simultaneously ask many questions that they understand, you can comprehend them in a single moment of mind, and answer them separately with one voice. Therefore, teacher, in this world, proclaim the Dharma with the voice of Brahma, please know. This can end the suffering of gods and humans, and can turn the excellent wheel of Dharma.' Furthermore, it is said in the 'One Hundred and Fifty Verses': 'Your face is extremely pleasing to look at, surpassing sight, your voice is beautiful to hear, surpassing listening, this voice is like nectar flowing from the moon. Your voice is like rain clouds, able to calm the dust of desire. For expelling the snake of hatred, it is like a Garuda. For destroying the recurring ignorance, it is like an umbrella. For crushing the mountain of pride, it is like a vajra. Because you see the truth, you do not deceive. Because you have no faults, you are worthy of following. Because you are skilled in expression, it is easy to understand, your voice is truly excellent!'
ུང་ལྡན། །རེ་ཞིག་དང་པོར་ཁྱོད་ཀྱི་གསུང་། །ཉན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་འཕྲོག་མཛད། །དེ་ནས་ཡིད་ལ་བསམས་བགྱིས་ན། །འདོད་ཆགས་གཏི་མུག་རྣམས་ཀྱང་སེལ། །ཕོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་དབུགས་འབྱིན་ཞིང་། །བག་མེད་རྣམས་ཀྱི་སྐྱབས་ཀྱང་མཛད། །བདེ་བ་ཅན་དག་སྐྱོ་བགྱིད་པས། །ཁྱོད་གསུང་ཀུན་དང་འཚམ་པར་འཇུག ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགའ་བ་བསྐྱེད། །བར་མ་རྣམས་ཀྱི་བློ་ཡང་སྤེལ། །ཐ་མའི་རབ་རིབ་རྣམ་འཇོམས་པས། །གསུང་འདི་སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་སྨན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དྲན་པར་བྱའོ། །ཐུགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལ་གཉིས་ལས། 13-2-90a མཁྱེན་པའི་ཡོན་ཏན་ནི། ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ལག་མཐིལ་དུ་སྐྱུ་རུ་ར་བཞག་པ་ལྟར་མཁྱེན་པ་ཐོགས་པ་མི་མངའ་བར་འཇུག་པས་ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་ལ་ཐུབ་པའི་མཁྱེན་པས་ཁྱབ་ཀྱི། དེ་ལས་གཞན་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཤེས་བྱ་རྒྱ་ཆེ་ལ་ཤེས་པ་རྒྱ་ཆུང་བས་མ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བསྔགས་འོས་བསྔགས་བསྟོད་ལས། ཁྱོད་འབའ་ཞིག་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། །ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་ཁྱབ་ལགས་ཀྱི། །ཁྱོད་ལས་གཞན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །ཤེས་བྱ་ཁོ་ན་ལྷག་པ་ལགས། །ཞེས་དང་། བཅོམ་ལྡན་དུས་ཀུན་གཏོགས་པའི་ཆོས། །རྣམ་ཀུན་འབྱུང་གནས་ཐམས་ཅད་ནི། །ལག་མཐིལ་སྐྱུ་རུ་ར་ལྟ་བུར། །ཁྱོད་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱུར། །ཆོས་རྣམས་གཡོ་དང་མི་གཡོར་བཅས། །གཅིག་དང་སྣ་ཚོགས་སོ་སོ་ལ། །མཁའ་ལ་རླུང་དག་རྒྱུ་བ་བཞིན། །ཁྱོད་ཀྱི་ཐུགས་དག་ཐོགས་མི་མངའ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དྲན་པར་བྱའོ། །བརྩེ་བའི་ཡོན་ཏན་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་རང་དབང་མེད་པར་བཅིངས་པ་བཞིན་དུ། ཐུབ་པ་ཡང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་རང་དབང་མེད་པར་བཅིངས་པས། འགྲོ་བ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་བ་གཟིགས་པ་ན་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་སྐྱེ་སྟེ། བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་པ་ལས། འགྲོ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། །ཁྱད་མེད་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱིས་བཅིངས། །ཁྱོད་ནི་འགྲོ་བའི་ཉོན་མོངས་དག ། དགྲོལ་སླད་ཡུན་རིང་ཐུགས་རྗེས་བསྡམས། །དང་པོར་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་བགྱི་འམ། །འོན་ཏེ་གང་གིས་འཁོར་བར་ཁྱོད། །སྐྱོན་མཁྱེན་ 13-2-90b ཡུན་རིང་དེ་ལྟ་བུར། །བཞུགས་མཛད་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་ལ་བགྱི། །ཞེས་དང་། བདེན་པ་པོའི་ལེའུ་ལས་ཀྱང་། གཏི་མུག་མུན་པ་མུན་ནག་གིས་རྟག་ཏུ། །སེམས་ནི་བསྒྲིབས་པར་གྱུར་པའི་སྐྱེ་དགུ་དང་། །འཁོར་བའི་བཙོན་རར་ཆུད་པར་རྣམ་གཟིགས་ན། །དྲང་སྲོང་དམ་པ་དེ་ནི་ཐུགས་རྗེ་སྐྱེ། །ཞེས་དང་། འདོད་པས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པའི་ཡིད་ལྡན་དང་། །སྲེད་པ་ཆེ་ཞིང་རྟག་ཏུ་ཡུལ་བརྐམ་དང་། །སྲེད་པའི་འདོད་ཆགས་རྒྱ་མཚོར་ལྷུང་བ་རྣམས། །གཟིགས་ན་རྒྱལ་བའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེ། །ནད་དང་མྱ་ངན་རྣམ་པ་མང་དག་གིས། །ཤིན་ཏུ་གཙེས་པའི་སྐྱེ་དགུ་ཉོན་མོངས་རྣམས། །གཟི
【現代漢語翻譯】 具德！起初，您的言語，俘獲聽者的心意，之後用心思索，也能消除貪慾和愚癡。您是貧困者的喘息之機，也是無所顧忌者的庇護。因為安樂者感到厭倦，所以您的言語與一切都相符，使智者歡喜，也增長中等之人的智慧，徹底摧毀下等人的昏昧，所以這言語對一切眾生都有益。應當如是憶念。 關於佛陀功德，分為兩種： 智慧的功德是：對於一切應知的事物，無論其本質如何、範圍多廣，都像將訶梨勒果放在手掌上一樣瞭如指掌，沒有任何阻礙。佛陀的智慧遍及一切應知事物，而其他人的智慧則因知識廣博而智慧狹隘，無法遍及一切。正如《讚歎應贊》中所說：『唯有您的智慧，遍及一切應知事物，除您之外的一切，知識都還有剩餘。』又如：『世尊，一切時處所攝之法，一切種類之生處，如掌中之訶梨勒果，皆為您的心之行境。諸法有動與不動，一與多之差別，如風行於空，您的心無有阻礙。』應當如是憶念。 慈悲的功德是：眾生被煩惱束縛，不得自在，佛陀也被大悲心束縛，不得自在。當看到眾生受苦時，大悲心 непрерывно 生起。如《百五十頌》云：『此諸眾生皆為煩惱所縛，您為解脫眾生煩惱，長久為大悲所繫。我應先向您頂禮，還是應向使您于輪迴中，知曉過患，長久安住的大悲頂禮？』又如《諦者品》中說：『愚癡黑暗常覆心，眾生沉淪輪迴獄，見此聖者生悲憫。』『見為貪慾所勝心，渴愛熾盛恒貪境，沒于貪愛慾海眾，勝者生起大悲心。』『見諸眾生為病苦，種種憂惱所逼迫，煩惱所困極苦惱，』
【English Translation】 O Possessor of Qualities! Initially, your words captivate the minds of those who listen. Afterwards, upon reflection, they also dispel attachment and ignorance. You are the breath of the impoverished and the refuge of the reckless. Because those with ease become weary, your words are in harmony with all, delighting the wise, expanding the intellect of the intermediate, and utterly destroying the dimness of the lowest. Thus, these words benefit all beings. One should remember it as such. Regarding the qualities of the Buddha, there are two: The quality of wisdom is that, regarding all knowable things, how they are and how many they are, you know them as if placing a myrobalan fruit on the palm of your hand, without any obstruction. The wisdom of the Thuba (Buddha) pervades all knowable things, whereas the knowledge of others is vast but their wisdom is small, so it does not pervade. As it is said in 'Praise of the Praiseworthy': 'Only your wisdom pervades all knowable things, while for all others besides you, only knowable things remain.' And: 'Bhagavan, all the dharmas included in all times, all sources of all kinds, are like a myrobalan fruit on the palm of your hand, the sphere of activity of your mind. Dharmas, with movement and without movement, one and various, each separately, like winds moving in the sky, your mind has no obstruction.' One should remember it as such. The quality of compassion is that sentient beings are bound by afflictions without freedom, and the Thuba (Buddha) is also bound by great compassion without freedom. When seeing beings suffering, great compassion arises continuously. As it is said in the 'One Hundred and Fifty Verses': 'All these beings are bound by afflictions without distinction. You are bound by great compassion for a long time to liberate beings from afflictions. Should I first prostrate to you, or to the great compassion that made you dwell in samsara for so long, knowing the faults?' And as it is said in the chapter on 'The Truthful One': 'When the darkness of ignorance constantly obscures the mind, and beings are seen trapped in the prison of samsara, the noble sage arises with compassion.' 'Seeing those whose minds are overcome by desire, whose craving is great and always coveting objects, those who have fallen into the ocean of craving and desire, the Victorious One arises with great compassion.' 'Seeing beings tormented by many kinds of sickness and sorrow, afflicted by afflictions, extremely distressed,'
གས་ན་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་བསལ་སླད་དུ། །སྟོབས་བཅུ་མངའ་བའི་ཐུགས་རྗེ་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །ཐུབ་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་རྟག་འབྱུང་སྟེ། །དེ་མི་འབྱུང་བ་ནམ་ཡང་སྲིད་མི་འགྱུར། །འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་བསམ་པར་གནས་པ་སྟེ། །དེ་བས་སངས་རྒྱས་དེ་ལ་སྐྱོན་མི་མངའ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དྲན་པར་བྱའོ། །འཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནི། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་འཕྲིན་ལས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་། རྒྱུན་མི་འཆད་པ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་འདོགས་པར་མཛད་པའོ། །དེ་ཡང་གདུལ་བྱའི་ངོས་ནས་བཀྲིར་རུང་ན་ཐུབ་པས་གདུལ་བྱ་དེ་ཕུན་ཚོགས་དང་མ་སྤྲད་པ་དང་། རྒུད་པ་ལས་མ་དྲངས་པ་མེད་པས་བགྱི་བར་འོས་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་པ་ལས། ཁྱོད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་གཞོམ་པ་བཤད། །བདུད་ཀྱི་གཡོ་དག་བསྟན་པ་མཛད། །འཁོར་བའི་རང་བཞིན་མི་བཟད་བརྗོད། །འཇིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱང་བསྟན། །ཕན་དགོངས་ཐུགས་རྗེ་ཅན་གྱིས་ནི། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བགྱི་འཚལ་བ། །གང་ཞིག་ཁྱོད་ཀྱིས་ 13-2-91a མ་མཛད་པ། །གཞན་ཀོ་ཅི་ཞིག་མཆིས་ལགས་ཀྱེ། །ཞེས་དང་། བསྔགས་འོས་བསྔགས་བསྟོད་ལས། ཁྱོད་ཀྱིས་གང་ལས་འགྲོ་བ་དག །མ་དྲངས་རྒུད་པ་དེ་གང་མཆིས། །གང་དང་འཇིག་རྟེན་མ་སྤྲད་པའི། །ཕུན་ཚོགས་དེ་ཡང་གང་ཞིག་མཆིས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དྲན་པར་བྱའོ། །དེ་དག་ནི་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་ཚུལ་མདོར་བསྡུས་པ་སྟེ། སྒོ་སྣ་ཚོགས་ནས་དྲན་པར་བྱས་ན་དད་པ་ཡང་སྒོ་དུ་མ་ནས་སྐྱེ་ལ། ཡང་དང་ཡང་དུ་དྲན་པར་བྱས་ན་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བར་འགྱུར་ཏེ། དཀོན་མཆོག་གཞན་གཉིས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་འཕྲིག་ཚུད་ན་གསུང་རབ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ཕལ་མོ་ཆེས་སྐྱབས་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་སྟོན་པས། དེ་དག་གདམས་ངག་ཏུ་འཆར་བར་འགྱུར་ལ། དཔྱད་སྒོམ་ལ་རྟོག་པ་ཡིན་སྙམ་ནས་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚེ་འདོར་བ་རྣམས་ནི། འདི་ལྟ་བུའི་ཚོགས་གསོག་པ་དང་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བའི་སྒོ་དུ་མ་བཀག་ནས་སྡོད་པ་ཡིན་པས། དལ་བའི་རྟེན་ལ་སྙིང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལེན་པའི་གེགས་ཆེན་པོར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་རྣམས་དུས་རྒྱུན་པའི་ཉམས་ལེན་དུ་བྱས་ན་བློ་གོམས་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་དང་པོར་བློ་སྦྱོང་དཀའ་སེ་བ་ཡང་ཕྱིས་དེ་ལ་ངང་གིས་འཇུག་པ་དང་། རྗེས་སུ་དྲན་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་འདྲ་བ་ཞིག་བདག་གིས་ཀྱང་ཐོབ་ན་སྙམ་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བ་དང་། ཉིན་མཚན་ཀུན་ཏུ་སངས་རྒྱས་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་དང་། འཆི་བའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་ཅི་བྱུང་ཡང་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལས་མི་ཉམས་པར་ 13-2-91b འགྱུར་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། ཁྱེད་ལ་བསྒོ་ཞིང་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ། །ཇི་ལྟར་མི་དག་མང་དུ་རྟོག་བྱེད་པ། །དེ་ལ་གནས་པའི་རྟོག་
【現代漢語翻譯】 爲了消除一切痛苦，我對具備十力的佛陀生起極大的慈悲心。佛陀的大慈悲恒常涌現，沒有佛陀的慈悲永不顯現的情況。佛陀安住於一切眾生的心中，因此，佛陀沒有任何過失。應當如是憶念。 事業的功德是：佛陀的身、語、意的事業自然成就，並且以永不間斷的方式利益一切有情。也就是說，如果所化機堪能被調伏，那麼佛陀必定會使所化機得到圓滿，脫離衰敗，佛陀必定會做一切應做之事。《百五十頌》中說：『您宣說了摧毀煩惱的方法，您展示了降伏魔眾的方便，您講述了輪迴的不可忍受的自性，您也展示了無畏的境地。具有利益他人的意願和慈悲心的您，對於有情眾生應該做的事情，有什麼是您沒有做的呢？除此之外，還有什麼呢？』《讚歎應讚頌》中說：『您沒有將眾生從哪種衰敗中救拔出來？您沒有使世間與哪種圓滿相遇？』應當如是憶念。 以上是簡略的憶念佛陀的方式，如果從各種不同的角度憶念，那麼信心也會從多個方面生起，如果反覆憶念，那麼憶念的力量會變得強大且持久，對於其他二寶（法、僧）的功德也是如此。 像這樣修習，如果能夠純熟，那麼大多數的經文和論疏都會闡述三寶的功德，這些經文和論疏就會變成竅訣。如果在修習時，因為認為是分別念而捨棄思擇修，那麼就等於關閉了積累資糧和凈除罪障的眾多門徑，要知道這是在獲得暇滿人身時，擷取無量利益的巨大障礙。如果將這些作為日常的修習，那麼就會跟隨串習的思路，因此，一開始覺得修心困難，之後也會自然而然地融入其中，並且會生起『如果我也能獲得像這樣被憶念的佛陀該多好』的想法，從而生起菩提心，日日夜夜都能見到佛陀，即使在臨終時遇到任何痛苦，也不會從憶念佛陀中退失。《三摩地王經》中說：『我將教導你並使你領悟，就像許多不凈之人進行分別一樣，安住在那個分別念中……』
【English Translation】 To eliminate all suffering, I generate great compassion towards the Buddha who possesses the ten powers. The great compassion of the Buddha constantly arises, and there is never a situation where the Buddha's compassion does not appear. The Buddha abides in the hearts of all sentient beings, therefore, the Buddha has no faults. One should remember in this way. The qualities of the activity are: The activity of the Buddha's body, speech, and mind are naturally accomplished, and they benefit all sentient beings in a continuous manner. That is to say, if the being to be tamed is capable of being tamed, then the Buddha will surely bring that being to fulfillment and deliver them from decline. The Buddha will surely do everything that should be done. The 'One Hundred and Fifty Verses' says: 'You have explained the method of destroying afflictions, you have shown the means of subduing the hordes of demons, you have spoken of the unbearable nature of samsara, and you have also shown the fearless state. With the intention of benefiting others and with compassion, what is there that you have not done for sentient beings? What else is there?' 'Praise of the Praiseworthy' says: 'From what decline have you not rescued beings? With what perfection have you not brought the world into contact?' One should remember in this way. The above is a brief way of remembering the Buddha. If one remembers from various different angles, then faith will also arise from many aspects. If one remembers repeatedly, then the power of remembrance will become strong and lasting. The same is true for the qualities of the other two jewels (Dharma and Sangha). If one cultivates in this way and becomes skilled, then most of the scriptures and commentaries will explain the qualities of the Three Jewels, and these scriptures and commentaries will become pith instructions. If, during practice, one abandons analytical meditation because one thinks it is conceptual thought, then one is closing the many doors of accumulating merit and purifying obscurations. One should know that this is a great obstacle to taking immeasurable benefit when obtaining a leisure and endowed human body. If one makes these into daily practices, then one will follow the familiar train of thought. Therefore, even if one finds it difficult to train the mind at first, one will naturally integrate into it later. And one will generate the thought, 'How wonderful it would be if I could also attain such a Buddha who is remembered in this way,' thereby generating Bodhicitta, and one will see the Buddha day and night. Even if one encounters any suffering at the time of death, one will not fall away from remembering the Buddha. The 'King of Samadhi Sutra' says: 'I will teach you and make you understand, just as many impure people engage in conceptualization, abiding in that conceptualization...'
པ་དེ་དག་གིས། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་དེ་ལ་སེམས་གཞོལ་འགྱུར། །དེ་བཞིན་རྒྱལ་བ་ཡི་ནི་སྐུ་བྱད་དང་། །ཡེ་ཤེས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་ཐུབ་དབང་དྲན། །རྟག་པར་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བསྒོམ་བྱས་ན། །དེ་ལ་སེམས་གཞོལ་རབ་ཏུ་འབབ་པར་འགྱུར། །དེ་ནི་འཆག་འདུག་འགྲེང་ཞིང་གནས་པའི་ཚེ། །སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་རབ་ཏུ་འདོད། །འཇིག་རྟེན་རྒྱལ་བ་བླ་མེད་བདག་འགྱུར་བར། །འདོད་པས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡང་སྨོན་ལམ་འདེབས། །ཞེས་དང་། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་རབ་དང་བ་ཡིས། །རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་དག་གི་བསྔགས་པ་བརྗོད། །དེ་ལྟར་དེས་ནི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་བསྒོམས་པས། །ཉིན་མཚན་དུ་ཡང་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་མཐོང་། །ནམ་ཞིག་དེ་ནི་ན་ཞིང་མི་བདེ་ནས། །ཤི་ལ་ཐུག་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཚོར་བྱུང་ན། །སངས་རྒྱས་ལ་ནི་དྲན་པ་མི་ཉམས་ཏེ། །སྡུག་བསྔལ་ཚོར་བས་འཕྲོག་པར་ཡོང་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། ཡང་ཡང་བསམས་ན་ཡིད་ཇེ་ཆེས་དང་རྒྱུད་ཇེ་དག་ཏུ་སོང་ནས་བྱིན་རླབས་འབྱུང་། དེ་ལ་ངེས་ཤེས་རྙེད་པས་སྙིང་ཐག་པའི་སྒོ་ནས་སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་དེའི་བསླབ་བྱ་ལ་སློབ་ཙམ་ན་ཅི་བྱས་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་བྱ་བ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། འོ་སྐོལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཁྱེན་པ་ལ་མོ་མ་རྣོ་ཤོས་ཙམ་དུ་ཡང་མི་བརྩི་གསུངས། དེ་ཡང་མོ་མ་མཁན་རྣོ་ཤོས་སུ་བྱེད་པ་ཞིག་གིས་ད་ལོ་ཁྱོད་ལ་རྩུབ་ 13-2-92a ཆགས་མེད། ང་རང་ཤེས་ཟེར་ན། བདེ་འབོལ་གྱིས་འགྲོ། དེ་ན་རེ། ད་ལོ་ཆགས་ཡོད་དོ་འདི་ཙུག་གྱིས་འདི་མ་བྱེད་ཟེར་ན་འབད་ནས་བསྒྲུབ། མ་གྲུབ་ན་འདི་སྐད་ཟེར་བ་ངས་མ་གྲུབ་སྙམ་ནས་བློ་མི་བདེ་བ་བྱེད། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་འདི་དང་འདི་སྤང་ངོ་། །ཞེས་པ་དང་། འདི་དང་འདི་བསྒྲུབ་བོ། །ཞེས་བཅས་པ་ལ་བློ་འགེལ་ལམ། མ་གྲུབ་ན་ཡིད་མི་བདེ་བ་འོང་ངམ། ཆོས་ནས་དང་དེ་སྐད་བཤད་དེ། ད་ལྟ་ཡུལ་དུས་ཀྱིས་དེ་ཙུག་མི་བཏུབ། འདི་ཙུག་བྱེད་དགོས་ཟེར་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རས་སུ་ལིང་གིས་བོར་ནས་རང་ཤེས་ཅིག་གི་ཐོག་ཏུ་ཁྱུག་གིས་འགྲོ་བ་ཡིན་གསུང་སྟེ། མ་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ་བ་ཚིག་ཙམ་ལ་འཁྲུལ་བ་མིན་པ། ཡིད་ནང་དུ་ལོག་ནས་ཞིབ་ཏུ་བརྟགས་ན་ཤིན་ཏུ་མད་པར་སྣང་ངོ་། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡང་ཡང་བསམས་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ངེས་ཤེས་ཅི་འདྲོངས་ལ་འབད། དེ་བྱུང་ན། དེ་གང་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་དང་ཆོས་དེ་སྒྲུབ་པའི་དགེ་འདུན་ལ་ཡང་ངེས་པ་དེ་དང་འདྲ་བ་རེ་འོང་བས་སྐྱབས་འགྲོ་གནད་དུ་འགྲོ་ལ། དེ་མེད་ན་ནི་ལམ་གཞན་ལྟ་ཞོག །སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིད་འཁུལ་བ་ཡང་འོང་ས་མེད་དོ། ། ༈ ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏན། ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནི། སངས་རྒྱས་ལ་གུས་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་ཅན་འདི་ནི། ལུང་དང་རྟོགས་པའི་ཆོས་འགོག་པ་དང
【現代漢語翻譯】 那些人，也會同樣地專注於他（佛陀）。憶念如來佛的身相，以及無量的智慧，憶念釋迦牟尼佛。如果恒常修習隨念，心就會完全地投入其中。當他行走、站立、坐臥的時候，會非常珍視聖人的智慧。渴望成為世間的無上怙主，並因此發起菩提心的祈願。 如是說，以身語意極大的歡喜，恒常讚歎諸佛。這樣，他修習心續，日日夜夜都能見到世間怙主。當他生病不適，感受到瀕臨死亡的痛苦時，對佛陀的憶念也不會消失，痛苦無法奪走他的憶念。 如是說。博朵瓦尊者說：『如果反覆思維，信心會越來越大，心續會越來越清凈，從而產生加持。如果對此獲得定解，從內心深處皈依，僅僅是學習他的教誨，所做的一切都會變成佛法。』我們對佛陀的智慧，連最敏銳的占卜師都不如。最敏銳的占卜師會說，『今年你沒有災難，我知道。』於是你就會感到安心。如果他說，『今年有災難，要做這個，不要做那個。』你就會努力去做。如果做不成，就會想『他說的話我沒做到』，從而感到不安。佛陀說『這個和那個要捨棄』，『這個和那個要修習』，你會相信嗎？如果做不到，會感到不安嗎？從佛法的角度來說，他們會說，『現在因為時局不允許，那樣做不了，必須這樣做。』於是就把佛陀的教言像破布一樣丟棄，而迅速地轉向自己的想法。如果不加以檢驗，就會被悅耳的言辭所迷惑。如果反過來仔細地檢驗內心，就會發現非常可悲。 因此，要反覆思維佛陀的功德，努力從內心深處獲得定解。如果做到了，那麼對於佛陀所證悟的法，以及修持此法的僧眾，也會產生同樣的定解，這樣皈依就變得有意義了。如果沒有這些，其他的道路就不用說了，就連皈依也變得毫無意義。 佛法的功德： 佛法的功德是，以恭敬佛陀為因，佛陀具有無量的功德，而這（佛法）是教法和證法，能止息痛苦和煩惱。
【English Translation】 Those, too, will similarly focus their minds on Him (the Buddha). Remembering the form of the Tathagata Buddha, and the immeasurable wisdom, remembering Shakyamuni Buddha. If one constantly cultivates mindfulness, the mind will be completely absorbed in it. When he walks, stands, sits, or lies down, he will highly value the wisdom of the holy being. Desiring to become the supreme protector of the world, and thus making aspirations for Bodhicitta. Thus it is said, with great joy in body, speech, and mind, constantly praising the Buddhas. In this way, he cultivates his mindstream, and day and night he sees the protector of the world. When he becomes ill and uncomfortable, and feels the suffering of approaching death, his mindfulness of the Buddha will not diminish, and suffering will not be able to take away his mindfulness. Thus it is said. Poto Rinpoche said: 'If you think about it again and again, your faith will increase and your mindstream will become more pure, and blessings will arise. If you gain certainty about this, and take refuge from the bottom of your heart, just learning his teachings, everything you do will become a practice of the Buddha's Dharma.' We do not value the Buddha's wisdom even as much as the sharpest diviner. The sharpest diviner will say, 'This year you have no calamities, I know.' Then you will feel at ease. If he says, 'This year there are calamities, do this, don't do that.' You will try hard to do it. If you can't do it, you will think, 'I didn't do what he said,' and feel uneasy. The Buddha said, 'Abandon this and that,' and 'Cultivate this and that,' do you believe it? If you can't do it, do you feel uneasy? From the perspective of Dharma, they will say, 'Now because the times don't allow it, you can't do it that way, you have to do it this way.' Then they throw away the Buddha's words like rags and quickly turn to their own ideas. If you don't examine it, you will be deceived by pleasant words. If you turn back and carefully examine your heart, you will find it very sad. Therefore, repeatedly contemplate the virtues of the Buddha and strive to gain certainty from the bottom of your heart. If that happens, then you will have the same certainty about the Dharma that the Buddha realized, and about the Sangha who practice this Dharma, so taking refuge becomes meaningful. If you don't have these, let alone other paths, even taking refuge becomes meaningless. The Qualities of the Dharma: The qualities of the Dharma are, with reverence for the Buddha as the cause, the Buddha has immeasurable qualities, and this (Dharma) is the Dharma of scripture and realization, which can stop suffering and affliction.
་ལམ་གྱི་བདེན་པ་སྐྱོན་སྤངས་པ་དང་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་མངོན་དུ་བྱས་པ་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའོ་སྙམ་དུ་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ལས། གང་ 13-2-92b སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་དག་ནི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་མུ་མེད་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་ཆོས་ལས་སྐྱེས་པ་ཆོས་ཀྱི་བགོ་སྐལ་ལ་སྤྱོད་པ། ཆོས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ། ཆོས་བདག་པོར་གྱུར་པ། ཆོས་ལས་བྱུང་བ། ཆོས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ། ཆོས་ལ་རྟོན་པ། ཆོས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ༈ དགེ་འདུན་གྱི་ཡོན་ཏན། དགེ་འདུན་གྱི་ཡོན་ཏན་ལ། གཙོ་བོ་ནི་འཕགས་པའི་གང་ཟག་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དྲན་ཏེ་དེ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་དྲན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ལས། དགེ་འདུན་ནི་ཆོས་སྨྲ་བ། ཆོས་སྤྱོད་པ། ཆོས་སེམས་པ། ཆོས་ཀྱི་ཞིང་། ཆོས་འཛིན་པ། ཆོས་ལ་རྟོན་པ། ཆོས་ལ་མཆོད་པ། ཆོས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ། ཆོས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་བ། ཆོས་སྤྱོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ། རང་བཞིན་གྱིས་དྲང་བ། རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ། སྙིང་རྗེ་བའི་ཆོས་ཅན། སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ། རྟག་ཏུ་དབེན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་བ། རྟག་ཏུ་ཆོས་ལ་གཞོལ་བ། རྟག་ཏུ་དཀར་པོ་སྤྱོད་པའོ་སྙམ་མོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ༈ ཁྱད་པར་ཤེས་པས་སྐྱབས་སུ་སོང་བ། ཁྱད་པར་ཤེས་པས་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་ནི། བསྡུ་བ་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ནང་ཕན་ཚུན་གྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའོ། །འདི་ལ་དྲུག་ལས། མཚན་ཉིད་ལས་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་ནི། སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་ནི། མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། ཆོས་དཀོན་མཆོག་ནི། དེའི་འབྲས་བུ་དང་། དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ནི། གཞན་གྱི་མན་ངག་གིས་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། 13-2-93a འཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། རིམ་པ་ལྟར་ལུང་ལེགས་པར་འབོགས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་དང་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་བ་ལ་དམིགས་པ་དང་། མངོན་པར་སྤྲོ་བར་བྱེད་པའི་འཕྲིན་ལས་ཅན་ནོ། །མོས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། རིམ་པ་ལྟར་བསྙེན་བཀུར་ལ་གུས་པས་ཞེན་པར་བྱ་བ་དང་། མངོན་དུ་བྱ་བ་ལ་གུས་པས་ཞེན་པར་བྱ་བ་དང་། ཆོས་མཐུན་པའི་དངོས་པོས་ལྷན་ཅིག་གིས་འགྲོགས་པ་ལ་གུས་པས་ཞེན་པར་བྱ་བའོ། །སྒྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་ནི། རིམ་པ་ལྟར་མཆོད་པ་དང་། རིམ་གྲོ་དང་། རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྦྱོར་བ་གོམས་པར་བྱ་བ་དང་། ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་གི་ལོངས་སྤྱོད་ཐུན་མོང་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའོ། །རྗེས་སུ་དྲན་པའི་ཁྱད་པར་ནི། འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གསུམ་པོའི་ཡོན་ཏན་སོ་སོར་དྲན་པའོ། །བསོད་ནམས་འཕེལ་བ་ལས་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་ནི། གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་བསོད་ནམས་མཆོག་འཕེལ་བ་ས
【現代漢語翻譯】 應當憶念，道之真諦，乃是斷除過失、成就功德之本體，由現證和修習而生。如《正法集》所說：『諸佛世尊，功德無量無邊，彼等由法而生，享用法之分，法所化現，以法為主，由法而生，以法為行境，依止於法，由法而成。』 僧伽之功德： 僧伽之功德，主要指聖者。亦應憶念其如法修行佛法功德，如《正法集》所說：『僧伽乃說法者、行法者、思法者、法之田、持法者、依止於法者、供養於法者、行法之事者、以法為行境者、圓滿行法者、自性正直者、自性清凈者、具慈悲之法者、具慈悲者、常住寂靜之行境者、常勤於法者、常行清凈行者。』等等。 以知差別而皈依： 以知差別而皈依，如《攝集論》所說，於三寶中知其相互差別而皈依。此處有六種差別：本體之差別，佛寶之本體是現證圓滿菩提，法寶之本體是其果，僧寶之本體是以他人之教言如實修行。 事業之差別，依次為善說教法，以斷除煩惱和痛苦為目標，以及令人歡喜。 信解之差別，依次是對恭敬供養生起敬信，對現證生起敬信，以及對與法相應之事物共同相處生起敬信。 修持之差別，依次是供養、承事、于瑜伽之行精進修習，以及共同修持佛法與世俗受用。 憶念之差別，即如『如是薄伽梵』等語，分別憶念三寶之功德。 由增上福德所生之差別，即由人與法之角度而言，增上殊勝福德。
【English Translation】 One should remember that the truth of the path is the nature of abandoning faults and accomplishing virtues, arising from realization and cultivation. As it is said in the Compendium of True Dharma: 'Those Buddhas, the Bhagavat, have immeasurable and limitless qualities. They are born from the Dharma, enjoy the share of the Dharma, are transformed by the Dharma, have the Dharma as their master, arise from the Dharma, have the Dharma as their field of activity, rely on the Dharma, and are established by the Dharma.' The Qualities of the Sangha: The main quality of the Sangha is the noble individuals. One should also remember them through properly practicing the qualities of the Dharma. As it is said in the Compendium of True Dharma: 'The Sangha are those who speak the Dharma, practice the Dharma, contemplate the Dharma, are the field of the Dharma, hold the Dharma, rely on the Dharma, worship the Dharma, perform the actions of the Dharma, have the Dharma as their field of activity, are perfect in practicing the Dharma, are naturally upright, are naturally pure, have the nature of compassion, possess compassion, always have a solitary field of activity, always devote themselves to the Dharma, and always practice what is virtuous.' And so on. Taking Refuge by Knowing the Differences: Taking refuge by knowing the differences, as it appears in the Collection, is to take refuge by knowing the mutual differences among the Three Jewels. Here, there are six differences: The difference in characteristics is that the Buddha Jewel is the characteristic of complete and perfect enlightenment, the Dharma Jewel is its result, and the Sangha Jewel is the characteristic of properly practicing through the instructions of others. The difference in activities is, in order, to perfectly bestow the teachings, to aim at abandoning afflictions and suffering, and to cause joy. The difference in faith is, in order, to have respectful faith in veneration and service, to have respectful faith in realization, and to have respectful faith in associating together with things that are in accordance with the Dharma. The difference in practice is, in order, to practice offerings, service, and familiarity with the application of yoga, and to commonly practice Dharma and material enjoyments. The difference in recollection is to remember the qualities of the three, each separately, with phrases such as 'Thus the Bhagavat'. The difference arising from the increase of merit is the increase of supreme merit from the perspective of persons and Dharma.
ྟེ། སངས་རྒྱས་དང་དགེ་འདུན་གཉིས་ནི་དང་པོའི་དོན་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གང་ཟག་གཅིག་དང་མང་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་བསོད་ནམས་འཕེལ་བ་སྟེ། དགེ་འདུན་ལ་ངེས་པར་བཞི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ ཁས་བླངས་པས་སྐྱབས་སུ་སོང་བ། ཁས་ལེན་པས་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སྟོན་པ་དང་། ཆོས་མྱང་འདས་ལ་སྐྱབས་དངོས་དང་། དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་སུ་བཟུང་བའི་སྒོ་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ། འདུལ་བ་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་རོ། ། ༈ གཞན་དུ་མི་སྨྲ་བས་སྐྱབས་སུ་སོང་བ། གཞན་དུ་མི་སྨྲ་བས་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་ནི། ནང་པ་དང་ཕྱི་པའི་སྟོན་པ་ 13-2-93b དང་བསྟན་པ་དང་དེ་ལ་སློབ་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་དམན་ཤེས་ནས། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཁོ་ན་ལ་སྐྱབས་སུ་འཛིན་གྱི། དེ་དག་དང་མི་མཐུན་པའི་སྟོན་པ་སོགས་ལ་སྐྱབས་སུ་མི་འཛིན་པའོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ། སྟོན་པའི་ཁྱད་པར་ནི། སངས་རྒྱས་ནི་སྐྱོན་མེད་ཅིང་ཡོན་ཏན་རྫོགས་ལ། གཞན་གྱི་སྟོན་པ་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་འཕགས་བསྟོད་ལས། བདག་ནི་སྟོན་པ་གཞན་སྤངས་ནས། །བཅོམ་ལྡན་ཁྱོད་ལ་བདག་སྐྱབས་མཆི། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཁྱོད། །སྐྱོན་མི་མངའ་ལ་ཡོན་ཏན་ལྡན། །ཞེས་དང་། མུ་སྟེགས་གཞན་གྱི་གཞུང་ལུགས་ལ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་རྣམ་བསམས་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་མགོན་ཁྱོད་ལ། །བདག་གི་སེམས་འདི་དད་པར་གྱུར། །དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་མིན་པའི། །གྲུབ་མཐའི་སྐྱོན་གྱིས་བརླག་སེམས་ལྡན། །བསམ་བརླག་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱོན་མེད་པའི། །སྟོན་པ་ཁྱོད་ཀྱང་མི་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །བསྟན་པའི་ཁྱད་པར་ནི། རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་ནི་ལམ་བདེ་བས་འབྲས་བུ་བདེ་བ་འཐོབ་པ་དང་། འཁོར་བའི་རྒྱུན་ལས་ལྡོག་པ་དང་། ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་བྱང་བར་བྱེད་པ་དང་། ཐར་འདོད་མི་སླུ་བ་དང་། གཅིག་ཏུ་དགེ་བ་དང་། ཉེས་པ་དག་པར་བྱེད་ལ། ཕྱི་རོལ་པའི་བསྟན་པ་ནི་དེ་དག་ལས་ལྡོག་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་འཕགས་བསྟོད་ལས། གང་སླད་ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན་པ་ནི། །བདེ་བས་བདེ་བ་འཐོབ་བགྱིད་པ། །དེ་སླད་སྨྲ་བའི་སེང་ཁྱོད་ཀྱི། །གཞུང་ལུགས་ལ་ནི་འགྲོ་འདི་དང་། །ཞེས་དང་། བསྔགས་འོས་བསྔགས་བསྟོད་ལས་ 13-2-94a ཀྱང་། འཇུག་དང་ལྡོག་པ་གང་ལགས་དང་། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམ་བྱང་གང་། །དེ་ཉིད་དཔའ་བོ་ཁྱོད་བཀའ་དང་། །གཞན་གྱི་ཚིག་གི་ཁྱད་པར་ལགས། །འདི་ནི་གཅིག་པུ་དེ་བཞིན་ཉིད། །དེ་ནི་བསླུ་ཆོས་འབའ་ཞིག་ན། །ཁྱོད་ཀྱི་བཀའ་དང་གཞན་གྱི་ཚིག ། དེ་ལས་ཁྱད་ཞུགས་གཞན་ཅི་འཚལ། །འདི་ནི་གཅིག་ཏུ་དགེ་ལ་དེ། །གཅིག་ཏུ་བར་ཆད་བགྱིད་ལགས་ན། །ཁྱོད་ཀྱི་བཀའ་དང་གཞན་གྱི་ཚིག ། དེ་ལས་མི་འདྲ་ཅི་ཞིག་མཆིས། །དེ་ཡིས་བསྒོས་ཤིང་ཉེར་བསྒོས་པ། །འདི་ཡིས་དག་པར་བགྱིད་འགྱུར་བ། །
【現代漢語翻譯】 因此，佛和僧伽二者是最初的皈依對象。而且，依靠一個人或許多人，功德都會增長，因為僧伽必定有四位成員。 以承諾而皈依： 以承諾而皈依，是指以佛為皈依的導師，以涅槃之法為真實的皈依處，以僧伽為成就皈依的助伴的方式進行皈依。正如《律藏廣釋》中所說。 不皈依其他而皈依： 不皈依其他而皈依，是指了解內道和外道的導師、教法以及學習者之間的優劣，只皈依三寶，不皈依與三寶不一致的導師等。這二者的區別在於，導師的區別是：佛沒有缺點且功德圓滿，而其他的導師則與之相反。如《殊勝贊》所說：『我捨棄其他導師，皈依於世尊您。為何如此？因為您沒有缺點且具足功德。』又說：『無論我如何思維其他外道的宗義，我的心都更加信賴於您。』因此，那些不瞭解一切的、被宗派的過失所迷惑的人，無法看到沒有缺點的導師您。 教法的區別是：佛陀的教法是道路安樂，因此能獲得安樂的果實，能從輪迴的相續中解脫，能使煩惱完全清凈，是渴望解脫者不會被欺騙的，完全是善的，能使罪業清凈。而外道的教法則與之相反。如《殊勝贊》所說：『因為您的教法能以安樂獲得安樂，所以我追隨語自在您（佛陀）的宗義。』又如《應贊贊》所說：『什麼是進入和解脫，什麼是完全清凈煩惱？這就是勇士您的教誨，與其他言辭的區別。』『這唯一是真如，而那是欺騙之法，您的教誨與其他言辭，除此之外還需要什麼區別？』『這唯一是善，而那唯一是製造障礙，您的教誨與其他言辭，除此之外還有什麼不同？』『那使人困惑和迷惑，這能使人清凈。』
【English Translation】 Therefore, the Buddha and the Sangha are the objects of refuge in the first sense. Moreover, merit increases by relying on one person or many, because the Sangha must have four members. Taking Refuge by Acknowledgment: Taking refuge by acknowledgment means taking refuge by regarding the Buddha as the teacher of refuge, the Dharma of Nirvana as the actual refuge, and the Sangha as the companion who helps to accomplish refuge, as stated in the 'Extensive Commentary on the Vinaya'. Taking Refuge by Not Acknowledging Others: Taking refuge by not acknowledging others means understanding the superiority and inferiority of the teachers, teachings, and students of both inner and outer paths, and taking refuge only in the Three Jewels, not taking refuge in teachers, etc., who are inconsistent with the Three Jewels. The difference between these two is that the difference in teachers is: the Buddha is without fault and has complete qualities, while other teachers are the opposite. As the 'Excellent Praise' says: 'I abandon other teachers and take refuge in the Blessed One. Why is that? Because you have no faults and are full of qualities.' It also says: 'No matter how I think about the doctrines of other heretics, my mind becomes more trusting in you.' Therefore, those who do not understand everything and are deluded by the faults of sects cannot see the faultless teacher you. The difference in teachings is: the Buddha's teaching is a path of ease, so one can obtain the fruit of ease, it can liberate from the continuum of samsara, it can completely purify afflictions, it is not deceptive to those who desire liberation, it is entirely virtuous, and it can purify misdeeds. The teachings of outsiders are the opposite of these. As the 'Excellent Praise' says: 'Because your teaching obtains ease with ease, I follow the doctrine of you, the lion of speech (Buddha).' Also, as the 'Praise Worthy of Praise' says: 'What is entering and departing, and what is completely purifying afflictions? This is the difference between the words of you, the hero, and the words of others.' 'This alone is suchness, while that is merely a deceptive dharma, what other difference is needed between your teachings and the words of others?' 'This alone is virtuous, while that alone creates obstacles, what other difference is there between your teachings and the words of others?' 'That confuses and bewilders, this will purify.'
དེ་ཉིད་མགོན་པོ་ཁྱོད་བཀའ་དང་། །གཞན་གྱི་ཚིག་གི་ཁྱད་པར་ལགས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེས་དགེ་འདུན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ཤེས་པར་ནུས་སོ། ༈ སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་བསླབ་པར་བྱ་བའི་རིམ་པ། སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་བསླབ་པར་བྱ་བའི་རིམ་པ་ལ་གཉིས། བསྡུ་བ་ལས་འབྱུང་བ་དང་། མན་ངག་ལས་འབྱུང་བའོ། ། ༈ བསྡུ་བ་ལས་འབྱུང་བ། དང་པོ་ལ་བཞི་ཚན་གཉིས་ལས། བཞི་ཚན་དང་པོའི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་བཤེས་གཉེན་དམ་པ་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སུ་མཐོང་ནས་བསྟེན་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་བས་ནི་ལམ་སྟོན་པ་ལ་སྐྱབས་སུ་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་ལམ་སྟོན་པ་ལ་དངོས་སུ་བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམ་པའི་ཆོས་མཉན་པ་དང་། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། དམ་པ་སངས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ཆོས་མདོའི་སྡེ་ལ་སོགས་པ་ཅི་འོས་སུ་ཉན་ཅིང་། གང་ཡིད་ལ་བྱས་ 13-2-94b ན་ཉོན་མོངས་པ་ལྡོག་པའི་དམིགས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ། ཆོས་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་བས་ནི་ལུང་དང་རྟོགས་པའི་ཆོས་ལ་མངོན་དུ་བྱ་བར་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་ནི། ཆོས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་བས་ནི་མྱང་འདས་སུ་བགྲོད་པའི་གང་ཟག་ལ་གྲོགས་སུ་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་ཐར་པའི་ཕྱིར་དུ་ཞུགས་པ་རྣམས་དང་མཐུན་པར་སློབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་ཚན་གཉིས་པའི་དབང་པོ་མི་རྒོད་པར་བྱ་བ་ནི། དབང་པོ་ཡུལ་ལ་བག་ཡངས་སུ་སོང་བའི་རྗེས་སུ་ཡིད་འབྲངས་ནས། ཡུལ་རྣམས་ལ་རྒོད་པ་ལ་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ནས་ཡིད་ཕྱིར་ཕྱོགས་པར་བྱེད་པའོ། །བསླབ་པའི་གཞི་ཡང་དག་པར་བླང་བར་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བཅས་པའི་བསླབ་པའི་གཞི་ཅི་ནུས་སུ་ལེན་པའོ། །སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་བར་བྱ་བ་ནི། རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་སྙིང་རྗེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པས། དེ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་བས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་བརྩེ་བར་བྱས་ཏེ་འཚེ་བ་སྤོང་བའོ། །དུས་དུས་སུ་དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་ལ་བརྩོན་པར་བྱ་བ་ནི། ཉི་མ་རེ་རེ་བཞིན་དཀོན་མཆོག་ལ་མཆོད་པར་བྱ་བའོ། ༈ མན་ངག་ལས་འབྱུང་བ། མན་ངག་ལས་འབྱུང་བ་ལ་གཉིས། སོ་སོ་དང་། ཐུན་མོང་གི་བསླབ་བྱའོ། ། ༈ སོ་སོའི་བསླབ་བྱ། དང་པོ་ལ་གཉིས། དགག་པའི་བསླབ་བྱ་དང་། སྒྲུབ་པའི་བསླབ་བྱའོ། ། ༈ དགག་པའི་བསླབ་བྱ། དང་པོ་ནི། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལས། གང་ཞིག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་བ། །དེ་ནི་ཡང་དག་དགེ་བསྙེན་ཏེ། །ནམ་དུའང་ལྷ་ནི་གཞན་དག་ 13-2-95a ལ། །སྐྱབས་སུ་སོང་བ་མ་ཡིན་ནོ
【現代漢語翻譯】 如是，怙主，您的教言與他人的言辭有差別啊！』這樣說，也能瞭解僧眾的差別。 皈依后應學習的次第 皈依后應學習的次第有兩種：出自《集學論》的和出自口訣的。 出自《集學論》的 第一種分為兩個四法：第一個四法是依止殊勝士夫，如前所說，視殊勝善知識為一切功德之源而依止，皈依佛，即是依止導師，與其相符的修行，即是直接依止導師。聽聞正法和如理作意，即是聽聞殊勝佛陀和佛陀聲聞所說的經典等法，並如理作意，凡是作意能使煩惱止息之對境，即是皈依法，即是立志于證得教法和證法，與其相符的修行，即是如此。修行與法相應的法，即是修行與涅槃相應的法，皈依僧，即是依止趣入涅槃的補特伽羅為友伴，與其相符的修行，即是與希求解脫者一同學習。 第二個四法是不放縱根門，即是隨順根識放逸于外境，視耽著諸境為過患，而使心意轉向內。應如法受持學處，即是盡力受持佛陀所制定的學處。應慈悲有情，由於佛陀的教法以慈悲為特點，因此皈依佛法，也應慈愛眾生，斷除損害。應時時精勤供養三寶，即是每日供養三寶。 出自口訣的 出自口訣的分為兩種：各自的學處和共同的學處。 各自的學處 第一種分為兩種：遮止的學處和成辦的學處。 遮止的學處 第一種是：『從涅槃中，凡是皈依三寶者，即是真正的優婆塞，任何時候，都不能皈依其他天神。』
【English Translation】 Thus, O Protector, your words are different from the words of others!' Saying this, one can also understand the difference of the Sangha. The order of what to learn after taking refuge There are two orders of what to learn after taking refuge: those arising from the Compendium of Trainings and those arising from oral instructions. Arising from the Compendium of Trainings The first is divided into two sets of four: The first set of four is to rely on a supreme being. As explained earlier, one relies on a supreme spiritual friend, seeing him as the source of all qualities. Taking refuge in the Buddha means taking refuge in the guide, and the practice that is in accordance with this is to rely directly on the guide. Listening to the sacred Dharma and attending to it properly means listening to the teachings of the Buddha and the Buddha's disciples, such as the Sutra Pitaka, as appropriate, and attending to whatever object that can reverse afflictions. Taking refuge in the Dharma means taking refuge in the Dharma of scripture and realization, and the practice that is in accordance with this is to do so. Practicing the Dharma in accordance with the Dharma means practicing in accordance with the Dharma of Nirvana. Taking refuge in the Sangha means taking refuge in the person who goes to Nirvana as a companion, and the practice that is in accordance with this is to study together with those who seek liberation. The second set of four is not to let the senses run wild, that is, to follow the senses that have gone wild to the objects, to see the fault in indulging in the objects, and to turn the mind inward. One should properly take the basis of training, that is, to take as much as one can the basis of training that the Buddha has established. One should have compassion for sentient beings, because the Buddha's teachings are distinguished by compassion, so taking refuge in it also means being compassionate to sentient beings and abandoning harm. One should strive to make offerings to the Rare and Supreme Ones at all times, that is, to make offerings to the Rare and Supreme Ones every day. Arising from Oral Instructions Arising from oral instructions are divided into two: individual trainings and common trainings. Individual Trainings The first is divided into two: trainings to be abandoned and trainings to be adopted. Trainings to be Abandoned The first is: 'From Nirvana, whoever takes refuge in the Three Jewels is a true Upasaka, and at no time should one take refuge in other gods.'
། །དམ་པའི་ཆོས་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་བ། །འཚེ་ཞིང་གསོད་པའི་སེམས་དང་བྲལ། །དགེ་འདུན་ལ་ཡང་སྐྱབས་འགྲོ་བ། །མུ་སྟེགས་ཅན་དང་འགྲོགས་པ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ལྷ་གཞན་ལ་སྐྱབས་སུ་མི་འགྲོ་བ་དང་། སེམས་ཅན་ལ་གནོད་འཚེ་སྤོང་བ་དང་། མུ་སྟེགས་ཅན་དང་མི་འགྲོགས་པ་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་དྲག་པོ་དང་ཁྱབ་འཇུག་སོགས་ལའང་ཕུགས་ཀྱི་སྐྱབས་སུ་མི་འཛིན་ན། ཡི་དྭགས་སུ་གྱུར་པའི་གཞི་བདག་དང་ཀླུ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ཡང་སྐྱབས་གསུམ་ལ་ཡིད་མ་ཆེས་ནས་དེ་དག་ལ་བློ་འགེལ་ན་མི་རུང་བ་ཡིན་གྱི། དེ་དག་ལ་འཕྲལ་གྱི་ཆོས་ལྡན་གྱི་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་གི་གྲོགས་འཆོལ་བ་ཙམ་ལ་མི་རུང་བ་མེད་དེ། དཔེར་ན། སྦྱིན་བདག་ལ་འཚོ་བའི་གྲོགས་འཆོལ་བ་དང་། སྨན་པ་ལ་ནད་གསོ་བའི་རེ་བལྟོས་འཆའ་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། མི་དང་དུད་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྡེག་པ་དང་འཆིང་བ་དང་གོ་རར་གཞུག་པ་དང་། སྣ་འབུགས་པ་དང་མི་ཐེག་བཞིན་དུ་འགེལ་བ་ལ་སོགས་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བས་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་པ་དང་འཚེ་བ་སྤོང་བའོ། །གསུམ་པ་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་ཡིད་མི་ཆེས་ཤིང་། སྐུར་བར་བྱེད་པ་རྣམས་དང་མཐུན་པར་མི་བྱེད་པའོ། ། ༈ སྒྲུབ་པའི་བསླབ་བྱ། བསྒྲུབ་པའི་བསླབ་བྱ་གསུམ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་རི་མོར་བྲིས་པ་ལེགས་ཉེས་ཅི་འདྲ་ཞིག་ལ་ཡང་། དཔྱས་མི་གདགས་ཤིང་འོ་བརྒྱལ་སར་མི་བཞག་པ་དང་། གཏའ་མར་འཇོག་པ་སོགས་ཀྱི་མི་གུས་པ་ 13-2-95b དང་། བརྙས་ཐབས་སྤངས་ནས་སྟོན་པ་ལྟར་བཀུར་བའི་ཞིང་དུ་བཟུང་སྟེ། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། ཇི་ལྟར་བདེ་གཤེགས་སྐུ་གཟུགས་ཤིང་ལས་ཀྱང་། །བགྱིས་པ་ཅི་འདྲ་ཡང་རུང་མཁས་པས་མཆོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །ལུང་རྣམ་འབྱེད་ལས། ཤེད་བུ་སེར་སྐྱས་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་དགེ་འདུན་རྣམས་ལ། གླང་པོའི་མགོ་ཅན་ཁྱོད་ཀྱིས་ཆོས་སམ་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཅི་ཤེས། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ངན་སྨྲས་མི་འདྲ་བ་བཅོ་བརྒྱད་བྱས་པས་མགོ་བརྙན་མི་འདྲ་བ་བཅོ་བརྒྱད་ཡོད་པའི་ཆུ་སྲིན་ཉའི་རིགས་སུ་སྐྱེས་ཏེ། སྟོན་པ་འོད་སྲུངས་ཀྱི་དུས་ནས་ཤཱཀྱའི་རྒྱལ་པོའི་བར་དུ་དུད་འགྲོར་བསྡད་པར་གསུངས་པ་དང་། ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ལས། སྟོན་པ་འཁོར་བ་འཇིག་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རྗེས་སུ་རྒྱལ་པོ་མཛེས་ལྡན་གྱིས་མཆོད་རྟེན་ཆེན་པོ་ཞིག་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་ན། གླ་མི་ཞིག་གིས་འདི་ལྟ་བུའི་མཆོད་རྟེན་ཆེན་པོ་བྱེད་དུ་གཞུག་པར་བརྩམས་པ། ནམ་ཙམ་ཟིན་པར་འགྱུར་མ་ཤེས་སོ། །ཞེས་ལན་གཉིས་སུ་འཕྱས་པ་ལ། ཕྱིས་ལེགས་པར་ཟིན་པ་ན་འགྱོད་ནས་གླ་རྔན་གྱིས་གསེར་གྱི་དྲིལ་བུ་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས་མཆོད་རྟེན་ལ་བཏགས་པས་མདོག་ངན་ཞིང་ལུས་ཆུང་ལ་སྐད་སྙན་པའི་སྙན་པ་བཟང་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པར་གསུངས་པས། སྐུ་གཟུགས་ལ་
【現代漢語翻譯】 正如所說：'皈依正法，遠離傷害和殺戮之心；皈依僧眾，不與外道為伍。' 因此，不皈依其他神祇，斷絕傷害眾生，不與外道為伍，這三者至關重要。首先，對於世間的強大神祇，如大自在天（Maheśvara）和遍入天（Viṣṇu）等，我們都不應將其視為究竟的皈依處，更何況是那些變成餓鬼的地主神和龍族。如果對三寶（佛、法、僧）沒有堅定的信心，而寄希望于這些神祇，那是不允許的。然而，如果僅僅是爲了獲得一些暫時的、符合佛法的幫助，與他們結交為友是可以的。例如，就像依賴施主提供生活所需，或者期望醫生治癒疾病一樣。其次，要從身語意上斷絕傷害和虐待眾生的行為，例如毆打、捆綁、監禁人或牲畜，穿鼻、強迫馱運重物等。第三，不要與那些不相信三寶、誹謗三寶的人同流合污。 修行的教誨：修行的三個教誨是：對於佛像，無論是繪畫還是雕塑，無論好壞，都不要評頭論足，不要放置在不敬之處，不要用作抵押品等，要避免不敬和輕蔑，視其為應敬之境，如同對待佛陀一樣。正如《親友書》中所說：'即使是木製的如來像，無論製作如何，智者都應供養。' 《律分別》中記載，色迦（Śreṇika）國王曾對不學習的僧團惡語相向，說了十八種惡語，例如：'你們這些長著象頭的人，懂什麼佛法？' 因此，他轉產生為擁有十八種不同頭部的水族生物。在拘留孫佛（Krakucchanda Buddha）到釋迦牟尼佛（Śākyamuni Buddha）時期，他一直以旁生的身份存在。《律藏零星事》中記載，拘留孫佛涅槃后，美顏王（King Prasenajit）建造了一座巨大的佛塔，一個工人嘲笑說：'建造這樣一座巨大的佛塔，不知道什麼時候才能完成！' 他嘲笑了兩次。後來佛塔建成后，他後悔了，於是用自己的工錢製作了一個金鈴，掛在佛塔上。因此，他轉生為相貌醜陋、身材矮小，但聲音悅耳的善名（Bhadrakirti）。因此，對於佛像，
【English Translation】 As it is said: 'Taking refuge in the sacred Dharma means being free from the mind of harming and killing; taking refuge in the Sangha also means not associating with non-Buddhists.' Therefore, not taking refuge in other deities, abandoning harm to sentient beings, and not associating with non-Buddhists are the three essential points. Firstly, even for worldly powerful deities like Maheśvara (Great Lord) and Viṣṇu (All-Pervading One), we should not regard them as ultimate refuges, let alone the local deities and nāgas (serpent beings) who have become pretas (hungry ghosts). If one does not have firm faith in the Three Jewels (Buddha, Dharma, Sangha) and relies on these deities, it is not permissible. However, it is permissible to associate with them merely for temporary help in some Dharma-related activities. For example, just as one relies on a patron for livelihood or expects a doctor to cure illness. Secondly, one should abandon harming and abusing sentient beings such as humans and animals, through thought, word, and deed, such as beating, binding, imprisoning, piercing their noses, and forcing them to carry unbearable loads. Thirdly, one should not align with those who do not believe in the Three Jewels and slander them. Instructions on Practice: The three instructions on practice are: Regarding Buddha images, whether painted or sculpted, no matter how good or bad they may be, do not criticize them, do not place them in disrespectful places, do not use them as collateral, etc. Abandon disrespect and contempt, and regard them as fields of merit to be revered like the Buddha. As it is said in the 'Letter to a Friend': 'Even an image of the Sugata (Buddha), made of wood, however it may be made, the wise should venerate it.' The Vinaya-vibhaṅga (Book of Discipline) recounts that King Śreṇika, speaking harshly to the Sangha of monks who did not study, said eighteen kinds of abusive words, such as: 'You with the elephant heads, what do you know about Dharma or non-Dharma?' As a result, he was born as a water creature of the makara (sea monster) species with eighteen different heads. From the time of Krakucchanda Buddha to Śākyamuni Buddha, he remained in the animal realm. The Vinaya-kṣudrakavastu (Minor Matters of the Vinaya) recounts that after Krakucchanda Buddha passed away, King Prasenajit had a large stupa (reliquary mound) built. A worker mocked, saying: 'Building such a large stupa, who knows when it will be finished!' He mocked twice. Later, when the stupa was completed, he regretted it and used his wages to make a golden bell, which he hung on the stupa. As a result, he was born as Bhadrakirti (Good Fame), who was ugly and short but had a beautiful voice. Therefore, regarding Buddha images,
འདི་ནི་འདི་འདྲའོ། །ཞེས་མི་སྨྲ་བ་དང་། གཞན་གྱིས་སྐུ་གཟུགས་སོགས་རྒྱུ་བཟང་པོ་ལས་བསྒྲུབ་པའམ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པ་ལ་འཕྱ་བ་དང་། དེ་ལས་ལྡོག་པའི་ཁ་གཏོགས་སོགས་བྱར་མི་རུང་ངོ་། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོས་ཇོ་བོ་ལ་འཇམ་དབྱངས་ཀྱི་སྐུ་ཞིག་གཟིགས་ 13-2-96a སུ་ཕུལ་ནས་འདི་ལེགས་ཉེས་ཇི་འདྲ། ལེགས་ན་རོང་པ་མགར་དགེ་བས་བྱིན་པའི་གསེར་ཞོ་བཞི་བྱིན་ནས་ལེན་པ་ལགས་ཞུས་པས། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་སྐུ་ལ་མི་ལེགས་པ་མེད། ལྷ་བཟོ་ནི་འབྲིང་གསུངས་ནས་སྤྱི་བོར་བཞག ། བཟོ་ཟིན་པ་ཀུན་ལའང་དེ་ལྟར་མཛད་སྐད། ཆོས་ཚིག་བཞི་པ་ཞིག་ཡན་ཆད་ལ་ཡང་མ་གུས་པ་སྤང་ཞིང་། གླེགས་བམ་གཏར་འཇུག་པ་དང་ཟོང་དུ་བྱེད་པ་དང་ས་སྒྲེ་བོ་དང་འོ་བརྒྱལ་སར་འཇོག་པ་དང་། ལྷམ་དང་སྦྲགས་ཏེ་འཁུར་བ་དང་འགོམ་ཡུག་སོགས་མ་གུས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། ཆོས་དཀོན་མཆོག་ལྟར་གུས་པར་བྱེད་པའོ། །དགེ་བཤེས་སྤྱན་སྔ་བ་གསུང་རབ་གདན་དྲངས་པ་མཐོང་བ་ན་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་ལྡང་། ཕྱིས་ལྡང་བར་མི་ནུས་པ་ན་ཐལ་མོ་སྦྱོར་སྐད། ཇོ་བོ་མངའ་རིས་སུ་བྱོན་པ་ན། སྔགས་པ་ཞིག་ཁོང་ལ་ཆོས་མི་ཉན་པ་ལ། ཡིག་མཁན་ཞིག་སོ་དྲེག་གིས་ཆོས་ལ་བསྐུད་པ་གཟིགས་ནས། ཇོ་བོས་མ་བཟོད་ནས། ཨ་ཙ་མ་མི་རུང་མི་རུང་གསུངས་པས། སྔགས་པ་དེ་དད་ནས་ཆོས་ཉན་སྐད། ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། རང་ཅག་ཆོས་ལ་རྩེད་མོ་ཅི་ཡང་བྱེད་པར་འདུག་སྟེ། ཆོས་དང་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་མ་གུས་པ་ཤེས་རབ་འཆལ་བའི་རྒྱུ་ཡིན། རྨོངས་པ་ད་ལྟའི་འདི་གས་ཆོག་གི་རྨོངས་པའི་རྒྱུ་མ་གསོག་འདི་ལས་རྨོངས་ན་ཅི་བཏུབ་གསུང་ངོ་། །དགེ་འདུན་ནམ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དགེ་སྦྱོང་གི་རྟགས་ཙམ་འཛིན་པ་དང་། དེ་དག་གི་རྟགས་ཙམ་ལ་ཡང་མི་གཤེ་ཞིང་མི་བརྙས་པ་དང་། ཁྱེད་དང་ངེད་ཀྱི་ཚོ་ཞེས་རིས་སུ་བཅད་ནས་ 13-2-96b དགྲར་བལྟ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་བྱ་བར་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ལྟར་གུས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ལྷག་བསམ་བསྐུལ་བ་ལས། ཡོན་ཏན་འདོད་པ་ནགས་ན་གནས་པ་ཡིས། །ཕ་རོལ་དག་གི་སྐྱོན་ལ་བརྟག་མི་བྱ། །བདག་ནི་ཁྱད་པར་འཕགས་ཤིང་བདག་མཆོག་ཅེས། །དེ་སྙམ་དུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་མི་བྱ་འོ། །རྒྱགས་འདི་བག་མེད་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་སྟེ། །དགེ་སློང་དམན་ལ་བརྙས་པར་ཡོང་མི་བྱ། །བསྐལ་པ་གཅིག་གིས་ཐར་པ་འཐོབ་མི་འགྱུར། །འདི་ནི་བསྟན་པ་འདི་ལ་གོ་རིམ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྟོན་པ་རིན་པོ་ཆེ་དང་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོ་ལྷན་པ་སེར་པོ་རེ་འགོམ་པའི་སར་ཡོད་པ་ཡང་མི་འགོམ་པར་སྤྲུགས་ནས་ས་གཙང་སར་སྐྱེལ་བའི་ཕྱག་ལེན་ལྟར་བསླབ་སྟེ། རང་ཉིད་དཀོན་མཆོག་ལ་ཅི་ཙམ་གུས་པ་དེ་ཙམ་དུ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱང་རང་ལ་ཆེས་ཆེར་གུས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཅི་འདྲ་བ་ཡི་ལས་བ
【現代漢語翻譯】 不應說『就是這樣』。不要嘲笑他人用好的材料製作佛像等，或成就大事，也不要做與此相反的事。一位大瑜伽士向覺沃（Jo-bo，尊者）獻上了一尊妙音天女（འཇམ་དབྱངས，梵文：Manjushri，文殊菩薩）像，問道：『這尊佛像好不好？如果好，我願意用絨巴·嘎爾·格瓦（Rongpa Gar Gewa）佈施的四兩黃金來換取。』覺沃回答說：『至尊妙音天女像沒有不好的。』但說『工匠手藝一般』，然後將佛像放在頭頂。據說他對所有制作完成的佛像都這樣做。對於超過四個字的佛法，也要避免不敬，比如翻動經書、當作商品出售、放在髒亂的地方、遭受踐踏的地方，或者與鞋子放在一起攜帶等不敬行為，要像對待佛法僧三寶一樣恭敬。格西·堅巴（Geshe Chen-nga-wa）看到經書被抬進來時，會合掌起立。後來無法起身時，也會合掌。覺沃去阿里（Ngari）時，一位咒師不聽他講法，覺沃看到一位抄寫員用髒東西塗抹經書，非常難過，說道：『阿扎瑪！不行不行！』那位咒師因此生起信心，開始聽法。夏惹瓦（Sharawa）也說：『我們似乎把佛法當兒戲，不恭敬佛法和說法者，是智慧衰退的原因。現在的愚癡已經夠多了，不要再積累愚癡的因，否則會更加愚癡。』對於僧眾或僅僅持有出家僧人標誌的人，不要辱罵或輕視，不要分彼此，將他們視為敵人。要像恭敬三寶一樣恭敬僧眾。正如《生起勝妙意樂經》（Lhag-sam-bskul-ba）中所說：『 желаю добродетели пребывания в лесу, не следует исследовать недостатки других. Не следует порождать мысль: «Я превосхожу других, я лучший». Гордость — корень всякой беспечности, не следует презирать низших монахов. За одну кальпу не обрести освобождения. Таков порядок в этом учении.』據說，對於尊貴的上師和偉大的瑜伽士，即使是他們坐過的黃色墊子，也不要踩踏，而是撣掉灰塵，放到乾淨的地方。要像學習一樣實踐，自己對三寶有多恭敬，眾生就會對自己有多恭敬。正如《三摩地王經》（Ting-nge-'dzin rgyal-po）中所說：『什麼樣的行為……』 不應說『就是這樣』。不要嘲笑他人用好的材料製作佛像等，或成就大事，也不要做與此相反的事。一位大瑜伽士向覺沃（Jo-bo，尊者）獻上了一尊妙音天女（འཇམ་དབྱངས，梵文：Manjushri，文殊菩薩）像，問道：『這尊佛像好不好？如果好，我願意用絨巴·嘎爾·格瓦（Rongpa Gar Gewa）佈施的四兩黃金來換取。』覺沃回答說：『至尊妙音天女像沒有不好的。』但說『工匠手藝一般』，然後將佛像放在頭頂。據說他對所有製作完成的佛像都這樣做。對於超過四個字的佛法，也要避免不敬，比如翻動經書、當作商品出售、放在髒亂的地方、遭受踐踏的地方，或者與鞋子放在一起攜帶等不敬行為，要像對待佛法僧三寶一樣恭敬。格西·堅巴（Geshe Chen-nga-wa）看到經書被抬進來時，會合掌起立。後來無法起身時，也會合掌。覺沃去阿里（Ngari）時，一位咒師不聽他講法，覺沃看到一位抄寫員用髒東西塗抹經書，非常難過，說道：『阿扎瑪！不行不行！』那位咒師因此生起信心，開始聽法。夏惹瓦（Sharawa）也說：『我們似乎把佛法當兒戲，不恭敬佛法和說法者，是智慧衰退的原因。現在的愚癡已經夠多了，不要再積累愚癡的因，否則會更加愚癡。』對於僧眾或僅僅持有出家僧人標誌的人，不要辱罵或輕視，不要分彼此，將他們視為敵人。要像恭敬三寶一樣恭敬僧眾。正如《生起勝妙意樂經》（Lhag-sam-bskul-ba）中所說：『 желаю добродетели пребывания в лесу, не следует исследовать недостатки других. Не следует порождать мысль: «Я превосхожу других, я лучший». Гордость — корень всякой беспечности, не следует презирать низших монахов. За одну кальпу не обрести освобождения. Таков порядок в этом учении.』據說，對於尊貴的上師和偉大的瑜伽士，即使是他們坐過的黃色墊子，也不要踩踏，而是撣掉灰塵，放到乾淨的地方。要像學習一樣實踐，自己對三寶有多恭敬，眾生就會對自己有多恭敬。正如《三摩地王經》（Ting-nge-'dzin rgyal-po）中所說：『什麼樣的行為……』
【English Translation】 One should not say, 'It is like this.' Do not ridicule others for making Buddha statues or accomplishing great things with good materials, nor should one do the opposite. A great yogi offered Jo-bo (尊者) a statue of Manjushri (འཇམ་དབྱངས,梵文：Manjushri，文殊菩薩), asking, 'Is this statue good or not? If it is good, I am willing to exchange it for the four liangs of gold donated by Rongpa Gar Gewa.' Jo-bo replied, 'There is nothing bad about the statue of the venerable Manjushri.' But he said, 'The craftsmanship is average,' and then placed the statue on his head. It is said that he did this for all the statues that were made. For Dharma teachings exceeding four words, one should also avoid disrespect, such as flipping through scriptures, selling them as merchandise, placing them in dirty places, places where they are trampled, or carrying them together with shoes. One should avoid all disrespectful actions and treat them with the same respect as the Three Jewels (Buddha, Dharma, and Sangha). When Geshe Chen-nga-wa saw the scriptures being carried in, he would fold his palms and stand up. Later, when he was unable to stand, he would still fold his palms. When Jo-bo went to Ngari, a mantra practitioner did not listen to his teachings. Jo-bo saw a scribe smearing the scriptures with dirt and was very saddened, saying, 'Achama! No, no!' The mantra practitioner then developed faith and began to listen to the teachings. Sharawa also said, 'We seem to be treating the Dharma as a game. Disrespecting the Dharma and those who teach it is the cause of the decline of wisdom. There is already enough ignorance now; do not accumulate more causes of ignorance, or you will become even more ignorant.' For the Sangha or those who merely hold the signs of ordained monks, do not scold or despise them. Do not divide them into 'us' and 'them' and regard them as enemies. One should respect the Sangha as one respects the Three Jewels. As it is said in Lhag-sam-bskul-ba: 'Those who desire virtue and dwell in the forest should not investigate the faults of others. One should not generate the thought, 'I am superior to others, I am the best.' Pride is the root of all carelessness; one should not despise inferior monks. One will not attain liberation in one kalpa. This is the order in this teaching.' It is said that for venerable teachers and great yogis, even the yellow cushions they have sat on should not be stepped on. Instead, one should dust them off and place them in a clean place. One should practice as one learns, and the more respect one has for the Three Jewels, the more respect beings will have for oneself. As it is said in the Samadhiraja Sutra (Ting-nge-'dzin rgyal-po): 'Whatever kind of action...' One should not say, 'It is like this.' Do not ridicule others for making Buddha statues or accomplishing great things with good materials, nor should one do the opposite. A great yogi offered Jo-bo (尊者) a statue of Manjushri (འཇམ་དབྱངས,梵文：Manjushri，文殊菩薩), asking, 'Is this statue good or not? If it is good, I am willing to exchange it for the four liangs of gold donated by Rongpa Gar Gewa.' Jo-bo replied, 'There is nothing bad about the statue of the venerable Manjushri.' But he said, 'The craftsmanship is average,' and then placed the statue on his head. It is said that he did this for all the statues that were made. For Dharma teachings exceeding four words, one should also avoid disrespect, such as flipping through scriptures, selling them as merchandise, placing them in dirty places, places where they are trampled, or carrying them together with shoes. One should avoid all disrespectful actions and treat them with the same respect as the Three Jewels (Buddha, Dharma, and Sangha). When Geshe Chen-nga-wa saw the scriptures being carried in, he would fold his palms and stand up. Later, when he was unable to stand, he would still fold his palms. When Jo-bo went to Ngari, a mantra practitioner did not listen to his teachings. Jo-bo saw a scribe smearing the scriptures with dirt and was very saddened, saying, 'Achama! No, no!' The mantra practitioner then developed faith and began to listen to the teachings. Sharawa also said, 'We seem to be treating the Dharma as a game. Disrespecting the Dharma and those who teach it is the cause of the decline of wisdom. There is already enough ignorance now; do not accumulate more causes of ignorance, or you will become even more ignorant.' For the Sangha or those who merely hold the signs of ordained monks, do not scold or despise them. Do not divide them into 'us' and 'them' and regard them as enemies. One should respect the Sangha as one respects the Three Jewels. As it is said in Lhag-sam-bskul-ba: 'Those who desire virtue and dwell in the forest should not investigate the faults of others. One should not generate the thought, 'I am superior to others, I am the best.' Pride is the root of all carelessness; one should not despise inferior monks. One will not attain liberation in one kalpa. This is the order in this teaching.' It is said that for venerable teachers and great yogis, even the yellow cushions they have sat on should not be stepped on. Instead, one should dust them off and place them in a clean place. One should practice as one learns, and the more respect one has for the Three Jewels, the more respect beings will have for oneself. As it is said in the Samadhiraja Sutra (Ting-nge-'dzin rgyal-po): 'Whatever kind of action...'
ྱས་པ། །འབྲས་བུ་དེ་འདྲ་འཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ༈ ཐུན་མོང་གི་བསླབ་བྱ། ཐུན་མོང་གི་བསླབ་བྱ་ལ་དྲུག་ལས། དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་ཡོན་ཏན་རྗེས་སུ་དྲན་པས་ཡང་དང་ཡང་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཕྱི་པ་དང་ནང་པའི་ཁྱད་པར་དང་། དེ་གསུམ་ནང་ཕན་ཚུན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་དེ་དག་གི་ཡོན་ཏན་ལ་ཡང་ཡང་སེམས་པའོ། །བཀའ་དྲིན་ཆེན་པོ་རྗེས་སུ་དྲན་པས་དུས་རྟག་ཏུ་མཆོད་པ་ལ་བརྩོན་ཞིང་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བའི་ཕུད་ཀྱང་དབུལ་བ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། སངས་རྒྱས་བསོད་ནམས་ཀྱིས་ནི་ཟས་རྙེད་ཀྱང་། །དེ་ལ་བྱིས་པ་བྱས་པ་གཟོ་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཁ་ཟས་རྙེད་པས་ 13-2-97a མཚོན་ནས་རང་ལ་བདེ་ལེགས་གང་བྱུང་ཐམས་ཅད་དཀོན་མཆོག་གི་དྲིན་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། བྱས་པ་གཟོ་བའི་བསམ་པས་མཆོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡང་མཆོད་པ་བྱ་བ་དང་། བྱེད་པའི་བསམ་པ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལ་བཅུ་ལས། སྐུ་ལ་མཆོད་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་དངོས་ལ་མཆོད་པའོ། །མཆོད་རྟེན་ལ་མཆོད་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་མཆོད་རྟེན་སོགས་ལ་མཆོད་པའོ། །མངོན་སུམ་དུ་མཆོད་པ་ནི། དེ་གཉིས་རང་གི་དབང་པོ་ལ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལ་མཆོད་པའོ། །མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་མཆོད་པ་ནི། སངས་རྒྱས་དང་དེའི་མཆོད་རྟེན་མངོན་དུ་མ་གྱུར་པ་ལ་སངས་རྒྱས་དང་མཆོད་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་མཆོད་པའོ། །སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་རྗེས་སུ་དེའི་ཕྱིར་དུ་སྐུ་གཟུགས་དང་མཆོད་རྟེན་གཅིག་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་ཡང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་མཆོད་པའོ། །དེ་གཉིས་གང་རུང་ལ་མཆོད་པ་ན་དེ་དག་གཅིག་གི་ཆོས་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་དུ་གྱུར་པ་གཉིས་པོ་འདི་ལའང་མཆོད་ལ། དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་ཕྱོགས་བཅུ་མུ་མེད་པའི་མཆོད་རྟེན་ལ་ཡང་མཆོད་དོ་སྙམ་ནས་མཆོད་པ་ནི་མངོན་དུ་གྱུར་མ་གྱུར་སྤྱིའི་མཆོད་པ་སྟེ། སྔ་མ་ནི་བསོད་ནམས་རྒྱ་ཆེ་ལ། གཉིས་པ་ནི་དེ་བས་ཀྱང་ཆེས་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་། གསུམ་པ་ནི་དེ་བས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་བར་གསུངས་པས། སངས་རྒྱས་སམ་དེའི་སྐུ་གཟུགས་སོགས་གཅིག་ལ་མཆོད་པ་ན་ཆོས་ཉིད་དབྱེར་མེད་པ་དྲན་པར་བྱས་ནས་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པའི་འཕེན་པ་གཏོང་བ་ 13-2-97b གལ་ཆེའོ། །རང་གིས་བྱ་བའི་མཆོད་པ་ནི། ལེ་ལོ་དང་སྙོམ་ལས་དང་བག་མེད་པའི་དབང་གིས་གཞན་བྱེད་དུ་མི་འཇུག་པར་རང་གིས་ལག་བདར་ནས་བྱེད་པའོ། །གཞན་བྱེད་དུ་བཅུག་པའི་མཆོད་པ་ནི། རང་ལ་དངོས་པོ་ཆུང་ངུ་ཡོད་ལ། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་བ་བསོད་ནམས་ཆུང་ཞིང་མི་ནུས་པ་འདི་དག་གིས་མཆོད་པ་བྱས་ན་བདེ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པས་གཞན་ཁོ་ན་མཆོད་དུ་གཞུག་པའོ། །གཞན་ཡང་བསྐུལ་ནས་གཉིས་
【現代漢語翻譯】 將獲得那樣的果實。』這樣說的。 共同的修學 共同的修學有六個方面，首先是憶念三寶（藏文：དཀོན་མཆོག་གསུམ་，梵文天城體：त्रिरत्न，梵文羅馬擬音：Triratna，漢語字面意思：三顆寶石）的差別和功德，從而反覆皈依。如前所述，這是外道和內道的區別，也是三寶各自之間的差別，以及反覆思維它們的功德。憶念大恩，時常勤于供養，並將飲食的精華供奉出來。《三昧王經》中說：『佛陀以福德獲得食物，愚者卻不知感恩。』就像經文所說的那樣，獲得食物象徵著自己所擁有的一切安樂，都要明白這是三寶的恩德。以感恩之心進行供養。而供養又分為供養之物和供養之心兩種。 第一種分為十個方面：供養佛身，即供養佛陀的真實色身；供養佛塔，即爲了佛陀而供養佛塔等；現前供養，即對自己的感官所能感知到的佛陀和佛塔進行供養；非現前供養，即對未能親眼見到的佛陀和佛塔，爲了所有的佛陀和佛塔而進行供養；佛陀涅槃后，爲了佛陀而建造佛像和佛塔等，也屬於非現前供養。對以上任何一種進行供養時，要知道其中一個的法性就是所有一切的法性。因此，對現前顯現的這兩種也要供養，並且想著也供養過去、現在、未來三世的一切諸佛和十方無盡的佛塔，這就是現前和非現前共同的供養。前者福德廣大，後者比前者更加廣大，第三種比第二種更加非常廣大。因此，供養一尊佛或一個佛像等時，要憶念法性無差別，從而發起供養一切的意樂，這一點非常重要。自己親自做的供養，是指不因懶惰、懈怠和放逸而讓別人代勞，而是自己親手打掃後進行供養。讓別人做的供養，是指自己擁有的財物很少，心想這些受苦的眾生福薄無力，如果讓他們供養，就能得到安樂，從而以慈悲心讓別人獨自供養。此外，還有勸請他人一起供養。
【English Translation】 One will obtain such a fruit.' Thus it was said. Common Disciplines Among the six common disciplines, the first is repeatedly taking refuge by remembering the distinctions and qualities of the Three Jewels (藏文：དཀོན་མཆོག་གསུམ་，梵文天城體：त्रिरत्न，梵文羅馬擬音：Triratna，漢語字面意思：Three Jewels). As previously explained, this distinguishes Buddhists from non-Buddhists, and also distinguishes the Three Jewels from each other, repeatedly contemplating their qualities. Always diligently making offerings and offering the first portion of food and drink, remembering the great kindness. As it says in the Samadhiraja Sutra: 'The Buddha obtains food through merit, but fools do not appreciate this kindness.' Just as the sutra says, understanding that all happiness and well-being that comes to oneself, symbolized by obtaining food, is due to the kindness of the Three Jewels. One should make offerings with the intention of appreciating this kindness. There are two aspects to this: the objects of offering and the intention of offering. The first has ten aspects: Offering to the Buddha's body, which is offering to the actual form of the Buddha's body. Offering to stupas, which is offering to stupas etc. for the sake of the Buddha. Offering in the presence, which is offering to the Buddha and stupas that are manifest to one's senses. Offering in the absence, which is offering for the sake of all Buddhas and stupas to those Buddhas and stupas that are not manifest. After the Buddha's passing into nirvana, making images and stupas for his sake is also an offering in the absence. When offering to either of these two, the nature of one is the nature of all. Therefore, one should also offer to these two that are manifest, and thinking that one is also offering to all the Buddhas of the three times and the immeasurable stupas of the ten directions, this is a general offering whether manifest or not. The former is said to have vast merit, the second is even vaster, and the third is even more exceedingly vast. Therefore, when offering to one Buddha or one of his images etc., it is important to remember the undifferentiated nature of reality and thus generate the intention to offer to all. Offering done by oneself is when one does not allow others to do it due to laziness, negligence, or carelessness, but does it oneself by cleaning with one's own hands. Offering caused to be done by others is when one has little wealth and thinks that if these suffering sentient beings who have little merit and are unable to do so were to make offerings, they would be happy, and thus with compassion one causes only others to make offerings. Furthermore, there is also encouraging two others to offer together.
ཀས་བྱེད་པ་ནི། རང་གཞན་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་བ་སྟེ། དེ་གསུམ་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཆེ་ཆུང་ནི་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟིའི་མཆོད་པ་ནི། ན་བཟའ་དང་ཞལ་ཟས་དང་གཟིམས་ཆ་དང་གདན་དང་བསྙུན་གྱི་གསོས་སྨན་དང་ཡོ་བྱད་དང་བདུག་པ། ཕྱེ་མ། བྱུག་པའི་སྤོས་དང་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དང་རོལ་མོའི་སྒྲ་དང་མར་མེ་སྣ་ཚོགས་འབུལ་བ་དང་། གུས་པར་སྨྲ་བ་དང་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་མངོན་དུ་ལྡང་བ་དང་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་དང་བསྟོད་པ་སྣ་ཚོགས་བརྗོད་པ་དང་ཡན་ལག་ལྔས་ཕྱག་བྱ་བ་དང་གཡས་ཕྱོགས་སུ་བསྐོར་བ་དང་། ཞིང་ལ་སོགས་པ་ཟད་མི་ཤེས་པའི་སྦྱིན་པ་དང་ནོར་བུ་དང་སྙན་ཆ་དང་དཔུང་རྒྱན་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་དང་། ཐ་ན་དྲིལ་བུ་དབུལ་བ་དང་ཀཪྴ་པ་ཎ་གཏོར་བ་དང་སྲད་བུས་དཀྲི་བས་སངས་རྒྱས་སམ། དེའི་མཆོད་རྟེན་ལ་མཆོད་པའོ། །རྒྱ་ཆེ་བའི་མཆོད་པ་ནི། རྙེད་བཀུར་དེ་དག་གིས་ཡུན་རིང་པོར་མཆོད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དངོས་པོ་མང་བ་དང་བཟང་བ་དང་མངོན་སུམ་ཡིན་མིན་དང་། རང་དང་གཞན་གྱིས་བྱེད་པ་དང་སྙིང་ཐག་པ་ནས་དགའ་ཞིང་ 13-2-98a མོས་པ་དྲག་པོས་མཆོད་ལ། དགེ་བ་དེ་ཡང་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བ་སྟེ་བདུན་ནོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མཆོད་པ་ནི། ཁྱད་གསོད་དམ་བག་མེད་དམ་ལེ་ལོས་གཞན་དག་བྱེད་དུ་མི་འཇུག་གི། རང་གིས་ལག་བདར་ནས་བྱེད་པ་དང་། གུས་པར་བྱེད་པ་དང་། སེམས་མ་ཡེངས་པར་བྱེད་པ་དང་། ཆགས་སོགས་དང་མ་འདྲེས་པར་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པས་བྱེད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ལ་དད་པའི་རྒྱལ་པོ་སོགས་ལས་རྙེད་བཀུར་ཐོབ་ཏུ་རེ་ནས་མི་བྱེད་པ་དང་། མཐུན་པའི་དངོས་པོས་མཆོད་པ་སྟེ་དྲུག་གོ ། མཐུན་པའི་དངོས་པོ་ནི། མི་མཐུན་པ་བ་བླས་བྱུག་པ་དང་མར་ཁུས་འཁྲུ་བ་དང་གུ་གུལ་གྱིས་བདུག་པ་དང་ཨརྐའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དང་། གཞན་ཡང་ཡོ་བྱད་རུང་བ་མིན་པ་དང་བྲལ་བ་རུང་བའོ། །ཟང་ཟིང་གི་མཆོད་པ་དེ་དག་ཀྱང་རང་གིས་བསྒྲུབས་པ་དང་གཞན་ལས་བསླངས་པ་མེད་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཆོད་པ་གང་ཡང་རུང་བ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་གང་ཡོད་པ་ལ་དགའ་བ་དང་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་མོས་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས་ཡི་རང་བྱས་ན། ཚེགས་ཆུང་ངུས་ཚད་མེད་པའི་མཆོད་པ་ཆེན་པོས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་སྡུད་དེ། དེ་ལ་ནི་རྟག་ཏུ་སེམས་ཉམས་བདེ་བ་དང་སེམས་དགའ་བས་བརྩོན་པར་བྱའོ། །དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་དང་དམ་ཚིག་གསུམ་བཀོད་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར། བདག་ 13-2-98b པོས་མ་བཟུང་བའི་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་དང་ཤིང་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་དབུལ་བར་བྱའོ། །སྒྲུབ་པའི་མཆོད་པ་ནི། ཐ་ན་བ་འཇོས་ཙམ་དུ་ཡང་ཚད་མེད་བཞི་དང་ཆོས་ཀྱི་སྡོམ་བཞི་དང་སྐྱབས་གསུམ་དང་ཕར་ཕྱིན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉ
【現代漢語翻譯】 所作之事：是自他二者共同的。這三種（供養）的福德果報大小與之前相同。財物和恭敬的供養是：衣物、食物、臥具、坐墊、醫藥、用具、薰香、粉末、涂香、花鬘、音樂聲、供奉各種燈火，以及恭敬的言語、頂禮、起立、合掌、讚頌各種功德、五體投地、右繞，還有田地等用之不竭的佈施，以及珠寶、耳環、臂釧等裝飾品，乃至鳴鈴、散錢、纏線等對佛或佛塔的供養。 廣大的供養是：用這些財物和恭敬長期供養，也就是供品眾多且精美，無論是現前或非現前，無論是自己或他人所作，都從內心深處歡喜並以強烈的信心供養，並將此善根迴向圓滿菩提，共有七種。 非煩惱的供養是：不輕蔑、不放逸、不懈怠，不讓別人去做，自己親手去做，恭敬地去做，不散亂地去做，不與貪嗔等煩惱混雜，不爲了從信仰佛教的國王等處獲得財物和恭敬而去做，用合適的物品供養，共有六種。合適的物品是：不合適的用牛糞塗抹、用油清洗、用惡臭的香薰、用有毒的花朵等等，以及其他不適宜的用具，遠離不適宜的。 如果這些物質供養不是自己積攢的，也不是從他人處乞討來的，那麼對於如來的一切供養，無論在哪個世界，都以歡喜、廣大和信樂之心遍滿，並隨喜讚歎，這樣以微小的努力就能圓滿積聚無量大供養的菩提資糧。因此，要經常以愉悅和歡喜的心精進。如《寶云經》和《三昧耶三觀察》中所說，對於無主的花朵、果實、樹木和珍寶等，也可以供養。 修行上的供養是：即使是微小的牛毛之端，也要憶念四無量心、四法印、三皈依、波羅蜜多，以及甚深空性。
【English Translation】 The act of offering: is common to both oneself and others. The magnitude of the merit resulting from these three (offerings) is similar to the previous one. Material and respectful offerings include: clothing, food, bedding, cushions, medicine, utensils, incense, powders, fragrant oils, flower garlands, musical sounds, various lamps, respectful speech, prostrations, standing up, joining palms, praising various virtues, full prostrations, circumambulation, inexhaustible donations such as fields, and ornaments such as jewels, earrings, armlets, even ringing bells, scattering coins, and wrapping threads around the Buddha or stupas. Extensive offerings involve: offering these materials and respects for a long time, meaning numerous and excellent offerings, whether present or not, whether done by oneself or others, all offered with joy from the depths of one's heart and with strong faith, and dedicating this merit to perfect Bodhi, totaling seven types. Non-afflicted offerings involve: not being contemptuous, not being negligent, not being lazy, not letting others do it, doing it oneself, doing it respectfully, doing it without distraction, not mixing it with afflictions such as attachment and aversion, not doing it in hopes of gaining wealth and respect from kings who believe in Buddhism, offering with suitable items, totaling six types. Suitable items are: not using unsuitable items such as smearing with cow dung, washing with oil, fumigating with foul-smelling incense, using poisonous flowers, and other unsuitable utensils, avoiding what is unsuitable. If these material offerings are neither accumulated by oneself nor begged from others, then for all the offerings to the Tathagata, in whatever world, one should fill it with joy, vastness, and faith, and rejoice and praise. In this way, with minimal effort, one can perfectly accumulate the Bodhi accumulation of immeasurable great offerings. Therefore, one should always strive with a joyful and happy mind. As stated in the 'Ratnamegha Sutra' and the 'Three Samaya Observations,' one can also offer ownerless flowers, fruits, trees, and jewels. The offering of practice is: even in the slightest instance, such as the tip of a cow's hair, one should remember the four immeasurables, the four seals of Dharma, the three refuges, the Paramitas, and the profound emptiness.
ིད་ལ་མོས་ཤིང་མི་རྟོག་པར་གནས་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སྡོམ་སེམས་བྱེད་པ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་ཕར་ཕྱིན་དང་བསྡུ་བ་བཞི་ལ་བསྒོམ་པ་དང་བརྩོན་པའོ། །མཆོད་པ་བཅུ་པོ་དེས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་མཆོད་པ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་མཆོད་པའོ། །དེ་དག་གིས་མཆོད་པའི་ཚེ་ན་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གང་རུང་ལ་ཆུང་ངུ་ཞིག་བྱས་ཀྱང་། འབྲས་བུ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འབྱུང་བའི་བསམ་པ་ནི་དྲུག་སྟེ། ཡོན་ཏན་གྱི་ཞིང་གོང་ན་མེད་པ་ཡིན་སྙམ་པ་དང་། ཕན་འདོགས་པ་གོང་ན་མེད་དོ་སྙམ་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་གོ་སྙམ་པ་དང་། ཨུ་དུམ་ཝ་རའི་མེ་ཏོག་ལྟར་ཤིན་ཏུ་དཀོན་ནོ་སྙམ་པ་དང་། སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་ན་གཅིག་ཁོ་ན་འབྱུང་བས་འབའ་ཞིག་པའོ་སྙམ་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་མ་འདས་ཀྱི་ཕུན་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་མཆོད་པའོ། །དེ་དག་ནི་བྱང་ས་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་བྲིས་པའོ། །དུས་རྒྱུན་པར་ནི་དེ་དག་ཅི་རིགས་པར་བྱ་ལ། དུས་བཟང་དང་དུས་ཆེན་གྱི་ཚེ་ན་རང་གི་ནུས་པ་དང་བསྟུན་པའི་མཆོད་པ་བཟང་པོ་རེ་བྱའོ། །གཞན་ཡང་བཟའ་བཏུང་ 13-2-99a རྒྱུན་དུ་བྱ་དགོས་པས། དེའི་ཚེ་དེ་དག་གི་ཕུད་ཀྱིས་མཆོད་པ་མ་ཆག་ནའང་ཚོགས་མང་པོ་ཚེགས་ཆུང་ངུས་རྫོགས་པས་ཆུ་ཡན་ཆད་གང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕུད་ཀྱིས་ཀྱང་སྙིང་ཐག་པ་ནས་མཆོད་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཐུད་ཀྱི་སྔོ་ས་དང་ལོ་མའི་སེར་ས་ལྟ་བུ་ནས་མ་ཡིན་གྱི། གང་བཟང་བ་ནས་བྱ་དགོས་ལ། ཇའི་ཕུད་སུན་རེ་ལ་འབུལ་བ་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་རྡུལ་སེལ་བ་འདྲ་བ་རེས་མི་འོང་ཞེས་ཤ་ར་བའི་གསུང་སྒྲོས་ལས་འབྱུང་ངོ་། །དཔེར་ན་ཞིང་ས་ཤིན་ཏུ་གཤིན་པ་ཞིག་ལ་ས་བོན་འདེབས་དུས་སུ་མ་བཏབ་པར་ལྡུས་པ་འདྲ་ན་དེ་ལྟར་འཇོག་མི་ཕོད་པ་ལྟར། འདི་ཕྱིའི་བདེ་ལེགས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་ཞིང་ས་དམ་པ་དུས་བཞི་ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་བདེ་ལེགས་ཀྱི་ས་བོན་བཏབ་པས་ཆོག་པ་འདི་ལ་ཡང་། དད་པའི་གཤོལ་གྱིས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་རྨེད་པར་གྱུར་ཅིག །ཅེས་མདོ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་བྱ་རྒྱུ་མ་བྱུང་ན་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཕངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བསྔགས་འོས་བསྔགས་བསྟོད་ལས། ཁྱོད་དང་འདྲ་བའི་ཞིང་དག་ནི། །འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་མ་མཆིས་ཏེ། །ཁྱོད་ནི་སྦྱིན་གནས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག །གྲལ་གཙང་མཛད་པའི་གཙང་མ་ལགས། །ནམ་མཁའ་མཐའ་ཐུག་མ་མཆིས་པའི། །མཆུ་དང་ཞེང་དག་ཇི་ལྟ་བར། །ཁྱོད་ལ་སྨན་དང་གནོད་བགྱིས་པའི། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཐུག་མ་མཆིས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཞིང་གི་མཆོག་ལ་ཐ་མལ་པའི་ཞིང་གི་མཐོང་ཙམ་ཡང་མེད་པ་འདི། འོ་སྐོལ་སྟངས་བཟང་བར་མི་འདུག་པས་དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་ 13-2-99b ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བརྩོན་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཞིང་དམ་པ་ལ་དགེ་རྩ་བསྐྲུན་པའི་མཐ
【現代漢語翻譯】 安住于信仰和無分別，守護戒律，修習菩提之分、波羅蜜多和四攝。這十種供養是對三寶最圓滿的供養。以這些供養時，即使對三寶中的任何一個做微小的供養，也會產生無量的果報，有六種想法：視其為無上的功德田，視其為無上的利益者，視其為一切眾生之首，視其如優曇婆羅花般稀有，視其如三千大千世界中唯一出現般珍貴，視其為超越世間和未超越世間一切圓滿的基礎而進行供養。這些是從《菩薩地論》中摘錄的。平時應儘可能地做這些，在吉祥日和節日時，應根據自己的能力做好的供養。此外，飲食也應經常進行。此時，即使不中斷對這些食物精華的供養，也能以小的努力圓滿眾多的積資，因此，對於水等一切受用之物的精華，也應從內心深處進行供養。這不應是從蔬菜的枯萎處或葉子的變黃處取用，而應從最好的部分取用。夏惹瓦曾說，僅僅是將茶的精華中的灰塵去除后供養是不行的。例如，如果在一塊非常肥沃的土地上播種時，沒有播種而是堆放在一起，就像不能那樣放置一樣。對於這能產生今生來世一切安樂的殊勝福田，應在所有四個時節不斷播種安樂的種子，用信仰的犁來耕耘福德之田。如經中所說，如果不這樣做，那就太可惜了。因此，在讚頌中說：『如您一般的福田，三界之中都不存在，您是佈施處中最殊勝的，是行為清凈的聖者。如同虛空無邊無際，對您行善或作惡，其果報也無有窮盡。』就像這樣。對於這殊勝的福田，即使是普通的田地也無法與之相比。我們這樣做是不合適的，因此應當時時精勤供養三寶。如果這樣做，就能在這殊勝的福田中積累功德的巨大利益。 安住于信仰和無分別，守護戒律，修習菩提之分、波羅蜜多和四攝。（種子字和咒語部分待補充）這十種供養是對三寶最圓滿的供養。以這些供養時，即使對三寶中的任何一個做微小的供養，也會產生無量的果報，有六種想法：視其為無上的功德田，視其為無上的利益者，視其為一切眾生之首，視其如優曇婆羅花般稀有，視其如三千大千世界中唯一出現般珍貴，視其為超越世間和未超越世間一切圓滿的基礎而進行供養。這些是從《菩薩地論》中摘錄的。平時應儘可能地做這些，在吉祥日和節日時，應根據自己的能力做好的供養。此外，飲食也應經常進行。此時，即使不中斷對這些食物精華的供養，也能以小的努力圓滿眾多的積資，因此，對於水等一切受用之物的精華，也應從內心深處進行供養。這不應是從蔬菜的枯萎處或葉子的變黃處取用，而應從最好的部分取用。夏惹瓦曾說，僅僅是將茶的精華中的灰塵去除后供養是不行的。例如，如果在一塊非常肥沃的土地上播種時，沒有播種而是堆放在一起，就像不能那樣放置一樣。對於這能產生今生來世一切安樂的殊勝福田，應在所有四個時節不斷播種安樂的種子，用信仰的犁來耕耘福德之田。如經中所說，如果不這樣做，那就太可惜了。因此，在讚頌中說：『如您一般的福田，三界之中都不存在，您是佈施處中最殊勝的，是行為清凈的聖者。如同虛空無邊無際，對您行善或作惡，其果報也無有窮盡。』就像這樣。對於這殊勝的福田，即使是普通的田地也無法與之相比。我們這樣做是不合適的，因此應當時時精勤供養三寶。如果這樣做，就能在這殊勝的福田中積累功德的巨大利益。
【English Translation】 Staying in faith and non-discrimination, guarding the precepts, practicing the aspects of enlightenment, the pāramitās, and the four saṃgrahavastus (four ways of gathering disciples). These ten offerings are the most complete offering to the Three Jewels (Buddha, Dharma, Sangha). When making these offerings, even making a small offering to any of the Three Jewels will produce immeasurable results, with six thoughts: considering it as the supreme field of merit, considering it as the supreme benefactor, considering it as the head of all sentient beings, considering it as rare as the udumbara flower, considering it as unique as it appears only once in the three thousand great thousand worlds, and considering it as the basis of all perfections that transcend and do not transcend the world. These are excerpted from the Bodhisattvabhumi Shastra. Usually, these should be done as much as possible, and on auspicious days and festivals, good offerings should be made according to one's ability. In addition, food and drink should also be provided regularly. At this time, even if the offering of the essence of these foods is not interrupted, many accumulations can be completed with little effort. Therefore, the essence of everything that is enjoyed, including water, should also be offered from the bottom of one's heart. This should not be taken from the withered parts of vegetables or the yellowed parts of leaves, but should be taken from the best parts. Sharawa once said that it is not enough to just remove the dust from the essence of tea and offer it. For example, if when sowing seeds on a very fertile piece of land, instead of sowing them, they are piled up together, just as it is not possible to leave them like that. For this supreme field of merit that produces all happiness in this life and the next, seeds of happiness should be sown continuously in all four seasons, and the field of merit should be plowed with the plow of faith. As the sutra says, it would be a great pity if this is not done. Therefore, it is said in the praise: 'Fields like you do not exist in the three realms, you are the most supreme of the places of giving, you are the pure one who makes the ranks clean. Just as the sky has no end, the ripening of good or harm done to you has no end.' It's like that. For this supreme field, even the sight of an ordinary field cannot be compared. It is not appropriate for us to do this, so we should always diligently offer to the Three Jewels. If we do so, we can accumulate the great benefits of creating merit in this supreme field. Staying in faith and non-discrimination, guarding the precepts, practicing the aspects of enlightenment, the pāramitās, and the four saṃgrahavastus (four ways of gathering disciples). (Seed syllables and mantras to be added) These ten offerings are the most complete offering to the Three Jewels (Buddha, Dharma, Sangha). When making these offerings, even making a small offering to any of the Three Jewels will produce immeasurable results, with six thoughts: considering it as the supreme field of merit, considering it as the supreme benefactor, considering it as the head of all sentient beings, considering it as rare as the udumbara flower, considering it as unique as it appears only once in the three thousand great thousand worlds, and considering it as the basis of all perfections that transcend and do not transcend the world. These are excerpted from the Bodhisattvabhumi Shastra. Usually, these should be done as much as possible, and on auspicious days and festivals, good offerings should be made according to one's ability. In addition, food and drink should also be provided regularly. At this time, even if the offering of the essence of these foods is not interrupted, many accumulations can be completed with little effort. Therefore, the essence of everything that is enjoyed, including water, should also be offered from the bottom of one's heart. This should not be taken from the withered parts of vegetables or the yellowed parts of leaves, but should be taken from the best parts. Sharawa once said that it is not enough to just remove the dust from the essence of tea and offer it. For example, if when sowing seeds on a very fertile piece of land, instead of sowing them, they are piled up together, just as it is not possible to leave them like that. For this supreme field of merit that produces all happiness in this life and the next, seeds of happiness should be sown continuously in all four seasons, and the field of merit should be plowed with the plow of faith. As the sutra says, it would be a great pity if this is not done. Therefore, it is said in the praise: 'Fields like you do not exist in the three realms, you are the most supreme of the places of giving, you are the pure one who makes the ranks clean. Just as the sky has no end, the ripening of good or harm done to you has no end.' It's like that. For this supreme field, even the sight of an ordinary field cannot be compared. It is not appropriate for us to do this, so we should always diligently offer to the Three Jewels. If we do so, we can accumulate the great benefits of creating merit in this supreme field.
ུ་ལས་ལམ་གྱི་རིམ་པ་རྣམས་ལ་བློའི་མཐུ་ཇེ་རྒྱས་སུ་འགྲོ་བས། མཉན་ན་ཚིག་མི་ཟིན། བསམས་ན་དོན་མི་གོ ། བསྒོམས་ན་རྒྱུད་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་བློའི་མཐུ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བའི་དུས་སུ་ཞིང་གི་མཐུ་ལ་བརྟེན་པ་མན་ངག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དཔལ་ལྡན་མ་ཁོལ་གྱིས། སྙན་དངགས་རྩོམ་ལ་སྐལ་ཆེན་པོ། །ཁྱོད་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་གི་བློ། །དབྱར་གྱི་དུས་ཀྱི་ཆུ་བོ་ལྟར། །ཆུང་ངུའང་ཤིན་ཏུ་འཕེལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །མཆོད་པ་ཡང་དངོས་པོ་ལ་མ་འཐོགས་རང་གི་དད་པ་ལ་འཐོགས་པ་ཡིན་གསུང་བ་ལྟར། དད་པ་ཡོད་ན་མཎྜལ་དང་ཆུ་དང་བློས་མ་བཟུང་བའི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་མཆོད་པས་ཆོག་པས་ཟང་ཟིང་མེད་ན་དེ་ལྟར་བྱ། ཡོད་བཞིན་དུ་གཏོང་མི་ནུས་པར། བདག་ནི་བསོད་ནམས་མི་ལྡན་བཀྲེན་ཆེན་ཏེ། །མཆོད་པའི་ནོར་གཞན་བདག་ལ་ཅང་མ་མཆིས། །ཞེས་ཟེར་བ་ནི། པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། དུད་ཕོར་དྲི་མ་ཅན་ཞིག་ཏུ་སྤང་སྤོས་རེ་བཏབ་ནས། ཙནྡན་ག་བུར་སྤོས་ཀྱི་ཆུ། །ཞེས་དམུས་ལོང་གིས་མིག་ལྡན་ལ་མགོ་སྐོར་བྱེད་གསུང་བ་དང་འདྲའོ། །ཕུ་ཆུང་བའི་ཞལ་ནས། ངས་དང་པོ་སྤང་སྤོས་སྣ་ཚ་ཏིང་ངེ་བ་ཕུལ། དེ་ནས་རེང་བུ་བཞི་སྦྱོར་མངར་སིང་བ་དབུལ་རྒྱུ་བྱུང་། ད་ལྟ་ཨ་ཀ་རུ་དང་དུ་རུ་ཀ་ལ་སོགས་པ་བསུང་ཆིང་ངེ་འབུལ་གསུང་བ་ལྟར། མཆོད་པ་ཆུང་ངུ་ལ་བརྙས་ནས་མ་ཕུལ་ན། ཚེ་རངས་པོ་དེ་འདྲ་ཞིག་ཏུ་འགྲོ་ལ། ཆུང་རིམ་ནས་ནན་ཏན་བསྐྱེད་ན་ཇེ་བཟང་དུ་འགྲོ་བས་ཁོང་གི་ཕྱག་ལེན་ལྟར་བསླབ་སྟེ། ཁོང་གིས་རེས་གཅིག་ལ་གསེར་ 13-2-100a སྲང་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་སྤོས་སྦྱར་སྐད། ཡོ་བྱད་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་འབུམ་ཕྲག་དུ་མར་སྤྲུལ་བ་དང་། ལུས་རེ་རེ་ལ་ཡང་ལག་པ་བརྒྱ་སྟོང་ལ་སོགས་པར་སྤྲུལ་ཏེ། ཞིང་ཐམས་ཅད་དུ་བྱོན་ནས་རྒྱལ་བ་རྣམས་ལ་བསྐལ་པ་དུ་མར་མཆོད་པ་མཛད་ན། ཡོན་ཏན་ལྟར་སྣང་ཅུང་ཟད་རེས་ཆོག་ཤེས་པ་དག ། ཁོ་བོ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ལ་བྱང་ཆུབ་མི་རེ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་ཆོས་རྒྱུས་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བའི་ཅལ་ཅོལ་ལོ། །དེས་ན་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། མདོ་སྡེ་རྣམས་ལས་མཆོད་པ་དང་རིམ་གྲོ་བྱ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུ་དག་མཉན་ཅིང་། སྙིང་ཐག་པ་ནས་ལྷག་པའི་བསམ་པ་མཆོག་གིས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་བསྔོའ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བྱའོ། །སྙིང་རྗེ་རྗེས་སུ་དྲན་པས་འགྲོ་བ་གཞན་ཡང་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་དགོད་པ་ནི། སེམས་ཅན་གཞན་ཡང་ཅི་ནུས་ཀྱིས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་བརྩེ་བས་འགོད་པའོ། །བྱ་བ་གང་བྱེད་པ་དང་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་པ་ན་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་མཆོད་ནས་གསོལ་བ་འདེབས་ཤིང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐབས་གཞན་སྤོང་བ་ནི། བྱ་བ་ཇི་འདྲ་ཞིག་བྱེད་པ་དང་དགོས་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་མཐོང་ཡང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བ
【現代漢語翻譯】 由於在修習菩提道次第時，心力逐漸增強，如果（最初）聽法時無法記住，思考時無法理解，修習時無法在相續中生起（證悟），在心力非常弱小的時候，依靠福田之力是竅訣。正如尊者瑪科所說：『創作詩歌有大福分，依靠您，我的智慧，如同夏季的河流，即使微小也能迅速增長。』就像他說的那樣。供養也不應執著於物質，而應執著于自己的信心。如果具有信心，即使是曼扎、水和心中未曾構想的供品等，也足以作為供養，如果沒有財物，就這樣做。如果明明有卻不捨得佈施，說：『我沒有福報，非常貧窮，沒有其他供養的財物。』就像博朵瓦尊者所說：『在一個骯髒的破碗里放一些香草，然後說：這是旃檀、冰片香水。』這就像盲人欺騙有眼睛的人一樣。普穹瓦尊者說：『我最初供養的是氣味刺鼻的香草，然後有幸供養了四合一的甜美飲料，現在供養的是沉香和杜鵑花等氣味芬芳的物品。』就像他說的那樣，如果因為輕視而沒有供養微小的供品，就會變得非常貧窮，如果從小處開始努力，就會越來越好，所以要學習他的行為。有一次，他用價值二十二兩黃金的香料。那些有能力支配資具的大菩薩們，將身體化為成千上萬，每個身體又化為成百上千的手臂等，前往一切剎土，在無數劫中供養諸佛。而那些自以為是，略懂皮毛就自滿的人，說：『我不希求那樣的菩提。』這真是因為對佛法瞭解太少而胡說八道。因此，《寶云經》中說：『應當聽聞經典中關於廣大供養和承事的教義，以至誠之心，將功德迴向給諸佛和菩薩。』應當這樣做。以慈悲憶念，讓其他眾生也效仿這種行為，就是以慈愛之心，引導其他眾生也盡力皈依（三寶）。無論做什麼事情，有什麼需要，都要供養三寶，祈禱，並放棄世間的其他方法。無論做什麼事情，看到什麼需要，都要供養三寶，並祈禱。 Because when practicing the stages of the path to enlightenment, the power of the mind gradually increases, if (initially) one cannot remember when listening to the Dharma, cannot understand when thinking, and cannot generate (realization) in the mindstream when practicing, relying on the power of the field of merit when the power of the mind is very weak is the pith instruction. Just as the venerable Makhol said: 'Composing poetry has great merit, relying on you, my wisdom, like a summer river, even if small, can grow rapidly.' Just like he said. Offering should also not be attached to material objects, but should be attached to one's own faith. If one has faith, even a mandala, water, and offerings that have not been conceived in the mind, etc., are sufficient as offerings, and if there are no material possessions, do so. If one clearly has them but is unwilling to give, saying: 'I have no merit, I am very poor, and I have no other wealth to offer.' Just as the venerable Potowa said: 'Put some fragrant grass in a dirty broken bowl, and then say: This is sandalwood, camphor perfume.' This is like a blind person deceiving a sighted person. The venerable Puchungwa said: 'I initially offered pungent fragrant grass, then I had the good fortune to offer a sweet four-in-one drink, and now I offer fragrant items such as agarwood and rhododendron.' Just like he said, if one does not offer small offerings because of contempt, one will become very poor, and if one starts diligently from small things, it will get better and better, so one should learn from his behavior. Once, he used incense worth twenty-two taels of gold. Those great Bodhisattvas who have the ability to control resources transform their bodies into hundreds of thousands, and each body transforms into hundreds of thousands of arms, etc., and go to all Buddha-fields, making offerings to the Buddhas for countless eons. But those who are self-righteous and complacent with a little knowledge say: 'I do not desire such enlightenment.' This is really nonsense because they know too little about the Dharma. Therefore, the Ratnamegha Sutra says: 'One should listen to the teachings in the sutras about vast offerings and services, and with sincere intention, dedicate the merit to all the Buddhas and Bodhisattvas.' One should do this. Remembering compassionately and encouraging other beings to emulate this behavior is to guide other beings to take refuge (in the Three Jewels) with love. Whatever one does, whatever one needs, one should offer to the Three Jewels, pray, and abandon other worldly methods. Whatever one does, whatever one sees that is needed, one should offer to the Three Jewels and pray.
【English Translation】 Because when practicing the stages of the path to enlightenment, the power of the mind gradually increases, if (initially) one cannot remember when listening to the Dharma, cannot understand when thinking, and cannot generate (realization) in the mindstream when practicing, relying on the power of the field of merit when the power of the mind is very weak is the pith instruction. Just as the venerable Makhol said: 'Composing poetry has great merit, relying on you, my wisdom, like a summer river, even if small, can grow rapidly.' Just like he said. Offering should also not be attached to material objects, but should be attached to one's own faith. If one has faith, even a mandala, water, and offerings that have not been conceived in the mind, etc., are sufficient as offerings, and if there are no material possessions, do so. If one clearly has them but is unwilling to give, saying: 'I have no merit, I am very poor, and I have no other wealth to offer.' Just as the venerable Potowa said: 'Put some fragrant grass in a dirty broken bowl, and then say: This is sandalwood, camphor perfume.' This is like a blind person deceiving a sighted person. The venerable Puchungwa said: 'I initially offered pungent fragrant grass, then I had the good fortune to offer a sweet four-in-one drink, and now I offer fragrant items such as agarwood and rhododendron.' Just like he said, if one does not offer small offerings because of contempt, one will become very poor, and if one starts diligently from small things, it will get better and better, so one should learn from his behavior. Once, he used incense worth twenty-two taels of gold. Those great Bodhisattvas who have the ability to control resources transform their bodies into hundreds of thousands, and each body transforms into hundreds of thousands of arms, etc., and go to all Buddha-fields, making offerings to the Buddhas for countless eons. But those who are self-righteous and complacent with a little knowledge say: 'I do not desire such enlightenment.' This is really nonsense because they know too little about the Dharma. Therefore, the Ratnamegha Sutra says: 'One should listen to the teachings in the sutras about vast offerings and services, and with sincere intention, dedicate the merit to all the Buddhas and Bodhisattvas.' One should do this. Remembering compassionately and encouraging other beings to emulate this behavior is to guide other beings to take refuge (in the Three Jewels) with love. Whatever one does, whatever one needs, one should offer to the Three Jewels, pray, and abandon other worldly methods. Whatever one does, whatever one sees that is needed, one should offer to the Three Jewels and pray.
རྟེན་པ་དང་། དེ་དག་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་སོགས་བྱ་ཡི། དེ་དག་དང་མི་མཐུན་པའི་བོན་ལ་སོགས་པ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བརྟེན་དུ་མི་རུང་བས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དཀོན་མཆོག་ལ་བློ་ཁེལ་བར་བྱའོ། །ཕན་ཡོན་ཤེས་ནས་ཉིན་ལན་གསུམ་མཚན་ལན་གསུམ་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་བྱ་བ་ལ་ 13-2-100b གཉིས། བསྡུ་བ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕན་ཡོན་དང་། མན་ངག་ལས་འབྱུང་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་ཚན་གཉིས་ལས། བཞི་ཚན་དང་པོའི་བསོད་ནམས་རྒྱ་ཆེན་པོ་འཐོབ་པ་ནི། འཆི་མེད་རྔ་སྒྲའི་གཟུངས་ལས། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་བསམ་མི་ཁྱབ། །དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་བསམ་མི་ཁྱབ། །འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་བསམ་མི་ཁྱབ། །བསམ་མི་ཁྱབ་ལ་དད་རྣམས་ཀྱི། །རྣམ་པར་སྨིན་པའང་བསམ་མི་ཁྱབ། །ཅེས་དང་། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། སྐྱབས་སོང་བསོད་ནམས་གཟུགས་ཡོད་ན། །ཁམས་གསུམ་འདི་ཡང་སྣོད་དུ་ཆུངས། །རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ཆུ་ཡི་གཏེར། །ཕུལ་གྱིས་བཅལ་བར་གཞལ་མི་ནུས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དགའ་བ་དང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་འཐོབ་པ་ནི། དྲན་པའི་ཚོམས་ལས། གང་ཞིག་ཉིན་དང་མཚན་རྣམས་སུ། །སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་བྱེད་ཅིང་། །ཡང་དག་སངས་རྒྱས་སྐྱབས་སོང་བ། །དེ་དག་མི་ཡི་རྙེད་པ་ཡིན། །ཞེས་གཞན་གཉིས་ལའང་སྦྱར་ནས་གསུངས་པ་ལྟར། འདི་འདྲ་བའི་སྐྱབས་གསུམ་ལ་བརྟེན་དུ་ཡོད་པ་ནི་བདག་གིས་རྙེད་པ་ལེགས་པར་རྙེད་དོ་སྙམ་ནས་དགའ་བ་ཇེ་འཕེལ་དུ་འགྱུར་བའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་རྣམ་པར་དག་པ་འཐོབ་པ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བའོ། །བཞི་ཚན་གཉིས་པའི་བསྲུང་བ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ལོག་པར་མོས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་བསྲབས་པ་དང་ཡོངས་སུ་ཟད་པ་དང་ཡོངས་སུ་གཏུགས་པ་འཐོབ་པ་ནི། སྟོན་པ་དང་ཆོས་དང་གྲོགས་ངན་པ་ལ་མོས་ནས་སྐྱབས་སུ་བཟུང་བའི་དབང་གིས། ལས་ངན་པ་བསགས་པ་རྣམས་ཆུང་བ་དང་འདག་པར་འགྱུར་བའོ། ། 13-2-101a དམ་པ་ཡང་དག་པར་སོང་བ་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་བགྲང་བར་འགྱུར་བ་དང་། སྟོན་པ་དང་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་དང་། བསྟན་པ་ལ་དགའ་བའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་དགའ་བར་འགྱུར་བ་ནི། སྐྱེས་བུ་དམ་པར་ཆུད་ཅིང་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པ་དགྱེས་པའོ། །ལྷ་རྣམས་ཇི་ལྟར་དགའ་བ་ནི། ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་བདག་ཅག་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་གང་དང་ལྡན་པས་དེ་ནས་ཤི་འཕོས་ནས། འདིར་སྐྱེས་པའི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡན་ཞིང་ལན་མང་དུ་གནས་པས་ན། དེ་ནི་བདག་ཅག་གི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བར་འོང་ངོ་སྙམ་ནས་ཡིད་དགའ་ཞིང་ཆེད་དུ་བརྗོད་པས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའོ། །མན་ངག་ལས་འབྱུང་བའི་ཕན་ཡོན་ལ་བརྒྱད་ལས། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པར་ཆུད་པ་ནི། སྤྱིར་ཕྱི་ནང་ལ་འཇོག་ཚུལ་མང་དུ་སྣང་ནའང་། ཇོ་བོ་དང་ཤཱནྟི་པ
【現代漢語翻譯】 應當依賴（དཀོན་མཆོག་，梵文 रत्न，ratna，珍寶）三寶，以及與三寶相符的供養等行為。對於與三寶不符的外道（བོན་）等，任何情況下都不能依賴，任何時候都要一心向佛。瞭解其利益后，每天三次、每夜三次皈依三寶，這分為兩種利益：從積累資糧中產生的利益和從口訣中產生的利益。 第一種利益又分為兩組，每組四個方面。第一組四個方面是：獲得廣大的福德。如《無死鼓聲陀羅尼》所說：『佛陀（སངས་རྒྱས།）世尊不可思議，正法（ཆོས།）亦不可思議，聖僧（དགེ་འདུན།）亦不可思議，對不可思議者具信者，其異熟果亦不可思議。』又如《攝般若波羅蜜多經》所說：『皈依所生福德若有形，三界亦將成小容器，如大海水之蘊藏量，亦不能以量器測其量。』 獲得歡喜和極大的歡喜。如《念住經》所說：『若有人于日夜中，憶念佛陀（སངས་རྒྱས།）隨念之，如理皈依于佛陀（སངས་རྒྱས།），此乃人之殊勝得。』其餘二者也應如此類推。像這樣能夠依賴三寶，心中便會想：『我獲得了極大的利益』，從而歡喜之心日益增長。 獲得三摩地（ཏིང་ངེ་འཛིན་，梵文 समाधि，samādhi，等持）和清凈。通過三摩地（ཏིང་ངེ་འཛིན་，梵文 समाधि，samādhi，等持）和智慧的修習，最終獲得解脫。 第二組四個方面是：具有強大的守護力，這將在後面闡述。消除、減弱乃至完全斷除邪見的障礙。由於信奉外道（སྟོན་པ་）和惡友（གྲོགས་），並皈依他們，從而所造的惡業會減輕乃至消除。 被視為已證悟的聖者，與導師（སྟོན་པ་）和梵天（ཚངས་པ་）的行為一致，並且會令喜好佛法的諸天神感到愉悅和歡喜。成為聖者，導師（སྟོན་པ་）等也會感到歡喜。諸天神如何歡喜呢？他們會想：『某某人具備皈依的功德，從那裡去世后，轉生到這裡，仍然具備皈依的功德，並且多次安住於此，那他將會成為我們的朋友。』因此心生歡喜，並特別讚頌。 從口訣中產生的利益有八個方面：成為內道佛教徒。雖然內外道的區分方式有很多種，但按照阿底峽尊者（ཇོ་བོ་）和寂天（ཤཱནྟི་པ）的觀點……
【English Translation】 One should rely on the Three Jewels (དཀོན་མཆོག་, Sanskrit रत्न, ratna, precious) and engage in offerings and other activities that are in accordance with them. One should never rely on non-Buddhist teachings (བོན་) and the like that are not in accordance with them. At all times, one should place one's trust in the Three Jewels. Knowing the benefits, one should take refuge three times during the day and three times during the night. This has two benefits: the benefits arising from accumulation and the benefits arising from the oral instructions. The first is divided into two sets of four. The first set of four is: obtaining great merit. As it says in 'The Dhāraṇī of the Deathless Drum Sound': 'The Buddhas (སངས་རྒྱས།) , the Bhagavat, are inconceivable. The sacred Dharma (ཆོས།) is also inconceivable. The noble Sangha (དགེ་འདུན།) is inconceivable. For those who have faith in the inconceivable, the ripening is also inconceivable.' And as it says in 'The Condensed Perfection of Wisdom': 'If the merit of taking refuge had form, even this triple world would be too small a container. The great ocean, the treasure of water, cannot be measured by a handful.' Obtaining joy and supreme joy. As it says in 'The Collection of Mindfulness': 'Whoever, during the day and night, remembers the Buddhas (སངས་རྒྱས།) and follows them, and properly takes refuge in the Buddhas (སངས་རྒྱས།), that is a human achievement.' The other two should also be applied in the same way. Being able to rely on the Three Jewels in this way, one thinks, 'I have achieved a great gain,' and thus joy increases. Obtaining samādhi (ཏིང་ངེ་འཛིན་, Sanskrit समाधि, samādhi, concentration) and purity. One will be liberated by the training in samādhi (ཏིང་ངེ་འཛིན་, Sanskrit समाधि, samādhi, concentration) and wisdom. The second set of four is: possessing great protection, which will be explained later. Obtaining the thinning, complete exhaustion, and complete destruction of all obscurations of wrong views. Due to relying on and taking refuge in bad teachers (སྟོན་པ་) and bad friends (གྲོགས་), the negative actions accumulated will become smaller and be purified. Being counted among the noble ones who have gone forth correctly, acting in accordance with the teachers (སྟོན་པ་) and Brahma (ཚངས་པ་), and pleasing and delighting the gods who rejoice in the teachings. One becomes a noble person, and the teachers (སྟོན་པ་) and others are pleased. How do the gods rejoice? They think, 'So-and-so has the quality of taking refuge, and having passed away from there, has been reborn here, still possessing the quality of taking refuge and abiding here many times. Therefore, he will become our friend.' Thus, they rejoice and especially praise. The benefits arising from the oral instructions are eight: becoming an inner Buddhist. Although there are many ways to distinguish between inner and outer, according to Jowo (ཇོ་བོ་) and Shantipa (ཤཱནྟི་པ)...
་སྐྱབས་འགྲོས་འབྱེད་པར་གྲགས་པས་སྐྱབས་འགྲོ་ཐོབ་ནས་མ་བཏང་བ་ལ་བྱའོ། །དེས་ན་ཐོག་མར་སངས་རྒྱས་པར་ཆུད་པ་ལ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པ་དགོས་ཀྱི། དེ་མེད་ན་དགེ་བ་གང་བྱས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་པར་མི་ཆུད་དོ། །སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བ་ནི། མཛོད་འགྲེལ་ལས། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སྒོར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། སྐྱབས་འགྲོ་བདུན་ཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། དགེ་བསྙེན་གསུམ་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་བ། །དེ་ནི་སྡོམ་བརྒྱད་རྩ་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྐྱབས་འགྲོས་མྱང་འདས་ཀྱི་བསམ་པ་བརྟན་པར་བྱེད་ཅིང་དེ་ལས་སྡོམ་པ་སྐྱེ་བ་ལ་དགོངས་སོ། །སྔོན་བསགས་པའི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་བསྲབས་ཤིང་འཛད་པར་ 13-2-101b འགྱུར་བ་ནི། བསླབ་བཏུས་སུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བས་སྡིག་པ་འདག་པར་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ། འདིར་ཕག་གི་རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་དཔེར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པས། ཕག་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ལྷའི་བུས་སྐྱབས་འགྲོ་བྱས་པས་དེར་མ་སྐྱེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། སྐྱབས་འགྲོ་བྱས་པས་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་དག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དག་སངས་རྒྱས་སྐྱབས་སོང་བ། །དེ་དག་ངན་འགྲོར་འགྲོ་མི་འགྱུར། །མི་ཡི་ལུས་ནི་སྤངས་ནས་སུ། །དེ་དག་ལྷ་ཡི་ལུས་འཐོབ་བོ། །ཞེས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་སྔོན་བསགས་པའི་སྡིག་པ་ལ་ལ་ནི་བསྲབས་པར་འགྱུར་ལ། ལ་ལ་ནི་འཛད་པར་འགྱུར་རོ། །བསོད་ནམས་རྒྱ་ཆེན་པོ་གསོག་པ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །ངན་འགྲོར་མི་ལྟུང་བ་ཡང་། སྔ་མས་ཤེས་པར་བྱའོ། །མི་དང་མི་མ་ཡིན་གྱི་བར་གཅོད་ཀྱིས་མི་ཚུགས་པ་ནི། མདོ་ལས། འཇིགས་པས་སྐྲག་པའི་མི་རྣམས་ནི། །ཕལ་ཆེར་རི་དང་ནགས་ཚལ་དང་། །ཀུན་དགའ་དང་ནི་མཆོད་གནས་ཀྱི། །ལྗོན་ཤིང་རྣམས་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་སྟེ། །སྐྱབས་དེ་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ཞིང་། །སྐྱབས་དེ་མཆོག་གྱུར་མ་ཡིན་ལ། །སྐྱབས་དེ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་ཀྱང་། །སྡུག་བསྔལ་ཀུན་ལས་མི་གྲོལ་ཞིང་། །གང་ཚེ་གང་ཞིག་སངས་རྒྱས་དང་། །ཆོས་དང་དགེ་འདུན་སྐྱབས་སོང་ལ། །སྡུག་བསྔལ་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་དང་། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་དག་འདས་པ་དང་། །འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་བདེ་བ། །མྱ་ངན་འདས་པར་འགྲོ་འགྱུར་དང་། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་དག ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ལྟ་བྱེད་པ། །སྐྱབས་དེ་གཙོ་བོ་ཡིན་པ་སྟེ། །སྐྱབས་དེ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན། །སྐྱབས་དེ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་ཀྱང་། །སྡུག་ 13-2-102a བསྔལ་ཀུན་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འདིར་མུ་སྟེགས་རླུང་ཞགས་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་གཏམ་རྣམས་དཔེར་བྱའོ། །ཅི་བསམས་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པ་ནི། ཆོས་ལྡན་གྱི་བྱ་བ་གང་བསྒྲུབ་པའི་ཐོག་མར་དཀོན་མཆོག་ལ་མཆོད་
【現代漢語翻譯】 據說，皈依是通過區分皈依和不放棄皈依來實現的。因此，首先要理解成佛，需要從內心深處信奉三寶（དཀོན་མཆོག་གསུམ།），並以此為指導。如果沒有這個基礎，無論做什麼善事，都無法真正理解成佛的意義。作為所有戒律的基礎，如《俱舍論釋》（མཛོད་འགྲེལ་）所說：『皈依者是所有正確受持戒律的門戶。』《七十皈依頌》（སྐྱབས་འགྲོ་བདུན་ཅུ་པ་）中也說：『居士皈依三寶，這是八關齋戒的根本。』這意味著皈依能堅定對涅槃（མྱང་འདས།）的嚮往，並由此生起戒律。 皈依能減輕和消除過去積累的業障。《學集論》（བསླབ་བཏུས་）中，在講述皈依能消除罪業時說：『這裡可以豬的本生故事為例。』就像註定要投生為豬的天子，通過皈依而避免了投生為豬一樣，因為皈依凈化了惡趣的因。如經文所說：『凡是皈依佛陀者，將不再墮入惡趣。捨棄人身後，他們將獲得天人的身體。』對法和僧伽（དགེ་འདུན།）也是如此。因此，過去積累的一些罪業會被減輕，另一些則會被消除。 積累廣大的功德，如前所述。不墮入惡趣，也可以從前面的解釋中理解。不受人與非人（མི་མ་ཡིན།）的障礙，如經文所說：『當人們因恐懼而害怕時，大多會向山、森林、園林和聖地中的樹木尋求庇護。但這些庇護並非究竟，並非至高無上，依靠它們無法從一切痛苦中解脫。無論何時何地，皈依佛、法、僧，瞭解痛苦、痛苦的根源、痛苦的止息，以及通往寂滅的八正道，以智慧觀察四聖諦，這樣的皈依才是究竟的，才是至高無上的。依靠這樣的皈依，才能從一切痛苦中解脫。』 這裡可以舉外道（མུ་སྟེགས།）用風繩索束縛的例子。所有願望都能實現，即在開始任何有益的佛法（ཆོས་ལྡན།）活動時，首先要供養三寶。
【English Translation】 It is said that taking refuge is achieved by distinguishing between taking refuge and not abandoning refuge. Therefore, to initially comprehend becoming a Buddha, it is necessary to sincerely believe in the Three Jewels (དཀོན་མཆོག་གསུམ།) and hold them as a guide. Without this foundation, no matter what virtuous deeds are done, one cannot truly comprehend the meaning of becoming a Buddha. As the basis for all vows, as stated in the 'Commentary on the Treasury' (མཛོད་འགྲེལ་): 'Those who take refuge are the gateway to all correct vows.' It is also said in the 'Seventy Verses on Taking Refuge' (སྐྱབས་འགྲོ་བདུན་ཅུ་པ་): 'A layperson taking refuge in the Three Jewels is the root of the eight precepts.' This means that taking refuge strengthens the aspiration for Nirvana (མྱང་འདས།) and from that, vows arise. Taking refuge reduces and eliminates the obscurations of past accumulated karma. In the 'Compendium of Trainings' (བསླབ་བཏུས་), when discussing how taking refuge eliminates sins, it says: 'Here, the Jataka tale of the pig can be taken as an example.' Just as the son of a god destined to be born as a pig avoided being born as a pig by taking refuge, because taking refuge purifies the causes of lower realms. As the scripture says: 'Those who have gone for refuge to the Buddha will no longer fall into lower realms. Having abandoned the human body, they will obtain the body of a god.' The same is said for the Dharma and the Sangha (དགེ་འདུན།). Therefore, some of the sins accumulated in the past will be reduced, and others will be eliminated. Accumulating vast merit is as previously explained. Not falling into lower realms can also be understood from the previous explanation. Not being obstructed by humans and non-humans (མི་མ་ཡིན།), as the scripture says: 'When people are frightened by fear, they mostly go for refuge to mountains, forests, gardens, and trees in sacred places. But these refuges are not supreme, not the highest, and relying on them one cannot be liberated from all suffering. Whenever and wherever one goes for refuge to the Buddha, Dharma, and Sangha, and understands suffering, the origin of suffering, the cessation of suffering, and the eightfold noble path leading to peace, observing the Four Noble Truths with wisdom, that refuge is supreme, that is the highest. Relying on that refuge, one will be liberated from all suffering.' Here, the example of the heretics (མུ་སྟེགས།) binding with wind ropes can be cited. All wishes will be fulfilled, that is, at the beginning of any beneficial Dharma (ཆོས་ལྡན།) activity, one must first offer to the Three Jewels.
ཅིང་། སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་འགྲུབ་པར་གསོལ་བ་བཏབ་ན་བདེ་བླག་ཏུ་འགྲུབ་པའོ། །མྱུར་དུ་འཚང་རྒྱ་བ་ནི། སེང་གེས་ཞུས་པ་ལས། དད་པས་མི་ཁོམ་སྤོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དལ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་རྙེད་ཅིང་སྐྱབས་དང་མཇལ་ནས་ལམ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་སློབ་ལ། དེས་ནི་རིང་པོ་མི་ཐོགས་པར་འཚང་རྒྱའོ། །དེ་ལྟར་ཕན་ཡོན་དྲན་པར་བྱས་ནས་ཞག་རེ་ལ་ཉིན་ལན་གསུམ་དང་མཚན་ལན་གསུམ་དུ་སྐྱབས་འགྲོ་བྱའོ། །དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཐ་ན་བཞད་གད་ཀྱི་ཕྱིར་རམ། སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་ཞིང་བསྲུང་བར་བྱ་བ་ནི། ལུས་དང་སྲོག་དང་ལོངས་སྤྱོད་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲལ་བར་འགྱུར་བས། དེ་དག་གི་ཕྱིར་དུ་དཀོན་མཆོག་བཏང་ན་ནི་ཚེ་རབས་ཀུན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱུད་མར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཅི་ལ་བབ་ཀྱང་སྐྱབས་མི་གཏོང་ངོ་སྙམ་དུ་ཡང་ཡང་ཞེ་དམ་བྱ་ཞིང་། བཞད་གད་ཙམ་གྱི་ཆེད་དུ་ཡང་སྐྱབས་གཏོང་བའི་ཚིག་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། །ཕྱོགས་གར་འགྲོ་ཡང་དེའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་བསླབ་ཅེས་པའི་བསླབ་བྱ་ཞིག་གོང་མ་རྣམས་གསུང་སྟེ་ཁུངས་མ་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཐུན་མོང་གི་བསླབ་བྱ་དྲུག་ནི། ལམ་སྒྲོན་འགྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ 13-2-102b བཞིན་ཡིན་ལ། སོ་སོའི་བསླབ་བྱ་དང་པོ་གསུམ་ནི་མདོ་སྡེ་ལས་བཤད་ཅིང་ཕྱི་མ་གསུམ་ནི། སྐྱབས་འགྲོ་ཡན་ལག་དྲུག་པ་ལས་འབྱུང་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། སྐུ་གཟུགས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་། །ལྷན་པ་སེར་པོ་བཏབ་པ་ལ། །དད་མོས་སྒོ་ནས་སྟོན་པར་བརྟག ། ཞལ་ནས་གསུངས་པ་མཐའ་དག་ལ། །སྐུར་པ་མི་གདབ་སྤྱི་བོར་བླང་། །གང་ཟག་དག་དང་མ་དག་ལ། །དམ་པར་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས་འབྱུང་བ་རྣམས་ལ། ཀ་མ་བའི་གསུང་ནས་འདི་རྣམས་སྣེའུ་ཟུར་པ་གསུང་ཐང་བ་ལ་ངེད་མཉམ་པོར་དགོན་པ་བ་ལ་ཐོས་གསུང་ཞིང་། ཁོང་ནས་ལུམ་པ་བ་ལ་བརྒྱུད་པའི་ལམ་རིམ་ནས་འབྱུང་ངོ་། །བསླབ་བྱ་དེ་དག་དང་འགལ་བ་ལ་ཉམས་པ་དང་གཏོང་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཚུལ་ནི། ཁ་ཅིག་སོ་སོའི་བསླབ་བྱ་དང་པོ་གསུམ་དང་རྒྱུན་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་བ་དང་དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་སྟེ་དྲུག་དང་འགལ་ན་གཏོང་བར་འདོད་ལ། ཁ་ཅིག་སོ་སོའི་བསླབ་བྱ་ཕྱི་མ་གསུམ་དང་འགལ་བ་སྟེ་དགུས་གཏོང་བར་འདོད་དེ། ལྷག་མ་ཉམས་པའི་རྒྱུར་བྱེད་དོ། །འོན་ཀྱང་སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་བ་དང་འགལ་བ་ནི་སྐྱབས་འགྲོ་གཏོང་བ་དངོས་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་མ་བཏང་ཡང་དེ་དག་དང་མི་མཐུན་པའི་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ལ་གཉིས་འཛིན་བྱེད་ནའང་གཞན་དུ་མི་སྨྲ་བ་དང་འགལ་ཞིང་། སྐྱབས་ལ་བློ་མ་ཁེལ་བས་གཏོང་ལ། དེ་དག་མ་བྱུང་ན་བསླབ་བྱ་དང་འགལ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་གཏོང་རྒྱུ་མིན་པར་ 13-2-103a སེམས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་སྐྱབ
【現代漢語翻譯】 如果皈依並祈求成就，就能輕易成就。迅速成佛的方法是，如སེང་གེས་（Seng ge，獅子）所說：『因信仰而避免無所事事。』因此，獲得暇滿人身，遇到皈依，學習殊勝之道，這樣不久就能成佛。如此憶念其利益，每天早、中、晚各皈依三次。 三寶（དཀོན་མཆོག་གསུམ་）即使是爲了開玩笑或爲了保命，也不應捨棄，而應守護。因為身體、生命和受用終將離散，如果爲了這些而捨棄三寶，那麼生生世世都將遭受痛苦。無論發生什麼，都要下定決心不捨棄皈依，即使是爲了開玩笑也不要說捨棄皈依的話。無論去往何方，都要學習皈依該方的如來，但上師們這樣教導，卻未見出處。 如此，共同的六種學處，如《道燈論釋》中所說。各自的三種學處，前三種出自經部，后三種出自《皈依六支》，如雲：『觀佛像及碎布，信敬視為導師想，凡是金口所宣說，頂戴受持不誹謗，于諸賢聖及凡夫，皆應視為具德者。』這些出自《抉擇攝要》，噶瑪巴（ཀ་མ་བ，Karma pa）說，這些是སྣེའུ་ཟུར་པ（Sne'u zur pa）對གསུང་ཐང་བ（gSung thang ba）和我們一起在寺院聽到的，然後從他那裡傳給了ལུམ་པ་བ（Lum pa ba）的道次第。 違背這些學處會導致退失和捨棄。有些人認為，違背各自的前三種學處，即經常皈依、即使爲了保命也不捨棄、供養三寶這六種，就會捨棄皈依；有些人認為，違背各自的后三種學處，即九種情況會導致捨棄皈依，其餘的則會導致退失。然而，違背即使爲了保命也不捨棄，實際上就是捨棄皈依本身。同樣，即使沒有捨棄三寶，但如果對與三寶不一致的導師等三者持有二元對立的執著，也違背了不異於他，因為對皈依沒有信心而捨棄。如果這些沒有發生，那麼僅僅是違背了學處，而不是捨棄皈依的因由。 如此，皈依...
【English Translation】 If one takes refuge and prays for accomplishment, it will be easily accomplished. The method for quickly attaining Buddhahood is as Seng ge (སེང་གེས་, Lion) said: 'Through faith, one avoids idleness.' Therefore, having obtained the special leisure and endowment, encountering refuge, and learning the special path, one will attain Buddhahood without delay. Remembering these benefits, one should take refuge three times each day, morning, noon, and evening. The Three Jewels (དཀོན་མཆོག་གསུམ་) should not be abandoned even for the sake of joking or for the sake of one's life, but should be protected. Because body, life, and possessions will inevitably be separated, if one abandons the Three Jewels for these, then one will experience continuous suffering in all lifetimes. No matter what happens, one should resolve not to abandon refuge, and one should not speak words of abandoning refuge even for the sake of joking. Wherever one goes, one should learn to take refuge in the Thus-Gone One of that direction, but the previous masters taught this without a clear source. Thus, the six common precepts are as explained in the commentary on 'The Lamp for the Path'. The first three individual precepts are explained in the Sutras, and the latter three are explained in 'The Six Limbs of Taking Refuge', as it says: 'Regarding images and tattered yellow cloths, contemplate them with faith as the teacher. All that is spoken from his mouth, accept with reverence and do not denigrate. All beings, whether noble or ordinary, should be regarded as virtuous.' These are from 'The Compendium of Determinations', Karma pa (ཀ་མ་བ) said that Sne'u zur pa (སྣེའུ་ཟུར་པ) heard these together with us in the monastery from gSung thang ba (གསུང་ཐང་བ), and then it was transmitted from him to Lum pa ba (ལུམ་པ་བ) in the Lamrim. Violating these precepts leads to decline and abandonment. Some believe that violating the first three individual precepts, i.e., constantly taking refuge, not abandoning even for the sake of one's life, and making offerings to the Three Jewels—these six—leads to abandoning refuge; others believe that violating the latter three individual precepts, i.e., nine situations, leads to abandoning refuge, while the rest lead to decline. However, violating 'not abandoning even for the sake of one's life' is actually abandoning refuge itself. Similarly, even if one has not abandoned the Three Jewels, if one holds dualistic attachment to teachers, etc., who are inconsistent with the Three Jewels, one violates 'not being different from others', and one abandons refuge due to lack of faith in refuge. If these do not occur, then it is merely a violation of the precepts, not a cause for abandoning refuge. Thus, refuge...
ས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་འཇུག་པའི་སྒོ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཞིང་། སྐྱབས་འགྲོ་ཚིག་ཙམ་མིན་པ་ཡོད་ན་མཐུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པས་ཕྱི་དང་ནང་གི་བར་ཆད་ཀྱིས་མི་བརྫི་བ་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་སྐྱེ་སླ་ཞིང་ཉམས་དཀའ་བས་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བས་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་འཇིགས་པ་དང་ཡོན་ཏན་དྲན་པ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྐྱབས་སུ་བཟུང་ཞིང་དེའི་བསླབ་བྱ་ལས་མི་འདའ་བ་ལ་འབད་པ་གནད་དུ་ཆེའོ། །དེ་ལྟར་འཆི་བ་དྲན་ཞིང་ཤི་ནས་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་བ་བསམས་པས་འཇིགས་པ་ན། དེ་ལས་སྐྱོབ་པའི་སྐྱབས་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་སྐྱབས་སུ་བཟུང་ཞིང་དེའི་བསླབ་བྱ་དང་མ་འགལ་བར་བྱས་པ་ན་སྐྱབས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་སྐྱོབ་སྙམ་ན། ཚོམས་ལས། སྲིད་པའི་ཟུག་རྔུ་གཅོད་བྱེད་ལམ། །ངས་ནི་ཁྱེད་ཅག་རྣམས་ལ་བསྟན། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟོན་པ་སྟེ། །ཁྱེད་ཅག་རྣམས་ཀྱིས་བྱ་དགོས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ནི་སྐྱབས་སྟོན་པ་དང་དགེ་འདུན་ནི་སྐྱབས་བསྒྲུབ་པའི་གྲོགས་ཡིན་པས། སྐྱབས་དངོས་ནི་ཆོས་དཀོན་མཆོག་སྟེ། དེ་ཐོབ་པ་ན་འཇིགས་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཐའི་ཆོས་དཀོན་མཆོག་དེ་ཡང་ལས་དང་པོ་པའི་དུས་ཀྱི་སྐྱོན་ཕྱོགས་རེ་ཙམ་སྤོང་བའི་སྤངས་པ་དང་། ཡོན་ཏན་ཕྱོགས་རེ་ཙམ་བསྒྲུབ་པའི་རྟོགས་པ་གཉིས་གོང་ 13-2-103b ནས་གོང་དུ་ཁྱད་ཞུགས་པར་སོང་བ་ལ་འཇོག་གི ། དེ་ལས་གཞན་གློ་བུར་དུ་འབྱུང་བ་མིན་ནོ། །དེས་ན་སྐབས་འདིར་ནི་དགེ་མི་དགེ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་དབྱེ་ལ་མཁས་པར་བྱས་ནས་འདོར་ལེན་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པ་ཞིག་ལ་ཆོས་སུ་བྱ་དགོས་ཏེ། ལས་གཉིས་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་རིང་དུ་བསམས་ནས་བླང་དོར་ཚུལ་བཞིན་དུ་མ་བྱས་ན་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་མི་ལྡོག་པས། ངན་འགྲོ་ལ་འཇིགས་ཀྱང་འཇིགས་པ་དེ་ལས་མི་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་ངན་འགྲོ་ལས་སྐྱོབ་པ་ལ་རྒྱུའི་དུས་ན་ཡིད་མི་དགེ་བ་ལ་འཇུག་པ་འཆོས་དགོས་ཤིང་། དེ་ཡང་ལས་འབྲས་ལ་ཡིད་ཆེས་རྙེད་པ་ལ་རག་ལས་པས། ༈ བདེ་ལེགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་དད་པ་བསྐྱེད་པ། གཉིས་པ་བདེ་ལེགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་དད་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་གསུམ། ལས་འབྲས་སྤྱིར་བསམ་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་བསམ་པ་དང་། བསམས་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱ་ཚུལ་ལོ། ། ༈ ལས་འབྲས་སྤྱིར་བསམ་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས། སྤྱིར་བསམ་ཚུལ་དངོས་དང་། སོ་སོར་ཕྱེ་སྟེ་བསམ་པའོ། ། ༈ སྤྱིར་བསམ་ཚུལ་དངོས། དང་པོ་ལ་བཞི་ལས། ལས་ངེས་པའི་ཚུལ་ནི། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་འཕགས་པ་གང་ཡིན་ཀྱང་ཚོར་བ་སིམ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བདེ་བ་ཐ་ན་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་སྐྱེས་པ་ན་རླུང་བསིལ་བ་ལངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པ་ཡན་ཆད་ཐམས་ཅད་ནི་སྔོན་དགེ
【現代漢語翻譯】 進入皈依是進入佛陀教法的大門。如果皈依不僅僅是口頭上的，而是基於非凡的力量，那麼它就不會被外在和內在的障礙所壓倒。功德的特殊品質容易產生且難以退失，因此會越來越增長。如前所述，通過憶念恐懼和功德等方式來尋求皈依，並且努力不違背其戒律至關重要。同樣，憶念死亡並思考死後墮入惡趣所產生的恐懼時，從惡趣中拯救我們的皈依境是三寶。當我們皈依三寶並且不違背其戒律時，可能會想知道皈依如何拯救我們。《寶積經》中說：『我已為你們指明，斷除有海痛苦的道路。如來是導師，你們自己應該去實踐。』因此，佛陀是指示皈依的導師，僧伽是幫助我們實現皈依的同伴。真正的皈依境是法，獲得法才能從恐懼中解脫。最終的法寶是指，對於初學者來說，通過逐步放棄過失和逐步修習功德，從而不斷提升證悟的境界。這不是突然發生的。因此，此時我們必須精通善與非善及其結果的區別，並按照正確的方式進行取捨。如果我們不認真思考善與非善及其結果，並且不按照正確的方式進行取捨，那麼惡趣的因就不會停止。即使我們害怕墮入惡趣，也無法從中解脫。因此，爲了在結果的階段從惡趣中解脫，我們必須在因的階段阻止自己進入不善的道路。而這取決於對業果的堅定信念。 因此，生起信心的信心是所有幸福的根源。 第二，生起信心的信心是所有幸福的根源，這包括三個方面：普遍地思考業果，分別地思考業果，以及思考之後如何進行取捨。 首先，普遍地思考業果，這又分為兩個方面：普遍地思考方式本身，以及分別地思考。 首先，普遍地思考方式本身，這又分為四個方面。首先，關於業的確定性：無論是凡夫還是聖者，甚至是那些生於地獄道的眾生，他們所感受到的快樂，哪怕只是因涼風吹拂而產生的微小快樂，都是源於過去所造的善業。
【English Translation】 Taking refuge is the great gateway to entering the Buddha's teachings. If refuge is not just a matter of words, but is based on extraordinary power, then it will not be overwhelmed by external and internal obstacles. The special qualities of merit are easy to generate and difficult to lose, so they will increase more and more. As previously explained, it is crucial to take refuge through remembering fear and qualities, and to strive not to transgress its precepts. Likewise, when we remember death and contemplate the fear of being born in the lower realms after death, the refuge that saves us from that is the Three Jewels. When we take refuge in them and do not contradict their precepts, we may wonder how refuge saves us. The Ratnakuta Sutra says, 'I have shown you the path that cuts off the suffering of samsara. The Tathagatas are teachers, and you yourselves should practice.' Therefore, the Buddha is the teacher who shows refuge, and the Sangha is the companion who helps us accomplish refuge. The actual refuge is the Dharma Jewel, and liberation from fear comes from attaining it. The ultimate Dharma Jewel is the state of realization that gradually progresses from abandoning faults and cultivating qualities for beginners. It does not happen suddenly. Therefore, at this time, we must become skilled in distinguishing between good and non-good and their results, and practice taking and abandoning in the proper way. If we do not carefully consider good and non-good and their results, and do not take and abandon in the proper way, then the cause of the lower realms will not cease. Even if we fear falling into the lower realms, we will not be liberated from that fear. Therefore, to be saved from the lower realms at the time of the result, we must prevent ourselves from entering non-virtuous paths at the time of the cause. And this depends on gaining firm faith in karma and its results. Therefore, generating faith, the root of all well-being. Second, generating faith, the root of all well-being, which includes three aspects: contemplating karma and its results in general, contemplating them specifically, and how to engage and refrain after contemplation. First, contemplating karma and its results in general, which is divided into two aspects: contemplating the way in general, and contemplating separately. First, contemplating the way in general, which is divided into four aspects. First, regarding the certainty of karma: whether one is an ordinary person or an arya, even those beings born in the hell realms, the happiness they experience, even the slightest happiness arising from a cool breeze, all arise from virtuous actions performed in the past.
་བའི་ལས་བསགས་པ་ལས་འབྱུང་གི ། མི་དགེ་བའི་ལས་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བ་ནི་གནས་མེད་ལ། ཚོར་བ་གདུང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཐ་ན་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ཡན་ཆད་ཐམས་ཅད་ནི་ 13-2-104a སྔོན་མི་དགེ་བ་བསགས་པ་ལས་འབྱུང་གི ། དགེ་བའི་ལས་ལས་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་ནི་གནས་མེད་དེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། མི་དགེ་བ་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཀུན། །དེ་བཞིན་ངན་འགྲོ་ཐམས་ཅད་དོ། །དགེ་ལས་བདེ་འགྲོ་ཐམས་ཅད་དང་། །སྐྱེ་བ་ཀུན་ཏུ་བདེ་བ་དག །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། གཙོ་བོ་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་མིན་པར་དགེ་མི་དགེའི་ལས་སྤྱི་ལས་བདེ་སྡུག་སྤྱི་དང་། བདེ་སྡུག་གི་ཁྱད་པར་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ལས་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྣ་ཚོགས་པ་ལས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་འཆོལ་བར་སོ་སོར་འབྱུང་བའི་ལས་འབྲས་ངེས་པ་ཅན་ནམ་མི་སླུ་བ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པ་ནི། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཞེས་པ་དཀར་པོའི་ཆོས་ཀུན་གྱི་གཞིར་བསྔགས་པའོ། །ལས་འཕེལ་ཆེ་བ་ནི། ལས་དགེ་བ་ཆུང་ངུ་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུ་བདེ་བ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་འབྱུང་ལ། ལས་མི་དགེ་བ་ཆུང་ངུ་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་འབྱུང་བས་ནང་གི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འཕེལ་འདྲ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་མེད་དོ། །དེ་ཡང་ཚོམས་ལས། སྡིག་པ་ཆུང་ངུ་བྱས་པས་ཀྱང་། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་འཇིགས་ཆེན་དང་། །ཕུང་ཀྲོལ་ཆེན་པོ་བྱེད་འགྱུར་ཏེ། །ཁོང་པར་སོང་བའི་དུག་བཞིན་ནོ། །བསོད་ནམས་ཆུང་ངུ་བྱས་པས་ཀྱང་། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་བདེ་ཆེན་འདྲེན། །དོན་ཆེན་དག་ཀྱང་བྱེད་འགྱུར་ཏེ། །འབྲུ་རྣམས་ཕུན་ཚོགས་སྨིན་པ་བཞིན། །ཞེས་ 13-2-104b སོ། །ལས་ཆུང་ངུ་ལས་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བ་དེ་ཡང་སྔོན་གྱི་བྱུང་བའི་མཐའ་བརྗོད་པས་ངེས་པ་བསྐྱེད་པ་ནི། ལུང་གཞི་ལས། གནག་རྫི་དགའ་བོ་དང་དེའི་འཁར་བས་བརྫིས་པའི་སྦལ་པ་དང་། ངང་པ་དང་ཉ་དང་རུས་སྦལ་ལྔ་བརྒྱ་དང་ཡི་དྭགས་ལྔ་བརྒྱ་དང་ཞིང་པ་དང་གླང་ལྔ་བརྒྱའི་བྱུང་བ་དང་། མཛངས་བླུན་ནས་འབྱུང་བའི་གསེར་ལྷ་དང་གསེར་དབྱིག་དང་གླང་པོ་སྐྱོང་གི་བྱུང་བའི་མཐའ་བཞིན་ཏེ། ལུང་དང་མཛངས་བླུན་དང་ལས་བརྒྱ་པ་སོགས་ལས་ངེས་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཆོ་ག་དང་འཚོ་བ་དང་ལྟ་བ་བཞི་ལས། ཕྱི་མ་མ་ཉམས་ཤིང་སྔ་མ་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྫོགས་པར་མ་བྱས་པར་ཆ་འགའ་རེ་ཉམས་པར་བྱས་པ་རྣམས་ཀླུར་སྐྱེ་བར་གསུངས་ཏེ། རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་གི་ཚེ་བདག་བསྐལ་པའི་དང་པོར་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ནང་ན་གནས་པ་དང་། གང་གི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཁོར་བ་འཇིག་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་བ་དེའི་ཚེ་ནི་རྒྱ
【現代漢語翻譯】 快樂來自於積累善業。從不善業中產生快樂是不可能的。甚至像阿羅漢（梵文：Arhat，不再輪迴的聖者）的相續中生起的痛苦，都是來自於先前積累的不善業。從善業中產生痛苦是不可能的。《寶鬘論》中說：『一切痛苦皆從不善生，同樣一切墮惡趣。一切善行生善趣，生生世世皆安樂。』因此，快樂和痛苦不是無緣無故產生的，也不是由自在天（梵文：Īśvara）等不相符的因產生的，而是由善與不善的總業產生總的苦樂，各種苦樂的差別也毫不混淆地從兩種業的各種差別中產生。確信這種業果的確定性或不虛妄性，被稱為所有佛教徒的正確見解，是所有白法的基石。 業力增長巨大：即使是微小的善業也能產生極大的快樂果報，即使是微小的不善業也能產生極大的痛苦果報，這種內在的因果增長，在外在的因果中是沒有的。《集經》中說：『罪小亦能作大怖，來世能作大破壞，如入腹中毒。福小亦能引大樂，來世能引大義利，如谷豐熟。』 從微小的業產生巨大的果報，這也可以通過講述過去的故事來確立。《律藏根本說一切有部毗奈耶》中記載了牧童難陀（梵文：Nanda）和他的棍棒擊打的青蛙，以及天鵝、魚、五百隻烏龜、五百餓鬼、農夫和五百頭牛的來歷，以及從賢愚因緣中產生的金神、金杖和象護的來歷。這些都應該從《律藏》、《賢愚經》、《百業經》等中確定。 此外，關於戒律、儀軌、生活和見解這四者，如果後面的沒有損壞，而前面的三者沒有完全清凈圓滿，只是部分損壞，據說會轉生為龍。如《海龍王請問經》中說：『世尊，何時我于劫初住于大海之中？何時如來應供正遍知出現於世間？那時我……』
【English Translation】 Happiness arises from accumulating virtuous actions. It is impossible for happiness to arise from non-virtuous actions. Even the suffering, characterized by painful feelings, that arises in the continuum of an Arhat (Sanskrit: Arhat, a liberated being who will not be reborn), all arises from previously accumulated non-virtuous actions. It is impossible for suffering to arise from virtuous actions. The 'Garland of Jewels' states: 'All suffering arises from non-virtue, likewise all bad migrations. All virtue brings about good migrations, happiness in all lifetimes.' Therefore, happiness and suffering do not arise without a cause, nor do they arise from dissimilar causes such as Īśvara (Sanskrit: Īśvara, a supreme being or lord); rather, general happiness and suffering arise from the general karma of virtue and non-virtue, and the various distinctions of happiness and suffering also arise distinctly from the various distinctions of the two karmas without any confusion. Certainty in this certainty or infallibility of the results of karma is praised as the correct view of all Buddhists, the foundation of all white dharmas. The growth of karma is immense: even a small virtuous action can produce a very great result of happiness, and even a small non-virtuous action can produce a very great result of suffering. This internal cause-and-effect growth does not exist in external cause and effect. The 'Collection' states: 'Even a small sin, in the next world, creates great fear and great destruction, like poison entering the stomach. Even a small merit leads to great happiness in the next world and brings about great benefit, like the abundant ripening of grains.' The fact that a great result arises from a small action can also be established by telling stories of past events. As recorded in the Vinaya-vastu: the story of the cowherd Nanda (Sanskrit: Nanda) and the frog he struck with his stick, as well as the origins of the swan, the fish, five hundred turtles, five hundred pretas, the farmer, and five hundred cattle, and the origins of the golden god, the golden staff, and the elephant keeper that arose from the Wise and Foolish. These should be ascertained from the Vinaya, the Wise and Foolish Sutra, the Hundred Karmas Sutra, and so on. Furthermore, regarding the four—discipline, ritual, livelihood, and view—it is said that if the latter is not damaged, but the first three are not completely purified and perfected, and some parts are damaged, one will be born as a Naga. As stated in the 'Sutra Requested by the Naga King Sagara': 'Bhagavan, when did I, at the beginning of the kalpa, dwell in the great ocean? When did the Tathagata, the Arhat, the Perfectly Enlightened One, appear in the world? At that time, I...'
་མཚོ་ཆེན་པོའི་ནང་ན་ཀླུ་དང་ཀླུའི་བུ་དང་ཀླུའི་བུ་མོ་དག་ཉུང་བར་གྱུར་ཏེ་བདག་ཀྱང་འཁོར་ཉུང་བར་གྱུར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ད་ནི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ནང་ན་ཀླུ་དང་ཀླུའི་བུ་དང་ཀླུའི་བུ་མོ་དག་ཀྱང་འདི་ལྟར་ཚད་མ་མཆིས་ཏེ། གྲངས་ཀྱི་མཐའ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་ལགས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལ་རྒྱུ་ནི་གང་ལགས་རྐྱེན་ནི་གང་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཀླུའི་བདག་པོ། གང་དག་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཚུལ་ 13-2-105a ཁྲིམས་དག་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མ་བྱས་ཏེ། ཆོ་ག་ཉམས་པ་དང་འཚོ་བ་ཉམས་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མ་བྱས་ལ། དེ་དག་གི་ལྟ་བ་ཡང་དྲང་པོར་གྱུར་ཏེ། དེ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་སུ་ནི་མི་སྐྱེ་ཡི། ཤི་འཕོས་ནས་ཀླུའི་སྐྱེ་གནས་རྣམས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་སྟོན་པ་འཁོར་བ་འཇིག་གི་བསྟན་པ་ལ་ཁྱིམ་པ་དང་རབ་བྱུང་བྱེ་བ་ཕྲག་གོ་བརྒྱད་དང་། སྟོན་པ་གསེར་ཐུབ་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་བྱེ་བ་ཕྲག་རེ་བཞི་དང་། སྟོན་པ་འོད་སྲུངས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་དང་། བདག་ཅག་གི་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ལ་བྱེ་བ་ཕྲག་གོ་དགུ། ཆོ་ག་དང་འཚོ་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པའི་དབང་གིས་ཀླུར་སྐྱེས་པ་དང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ལ། རང་རེའི་སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་རྗེས་སུའང་འཁོར་བཞི་སྡིག་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་ནས་ཀླུར་སྐྱེ་བར་གསུངས་སོ། །འོན་ཀྱང་དེ་དག་གི་སྦྱོར་བ་མ་དག་ཀྱང་བསྟན་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་བསམ་པ་མ་ཉམས་པའི་དབང་གིས་ནི་ཀླུ་ནས་ཤི་འཕོས་ཏེ་ལྷ་དང་མིར་སྐྱེ་ཞིང་། བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ལ་འཚང་རྒྱ་བ་དེ་དག་གི་བསྟན་པ་ལ་ཐེག་ཆེན་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་མ་གཏོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་བཤད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དཀར་ནག་གི་ལས་ཕྲ་མོ་ཡང་གྲིབ་མ་བཞིན་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བདེ་སྡུག་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པར་བྱས་ནས་དགེ་བའི་ལས་ཕྲ་མོ་ནས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པ་དང་། སྡིག་ལྟུང་ཕྲ་མོ་ 13-2-105b ནས་ཀྱང་སྤོང་བ་ལ་འབད་པར་བྱ་སྟེ། ཚོམས་ལས། མཁའ་ལ་བྱ་དག་གནས་པ་དེའི། །གྲིབ་མ་ལྷན་ཅིག་འགྲོ་བ་བཞིན། །ལེགས་པར་བྱས་དང་ཉེས་པར་བྱས། །དེ་དག་འགྲོ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་། །ཇི་ལྟར་ལམ་བརྒྱགས་ཉུང་བ་དག ། ལམ་ཞུགས་སྡུག་བསྔལ་འགྲོ་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ལས་བཟང་མ་བྱས་པའི། །སེམས་ཅན་དག་ནི་ངན་འགྲོར་འགྲོ། །ཇི་ལྟར་ལམ་བརྒྱགས་མང་བསྡོགས་པ། །ལམ་ཞུགས་བདེ་བར་འགྲོ་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ལས་བཟང་བྱས་པ་ཡི། །སེམས་ཅན་དག་ནི་བདེ་འགྲོར་འགྲོ། །ཞེས་དང་། སྡིག་པ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་ངུ་ལའང་། །མི་གནོད་སྙམ་དུ་བརྙས་མི་བྱ། །ཆུ་ཡི་ཐིགས་པ་བསགས་པས་ཀྱང་། །སྣོད་ཆེན་ཁད་ཀྱིས་གང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། སྡིག་པ་ཆུང་བྱས་
【現代漢語翻譯】 『在巨大的海洋中，龍、龍子和龍女的數量減少了，我的眷屬也減少了。世尊，現在巨大的海洋中，龍、龍子和龍女的數量如此之多，無法計數。世尊，這是什麼原因，什麼緣由呢？』 世尊開示道：『龍王，那些在善說之法中出家，卻沒有圓滿持守清凈戒律的人，他們的行為、生活和戒律都不圓滿。但他們的見解是正直的，所以他們不會墮入地獄，死後會轉生到龍的處所。』 世尊說，在轉輪王的教法中，有八十八俱胝的在家眾和出家眾；在金寂佛的教法中，有一十四俱胝；在迦葉佛的教法中，有八十俱胝；在我們導師的教法中，有九十九俱胝。由於行為、生活和戒律的缺失，他們轉生為龍或將要轉生為龍。我們導師涅槃后，四眾弟子中作惡者也會因戒律缺失而轉生為龍。 然而，即使他們的行為不純凈，但由於他們對教法的信心沒有減退，所以他們會從龍身死去，轉生為天人和人。在這個賢劫中，除了那些進入大乘的人之外，所有在那些導師的教法下的人都將證得涅槃。』 『因此，我們必須堅信，即使是微小的善惡之業，也會像影子一樣跟隨我們，帶來巨大的苦樂。因此，我們必須努力行持微小的善業，並避免微小的罪惡。』 如《集學論》所說：『天空中鳥兒飛翔時，影子也一同跟隨。善行和惡行，也會跟隨眾生。』 『就像旅途中乾糧不足，行走時會感到痛苦一樣。沒有行持善業的眾生，會墮入惡道。』 『就像旅途中準備了充足的乾糧，行走時會感到快樂一樣。行持了善業的眾生，會轉生到善道。』 又如：『不要輕視微小的罪惡，認為它不會造成傷害。即使是微小的水滴，積累起來也能逐漸充滿大容器。』 又如：『不要輕視微小的罪惡』
【English Translation】 'In the great ocean, the number of nagas, naga sons, and naga daughters has decreased, and my retinue has also diminished. World-Honored One, now in the great ocean, the number of nagas, naga sons, and naga daughters is so great that it cannot be counted. World-Honored One, what is the cause and what is the condition for this?' The World-Honored One said, 'Lord of the Nagas, those who have gone forth in the well-spoken Dharma-Vinaya but have not fully accomplished pure discipline, whose conduct, livelihood, and discipline are not fully perfected, but whose views are upright, will not be reborn in the hells. Having died, they will be reborn in the places of nagas.' The World-Honored One said that in the teachings of the Buddha Krakucchanda, there were eighty-eight kotis of householders and renunciates; in the teachings of the Buddha Kanakamuni, there were fourteen kotis; in the teachings of the Buddha Kashyapa, there were eighty kotis; and in the teachings of our teacher, there are ninety-nine kotis. Due to the defects in conduct, livelihood, and discipline, they are born or will be born as nagas. It is said that even after our teacher passes into nirvana, those of the four assemblies who engage in sinful deeds will be born as nagas due to the defects in discipline. However, even if their actions are impure, due to the power of their unwavering faith in the teachings, they will die from the naga state and be reborn as gods and humans. In this Fortunate Aeon, all those who have entered the Great Vehicle in those teachings will attain nirvana. 'Therefore, we must firmly believe that even the smallest good or bad deeds will follow us like a shadow, bringing great happiness or suffering. Therefore, we must strive to perform even the smallest good deeds and avoid even the smallest sins.' As it is said in the Compendium of Trainings: 'When birds fly in the sky, their shadows follow along. Good deeds and bad deeds also follow beings.' 'Just as those with little provisions for the journey suffer while traveling, so too do beings who have not performed good deeds go to the lower realms.' 'Just as those who have gathered ample provisions for the journey travel happily, so too do beings who have performed good deeds go to the higher realms.' And also: 'Do not despise even the smallest sin, thinking it will not cause harm. Even a small drop of water, when accumulated, will gradually fill a large vessel.' And also: 'Having done a small sin'
བདག་ཉིད་ཀྱི། །ཕྱི་བཞིན་མི་འོང་མ་སེམས་ཤིག ། ཆུ་ཡི་ཐིགས་པ་ལྷུང་བ་ཡིས། །སྣོད་ཆེན་གང་བ་དེ་བཞིན་དུ། །ཅུང་ཟད་བསགས་པའི་སྡིག་པས་ཀྱང་། །བྱིས་པ་རབ་ཏུ་གང་བར་འགྱུར། །དགེ་བ་ཆུང་བྱས་བདག་ཉིད་ཀྱི། །ཕྱི་བཞིན་མི་འོང་མ་སེམས་ཤིག ། ཆུ་ཡི་ཐིགས་པ་ལྷུང་བ་ཡིས། །བུམ་ཆེན་གང་བ་ཇི་བཞིན་དུ། །ཅུང་ཟད་བསགས་པའི་དགེ་བ་ཡིས། །བརྟན་པ་རབ་ཏུ་གང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། སྐྱེས་རབས་ལས་ཀྱང་། དགེ་དང་མི་དགེའི་ལས་རྣམས་གོམས་བྱས་པས། །མི་རྣམས་ལ་ནི་འདྲིས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དེ་ལྟ་བུ་དག་ཆེད་དུ་མ་བསྒྲིམས་ཀྱང་། ཚེ་རབས་གཞན་ལ་རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་སྤྱོད། །རབ་ཏུ་སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་མ་སྦྱངས་ན། །རིགས་དང་གཟུགས་དང་ལང་ 13-2-106a ཚོའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་དང་ནི། །སྟོབས་ནི་རབ་ཏུ་ཆེ་ཞིང་ནོར་རྣམས་ཕྱུག་ཀྱང་རུང་། །ཕྱི་མའི་ཚེ་ལ་སུ་ཡང་བདེ་བ་འཐོབ་མི་འགྱུར། །རིགས་ལ་སོགས་པ་དམའ་ཡང་སྡིག་ལ་མ་ཆགས་ཤིང་། །རབ་ཏུ་སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་ལྡན། །དབྱར་གྱི་དུས་ན་འབབ་ཆུས་རྒྱ་མཚོ་གང་བ་བཞིན། །ཕྱི་མའི་ཚེ་ལ་ངེས་པར་བདེ་བ་རྒྱས་པར་འགྱུར། །དགེ་དང་མི་དགེའི་ལས་ལས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བར་རབ་ཏུ་ངེས་བྱས་ནས། །སྡིག་པ་སྤངས་ཏེ་དགེ་བའི་ལས་ལ་རབ་ཏུ་འབད། །དད་པ་མེད་པ་དག་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་སྤྱོད། །ཅེས་སོ། །ལས་མ་བྱས་པ་དང་མི་ཕྲད་པ་ནི། བདེ་སྡུག་མྱོང་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ལས་མ་བསགས་ན། ལས་དེའི་འབྲས་བུ་བདེ་སྡུག་གཏན་མི་མྱོང་བ་སྟེ། སྟོན་པས་ཚོགས་གྲངས་མེད་པ་བསགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། དེའི་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་བསག་མི་དགོས་ཀྱང་ཆ་གཅིག་བསག་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །ལས་བྱས་པ་ཆུད་མི་ཟ་བ་ནི། ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་བྱས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་འཕགས་བསྟོད་ལས། བྲམ་ཟེ་རྣམས་ནི་དགེ་སྡིག་དག ། བྱིན་པ་ལེན་བཞིན་འཕོ་བར་སྨྲ། །ཁྱོད་ཀྱིས་བྱས་ཆུད་མི་ཟ་དང་། །མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་མེད་གསུངས། །ཞེས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས་ཀྱང་། དེ་ཡང་བྱས་ནས་རེག་པར་མི་འགྱུར་མིན། །གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ཚོར་བར་ 13-2-106b འགྱུར་བའང་མེད། །ཅེས་དང་། འདུལ་བ་ལུང་ལས་ཀྱང་། ལས་རྣམས་བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་ནི། །ཆུད་མི་ཟ་བའང་ཚོགས་དང་དུས། །རྙེད་ན་ལུས་ཅན་རྣམས་ལ་ནི། །འབྲས་བུ་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །སོ་སོར་ཕྱེ་སྟེ་བསམ་པ། ༈ སོ་སོར་ཕྱེ་སྟེ་བསམ་པ། གཉིས་པ་སོ་སོར་ཕྱེ་སྟེ་བསམ་པ་ལ་གཉིས། ལས་ལམ་བཅུ་གཙོ་བོར་བསྟན་པ་དང་། ལས་དང་འབྲས་བུ་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། ། ༈ ལས་ལམ་བཅུ་གཙོ་བོར་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་བདེ་སྡུག་གི་རྒྱུ
【現代漢語翻譯】 勿念及自身，未來不會到來。 如水滴滴落，終能盛滿大器。 同樣，積累微小的罪業，也能使愚者充滿。 勿念及自身，未來不會到來。 如水滴滴落，終能盛滿大瓶。 同樣，積累微小的善業，也能使智者充滿。 如《本生經》所說： 習慣了善與不善之業，人們便會與之熟悉。 即使不刻意追求，來世也會如夢般行事。 若不修習佈施、持戒等，縱有高貴的出身、美貌和青春的優點， 以及強大的力量和富裕的財富，來世也無法獲得安樂。 即使出身低賤，但不執著于罪惡，具備佈施、持戒等功德， 如夏季的雨水充滿大海，來世必定安樂增長。 深刻認識到善與不善之業，會在來世帶來安樂和痛苦， 從而斷除罪惡，努力行善，不信因果之人，則隨心所欲行事。 未作之業不會遭遇： 若未積聚導致感受苦樂的業，則永遠不會體驗到該業的果報，即苦樂。 如同佛陀積累無數劫的資糧，最終享受其果報，但也需要積累其中的一部分。 已作之業不會虛耗： 已作的善與不善之業，會帶來令人滿意和不令人滿意的果報。 如《殊勝贊》所說： 『婆羅門們說，善惡之業，如接受佈施般轉移。』 『您說已作之業不會虛耗，未作之業不會遭遇。』 《三摩地王經》中也說： 『即使做了也不會沒有感受，他人所作也不會感受到。』 《律藏》中也說： 『業即使經過百千劫，也不會消失，一旦因緣具足，就會在眾生身上成熟結果。』 分別思維： 第二，分別思維，分為兩個方面：主要闡述十善業道和確定業與果的關係。 主要闡述十善業道： 第一，如是安樂和痛苦之因
【English Translation】 Do not think about yourself, the future will not come. Like water droplets falling, eventually filling a large vessel. Similarly, accumulating small sins can fill the fool. Do not think about yourself, the future will not come. Like water droplets falling, eventually filling a large bottle. Similarly, accumulating small virtues can fill the wise. As stated in the Jataka: Having become accustomed to virtuous and non-virtuous actions, people become familiar with them. Even without deliberately striving, in future lives they will act as in a dream. If one does not practice generosity, discipline, etc., even with noble birth, beauty, and the qualities of youth, as well as great strength and abundant wealth, one will not obtain happiness in future lives. Even if one's birth is low, but one is not attached to sin, and possesses virtues such as generosity and discipline, like the ocean filled by the rains of summer, happiness will surely increase in future lives. Having firmly determined that virtuous and non-virtuous actions bring happiness and suffering in the next world, one should abandon sin and diligently engage in virtuous actions; those without faith act as they please. Unperformed actions will not be encountered: If one has not accumulated the actions that cause the experience of pleasure and pain, one will never experience the result of that action, i.e., pleasure and pain. Just as the Buddha accumulated merit for countless eons and eventually enjoyed its results, one must also accumulate a portion of it. Performed actions will not be wasted: Virtuous and non-virtuous actions that have been performed will bring about desirable and undesirable results. As stated in the 'Praise of the Excellent': 'The Brahmins say that virtuous and non-virtuous actions are transferred like receiving offerings.' 'You say that performed actions will not be wasted, and unperformed actions will not be encountered.' It is also said in the Samadhiraja Sutra: 'Even if done, it will not be unfelt; what is done by others will not be felt either.' It is also said in the Vinaya Sutra: 'Actions, even after hundreds of kalpas, will not be lost; once the conditions are met, they will ripen into results for sentient beings.' Separate Thinking: Second, separate thinking, divided into two aspects: mainly explaining the ten virtuous paths of action and determining the relationship between action and result. Mainly explaining the ten virtuous paths of action: First, the cause of such happiness and suffering
་འབྲས་སོ་སོར་ངེས་པ་དང་། ལས་འཕེལ་ཆེ་བ་དང་། མ་བྱས་པ་དང་མི་ཕྲད་ཅིང་། བྱས་པ་ཆུད་མི་ཟ་བར་རིག་པ་དེས་ལས་དང་འབྲས་བུའི་ཚུལ་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་ལ་ཐོག་མར་ངེས་པ་བསྐྱེད་ནས་བླང་དོར་བྱ་ཞེ་ན། སྤྱིར་ལེགས་སྤྱོད་ཉེས་སྤྱོད་འཇུག་པའི་སྒོ་ནི་གསུམ་དུ་ངེས་ལ། སྒོ་གསུམ་གྱི་དགེ་མི་དགེ་ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱི་ལམ་བཅུར་མ་འདུས་ཀྱང་། དགེ་མི་དགེ་རྣམས་ཀྱི་ཆེ་ལོང་ངམ་རགས་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་གཞི་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་རྣམས། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གནད་བསྡུས་ནས་ནག་པོའི་ལས་ལམ་བཅུར་གསུངས་ཤིང་། དེ་དག་སྤངས་ན་དོན་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་གནད་རྣམས་ཀྱང་བཅུར་འདུ་བར་གཟིགས་ནས་དཀར་པོའི་ལས་ལམ་བཅུ་གསུངས་ཏེ། མཛོད་ལས། དེ་ལས་ཆེ་ལོང་བསྡུས་ནས་ནི། །དགེ་དང་མི་དགེ་ཅི་རིགས་པར། །ལས་ཀྱི་ལམ་ནི་བཅུར་གསུངས་སོ། །ཞེས་དང་། ལུང་རྣམ་འབྱེད་ལས་ཀྱང་། ངག་རྣམས་བསྲུང་ཞིང་ཡིད་ཀྱིས་རབ་བསྡམས་ཏེ། །ལུས་ཀྱིས་མི་དགེ་བ་དག་མི་བྱེད་ཅིང་། །ལས་ལམ་གསུམ་པོ་འདི་དག་རབ་སྦྱངས་ན། །དྲང་སྲོང་གསུངས་པའི་ལམ་ནི་འཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ནག་ 13-2-107a པོའི་ལས་ལམ་བཅུ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ཤེས་ནས་དེ་དག་གི་ཀུན་སློང་ཙམ་ནས་ཀྱང་བསྡམས་ཏེ་སྒོ་གསུམ་དེ་དག་དང་ཡེ་མ་འདྲེས་པར་བྱེད་པའི་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་བསྟེན་པ་འདི་ནི། ཐེག་པ་གསུམ་ཐམས་ཅད་དང་སྐྱེས་བུའི་དོན་གཉིས་འགྲུབ་པའི་གཞིར་མེད་དུ་མི་རུང་བས། རྒྱལ་བས་སྒོ་དུ་མ་ནས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྔགས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པ་ལས། དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷ་དང་མིའི་སྐྱེ་དགུའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྩ་བའི་རྟེན་ནོ། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྩ་བའི་རྟེན་ནོ། །བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྩ་བའི་རྟེན་ནོ། །རྩ་བའི་རྟེན་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། དགེ་བ་བཅུའི་ལས་རྣམས་ཏེ། ཞེས་དང་། ཀླུའི་བདག་པོ། དཔེར་ན་གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་དང་གྲོང་རྡལ་དང་ལྗོངས་དང་ཡུལ་འཁོར་དང་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ཐམས་ཅད་དང་། རྩྭ་དང་ཤིང་གེལ་པ་དང་སྨན་དང་ཤིང་ཐམས་ཅད་དང་ལས་ཀྱི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་ས་བོན་གྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་དང་ལོ་ཏོག་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་ཞིང་རྨོ་བ་དང་ཤལ་བས་བཤལ་བ་དང་འབྱུང་བ་རྣམས་ནི་ས་ལ་གནས་ཏེ། དེ་དག་གི་གནས་ནི་ས་ཡིན་ནོ། །ཀླུའི་བདག་པོ། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་འདི་དག་ནི་ལྷ་དང་མིར་སྐྱེ་བ་དང་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་དགེ་སྦྱོང་གི་འབྲས་བུ་འཐོབ་པ་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ས་བཅུ་པའི་ 13-2-107b མདོ་ནས་མི་དགེ་བཅུ་སྤོང་གི་ཚུལ་ཁྲིམ
【現代漢語翻譯】 如果能確定各自的因果關係，明白業會增長，未造之業不會遭遇，已造之業不會徒勞，那麼首先要對業和果的什麼樣的道理產生定解，然後才能取捨呢？總的來說，行善作惡的門徑可以確定為三種，雖然所有這三門所造的善與非善不一定都包含在十業道中，但善與非善的綱要或粗略部分，也就是那些極其重大的罪惡之源，佛陀薄伽梵將其精簡為十種黑業道。如果能捨棄這些黑業道，就能明白其中蘊含的極其重大的要點，從而歸納為十種白業道。如《俱舍論》中所說：『從中略攝為十業。善與非善隨其應。』《律分別》中也說：『守護語，以意善攝持，身莫作諸不善，若能善學此三業道，能得仙人所說道。』 如果能瞭解包含果報在內的十種黑業道，並從產生這些黑業道的動機開始加以約束，使身語意三門不與之混雜，進而奉行十種善業道，這對於三乘（聲聞乘、緣覺乘、菩薩乘）的一切行者以及成就二利（自利、利他）而言，是不可或缺的基礎。因此，諸佛從多個角度反覆讚歎。如《海龍王請問經》中說：『所謂善法，是天人和眾生圓滿的根本所依；是聲聞和獨覺菩提的根本所依；是無上正等覺菩提的根本所依。』什麼是根本所依呢？就是這十善業。』又如經中說：『龍王，譬如一切村莊、城市、城鎮、地域、國土和王宮，以及一切草木、藥物和樹木，一切事業的終結和一切種子的集合，以及一切莊稼的生長、耕耘、收割和產生，都依賴於土地。它們的所依就是土地。龍王，同樣，這十善業道是一切天人和人類的出生之處，是獲得有學和無學的沙門果位之處，是獨覺菩提和菩薩的一切行持以及一切佛法之處。』 因此，《十地經》中說，捨棄十不善業的戒律...
【English Translation】 If one can ascertain the distinct cause and effect relationships, understand that karma increases, uncreated karma will not be encountered, and created karma will not be in vain, then what kind of principle of karma and its results should one first develop a definite understanding of in order to adopt and abandon accordingly? Generally, the gateways to engaging in virtuous and non-virtuous conduct can be determined as three. Although not all virtuous and non-virtuous actions of these three gateways are included in the ten paths of action, the general outline or rough aspects of virtuous and non-virtuous actions, that is, the extremely significant sources of negativity, have been condensed by the Buddha Bhagavan into the ten black paths of action. If one abandons these, one can understand the extremely important points contained therein, and thus they are summarized into the ten white paths of action. As it says in the Abhidharmakosha: 'From these, summarizing the outline, the paths of action are taught as ten, appropriately virtuous and non-virtuous.' And in the Vinayavibhanga: 'Guarding speech and thoroughly restraining the mind, not doing non-virtuous deeds with the body, if one thoroughly trains in these three paths of action, one will attain the path spoken of by the sages.' If one understands the ten black paths of action, including their results, and restrains oneself from even the motivation to create them, keeping the three gateways of body, speech, and mind completely separate from them, and then relies on the ten paths of virtuous action, this is an indispensable foundation for all three vehicles (Shravakayana, Pratyekabuddhayana, Bodhisattvayana) and for accomplishing the two benefits (one's own benefit and the benefit of others). Therefore, the Buddhas repeatedly praised it from many angles. As it says in the Sagararaja-pariprccha Sutra: 'The so-called virtuous dharmas are the fundamental support for the prosperity of gods and humans; the fundamental support for the enlightenment of Shravakas and Pratyekabuddhas; the fundamental support for unsurpassed, perfect, and complete enlightenment.' What is the fundamental support? It is these ten virtuous actions.' And as it says in the sutra: 'Lord of Nagas, just as all villages, cities, towns, regions, lands, and royal palaces, and all grasses, trees, medicines, and timber, all ends of activities, and all collections of seeds, and all crops that grow, are cultivated, harvested, and produced, rely on the earth. Their support is the earth. Lord of Nagas, similarly, these ten paths of virtuous action are the place of birth for gods and humans, the place for attaining the fruits of Shramanas who are learners and non-learners, the place of enlightenment for Pratyekabuddhas, and all the practices of Bodhisattvas, and all the Buddhadharmas.' Therefore, in the Dashabhumika Sutra, the discipline of abandoning the ten non-virtuous actions...
ས་ལ་བསྔགས་པའི་དོན། དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་དང་གསུང་སྐྱེས་དང་། །རང་བྱང་ཆུབ་ལ་བདག་ཉིད་ངེས་རྣམས་དང་། །རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པར་ལེགས་པ་དང་། །མངོན་མཐོའི་རྒྱུ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་གཞན་མེད། །ཅེས་བསྡུས་ནས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་སྣ་རེ་ལ་ཡང་སྡོམ་སེམས་ཡང་ཡང་བསྟེན་ནས་བསྲུང་རྒྱུ་མེད་ཀྱང་། ཁོ་བོ་ནི་ཐེག་ཆེན་པའོ། །ཞེས་སྨྲ་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་སྨད་དེ། སའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས། དགེ་བའི་ལམ་བཅུ་པོ་འདི་དག་གིས་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་གྱི། གང་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་ཐ་ན་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་ལམ་གཅིག་ཙམ་ཡང་མི་བསྲུང་ལ། འོན་ཀྱང་ཚིག་འདི་སྐད་དུ་ང་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་སྟེ། ང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཚོལ་ལོ་ཞེས་ཟེར་ན། གང་ཟག་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཚུལ་འཆོས་པ་བརྫུན་ཆེན་པོ་སྨྲ་བ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་འཇིག་རྟེན་ལ་སླུ་བར་བྱེད་པ་ཆད་པར་སྨྲ་བ་སྟེ། དེ་རྨོངས་བཞིན་དུ་འཆི་བའི་དུས་བྱེད་ཅིང་ལོག་པར་ལྟུང་བར་འགྲོའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ལོག་པར་ལྟུང་བ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ངན་འགྲོའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་གོ་བར་བྱའོ། ། ༈ ལས་དང་འབྲས་བུ་གཏན་ལ་དབབ་པ། ལས་དང་འབྲས་བུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་གསུམ། ནག་པོའི་ལས་འབྲས་དང་། དཀར་པོའི་ལས་འབྲས་དང་། ལས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་གཞན་བསྟན་པའོ། ། ༈ ནག་པོའི་ལས་འབྲས་བསམ་པ། དང་པོ་ལ་གསུམ། ནག་པོའི་ལས་ལམ་དངོས་དང་། ལྕི་ཡང་གི་ཁྱད་པར་དང་། དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་བསྟན་པའོ། ། ༈ ནག་པོའི་ལས་ལམ་དངོས། དང་པོ་ནི། སྲོག་གཅོད་པ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལ་བསྡུ་བར་གཞི་དང་ 13-2-108a འདུ་ཤེས་དང་བསམ་པ་དང་ཉོན་མོངས་དང་མཐའ་སྟེ་ལྔར་གསུངས་ཀྱང་། བར་པ་གསུམ་བསམ་པར་བསྡུས་ཏེ་སྦྱོར་བ་བསྣན་ནས་གཞི་དང་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་དང་མཐར་ཐུག་བཞི་བཞིར་བསྡུས་ཏེ་བཤད་ན་འཇུག་པ་བདེ་ཞིང་དགོངས་པ་དང་མི་འགལ་ལོ། །དེ་ལ་སྲོག་གཅོད་ཀྱི་གཞི་ནི། སྲོག་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ཏེ། དེ་ཡང་གསོད་པ་པོ་རང་ཉིད་གསོད་ན་སྦྱོར་བའི་སྡིག་པ་ཡོད་ཀྱི། མཐར་ཐུག་མེད་པ་ལ་དགོངས་ནས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས། སྲོག་ཆགས་ཕ་རོལ་པོ། ཞེས་གསུངས་སོ། །བསམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། འདུ་ཤེས་ནི་བཞི་སྟེ། གཞི་སེམས་ཅན་ལྟ་བུ་ལ་སེམས་ཅན་དུ་འདུ་ཤེས་པ་དང་སེམས་ཅན་མིན་པར་འདུ་ཤེས་པ་དང་སེམས་ཅན་མིན་པ་ལ་སེམས་ཅན་མིན་པར་འདུ་ཤེས་པ་དང་སེམས་ཅན་དུ་འདུ་ཤེས་པ་བཞི་སྟེ། འདུ་ཤེས་དང་པོ་དང་གསུམ་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་བ་དང་། གཉིས་པ་དང་བཞི་པ་ནི་འཁྲུལ་པའོ། །འདི་ལ་ཀུན་སློང་བྱེ་བྲག་ཅན་དཔེར་ན། ལྷས་བྱིན་ཁོ་ན་བསད་སྙམ་ནས་སྦྱོར་བ་བརྩམས་པ་ན་མཆོད་སྦྱིན་དུ་ནོར་ནས་བསད་ན། དངོས་གཞིའི་སྡིག་མེད་པས་དེ་ལྟ་བུ་
【現代漢語翻譯】 讚歎戒律的意義。正如《入中論》中所說：『無論是凡夫、聲聞，還是自證菩提的獨覺，以及菩薩們，所有殊勝和增上的果報，都離不開戒律。』總而言之，即使是守護一條戒律，也要反覆依止防護之心。如果有人說：『我是大乘行者！』那是非常可恥的。正如《地藏經》中所說：『通過這十善業道，可以成佛。如果有人終生連一條善業道都不守護，卻說：我是大乘行者，我尋求無上正等正覺。』這樣的人是極其虛偽的，說大妄語，在諸佛世尊面前欺騙世人，是斷滅論者。這樣的人在迷惑中死去，墮入惡道。』墮入惡道，應理解為一切惡趣的別名。 確立業與果報。 確立業與果報分為三部分：黑業之果報、白業之果報，以及其他業的分類。 思考黑業之果報。 第一部分分為三點：黑業道本身、輕重的差別，以及這些果報的闡述。 黑業道本身。 第一點是：什麼是殺生？對此，經中說有五種因素，即所依、認識、意樂、煩惱和究竟。但中間三種可以歸納為意樂，加上行為，可以歸納為所依、意樂、行為和究竟四種，這樣解釋既容易理解，也不違背經義。其中，殺生的所依是有生命的眾生。如果是自己殺自己，只有行為的罪過，沒有究竟。瑜伽行者地論中說：『其他有情。』意樂有三種，認識有四種：對於所依眾生，認為是眾生、認為不是眾生、對於非眾生，認為是非眾生、認為是眾生。前兩種認識是正確的，后兩種是錯誤的。對於意樂，舉個特殊的例子，比如，原本想殺天授，開始行動后卻誤殺了供施物，因為沒有真實殺生的罪過，所以不構成殺生。
【English Translation】 The meaning of praising morality. As it is said in the 'Entering the Middle Way' (Madhyamakavatara): 'Whether it be ordinary beings, Shravakas (Hearers), Pratyekabuddhas (Solitary Realizers who are certain of their own enlightenment), or Bodhisattvas, all that is excellent and leads to higher realms comes from morality.' In short, even when guarding a single precept, one must repeatedly rely on the mind of protection. If someone says, 'I am a Mahayana practitioner!' that is extremely shameful. As it is said in the 'Ksitigarbha Sutra': 'Through these ten virtuous paths, one can become a Buddha. If someone, for as long as they live, does not guard even a single virtuous path, yet says, 'I am a Mahayana practitioner, I seek the unsurpassed, perfect, and complete enlightenment,' that person is extremely hypocritical, speaks great lies, deceives the world in the presence of all the Buddhas, the Bhagavat (Blessed Ones), and is a nihilist. That person dies in delusion and goes to a wrong destination.' Falling into a wrong destination should be understood as another name for all the bad destinies. Establishing Karma and its Results. Establishing Karma and its Results is divided into three parts: the results of black karma, the results of white karma, and other classifications of karma. Reflecting on the Results of Black Karma. The first part is divided into three points: the paths of black karma themselves, the differences in their weight, and the explanation of these results. The Paths of Black Karma Themselves. The first point is: What is killing? Regarding this, it is said that there are five factors: the basis, recognition, intention, affliction, and completion. However, the middle three can be summarized as intention, and adding the action, it can be summarized as four: the basis, intention, action, and completion. Explaining it this way is easy to understand and does not contradict the meaning of the scriptures. Among them, the basis of killing is sentient beings with life. If one kills oneself, there is only the sin of the action, not the completion. In the 'Yogacarabhumi-sastra' (Stages of Yogic Practice), it says: 'Other sentient beings.' There are three types of intention, and four types of recognition: regarding the basis, a sentient being, recognizing it as a sentient being, recognizing it as a non-sentient being, regarding a non-sentient being, recognizing it as a non-sentient being, recognizing it as a sentient being. The first and third recognitions are correct, and the second and fourth are incorrect. Regarding intention, to give a specific example, if one originally intended to kill Devadatta, but mistakenly killed an offering while taking action, because there is no real sin of killing, it does not constitute killing.
ལ་འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བ་དགོས་ཤིང་། སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་གང་བྱུང་ཡང་གསོད་སྙམ་པ་ཀུན་སློང་སྤྱི་ལ་ཞུགས་པ་ཡོད་ན་འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བ་མི་དགོས་སོ། །ཚུལ་འདི་ནི་ལྷག་མ་དགུ་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཉོན་མོངས་པ་ནི། དུག་གསུམ་གང་རུང་ངོ་། །ཀུན་སློང་ནི། བསད་པར་འདོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་ལ་སྦྱོར་བ་པོ་ནི། རང་གིས་བྱས་པའམ་གཞན་བྱེད་ 13-2-108b དུ་འཇུག་པ་གཉིས་གང་བྱས་ཀྱང་འདྲ་སྟེ། སྦྱོར་བའི་ངོ་བོ་ནི། མཚོན་ནམ་དུག་གམ་རིག་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྦྱོར་བ་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའོ། །མཐར་ཐུག་ནི། སྦྱོར་བ་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་ཕ་རོལ་པོ་དེའི་ཚེའམ་དུས་གཞན་གྱི་ཚེ་ཤི་བའོ། །དེ་ཡང་མཛོད་ལས། སྔ་དང་མཉམ་དུ་ཤི་བ་ལ། །དངོས་མེད་ལུས་གཞན་སྐྱེས་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་འདིར་ཡང་འདྲའོ། །མ་བྱིན་པར་ལེན་པའི་གཞི་ནི། གཞན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་རྫས་གང་ཡང་རུང་བའོ། །བསམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། འདུ་ཤེས་དང་ཉོན་མོངས་ནི། སྔར་བཞིན་ནོ། །ཀུན་སློང་ནི་མ་གནང་ཡང་ཕ་རོལ་ལས་དབྲལ་བར་འདོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་ལ། སྦྱོར་བ་པོ་ནི་སྔར་དང་འདྲ་ལ། སྦྱོར་བའི་ངོ་བོ་ནི། མཐུས་འཕྲོག་པ་དང་འཇབས་ནས་བརྐུ་བ་གང་བྱེད་ཀྱང་འདྲའོ། །དེ་ཡང་བུ་ལོན་དང་བཅོལ་བ་ལ་གཡོ་བྱས་པ་དང་གཡོ་ཐབས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་དང་། རང་ངམ་གཞན་གྱི་དོན་ནམ་ཕ་རོལ་ལ་གནོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་དུ་བྱེད་ནའང་འདྲ་སྟེ་མ་བྱིན་ལེན་ནོ། །མཐར་ཐུག་ནི། བསྡུ་བ་ལས། གནས་གཞན་དུ་སྤོས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིའི་དོན་ལ་མི་མཐུན་པ་མང་ཡང་རྫས་གནས་ནས་གཞན་དུ་སྤོས་པ་མཚོན་བྱེད་ཙམ་ཡིན་ཏེ། ཞིང་ལ་སོགས་པ་ལ་གནས་ནས་སྤོར་མེད་ཀྱང་མཐར་ཐུག་བཞག་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཐོབ་བློ་སྐྱེས་པའོ། །དེ་ཡང་འཕྲོག་ཏུ་འཇུག་པའམ་བརྐུར་འཇུག་ན་དེ་ལ་སྐྱེས་པས་ཆོག་སྟེ། དཔེར་ན་རང་གིས་མ་ཤེས་ཀྱང་མངགས་པས་ཕ་རོལ་པོ་བསད་ན་དེ་ནམ་ཤི་བ་དང་གསོད་དུ་འཇུག་ 13-2-109a མཁན་ལ་དངོས་གཞིའི་སྡིག་པ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །ལོག་པར་གཡེམ་པའི་གཞི་ནི། འཇུག་པར་བྱ་བ་མིན་པ་དང་ཡན་ལག་མིན་པ་དང་གནས་མིན་པ་དང་དུས་མིན་པ་བཞིའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། བགྲོད་པར་བྱ་བ་མིན་པའི་བུད་མེད་དང་སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་མ་ནིང་ངོ་། །དེའི་དང་པོ་ནི། བསྡུ་བ་ལས། མ་ལ་སོགས་པ་དང་མས་བསྲུངས་པ་ལ་སོགས་པ་མདོ་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་རྣམས་ནི་འཇུག་པར་བྱ་བ་མིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། དེའི་དོན་སློབ་དཔོན་རྟ་དབྱངས་ཀྱིས། བགྲོད་པར་བྱ་མིན་ཞེས་བྱ་ནི། །གཞན་བཟུང་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་མཚན་ལྡན། །རིགས་ཀྱིས་བསྲུངས་དང་རྒྱལ་པོས་བསྲུངས། །གཞན་གྱིས་བླངས་པའི་སྨད་འཚོང་དང་། །ཉེ་དུ་དག་དང་འབྲེལ་བ་དང་། །དེ་དག་བགྲོད་བྱ་མིན་པ་ཡ
【現代漢語翻譯】 需要不錯誤的認知。在進行行為時，如果產生了『無論發生什麼都要殺掉』的想法，並且這種想法普遍存在，那麼就不需要不錯誤的認知了。這種原則也適用於其餘九種情況，應根據具體情況理解。煩惱是指貪、嗔、癡三種毒素中的任何一種。動機是指想要殺害。關於行為，行為者可以是自己親自做，也可以是讓別人去做，這兩種方式沒有區別。行為的本質是指通過武器、毒藥或咒語等方式進行的行為。最終結果是指由於該行為，對方死亡，無論是立即死亡還是在其他時間死亡。《俱舍論》中說：『先前和同時死亡，因為無實有身而生。』 這也適用於這裡。不予而取的對象是指他人擁有的任何物品。關於意樂，有三種：認知和煩惱與之前相同。動機是指即使對方不給予，也想要從對方那裡奪取。關於行為，行為者與之前相同。行為的本質是指通過武力搶奪或偷偷盜取，這兩種方式沒有區別。此外，通過欺騙來處理債務和委託物，或者通過其他欺騙手段來不予而取，無論是爲了自己或他人的利益，還是爲了傷害他人，都屬於不予而取。最終結果在《攝類學》中說：『轉移到其他地方。』雖然對此的解釋有很多不同，但轉移物品的位置只是一個象徵，就像田地等無法移動，但仍然需要設定最終結果一樣。因此，產生獲得的想法。即使是讓別人搶奪或盜竊，只要產生了這種想法就足夠了。例如，即使自己不知道，但通過指使他人殺人，當對方死亡時，指使者也會產生實際的罪業。 邪淫的對象包括四種：不應行、非肢、非處、非時。第一種是指所有不應與之發生性關係的女性、男性和人妖。《攝類學》中說：『母親等以及受母親保護等，如經中所說，這些被稱為不應行。』對此，馬鳴菩薩說：『不應行是指被他人佔有、擁有法幢、受種姓保護、受國王保護、被他人買來的妓女以及與親屬有染者，這些都是不應行的對象。』
【English Translation】 It is necessary to have an unerring perception. During the act, if there is a thought of 'I will kill no matter what happens,' and this thought is generally present, then an unerring perception is not necessary. This principle should also be understood accordingly for the remaining nine cases. Affliction refers to any of the three poisons: desire, hatred, and ignorance. Motivation refers to the desire to kill. Regarding the act, the actor can be either oneself or causing another to act, and there is no difference between these two. The essence of the act refers to any act done through weapons, poison, or mantras, etc. The final result is that due to that act, the other person dies, whether immediately or at another time. The Treasury of Knowledge says: 'Dying before and simultaneously, because another body is born without substance.' This also applies here. The basis for taking what is not given is any object possessed by another. Regarding intention, there are three: perception and affliction are the same as before. Motivation is the desire to take from the other person even if they do not give it. Regarding the act, the actor is the same as before. The essence of the act is the same whether it is taken by force or stolen secretly. Furthermore, deceiving in dealing with debts and entrusted items, or taking what is not given through other deceptive means, whether for the benefit of oneself or others, or to harm others, is considered taking what is not given. The final result is stated in the Compendium of Topics: 'Moving to another place.' Although there are many different interpretations of this, moving the location of the object is only a symbol, just as fields, etc., cannot be moved, but the final result still needs to be established. Therefore, the thought of obtaining arises. Even if one causes another to rob or steal, it is sufficient that this thought arises. For example, even if one does not know, but causes another to kill, when the other person dies, the one who caused the killing incurs the actual sin. The basis for sexual misconduct includes four: what should not be entered, non-limb, non-place, and non-time. The first is all women, men, and hermaphrodites who should not be entered. The Compendium of Topics says: 'Mothers, etc., and those protected by mothers, etc., as stated in the sutras, are called what should not be entered.' Regarding this, the teacher Ashvaghosa said: 'What should not be entered refers to those possessed by others, possessing the banner of Dharma, protected by lineage, protected by the king, prostitutes bought by others, and those related to relatives; these are objects that should not be entered.'
ིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཞན་གྱིས་བཟུང་བ་ནི་གཞན་གྱི་ཆུང་མའོ། །ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་མཚན་ཅན་ནི་རབ་བྱུང་མའོ། །རིགས་ཀྱིས་བསྲུངས་པ་ནི་བག་མར་མ་སོང་བ་རང་གི་ཕ་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་ནམ་གྱོས་སྒྱུག་གམ་སྒོ་བསྲུང་ངམ་དེ་དག་མེད་ན་རང་གིས་ཀྱང་བསྲུངས་པའོ། །རྒྱལ་པོ་དང་བསྐོས་པས་བསྲུངས་པ་ནི་དེ་ལ་ཆད་པའི་ཁྲིམས་བཅས་པའོ། །གཞན་གྱིས་གླ་གཞལ་བའི་སྨད་འཚོང་ལ་ལོག་གཡེམ་དུ་གསུངས་པས། རང་གིས་གླ་བྱིན་པ་ལ་ལོག་གཡེམ་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། །ཇོ་བོ་ཆེན་པོས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་སོ། །སྐྱེས་པ་ནི་རང་གཞན་གཉིས་ཀ་ལ་བྱའོ། །ཡན་ལག་མིན་པ་ནི། མངལ་སྒོ་མ་གཏོགས་པའི་ཡན་ལག་གོ། སློབ་དཔོན་རྟ་དབྱངས་ཀྱིས། ཡན་ལག་མིན་པ་གང་ཞེ་ན། །ཁ་དང་བཤང་ལམ་བྱིན་པ་དང་། །བརླ་བསྡམས་ལག་པར་བསྐྱོད་པ་ཡིན། ། 13-2-109b ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཇོ་བོ་ཆེན་པོས་ཡན་ལག་མིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་དང་བཤང་བའི་ལམ་དང་ཁྱེའུ་དང་བུ་མོའི་མདུན་དང་རྒྱབ་ཀྱི་བུག་པ་དང་རང་གི་ལག་པའོ་ཞེས་པ་དང་མཐུན་ནོ། །གནས་མིན་པ་ནི། བླ་མ་ལྟ་བུ་རྣམས་ཀྱི་ཉེ་འཁོར་དང་མཆོད་རྟེན་གྱི་གནས་དང་སྐྱེ་བོ་མང་པོའི་མངོན་སུམ་དང་ཡུལ་དེ་ལ་གནོད་པའི་ས་ཕྱོགས་འབར་འབུར་ཅན་དང་སྲ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །སློབ་དཔོན་རྟ་དབྱངས་ཀྱིས། དེ་ལ་ཡུལ་མིན་བྱ་བ་ནི། །དམ་ཆོས་མཆོད་རྟེན་སྐུ་སོགས་དང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བཞུགས་གནས་སོགས། །མཁན་པོ་དང་ནི་སློབ་དཔོན་དང་། །ཕ་མ་དྲུང་ན་གནས་པ་ནི། །ཡུལ་མིན་དེ་རུ་མི་བྱ་འོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཇོ་བོ་ཆེན་པོས་ཀྱང་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ། །དུས་མིན་པ་ནི། ཟླ་མཚན་འཛག་པ་དང་ཟླ་བ་ཚང་བའི་སྦྲུམ་མ་དང་ནུ་ཞོ་འཛག་པའི་བུ་ཆུང་དང་བཅས་པ་དང་། བསྙེན་གནས་ལ་གནས་པ་དང་འཁྲིག་པ་སྤྱད་མི་རུང་བའི་ནད་དང་ལྡན་པ་དང་ཚོད་ལས་ལྷག་པའོ། །ཚོད་ནི་ལན་ལྔའི་བར་དུ་བྱེད་པའོ། །སློབ་དཔོན་རྟ་དབྱངས་ཀྱིས། དེ་ལ་དུས་མིན་བྱ་བ་ནི། །ཟླ་མཚན་འཛག་དང་སྦྲུམ་མ་དང་། །བུ་ཆུང་དང་བཅས་མི་མོས་དང་། །སྡུག་བསྔལ་ཡིད་མི་བདེ་སོགས་དང་། །ཡན་ལག་བརྒྱད་གནས་དུས་མིན་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཇོ་བོ་ཆེན་པོ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བ་ལ་ཁྱད་པར་ནི་ཉིན་མོའི་དུས་ཀྱང་དུས་མིན་དུ་མཛད་དོ། །ཡན་ལག་མིན་པ་སོགས་གསུམ་ནི། རང་གི་ཆུང་མ་ལ་ཡང་ལོག་གཡེམ་དུ་འགྱུར་ན་གཞན་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས། བསམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། འདུ་ཤེས་ནི། བསྡུ་བ་ལས། དེ་ལ་དེར་འདུ་ཤེས་པ་ཞེས་མ་འཁྲུལ་བ་དགོས་པར་གསུངས་ལ། འདུལ་བ་ལས། མི་ཚངས་སྤྱོད་ཀྱི་ 13-2-110a ཕམ་པ་ལ་འདུ་ཤེས་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་འདྲ་བར་གསུངས་སོ། །མཛོད་འགྲེལ་ལས་ནི། རང་གི་ཡིན་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་ཆུང་མའི་གན་དུ་སོང་ན་ལས་ལམ་དུ་མི་འགྱུར་བ་དང་། གཞན་ཞིག་གི་ཆུང་མ་ལ་དེ་ལས་གཞན་པའི
【現代漢語翻譯】 如是說。他人所佔有者，指他人的妻子。具有法幢者，指已出家的女性。由家族守護者，指未出嫁，由自己的父親等親屬、姻親、門衛或在沒有這些人的情況下，自己守護的女子。由國王或受命者守護者，指對此有懲罰法律規定的女子。經中說，以金錢僱傭的妓女屬於邪淫，這表明自己花錢的性行為不屬於邪淫。大尊者（指阿底峽尊者）也說了類似的話。男子，指自己和他人。非肢體，指子宮口以外的肢體。導師馬鳴說：『何為非肢體？口和排泄道，給予和束縛大腿，在手上進行。』 大尊者說，所謂非肢體，是指口和排泄道，男孩和女孩的前後孔，以及自己的手，這與馬鳴的觀點一致。非處所，指上師等人的附近，佛塔的場所，眾人面前，以及對該地有害的凹凸不平或堅硬的地方等。導師馬鳴說：『所謂非處所，如聖法、佛塔、佛像等，菩薩的住所等，堪布和導師，父母面前，這些地方不應行淫。』大尊者也如是說。非時，指月經來潮、足月的孕婦、哺乳期的婦女，以及處於齋戒期、患有不宜性行為的疾病和過度的時候。所謂『度』，是指最多五次。導師馬鳴說：『所謂非時，如月經來潮、孕婦、哺乳期的婦女和不情願者，痛苦、不適等，八支齋戒期都是非時。』大尊者也與此類似，但不同之處在於，他認為白天也是非時。非肢體等三種情況，即使是對自己的妻子，也會構成邪淫，更何況是他人。關於意樂三者，就『想』而言，在《攝分》中說，必須不混淆地認識到『這是那個』。在《律經》中說，對於不凈行，無論想是否混淆，都一樣構成根本墮罪。在《俱舍釋》中說，如果以『是自己的』的想法去接近他人的妻子，則不構成道罪。如果認為某個女子不是別人的妻子...
【English Translation】 As it is said. 'Possessed by others' refers to another's wife. 'Having the banner of Dharma' refers to a female who has taken ordination. 'Protected by family' refers to a woman who has not been married and is protected by her own father and other relatives, in-laws, gatekeepers, or, in the absence of these, by herself. 'Protected by the king or appointed person' refers to a woman for whom a penalty law has been established. It is said that a prostitute hired with money is considered sexual misconduct, which indicates that sexual activity with one's own money is not considered sexual misconduct. The Great Lord (referring to Atiśa) also said something similar. 'Male' refers to both oneself and others. 'Non-limb' refers to limbs other than the vaginal opening. The teacher Aśvaghoṣa said: 'What is a non-limb? The mouth and excretory passage, giving and binding the thighs, moving in the hands.' The Great Lord said that 'non-limb' refers to the mouth and excretory passage, the front and back orifices of boys and girls, and one's own hands, which is consistent with Aśvaghoṣa's view. 'Non-place' refers to the vicinity of teachers, places of stupas, in the presence of many people, and uneven or hard places that are harmful to the area. The teacher Aśvaghoṣa said: 'What is called a non-place? Such as the holy Dharma, stupas, images, etc., the dwelling places of Bodhisattvas, etc., in the presence of preceptors and teachers, parents, these places should not be engaged in sexual activity.' The Great Lord also said the same. 'Non-time' refers to menstruation, a full-term pregnant woman, a woman with a nursing child, as well as being in a fasting period, suffering from an illness that makes sexual activity inappropriate, and excessive times. 'Limit' refers to up to five times. The teacher Aśvaghoṣa said: 'What is called non-time? Such as menstruation, pregnancy, women with nursing children and those who are unwilling, suffering, discomfort, etc., the eight-limbed fasting period is non-time.' The Great Lord is also similar to this, but the difference is that he considers daytime to be non-time as well. The three situations of non-limb, etc., even with one's own wife, constitute sexual misconduct, let alone with others. Regarding the three of intention, as for 'thought', in the Compendium, it is said that it is necessary to recognize without confusion 'this is that'. In the Vinaya Sutra, it is said that for impure conduct, whether the thought is confused or not, it constitutes a root downfall. In the Commentary on the Abhidharmakośa, it is said that if one approaches another's wife with the thought that 'she is one's own', it does not constitute a path sin. If one thinks that a certain woman is not another's wife...
་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་ནས་ཞུགས་པ་ལ་འགྱུར་བ་དང་མི་འགྱུར་བའི་ལུགས་གཉིས་བཤད་དོ། །ཉོན་མོངས་ནི། དུག་གསུམ་གང་རུང་ངོ་། །ཀུན་སློང་ནི། མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པས་བགྲོད་པར་འདོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་ནི། བསྡུ་བ་ལས། གཞན་ལ་ལོག་གཡེམ་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་ལ་ཡང་འཇུག་པ་པོ་ལ་ལོག་གཡེམ་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་བསྐྱེད་པར་གསུངས་ལ། མཛོད་རྩ་འགྲེལ་ལས། དེ་ལྟ་བུ་ལ་དངོས་གཞིའི་ལས་ལམ་མེད་པར་བཤད་དེ། སྔ་མ་དངོས་གཞི་མ་ཡིན་པའི་ཉེས་པ་ལ་དགོངས་སམ་བརྟག་གོ ། མཐར་ཐུག་ནི། གཉིས་ཀྱིས་གཉིས་སྤྲད་པའོ། །བརྫུན་དུ་སྨྲ་བའི་གཞི་ནི། མཐོང་བ་ཐོས་པ་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཞི་དང་དེ་ལས་ལྡོག་པ་བཞི་སྟེ། གོ་བྱའི་ཡུལ་ནི་ཕ་རོལ་པོས་དོན་གོ་བའོ། །བསམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། འདུ་ཤེས་ནི། མཐོང་བ་ལ་མ་མཐོང་བར་བསྒྱུར་བ་དང་མ་མཐོང་བ་ལ་མཐོང་བར་འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་བ་སོགས་སོ། །ཉོན་མོངས་ནི། གསུམ་མོ། །ཀུན་སློང་ནི། འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་ཏེ་སྨྲ་བར་འདོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་ནི། སྨྲ་བའམ་ཅང་མི་སྨྲ་བས་དང་དུ་ལེན་པའམ་ལུས་བསྒྱུར་བའི་མཚན་མས་སྟོན་པའོ། །དེ་ཡང་དགོས་པ་རང་ངམ་གཞན་གྱི་དོན་ཇི་འདྲ་ཞིག་གི་ཕྱིར་དུ་སྨྲས་ཀྱང་འདྲ་བར་གསུངས་སོ། །འདིར་བརྫུན་དང་ཕྲ་མ་དང་ཚིག་རྩུབ་མོ་གསུམ་ལ་བཅོལ་བ་ལའང་དེ་གསུམ་དུ་འགྱུར་བ་ 13-2-110b གསུངས་ཤིང་། མཛོད་རྩ་འགྲེལ་དུ་ངག་གི་བཞི་ཀ་ལ་བཅོལ་བས་ལས་ལམ་དུ་འགྱུར་བར་བཤད་དོ། །འདུལ་བ་ལས་ནི། དེ་དག་གི་མཐར་ཐུག་གི་ལྟུང་བ་བསྐྱེད་པ་ལ་རང་གིས་སྨྲས་པ་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །མཐར་ཐུག་ནི། ཕ་རོལ་པོས་གོ་བ་ཡིན་ཏེ། མ་གོ་ན་ཚིག་བཀྱལ་པ་ཙམ་དུ་འགྲོ་བར་མཛོད་འགྲེལ་ལས་བཤད་དོ། །དེ་ནི་ཕྲ་མ་དང་ཚིག་རྩུབ་ལ་ཡང་འདྲའོ། །ཕྲ་མའི་གཞི་ནི། སེམས་ཅན་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པ་རྣམས་སོ། །བསམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། འདུ་ཤེས་དང་ཉོན་མོངས་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །ཀུན་སློང་ནི། སེམས་ཅན་མཐུན་པ་ལ་དབྱེ་བར་འདོད་པ་དང་སེམས་ཅན་མི་མཐུན་པ་ལ་མི་འདུམ་པར་འདོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་ནི། བདེན་པ་དང་མི་བདེན་པའི་ཚིག་གང་ཡང་རུང་བས་བརྗོད་བྱ་སྙན་མི་སྙན་གང་རུང་བརྗོད་པ་དང་དགོས་པ་རང་གཞན་གང་རུང་གི་ཕྱིར་དུ་སྨྲ་བའོ། །མཐར་ཐུག་ནི། བསྡུ་བ་ལས། མཐའ་ནི་དབྱེ་བར་བྱ་བས་རྣམ་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འབྱེད་པའི་ཚིག་སྨྲས་པ་གོ་བའོ། །ཚིག་རྩུབ་པོའི་གཞི་ནི། ཀུན་ནས་མནར་སེམས་སྐྱེ་བའི་གཞིར་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་ནོ། །བསམ་པ་ལ། འདུ་ཤེས་དང་ཉོན་མོངས་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །ཀུན་སློང་ནི། ངག་རྩུབ་པོས་སྨྲ་བར་འདོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་ནི། བདེན་མི་བདེན་གང་ཡང་རུང་བས་རིགས་སམ་ལུས་ཀྱི་སྐྱོན་ལས་སྦྱར་བའམ་ཚུལ་ཁྲིམས་སམ་ཀུན་སྤྱོད་ཀྱི་སྐྱོན་ལས་བརྩམས་ཏེ་མི་སྙན་པ་སྨྲ་བའོ། །མ
【現代漢語翻譯】 認識到這一點而進入，講述了變化和不變的兩種方式。煩惱是三種毒中的任何一種。動機是想要通過非梵行的方式行進。行為是，從《攝事品》中說，允許他人行邪淫，也說進入者會產生邪淫的罪過。但在《俱舍論》的根本釋中說，對於這種情況，沒有實際的業道，這是考慮到之前的過失並非實際的業道嗎？或者需要考察。究竟是兩人交合。說謊的基礎是，所見、所聞、辨別、認知四種，以及與此相反的四種，總共八種。所要表達的對象是他人理解意義。關於意樂有三種，其中認識是，將所見轉變為未見，將未見轉變為所見等等。煩惱是三種。動機是想要改變認識而說。行為是，通過說或不說話來接受，或者通過改變身體的姿勢來表達。據說，無論爲了自己或他人的什麼目的而說，都是一樣的。這裡，對於委託說謊、離間語和粗惡語三種，也說會轉變為這三種。 在《俱舍論》的根本釋中，據說委託四種語業會轉變為業道。在《律藏》中，據說需要自己說才能產生究竟的墮落。究竟是他人理解，如果在《俱舍論釋》中說不理解，就只是廢話。這對於離間語和粗惡語也是一樣的。離間語的基礎是，和諧與不和諧的眾生。關於意樂有三種，其中認識和煩惱與之前一樣。動機是想要分裂和諧的眾生，以及想要不調和不和諧的眾生。行為是，用真實或不真實的話語，說出悅耳或不悅耳的內容，以及爲了自己或他人的目的而說。究竟是，在《攝事品》中說：『終於是要被分離者能夠完全理解。』也就是說，說出分裂的話語並被理解。粗惡語的基礎是，成為使人產生極大痛苦之基礎的眾生。關於意樂，認識和煩惱與之前一樣。動機是想要說粗惡語。行為是，無論真實與否，從種姓或身體的過失出發，或者從戒律或行為的過失出發，說不悅耳的話。
【English Translation】 Entering with the understanding of this, the two ways of change and non-change are explained. Afflictions are any of the three poisons. Motivation is the desire to proceed through non-celibate conduct. Action is, from the Compendium of Topics, it is said that allowing others to commit adultery also generates the fault of adultery for the one who enters. However, in the root commentary of the Treasury of Knowledge, it is said that there is no actual path of action for such a case. Is this considering the fault of the previous action not being the actual basis? Or is it to be examined. The ultimate is the union of two. The basis for lying is the four: seeing, hearing, distinguishing, and knowing, and the four opposites of these, making eight in total. The object to be understood is the other person understanding the meaning. Regarding intention, there are three. Recognition is transforming what is seen into what is unseen, and transforming what is unseen into what is seen, and so on. Afflictions are three. Motivation is the desire to speak after transforming recognition. Action is accepting by speaking or not speaking, or showing by changing bodily gestures. It is said that it does not matter for what purpose, whether for oneself or for others, it is spoken. Here, it is said that entrusting to lying, divisive speech, and harsh speech will also transform into these three. In the root commentary of the Treasury of Knowledge, it is explained that entrusting to all four verbal actions transforms them into paths of action. In the Vinaya, it is said that it is necessary to speak oneself in order to generate the ultimate downfall of these. The ultimate is the other person understanding. If not understood, it is said in the commentary of the Treasury of Knowledge that it becomes mere babble. This is the same for divisive speech and harsh speech. The basis for divisive speech is harmonious and disharmonious beings. Regarding intention, there are three. Recognition and afflictions are the same as before. Motivation is the desire to divide harmonious beings and the desire to not reconcile disharmonious beings. Action is speaking any words, whether true or untrue, speaking pleasant or unpleasant things, and speaking for the sake of oneself or others. The ultimate is, in the Compendium of Topics, it is said: 'The end is that which is to be divided is to be fully understood.' That is, speaking words of division and being understood. The basis for harsh speech is beings who are the basis for generating all kinds of tormenting thoughts. Regarding intention, recognition and afflictions are the same as before. Motivation is the desire to speak harsh words. Action is, whether true or untrue, speaking unpleasant things based on faults of lineage or body, or based on faults of ethics or conduct.
ཐར་ཐུག་ནི། བསྡུ་བ་ལས། མཐའ་ནི་དེ་ལ་ངག་རྩུབ་པོ་སྨྲས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་གང་ལ་སྨྲས་པའི་ཡུལ་དེས་གོ་བ་དགོས་པར་མཛོད་འགྲེལ་ལས་བཤད་དོ། །ངག་བཀྱལ་ 13-2-111a པའི་གཞི་ནི། དོན་མེད་པ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ནོ། །བསམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། འདུ་ཤེས་ནི། དེ་ལ་དེར་འདུ་ཤེས་པའོ། །ཞེས་པ་ཙམ་ལས་མ་གསུངས་ཀྱང་འདིར་ནི་བརྗོད་འདོད་པའི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་དེར་འདུ་ཤེས་ནས་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་གོ་བྱའི་ཡུལ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་མོངས་ནི། གསུམ་པོ་གང་རུང་ངོ་། །ཀུན་སློང་ནི། མ་འབྲེལ་བའི་བྱུང་རྒྱལ་སྨྲ་བར་འདོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་ནི། ངག་བཀྱལ་པ་སྨྲ་བར་རྩོམ་པའོ། །མཐར་ཐུག་ནི། ངག་བཀྱལ་སྨྲས་ཟིན་པའོ། །དེ་ཡང་གཞི་བདུན་དང་ལྡན་པ་སྟེ་འཐབ་མོ་དང་མཚང་འབྲུ་བ་དང་རྩོད་པ་དང་འགྱེད་པ་སྨྲ་བ་དང་། ཕྱི་རོལ་པའི་བསྟན་བཅོས་སམ་བྲམ་ཟེའི་གསང་སྔགས་ལ་དགའ་བའི་བློས་ལུང་འབོགས་པ་དང་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་སོགས་དང་། ཉམ་ཐག་པའི་སྨྲ་བ་སྨྲེ་སྔགས་ལྟ་བུ་དང་། བག་ད་པ་དང་བརྩེས་པ་དང་དགའ་བར་བྱས་པ་དང་དགའ་མགུར་སྤྱད་པ་སྨྲ་བ་དང་། རྒྱལ་པོ་དང་བློན་པོ་དང་ཡུལ་དང་རྐུན་པོའི་གཏམ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་འཛིའི་གཏམ་སྨྲ་བ་དང་། ར་རོ་བ་དང་སྨྱོས་པ་ལྟ་བུར་སྨྲ་བ་དང་། ལོག་པའི་འཚོ་བས་སྨྲ་བའོ། །འབྲེལ་བ་མེད་པ་དང་ཆོས་དང་མི་ལྡན་པ་དང་དོན་དང་མི་ལྡན་པ་སྨྲ་བ་ནི་སྔ་ཕྱི་མ་འབྲེལ་བ་དང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་སྟོན་པ་དང་བཞད་གད་དང་གླུ་ལ་སོགས་པ་དང་ཟློས་གར་མཁན་ལ་སོགས་པ་ལ་བལྟ་བའི་དུས་ན་སྨྲ་བའོ། །ངག་གི་ཉེས་པ་དང་པོ་གསུམ་ངག་བཀྱལ་དུ་འདོད་མི་འདོད་ཀྱི་ལུགས་གཉིས་ཡོད་ཀྱང་འདིར་ནི་སྔ་མ་དང་མཐུན་པར་གསུངས་སོ། །བརྣབ་སེམས་ཀྱི་གཞི་ནི། གཞན་གྱི་ནོར་ 13-2-111b དང་ཡོ་བྱད་དོ། །བསམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། འདུ་ཤེས་ནི། གཞི་དེ་ལ་དེར་འདུ་ཤེས་པའོ། །ཉོན་མོངས་ནི། གསུམ་པོ་གང་རུང་ངོ་། །ཀུན་སློང་ནི། བདག་གིར་བྱ་བར་འདོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་ནི། བསམས་པའི་དོན་དེ་ལ་རྩོལ་བ་བྱེད་པའོ། །མཐར་ཐུག་ནི། དེ་བདག་གིར་བྱ་བར་ངེས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ནོར་ལ་སོགས་པ་དེ་བདག་གིར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པའོ། །དེ་ལ་བརྣབ་སེམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་ཆོས་ལྔ་ཚང་དགོས་ཏེ། རང་གི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་གསོག་པར་འདོད་པའི་བརྐམ་ཆགས་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་པ་དང་། གཞན་གྱི་ནོར་ལ་སོགས་པ་བཟང་པོ་ལ་ཡོངས་སུ་རྟོག་ཅིང་རོ་མྱང་བར་བྱེད་པས་འཆུམས་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པ་དང་། གཞན་དག་གི་གང་ཡིན་པ་དེ་བདག་གིར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པ་འཁུ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པ་དང་། བརྣབ་སེམས་དེས་ངོ་ཚ་བ་མེད་ཅིང་ཉེས་དམིགས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མི་ཤེས་པས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པ
【現代漢語翻譯】 終極是：從『集合』中說，『終極是對那人說粗暴的話』。如『釋經』所說，需要理解為對誰說了那個對象。說廢話的基礎是：與無意義的事物相關聯。關於思考，分為三種：認知是：在那件事上認知到那件事。雖然只說了這些，但在這裡，是對想要表達的那個事物本身認知到，然後說出來。因為這不需要被理解的對象。煩惱是：三種中的任何一種。動機是：想要說不相關的、偶然發生的事情。行為是：開始說廢話。終極是：已經說完廢話。那也與七個基礎相關聯，即爭鬥、揭短、爭論、說謊、喜歡外道的論典或婆羅門的秘密咒語而引用和唸誦等等；可憐的說話，如呻吟；說輕蔑的話、戲弄的話、高興的話、尋歡作樂的話；說國王、大臣、國家和盜賊等世俗事務的話；像醉酒或瘋狂一樣說話；以不正當的生計說話。說不相關、不符合佛法、沒有意義的話，即前後不連貫，顯示完全的煩惱，在歡笑、唱歌等以及觀看演員等的時候說話。關於前三個口語過失是否被認為是廢話，有兩種觀點，但這裡是按照前一種觀點說的。貪婪的基礎是：他人的財產和物品。關於思考，分為三種：認知是：在那基礎上認知到那件事。煩惱是：三種中的任何一種。動機是：想要佔為己有。行為是：為所想的事情而努力。終極是：確定要佔為己有。如是說，即希望財產等變成自己的。對於圓滿的貪婪，需要具備五種條件：具有特別執著于自己享樂的心；具有想要積累享樂的貪慾心；充分思考和品嚐他人美好的財產等，具有迷戀的心；希望屬於他人的東西變成自己的，具有吝嗇的心；由於貪婪而不知羞恥，不瞭解過患，具有被壓制的心。
【English Translation】 The ultimate is: From the 『Collection』 it says, 『The ultimate is speaking harsh words to that person.』 As explained in the 『Commentary,』 it needs to be understood as the object to whom it was spoken. The basis of idle talk is: being associated with meaningless things. Regarding thought, there are three: Cognition is: recognizing that thing in that thing. Although only this is said, here, it is recognizing the very thing one wants to express, and then speaking it. Because this does not require an object to be understood. Affliction is: any of the three. Motivation is: wanting to say unrelated, accidental things. Action is: starting to speak idle talk. Ultimate is: having finished speaking idle talk. That is also associated with seven bases, namely fighting, exposing faults, arguing, lying, liking the treatises of outsiders or the secret mantras of Brahmins and quoting and reciting them, etc.; pitiful speech, like groaning; speaking contemptuous words, joking words, happy words, indulging in pleasure; speaking of worldly affairs such as kings, ministers, countries, and thieves; speaking like being drunk or crazy; speaking with wrong livelihood. Speaking unrelated, non-Dharmic, meaningless words, i.e., being incoherent, showing complete afflictions, speaking during laughter, singing, etc., and watching actors, etc. Regarding whether the first three verbal faults are considered idle talk, there are two views, but here it is said according to the former view. The basis of covetousness is: the property and belongings of others. Regarding thought, there are three: Cognition is: recognizing that thing on that basis. Affliction is: any of the three. Motivation is: wanting to make it one's own. Action is: striving for the thing that is thought of. Ultimate is: determining to make it one's own. Thus it is said, i.e., wishing that property, etc., become one's own. For complete covetousness, five conditions are necessary: having a mind particularly attached to one's own enjoyment; having a greedy mind wanting to accumulate enjoyment; fully contemplating and savoring the good property, etc., of others, having an infatuated mind; wishing that what belongs to others becomes one's own, having a miserly mind; being shameless due to covetousness, not understanding the faults, having a suppressed mind.
འོ། །སེམས་དེ་ལྔ་པོ་གང་རུང་ཞིག་མ་ཚང་ན་བརྣབ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མི་རྫོགས་སོ། །མི་དགེ་བ་བཅུ་ག་ལ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་སྦྱོར་བ་གསུངས་སོ། །ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་བརྣབ་སེམས་སུ་འགྱུར་ཚུལ་ནི། ཀྱེ་མ་ཁྱིམ་གྱི་རྗེ་དཔོན་དེ་བདག་གི་བྲན་དུ་གྱུར་ཅིང་ཅི་འདོད་པ་བཞིན་དུ་གྱུར་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་དང་། དེའི་བུ་དང་ཆུང་མ་སོགས་དང་ཟས་ལ་སོགས་པའི་ལུས་ཀྱི་ཡོ་བྱད་ལའང་དེ་ལྟར་སེམས་པ་དང་། ཀྱེ་མ་བདག་འདོད་པ་ཆུང་བ་དང་རབ་ཏུ་དབེན་པ་ 13-2-112a དང་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པ་དང་མང་དུ་ཐོས་པ་དང་གཏོང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ལ་སོགས་པར་གཞན་གྱིས་ཤེས་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་དང་། བདག་ལ་རྒྱལ་པོ་དང་དེད་དཔོན་དང་འཁོར་རྣམ་བཞིས་བཀུར་སྟི་བྱས་པ་དང་ཟས་གོས་སོགས་ཐོབ་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་དང་། ཀྱེ་མ་བདག་ཕྱི་མ་ལ་ལྷར་སྐྱེས་ནས་དེའི་འདོད་ཡོན་ལྔ་ལ་རྩེ་བ་དང་། དྲག་པོ་དང་ཁྱབ་འཇུག་གི་འཇིག་རྟེན་ནས་གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་དུ་སྐྱེ་བར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་འདོད་པ་བསྐྱེད་པ་དང་། ཕ་མ་དང་བུ་དང་ཆུང་མ་དང་བྲན་ལ་སོགས་པ་དང་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པའི་ཡོ་བྱད་ལ་འདོད་པ་བསྐྱེད་ན་ཡང་བརྣབ་སེམས་སོ། །གནོད་སེམས་ཀྱི་གཞི་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། ཉོན་མོངས་ནི། ཚིག་རྩུབ་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། །ཀུན་སློང་ནི། བརྡེག་པ་ལ་སོགས་པར་འདོད་པ་སྟེ། བསད་པ་དང་བཅིངས་པ་དང་གཞན་ནམ་རང་གི་ངང་གིས་ལོངས་སྤྱོད་རྒུད་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་སོགས་སོ། །སྦྱོར་བ་ནི། བསམ་པ་དེ་ལ་སྦྱོར་བ་བྱས་པའོ། །མཐར་ཐུག་ནི། བརྡེག་པ་སོགས་བྱ་བར་ངེས་པའམ་ཐག་བཅད་པའོ། །འདི་ཡང་ལྔ་ཚང་ན་རྫོགས་ལ་མ་ཚང་ན་མི་རྫོགས་ཏེ། གནོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་དེ་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་མཚན་མར་འཛིན་པས་ཞེ་སྡང་གི་སེམས་དང་། གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་མི་བཟོད་པས་མི་བཟོད་པའི་སེམས་དང་། ཡང་དང་ཡང་དུ་ཚུལ་བཞིན་མིན་པ་ཁོང་ཁྲོའི་རྒྱུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དྲན་པས་འཁོན་དུ་འཛིན་པའི་སེམས་དང་། བརྡེག་ 13-2-112b པ་དང་བསད་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་འཁུ་བའི་སེམས་དང་། གནོད་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་ངོ་ཚ་མེད་ཅིང་ཉེས་དམིགས་ལས་འབྱུང་བ་མི་ཤེས་པས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པའི་སེམས་ཏེ་སེམས་ལྔ་དང་ལྡན་པའོ། །གནོད་སེམས་ཙམ་དུ་འགྱུར་བ་ནི། འདི་ནི་བདག་ལ་གནོད་པ་བྱས་སམ་བྱེད་པའོ་སྙམ་ནས་དེ་ལ་གནོད་པ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཇི་སྙེད་སེམས་པ་དེ་སྙེད་ཐམས་ཅད་གནོད་སེམས་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་གཉེན་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚེ་འདི་ལ་ཉམས་པར་སྨོན་པ་དང་ཕྱི་མ་ལ་ངན་འགྲོར་སོང་ན་སྙམ་དུ་སྨོན་པ་ཡང་གནོད་སེམས་སོ། །ལོག་པར་ལྟ་བའི་གཞི་ནི། ཡོད་པའི་དོན་ནོ། །བསམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། འདུ་ཤེས་ནི། སྐུར་པ་འདེབས་པའི་དོན་ལ་བདེན་པར་འདུ་ཤེས་པའོ། །ཉོན་མོ
【現代漢語翻譯】 哦！如果這五種心態中的任何一種不完整，貪婪的定義就不會完整。在十不善業中，瑜伽行派的論著中提到了三種行為。成為不完全貪婪的方式是：『唉，如果那個家庭的主人變成我的奴隸，並且隨我所愿，那該多好啊！』，以及對他的兒子、妻子等，以及食物等身體的必需品也這樣想。『唉，如果別人知道我少欲知足、非常隱居、精進努力、廣學多聞、具有佈施的品格等等，那該多好啊！』，『如果國王、領袖和四眾弟子尊敬我，並且我能獲得食物、衣服等，那該多好啊！』，『唉，如果我來世能轉生為天神，享受那裡的五種妙欲，並且從自在天和遍入天的世界轉生到他化自在天，那該多好啊！』，產生這樣的願望。如果對父母、子女、妻子和奴隸等，以及梵天所享用的物品產生慾望，這也是貪婪。嗔恨心的基礎、認知和煩惱與粗暴的言語一樣。動機是想要毆打等等，希望（他人或自己）被殺害、監禁，或者（他人或自己）的享受衰敗。行為是實踐那個想法。究竟是決定或確定要進行毆打等行為。這也需要五種條件都具備才算完整，否則就不完整：認為有害的事物與符合它的法具有相同的特徵，因此產生嗔恨心；因為無法忍受傷害，所以產生不忍之心；反覆憶念不如理作意，這是憤怒的原因，因此產生懷恨在心的心態；希望毆打和殺害，因此產生怨恨的心態；對於產生嗔恨心沒有羞恥感，並且不瞭解從過患中解脫出來，因此產生壓制的心態——具備這五種心態。僅僅是嗔恨心的情況是：『這個人傷害了我，或者正在傷害我』，因此爲了傷害他而產生的任何想法都是嗔恨心。同樣，希望他人失去今生的親友、財富和善行等，或者希望他們來世墮入惡道，這也是嗔恨心。邪見的根源是存在的事實。在三種想法中，認知是：真實地認為誹謗的意義是真實的。煩惱…… Oh! If any of these five mental states are incomplete, the definition of covetousness will not be complete. In the ten non-virtuous actions, the Yogacara school mentions three actions. The way to become incomplete covetousness is: 'Alas, if that master of the household becomes my slave and is as I wish, how wonderful would that be!', and thinking the same about his son, wife, etc., and the necessities of the body such as food. 'Alas, if others knew that I am content with little desire, very secluded, diligently striving, widely learned, and have the character of generosity, etc., how wonderful would that be!', 'If the king, leader, and the fourfold assembly respect me, and I can obtain food, clothing, etc., how wonderful would that be!', 'Alas, if I could be reborn as a god in the next life, enjoying the five sensual pleasures there, and be reborn as Paranirmita-vasavartin from the worlds of Isvara and Vishnu, how wonderful would that be!', generating such desires. If one generates desire for parents, children, wives, and slaves, etc., and the objects enjoyed by Brahma, this is also covetousness. The basis, cognition, and affliction of malice are the same as harsh speech. The motivation is the desire to beat, etc., hoping that (others or oneself) will be killed, imprisoned, or that the enjoyment of (others or oneself) will decline. The action is practicing that thought. The ultimate is deciding or determining to carry out actions such as beating. This also requires all five conditions to be complete to be considered complete, otherwise it is incomplete: thinking that harmful things have the same characteristics as the Dharma that conforms to it, thus generating hatred; because one cannot endure harm, one generates intolerance; repeatedly recalling inappropriate thoughts, which is the cause of anger, thus generating a resentful attitude; hoping to beat and kill, thus generating a vengeful attitude; having no shame in generating malice, and not understanding liberation from faults, thus generating an oppressive attitude—possessing these five mental states. The situation of merely being malicious is: 'This person has harmed me, or is harming me,' therefore any thought generated in order to harm him is malice. Similarly, wishing that others lose their relatives, wealth, and good deeds, etc., in this life, or wishing that they fall into evil destinies in the next life, this is also malice. The root of wrong view is the fact of existence. Among the three thoughts, cognition is: truly believing that the meaning of slander is true. Affliction...
【English Translation】 Oh! If any of these five mental states are incomplete, the definition of covetousness will not be complete. In the ten non-virtuous actions, the Yogacara school mentions three actions. The way to become incomplete covetousness is: 'Alas, if that master of the household becomes my slave and is as I wish, how wonderful would that be!', and thinking the same about his son, wife, etc., and the necessities of the body such as food. 'Alas, if others knew that I am content with little desire, very secluded, diligently striving, widely learned, and have the character of generosity, etc., how wonderful would that be!', 'If the king, leader, and the fourfold assembly respect me, and I can obtain food, clothing, etc., how wonderful would that be!', 'Alas, if I could be reborn as a god in the next life, enjoying the five sensual pleasures there, and be reborn as Paranirmita-vasavartin from the worlds of Isvara and Vishnu, how wonderful would that be!', generating such desires. If one generates desire for parents, children, wives, and slaves, etc., and the objects enjoyed by Brahma, this is also covetousness. The basis, cognition, and affliction of malice are the same as harsh speech. The motivation is the desire to beat, etc., hoping that (others or oneself) will be killed, imprisoned, or that the enjoyment of (others or oneself) will decline. The action is practicing that thought. The ultimate is deciding or determining to carry out actions such as beating. This also requires all five conditions to be complete to be considered complete, otherwise it is incomplete: thinking that harmful things have the same characteristics as the Dharma that conforms to it, thus generating hatred; because one cannot endure harm, one generates intolerance; repeatedly recalling inappropriate thoughts, which is the cause of anger, thus generating a resentful attitude; hoping to beat and kill, thus generating a vengeful attitude; having no shame in generating malice, and not understanding liberation from faults, thus generating an oppressive attitude—possessing these five mental states. The situation of merely being malicious is: 'This person has harmed me, or is harming me,' therefore any thought generated in order to harm him is malice. Similarly, wishing that others lose their relatives, wealth, and good deeds, etc., in this life, or wishing that they fall into evil destinies in the next life, this is also malice. The root of wrong view is the fact of existence. Among the three thoughts, cognition is: truly believing that the meaning of slander is true. Affliction...
ངས་ནི། གསུམ་པོ་གང་རུང་ངོ་། །ཀུན་སློང་ནི། སྐུར་པ་འདེབས་པར་འདོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་ནི། བསམ་པ་དེ་ལ་སྦྱོར་བ་བརྩམས་པའོ། །དེ་ཡང་བཞི་སྟེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང་བྱེད་པ་དང་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པའོ། །རྒྱུ་ལ་སྐུར་བ་ནི། ལེགས་པར་སྤྱད་པ་དང་ཉེས་པར་སྤྱད་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་པའོ། །འབྲས་བུ་ལ་སྐུར་བ་ནི། དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་མེད་དོ་ཞེས་པའོ། །བྱེད་པ་ལ་སྐུར་བ་ལ་གསུམ་ལས། ས་བོན་འདེབས་པ་དང་འཛིན་པའི་བྱེད་པ་ལ་སྐུར་བ་ནི། ཕ་དང་མ་མེད་དོ་ཞེས་པའོ། །འགྲོ་འོང་གི་བྱེད་པ་ལ་སྐུར་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་སྔ་ཕྱི་མེད་དོ་ཞེས་པའོ། །སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་བྱེད་པ་ལ་སྐུར་བ་ནི། སེམས་ཅན་བརྫུས་ཏེ་སྐྱེ་བ་མེད་དོ་ཞེས་པའོ། །ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ལ་སྐུར་བ་ནི། དགྲ་བཅོམ་པ་སོགས་མེད་དོ་ཞེས་པའོ། །མཐར་ཐུག་ནི། སྐུར་ 13-2-113a པ་གདབ་པར་ངེས་པའོ། །འདི་ཡང་ལྔས་རྫོགས་ཏེ། ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མི་ཤེས་པས་རྨོངས་པའི་སེམས་དང་། སྡིག་པ་ལ་དགའ་བས་དྲག་ཤུལ་གྱི་སེམས་དང་། ཚུལ་བཞིན་མིན་པའི་ཆོས་ལ་ངེས་པར་རྟོག་པས་ལོག་པར་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་སེམས་དང་། སྦྱིན་པ་དང་མཆོད་སྦྱིན་དང་སྦྱིན་སྲེག་དང་ལེགས་སྤྱད་སོགས་མེད་དོ་ཞེས་སྐུར་པ་འདེབས་པས་རབ་ཏུ་ཉམས་པའི་སེམས་དང་། ལོག་ལྟ་དེས་ངོ་ཚ་བ་མེད་ཅིང་ཉེས་དམིགས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མི་ཤེས་པས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པའི་སེམས་ཏེ་ལྔ་པོ་དེ་དག་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་ལྔ་མ་ཚང་ན་ནི་མི་རྫོགས་སོ། །ལོག་པར་ལྟ་བ་གཞན་ཡང་ཡོད་མོད་ཀྱི། འདི་ཁོ་ན་ལ་ལོག་ལྟ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། འདིས་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་གཅོད་ཅིང་སྡིག་པ་ལ་འདོད་དགུར་སྤྱོད་པ་དང་མཐུན་པས་ན་ལོག་ལྟ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆེ་ཤོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་སྲོག་གཅོད་དང་ཚིག་རྩུབ་དང་གནོད་སེམས་ནི་དུག་གསུམ་གྱིས་རྩོམ་པར་བྱེད་ལ་ཞེ་སྡང་གིས་མཐར་འབྱིན་པར་བྱེད་ཅིང་། མ་བྱིན་ལེན་དང་ལོག་གཡེམ་དང་བརྣབ་སེམས་ནི་དུག་གསུམ་གྱིས་རྩོམ་པར་བྱེད་ལ་འདོད་ཆགས་ཁོ་ནས་མཐར་འབྱིན་ནོ། །བརྫུན་དང་ཕྲ་མ་དང་ཚིག་བཀྱལ་བ་ནི་རྩོམ་པ་དང་མཐར་ཕྱིན་པ་གཉིས་ཀ་གསུམ་ཆར་གྱིས་བྱེད་ཅིང་། ལོག་ལྟ་ནི་དུག་གསུམ་གྱིས་རྩོམ་པར་བྱེད་ལ་གཏི་མུག་ཁོ་ནས་མཐར་ཐུག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་དག་ལས་སེམས་པ་ནི་ལས་ཡིན་ལ་ལས་ཀྱི་ལམ་ནི་མིན་ནོ། །ལུས་ངག་གི་བདུན་ནི། ལས་ཀྱང་ཡིན་ལ་སེམས་པ་འཇུག་པའི་གཞི་ཡིན་ 13-2-113b པས་ལས་ཀྱི་ལམ་ཡང་ཡིན་ནོ། །བརྣབ་སེམས་སོགས་གསུམ་ནི་ལས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་གྱི་ལས་ནི་མིན་ནོ། ། ༈ ལྕི་ཡང་གི་ཁྱད་པར། གཉིས་པ་ལྕི་ཡང་བསྟན་པ་ལ་གཉིས། ལས་ལམ་བཅུའི་ལྕི་ཡང་དང་། ཞར་ལ་སྟོབས་ལྡན་གྱི་ལས་ཀྱི་སྒོ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའོ། ། ༈ ལས་ལམ་བཅུའི་ལྕི་ཡང་། དང་
【現代漢語翻譯】 我將解釋邪見的完整性。其完整性有三個方面：動機、行為和最終結果。動機是想要誹謗。行為是開始進行誹謗。這又分為四種：誹謗因、果、行為和存在的實體。誹謗因是指說沒有善行和惡行等。誹謗果是指說這二者的果報不存在。誹謗行為分為三種：誹謗播種和守護的行為是指說沒有父母。誹謗來去的行為是指說沒有前世和後世。誹謗出生的行為是指說沒有化生。誹謗存在的實體是指說沒有阿羅漢等。最終結果是確定要進行誹謗。 這也通過五個方面來完成：由於不瞭解應知的事物，因此具有愚癡之心；由於喜歡罪惡，因此具有殘暴之心；由於錯誤地理解非正法，因此具有持續陷入歧途之心；由於誹謗佈施、供養、火供和善行等，因此具有完全墮落之心；由於這種邪見，不感到羞恥，並且不瞭解從過患中解脫，因此具有被壓制之心。必須具備這五個方面才能完整。如果缺少這五個方面，則不完整。雖然還有其他的邪見，但只說這個是邪見，是因為它切斷了一切善根，並且與隨心所欲地行惡相符，因此是所有邪見中最大的。 其中，殺生、惡語和害心是由三種毒素引發，由嗔恨導致最終結果；不予取、邪淫和貪心是由三種毒素引發，僅由貪慾導致最終結果；妄語、離間語和綺語是由三種毒素引發和導致最終結果；邪見是由三種毒素引發，僅由愚癡導致最終結果。在這些之中，思是業，但不是業道。身語的七種是業，也是思所依的基礎，因此也是業道。貪心等三種是業道，但不是業。 現在講述輕重差別。 第二，講述輕重差別，分為兩部分：十業道的輕重，以及順便總結講述具有力量的業之門。 首先是十業道的輕重。
【English Translation】 I will explain the completeness of wrong view. Its completeness has three aspects: motivation, action, and final result. The motivation is the desire to slander. The action is to begin the slander. This is further divided into four types: slandering the cause, the result, the action, and the existing entity. Slandering the cause is to say that there are no good deeds and bad deeds, etc. Slandering the result is to say that the ripening of these two does not exist. Slandering the action is divided into three types: Slandering the action of sowing and guarding is to say that there are no father and mother. Slandering the action of coming and going is to say that there is no past and future life. Slandering the action of being born is to say that there is no spontaneous birth. Slandering the existing entity is to say that there are no Arhats, etc. The final result is the determination to slander. This is also accomplished through five aspects: Due to not knowing the knowable, there is a mind of ignorance; due to delighting in sin, there is a mind of violence; due to wrongly understanding non-Dharma, there is a mind of constantly entering into wrong paths; due to slandering giving, offerings, fire offerings, and good deeds, etc., there is a mind of complete deterioration; due to this wrong view, not feeling ashamed, and not understanding liberation from faults, there is a mind of being overwhelmed. It is necessary to have these five aspects to be complete. If these five aspects are lacking, it is not complete. Although there are other wrong views, only this is said to be wrong view because it cuts off all roots of virtue and is in accordance with engaging in evil as one pleases, therefore it is the greatest of all wrong views. Among these, killing, harsh speech, and harmful intent are initiated by the three poisons and brought to a final result by hatred; taking what is not given, sexual misconduct, and covetousness are initiated by the three poisons and brought to a final result only by desire; lying, divisive speech, and idle chatter are initiated and brought to a final result by all three; wrong view is initiated by the three poisons and brought to a final result only by ignorance. Among these, thought is karma, but not a path of karma. The seven of body and speech are karma and also the basis on which thought engages, therefore they are also paths of karma. Covetousness and the other three are paths of karma, but not karma. Now, the differences of weight and lightness are explained. Second, explaining the differences of weight and lightness, divided into two parts: the weight and lightness of the ten paths of karma, and incidentally summarizing and explaining the doors of powerful karma. First, the weight and lightness of the ten paths of karma.
པོ་ནི་ལྔ་ལས། སྲོག་གཅོད་པ་ལ་མཚོན་ན། བསམ་པས་ལྕི་བ་ནི། དུག་གསུམ་དྲག་པོས་བྱེད་པའོ། །སྦྱོར་བས་ལྕི་བ་ནི། སྲོག་གཅོད་པ་བྱས་སམ་བྱེད་པའམ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ལ་དགའ་ཞིང་རངས་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པ་དང་། རང་ཡང་བྱེད་ལ་གཞན་དེ་འཛིན་དུ་འཇུག་ཅིང་དེའི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་འདྲ་བ་མཐོང་ན་ཡིད་དགའ་བ་དང་ཡུན་རིང་པོ་ནས་བསམས་ཤིང་བསགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་བྱེད་པ་དང་། རྟག་ཏུ་དང་གུས་པར་བྱེད་ཅིང་ལན་རེ་ལ་ཡང་མང་དུ་གསོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་བསྐྱེད་པས་གསོད་པ་དང་འཇིགས་པ་བསྐྱེད་ནས་བྱ་བ་མིན་པ་བྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ། གསོད་པ་དང་ཞན་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་བཀྲེན་པ་དང་ཉམ་ཐག་པར་སྨྲ་བ་དང་སྙིང་རྗེ་བར་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་བཞིན་དུ་གསོད་པའོ། །གཉེན་པོ་མེད་པ་ལས་ལྕི་བ་ནི། ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་བསླབ་པ་འགའ་ཡང་མི་ལེན་ལ་ཟླ་ཕྱེད་དང་བརྒྱད་དང་བཅུ་བཞི་དང་བཅོ་ལྔ་ལ་བསྙེན་གནས་ལ་གནས་པ་དང་དུས་དུས་སུ་སྦྱིན་པ་དང་བསོད་ནམས་དང་མངོན་དུ་སྨྲ་བ་དང་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་ལྡང་བ་དང་ཐལ་མོ་སྦྱོར་བ་དང་འདུད་པའི་སེམས་ལ་སོགས་པ་མི་བྱེད་པ་དང་། དུས་དུས་སུ་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་པ་དང་འགྱོད་པ་ཤས་ཆེན་པོ་མི་འཐོབ་པ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆགས་བྲལ་ལམ་ཆོས་མངོན་པར་རྟོགས་ 13-2-114a པ་ལ་མི་རེག་པའོ། །ལོག་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས་ལྕི་བ་ནི། མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པ་དག་གི་ལྟ་བ་ལ་བརྟེན་པས་ཆོས་འདོད་ནས་གསོད་པ་དང་། ཕྱུགས་རྣམས་ནི་སྐྱེ་དགུའི་བདག་པོས་ཡོ་བྱད་ཀྱི་རྒྱུར་སྤྲུལ་བས་ན་བསད་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་དོ་སྙམ་པ་སོགས་ལོག་ལྟ་གང་རུང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གསོད་པའོ། །གཞི་ལས་ལྕི་བ་ནི། དུད་འགྲོ་བོང་ཆེན་པོ་དང་མིའམ་མིར་ཆགས་པ་དང་ཕ་མ་དང་ཕུ་ནུ་དང་བླ་མ་ལྟ་བུ་དང་ཡིད་གཅུགས་པ་དང་སློབ་པ་དང་བྱང་སེམས་དང་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་རང་སངས་རྒྱས་གསོད་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཀྲོངས་མི་ནུས་པར་ཤེས་བཞིན་དུ་ངན་སེམས་ཀྱིས་ཁྲག་འབྱིན་པའོ། །རྒྱུ་ལྔ་པོ་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་ཡང་བའོ། །ལྷག་མ་དགུ་ཡང་གཞི་མ་གཏོགས་པ་སྲོག་གཅོད་པ་ལྟར་ལྕི་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་ལ། མ་བྱིན་ལེན་གཞི་ལས་ལྕི་བ་ནི། མང་པོ་དང་བཟང་པོ་དང་ཡིད་བརྟན་པ་ལ་འཁུ་ཞིང་འཕྲོག་པ་དང་དམན་པ་དང་བཀྲེན་པ་དང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང་ཆོས་འདི་པ་ལ་འཕྲོག་པ་དང་གོང་དུ་ཆུད་པ་འཕྲོག་པ་དང་སློབ་པ་དང་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་དགེ་འདུན་དང་མཆོད་རྟེན་གྱི་རྫས་འཕྲོག་པའོ། །ལོག་གཡེམ་གཞི་ལས་ལྕི་བ་ནི། འཇུག་པར་བྱ་བ་མིན་པ་མའམ་དེ་དང་འབྲེལ་བའམ་སྐྱེས་པ་ཡིད་གཅུགས་པའི་ཆུང་མའམ་དགེ་སློང་མ་དང་དགེ་སློབ་མ་དང་དགེ་ཚུལ་མ་ལ་ཉལ་པོ་བྱེད་པ་དང་། ཡན་ལག་མིན་པ་ཁར་འཇུག་པ་དང་། དུས་མིན་པ་བསྙེན་གནས་ལ་གནས་པའམ་སྦྲུ
【現代漢語翻譯】 關於五種情況中，就殺生而言： 從動機上來說，最重的是：由強烈的三毒（貪嗔癡）所驅使。 從行為上來說，最重的是：對於殺生行為，無論是已經做過、正在做還是將要做，都心生歡喜和讚賞；自己親自去做，還教唆他人去做，並讚美這種行為；看到他人這樣做就心生歡喜；通過長期思考和積累的惡意去做；總是恭敬地去做，每次都殺害很多生命；通過製造極大的痛苦來殺害；通過製造恐懼來迫使他人做不應該做的事情，然後殺害他們；在他們虛弱、痛苦、貧困、無助時，一邊表達憐憫，一邊哀嘆著殺害他們。 從對治缺失上來說，最重的是：一天之中不接受任何戒律，在初八、十四、十五等日子不持守齋戒，不定期地佈施、積攢功德、公開懺悔、頂禮、起身、合掌、鞠躬等；不定期地生起羞恥心、慚愧心和強烈的後悔心；不接觸出世間的解脫之道或對佛法的證悟。 從邪見執著上來說，最重的是：依賴於祭祀者的觀點，爲了宗教目的而殺生；或者認為牲畜是造物主爲了提供生活資源而創造的，所以即使殺害它們也沒有罪過等等，基於任何邪見而殺生。 從對像上來說，最重的是：殺害大型動物、人類或胎兒、父母、兄弟姐妹、上師等；殺害自己喜歡的人、老師、菩薩、阿羅漢、獨覺佛；明知無法殺死如來，卻懷著惡意使其出血。（種子字：嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城體：ओम्，梵文羅馬擬音：om，漢語字面意思：圓滿），咒語略） 與這五種情況相反，殺生罪業就較輕。 除了對像之外，其餘九種罪業也應像殺生一樣，根據輕重來理解。盜取不予取之物，從對像上來說，最重的是：盜取大量、優質、值得信賴的財物；盜取卑劣者、貧困者、出家人或信徒的財物；盜取已被佔有的財物；盜取老師、阿羅漢、獨覺佛、僧眾或佛塔的財物。 邪淫，從對像上來說，最重的是：與不應發生性關係的對象發生關係，如母親或與母親有關聯的人、已婚婦女、比丘尼、沙彌尼等；口交；在不適當的時間，如持守齋戒期間或懷孕期間發生性關係。
【English Translation】 Regarding the five aspects, concerning killing: In terms of motivation, the heaviest is: being driven by the intense three poisons (greed, hatred, and ignorance). In terms of action, the heaviest is: having joy and appreciation for the act of killing, whether it has been done, is being done, or will be done; doing it oneself, instigating others to do it, and praising the act; feeling joy upon seeing others do it; doing it with malice that has been contemplated and accumulated over a long period; always doing it respectfully, killing many lives each time; killing by inflicting extreme suffering; forcing others to do what should not be done by creating fear, and then killing them; killing while expressing pity and lamenting as they are weak, suffering, impoverished, and helpless. In terms of the absence of antidotes, the heaviest is: not taking any precepts in a single day, not observing fasting on the eighth, fourteenth, and fifteenth days of the month, not giving alms, accumulating merit, openly confessing, prostrating, rising, joining palms, bowing, etc., at regular times; not regularly generating shame, embarrassment, and strong remorse; not touching the path of liberation from worldly attachments or the realization of the Dharma. In terms of clinging to wrong views, the heaviest is: relying on the views of sacrificers, killing for religious purposes; or thinking that livestock were created by the creator to provide resources for life, so there is no fault in killing them, etc., killing based on any wrong view. In terms of the basis (object), the heaviest is: killing large animals, humans or fetuses, parents, siblings, teachers, etc.; killing someone one is fond of, a teacher, a Bodhisattva, an Arhat, a Pratyekabuddha; knowingly drawing blood from a Tathagata, knowing that one cannot kill him. (Seed Syllable: Om (藏文：ཨོཾ，梵文天城體：ओम्，梵文羅馬擬音：om，漢語字面意思：圓滿), mantra omitted) The opposite of these five aspects makes the act of killing lighter. The remaining nine transgressions, except for the basis, should also be understood as heavy or light like killing. Stealing what is not given, in terms of the basis, the heaviest is: stealing a large amount, something of high quality, or something entrusted; stealing from the lowly, the poor, monks or nuns, or followers; stealing what has already been taken; stealing the property of teachers, Arhats, Pratyekabuddhas, the Sangha, or stupas. Sexual misconduct, in terms of the basis, the heaviest is: engaging in sexual relations with someone with whom it is not appropriate, such as one's mother or someone related to one's mother, a married woman, a Bhikkhuni, a Shramanerika, etc.; oral sex; engaging in sexual relations at an inappropriate time, such as during fasting or pregnancy.
མ་མ་ཟླ་བ་ཚང་བའམ་ནད་པ་དང་། གནས་མིན་པ་མཆོད་རྟེན་གྱི་ཉེ་འཁོར་དང་ 13-2-114b དགེ་འདུན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བར་ཉལ་པོ་བྱེད་པའོ། །བརྫུན་གཞི་ལས་ལྕི་བ་ནི། གཞན་འདྲིད་ཅིང་བསླུ་བར་འདོད་པས་དོན་མང་པོས་བརྫུན་སྨྲ་བ་དང་ཕ་མ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་དང་བཟང་པོ་དང་མཛའ་བོ་ལ་སྨྲ་བ་དང་སྲོག་གཅོད་པ་སོགས་གསུམ་ལྕི་བ་བསྐྱེད་པ་སྨྲ་བའོ། །དགེ་འདུན་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་བརྫུན་སྨྲ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ནས་ལྕི་བའོ། །ཕྲ་མ་གཞི་ལས་ལྕི་བ་ནི། ཡུན་རིང་པོ་ནས་བཤེས་པ་དང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་ཕ་མ་དང་བུའམ་དགེ་འདུན་འབྱེད་པ་དང་ལུས་ཀྱི་གསུམ་ལྕི་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྲ་མའོ། །ཚིག་རྩུབ་གཞི་ལས་ལྕི་བ་ནི། ཕ་མ་ལ་སོགས་དང་བླ་མ་ལྟ་བུ་ལ་སྨྲ་བ་དང་ཡང་དག་པ་དང་དེ་ཁོ་ན་མིན་པའི་བརྫུན་གྱིས་ཚིག་རྩུབ་པོ་སྨྲ་བ་དང་མངོན་སུམ་དུ་གཤེ་བ་དང་སྤྱོ་བ་དང་བརྒྱད་བཀག་སྨྲ་བའོ། །ངག་བཀྱལ་པ་གཞི་ལས་ལྕི་བ་ནི། བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་སོགས་གསུམ་གྱི་ངག་བཀྱལ་གྱི་ལྕི་ཡང་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །འཐབ་མོ་དང་མཚང་འབྲུ་བ་དང་རྩོད་པ་དང་འགྱེད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཚིག་བཀྱལ་པ་དང་ཆགས་སེམས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་པའི་བསྟན་བཅས་ཀློག་པ་སོགས་དང་ཕ་མ་དང་ཉེ་དུ་དང་བླ་མ་ལྟ་བུ་ལ་བསྟིང་སླད་དང་ཅོ་འདྲི་བ་དང་ཚིག་གི་ལམ་དང་མི་གཤའ་བ་བརྗོད་པའོ། །བརྣབ་སེམས་གཞི་ལས་ལྕི་བ་ནི། དགེ་འདུན་དང་མཆོད་རྟེན་གྱི་དཀོར་ལ་འདོད་པ་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་རློམ་པས་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་མཁས་པ་རྣམས་ལས་ཤེས་ཀྱི་ཁེ་དང་བཀུར་སྟི་འདོད་པའོ། །གནོད་སེམས་གཞི་ལས་ལྕི་བ་ནི། ཕ་མ་དང་ཉེ་དུ་དང་བླ་མ་དང་ཉེས་པ་མེད་པ་དང་བཀྲེན་པ་ 13-2-115a དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་སྙིང་རྗེ་བ་དག་དང་ཉེས་པ་བྱེད་པ་དག་སྙིང་ཐག་པ་ནས་བཤགས་པ་བྱེད་པ་ལ་མནར་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། །ལོག་པར་ལྟ་བ་གཞི་ལས་ལྕི་བ་ནི། གཞི་ཐམས་ཅད་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པར་ཞུགས་པ་སྟེ་དེ་ནི་ལོག་ལྟ་གཞན་པས་ཀྱང་ལྕི་ལ། འཇིག་རྟེན་ན་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་ཡང་དག་པར་སོང་བ་དང་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་དག་མེད་ཅེས་ལྟ་བ་ཡང་ངོ་། །དེ་ལས་ལྡོག་པ་ནི་ཡང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སའི་དངོས་གཞི་ལས་ནི་ལྕི་བའི་ཚུལ་དྲུག་གསུངས་ཏེ། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ནི། དུག་གསུམ་མམ་དེ་གསུམ་མེད་པ་དྲག་པོས་ལས་ཀུན་ནས་སློང་བའོ། །གོམས་པ་ནི། དགེ་མི་དགེའི་ལས་གཉིས་ཡུན་རིང་པོ་ནས་ཀུན་ཏུ་བསྟེན་གོམས་ལན་གྲངས་མང་དུ་བྱས་པའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི། ལུས་ངག་གི་བདུན་སྔ་མ་སྔ་མ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ལས་ལྕི་ཞིང་། ཡིད་ཀྱི་གསུམ་ནི་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ལྕི་བའོ། །གཞི་ནི། སངས་རྒྱས་ཆོས་དགེ་འདུན་བླ་མ་ལྟ་བུ་རྣམས་ལ་ཕན་གནོད་བྱེད་པའོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ནི། ཇི་སྲིད་འཚོའི
【現代漢語翻譯】 在滿月之夜、生病時，或在不適當的地方，如佛塔附近和僧團的公共區域睡覺。 比根本罪更重的妄語是：爲了引誘和欺騙他人，用許多理由說謊；對父母乃至佛陀、善良者和朋友說謊；以及說出導致殺生等三種重罪的話語。爲了分裂僧團而說謊，是所有罪過中最重的。比根本罪更重的離間語是：離間長期相處的朋友、善知識、父母、子女或僧團，以及說出導致身的三種重罪的離間語。比根本罪更重的粗惡語是：對父母等以及上師這樣的人說粗惡語，用真實或虛假的謊言說粗惡語，當面辱罵、斥責和說八種遮止語。比根本罪更重的綺語是：說謊等三種綺語的輕重程度與之前相同。依賴爭鬥、揭短、爭論和辯論的綺語，以及因貪慾而閱讀外道的論典等，對父母、親戚和上師這樣的人進行輕蔑、嘲諷、言語攻擊和說不友善的話語。比根本罪更重的貪心是：貪圖僧團和佛塔的財物，以及因功德的傲慢而想從國王等同梵天一樣修行的人那裡獲得利益和尊敬。比根本罪更重的害心是：對父母、親戚、上師、無辜者、吝嗇者、受苦者、可憐者和懺悔者產生怨恨之心。比根本罪更重的邪見是：開始誹謗一切事物，這種邪見比其他邪見更重。認為世間沒有阿羅漢、正行者和入流者也是邪見。與此相反的則應知為較輕的罪過。 經中宣說了六種比大地更重的行為：現行是：以貪嗔癡三毒或無此三毒的強烈力量發起一切行為。串習是：長期習慣性地行善或作惡，多次重複。自性是：身語七支中，後者比前者重；意三支中，後者比前者重。所依是：對佛、法、僧等以及上師行饒益或損害之事。不共之品決定是：乃至生生世世。
【English Translation】 Sleeping during the full moon, when sick, or in inappropriate places such as near stupas and in the public areas of the sangha. False speech heavier than the root is: lying with many reasons intending to entice and deceive others; lying to parents and even the Buddha, virtuous people, and friends; and speaking words that lead to the creation of the three heavy sins such as killing. Lying in order to divide the sangha is the heaviest of all sins. Slander heavier than the root is: alienating long-term friends, spiritual teachers, parents, children, or the sangha, and speaking slander that leads to the creation of the three heavy sins of the body. Harsh words heavier than the root are: speaking harsh words to parents and the like, and to teachers, speaking harsh words with true or false lies, openly insulting, scolding, and speaking the eight prohibitive words. Idle talk heavier than the root is: the weight of the idle talk of the three such as lying is the same as before. Idle talk based on fighting, exposing faults, arguing, and debating, and reading the treatises of outsiders due to attachment, and speaking contemptuously, mockingly, verbally attacking, and speaking unkind words to parents, relatives, and teachers. Greed heavier than the root is: desiring the wealth of the sangha and stupas, and desiring profit and respect from kings and those who practice like Brahma due to pride in one's qualities. Harmful intent heavier than the root is: generating resentment towards parents, relatives, teachers, the innocent, the stingy, the suffering, the pitiable, and those who confess their faults from the bottom of their hearts. Wrong view heavier than the root is: engaging in slandering all things, this wrong view is heavier than other wrong views. It is also a wrong view to think that there are no arhats, those who have gone rightly, and those who have entered rightly in the world. Know that the opposite of this is a lighter sin. Six ways in which things are heavier than the earth itself have been taught: Manifestation is: initiating all actions with the strong force of the three poisons or without these three poisons. Habituation is: having continuously cultivated and repeatedly performed virtuous or non-virtuous actions for a long time. Nature is: among the seven branches of body and speech, the latter is heavier than the former; among the three of mind, the latter is heavier than the former. Basis is: doing benefit or harm to the Buddha, Dharma, Sangha, and teachers. Definite in one direction of the dissimilar side is: for as long as life lasts.
་བར་དུ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་མི་དགེ་བའི་ལས་བླངས་ཏེ་འདུག་ལ། དགེ་བ་ནི་ལན་ཅིག་ཀྱང་མི་བྱེད་པའོ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་སེལ་བ་ནི། མི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་སྤངས་ཏེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ནས་དགེ་བའི་ལས་སྤྱོད་པའོ། །བཤེས་སྤྲིངས་ལས་ཀྱང་། རྟག་དང་མངོན་པར་ཞེན་དང་གཉེན་པོ་མེད། །ཡོན་ཏན་གཙོ་ལྡན་གཞི་ལས་བྱུང་བའི་ལས། །དགེ་དང་མི་དགེ་རྣམ་ལྔ་ཆེན་པོ་སྟེ། །དེ་ལས་དགེ་བ་སྤྱོད་ 13-2-115b ལ་བརྩོན་པར་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་དཀོན་མཆོག་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་གཞི་དང་། ཕ་མ་ལ་སོགས་པ་ཕན་འདོགས་པའི་གཞི་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བས་ལྔའོ། ། ༈ ཞར་ལ་སྟོབས་ལྡན་གྱི་ལས་ཀྱི་སྒོ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ། གཉིས་པ་ཞར་ལ་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་ལས་ཀྱི་སྒོ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་ལ་བཞི་ལས། ཞིང་གི་སྒོ་ནས་སྟོབས་ཆེ་བ་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་བླ་མ་དང་བླ་མ་དང་འདྲ་བ་དང་ཕ་མ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་དག་ལ་ནི་བསམ་པ་ཤུགས་དྲག་པོ་མེད་ཅིང་ཕན་གནོད་ཆུང་ངུ་ཞིག་བྱས་ཀྱང་བསོད་ནམས་དང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་དག་ལས་ནི་ཆུང་ངུ་ཞིག་བླངས་ན་ཡང་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཏེ། སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་གྱི་མ་བྱིན་པར་བླངས་པ་དེ་དག་ལས་ཀྱང་རིས་སུ་མཐུན་པར་སླར་ཕུལ་ན་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་ཀྱི་ནི་དག་པར་འགྱུར་ལ། དགེ་འདུན་གྱི་བརྐུས་པ་ནི། ཚོར་བ་མ་མྱོང་བར་དག་པར་འགྱུར་བ་མེད་དེ། ཞིང་ལྕི་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཞལ་དུ་འདུ་བའི་སྒོ་ཞིག་ན་ནི་དེ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་ལྟུང་ལ། གལ་ཏེ་ཞལ་དུ་འདུ་བའི་སྒོ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ནང་གི་བར་མནར་མེད་པའི་འཁོར་མུན་ནག་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཁྱད་པར་དུ་དགེ་འདུན་གྱི་རྫས་འདབ་མའམ་མེ་ཏོག་གམ་འབྲས་བུ་ཙམ་ཞིག་ཚུལ་འཆལ་གྱིས་སྤྱད་ན་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་སྐྱེ་བ་དང་། བརྒྱ་ལ་ཡུན་རིང་པོ་ན་ཐར་ཡང་འབྲོག་དགོན་པ་རོ་བསྐམ་དུ་ 13-2-116a དུད་འགྲོ་རྐང་ལག་མེད་པ་དང་ཡི་དྭགས་ལོང་བ་རྐང་ལག་མེད་པར་སྐྱེས་ཏེ། ལོ་མང་པོར་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་དམིགས་ཆེ་བར་ཉི་མའི་སྙིང་པོ་ལས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་དགེ་འདུན་དང་དགེ་སློང་ལ་བསྔོས་པ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ཙམ་ཡང་རང་གིས་སྤྱོད་པ་དང་ཁྱིམ་པ་ལ་སྟེར་བ་དང་ཁྱིམ་པས་ལོངས་སྤྱོད་དུ་མི་རུང་བར་གསུངས་ཤིང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྟེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། སྤུ་གྲི་རྣོན་པོ་དག་གིས་སུ། །རང་གི་ཡན་ལག་གཏུབས་པ་བླའི། །དགེ་འདུན་དག་ལ་བསྔོས་ཟིན་པ། །ཁྱིམ་པ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་མི་བྱ། །མེ་ལྕེ་འབར་བ་ལྟ་བུ་ཡི། །ལྕགས་ཀྱི་ཐུ་ལུམ་ཟོས་པ་བླའི། །དགེ་འདུན་དག་ལས་གང་དེ་ནི།
【現代漢語翻譯】 此外，始終專注于不善業，一次也不行善。遣除不協調之法，即捨棄不善之法，遠離貪慾，行持善業。《親友書》中也說：『常執、現執無對治，功德為主根本生，善與不善五大類，于彼當勤行善業。』 這是指以三寶等為具有功德之根本，以父母等為饒益之根本，分為二者，故為五種。 現在簡略地展示具有力量之業的門徑： 第二，簡略地展示具有力量之業的門徑，分為四部分。從田的角度來說，力量強大的是：三寶（佛、法、僧，分別代表覺悟者、真理和僧團）、上師（guru，精神導師）、與上師無二之人以及父母等。對於這些人，即使沒有強烈的意願，即使做了微小的利益或損害，也會產生巨大的功德和罪過。這就像《念住經》中所說：『從佛、法、僧處取走微小之物，也會變得巨大。從佛、法、僧處未經給予而取走之物，若能如數歸還，則對佛和法是清凈的。但盜取僧眾之物，若未感受其果報，則無法清凈，因為田地沉重。』 如果是入口之物，則會墮入大地獄。如果不是入口之物，則會轉生於其中的無間地獄或大黑暗等處。 特別是，如果破戒者享用供養僧眾的物品，哪怕只是一片花瓣或一個果實，也會轉生到大地獄，即使經過漫長的時間才能解脫，也會在荒涼的寺廟中轉產生為無腿的畜生，或成為無腿的盲餓鬼，遭受多年的痛苦。這些罪過在《日藏經》中有所闡述。此外，供養給僧眾和僧人的花朵等物，自己享用、給予在家眾或讓在家眾享用也是不允許的，罪過極大。正如經中所說：『以利刃斬斷自身肢體，勝過將供養僧眾之物給予在家眾。吞食燃燒的鐵丸，勝過從僧眾處取走任何東西。』
【English Translation】 Furthermore, one constantly engages in non-virtuous actions and never performs virtuous deeds even once. Eliminating discordant factors means abandoning non-virtuous actions, being free from attachment, and engaging in virtuous deeds. As it is said in 'Letter to a Friend': 'Constantly clinging, manifestly clinging, without antidotes, virtues being primary, actions arising from the basis, virtuous and non-virtuous are five great categories; strive to engage in virtuous actions.' This refers to the basis endowed with virtues such as the Three Jewels (Buddha, Dharma, Sangha), and the basis that benefits, such as parents, divided into two, hence five. Now, to briefly show the gateways of powerful actions: Secondly, to briefly show the gateways of powerful actions, divided into four parts. From the perspective of the field, those with great power are: the Three Jewels (Buddha, Dharma, Sangha, representing the awakened one, the truth, and the monastic community respectively), the guru (spiritual teacher), those who are non-dual with the guru, and parents, etc. For these, even without strong intention, even if one does a small benefit or harm, it will generate great merit and demerit. This is like what is said in the 'Satipatthana Sutra': 'Taking a small thing from the Buddha, Dharma, and Sangha will become great. If what was taken without being given from the Buddha, Dharma, and Sangha is returned in full, then it will be purified for the Buddha and Dharma. But stealing from the Sangha cannot be purified without experiencing its result, because the field is heavy.' If it is something to be ingested, one will fall into the great hell. If it is not something to be ingested, one will be reborn in the Avici hell or the great darkness, etc., within it. In particular, if a monastic who has broken his vows enjoys offerings dedicated to the Sangha, even if it is just a petal or a fruit, he will be reborn in the great hell, and even after a long time to be liberated, he will be reborn in desolate temples as legless animals, or as legless blind pretas (hungry ghosts), suffering for many years. These faults are explained in the 'Nyingpo of the Sun'. Furthermore, it is said that it is not permissible to enjoy oneself, give to laypeople, or allow laypeople to enjoy flowers, etc., that have been dedicated to the Sangha and monks, and the fault is extremely great. As it is said in the sutra itself: 'It is better to cut off one's own limbs with a sharp razor than to give what has been dedicated to the Sangha to laypeople. It is better to swallow burning iron balls than to take anything from the Sangha.'
།དགེ་འདུན་གྱི་ལས་ལོངས་མི་སྤྱད། །ལྷུན་པོ་དང་ནི་འདྲ་བའི་མེ། །བླང་བ་བྱས་ཏེ་ཟོས་པ་བླའི། །ཁྱིམ་པར་གྱུར་པས་དགེ་འདུན་གྱི། །ལོངས་སྤྱད་པར་ནི་མི་བྱ་འོ། །ཐམས་ཅད་དབྱུང་བ་བྱས་པ་དང་། །གསལ་ཤིང་སྟེང་དུ་བཏེག་པ་བླའི། །ཁྱིམ་པར་གྱུར་པས་དགེ་འདུན་གྱི། །ལོངས་སྤྱད་པར་ནི་མི་བྱ་འོ། །མེ་མདག་དག་གིས་གང་བ་ཡི། །གནས་ཁང་དེར་ནི་ཞུགས་པ་བླའི། །ཁྱིམ་པས་དགེ་འདུན་གནས་ཁང་དུ། །མཚན་མོ་གནས་པར་མི་བྱ་འོ། །ཞེས་སོ། །དགེ་འདུན་གྱི་ནང་ནས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གང་ཟག་ནི་དགེ་མི་དགེའི་ཞིང་ཤིན་ཏུ་སྟོབས་ཆེ་སྟེ། དད་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་མདོ་ལས། འགའ་ཞིག་ཁྲོས་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་ 13-2-116b སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བཙོན་ར་མུན་ནག་ཏུ་བཅུག་པ་བས་ཁྲོས་ཏེ་བྱང་སེམས་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཏེ་འདུག་ནས་མ་རུངས་པ་འདི་མི་བལྟའོ། །ཞེས་ཟེར་ན་སྡིག་ཆེས་གྲངས་མེད་པ་བསྐྱེད་པ་དང་། འཛམ་བུའི་གླིང་གི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་ཕྲོགས་པ་བས་བྱང་སེམས་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་སྨད་ན་སྔར་ལྟར་དང་། མཆོད་རྟེན་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་བཤིག་པ་དང་བསྲེགས་པ་ལས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་མོས་པའི་བྱང་སེམས་ལ་གནོད་སེམས་དང་ཁོང་ཁྲོ་བསྐྱེད་ཅིང་མི་སྙན་པ་སྨྲས་ན་སྔར་ལྟར་གསུངས་པ་དང་། ངེས་པ་དང་མ་ངེས་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་མདོ་ལས། ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་གྱི་མིག་ཕྱུང་བ་ལ་བྱམས་པའི་སེམས་ཀྱིས་མིག་སླར་བསྐྱེད་པ་དང་སེམས་ཅན་སྔ་མ་རྣམས་བཙོན་ར་ནས་བཏོན་ཏེ་འཁོར་སྒྱུར་རམ་ཚངས་པའི་བདེ་བ་ལ་བཀོད་པ་བས། རིམ་པ་ལྟར་ཐེག་ཆེན་ལ་མོས་པའི་བྱང་སེམས་ལ་དང་བས་བལྟ་བ་དང་དང་བས་བལྟ་འདོད་ཅིང་དེའི་བསྔགས་པ་བརྗོད་ན་བསོད་ནམས་ཆེས་གྲངས་མེད་པ་བསྐྱེད་པར་གསུངས་པ་དང་། རབ་ཏུ་ཞི་བ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱི་མདོ་ལས་ཀྱང་། འཛམ་བུའི་གླིང་གི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྲོག་བཅད་དམ་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་ཕྲོགས་པ་ལས་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཐ་ན་དུད་འགྲོ་ལ་ཟན་ཆངས་གཅིག་སྦྱིན་པའི་དགེ་བ་ལ་བར་ཆད་བྱས་ན་སྡིག་པ་ཆེས་གྲངས་མེད་པ་བསྐྱེད་པར་གསུངས་པས། གནས་འདི་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་གཟབ་པར་བྱའོ། །རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་སྟོབས་ཆེ་བ་ནི། ལྕགས་ཀྱི་གོང་བུ་ཆུང་ཡང་ 13-2-117a ཆུའི་གཏིང་དུ་འབྱིང་ལ། དེ་ཉིད་སྣོད་དུ་བྱས་པ་ནི་ཆེ་ཡང་སྟེང་དུ་འཕྱོ་བ་བཞིན་དུ། མི་མཁས་པ་དང་མཁས་པས་བྱས་པའི་སྡིག་པ་ཡང་ལྕི་བ་དང་ཡང་བར་གསུངས་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་འདས་ཆེན་ལས། གཏི་མུག་ཅན་སྦྲང་བུ་ངར་སྣབས་ལ་འབྱར་བ་འབྱུང་མི་ནུས་པ་དང་འདྲ་བར། ཉེས་པ་ཆུང་ངུ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་མི་ནུས་ཤིང་འགྱོད་སེམས་མེད་པས་དགེ་བ་སྤྱོད་མི་ནུས་ལ། སྐྱོན་བཅབས་པས་སྔར་གྱི་དགེ་བ་དག་ཡོད་ཀྱང་སྡིག་པ
【現代漢語翻譯】 不應享用僧眾的財物。 如同須彌山般的大火， 寧可取而食之。 身為在家之人， 不應享用僧眾的財物。 寧可將一切財物全部拿出， 高高懸掛于旗桿之上。 身為在家之人， 不應享用僧眾的財物。 寧可進入充滿火把的， 房屋之中。 身為在家之人， 不應在僧眾的房舍中， 過夜。 如是說。 在僧眾之中，菩薩（梵文：Bodhisattva，菩提薩埵，菩提：覺悟，薩埵：有情）是善與非善的強大福田。在《入于增長信力之手印經》中說：『有人忿怒，將十方的一切眾生囚禁于黑暗的監獄中，不如忿怒地背對菩薩，說：『我不看這個惡人！』這樣會產生無數的罪業。』 『搶奪贍部洲（梵文：Jambudvipa，閻浮提，印度的古稱）一切眾生的所有財產，不如誹謗任何一位菩薩。』如同前述。 『摧毀和焚燒如恒河沙數般的佛塔（梵文：Stupa，窣堵波），不如對信奉大乘（梵文：Mahayana）的菩薩生起嗔恨心，說不悅耳的話。』如同前述。 在《入于決定與不決定之手印經》中說：『挖出十方眾生的眼睛，再以慈悲心讓他們復明，並將之前的眾生從監獄中釋放出來，安置於轉輪王或梵天的安樂之中，不如依次以歡喜心注視信奉大乘的菩薩，並讚歎他們，這樣會產生無數的福德。』 在《寂靜決定神變經》中也說：『奪取贍部洲一切眾生的性命或搶奪所有財產，不如阻礙菩薩哪怕是給畜生一口食物的善行，這樣會產生無數的罪業。』因此，對於這些地方要非常謹慎。 從所依的角度來說，力量有大小。如同小鐵球沉入水底，而同樣的鐵做成船，即使很大也能漂浮在水面上一樣。不智者和智者所造的罪業也有輕重之分。原因在於《大涅槃經》中說：『愚癡之人如同蒼蠅粘在糞便上一樣，無法從微小的罪業中解脫出來，因為沒有後悔之心，所以無法行善，並且因為隱藏過錯，即使有之前的善行也會被罪業所覆蓋。』
【English Translation】 One should not enjoy the possessions of the Sangha (community of monks). Like a fire as large as Mount Sumeru, It is better to take and eat it. Being a householder, One should not enjoy the possessions of the Sangha. It is better to give away all possessions, And hoist them high on a flagpole. Being a householder, One should not enjoy the possessions of the Sangha. It is better to enter a dwelling, Filled with burning torches. Being a householder, One should not stay overnight, In the dwelling of the Sangha. Thus it is said. Within the Sangha, a Bodhisattva (Sanskrit: Bodhisattva, Bodhi: enlightenment, Sattva: sentient being) is an extremely powerful field of merit, both for good and non-good. In the 'Sutra on the Mudra of Engaging in the Power of Generating Faith,' it says: 'If someone is angry and imprisons all sentient beings of the ten directions in a dark prison, it is better than being angry and turning one's back on a Bodhisattva, saying: 'I will not look at this wicked person!' This generates countless sins.' 'Stealing all the possessions of all sentient beings of Jambudvipa (Sanskrit: Jambudvipa, the ancient name for India) is not as bad as disparaging any Bodhisattva.' As before. 'Destroying and burning stupas (Sanskrit: Stupa) as numerous as the sands of the Ganges River is not as bad as generating malice and anger towards a Bodhisattva who is devoted to the Mahayana (Sanskrit: Mahayana, Great Vehicle) and speaking unpleasant words.' As before. In the 'Sutra on the Mudra of Engaging in Certainty and Uncertainty,' it says: 'Plucking out the eyes of sentient beings in the ten directions, and then restoring their sight with loving-kindness, and releasing the former sentient beings from prison and placing them in the bliss of a Chakravartin (wheel-turning king) or Brahma, is not as good as looking with joy at a Bodhisattva who is devoted to the Great Vehicle, wanting to look with joy, and praising them, which generates countless merits.' In the 'Sutra on the Miraculous Display of Perfect Tranquility,' it also says: 'Taking the lives of all sentient beings of Jambudvipa or stealing all their possessions is not as bad as obstructing the merit of a Bodhisattva giving even a single handful of food to an animal, which generates countless sins.' Therefore, one should be extremely careful in these matters. From the perspective of the basis, strength varies. Just as a small iron ball sinks to the bottom of the water, but the same iron made into a vessel, even if large, floats on the surface, the sins committed by the unwise and the wise are said to be heavy and light. The reason for this is stated in the 'Great Nirvana Sutra': 'A foolish person is like a fly stuck in filth, unable to escape from even a small fault, and because they have no remorse, they are unable to practice virtue, and because they conceal their faults, even if they have previous virtues, they are covered by sins.'
ས་སྨེ་བར་བྱས་པས་ན། ད་ལྟ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མྱོང་བའི་རྒྱུ་ཡང་བསྒྱུར་ཏེ་དམྱལ་བ་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བར་འགྱུར་རོ། །ཆུ་ཉུང་ངུར་ལན་ཚྭ་ཕུལ་གང་བཏབ་ན་བཏུང་བར་དཀའ་བ་བཞིན་ནམ། གཞན་གྱི་དོང་ཚེ་གཅིག་ཆགས་པ་འཇལ་མི་ཕོད་པས་བཅིངས་དྲགས་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་དང་འདྲའོ། །ཡང་རྣམ་པ་ལྔས་ད་ལྟར་གྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་བའང་དམྱལ་བར་སྨིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གཏི་མུག་ཅན་དང་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཆུང་བ་དང་སྡིག་པའི་ལས་ལྕི་བ་དང་འགྱོད་ཚངས་མ་བྱས་པ་དང་ཐོག་མར་དགེ་བ་མི་སྤྱོད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པས། སྔ་མ་ལ་འགྱོད་པ་དང་ཕྱི་མ་སྡོམ་པ་དང་སྡིག་པ་མི་གསང་ཞིང་དེའི་གཉེན་པོ་དགེ་བ་བྱེད་པའི་མཁས་པ་ལ་ཡང་བར་གསུངས་ཀྱི། དེ་དག་མི་བྱེད་པར་ཁྱད་གསོད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཤེས་བཞིན་དུ་འཇུག་པའི་མཁས་པར་རློམ་པ་ལ་ནི་ལྕི་བ་ཡིན་ནོ། །རིན་པོ་ཆེའི་ཕུང་པོ་ལས་ཀྱང་། སྟོང་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཐེག་ཆེན་ལ་ཞུགས་ཏེ་འཁོར་བསྒྱུར་ 13-2-117b གྱི་རྒྱལ་སྲིད་དང་ལྡན་པ་རེ་རེས་ཀྱང་མར་མེའི་སྣོད་རྒྱ་མཚོ་ཙམ་ལ་སྙིང་པོ་རི་རབ་ཙམ་གྱི་མར་མེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཆོད་རྟེན་ལ་མཆོད་པ་ལས། བྱང་སེམས་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་བས་མར་མེའི་སྙིང་པོ་འབྲུ་མར་གྱིས་བསྐུས་པ་མཆོད་རྟེན་གྱི་དྲུང་དུ་འཛིན་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་བརྒྱའི་ཆར་ཡང་མི་ཕོད་པར་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་བསམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཞིང་ལ་ཁྱད་མེད་ཅིང་དངོས་པོ་ལ་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ཡང་རྟེན་གྱི་སྟོབས་སུ་གསལ་ལོ། །འདིའི་རིགས་པས་སྡོམ་པ་མེད་པ་དང་ཡོད་པ་དང་ཡོད་པ་ལ་ཡང་གཅིག་ལྡན་དང་གཉིས་ལྡན་དང་གསུམ་ལྡན་གྱི་རྟེན་གྱིས་ལམ་བསྒོམ་པ་ཡང་སྔ་མ་སྔ་མ་རྣམས་ལས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ས་ཆོད་ཆེ་བར་གསལ་ཞིང་། ཁྱིམ་པ་ལྟ་བུས་སྦྱིན་གཏོང་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པའི་ཚེ་ཡང་བསྙེན་གནས་འདྲ་བའི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ངང་ནས་བྱེད་པ་དང་། སྡོམ་པ་མེད་པར་བྱེད་པ་གཉིས་དགེ་རྩ་སྟོབས་ཆེ་ཆུང་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བར་གསལ་ལོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ཚར་གཅོད་པའི་མདོ་ལས། མི་དགེ་བཅུ་དང་ལྡན་པའི་མི་ཞིག་རྒྱུན་དུ་བར་ཆད་མེད་པར་ལོ་བརྒྱའི་བར་དུ་སྡིག་བསགས་པ་ལས། དགེ་སློང་ཚུལ་ཁྲིམས་རལ་བས་དྲང་སྲོང་གི་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་གཡོགས་ནས་དད་པས་བྱིན་པ་ལ་ཞག་གཅིག་ལོངས་སྤྱད་ན་མི་དགེ་བ་ཆེས་མང་བར་གསུངས་པ་ཡང་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་སྡིག་པ་སྟོབས་ཆེ་བའོ། །ལུང་རྣམ་འབྱེད་ལས་ཀྱང་། ལྕགས་གོང་མེ་ལྕེ་འབར་བ་དག །ཟོས་པར་གྱུར་པ་མཆོག་ཡིན་གྱི། །ཚུལ་འཆལ་ཡང་དག་མི་སྡོམ་པས། །ཡུལ་ 13-2-118a འཁོར་བསོད་སྙོམས་ཟ་བ་མིན། །ཞེས་ཚུལ་འཆལ་དང་བསླབ་པ་ལས་ལྷོད་པ་གཉིས་ཀ་ལ་གསུངས་སོ། །སྟོན་པ་རིན་པོ་ཆེའི་གསུང་ནས། ཆོས་ལ་བརྟེན་པའི་སྡིག་པའི་གམ་ན་མི་དགེ་བ་བཅུ་སྡིག་པ་བྲུད་བྲུད་ཡིན་གསུང་ས
【現代漢語翻譯】 如果通過惡業使之變壞，那麼現在感受的異熟果報也會轉變，地獄會變得非常沉重。就像少量的水中加入一捧鹽，就難以飲用一樣。又如欠別人一小筆債，無力償還而被束縛，遭受痛苦一樣。此外，通過五種方式，現在的輕微異熟果報也會轉變為地獄果報：愚癡、善根微小、惡業沉重、不懺悔罪業、最初不行善。如是說，對於前者（指惡業），通過後悔和發誓不再犯，不隱瞞罪業，並且行善作為對治的智者來說，果報是輕微的。但是，對於那些不這樣做，而是以輕蔑的態度明知故犯，自以為是的『智者』來說，果報是沉重的。在《寶蘊經》中也說，即使三千大千世界的眾生都進入大乘，並且每一位都擁有轉輪王的統治權，他們用裝滿大海的燈盞，燈芯如須彌山般大小的燈供養佛塔，也不及一位在家菩薩用浸泡在酥油中的小燈芯供養佛塔所獲得的功德的百分之一。這說明發菩提心和所依對境（指佛塔）沒有差別，而供品本身差別很大，但根本在於所依對境的力量。通過這個道理可以明白，有無戒律，以及有戒律者持戒是否圓滿，例如具足一條戒、兩條戒或三條戒，這些作為修道的所依，後者比前者功德更大。例如，在家居士在行佈施等善行時，如果能持守齋戒等戒律，那麼與沒有持戒律的情況下行善相比，其善根的力量大小差別非常大。《調伏毀戒經》中說，一個人造作十不善業，持續不斷地造作一百年所積累的罪業，不如一位破戒比丘，以出家人的形象接受信眾的供養，享用一頓齋飯所造的罪業更大。這也是從所依對境的角度說明了罪業的力量。《律分別》中也說：『吞食燃燒的鐵丸，勝過破戒不守護，享用信眾的供養。』這裡既指破戒，也指放鬆學處。尊貴的上師說：『依于佛法的罪業，比十不善業還要惡劣。』 If one makes it worse through evil deeds, then the ripening result experienced now will also be transformed, and hell will become extremely heavy. It's like adding a handful of salt to a small amount of water, making it difficult to drink. Or like owing someone a small debt, being unable to repay it, and being bound and suffering. Furthermore, through five ways, the current light ripening result will also be transformed into the result of hell: being foolish, having small roots of virtue, having heavy evil deeds, not repenting of sins, and initially not practicing virtue. As it is said, for the former (referring to evil deeds), the result is light for the wise who regret and vow not to commit them again, do not conceal sins, and practice virtue as an antidote. However, for those who do not do these things, but knowingly commit them with a contemptuous attitude, and consider themselves 'wise,' the result is heavy. It is also said in the 'Ratnakuta Sutra,' even if all the beings in the three thousand great thousand worlds enter the Mahayana, and each one possesses the rule of a Chakravartin king, and they offer lamps to stupas with lamps filled with oceans and wicks as large as Mount Meru, it would not be comparable to even one-hundredth of the merit of a Bodhisattva who, while being a householder, offers a small lamp with a wick soaked in ghee to a stupa. This illustrates that there is no difference in the mind of Bodhicitta and the object of reliance (referring to the stupa), but the offerings themselves have great differences, but the root lies in the power of the object of reliance. Through this reasoning, it can be understood that whether or not one has vows, and whether those with vows hold them perfectly, such as having one vow, two vows, or three vows, these serve as the basis for practicing the path, and the latter is more meritorious than the former. For example, when a householder performs acts of generosity and other virtuous deeds, if they do so while upholding vows such as fasting, the strength of the roots of virtue is vastly different compared to doing so without vows. The 'Sutra on Subduing the Immoral' says that the sin accumulated by a person who commits the ten non-virtuous actions continuously for a hundred years is less than the sin committed by a monk who has broken his vows, who is covered by the insignia of a renunciate, and who accepts offerings from the faithful and enjoys a single meal. This also illustrates the power of sin from the perspective of the object of reliance. The 'Vinaya-vibhanga' also says: 'Swallowing a burning iron ball is better than breaking vows and not guarding them, and enjoying the alms of the faithful.' This refers to both breaking vows and relaxing the precepts. The venerable teacher said: 'A sin based on the Dharma is worse than the ten non-virtuous actions.'
【English Translation】 If one makes it worse through evil deeds, then the ripening result experienced now will also be transformed, and hell will become extremely heavy. It's like adding a handful of salt to a small amount of water, making it difficult to drink. Or like owing someone a small debt, being unable to repay it, and being bound and suffering. Furthermore, through five ways, the current light ripening result will also be transformed into the result of hell: being foolish, having small roots of virtue, having heavy evil deeds, not repenting of sins, and initially not practicing virtue. As it is said, for the former (referring to evil deeds), the result is light for the wise who regret and vow not to commit them again, do not conceal sins, and practice virtue as an antidote. However, for those who do not do these things, but knowingly commit them with a contemptuous attitude, and consider themselves 'wise,' the result is heavy. It is also said in the 'Ratnakuta Sutra,' even if all the beings in the three thousand great thousand worlds enter the Mahayana, and each one possesses the rule of a Chakravartin king, and they offer lamps to stupas with lamps filled with oceans and wicks as large as Mount Meru, it would not be comparable to even one-hundredth of the merit of a Bodhisattva who, while being a householder, offers a small lamp with a wick soaked in ghee to a stupa. This illustrates that there is no difference in the mind of Bodhicitta and the object of reliance (referring to the stupa), but the offerings themselves have great differences, but the root lies in the power of the object of reliance. Through this reasoning, it can be understood that whether or not one has vows, and whether those with vows hold them perfectly, such as having one vow, two vows, or three vows, these serve as the basis for practicing the path, and the latter is more meritorious than the former. For example, when a householder performs acts of generosity and other virtuous deeds, if they do so while upholding vows such as fasting, the strength of the roots of virtue is vastly different compared to doing so without vows. The 'Sutra on Subduing the Immoral' says that the sin accumulated by a person who commits the ten non-virtuous actions continuously for a hundred years is less than the sin committed by a monk who has broken his vows, who is covered by the insignia of a renunciate, and who accepts offerings from the faithful and enjoys a single meal. This also illustrates the power of sin from the perspective of the object of reliance. The 'Vinaya-vibhanga' also says: 'Swallowing a burning iron ball is better than breaking vows and not guarding them, and enjoying the alms of the faithful.' This refers to both breaking vows and relaxing the precepts. The venerable teacher said: 'A sin based on the Dharma is worse than the ten non-virtuous actions.'
ྟེ་མད་པར་སྣང་ངོ་། །དངོས་པོའི་སྒོ་ནས་སྟོབས་ཆེ་བ་ནི། སེམས་ཅན་ལ་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་དང་། སངས་རྒྱས་མཆོད་པ་ལ་སྒྲུབ་པའི་མཆོད་པ་ནི། ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་དང་མཆོད་པ་ལས་ཆེས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྟེ། དེས་མཚོན་ནས་གཞན་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །བསམ་པའི་སྒོ་ནས་སྟོབས་ཆེ་བ་ནི། རིན་པོ་ཆེའི་ཕུང་པོ་ལས། སྟོང་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སོ་སོ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཆོད་རྟེན་རི་རབ་ཙམ་བྱེད་ལ་དེ་དག་ལ་ཡང་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་སྙེད་དུ་བསྟི་སྟང་དུ་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྟི་སྟང་བྱེད་པ་ལས། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སེམས་དང་མ་བྲལ་བས་མེ་ཏོག་གཅིག་ཙམ་དོར་བ་བསོད་ནམས་མང་བར་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཐོབ་བྱ་མཆོག་དམན་ལ་དམིགས་པ་དང་རང་གཞན་གྱི་དོན་ལ་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་དང་དེ་ཡང་ཤུགས་དྲག་ཞན་དང་རྒྱུན་རིང་ཐུང་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཉེས་སྤྱོད་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་བསམ་པ་ཤུགས་དྲག་པ་དང་རྒྱུན་རིང་བ་སྟོབས་ཆེ་ལ་དེ་དག་གི་ནང་ནས་ཀྱང་ཁོང་ཁྲོ་ཤིན་ཏུ་སྟོབས་ཆེ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་བསགས་པ་ཡི། །སྦྱིན་དང་བདེ་གཤེགས་མཆོད་ལ་སོགས། །ལེགས་སྤྱད་གང་ཡིན་དེ་ཀུན་ཀྱང་། །ཁོང་ཁྲོ་གཅིག་གིས་འཇོམས་ 13-2-118b པར་བྱེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་དང་དེ་ལས་ཀྱང་རྒྱལ་སྲས་ལ་ཁྲོ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ལྕི་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། གཅིག་ལ་གཅིག་ཀྱང་གནོད་སེམས་བྱས་ན་ནི། །དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཐོས་པས་སྐྱོབ་མི་ནུས། །བསམ་གཏན་མི་སྐྱོབ་དགོན་གནས་སྐྱོབ་མི་ནུས། །སྦྱིན་པས་མི་སྐྱོབ་སངས་རྒྱས་མཆོད་པས་མིན། །ཞེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། གང་ཞིག་དེ་འདྲའི་རྒྱལ་སྲས་སྦྱིན་བདག་ལ། །གལ་ཏེ་ངན་སེམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ། །ངན་སེམས་བསྐྱེད་པའི་གྲངས་བཞིན་བསྐལ་པར་ནི། །དམྱལ་བར་གནས་པར་འགྱུར་ཞེས་ཐུབ་པས་གསུངས། །ཞེས་སོ། ། ༈ དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་བསྟན་པ། གསུམ་པ་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ལ་གསུམ་ལས། རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་ནི། ལས་ལམ་བཅུ་པོ་རེ་རེ་ཡང་གཞི་དུག་གསུམ་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་གསུམ་ལ་བརྟེན་པས་གསུམ་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་སྲོག་གཅོད་སོགས་ཆེན་པོ་བཅུ་པོ་རེ་རེས་དམྱལ་བ། འབྲིང་བཅུ་པོ་རེ་རེས་ཡི་དྭགས་དང་། ཆུང་ངུ་བཅུ་པོ་རེ་རེས་དུད་འགྲོར་སྐྱེ་བར་སའི་དངོས་གཞིར་གསུངས་ལ། ས་བཅུ་པའི་མདོ་ལས་ནི་ཆུང་འབྲིང་གཉིས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལྡོག་སྟེ་གསུངས་སོ། །རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་ནི། ངན་འགྲོ་ནས་མིར་སྐྱེས་ཀྱང་རིམ་པ་ལྟར་ཚེ་ཐུང་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་ཕོངས་པ་དང་ཆུང་མ་མ་བསྲུངས་པར་འགྱུར་བ་དང་། སྐུར་པ་མང་བ་དང་མཛའ་བོ་དང་འབྱེ་བ་དང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་སྒྲ་ཐོས་པ་དང་གཞན
【現代漢語翻譯】 顯得沒有意義。從事物角度來說，力量強大是指：在佈施給眾生時，法佈施和供養佛陀時的修行供養，比物質佈施和供養更為殊勝。通過這些例子，其他的也應該瞭解。從意樂角度來說，力量強大是指：比起用珍寶堆積如山，三千世界的眾生各自建造如須彌山般的佛塔，並在無數劫中以各種方式供養它們，不如菩薩以不離一切智之心，僅僅丟一朵花所獲得的福德更多。同樣，對於所求之物的優劣，以及爲了自己和他人之利益的意樂等意樂的差別，也應從其強烈程度和持續時間等方面來了解。對於惡行來說，煩惱的意樂越強烈、持續時間越長，力量就越大。在這些惡行中，憤怒的力量尤為強大。《入行論》中說：『千劫所積聚，佈施供佛等，一切諸善行，一嗔能摧毀。』也就是說，對與梵天同等的人發怒，尤其是對菩薩發怒，罪過非常嚴重。《三摩地王經》中說：『若於一有情，生起損害心，彼縱持凈戒，多聞亦無救，禪定不能救，蘭若亦無救，佈施不能救，供佛亦不能。』《入行論》中也說：『若於如是之菩薩施主，生起惡意者，如其生起惡意之次數，將於地獄中住立爾許劫。』 第三，闡述這些行為的結果。這些行為的結果有三種：異熟果，每一種業道都依賴於貪嗔癡三毒的大小程度，因此各有三種。其中，殺生等十大惡業中，每一種大的惡業都會導致墮入地獄；每一種中等的惡業會導致墮入餓鬼道；每一種小的惡業會導致墮入畜生道。《根本說一切有部戒經》中這樣說。而在《十地經》中，中小兩種惡業的結果則相反。 等流果是：即使從惡道轉生為人，也會依次遭受短命、貧乏、妻子不貞、多遭誹謗、與朋友分離、聽到不悅耳的聲音以及他人...
【English Translation】 It appears meaningless. From the perspective of objects, great power means that when giving to sentient beings, the Dharma giving and the practice offering when offering to the Buddhas are more excellent than material giving and offering. Through these examples, others should also be understood. From the perspective of intention, great power means that rather than piling up jewels like mountains, with each sentient being in the three thousand worlds building stupas as large as Mount Meru, and attending to them in every way for countless eons, the merit of a Bodhisattva discarding just one flower with a mind inseparable from omniscience is greater. Similarly, the differences in intention regarding the superiority or inferiority of what is sought, and the intention for the benefit of oneself and others, should be understood from the intensity and duration of the intention. For misdeeds, the stronger and longer the duration of the afflictive intention, the greater the power. Among these, anger is particularly powerful. The Bodhicaryāvatāra says: 'The merit accumulated over a thousand eons, such as giving and offering to the Sugatas, all virtuous deeds, are destroyed by a single instance of anger.' That is to say, being angry with someone equal to Brahma, and especially being angry with a Bodhisattva, is very serious. The Samadhiraja Sutra says: 'If one has a harmful thought towards another being, even if they uphold pure morality and are learned, they cannot be saved. Meditation cannot save them, nor can living in solitude, nor can giving, nor can offering to the Buddhas.' The Bodhicaryāvatāra also says: 'If one generates evil thoughts towards such a Bodhisattva benefactor, for as many times as they generate evil thoughts, they will dwell in hell for that many eons.' Third, explaining the results of these actions. There are three types of results for these actions: the Vipaka result, each of the ten paths of action depends on the degree of the three poisons of greed, hatred, and ignorance, so there are three types for each. Among them, each of the ten major negative actions such as killing leads to rebirth in hell; each of the ten medium negative actions leads to rebirth as a hungry ghost; and each of the ten minor negative actions leads to rebirth as an animal. This is stated in the Mūlasarvāstivāda Vinaya. In the Dasabhumika Sutra, the results of the minor and medium negative actions are reversed. The result corresponding to the cause is that even if one is reborn as a human from the lower realms, one will successively suffer from a short life, poverty, an unfaithful wife, much slander, separation from friends, hearing unpleasant sounds, and others...
་གྱིས་ཚིག་མི་ཉན་པ་དང་། ཆགས་སྡང་ 13-2-119a རྨོངས་གསུམ་ཤས་ཆེ་བའོ། །བདེན་པ་པོའི་ལེའུ་དང་ས་བཅུ་པའི་མདོ་ལས་ནི་དེ་རེ་རེ་ལ་འབྲས་བུ་གཉིས་གཉིས་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་མིར་སྐྱེས་ན་ཡང་ཚེ་ཐུང་ལ་ནད་མང་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཆུང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་གཞན་དང་ཐུན་མོང་བ་དང་གཡོག་འཁོར་མི་བསྲུན་པའམ་ཡིད་བརྟན་དུ་མི་རུང་ལ་ཆུང་མ་འགྲན་ཟླ་དང་བཅས་པ་དང་། སྐུར་པ་མང་ཞིང་གཞན་གྱིས་བསླུ་བ་དང་འཁོར་མི་འདུམ་ཞིང་ངན་པ་དང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཐོས་ཤིང་འཐབ་མོའི་ཚིག་ཏུ་འགྱུར་བ་དང་ཚིག་མི་བཙུན་པའམ་ཚིག་བཟུང་མི་འོས་ཤིང་མ་ངེས་པའི་སྤོབས་པར་འགྱུར་བ་དང་། འདོད་པ་ཆེ་ཞིང་ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང་མི་ཕན་པ་ཚོལ་བའམ་ཕན་པ་མི་ཚོལ་བ་དང་གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པའམ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་དང་ལྟ་བ་ངན་ཞིང་གཡོ་སྒྱུ་ཅན་དུ་འགྱུར་བར་གསུངས་སོ། །བླ་མ་གོང་མ་རྣམས་མིར་སྐྱེས་ན་ཡང་སྲོག་གཅོད་སོགས་དེ་དག་ལ་དགའ་བར་འགྱུར་བ་བྱེད་པ་རྒྱུ་མཐུན་གྱི་འབྲས་བུ་དང་སྔ་མ་རྣམས་མྱོང་བ་རྒྱུ་མཐུན་གྱི་འབྲས་བུར་བཞེད་དོ། །བདག་པོའི་འབྲས་བུའམ་དབང་གི་འབྲས་བུ་ནི། སྲོག་བཅད་པ་ལས་ཕྱི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་བཟའ་བཏུང་དང་སྨན་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་མཐུ་ཆུང་བ་དང་བསྙེམས་པ་དང་ནུས་པ་དང་སྟོབས་ཆུང་བ་དང་འཇུ་དཀའ་ཞིང་ནད་བསྐྱེད་པས་སེམས་ཅན་ཕལ་ཆེར་ཚེ་མ་ཟད་པར་ཡང་འཆི་བར་འགྱུར་བ་ 13-2-119b དང་། མ་བྱིན་པར་ལེན་པའི་ནི། འབྲས་བུ་ཉུང་བ་དང་འབྲས་བུ་མི་གྲུང་པ་དང་འབྲས་བུ་འགྱུར་བ་དང་འབྲས་བུ་ལོང་བ་དང་ཐན་པ་ཆེས་པ་དང་ཆར་ཆེས་པ་དང་འབྲས་བུ་བསྐམས་པ་དང་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ལོག་གཡེམ་གྱི་ནི། བཤང་གཅི་དང་འདམ་རྫབ་དང་ལྗན་ལྗིན་དང་མི་གཙང་བ་དང་དྲི་ང་བ་མང་བ་དང་ཉམ་ང་བ་དང་ཉམས་མི་དགའ་བའོ། །བརྫུན་དུ་སྨྲ་བའི་ནི། ཞིང་ལས་དང་གྲུ་སྤྱོད་པའི་ལས་ཀྱི་མཐའ་རྒྱས་པར་མི་འགྱུར་བ་དང་མཐུན་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་ཕལ་ཆེར་བསླུ་བ་དང་འཇིགས་པ་དང་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་རྒྱུ་མང་པོ་དང་ལྡན་པ་དང་། ཕྲ་མའི་ནི། ས་ཕྱོགས་འབར་འབུར་དང་ལྕང་ལྕོང་དང་མཐོ་དམའ་དང་བགྲོད་དཀའ་བ་དང་འཇིགས་པ་དང་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་རྒྱུ་མང་པོ་དང་ལྡན་པ་དང་། ངག་རྩུབ་པོའི་ནི། ས་ཕྱོགས་སྡོང་དུམ་དང་ཚེར་མ་དང་རྡོ་དང་གསེག་མ་དང་གྱོ་མོ་མང་བ་དང་རྩུབ་པ་དང་མདངས་མི་སྣུམ་པ་དང་འབབ་ཆུ་དང་མཚོ་དང་ལྟེང་ཀ་མེད་པ་དང་སྐམ་ས་དང་ཚྭ་རྒོ་དང་དགོན་དུང་དང་ཐ་ཆད་དང་སྡིག་པ་ཅན་གྱི་ས་གཞི་དང་འཇིགས་པའི་རྒྱུ་མང་པོ་དང་ལྡན་པ་དང་། ཚིག་བཀྱལ་པའི་ནི། འབྲས་བུའི་ལྗོན་ཤིང་ལ་འབྲས་བུ་མི་འཆགས་པ་དང་དུས་མིན་པར་ཡང་འབྲས་བུ་འཆགས་པ་དང་དུས་སུ་མི་འཆགས་པ་དང་མ་སྨིན་པ་སྨིན་པར་སྣང་བ་དང་རྩ་བ་མི་བརྟན་པ་དང་རི
【現代漢語翻譯】 不聽話，以及貪、嗔、癡三毒熾盛。 《實語者品》和《十地經》中說，每一種（惡行）都有兩種果報：如果轉生為人，則會短命多病，享用微薄，與他人共享財物，僕人不忠誠或不可靠，妻子爭強好勝，遭受許多誹謗，被他人欺騙，眷屬不和睦，聽到不悅耳和令人不快的聲音，言語粗俗，不值得信任，傲慢自大，貪得無厭，不知滿足，尋求無益之物或不尋求有益之物，傷害他人或被他人傷害，持有邪見且狡猾奸詐。上師們認為，即使轉生為人，也喜歡殺生等惡行，這是同行等流果，而先前所受的果報是同行因果。 增上果或主宰果是：由於殺生，外在世界的食物、藥物和水果等變得效力低下、遲緩、無力且難以消化，容易引發疾病，導致大多數眾生未盡天年便夭折。 由於不予而取，果實稀少、不豐滿、變質、殘缺，遭受嚴重的旱災和洪澇，果實幹枯或消失。 由於邪淫，充滿糞便、泥濘、污穢和不潔之物，氣味難聞，令人不適。 由於妄語，農業和航運事業難以興盛，不順利，常常遭受欺騙，充滿恐懼和令人恐懼的因素。 由於離間語，土地崎嶇不平，高低不一，難以通行，充滿恐懼和令人恐懼的因素。 由於惡語，土地上多樹樁、荊棘、石頭、瓦礫和碎磚，粗糙不平，沒有光澤，缺乏河流、湖泊和水池，乾旱貧瘠，是鹽堿地和荒地，是罪惡之地，充滿令人恐懼的因素。 由於綺語，果樹不結果實，或者未到季節便結果實，或者到了季節也不結果實，未成熟的果實看起來像成熟的，根基不穩固，經常被風吹倒。
【English Translation】 disobedience, and the prevalence of the three poisons of attachment, hatred, and ignorance. The 'Chapter on Truthful Speakers' and the 'Sutra of the Ten Grounds' state that each of these (evil deeds) has two results: if reborn as a human, one will have a short life and many illnesses, meager possessions shared with others, disloyal or unreliable servants, a competitive wife, endure much slander, be deceived by others, have disharmonious relatives, hear unpleasant and disagreeable sounds, encounter harsh words, be untrustworthy, become uncertainly arrogant, be greedy and insatiable, seek what is unhelpful or not seek what is helpful, harm others or be harmed by others, and become evil-minded and deceitful. The previous lamas considered that even if reborn as a human, one would enjoy committing such acts as killing, which is the result of a similar cause, and experiencing the previous results is the result of a similar cause. The Adhipati-phala or dominating result is: due to killing, the food, medicine, and fruits, etc., of the external world become weak, slow, powerless, and difficult to digest, easily causing illness, leading most sentient beings to die before their natural lifespan is exhausted. Due to taking what is not given, fruits are scarce, not abundant, spoiled, defective, and there are severe droughts and floods, fruits wither or disappear. Due to sexual misconduct, there is an abundance of feces, urine, mud, filth, and impurities, with foul odors and unpleasantness. Due to false speech, agriculture and shipping businesses do not flourish, are not smooth, and are often deceived, filled with fear and many frightening factors. Due to divisive speech, the land is uneven, with bumps and hollows, difficult to traverse, and filled with fear and many frightening factors. Due to harsh speech, the land is full of stumps, thorns, stones, gravel, and broken tiles, rough and uneven, without luster, lacking rivers, lakes, and ponds, barren and salty, a land of sin, and filled with many frightening factors. Due to idle talk, fruit trees do not bear fruit, or bear fruit out of season, or do not bear fruit in season, unripe fruits appear ripe, roots are unstable, and are often blown down by the wind.
ང་དུ་མི་གནས་པ་དང་ཀུན་དགའ་ར་བའམ་ནགས་ཚལ་ལམ་རྫིང་བུ་ཉམས་དགའ་བ་མི་མང་བ་ 13-2-120a དང་འཇིགས་པའི་རྒྱུ་མང་པོ་དང་ལྡན་པ་དང་། བརྣབ་སེམས་ཀྱི་ནི། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལོ་རེ་རེ་དང་དུས་ཚིགས་དང་ཟླ་བ་དང་ཞག་རེ་རེར་ཡང་ཉམས་ཤིང་འབྲི་ལ་འཕེལ་བ་ནི་མིན་པ་དང་། གནོད་སེམས་ཀྱི་ནི། ཡམས་དང་གནོད་པ་དང་ནད་འགོ་བ་དང་འཁྲུག་པ་དང་ཕ་རོལ་གྱི་དམག་ཚོགས་ལས་འཁྲུག་ལོང་མང་བ་དང་སེང་གེ་དང་སྟག་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྲུལ་གདུག་དང་སྡིག་པ་དང་སྲིན་གྱི་མེ་མང་བ་དང་གནོད་སྦྱིན་གདུག་པ་དང་ཆོམ་རྐུན་ལ་སོགས་པ་མང་བ་དང་། ལོག་ལྟའི་ནི། སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ན་འབྱུང་ཁུངས་མཆོག་དང་གཙོ་བོ་དག་ནུབ་པར་འགྱུར་བ་དང་དངོས་པོ་མི་གཙང་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དག་མཆོག་ཏུ་གཙང་བ་དང་བདེ་བར་སྣང་བ་དང་གནས་དང་སྐྱོབ་པ་དང་སྐྱབས་མེད་པར་འགྱུར་བའོ། ། ༈ དཀར་པོའི་ལས་འབྲས་བསམ་པ། དཀར་པོའི་ལས་འབྲས་བསམ་པ་ལ་གཉིས། དཀར་པོའི་ལས་དང་། འབྲས་བུའོ། ། ༈ དཀར་པོའི་ལས་བསམ་པ། དང་པོ་ནི། སྲོག་གཅོད་པ་དང་མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་དང་ལོག་པར་གཡེམ་པ་ལ་ཉེས་དམིགས་ཀྱི་བསམ་པ་ཅན་དགེ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པས་དེ་དག་ཡང་དག་པར་སྡོམ་པའི་སྦྱོར་བ་བྱས་པ་དང་བསྡམས་པ་མཐར་ཐུག་པར་བྱས་པའི་ལུས་ཀྱི་ལས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ངག་གི་བཞི་དང་ཡིད་ཀྱི་གསུམ་ལ་ཡང་སྦྱར་ཏེ་ཁྱད་པར་ནི་ངག་གི་ལས་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་སའི་དངོས་གཞིར་གསུངས་པས། གཞི་དང་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་དང་མཐར་ཐུག་རྣམས་ཅི་རིགས་པར་སྦྱར་ཏེ། སྲོག་ 13-2-120b གཅོད་སྤོང་བའི་ལས་ལམ་ལ་མཚོན་ན། གཞི་ནི་སེམས་ཅན་གཞན་ནོ། །བསམ་པ་ནི་ཉེས་དམིགས་མཐོང་ནས་སྤོང་བར་འདོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གསོད་པ་ཡང་དག་པར་བསྡམས་པའི་འདུ་བྱེད་དོ། །མཐར་ཐུག་ནི་ཡང་དག་པར་བསྡམས་པ་རྫོགས་པའི་ལུས་ཀྱི་ལས་སོ། །ཚུལ་དེས་གཞན་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ༈ འབྲས་བུ། འབྲས་བུ་ལ་གསུམ་ལས། རྣམ་སྨིན་ནི་དགེ་བའི་ལས་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོས་མི་དང་འདོད་པའི་ལྷ་དང་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེའོ། །རྒྱུ་མཐུན་དང་བདག་པོའི་འབྲས་བུ་ནི་མི་དགེ་བ་ལས་ལྡོག་སྟེ་སྦྱར་རོ། །ས་བཅུ་པ་ལས་ནི། བཅུ་པོ་འདི་དག་འཁོར་བས་སྐྲག་ནས་སྙིང་རྗེ་དང་བྲལ་བར་གཞན་གྱི་སྒྲའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བསྒོམས་པས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འགྲུབ་བོ། །ཡང་སྙིང་རྗེ་མེད་པར་གཞན་གྱི་དྲིང་མི་འཇོག་ཅིང་རང་ཉིད་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་ནས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཤེས་པས་སྦྱངས་ན་ནི་རང་རྒྱལ་བ་འགྲུབ་བོ། །སེམས་རྒྱ་ཆེ་བས་སྙིང་རྗེ་དང་ཐབས་མཁས་པ་དང་སྨོན་ལམ་ཆེན་པོ་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ལ་དམིགས་པས་སྦྱངས་ན་བྱང་ཆ
【現代漢語翻譯】 我不居住在令人愉悅的園林、森林或池塘邊，那裡人煙稀少， 13-2-120a 而是居住在充滿恐懼的地方。貪婪的圓滿，每一年、每一季、每一月、每一天都在衰退、減少和不增長。嗔恨的圓滿，瘟疫、災害、疾病蔓延、爭鬥和來自敵方軍隊的衝突增多，獅子、老虎等猛獸，毒蛇、蝎子和食人魔的火焰增多，惡毒的夜叉和強盜等增多。邪見的圓滿，器世間的本源和主宰將會消失，不凈之物和痛苦之物會顯得極其清凈和安樂，無處可依、無處可救，沒有庇護。 思考白色業的果報 思考白色業的果報分為兩部分：白色業和果報。 思考白色業 首先，對於殺生、不予而取和邪淫，心懷罪惡感，具有善良的心，從而正確地戒除這些行為，並最終完成戒除的修行，這是身體的業。同樣，對於口語的四種和意念的三種，也應如此運用，區別在於稱為口語的業和意念的業。如《事師五十法》中所說，將基礎、想法、修行和最終結果適當地結合起來。以戒殺為例，基礎是其他眾生，想法是看到罪過而想要戒除，修行是正確地戒除殺生的行為，最終結果是圓滿完成戒殺的身體的業。其他方面也應依此理解。 果報 果報有三種：異熟果是，通過微小、中等和巨大的善業，轉生為人、欲界天和上二界天。等流果和增上果與不善業相反，可以類比理解。《十地經》中說：『這十種，因害怕輪迴，不具慈悲，跟隨他人之語而修習，將成就聲聞的果位。』又，不具慈悲，不依賴他人，想要自己成佛，通過了解緣起而修習，將成就獨覺的果位。心胸寬廣，具足慈悲和方便，發大愿，不捨棄一切眾生，專注于佛陀極其廣大的智慧而修習，將成就菩提。 13-2-120b
【English Translation】 I do not dwell in pleasant gardens, forests, or ponds where people are few, 13-2-120a but in places full of fear. The perfections of greed diminish, decrease, and do not increase every year, season, month, and day. The perfections of hatred increase epidemics, disasters, diseases, conflicts, and battles from enemy armies, lions, tigers, and other beasts, poisonous snakes, scorpions, and the fire of ogres, malicious yakshas, and robbers. The perfections of wrong views are that the source and lord of the vessel-world will perish, and impure and painful things will appear supremely pure and pleasant, with no refuge, no protection, and no shelter. Thinking About the Results of White Actions Thinking about the results of white actions has two parts: white actions and results. Thinking About White Actions First, with regard to killing, taking what is not given, and sexual misconduct, having a sense of wrongdoing, possessing a virtuous mind, thereby correctly abstaining from these actions, and ultimately completing the practice of abstaining, this is the action of the body. Similarly, for the four of speech and the three of mind, apply this as well, with the distinction that they are called the action of speech and the action of mind. As stated in the Fifty Verses on the Guru, appropriately combine the basis, thought, practice, and ultimate result. For example, with regard to the path of action of abandoning killing, the basis is other sentient beings, the thought is seeing the fault and wanting to abandon it, the practice is the activity of correctly abstaining from killing, and the ultimate result is the action of the body of completing the correct abstention. Other aspects should be understood in this way. Results There are three types of results: The fully ripened result is that through small, medium, and great virtuous actions, one is born as a human, a god of the desire realm, or a god of the upper two realms. The result similar to the cause and the dominating result are the opposite of non-virtuous actions and can be understood analogously. The Tenth Ground Sutra states: 'These ten, fearing samsara, lacking compassion, following the words of others in their practice, will achieve the result of a Shravaka.' Also, without compassion, not relying on others, wanting to become enlightened oneself, practicing by understanding dependent origination, will achieve the result of a Pratyekabuddha. With a vast mind, possessing compassion and skillful means, making great aspirations, not abandoning all sentient beings, and focusing on the extremely vast wisdom of the Buddha, practicing will achieve enlightenment. 13-2-120b
ུབ་སེམས་དཔའི་ས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་བོ། །དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆེས་སྦྱངས་པ་ལས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ལས་ལམ་བཅུ་ཚན་གཉིས་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པའི་བཤད་པ་གཞུང་གཞན་ནས་འབྱུང་བའི་གསལ་ཁ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སའི་ 13-2-121a དངོས་གཞི་དང་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བའི་དགོངས་པ་བཞིན་བཤད་པའོ། ། ༈ ལས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་གཞན་བསྟན་པ། གསུམ་པ་ལས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་གཞན་བསྟན་པ་ལ། འཕེན་རྫོགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི། བདེ་འགྲོ་འཕེན་པའི་ལས་ནི་དགེ་བ་དང་། ངན་འགྲོ་འཕེན་པའི་ལས་ནི་མི་དགེ་བ་ཡིན་ལ། རྫོགས་བྱེད་ལ་ངེས་པ་མེད་དེ། བདེ་འགྲོར་ཡང་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་དང་དབང་པོ་མ་ཚང་བ་དང་མདོག་མི་སྡུག་པ་དང་ཚེ་ཐུང་བ་དང་ནད་མང་བ་དང་དབུལ་བ་སོགས་ནི་མི་དགེ་བས་བྱེད་ལ། དུད་འགྲོ་དང་ཡི་དྭགས་ལའང་དཔལ་འབྱོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡོད་པ་ནི་དགེ་བས་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་འཕེན་བྱེད་དགེ་བས་འཕངས་པ་ལ་རྫོགས་བྱེད་ཀྱང་དགེ་བས་རྫོགས་པ་དང་མི་དགེ་བས་རྫོགས་པ་གཉིས་དང་། འཕེན་བྱེད་མི་དགེ་བས་འཕངས་པ་ལ་རྫོགས་བྱེད་མི་དགེ་བས་རྫོགས་པ་དང་དགེ་བས་རྫོགས་པ་གཉིས་ཏེ་མུ་བཞིའོ། །ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱིས་ནི་བདེ་འགྲོ་དང་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་བ་འཕེན་པ་དང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་ལས་སུ་རིག་པར་བྱའོ། །འཕེན་པ་ནི་གང་གིས་རྣམ་པར་སྨིན་པ་འཕེན་པའོ། །ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་གང་གིས་སྐྱེས་པ་ན་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་མྱོང་བའོ། །ཞེས་སོ། །མཛོད་ལས། གཅིག་གིས་སྐྱེ་བ་གཅིག་འཕེན་ནོ། །ཡོངས་རྫོགས་བྱེད་པ་དུ་མ་ཡིན། །ཞེས་ལས་གཅིག་གིས་སྐྱེ་བ་གཅིག་འཕེན་གྱི་དུ་མ་མི་འཕེན་ལ། རྫོགས་བྱེད་ལ་དུ་མ་ 13-2-121b ཡོད་པ་དང་དུ་མས་ཀྱང་གཅིག་མི་འཕེན་པར་བཤད་དོ། །ཀུན་ལས་བཏུས་ལས་ནི། ལས་གཅིག་གིས་ལུས་གཅིག་འཕེན་པའི་ལས་ཀྱང་ཡོད། ལས་གཅིག་གིས་ལུས་དུ་མ་འཕེན་པའི་ལས་ཀྱང་ཡོད། ལས་དུ་མས་ལུས་གཅིག་འཕེན་པའི་ལས་ཀྱང་ཡོད། ལས་དུ་མས་ལུས་དུ་མ་འཕེན་པའི་ལས་ཀྱང་ཡོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འགྲེལ་པ་ལས། ལས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་ཚེ་གཅིག་ཁོ་ནའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་ས་བོན་གསོ་བ་དང་། ལས་དེས་ཚེ་རབས་དུ་མའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་ས་བོན་གསོ་བ་དང་། ལས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མང་པོས་གཅིག་པུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ས་བོན་ཡང་ཡང་གསོ་བ་དང་། མང་པོ་ཕན་ཚུན་བལྟོས་ནས་ཚེ་རབས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་ས་བོན་ཡང་ཡང་གསོ་བ་ལ་བཤད་དོ། །མྱོང་བར་ངེས་པ་དང་མ་ངེས་པའི་ལས་ནི། སའི་དངོས་གཞི་ལས། མྱོང་བར་འགྱུར་བར་ངེས་པའི་ལས་ནི། བསམས་བཞིན་དུ་བྱས་པ་དང་བསགས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །མྱོང་བར་འགྱུར་བར་མ་ངེས་པའི་ལས་ནི། བསམས་བཞིན་དུ་བྱས་ལ་མ་བས
【現代漢語翻譯】 菩薩地和一切波羅蜜多都將成就。據說，通過對這些進行徹底的修習，一切佛法都將成就。因此，對於業道十善和十不善，以及它們的結果的解釋，所有在其他論著中沒有明確說明的內容，都應按照《菩薩地》的根本內容和決定的意圖來解釋。 接下來解釋業的其他分類： 第三，解釋業的其他分類。關於引業和滿業的分類：引向善趣的業是善業，引向惡趣的業是不善業。而對於滿業則不一定，因為在善趣中，也可能出現肢體不全、相貌醜陋、壽命短促、疾病纏身、貧困等情況，這些是由不善業造成的。而在畜生和餓鬼道中，也可能出現財富圓滿的情況，這是由善業造成的。因此，引業由善業所引，而滿業則分為由善業所圓滿和由不善業所圓滿兩種；引業由不善業所引，而滿業則分為由不善業所圓滿和由善業所圓滿兩種，共有四種情況。《攝大乘論》中說：『善業和不善業被認為是能將眾生引向善趣和惡趣，並使之圓滿的業。』引業是指能引生異熟果的業。滿業是指眾生出生后所經歷的順意和不如意。《俱舍論》中說：『一業引一生，圓滿有多樣。』即一個業只能引生一次生命，不能引生多次，而滿業則有多種多樣，多種業也不能引生一次生命。《攝大乘論》中說：『有一種業，一業引一生；也有一種業，一業引多生；也有一種業，多業引一生；也有一種業，多業引多生。』解釋說：一個業的剎那，只能滋養一次生命的異熟種子；而這個業也能滋養多次生命的異熟種子；多個業的剎那，也能反覆滋養同一個種子；多個業相互關聯，也能反覆滋養從一生傳遞到另一生的種子。關於決定受報和不決定受報的業，《菩薩地》中說：『決定受報的業是指有意為之和積累的業。不決定受報的業是指有意為之但未積累的業。』
【English Translation】 The Bodhisattva grounds and all the Pāramitās will be accomplished. It is said that through thorough practice of these, all the Buddha's teachings will be accomplished. Therefore, for the explanation of the ten wholesome and ten unwholesome paths of action, along with their results, all that is not explicitly stated in other treatises should be explained according to the intention of gathering the essential content and determination of the Bodhisattva grounds. Next, explaining other classifications of karma: Third, explaining other classifications of karma. Regarding the classification of projecting karma and completing karma: Karma that projects towards happy realms is virtuous, and karma that projects towards unhappy realms is non-virtuous. However, there is no certainty regarding completing karma, because even in happy realms, there may be incomplete limbs, unattractive appearances, short lifespans, many illnesses, and poverty, which are caused by non-virtuous karma. And even in the animal and preta realms, there may be abundant wealth, which is caused by virtuous karma. Therefore, when projecting karma is projected by virtuous karma, completing karma can be either completed by virtuous karma or by non-virtuous karma. When projecting karma is projected by non-virtuous karma, completing karma can be either completed by non-virtuous karma or by virtuous karma, resulting in four possibilities. The Compendium of Abhidharma states: 'Virtuous and non-virtuous karma are to be understood as the karma that projects and completes rebirth in happy and unhappy realms.' Projecting karma is that which projects the ripening result. Completing karma is that which experiences desirable and undesirable things after birth. The Abhidharmakośa states: 'One karma projects one birth; completing karma is diverse.' That is, one karma projects only one birth and not many, while completing karma is diverse, and many karmas do not project one birth. The Compendium of Abhidharma states: 'There is karma where one karma projects one body; there is karma where one karma projects many bodies; there is karma where many karmas project one body; and there is karma where many karmas project many bodies.' The commentary explains: One moment of karma nourishes the seed of the ripening result of only one lifetime; that karma also nourishes the seed of the ripening result of many lifetimes; many moments of karma repeatedly nourish the seed of that same one; and many karmas, in relation to each other, repeatedly nourish the seed that is transmitted from one lifetime to another. Regarding karma that is certain to be experienced and karma that is uncertain to be experienced, the Bodhisattva Grounds states: 'Karma that is certain to be experienced is that which is intentionally done and accumulated. Karma that is uncertain to be experienced is that which is intentionally done but not accumulated.'
གས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བྱས་པ་དང་བསགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། དེ་ཉིད་ལས། བྱས་པའི་ལས་གང་ཞེ་ན། བསམས་པའམ་བསམས་ནས་ཀྱང་ལུས་དང་ངག་གིས་ཀུན་ནས་བསླངས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཞེས་དང་། བསགས་པའི་ལས་ནི། ལས་རྣམ་པ་བཅུ་མ་གཏོགས་པ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། རྨི་ལམ་དུ་བྱས་པ་དང་། མ་ཤེས་པར་བྱས་པ་དང་། བསམས་བཞིན་མིན་པར་བྱས་པ་དང་། དྲག་པོ་མིན་ལ་རྒྱུན་ཆགས་མིན་ 13-2-122a པར་བྱས་པ་དང་། ནོར་བར་བྱས་པ་དང་། བརྗེད་པས་བྱས་པ་དང་། མི་འདོད་བཞིན་དུ་བྱས་པ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་དང་། འགྱོད་པས་བསལ་བ་དང་། གཉེན་པོས་བསལ་བ་སྟེ། ལས་རྣམ་པ་བཅུ་པོ་འདི་དག་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ལས་གཞན་གང་ཡིན་པའོ། །མ་བསགས་པའི་ལས་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་པོ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བར་ཡང་མུ་བཞི་བཤད་དེ། སྲོག་གཅོད་བྱས་ལ་མ་བསགས་པ་ནི། མི་མཁས་པས་བྱས་པ་དང་། རྨི་ལམ་ན་བྱས་པ་དང་། ཆེད་དུ་མ་བྱས་པ་དང་། མི་འདོད་བཞིན་དུ་གཞན་གྱིས་ནན་གྱིས་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་དང་། ལན་ཅིག་ཁོ་ན་བྱས་ཤིང་དེ་ནས་ཀྱང་འགྱོད་པ་དང་། ཉེས་དམིགས་ཀྱི་སེམས་དྲག་པོས་བཅོམ་ནས་སྤོང་བའི་སྡོམ་པ་བླངས་ནས་ཤིན་ཏུ་སྲབ་མོར་བྱས་པ་དང་། རྣམ་སྨིན་མ་བསྐྱེད་པར་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆགས་བྲལ་གྱིས་ས་བོན་ཉམས་སྨད་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྤོང་ལམ་གྱིས་ས་བོན་ཡང་དག་པར་བཅོམ་པའོ། །བསགས་ལ་མ་བྱས་པ་ནི། སྲོག་ཆགས་བསད་པའི་ཕྱིར་ཡུན་རིང་པོ་ནས་རྗེས་སུ་རྟོག་ཅིང་དཔྱོད་པར་བྱེད་ལ་སྲོག་ནི་མ་བཅད་པའོ། །བྱས་ལ་བསགས་པ་ནི། མུ་སྔ་མ་གཉིས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་སྲོག་བཅད་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །མ་བྱས་ཤིང་མ་བསགས་པ་ནི་གསུམ་པོ་དེ་མ་གཏོགས་པའོ། །མ་བྱིན་ལེན་ནས་ངག་བཀྱལ་པའི་བར་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཅི་རིགས་པར་རིག་པར་བྱ་ལ། ཡིད་ཀྱི་ 13-2-122b གསུམ་ལ་མུ་གཉིས་པ་མེད་ཅིང་མུ་དང་པོ་ལ་ཡང་ཆེད་དུ་མ་བྱས་པ་དང་གཞན་གྱིས་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་ཡང་མེད་དོ། །མྱོང་བར་ངེས་པ་ལ་འབྲས་བུ་མྱོང་བའི་དུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་མཐོང་ཆོས་ལ་མྱོང་བ་ནི། ལས་དེའི་འབྲས་བུ་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་སྨིན་པར་འགྱུར་བའོ། །དེ་ཡང་བརྒྱད་དེ། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་སྲིད་པ་ལ་ལྟ་བ་ཤས་ཆེ་བའི་བསམ་པས་ནི་མི་དགེ་བ་ཚེ་འདིར་མྱོང་བར་འགྱུར་བའོ། །དེ་དག་ལ་མི་ལྟ་བ་ཤས་ཆེ་བའི་བསམ་པས་ནི་དགེ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་སེམས་ཤས་ཆེ་བ་དང་། སྙིང་རྗེ་ཞིང་ཕན་སེམས་ཤས་ཆེ་བ་དང་། ཡང་དཀོན་མཆོག་དང་བླ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་མནར་སེམས་ཤས་ཆེ་བ་དང་། དེ་དག་ལ་དད་པ་དང་མོས་པའི་བསམ་པ་ཤས་ཆེ་བ་དག་དང་། ཡང་ཕ་མ་དང་བླ་མ་ལ་སོགས་པ་ཕན་འདོགས་པ་ལ་འཁུ་ཞིང་བྱས་པ་མི་གཟོ་བའི་བསམ་པས་ནི་མི་ད
【現代漢語翻譯】 如是說。所作與所積之差別在於，如彼經所說：『何為所作之業？即凡由思或思已，以身語所發起者。』如是說。所積之業，除十業之外，即如夢中所作，或不知而作，或非有意而作，或非猛烈且非持續而作，或錯誤而作，或因遺忘而作，或不欲而作，或自性未明示，或以悔補救，或以對治補救。此十業之外，其餘皆為所積之業。未積之業，即如前所說之十種。』如是說。關於確定，亦有四句分別：殺生而未積者，如不熟練者所作，或夢中所作，或非故意所作，或不欲而被迫作，或僅作一次，之後生悔，並以強烈罪惡感摧伏，立誓斷除，使其極微弱，或未生異熟果，以世間離欲令種子衰損，或以出世間之斷除道徹底摧毀種子。積而未作者，如欲殺害眾生，長久思慮籌劃，然未斷其命。作而積者，除前二者之外，一切殺生皆是。未作亦未積者，除前三者之外。不與取乃至綺語，亦當如是隨其所應而知。意之三業無第二句，第一句中亦無非故意與被迫。關於定受，從果報成熟之時分三種。彼中，現法受者，謂彼業之果於當世成熟。亦有八種：以偏重於身、受用及有情之見解，則不善業於此生受報。反之，若不偏重於彼等之見解，則是善業。如是，于眾生懷有害心者多，慈悲利他心者少；又於三寶及上師等懷有嗔恨心者多，于彼等具足信心與敬仰心者少；又于父母及上師等有恩者，懷有怨恨及不知報恩之心者，則不善業於此生受報。 （藏文，དྷཱིཿ，梵文天城體，धीः，梵文羅馬擬音，dhīḥ，漢語字面意思：智慧）
【English Translation】 As it is said. The difference between 'done' and 'accumulated' is, as stated in that very text: 'What is the karma of 'done'? It is that which is initiated by body and speech, either by thinking or after thinking.' As it is said. The karma of 'accumulated' is other than the ten karmas, such as doing in a dream, or doing unknowingly, or doing unintentionally, or doing not intensely and not continuously, or doing mistakenly, or doing forgetfully, or doing unwillingly, or not indicated by nature, or remedied by regret, or remedied by an antidote. Other than these ten karmas, whatever other karma there is. Karma that is not accumulated is just as the ten kinds that have been shown. As it is said. Regarding determination, there are also four categories: Killing that is done but not accumulated, such as done by an unskilled person, or done in a dream, or done unintentionally, or unwillingly forced to be done by another, or done only once and then regretting, and destroying with a strong sense of guilt, taking vows to abandon it, making it very weak, or without generating fruition, weakening the seed with worldly detachment, or completely destroying the seed with the path of abandonment that transcends the world. Accumulated but not done, such as contemplating and deliberating for a long time for the sake of killing a living being, but not cutting off its life. Done and accumulated, all killing except for the first two categories. Not done and not accumulated is other than those three. Taking what is not given up to idle talk should also be understood accordingly. There is no second category for the three mental actions, and in the first category, there is also no unintentional or forced doing. Regarding definitely experiencing, there are three in terms of the time of experiencing the fruit. Among them, experiencing in the present life is when the fruit of that karma ripens in that very life. There are also eight: With thoughts that are mostly focused on the body, enjoyment, and existence, non-virtue will be experienced in this life. Conversely, if thoughts are not mostly focused on those, it is virtue. Likewise, having more harmful thoughts towards sentient beings and fewer thoughts of compassion and benefiting others; also, having more hateful thoughts towards the Three Jewels and lamas, etc., and fewer thoughts of faith and devotion towards them; also, having resentful and ungrateful thoughts towards parents and lamas, etc., who are helpful, non-virtue will be experienced in this life. (Tibetan: དྷཱིཿ, Sanskrit Devanagari: धीः, Sanskrit Romanization: dhīḥ, Literal meaning: wisdom)
གེ་བ་ཚེ་འདིར་མྱོང་ལ། སླར་ཕན་འདོགས་པས་བྱས་པ་གཟོ་བའི་བསམ་པ་ཤས་ཆེ་བས་ནི་དགེ་བ་ཚེ་འདི་ལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བར་སའི་དངོས་གཞི་ལས་གསུངས་སོ། །སྐྱེས་ནས་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ནི། ཚེ་གཉིས་པ་ལ་འབྲས་བུ་མྱོང་བའོ། །ལན་གྲངས་གཞན་ལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ནི། ཚེ་གསུམ་པ་ཕན་ཆད་དུ་སྨིན་པར་འགྱུར་བའོ། །དགེ་མི་དགེའི་ལས་མང་པོ་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྨིན་ཚུལ་ནི། ལས་གང་ལྕི་བ་དེ་ཐོག་མར་སྨིན་ནོ། །ལྕི་ཡང་མཉམ་ན་འཆི་བའི་དུས་ན་གང་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཐོག་མར་སྨིན་ནོ། །དེ་ཡང་འདྲ་ན་གང་གོམས་པ་ཤས་ཆེ་བ་དེའོ། །དེ་ཡང་ 13-2-123a འདྲ་ན་ཐོག་མར་བྱས་པ་དེ་སྔོན་ལ་སྨིན་ཏེ། མཛོད་འགྲེལ་དུ། ལས་ཀྱིས་འཁོར་བར་ལྕི་གང་དང་། །ཉེ་བ་གང་དང་གོམས་པ་གང་། །སྔོན་བྱས་གང་ཡིན་དེ་ལས་ནི། །སྔ་མ་སྔ་མ་རྣམ་སྨིན་འགྱུར། །ཞེས་དྲངས་པ་ལྟར་རོ། ། ༈ བྱེ་བྲག་ཏུ་བསམ་པ། གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བསམ་པ་ནི། མི་དགེ་བཅུ་སྤོང་གིས་ཀྱང་རྟེན་བཟང་པོ་ཞིག་རྙེད་མོད་ཀྱང་རྣམ་མཁྱེན་བསྒྲུབ་པའི་རྟེན་མཚན་ཉིད་ཚང་བ་ཞིག་གྲུབ་ན་ལམ་བསྒོམ་པའི་ས་ཆོད་གཞན་དང་མི་འདྲ་བས་རྟེན་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་གསུམ། རྣམ་སྨིན་གྱི་ཡོན་ཏན། རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ། རྣམ་སྨིན་གྱི་རྒྱུའོ། ། ༈ རྣམ་སྨིན་གྱི་ཡོན་ཏན། དང་པོ་ལ་བརྒྱད་ལས། ཚེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། སྔོན་གྱི་འཕེན་པས་ཚེ་རིང་དུ་འཕེན་ཞིང་འཕངས་པ་ལྟར་ཚེ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པའོ། །ཁ་དོག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ལེགས་པས་གཟུགས་བཟང་ཞིང་དབང་པོ་མ་ཚང་བ་མེད་པས་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་ཆུ་ཞེང་གབ་པས་མཛེས་པའོ། །རིགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་པས་བཀུར་ཞིང་གྲགས་པའི་རིགས་མཐོན་པོ་རྣམས་སུ་སྐྱེས་པའོ། །དབང་ཕྱུག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ་དང་གཉེན་ལ་སོགས་པའི་རྩ་འཇིང་ཆེ་བ་དང་འཁོར་ཕལ་ཆེ་བའོ། །ཚིག་བཙུན་པ་ནི། ལུས་ངག་གིས་གཞན་མི་སླུ་བའི་ཡིད་བརྟན་དུ་རུང་ལ་རྩོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཔང་པོ་ལ་ཚད་མར་འོས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཚིག་འཛིན་པར་འགྱུར་བའོ། །དབང་ཆེ་བར་གྲགས་པ་ནི། སྦྱིན་པ་ལ་དཔའ་བའམ་བརྩོན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ལས་གྲགས་པ་དང་སྙན་པ་ 13-2-123b ཆེ་ཞིང་དེ་ལས་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཆེན་པོའི་མཆོད་གནས་སུ་གྱུར་པའོ། །སྐྱེས་པ་ཉིད་ནི། ཕོའི་དབང་པོ་དང་ལྡན་པའོ། །སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ནི། སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་མཐུས་རང་བཞིན་གྱིས་གནོད་པ་ཆུང་ཞིང་ནད་མེད་པ་དང་ཚེ་འདིའི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་སྤྲོ་བ་ཆེ་བའོ། །དེ་ཡང་བདེ་འགྲོར་གནས་པ་ནི་དང་པོའ། །ལུས་ནི་གཉིས་པའོ། །སྐྱེ་བ་ནི་གསུམ་པའོ། །ལོངས་སྤྱོད་དང་འཁོར་ནི་བཞི་པའོ། །ལྔ་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚད་མའོ། །དྲུག་པ་ནི་དེའི་
【現代漢語翻譯】 善行若於此世成熟，多半是因渴望回報恩情，如《本地分》所說。若於來世成熟，則指在第二世感受果報。若於其他世成熟，則指在第三世及以後成熟。 眾多善與不善之業成熟的方式是：最重的業先成熟。若輕重相同，則臨終時顯現的業先成熟。若兩者相同，則串習最深的業先成熟。若仍然相同，則最初造作的業先成熟。如《俱舍論釋》中引用：『業于輪迴中，何者重、何者近、何者慣習、何者先造，彼等依次成熟。』 विशेषचिन्ता (梵文天城體，viśeṣacintā，vi-shay-chin-ta，殊勝之思) 第二，殊勝之思：即使僅以斷除十不善業也能獲得善妙所依，但若能成就具足一切功德、堪能證得遍知的所依，則與僅能修道的所依截然不同，故應努力成就此所依。此分三部分：異熟的功德、異熟的果報、異熟的因。 首先，異熟的功德有八種：壽命圓滿：由往昔的業力，壽命得以延長，並如所愿般長久住世。容貌圓滿：容貌端正，身形美好，諸根完具，令人賞心悅目。種姓圓滿：生於世間所敬重、聲名顯赫的高貴種姓。財富圓滿：擁有廣大的財富、龐大的親眷以及眾多的眷屬。言語可信：身語正直，不欺騙他人，值得信賴，堪為一切諍訟的證人，為眾生所信服。權勢名聞：因佈施或精進等功德而享有盛名，成為大眾供養之處。男子之身：具足男根。具力：由往昔業力，自然少病，無有損害，且因今生之助緣而充滿喜樂。 安住善趣是第一，身是第二，出生是第三，受用與眷屬是第四，第五是世間之量士夫，第六是彼等。
【English Translation】 Virtue experienced in this life mostly arises from the desire to repay kindness, as stated in the 'Ground of Being'. Experiencing it after birth refers to experiencing the result in the second life. Experiencing it in another lifetime refers to ripening in the third life and beyond. The way many virtuous and non-virtuous actions ripen is that the heaviest action ripens first. If the heavy and light are equal, then the one that manifests at the time of death ripens first. If they are the same, then the one that is most habitual ripens first. If they are still the same, then the one that was done first ripens first. As quoted in the 'Commentary on the Treasury of Knowledge': 'Among actions in samsara, whichever is heaviest, nearest, most habitual, or done first, the earlier one ripens first.' विशेषचिन्ता (Tibetan, Devanagari, viśeṣacintā, Special Contemplation) Second, Special Contemplation: Even by abandoning the ten non-virtuous actions, one can obtain a good basis, but if one can accomplish a basis that is complete with all qualities and capable of attaining omniscience, it is different from a basis that is only capable of practicing the path, so one should strive to accomplish that basis. This is divided into three parts: the qualities of the resultant maturation, the fruits of the resultant maturation, and the causes of the resultant maturation. First, the qualities of the resultant maturation are eight: Abundance of life: Due to past actions, life is extended and remains long as desired. Abundance of color: With good color and shape, the form is beautiful and the senses are complete, so it is pleasing to look at and beautiful with a balanced physique. Abundance of lineage: Born into high lineages that are respected and famous in the world. Abundance of power: Having great wealth, large relatives, and many attendants. Honorable speech: Reliable in body and speech, not deceiving others, trustworthy, worthy as a measure for witnesses in all disputes, and accepted by sentient beings. Famous for power: Having great fame and reputation due to qualities such as generosity or diligence, and becoming a place of worship for large assemblies of people. Being male: Possessing male faculties. Having strength: Due to the power of past actions, naturally having little harm and being without illness, and having great joy arising from the conditions of this life. Abiding in a happy realm is the first, the body is the second, birth is the third, enjoyment and retinue are the fourth, the fifth is the measure of people in the world, and the sixth is those.
གྲགས་པའོ། །བདུན་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྣོད་དང་། བརྒྱད་པ་ནི་བྱ་བ་རྣམས་ལ་མཐུ་དང་ལྡན་པའོ། ། ༈ རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ། རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་བརྒྱད་ལས། དང་པོ་ནི། རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ལས་བརྩམས་ནས་ཡུན་རིང་པོར་དགེ་བ་མང་པོ་གསོག་པར་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་གདུལ་བྱ་དགའ་ནས་འདུ་ལ། དེའི་ཚིག་མཉན་པ་དང་བྱ་བར་སེམས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། བསྒོ་བ་ལས་མི་འདའ་བར་བསྒྲུབ་པའོ། །བཞི་པ་ནི། སྦྱིན་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་བསྡུས་ཏེ་སྨིན་པར་བྱེད་པའོ། །ལྔ་པ་ནི། སྙན་པར་སྨྲ་བ་དང་དོན་སྤྱོད་པ་དང་དོན་མཐུན་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་སྡུད་ཅིང་སྨིན་པར་བྱེད་པའོ། །དྲུག་པ་ནི། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གྲོགས་བྱས་ཏེ་ཕན་བཏགས་པས་བྱས་པ་གཟོ་ཞིང་མྱུར་དུ་བསྒོ་བ་ཉན་པའོ། །བདུན་པ་ནི། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྣོད་དང་འདུན་པ་དང་རྩོལ་བས་བྱ་བརྩལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྣོད་དང་ཤེས་རབ་ཡངས་པ་ཤེས་བྱ་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་སྣོད་དུ་འགྱུར་ལ། གཞན་ཡང་འཁོར་དུ་མི་འཇིགས་པ་དང་ 13-2-124a སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲོ་བའམ་སྨྲ་བའམ་ལོངས་སྤྱོད་པའམ་དབེན་པར་གནས་པ་ལ་བཟློག་པ་དང་གེགས་བྱེད་པ་མེད་པའོ། །བརྒྱད་པ་ནི། རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་གང་ལ་ཡང་མི་སྐྱོ་ཞིང་སྤྲོ་ཤུགས་ཆེ་ལ་བརྟན་པས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་སྟོབས་ཐོབ་ནས་མངོན་པར་ཤེས་པ་མྱུར་བའོ། ། ༈ རྣམ་སྨིན་གྱི་རྒྱུ། རྣམ་སྨིན་གྱི་རྒྱུ་བརྒྱད་ལས། དང་པོ་ནི། སེམས་ཅན་ལ་མི་འཚེ་བ་དང་མི་འཚེ་བའི་བསམ་པ་བསྟེན་པའོ། །གཞན་ཡང་། གསོད་སར་ཆུད་པ་ལེགས་བཏང་དང་། །དེ་བཞིན་སྲོག་གིས་ཕན་བཏགས་ཤིང་། །སྲོག་ཆགས་འཚེ་བ་ལས་ལྡོག་པས། །ཚེ་རིང་བ་ནི་འཐོབ་པར་འགྱུར། །ནད་པའི་བསྙེན་བཀུར་བྱས་སྨན་པ། །སྨན་ནི་རབ་ཏུ་བྱིན་པ་དང་། །སྲོག་ཆགས་བོང་བ་དབྱིག་སོགས་ཀྱིས། །འཚེ་བ་མེད་ལས་ནད་མེད་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། མར་མེ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་དང་གོས་སར་བ་སྦྱིན་པའོ། །གཞན་ཡང་། ཁྲོ་བ་མེད་ལ་བརྟེན་པ་དང་། །རྒྱན་བྱིན་པ་ཡིས་གཟུགས་བཟང་ཉིད། །ཕྲག་དོག་མེད་པའི་འབྲས་བུ་ནི། །སྐལ་བ་བཟང་པོར་རབ་ཏུ་བཤད། །ཅེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ང་རྒྱལ་བཅོམ་ནས་བླ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་དང་གཞན་ལ་བྲན་ལྟར་གུས་པར་བྱས་པའོ། །བཞི་པ་ནི། ཟས་གོས་ལ་སོགས་པ་སློང་བ་ལ་དེ་དག་སྦྱིན་པ་དང་མི་སློང་ཡང་ཕན་འདོགས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཞིང་ཡོ་བྱད་མེད་པ་ལ་ཕར་སྦྱིན་པའོ། །ལྔ་པ་ནི། ངག་གི་མི་དགེ་བ་བཞི་སྤོང་བ་ལ་གོམས་པའོ། །དྲུག་པ་ནི། ཕྱི་མ་ལ་ 13-2-124b རང་ལ་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་བསྒྲུབ་པར་སྨོན་ལམ་འདེབས་ཤིང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་མཆོད་པ་དང་ཕ་མ་དང་ཉན་རང་དང་མཁན་སློབ་དང་བླ་མ་ལ་མཆོད་པར་བྱེད་པའོ། །བ
【現代漢語翻譯】 是名聲。第七是所有功德的容器，第八是對所有事業都具有力量。 殊勝果報 殊勝果報有八種。第一，從自他利益出發，長期積累眾多善行。第二，僅僅見到（聖者）就能讓被調伏者心生歡喜而聚集，並且傾聽他的話語，用心做事。第三，不違背教誨而努力修行。第四，通過佈施來攝受和成熟眾生。第五，以悅耳的言語、利益行為和一致的意圖來攝受和成熟眾生。第六，幫助完成一切事業，施加恩惠，從而知恩圖報，迅速聽從教誨。第七，成為一切功德的容器，以意願和努力成為一切事業的容器，智慧廣闊，成為辨別所知事物的容器。此外，在眷屬中無所畏懼，與一切眾生一同行走、交談、享用或獨處時，沒有阻礙和障礙。第八，對於任何自他利益都不感到厭倦，充滿熱情和堅定，從而獲得分別的智慧，迅速獲得現證。 殊勝果報之因 殊勝果報之因有八種。第一，不損害眾生，奉行不損害的意念。此外，（經中說：）『從死地解救，同樣以生命施加恩惠，從傷害眾生中解脫，將獲得長壽。照顧病人，給予醫生和藥物，以及對眾生，如蜜蜂等，不加傷害，將獲得無病。』第二，佈施燈明等光明和衣服等。此外，（經中說：）『依靠不嗔恨，以及佈施裝飾品，將獲得美好的容貌。不嫉妒的果報，被宣說為擁有美好的命運。』第三，摧毀我慢，對上師等行禮，像對待奴僕一樣恭敬他人。第四，對乞求食物、衣服等的人給予佈施，即使不乞求也施加幫助，對受苦者和功德之田（指值得供養的對象）給予沒有的資具。第五，習慣於斷除口語的四種不善。第六，爲了來世，發願為自己成就各種功德，供養三寶，以及供養父母、聲聞、獨覺、堪布、阿阇黎和上師。
【English Translation】 It is fame. The seventh is the vessel of all qualities, and the eighth is endowed with power over all activities. The Fruition of Maturation There are eight fruitions of maturation. First, starting from the benefit of oneself and others, one accumulates many virtues for a long time. Second, just seeing (the holy being) makes the disciples happy and gather, and they listen to his words and put their hearts into doing things. Third, one does not deviate from the instructions and strives to practice. Fourth, one gathers and matures beings through generosity. Fifth, one gathers and matures beings through pleasant speech, beneficial actions, and consistent intentions. Sixth, one helps with all activities, bestows favors, and thus repays kindness and quickly listens to instructions. Seventh, one becomes a vessel of all qualities, and with desire and effort, one becomes a vessel of all activities, with vast wisdom, a vessel for distinguishing knowable things. Furthermore, one is fearless in the retinue, and when walking, talking, enjoying, or dwelling in solitude with all beings, there are no obstacles or hindrances. Eighth, one does not get tired of any benefit for oneself or others, and with great enthusiasm and steadfastness, one gains the power of discernment and quickly attains direct realization. The Causes of the Fruition of Maturation There are eight causes of the fruition of maturation. First, not harming sentient beings and cultivating the intention of not harming. Furthermore, (it is said in the scriptures:) 'Rescuing from the place of death, likewise bestowing benefit with life, and turning away from harming living beings, one will obtain longevity. Serving the sick, giving doctors and medicine, and not harming beings such as bees, one will be free from illness.' Second, giving light such as lamps and clothes. Furthermore, (it is said:) 'Relying on non-anger and giving ornaments, one will have a beautiful form. The result of non-jealousy is said to be having good fortune.' Third, destroying pride, prostrating to lamas and others, and treating others with respect as if they were servants. Fourth, giving food, clothing, etc., to those who ask, and even if they do not ask, giving help, and giving necessities to those who are suffering and to the fields of merit (objects worthy of offering) who lack them. Fifth, being accustomed to abandoning the four non-virtues of speech. Sixth, for the sake of the future, making aspirations to accomplish various qualities for oneself, making offerings to the Three Jewels, and making offerings to parents, Shravakas, Pratyekabuddhas, Khenpos, Acharyas, and Lamas.
དུན་པ་ནི། སྐྱེས་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་དགའ་བ་དང་བུད་མེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་མི་དགའ་ཞིང་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་བ་དང་བུད་མེད་ཀྱི་ལུས་འདོད་པ་རྣམས་འདུན་པ་བཟློག་པ་དང་ཕོའི་དབང་པོ་གཅོད་པ་རྣམས་ཐར་བར་བྱེད་པའོ། །བརྒྱད་པ་ནི། གཞན་གྱིས་གཏན་མི་ནུས་པ་རང་གིས་བྱེད་པ་དང་རང་དང་བསྡོམས་པས་ནུས་པ་ལ་གྲོགས་བྱེད་པ་དང་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་སྟེར་བའོ། །རྒྱུ་བརྒྱད་པོ་དེ་རྒྱུ་གསུམ་དང་ལྡན་ན་རྣམ་པར་སྨིན་པ་རྣམས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་གསུམ་ལ་སེམས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ། རང་ལ་ལྟོས་པ་གཉིས་ནི། རྒྱུ་བསྒྲུབས་པའི་དགེ་བ་རྣམས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བ་ནི་རྣམ་སྨིན་ལ་མི་རེ་བའོ། །སྙིང་ཐག་པ་ནས་རྒྱུ་རྣམས་བསྒྲུབ་པ་ནི། ཤུགས་དྲག་པའོ། །གཞན་ལ་ལྟོས་པ་གཉིས་ནི། ཆོས་མཐུན་པ་རབ་འབྲིང་ཐ་གསུམ་མཐོང་ན་ཕྲག་དོག་དང་འགྲན་པ་དང་བརྙས་པ་སྤངས་ནས། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་དེ་དག་ལྟར་མ་ནུས་ན་ཡང་ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་སྤྱད་བྱར་ལན་མང་དུ་རྟོག་པའོ། །སྦྱོར་བ་དག་པ་ལ། རང་ལ་ལྟོས་ནས་ནི། དུས་རིང་བ་དང་བར་མ་ཆད་པ་དང་ཤུགས་དྲག་པའོ། །གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ནི། ཡང་དག་པར་མ་བླངས་པ་ལེན་དུ་གཞུག་པ་དང་། བླངས་པ་རྣམས་དགའ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་བསྔགས་པ་བརྗོད་པ་དང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བྱེད་པ་དང་མི་འདོར་བར་བྱེད་པའོ། །ཞིང་དག་པ་ནི། བསམ་སྦྱོར་དེ་གཉིས་ཉིད་འབྲས་བུ་མང་ 13-2-125a ཞིང་བཟང་བ་སྟེར་བས་ན་ཞིང་དུ་འདྲ་བས་སོ། །དེ་དག་ནི་བྱང་ས་ནས་གསུངས་པ་ལ་འགྲེལ་པས་ཁ་བསྐང་ནས་བཤད་པའོ། ། ༈ བསམས་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱ་ཚུལ། གསུམ་པ་བསམས་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱ་བའི་ཚུལ་ལ། སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་སྟོབས་བཞིས་སྦྱང་བའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ སྤྱིར་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། མི་དགེ་བ་ལས་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་། །དེ་ལས་ཇི་ལྟར་ངེས་ཐར་ཞེས། །ཉིན་མཚན་རྟག་ཏུ་བདག་གིས་ནི། །འདི་ཉིད་འབའ་ཞིག་བསམ་པར་རིགས། །ཞེས་དང་། དགེ་བའི་ཕྱོགས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །རྩ་བ་མོས་པར་ཐུབ་པས་གསུངས། །དེའི་ཡང་རྩ་བ་རྟག་ཏུ་ནི། །རྣམ་སྨིན་འབྲས་བུ་བསྒོམས་པས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དཀར་ནག་གི་ལས་དང་འབྲས་བུ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཤེས་པ་ཙམ་ལ་མི་འཇོག་པར་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པས་ངེས་པ་ཆེས་རྙེད་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཟླ་བ་སྐར་མར་བཅས་པ་གནས་ལྟུང་ཞིང་། །རི་དང་གྲོང་དུ་བཅས་པའི་ས་ཞིག་ལ། །ནམ་མཁའི་ཁམས་ནི་རྣམ་པ་གཞན་གྱུར་ཀྱང་། །ཁྱོད་ནི་མི་བདེན་པ་ཡི་ཚིག་མི་གསུང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་ལ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱས་ལ་བསྐྱང་སྟེ། འདི་ལ་བཅོས་མིན་གྱི་ངེས་པ་མ་རྙེད་ན་ཆོས་གང་ལ་ཡང་རྒྱལ་བ་དགྱེས་པའི་ང
【現代漢語翻譯】 第八，對於男性的品質感到高興，不喜歡女性的事物，視其為過錯，渴望女性身體的人，斷絕慾望，切斷男性生殖器，這些都能獲得解脫。第九，做別人無法做到的事情，與自己一起幫助他人，給予食物和飲料。如果這八個原因具備三個條件，那麼成熟的結果將是卓越的。三種條件是：對於心的完全凈化，兩種依賴於自身的情況是：將積累的善行迴向于無上的菩提，不期望成熟的結果。從內心深處努力積累原因，這是強烈的意願。兩種依賴於他人的情況是：看到上中下三種與法相符的人，放棄嫉妒、競爭和輕蔑，隨喜讚歎，即使自己做不到，也要每天多次思考應該效仿。對於行為的凈化，依賴於自身的是：時間長久、不間斷和強烈。依賴於他人的是：引導他人接受尚未接受的，讚美已經接受的人以生起歡喜，使之持續不斷，不放棄。田地的凈化是：思考和行為兩者都能帶來豐碩和美好的果實，因此像田地一樣。這些是從《菩薩地論》中宣說的，通過註釋進行補充說明。 思惟后如何取捨 第三，思惟后取捨的方法，分為總的闡述和通過四力進行凈化的方法。 總的闡述 首先，如《入行論》所說：'從不善中產生痛苦，如何從中解脫？日夜都應只思考這個問題。'以及'一切善行的根本，佛陀說是發願，而其根本在於恒常思惟成熟的果報。'因此，要了解黑白業及其果報，不僅要停留在瞭解的層面，還要反覆思惟，因為這非常隱秘，難以獲得確定的認識。如《三昧王經》所說：'即使月亮和星星墜落，山河大地崩塌，天空的界限發生改變，你也不會說不真實的話。'因此，要相信如來所說，並努力實踐。如果對這一點沒有獲得真實的認識，那麼在任何法中都難以令諸佛歡喜。
【English Translation】 Eighth, being happy with the qualities of men, disliking the things of women, seeing them as faults, those who desire the bodies of women, reversing desires, and cutting off the male organ, these lead to liberation. Ninth, doing what others cannot do, helping others with oneself, giving food and drink. If these eight causes possess three conditions, then the ripened results will be excellent. The three conditions are: For the complete purification of the mind, two depend on oneself: Dedicating the merits of accumulated causes to unsurpassed Bodhi, not expecting the ripened result. Striving to accumulate causes from the depths of one's heart, this is intense intention. Two depend on others: Seeing those who are in accordance with the Dharma, whether superior, middling, or inferior, abandoning jealousy, competition, and contempt, rejoicing and praising, and even if one cannot do as they do, contemplating many times each day that one should emulate them. For the purification of action, depending on oneself: duration, continuity, and intensity. Depending on others: guiding others to take what has not yet been taken, praising those who have taken to generate joy, making it continuous, and not abandoning it. The purification of the field is: both thought and action give abundant and good fruit, therefore it is like a field. These are spoken from the Bodhisattva Bhumi, supplemented by commentary. How to adopt or reject after contemplation Third, the method of adopting or rejecting after contemplation, divided into a general explanation and the method of purification through the four powers. General explanation First, as stated in the Bodhicaryāvatāra: 'From non-virtue comes suffering, how to be liberated from it? Day and night, one should only contemplate this.' And 'The root of all virtues, the Buddha said, is aspiration, and its root is constantly contemplating the ripened fruit.' Therefore, one should understand the black and white karmas and their results, and not only remain at the level of understanding, but also contemplate repeatedly, because this is very hidden and difficult to obtain a definite understanding. As stated in the Samadhiraja Sutra: 'Even if the moon and stars fall, the mountains and lands collapse, and the boundaries of the sky change, you will not speak untrue words.' Therefore, one should believe in the words of the Tathagata and strive to practice. If one does not obtain a true understanding of this, then it is difficult to please the Buddhas in any Dharma.
ེས་པ་མི་རྙེད་དོ། །ཁ་ཅིག་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པ་སྐད་ཟེར་ནས་ལས་དང་འབྲས་བུ་ལ་ངེས་པ་མེད་ཅིང་དེ་ལ་མི་ 13-2-125b བརྩི་བ་ནི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་གོ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སོང་བ་སྟེ། སྟོང་ཉིད་གོ་ན་ནི་དེ་ཉིད་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དོན་དུ་མཐོང་ནས་ལས་འབྲས་ལ་ངེས་པ་སྐྱེ་བའི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། སྒྱུ་མ་ཆུ་བུར་སྨིག་རྒྱུ་གློག་འདྲ་ཞིང་། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཆུ་ཡི་ཟླ་བ་བཞིན། །ཤི་ནས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་འགྲོ་བ་ཡི། །སེམས་ཅན་ཤེད་ལས་སྐྱེས་པ་མི་དམིགས་ཀྱང་། །ལས་རྣམས་བྱས་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །དཀར་ནག་ཇི་བཞིན་འབྲས་བུ་སྨིན་པར་བྱེད། །རིགས་པའི་ཚུལ་གྱི་སྒོ་འདི་བཟང་པོ་སྟེ། །ཕྲ་ཞིང་མཐོང་དཀའ་རྒྱལ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་རྟེན་འབྲེལ་ལས་གཉིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཅས་པ་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་། ཉིན་མཚན་ཀུན་ཏུ་སྒོ་གསུམ་ལ་རྟོག་པ་ཞིག་གིས་ངན་འགྲོ་གཅོད་ཀྱི། ཐོག་མར་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་ལ་མི་མཁས་ཤིང་ཅུང་ཟད་ཤེས་ཀྱང་སྒོ་གསུམ་བག་ཡངས་སུ་འཇུག་པ་ནི་ངན་འགྲོའི་སྒོ་འབྱེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པ་ལས། ཀླུའི་བདག་པོ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་གཅིག་གིས་ངན་སོང་ངན་འགྲོ་ལོག་པར་ལྟུང་བར་སྐྱེ་བ་ཡང་དག་པར་གཅོད་དོ། །ཆོས་གཅིག་པོ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། བདག་ཇི་ལྟར་གྱུར་ཅིང་ཉིན་མཚན་རྣམས་འདའ་ཞིང་འདུག་སྙམ་དུ་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུད་ལ་བརྟགས་པ་ན་གོང་མ་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་ནས། ལས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་སྐབས་འདིར་ཆོས་ 13-2-126a དང་བསྟུན་པ་ན་ཡེ་མ་མཐུན། འདིར་འོ་སྐོལ་འཕྱུགས། དེས་ན་ཡེ་མི་ཐར། ལས་འབྲས་དང་བསྟུན་ནས་མཐུན་ནམ་མི་མཐུན་བལྟ་བ་ཡིན། ཆོས་ཀྱིས་རང་རྒྱུད་ཞུས་དག་བྱས་ཙ་ན་མཐུན་པ་ཡེ་མེད་མ་མཐུན་པ་ལ་ཞེ་ཐག་པ་ནས་དེ་ལྟར་རིག་རྒྱུ་ཞིག་བྱུང་ན་མཁས་པ་ཡིན་ཏེ། ཚོམས་ལས། བྱིས་པ་གང་ཞིག་བྱིས་པའོ་ཞེས། །ཤེས་པ་དེ་འདིར་མཁས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཆོས་དང་བསྟུན་ཙ་ན་རོ་ཁུར་བ་ལྟར་རྒྱབ་བསྣོལ་དུ་སོང་བ་ལ་ཆོས་པ་དང་མཁས་བཙུན་གྱི་ཡང་རྩེར་རེ་ན་བྱིས་པའི་ཐ་ཆད་ཡིན་ཏེ། ཚོམས་ལས། བྱིས་པ་གང་ཞིག་མཁས་སེམས་པ། །དེ་ནི་བྱིས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པས། མཐའ་ནའང་ཆོས་ལ་ཤེད་དབྱེ་སོམ་གཞིག་གསུང་ངོ་། །པོ་ཏོ་བ་ཡང་སྐྱེས་རབས་ཀྱི་འདི་དྲངས་ནས་རྒྱུད་ལ་བརྟག་དགོས་པར་བཞེད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། ནམ་མཁའ་དང་ནི་ས་གཞིའི་བར་ཡང་རིང་། །རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཚུ་རོལ་འགྲམ་ཡང་རིང་། །ཤར་ནུབ་གཉིས་ཀྱི་རི་བར་དེ་བས་རིང་། །ཕལ་དང་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་དེ་བས་རིང་། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཕལ་པ་རང་ཅག་དང་ཆོས་གཉིས་དཔེ་ད
【現代漢語翻譯】 找不到確定的認識。有些人聲稱對空性獲得了確定的認識，卻對業和果報沒有確定的認識，也不重視它們，這是對空性的理解完全顛倒了。如果理解了空性，就會將空性視為緣起的意義，從而有助於對業果產生確定的認識。正如經部中所說：『如幻如泡如陽焰，如電，一切諸法如水月。』『死後前往他世間，由業力所生的有情不可見，但所作業不會徒勞無功，善惡之業會成熟相應的果報。』『這種理性的方法是極好的，它微細且難以見到，是勝者的行境。』因此，要對緣起、業、因和果產生確定的認識，日夜都要用三種方式進行思維，以斷除惡趣。如果一開始不精通因果的區分，即使稍微瞭解一些，也放縱身語意三門，那隻會打開通往惡趣的大門。正如《海龍王請問經》中所說：『龍王，菩薩以一種法能夠完全斷除墮入惡道和惡趣的輪迴。』『這唯一之法是什麼呢？就是像這樣，思維自己如何度過日夜，並分別思考善法。』因此，在觀察自相續時，前輩們說：『在業果方面，如果與佛法相悖，那就完全不一致。我們在這裡犯了錯誤，因此無法解脫。』要觀察是否符合業果。如果用佛法來檢查自己的相續，發現完全不一致，並且從內心深處認識到這一點，那就是智者。正如《集法句經》中所說：『如果愚者知道自己是愚者，那他就是智者。』如果與佛法相悖，就像揹著沉重的負擔一樣，如果還想成為修行人和大學者，那就是最差的愚者。正如《集法句經》中所說：『如果愚者自認為聰明，那他就是愚者。』最終，還是要對佛法進行區分和分析。博朵瓦也引用了本生經中的這段話，認為必須觀察自相續。正如經中所說：『天空與大地之間如此遙遠，大海的此岸與彼岸也如此遙遠，東西兩山之間的距離更加遙遠，凡夫與聖者的佛法之間的距離則更加遙遠。』凡夫和佛法之間的距離是無法比擬的。 找不到確定的認識。有些人聲稱對空性獲得了確定的認識，卻對業和果報沒有確定的認識，也不重視它們，這是對空性的理解完全顛倒了。如果理解了空性，就會將空性視為緣起的意義，從而有助於對業果產生確定的認識。正如經部中所說：『如幻如泡如陽焰，如電，一切諸法如水月。』『死後前往他世間，由業力所生的有情不可見，但所作業不會徒勞無功，善惡之業會成熟相應的果報。』『這種理性的方法是極好的，它微細且難以見到，是勝者的行境。』因此，要對緣起、業、因和果產生確定的認識，日夜都要用三種方式進行思維，以斷除惡趣。如果一開始不精通因果的區分，即使稍微瞭解一些，也放縱身語意三門，那隻會打開通往惡趣的大門。正如《海龍王請問經》中所說：『龍王，菩薩以一種法能夠完全斷除墮入惡道和惡趣的輪迴。』『這唯一之法是什麼呢？就是像這樣，思維自己如何度過日夜，並分別思考善法。』因此，在觀察自相續時，前輩們說：『在業果方面，如果與佛法相悖，那就完全不一致。我們在這裡犯了錯誤，因此無法解脫。』要觀察是否符合業果。如果用佛法來檢查自己的相續，發現完全不一致，並且從內心深處認識到這一點，那就是智者。正如《集法句經》中所說：『如果愚者知道自己是愚者，那他就是智者。』如果與佛法相悖，就像揹著沉重的負擔一樣，如果還想成為修行人和大學者，那就是最差的愚者。正如《集法句經》中所說：『如果愚者自認為聰明，那他就是愚者。』最終，還是要對佛法進行區分和分析。博朵瓦也引用了本生經中的這段話，認為必須觀察自相續。正如經中所說：『天空與大地之間如此遙遠，大海的此岸與彼岸也如此遙遠，東西兩山之間的距離更加遙遠，凡夫與聖者的佛法之間的距離則更加遙遠。』凡夫和佛法之間的距離是無法比擬的。 找不到確定的認識。有些人聲稱對空性獲得了確定的認識，卻對業和果報沒有確定的認識，也不重視它們，這是對空性的理解完全顛倒了。如果理解了空性，就會將空性視為緣起的意義，從而有助於對業果產生確定的認識。正如經部中所說：『如幻如泡如陽焰，如電，一切諸法如水月。』『死後前往他世間，由業力所生的有情不可見，但所作業不會徒勞無功，善惡之業會成熟相應的果報。』『這種理性的方法是極好的，它微細且難以見到，是勝者的行境。』因此，要對緣起、業、因和果產生確定的認識，日夜都要用三種方式進行思維，以斷除惡趣。如果一開始不精通因果的區分，即使稍微瞭解一些，也放縱身語意三門，那隻會打開通往惡趣的大門。正如《海龍王請問經》中所說：『龍王，菩薩以一種法能夠完全斷除墮入惡道和惡趣的輪迴。』『這唯一之法是什麼呢？就是像這樣，思維自己如何度過日夜，並分別思考善法。』因此，在觀察自相續時，前輩們說：『在業果方面，如果與佛法相悖，那就完全不一致。我們在這裡犯了錯誤，因此無法解脫。』要觀察是否符合業果。如果用佛法來檢查自己的相續，發現完全不一致，並且從內心深處認識到這一點，那就是智者。正如《集法句經》中所說：『如果愚者知道自己是愚者，那他就是智者。』如果與佛法相悖，就像揹著沉重的負擔一樣，如果還想成為修行人和大學者，那就是最差的愚者。正如《集法句經》中所說：『如果愚者自認為聰明，那他就是愚者。』最終，還是要對佛法進行區分和分析。博朵瓦也引用了本生經中的這段話，認為必須觀察自相續。正如經中所說：『天空與大地之間如此遙遠，大海的此岸與彼岸也如此遙遠，東西兩山之間的距離更加遙遠，凡夫與聖者的佛法之間的距離則更加遙遠。』凡夫和佛法之間的距離是無法比擬的。
【English Translation】 A definite understanding is not found. Some claim to have found a definite understanding of emptiness, but they have no definite understanding of karma and its results, and they do not value them. This is a completely inverted understanding of emptiness. If one understands emptiness, one will see it as the meaning of dependent origination, which will help to generate a definite understanding of karma and its results. As it says in the Sutra itself: 'Like illusion, bubbles, mirages, and lightning, all phenomena are like the moon in water.' 'After death, going to the other world, beings born from karma are not visible, but actions done are not in vain; good and bad deeds ripen into corresponding results.' 'This method of reasoning is excellent; it is subtle and difficult to see, it is the realm of the Victorious Ones.' Therefore, one should generate a definite understanding of dependent origination, karma, cause, and effect, and day and night one should contemplate with the three doors (body, speech, and mind) to cut off the lower realms. If one is not initially skilled in distinguishing cause and effect, and even if one knows a little, one indulges the three doors, that only opens the door to the lower realms. As it says in the Sutra Requested by the Naga King: 'Naga King, Bodhisattvas, with one Dharma, can completely cut off the cycle of falling into bad paths and lower realms.' 'What is that one Dharma? It is like this: contemplating how one spends the days and nights, and separately thinking about virtuous Dharmas.' Therefore, when examining one's own mindstream, the former ones said: 'In terms of karma and its results, if it contradicts the Dharma, then it is completely inconsistent. We have made a mistake here, therefore we cannot be liberated.' One should observe whether it is consistent with karma and its results. If one examines one's own mindstream with the Dharma, and finds it completely inconsistent, and recognizes this from the depths of one's heart, then one is wise. As it says in the Collection of Dharmapada: 'If a fool knows that he is a fool, then he is wise.' If it contradicts the Dharma, it is like carrying a heavy burden on one's back, and if one still wants to be a practitioner and a great scholar, then one is the worst of fools. As it says in the Collection of Dharmapada: 'If a fool thinks he is wise, then he is called a fool.' In the end, one must distinguish and analyze the Dharma. Potowa also quoted this passage from the Jataka tales, believing that one must examine one's own mindstream. As it says in the Sutra: 'The distance between the sky and the earth is so far, the distance between the near shore and the far shore of the ocean is also so far, the distance between the two mountains in the east and west is even farther, the distance between the Dharma of ordinary people and the Dharma of the holy ones is even farther.' The distance between ordinary people and the Dharma is incomparable. A definite understanding is not found. Some claim to have found a definite understanding of emptiness, but they have no definite understanding of karma and its results, and they do not value them. This is a completely inverted understanding of emptiness. If one understands emptiness, one will see it as the meaning of dependent origination, which will help to generate a definite understanding of karma and its results. As it says in the Sutra itself: 'Like illusion, bubbles, mirages, and lightning, all phenomena are like the moon in water.' 'After death, going to the other world, beings born from karma are not visible, but actions done are not in vain; good and bad deeds ripen into corresponding results.' 'This method of reasoning is excellent; it is subtle and difficult to see, it is the realm of the Victorious Ones.' Therefore, one should generate a definite understanding of dependent origination, karma, cause, and effect, and day and night one should contemplate with the three doors (body, speech, and mind) to cut off the lower realms. If one is not initially skilled in distinguishing cause and effect, and even if one knows a little, one indulges the three doors, that only opens the door to the lower realms. As it says in the Sutra Requested by the Naga King: 'Naga King, Bodhisattvas, with one Dharma, can completely cut off the cycle of falling into bad paths and lower realms.' 'What is that one Dharma? It is like this: contemplating how one spends the days and nights, and separately thinking about virtuous Dharmas.' Therefore, when examining one's own mindstream, the former ones said: 'In terms of karma and its results, if it contradicts the Dharma, then it is completely inconsistent. We have made a mistake here, therefore we cannot be liberated.' One should observe whether it is consistent with karma and its results. If one examines one's own mindstream with the Dharma, and finds it completely inconsistent, and recognizes this from the depths of one's heart, then one is wise. As it says in the Collection of Dharmapada: 'If a fool knows that he is a fool, then he is wise.' If it contradicts the Dharma, it is like carrying a heavy burden on one's back, and if one still wants to be a practitioner and a great scholar, then one is the worst of fools. As it says in the Collection of Dharmapada: 'If a fool thinks he is wise, then he is called a fool.' In the end, one must distinguish and analyze the Dharma. Potowa also quoted this passage from the Jataka tales, believing that one must examine one's own mindstream. As it says in the Sutra: 'The distance between the sky and the earth is so far, the distance between the near shore and the far shore of the ocean is also so far, the distance between the two mountains in the east and west is even farther, the distance between the Dharma of ordinary people and the Dharma of the holy ones is even farther.' The distance between ordinary people and the Dharma is incomparable. A definite understanding is not found. Some claim to have found a definite understanding of emptiness, but they have no definite understanding of karma and its results, and they do not value them. This is a completely inverted understanding of emptiness. If one understands emptiness, one will see it as the meaning of dependent origination, which will help to generate a definite understanding of karma and its results. As it says in the Sutra itself: 'Like illusion, bubbles, mirages, and lightning, all phenomena are like the moon in water.' 'After death, going to the other world, beings born from karma are not visible, but actions done are not in vain; good and bad deeds ripen into corresponding results.' 'This method of reasoning is excellent; it is subtle and difficult to see, it is the realm of the Victorious Ones.' Therefore, one should generate a definite understanding of dependent origination, karma, cause, and effect, and day and night one should contemplate with the three doors (body, speech, and mind) to cut off the lower realms. If one is not initially skilled in distinguishing cause and effect, and even if one knows a little, one indulges the three doors, that only opens the door to the lower realms. As it says in the Sutra Requested by the Naga King: 'Naga King, Bodhisattvas, with one Dharma, can completely cut off the cycle of falling into bad paths and lower realms.' 'What is that one Dharma? It is like this: contemplating how one spends the days and nights, and separately thinking about virtuous Dharmas.' Therefore, when examining one's own mindstream, the former ones said: 'In terms of karma and its results, if it contradicts the Dharma, then it is completely inconsistent. We have made a mistake here, therefore we cannot be liberated.' One should observe whether it is consistent with karma and its results. If one examines one's own mindstream with the Dharma, and finds it completely inconsistent, and recognizes this from the depths of one's heart, then one is wise. As it says in the Collection of Dharmapada: 'If a fool knows that he is a fool, then he is wise.' If it contradicts the Dharma, it is like carrying a heavy burden on one's back, and if one still wants to be a practitioner and a great scholar, then one is the worst of fools. As it says in the Collection of Dharmapada: 'If a fool thinks he is wise, then he is called a fool.' In the end, one must distinguish and analyze the Dharma. Potowa also quoted this passage from the Jataka tales, believing that one must examine one's own mindstream. As it says in the Sutra: 'The distance between the sky and the earth is so far, the distance between the near shore and the far shore of the ocean is also so far, the distance between the two mountains in the east and west is even farther, the distance between the Dharma of ordinary people and the Dharma of the holy ones is even farther.' The distance between ordinary people and the Dharma is incomparable.
ེ་དག་དང་འདྲ་བར། བར་ན་འགྱངས་ཆེན་པོ་ཡོད་པར་གསུངས་སོ། །ཚིགས་བཅད་འདི་ནི་བྱང་སེམས་ཟླ་བས་བྲམ་ཟེ་ལེགས་བཤད་ཀྱི་སྐྱེས་ཁྱེར་འོངས་པ་ཞིག་ལ་སྲང་སྟོང་ཕུལ་ནས་བླངས་པའི་ཆོས་སོ། །སྟོད་ལུང་པའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་རྟོག་ཤེས་པ་ཞིག་གིས་བརྟགས་ན་རེ་ཞིག་ལ་དྲུ་གུ་རྦབ་ལ་ 13-2-126b བཏང་བ་ལྟར་ཆོས་དང་ཇེ་རིང་སོང་བ་ཞིག་འོང་གསུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་བསམས་ནས་ཀྱང་ཉེས་སྤྱོད་ལས་ལྡོག་པའི་ཚུལ་ནི། བདེན་པ་པོའི་ལེའུ་ལས། རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ནི་སྲོག་གཅོད་མ་མཛད་ཅིག ། སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་སྲོག་ནི་རབ་ཏུ་ཕངས། །དེ་བས་ཡུན་རིང་ཚེ་བསྲུང་སུ་འདོད་པས། །ཡིད་ཀྱི་དགུ་ལའང་སྲོག་གཅོད་མི་བསམ་མོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། མི་དགེ་བ་བཅུ་དང་གཞན་ཡང་སྔར་བཤད་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་རྣམས་ལ་ཀུན་སློང་གི་བསམ་པ་ཙམ་ཡང་མི་རྒྱུ་བར་སྡོམ་སེམས་ཀུན་ཏུ་བསྟེན། གོམས་པར་བྱ། ལན་མང་དུ་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཉེས་སྤྱོད་ལས་མ་ལོག་ན་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་བཞིན་དུ་མྱོང་དགོས་ཏེ་གང་དུ་ཕྱིན་ཀྱང་མི་ཐར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འཕྲལ་དུ་ཅུང་ཟད་བདེ་བར་སྣང་ཡང་འབྲས་བུ་སྨིན་པའི་ཚེ་ན་མཆི་མས་གདོང་གཡོགས་ཏེ་མི་འདོད་བཞིན་དུ་བསྟེན་དགོས་པའི་ལས་རྣམས་ནི་བྱ་བར་མི་རིགས་ལ། རྣམ་སྨིན་མྱོང་བའི་ཚེ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་དགའ་བདེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ལས་རྣམས་ནི་བྱ་བར་རིགས་ཏེ། ཚོམས་ལས། ཁྱོད་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་འཇིགས་ཤིང་། །ཁྱོད་ལ་སྡུག་བསྔལ་མི་སྡུག་ན། །མངོན་སུམ་དག་གམ་ལྐོག་ཏུའང་རུང་། །སྡིག་པ་ཅན་གྱི་ལས་མི་བྱ། །གལ་ཏེ་སྡིག་པའི་ལས་བྱས་སམ། །བྱེད་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི། །ཀོག་ཅེས་ལངས་ཏེ་བྲོས་བྱས་ཀྱང་། །སྡུག་བསྔལ་ལས་ནི་ཐར་མི་འགྱུར། །གང་དུ་གནས་ན་ལས་ཀྱིས་མི་ཚུགས་པའི། །ས་ཕྱོགས་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །བར་སྣང་ 13-2-127a ལ་མེད་རྒྱ་མཚོའི་ནང་ན་མེད། །རི་བོ་རྣམས་ཀྱི་གསེབ་ཏུ་ཞུགས་ཀྱང་མིན། །ཞེས་དང་། བྱིས་པ་ཤེས་རབ་ཆུང་ངུ་དག ། བདག་ལ་དགྲ་བཞིན་བྱེད་པ་ཡིས། །གང་ཞིག་འབྲས་བུ་ཚར་འགྱུར་བའི། །སྡིག་ཅན་ལས་ནི་སྤྱོད་པར་བྱེད། །གང་དག་བྱས་པས་གདུང་འགྱུར་ཞིང་། །མཆི་མས་གདོང་གཡོགས་ངུ་བཞིན་དུ། །རྣམ་སྨིན་སོ་སོར་བསྟེན་པ་ཡི། །ལས་དེ་དག་ནི་མ་བྱས་ལེགས། །གང་ཞིག་བྱས་ན་མི་གདུང་ཞིང་། །དགའ་ཞིང་ཡིད་ནི་བདེ་བ་ཡིས། །རྣམ་སྨི ན་སོ་སོར་བསྟེན་པ་ཡི། །ལས་དེ་དག་ནི་བྱས་ན་ལེགས། །བདག་ཉིད་བདེ་བ་འདོད་པའི་ཕྱིར། །རྒོད་ཅིང་སྡིག་པའི་ལས་བྱས་པའི། །སྡིག་ལས་དེ་ཡི་རྣམ་སྨི ན་དག །ངུ་བཞིན་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། སྡིག་ལས་འཕྲལ་དུ་ངེས་པར་ནི། །མཚོན་བཞིན་གཅོད་པར་མི་བྱེད་ཀྱང་། །སྡིག་པའི་ལས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་དག ། ཕ་རོལ་ཏུ་ནི་མངོན་པར་འགྱུར། །གང་དུ
【現代漢語翻譯】 據說，它們之間存在著巨大的差距，就像地獄和天堂一樣。這段詩句是菩薩月從一位名叫萊格謝（Legshe）的婆羅門那裡獲得的，他向婆羅門支付了一千個srang（藏族貨幣單位）。斯托隆巴（Stodlungpa）也說，如果一個有辨別力的人去調查，（這種行為）就像把一塊石頭扔進急流中一樣，會越來越遠離佛法。 因此，考慮到這一點，避免惡行的原則是：在《真理者之章》中說：『國王啊，不要殺生！眾生都非常珍惜生命。因此，誰想長壽，甚至連想都不要想殺生。』正如所說的那樣，對於十不善業以及之前所說的其他過失，甚至連動機的念頭都不要產生，要始終遵循、習慣並多次實踐戒律之心。如果不避免惡行，即使不想受苦也必須承受，因為無論走到哪裡都無法逃脫。因此，有些行為雖然暫時看起來令人愉快，但當果報成熟時，會讓人淚流滿面，不得不違背自己的意願去承受，這些行為是不應該做的。而那些在體驗果報時能享受到無罪的快樂的行為，是應該做的。如《集合論》中所說：『你害怕痛苦，你不喜歡痛苦，無論是公開的還是秘密的，都不要做罪惡的行為。如果你做了罪惡的行為，或者正在做，即使你像科卡鳥一樣飛走逃跑，也無法從痛苦中解脫。』沒有哪個地方可以讓你免受業力的影響，不在空中，不在海中，也不在山脈之中。』 『那些年幼無知的孩子，像對待敵人一樣對待自己，他們會從事那些會帶來惡果的罪惡行為。那些做了會感到痛苦，淚流滿面，哭泣著獨自承受果報的行為，最好不要做。那些做了不會感到痛苦，快樂而心中平靜地獨自承受果報的行為，最好去做。爲了自己的幸福，那些傲慢地做了罪惡行為的人，當罪惡行為的果報成熟時，會哭泣著去體驗。』 『罪惡的行為不會立即像刀劍一樣斬斷你，但罪惡的行為會讓眾生在來世顯現。』
【English Translation】 It is said that there is a great distance between them, like between hell and heaven. This verse was obtained by Bodhisattva Zla-ba (Moon) from a Brahmin named Legshe, to whom he offered a thousand srangs (Tibetan currency unit). Stodlungpa also said that if someone with discernment were to investigate, (this behavior) would be like throwing a stone into a rapid stream, becoming increasingly distant from the Dharma. Therefore, considering this, the principle of abstaining from misdeeds is: In the chapter of 'The Truthful One,' it says: 'King, do not kill! All beings cherish life greatly. Therefore, whoever desires to prolong life should not even think of killing in their mind.' As it is said, one should not even entertain the thought of motivation for the ten non-virtuous actions and other faults mentioned earlier, but should always follow, habituate, and repeatedly practice the mind of discipline. If one does not abstain from misdeeds, one must experience suffering even if one does not want to, because one cannot escape no matter where one goes. Therefore, those actions that may seem pleasant for a short time but cause one to be tearful when the fruit ripens, and one has to endure against one's will, are not to be done. And those actions that allow one to enjoy the happiness of being blameless when experiencing the fruition are to be done. As it says in the 'Collection': 'You fear suffering, and you dislike suffering, whether openly or secretly, do not do sinful deeds. If you have done sinful deeds, or are doing them, even if you fly away and run like a Koka bird, you will not be freed from suffering.' There is no place where you cannot be reached by karma, not in the sky, not in the ocean, nor among the mountains.' 'Those ignorant children, treating themselves like enemies, engage in sinful actions that will bring about evil consequences. Those actions that cause suffering, making one tearful, weeping, and enduring the fruition alone, are better not done. Those actions that do not cause suffering, making one happy and peaceful in mind, enduring the fruition alone, are better done. For the sake of one's own happiness, those who arrogantly commit sinful deeds, when the fruition of those sinful deeds ripens, will experience it weeping.' 'Sinful actions do not necessarily cut you down immediately like a sword, but sinful actions will manifest beings in the next life.'
་དེ་དག་རྣམ་སྨིན་ནི། །ཚ་བ་སོ་སོར་བསྟེན་པ་ཡི། །སྡིག་པའི་ལས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་དག ། ཕ་རོལ་ཏུ་ནི་ཤེས་པར་འགྱུར། །ལྕགས་ལས་གཡའ་ནི་ལངས་གྱུར་པ། །ལངས་པ་དེས་ནི་དེ་ཉིད་ཟ། །དེ་བཞིན་མ་བརྟགས་བྱས་པ་ཡིས། །རང་གི་ལས་ཀྱིས་ངན་འགྲོར་འགྲོ། །ཞེས་སོ། །ཕུ་ཆུང་བ་ལ་ཁམ་ལུང་པས། དགེ་བཤེས་པ་ནི་ལས་འབྲས་ཁོ་ན་གལ་ཆེ་བར་གསུང་བ་ལ་ད་ལྟ་བཤད་པ་དང་ཉན་པ་དང་སྒོམ་རིན་མེད་པར་བྱེད་དེ། འདི་ཁོ་ན་ཉམས་སུ་བླང་དཀའ་འམ་སྙམ་གསུངས་པས་ཕུ་ཆུང་བ་ཡང་དེ་ཙུག་ལགས་ 13-2-127b གསུང་བ་དང་། སྟོན་པའི་ཞལ་ནས། ཇོ་བོ་པ་སྙིང་ཁམ་ཆེར་མི་རུང་རྟེན་འབྲེལ་འདི་ཕྲ་གསུང་བ་དང་། ཕུ་ཆུང་བའི་ཞལ་ནས། ང་ནི་རྒས་ཁར་མཛངས་བླུན་ལ་ཁ་ལྷན་སོང་གསུང་བ་དང་། ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཉེས་སྐྱོན་ཅི་བྱུང་ཡང་ཕྱོགས་ངན་དང་མཁར་ལན་ལ་ལེ་ལན་མ་བདས་པར་ལས་འདི་བྱས་པས་འདིར་སྐྱེས་བྱ་བ་ཤ་སྟག་གསུངས་གསུང་ངོ་། ། ༈ ཁྱད་པར་དུ་སྟོབས་བཞིས་སྦྱང་བའི་ཚུལ། གཉིས་པ་སྟོབས་བཞིས་སྦྱང་བའི་ཚུལ་ནི། དེ་ལྟར་ཉེས་སྤྱོད་ཀྱིས་མ་གོས་པ་ལ་འབད་ཀྱང་བག་མེད་པ་དང་ཉོན་མོངས་མང་བ་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་ཉེས་པ་བྱུང་ན་ཇི་མི་སྙམ་པར་བཞག་ཏུ་མི་རུང་བས། སྟོན་པ་ཐུགས་རྗེ་ཅན་གྱིས་ཕྱིར་བཅོས་པའི་ཐབས་གསུངས་པ་རྣམས་ལ་འབད་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་ལྟུང་བ་ཕྱིར་བཅོས་ཚུལ་ནི། སྡོམ་པ་གསུམ་སོ་སོ་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་བྱ་ལ། སྡིག་པ་ཕྱིར་བཅོས་པ་ནི་སྟོབས་བཞིས་བྱ་སྟེ། ཆོས་བཞི་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། བྱམས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་ན་སྡིག་པ་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་འགྱུར་རོ། །བཞི་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་དང་། གཉེན་པོ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་དང་། ཉེས་པ་ལས་ལྡོག་པ་དང་། རྟེན་གྱི་སྟོབས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། བྱས་ཤིང་བསགས་པའི་ལས་ནི་མྱོང་ངེས་ཡིན་པས་དེ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ནུས་ན་མ་ངེས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ལ་སྟོབས་དང་པོ་ནི། ཐོག་ 13-2-128a མ་མེད་པ་ནས་མི་དགེ་བའི་ལས་བྱས་པ་ལ་འགྱོད་པ་མང་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་སྐྱེ་བ་ལ་རྣམ་སྨིན་སོགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གསུམ་བསྐྱེད་ཚུལ་བསྒོམ་དགོས་སོ། །ལག་ཏུ་ལེན་པའི་ཚེ་ནི་གསེར་འོད་དམ་པའི་བཤགས་པ་དང་སངས་རྒྱས་སོ་ལྔའི་སྒོ་ནས་ཀྱི་བཤགས་པ་གཉིས་ཀྱིས་བྱའོ། །སྟོབས་གཉིས་པ་ལ་དྲུག་ལས། མདོ་སྡེ་ཟབ་མོ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། ཤེར་ཕྱིན་ལ་སོགས་པའི་མདོ་སྡེའི་ཚིག་ལེན་པ་དང་འཛིན་པ་དང་ཀློག་པ་སོགས་སོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མོས་པ་ནི། བདག་མེད་ཅིང་འོད་གསལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ལ་འཇུག་ཅིང་གདོད་མ་ནས་དག་པར་ཡིད་ཆེས་པའོ། །བཟླས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་སོགས་ཀྱི་གཟུངས་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཟློས་
【現代漢語翻譯】 那些成熟的果報，是由於各自所依賴的，罪惡之業所致的眾生，將在來世知曉。如同鐵生鏽，生出的鏽蝕會腐蝕鐵本身。同樣，未經審慎的行為，會因自身的業力而墮入惡道。這是（佛經中的教誨）。 普穹瓦（Phu-chung-ba，人名）對康隆巴（Kham-lung-pa，人名）說：『格西（dge-bshes，學位名）認為業果最為重要，那麼現在講說、聽聞和修行就沒有價值了嗎？難道只有業果難以修持嗎？』普穹瓦也這樣說。 佛陀開示說：『覺沃仁波切（Jo-bo-pa，人名），不要過於看重（世俗），緣起甚深。』普穹瓦說：『我老了，好壞都無所謂了。』夏惹瓦（Sha-ra-ba，人名）說：『無論佛陀犯了什麼錯誤，都不要責怪壞朋友或報復，而要說這是因為做了這個業才導致了這樣的結果。』 特別地，以四力懺悔罪業的方法： 第二，以四力懺悔罪業的方法是：雖然努力不被罪行玷污，但由於放逸和煩惱眾多等原因，如果犯了錯誤，也不可輕視，必須努力按照慈悲的導師所說的補救方法去做。懺悔墮罪的方法，應按照三律儀各自所說的方法去做。懺悔罪惡則需要依靠四力。《四法經》中說：『慈氏（Byams-pa，彌勒菩薩的名號），菩薩摩訶薩（byang-chub sems-dpa' sems-dpa' chen-po， महान्त बोधिसत्त्व，mahānta bodhisattva，偉大的菩薩）如果具備四法，就能克服已經造作和積累的罪業。』 『四法是什麼呢？即：厭患（rnam-par sun 'byin-pa kun-tu spyod-pa，विप्रतिसारितानुवृत्ति，vipratisāritānuvṛtti，持續的懺悔），對治（gnyen-po kun-tu spyod-pa，प्रतिपक्षसेवानुवृत्ति，pratipakṣasevānurvṛtti，持續的對治），止惡（nyes-pa las ldog-pa，पापाद्विनिवृत्ति，pāpād vinivṛtti，從罪惡中解脫），以及依止力（rten-gyi stobs-so，आश्रयबल，āśrayabala，依靠的力量）。』 經中說，已經造作和積累的業是必定會經歷的，如果能克服這些業，更何況是那些不確定的業呢？ 第一種力量是：對無始以來所造作的惡業產生強烈的後悔心。需要觀修此業在來世所產生的成熟果報等三種結果。在實際懺悔時，應通過《金光明經》的懺悔文和三十五佛懺悔文來進行。 第二種力量有六種：依靠甚深經典，即受持、讀誦《般若波羅蜜多經》等經典；信解空性，即進入無我且光明清凈的法性，並相信其本初清凈；依靠唸誦，即如法念誦百字明等特殊的陀羅尼（yig-ge brgya-pa，種子字： 唵ōng（藏文：ༀ，梵文天城體：ओम्，梵文羅馬擬音：oṃ，漢語字面意思：唵），咒語： བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་ཡ་མ་ནུ་པ་ལ་ཡ་བཛྲ་སཏྭ་ཏྭེ་ནོ་པ་ཏིཥྛ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་ཝ་སུ་ཏོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་ཝ་སུ་པོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་ཝ་ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་ཝ་སརྦ་སི་དྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡ་ཙྪ་སརྦ་ཀརྨ་སུ་ཙ་མེ་ཙིཏྟཾ་ཤྲི་ཡཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུྃ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོ་བྷ་ག་ཝཱན་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་མ་མེ་མུཉྩ་བཛྲི་བྷ་ཝ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨཱཿ ，vajra-sattva samaya manu-pālaya vajra-sattva tvenopatiṣṭha dṛḍho me bhava sutoṣyo me bhava supoṣyo me bhava anurakto me bhava sarva-siddhiṃ me prayaccha sarva-karmasu ca me cittaṃ śriyaṃ kuru hūṃ ha ha ha ho bhagavān sarva-tathāgata vajra mā me muñca vajrī bhava mahā-samaya-sattva āḥ，金剛薩埵，誓言，請守護，金剛薩埵，請安住於我，請賜予我堅定，請賜予我滿足，請賜予我增長，請賜予我歡喜，請賜予我一切成就，以及一切事業，請賜予我吉祥，吽，哈哈哈哈火，薄伽梵，一切如來金剛，請勿捨棄我，賜予我金剛，偉大的誓言薩埵，阿）。
【English Translation】 Those ripened results, are due to the beings who rely on the respective, sinful deeds, and they will know in the future. Just as rust arises from iron, and the rust consumes the iron itself. Similarly, actions done without careful consideration, will lead to bad destinies due to one's own karma. This is (the teaching in the scriptures). Phu-chung-ba said to Kham-lung-pa: 'Geshe (a degree) says that karma is the most important, then is there no value in teaching, listening, and practicing now? Is it only karma that is difficult to practice?' Phu-chung-ba also said this. The Buddha taught: 'Jo-bo-pa, do not overemphasize (the mundane), dependent origination is profound.' Phu-chung-ba said: 'I am old, good or bad doesn't matter.' Sha-ra-ba said: 'No matter what mistakes the Buddha made, do not blame bad friends or retaliate, but say that this is because of doing this karma that led to this result.' In particular, the method of purifying sins with the four powers: Second, the method of purifying sins with the four powers is: Although one strives not to be defiled by sins, if one commits mistakes due to negligence and many afflictions, one must not take it lightly, but must strive to follow the remedies taught by the compassionate teacher. The method of confessing downfalls should be done according to the respective methods taught in the three vows. Confessing sins requires relying on the four powers. The Sutra of Four Dharmas says: 'Maitreya (Byams-pa), a Bodhisattva Mahasattva (byang-chub sems-dpa' sems-dpa' chen-po) who possesses four dharmas will overcome the sins that have been committed and accumulated.' 'What are the four? They are: Repentance (rnam-par sun 'byin-pa kun-tu spyod-pa), antidote (gnyen-po kun-tu spyod-pa), abstaining from evil (nyes-pa las ldog-pa), and the power of reliance (rten-gyi stobs-so).' The sutra says that the karma that has been committed and accumulated will definitely be experienced. If one can overcome these karmas, what more to say about those uncertain karmas? The first power is: to have strong remorse for the evil deeds committed since beginningless time. One needs to contemplate the three results, such as the ripened result in the next life, that this karma produces. In actual confession, one should do it through the confession text of the Golden Light Sutra and the confession of the Thirty-Five Buddhas. The second power has six aspects: relying on profound scriptures, i.e., upholding, reciting, and reading sutras such as the Prajnaparamita Sutra; believing in emptiness, i.e., entering the nature of selflessness and luminosity, and believing in its primordial purity; relying on recitation, i.e., reciting special dharanis such as the Hundred Syllable Mantra (yig-ge brgya-pa, Seed Syllable: 唵ōng (Tibetan: ༀ, Sanskrit Devanagari: ओम्, Sanskrit Romanization: oṃ, Chinese literal meaning: Om), Mantra: བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་ཡ་མ་ནུ་པ་ལ་ཡ་བཛྲ་སཏྭ་ཏྭེ་ནོ་པ་ཏིཥྛ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་ཝ་སུ་ཏོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་ཝ་སུ་པོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་ཝ་ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་ཝ་སརྦ་སི་དྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡ་ཙྪ་སརྦ་ཀརྨ་སུ་ཙ་མེ་ཙིཏྟཾ་ཤྲི་ཡཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུྃ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོ་བྷ་ག་ཝཱན་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་མ་མེ་མུཉྩ་བཛྲི་བྷ་ཝ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨཱཿ , vajra-sattva samaya manu-pālaya vajra-sattva tvenopatiṣṭha dṛḍho me bhava sutoṣyo me bhava supoṣyo me bhava anurakto me bhava sarva-siddhiṃ me prayaccha sarva-karmasu ca me cittaṃ śriyaṃ kuru hūṃ ha ha ha ho bhagavān sarva-tathāgata vajra mā me muñca vajrī bhava mahā-samaya-sattva āḥ, Vajrasattva, oath, please protect, Vajrasattva, please abide in me, please grant me firmness, please grant me satisfaction, please grant me increase, please grant me joy, please grant me all accomplishments, and all activities, please grant me auspiciousness, Hum, haha haha ho, Bhagavan, all Tathagata Vajra, please do not abandon me, grant me Vajra, great Samayasattva, Ah) according to the ritual.
པའོ། །དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས། སོ་ག་ནགས་མེས་མཆེད་པའི་མེ་ལྕེ་ཡིས། །མ་བསྒྲིམས་བཞིན་དུ་ཚང་ཚིང་ཀུན་བསྲེག་ལྟར། །བཟླས་བརྗོད་མེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་རླུང་གིས་སྦར། །བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོའི་མེ་ལྕེས་སྡིག་པ་བསྲེག ། ཇི་ལྟར་གངས་ལ་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་གྱིས། །གདུངས་ན་གཟི་བརྗིད་མི་བཟོད་འཇུ་བ་བཞིན། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་བཟླས་བརྗོད་ཀྱིས། །གདུངས་ན་སྡིག་པའི་གངས་ཀྱང་ཟད་པར་འགྱུར། །མུན་ནག་སྨག་ལ་མར་མེ་ཕྱུང་བ་ཡིས། །མུན་ནག་མ་ལུས་སེལ་བར་བྱེད་པ་བཞིན། །ཚེ་རབས་སྟོང་ནས་བསགས་པའི་སྡིག་པའི་མུན། །བཟླས་བརྗོད་མར་མེས་མྱུར་དུ་སེལ་བར་ 13-2-128b བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་སྡིག་པ་བྱང་བའི་མཚན་མ་མཐོང་བ་དེ་སྲིད་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། །མཚན་མ་ནི་རྨི་ལམ་ན་ཟས་ངན་པ་སྐྱུག་པ་དང་ཞོ་དང་འོ་མ་ལ་སོགས་འཐུང་བ་དང་སྐྱུགས་པ་དང་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་མཐོང་བ་དང་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་དང་མེ་འབར་བ་དང་མ་ཧེ་དང་མི་ནག་པོ་ཐུབ་པ་དང་། དགེ་སློང་དང་དགེ་སློང་མའི་དགེ་འདུན་མཐོང་བ་དང་འོ་མ་འབྱུང་བའི་ཤིང་དང་གླང་པོ་དང་ཁྱུ་མཆོག་དང་རི་དང་སེངྒེའི་ཁྲི་དང་ཁང་བཟང་གི་སྟེང་དུ་འཛེག་པ་དང་ཆོས་ཉན་པ་རྨིས་པ་ཡིན་པར་སྐུལ་བྱེད་ཀྱི་གཟུངས་ལས་གསུངས་སོ། །སྐུ་གཟུགས་ལ་བརྟེན་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ལ་དད་པ་རྙེད་ནས་སྐུ་གཟུགས་བྱེད་པའོ། །མཆོད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། སངས་རྒྱས་དང་དེའི་མཆོད་རྟེན་ལ་མཆོད་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བྱེད་པའོ། །མཚན་ལ་བརྟེན་པ་ནི། སངས་རྒྱས་དང་རྒྱལ་སྲས་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཐོས་ཤིང་བཟུང་བའོ། །འདི་དག་ནི་བསླབ་བཏུས་སུ་དངོས་སུ་བྱུང་བ་ཙམ་སྟེ་གཞན་ཡང་མང་ངོ་། །སྟོབས་གསུམ་པ་ནི། མི་དགེ་བ་བཅུ་ཡང་དག་པར་སྡོམ་པ་སྟེ། འདིས་ནི་སྲོག་གཅོད་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྒོ་གསུམ་གྱི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་དང་ཆོས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་བྱས་པ། བྱེད་དུ་བཅུག་པ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་སྔོན་ཅི་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་ཉི་མའི་སྙིང་པོ་ལས་གསུངས་སོ། །ཞེ་ཐག་པ་ནས་ཀྱི་སྡོམ་སེམས་མེད་པའི་བཤགས་པ་ཚིག་ཙམ་དུ་འགྲོ་བ་ལ་དགོངས་ནས། ཕྱིན་ཆད་སྡོམ་མམ། ཞེས་ལུང་ལས་གསུངས་པར་འདུལ་ 13-2-129a བའི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་ནས་བཤད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཆད་མི་བྱེད་པའི་སྡོམ་སེམས་གལ་ཆེ་ལ། དེ་སྐྱེ་བ་ཡང་སྟོབས་དང་པོ་ལ་རག་ལས་སོ། །སྟོབས་བཞི་པ་ནི། སྐྱབས་འགྲོ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པའོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་རྒྱལ་བས་ལས་དང་པོ་པས་སྡིག་པ་སྦྱོང་བའི་སྒོ་སྣ་ཚོགས་ཤིག་གསུངས་ཀྱང་། གཉེན་པོ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་སྟོབས་བཞི་ཚང་བའོ། །སྡིག་པ་འདག་ལུགས་ནི། ངན་འགྲོ་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་བར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའམ། ངན་འགྲོར་སྐྱེས་ཀྱང་ད
【現代漢語翻譯】 如軍隊般善良的（དཔུང་བཟང་，name of a person）問道：『猶如森林火災蔓延，火焰無需整理便能焚燒所有茂密的植被一般，以持戒之風點燃唸誦之火，以精進之火焰焚燒罪惡。如同陽光照射在雪山上，融化冰雪般無法忍受，持戒之陽光通過唸誦，也能使罪惡之雪消融殆盡。如同點燃黑暗中的燈火，驅散所有黑暗一般，從無數世代積累的罪惡之黑暗，也能被唸誦之燈迅速驅散。』 世尊如是說。因此，在見到罪業凈化的徵兆之前，應當持續唸誦。徵兆是指在夢中夢見嘔吐不潔之物，飲用酸奶和牛奶等，或者嘔吐出來，夢見太陽和月亮，在天空中行走，火焰燃燒，制服水牛和黑人，見到比丘和比丘尼的僧團，夢見產奶的樹木、大象、牛王、山和獅子寶座，登上宮殿，聽聞佛法。這些在『勸發偈』（སྐུལ་བྱེད་ཀྱི་གཟུངས་）中有所記載。 依靠佛像：是對佛陀生起信心后，塑造佛像。 依靠供養：是對佛陀及其佛塔進行各種供養。 依靠名號：是聽聞並憶持佛陀和偉大菩薩的名號。 這些僅僅是在《學集論》（བསླབ་བཏུས་）中明確提到的，實際上還有很多。 第三種力量是完全戒除十不善業。如《日藏經》（ཉི་མའི་སྙིང་པོ་）中所說，通過斷除殺生等行為，可以摧毀由身、語、意三門所造作的業，以及煩惱和法障，包括自己所做、教他人做以及隨喜他人所做的一切罪業。 宗喀巴大師認為，僅僅口頭上懺悔而沒有從內心深處生起防護之心，懺悔就只是一種形式。因此，《律藏廣釋》（འདུལ་བའི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་）中說：『未來還會這樣做嗎？』 因此，不造新業的防護之心非常重要，而生起這種防護之心也依賴於第一種力量。 第四種力量是皈依和修持菩提心。總的來說，佛陀為初學者開示了多種凈化罪業的方法，但最圓滿的對治方法是具足四力。 罪業凈化的方式是：將導致墮入惡趣遭受巨大痛苦的因，轉變為導致遭受較小痛苦的因，或者即使墮入惡趣，也能很快解脫。
【English Translation】 Asked by Dung Sang (དཔུང་བཟང་, name of a person): 'Like a forest fire spreading, the flames burn all the dense vegetation without needing to be arranged, ignite the fire of recitation with the wind of discipline, and burn sins with the great flame of diligence. Just as the sun's rays melt the unbearable glory of snow on the snow mountain when it is hot, the sun's rays of discipline, through recitation, can also exhaust the snow of sins when it is hot. Just as lighting a lamp in the darkness dispels all darkness, the darkness of sins accumulated from thousands of lifetimes can be quickly dispelled by the lamp of recitation.' Thus spoke the Buddha. Therefore, one should continue reciting until one sees the signs of purification of sins. The signs are dreaming of vomiting bad food, drinking yogurt and milk, etc., or vomiting them out, seeing the sun and moon, walking in the sky, flames burning, subduing buffaloes and black people, seeing the Sangha of monks and nuns, dreaming of trees that produce milk, elephants, bulls, mountains, and lion thrones, climbing on top of palaces, and listening to the Dharma. These are mentioned in the 'Exhortation Verse' (སྐུལ་བྱེད་ཀྱི་གཟུངས་). Relying on the Buddha's image: is to make a Buddha image after gaining faith in the Buddha. Relying on offerings: is to make various offerings to the Buddha and his stupas. Relying on names: is to hear and hold the names of the Buddha and great bodhisattvas. These are only explicitly mentioned in the Compendium of Trainings (བསླབ་བཏུས་), but there are many others. The third power is to completely refrain from the ten non-virtuous actions. As stated in the Essence of the Sun (ཉི་མའི་སྙིང་པོ་), by abandoning killing, etc., one can destroy the karma created by the three doors of body, speech, and mind, as well as afflictions and Dharma obscurations, including all the sins one has done, caused others to do, and rejoiced in. Tsongkhapa considered that confession is merely a formality if there is no mind of restraint from the depths of one's heart. Therefore, the Extensive Commentary on the Vinaya (འདུལ་བའི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་) says: 'Will you do it again in the future?' Therefore, the mind of restraint from doing it in the future is very important, and the arising of this mind also depends on the first power. The fourth power is to take refuge and cultivate the mind of enlightenment. In general, the Buddha taught various ways for beginners to purify sins, but the most complete antidote is to have all four powers. The way to purify sins is to transform the causes that lead to being born in great suffering in the lower realms into causes that lead to being born in lesser suffering, or even if born in the lower realms, to be quickly liberated.
ེའི་སྡུག་བསྔལ་མི་མྱོང་བའམ་ད་ལྟའི་རྟེན་ལ་མགོ་བོ་ན་བ་ཙམ་གྱིས་དག་ནས་འགྲོ་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུན་རིང་པོར་མྱོང་དགོས་པ་རྣམས་ཡུན་ཐུང་ངུའམ་གཏན་མྱོང་མི་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་སྦྱོང་མཁན་སྟོབས་ཆེ་ཆུང་དང་གཉེན་པོ་སྟོབས་བཞི་རྫོགས་མ་རྫོགས་དང་ཤུགས་དྲག་མི་དྲག་དང་རྒྱུན་རིང་ཐུང་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཡིན་པས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་མེད་དོ། །མདོ་སྡེ་དང་འདུལ་བ་ནས། ལས་རྣམས་བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་ནི། །ཆུད་མི་ཟ་བ། ཞེས་གསུངས་པ་ནི། སྟོབས་བཞིའི་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པ་མེད་པ་ལ་དགོངས་ཀྱི། སྟོབས་བཞིའི་གཉེན་པོས་བཤད་པ་ལྟར་སྦྱངས་ན་ནི་མྱོང་ངེས་ཀྱང་འདག་པར་གསུངས་ཏེ། བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་ལས། འདི་ལྟར་གང་དག་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཉེ་བ་ན་འགྲིབ་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་གཉེན་ 13-2-129b པོས་གཏན་ཟད་པར་སྲིད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གསེར་གྱི་གཡའ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་རློམ་སེམས་ཀྱི་ལྟུང་བའི་གནས་ནི་མ་ལུས་པར་ཟད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་། ལས་རྣམས་བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་དེ་ནི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་བསྒོམ་པ་མེད་ན་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རིགས་པ་དང་འགལ་བ་དང་མདོ་སྡེ་མང་པོ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །ངེས་པར་མྱོང་བར་གསུངས་པ་ཡང་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །མ་ངེས་པར་གསུངས་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་མ་བསྒོམས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འབྲས་བུ་རེས་འགའ་བ་ཉིད་ལས་ཡིན་པར་ངེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་བཤགས་པ་དང་བསྡམས་པ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་སྨིན་འབྱིན་པའི་ནུས་པ་ཉམས་པར་བྱས་པ་རྣམས་ནི་རྐྱེན་གཞན་དང་ཕྲད་ཀྱང་རྣམ་སྨིན་འབྱིན་པར་མི་འགྱུར་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ལོག་ལྟ་སྐྱེས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོས་དགེ་རྩ་བཅོམ་པ་ལ་ཡང་འདྲ་བར་གསུངས་ཏེ། རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས། གང་གི་ཚེ་དགེ་བ་ཡང་ལྟ་བ་ལོག་པ་དང་གནོད་སེམས་ཀྱིས་ཉམས་པར་གྱུར་པའམ། མི་དགེ་བ་ཡང་སྨོད་པ་དང་སྡོམ་པ་དང་འཆགས་པ་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོས་སྟོབས་ཉམས་པར་གྱུར་པ་དེ་དག་ནི་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ས་བོན་གྱི་ནུས་པ་ཉམས་པས་གང་ལས་འབྲས་ 13-2-130a བུ་གང་ཞིག་འབྱུང་བར་འགྱུར། རྐྱེན་ཚོགས་པ་མེད་པས་དུས་ཀྱང་གཞན་དུ་གྱུར་ན་ཇི་ལྟར་ན་རྩ་བ་ནས་ཤིན་ཏུ་འབྱིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དམ་པའི་ཆོས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དེའི་མྱོང་བར་ངེས་པའི་སྡིག་པ་ཡང་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་དང་། གཞན་ཡང་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བའི་ལས་རྣམས་དེ། །འདིས་ནི་མགོ་བོ་ཚ་བ་ཙམ་དུ་འགྱུར། །ཞེས་ཀྱང་འབྱུ
【現代漢語翻譯】 是否意味著不必遭受地獄之苦，或者僅僅因為現在的身體頭痛就能凈化並解脫，同樣，那些需要長期忍受的痛苦會變得短暫，或者永遠不必忍受？這取決於凈化的力量大小、四力（懺悔的四種力量）是否圓滿、力量強弱以及持續時間長短等因素，因此並非絕對確定。《經部》和《律部》中說：『業即使經過百千劫，也不會消失。』這是指沒有修習四力對治的情況。如果像四力所說的那樣進行凈化，即使註定要經歷的也會被清除。《八千頌般若經釋》中說：『如此，那些接近對治之方的事物，其自性是衰減的，它們可能會被強大的對治力徹底摧毀，就像金子的雜質等。』所有聖法的障礙等，也都是如上所說的性質，因此，通過這種推理，傲慢的墮落之處將會完全消除。還有，『業即使經過百千劫』等等所說，應理解為是沒有修習對治之方的情況。如果不是這樣，就會與理相違，也會與許多經部相違。說必定會經歷，也是用這個道理來解釋的。說不一定經歷，即使沒有修習對治之方，也應確定為僅僅是果報時有時無的情況。』如此等等。因此，通過懺悔和發誓等方式，使成熟果報的能力減弱，即使遇到其他因緣，也不會成熟果報。同樣，生起邪見和憤怒摧毀善根也是如此。《正理之火》中說：『當善業被邪見和害心所破壞，或者惡業被譴責、誓言和懺悔等對治力削弱時，即使因緣聚合，由於善業和惡業的種子力量減弱，又怎麼會產生任何果報呢？如果沒有因緣聚合，時間也改變了，又怎麼會從根本上產生呢？正如所說：受持聖法的人，其必定會經歷的罪業也會在今生經歷。』又說：『那些會導致墮入惡道的業，會因此僅僅變成頭痛而已。』 是否意味著不必遭受地獄之苦，或者僅僅因為現在的身體頭痛就能淨化並解脫，同樣，那些需要長期忍受的痛苦會變得短暫，或者永遠不必忍受？這取決於淨化的力量大小、四力（懺悔的四種力量）是否圓滿、力量強弱以及持續時間長短等因素，因此並非絕對確定。《經部》和《律部》中說：『業即使經過百千劫，也不會消失。』這是指沒有修習四力對治的情況。如果像四力所說的那樣進行淨化，即使註定要經歷的也會被清除。《八千頌般若經釋》中說：『如此，那些接近對治之方的事物，其自性是衰減的，它們可能會被強大的對治力徹底摧毀，就像金子的雜質等。』所有聖法的障礙等，也都是如上所說的性質，因此，通過這種推理，傲慢的墮落之處將會完全消除。還有，『業即使經過百千劫』等等所說，應理解為是沒有修習對治之方的情況。如果不是這樣，就會與理相違，也會與許多經部相違。說必定會經歷，也是用這個道理來解釋的。說不一定經歷，即使沒有修習對治之方，也應確定為僅僅是果報時有時無的情況。』如此等等。因此，通過懺悔和發誓等方式，使成熟果報的能力減弱，即使遇到其他因緣，也不會成熟果報。同樣，生起邪見和憤怒摧毀善根也是如此。《正理之火》中說：『當善業被邪見和害心所破壞，或者惡業被譴責、誓言和懺悔等對治力削弱時，即使因緣聚合，由於善業和惡業的種子力量減弱，又怎麼會產生任何果報呢？如果沒有因緣聚合，時間也改變了，又怎麼會從根本上產生呢？正如所說：受持聖法的人，其必定會經歷的罪業也會在今生經歷。』又說：『那些會導致墮入惡道的業，會因此僅僅變成頭痛而已。』
【English Translation】 Does it mean that one does not have to experience the suffering of hell, or that one can be purified and liberated simply by having a headache in the present body? Similarly, will those sufferings that need to be endured for a long time become short, or will they never have to be endured? This depends on factors such as the strength of the purification, whether the four powers (the four powers of confession) are complete, the strength of the power, and the length of the duration, so it is not absolutely certain. In the Sutra and Vinaya, it is said: 'Karmas, even after hundreds of thousands of kalpas, will not be lost.' This refers to the situation where the four powers of remedy are not practiced. If one purifies as described by the four powers, even what is destined to be experienced will be cleared away. The Great Commentary on the Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra says: 'Thus, those things that are close to the side of the remedy, whose nature is to diminish, may be completely destroyed by the powerful remedy, just like the impurities of gold, etc.' All the obscurations of the holy Dharma, etc., are also of the nature described above, so through this reasoning, the place of downfall of arrogance will be completely eliminated. Also, what is said, 'Karmas, even after hundreds of thousands of kalpas,' etc., should be understood as the situation where the side of the remedy is not practiced. If it is not so, it will contradict reason and many Sutras. Saying that one will definitely experience it is also explained by this reason. Saying that one may not experience it, even if one has not practiced the side of the remedy, should be determined as merely the situation where the result is sometimes present and sometimes absent.' And so on. Therefore, by weakening the ability to ripen the result through confession and vows, etc., even if other conditions are encountered, the result will not ripen. Similarly, it is said that generating wrong views and anger destroys the roots of virtue. The Blaze of Reasoning says: 'When virtue is damaged by wrong views and harmful thoughts, or when evil is weakened by remedies such as condemnation, vows, and confession, even if the conditions are assembled, because the power of the seeds of virtue and evil is weakened, how can any result arise from them? If the conditions are not assembled and the time has changed, how can it arise from the root at all? As it is said: The sins that the holder of the holy Dharma is certain to experience will also be experienced in this life.' It is also said: 'Those karmas that lead to falling into the lower realms will therefore only become a headache.' Does it mean that one does not have to experience the suffering of hell, or that one can be purified and liberated simply by having a headache in the present body? Similarly, will those sufferings that need to be endured for a long time become short, or will they never have to be endured? This depends on factors such as the strength of the purification, whether the four powers (the four powers of confession) are complete, the strength of the power, and the length of the duration, so it is not absolutely certain. In the Sutra and Vinaya, it is said: 'Karmas, even after hundreds of thousands of kalpas, will not be lost.' This refers to the situation where the four powers of remedy are not practiced. If one purifies as described by the four powers, even what is destined to be experienced will be cleared away. The Great Commentary on the Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra says: 'Thus, those things that are close to the side of the remedy, whose nature is to diminish, may be completely destroyed by the powerful remedy, just like the impurities of gold, etc.' All the obscurations of the holy Dharma, etc., are also of the nature described above, so through this reasoning, the place of downfall of arrogance will be completely eliminated. Also, what is said, 'Karmas, even after hundreds of thousands of kalpas,' etc., should be understood as the situation where the side of the remedy is not practiced. If it is not so, it will contradict reason and many Sutras. Saying that one will definitely experience it is also explained by this reason. Saying that one may not experience it, even if one has not practiced the side of the remedy, should be determined as merely the situation where the result is sometimes present and sometimes absent.' And so on. Therefore, by weakening the ability to ripen the result through confession and vows, etc., even if other conditions are encountered, the result will not ripen. Similarly, it is said that generating wrong views and anger destroys the roots of virtue. The Blaze of Reasoning says: 'When virtue is damaged by wrong views and harmful thoughts, or when evil is weakened by remedies such as condemnation, vows, and confession, even if the conditions are assembled, because the power of the seeds of virtue and evil is weakened, how can any result arise from them? If the conditions are not assembled and the time has changed, how can it arise from the root at all? As it is said: The sins that the holder of the holy Dharma is certain to experience will also be experienced in this life.' It is also said: 'Those karmas that lead to falling into the lower realms will therefore only become a headache.'
ང་ངོ་། །གལ་ཏེ་མགོ་བོ་ཚ་བ་ཙམ་དུ་འགྱུར་བའི་འབྲས་བུ་ཡོད་ན་རྩ་བ་ནས་ཕྱུང་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། སྡིག་པའི་ལས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མ་ལུས་པར་རྫོགས་པ་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ལས། གང་དག་གིས་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་མོ་ཙམ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མ་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་རྩ་བ་ནས་ཕྱུང་བ་ཇི་ལྟར་མ་ཡིན། མགོ་བོ་ཚ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་ལ་འབྱུང་བས་འབྲས་བུ་ཡེ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡིན། ཞེས་སོ། །ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་འཇོམས་པའི་གཉེན་པོ་མ་རྙེད་ཀྱང་འགལ་རྐྱེན་གྱིས་ཉམས་སྨད་པས་རྐྱེན་གཞན་ཚོགས་ཀྱང་འབྲས་བུ་མི་འབྱིན་པ་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་མང་པོ་སྣང་ངོ་། །དེས་ན་དགེ་བ་མང་པོ་གསོག་པ་ལ་བརྩོན་ཡང་དགེ་བ་འཇོམས་པའི་རྒྱུ་ཁོང་ཁྲོ་སོགས་མ་བསྲུངས་ན་སྔར་ལྟར་གསུངས་པས། བསྲུང་བ་ལ་འབད་ཅིང་མི་དགེ་བ་ཕྱིར་བཅོས་ལ་བརྩོན་དགོས་སོ། །ཤིན་ཏུ་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་ 13-2-130b ལས་ཀྱང་གཏན་སྦྱོང་བར་ནུས་ན་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་མ་གཏོགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དམུས་ལོང་སོགས་རྣམ་སྨིན་གྲུབ་པའི་ཚེ་ན་ད་ལྟར་གྱི་གཉེན་པོས་སྦྱང་དཀའ་ལ། འབྲས་བུ་མ་གྲུབ་པའི་རྒྱུའི་སྐབས་ན་བཟློག་པར་སླ་བ་ལ་དགོངས་ནས་དེ་ལྟར་གསུངས་པས་སྐྱོན་མེད་དེ། རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས། གལ་ཏེ་སྡིག་པ་ཤིན་ཏུ་ཟད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་མ་གཏོགས་སོ། །ཞེས་བསྟན་ཞེ་ན། དམུས་ལོང་དང་མིག་གཅིག་པ་དང་ཞ་བོ་དང་འཐེང་པོ་དང་ལྐུགས་པ་དང་འོན་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་དགོངས་ནས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ལས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་ཡོངས་སུ་ཟད་པར་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུར་གྱུར་པའི་སེམས་པས་མངོན་པར་འདུ་བྱས་པ་ནི་སེམས་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་ཐོབ་པ་ན་ཡོངས་སུ་ཟད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་དང་མ་སྐྱེས་དགྲ་དང་སྭ་ཀ་དང་ཕ་གསོད་པ་དང་མྱ་ངན་མེད་ལ་སོགས་པ་ལ་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མ་སྐྱེས་དགྲ་དང་མ་གསོད་པ་དག་ལ་དགེ་བའི་སེམས་པ་གཞན་སྐྱེས་པ་ཡོད་བཞིན་དུ། ཅིའི་ཕྱིར་ལས་ཟད་པར་མ་གྱུར་ནས་མནར་མེད་པ་དག་ཏུ་སྐྱེས་ཤེ་ན། དེའི་ལས་དང་འབྲས་བུ་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་མནར་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་སྐྱེ་བ་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། ལས་ 13-2-131a རྣམས་ལྷག་མ་མ་ལུས་པར་མ་ཟད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དར་གྱི་ཕོ་ལོང་བརྡབས་པ་ལས་འཕར་བ་བཞིན་དུ་དེར་སྐྱེས་ཤིང་ཐར་བ་ཡིན་ལ། དམྱལ་བའི་མེའི་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་རེག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་སྡིག་པ་ཤིན་ཏུ་རྩ་བ་ནས་འབྱི
【現代漢語翻譯】 我問：『如果有一個果實，僅僅是導致頭痛，那麼徹底根除它會是什麼樣的呢？』答：『所有罪業的果報都將經歷地獄的痛苦，那些甚至沒有經歷過一絲地獄痛苦的人，又怎麼能說不是徹底根除呢？頭痛等現象的出現，又怎麼能說果實完全沒有了呢？』即使沒有找到摧毀煩惱種子的對治法，但由於違緣的削弱，即使其他因緣聚合，也不會產生果實，這在內外因果中有很多顯現。因此，即使努力積累很多善業，如果不守護摧毀善業的因素，如憤怒等，正如之前所說的那樣，必須努力守護，並努力改正不善業。如果能徹底凈化非常強大的業力，除了先前成熟的業果之外。』如果這樣說，『為什麼呢？』答：『當盲人等果報已經成熟時，現在的對治法難以凈化；但在果報尚未成熟的因的階段，則容易扭轉。』考慮到這一點而這樣說，是沒有過失的。《正理火論》中說：『如果罪業能夠徹底滅盡，為什麼說除了先前成熟的業果之外呢？』答：『考慮到盲人、獨眼人、跛子、瘸子、啞巴、聾子等自性已經形成的因和果的受用，所以這樣說。因為在果報成熟的階段，自性已經形成的業的果報是無法完全滅盡的。』由因所生的心，當獲得其他心的特性時，是可以完全滅盡的，就像指鬘、阿阇世王、索迦、弒父者、無憂王等所顯示的那樣。如果阿阇世王和弒母者等已經生起了其他的善心，為什麼業力沒有滅盡，反而生於無間地獄呢？爲了讓他們對業和果報產生信心，所以顯示生於無間地獄等處，並不是說業力沒有絲毫剩餘地滅盡。就像擊打絲綢氣球后反彈一樣，他們在那裡出生並獲得解脫，也沒有被地獄的火焰等觸及。這樣，罪業才能徹底根除。 我問：『如果有一個果實，僅僅是導致頭痛，那麼徹底根除它會是什麼樣的呢？』答：『所有罪業的果報都將經歷地獄的痛苦，那些甚至沒有經歷過一絲地獄痛苦的人，又怎麼能說不是徹底根除呢？頭痛等現象的出現，又怎麼能說果實完全沒有了呢？』 即使沒有找到摧毀煩惱種子的對治法，但由於違緣的削弱，即使其他因緣聚合，也不會產生果實，這在內外因果中有很多顯現。 因此，即使努力積累很多善業，如果不守護摧毀善業的因素，如憤怒等，正如之前所說的那樣，必須努力守護，並努力改正不善業。 如果能徹底凈化非常強大的業力，除了先前成熟的業果之外。』如果這樣說，『為什麼呢？』答：『當盲人等果報已經成熟時，現在的對治法難以凈化；但在果報尚未成熟的因的階段，則容易扭轉。』考慮到這一點而這樣說，是沒有過失的。 《正理火論》中說：『如果罪業能夠徹底滅盡，為什麼說除了先前成熟的業果之外呢？』答：『考慮到盲人、獨眼人、跛子、瘸子、啞巴、聾子等自性已經形成的因和果的受用，所以這樣說。因為在果報成熟的階段，自性已經形成的業的果報是無法完全滅盡的。』 由因所生的心，當獲得其他心的特性時，是可以完全滅盡的，就像指鬘、阿阇世王、索迦、弒父者、無憂王等所顯示的那樣。 如果阿阇世王和弒母者等已經生起了其他的善心，為什麼業力沒有滅盡，反而生於無間地獄呢？爲了讓他們對業和果報產生信心，所以顯示生於無間地獄等處，並不是說業力沒有絲毫剩餘地滅盡。就像擊打絲綢氣球后反彈一樣，他們在那裡出生並獲得解脫，也沒有被地獄的火焰等觸及。這樣，罪業才能徹底根除。
【English Translation】 I asked: 'If there is a fruit that only causes a headache, what would it be like to eradicate it completely?' The answer: 'All the consequences of sinful actions will be experienced as the suffering of hell. How can it be said that those who have not even experienced a slight bit of hellish suffering have not been completely eradicated? How can it be said that the fruit is completely gone when things like headaches still occur?' Even if the antidote to destroy the seeds of afflictions is not found, due to the weakening of adverse conditions, even if other conditions gather, it will not produce fruit. This is evident in many internal and external causes and effects. Therefore, even if one strives to accumulate many virtuous deeds, if one does not guard against the factors that destroy virtuous deeds, such as anger, as mentioned before, one must strive to guard and strive to correct non-virtuous deeds. If one can completely purify even very powerful karma, except for the previously ripened karmic results.' If one says this, 'Why?' The answer: 'When the results of blindness, etc., have already ripened, it is difficult to purify them with present antidotes; but in the stage of the cause before the fruit has ripened, it is easy to reverse it.' Saying it this way, considering this point, is without fault. The 'Blazing Logic' says: 'If sins can be completely exhausted, why is it said that it is except for the previously ripened karmic results?' The answer: 'It is said considering the enjoyment of the causes and effects that have already formed the nature of the blind, one-eyed, lame, crippled, mute, deaf, etc. Because in the stage of ripened results, the fruits of the actions that have formed the nature cannot be completely exhausted.' The mind that arises from a cause can be completely exhausted when it obtains other characteristics of the mind, as shown by Angulimala, King Ajatashatru, Soka, the patricide, King Ashoka, etc. If Ajatashatru and the matricide, etc., have already generated other virtuous minds, why has the karma not been exhausted, and instead, they were born in the Avici hell? In order to generate faith in karma and its results, it is shown that they are born in Avici hell, etc., but it is not that the karma has not been exhausted without any remainder. Just like bouncing after hitting a silk balloon, they are born there and attain liberation, and they are not touched by the flames of hell, etc. In this way, sins can be completely eradicated.
ན་པར་ཡང་གྲུབ་ལ། ལས་ལ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གང་ཟག་གི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལ་མ་ངེས་པ་ནི། རྒྱལ་པོ་དཔའ་བས་བྱིན་གྱིས་མེ་ཏོག་ཟླ་མཛེས་བཀྲོངས་པ་ལ་འགྱོད་དེ། མཆོད་རྟེན་བྱས་ནས་མཆོད་པ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་བ་བྱས་ཤིང་ཉིན་རེ་ལ་དུས་གསུམ་དུ་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལོ་སྟོང་ཕྲག་བྱེ་བ་ཕྲག་གོ་ལྔར་བྱས་ཏེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དག་པར་བསྲུངས་ཀྱང་། ཚེ་འཕོས་ནས་མནར་མེད་དུ་སྐྱེས་པ་དང་། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་རེ་གཉིས་སུ་མིག་བཅར་བ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་ཡས་པ་མྱོང་བར་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་བཤགས་པ་དོན་མེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། མ་བཤགས་ན་དེ་བས་ཀྱང་ཆེ་བ་དང་རྒྱུན་རིང་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཤགས་བསྡོམ་གྱིས་ལྷག་མ་མེད་པར་འདག་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་། དང་པོ་ནས་ཉེས་པས་མ་གོས་པའི་དག་པ་དང་བཤགས་ནས་དག་པ་གཉིས་ཁྱད་པར་ཆེ་སྟེ། དཔེར་ན་བྱང་ས་ལས། རྩ་ལྟུང་བྱུང་བ་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བླངས་པས་ཕྱིར་འཆོས་ནུས་ཀྱང་། ཚེ་དེ་ལ་ས་དང་པོ་ཐོབ་མི་སྲིད་པར་གསུངས་ 13-2-131b པ་ལྟ་བུའོ། །རྣམ་པར་འཐག་པ་བསྡུས་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། བཅོམ་ལྡན་འདས། གལ་ཏེ་ལ་ལ་ཞིག་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོའི་དབང་གིས་ཆོས་སྤོང་བ་འདི་ལྟ་བུ་འདི་བགྱིས་པར་གྱུར་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས། དེའི་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཇི་ལྟར་ཐར་བར་འགྱུར། དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །འཇམ་དཔལ། གལ་ཏེ་ལོ་བདུན་གྱི་བར་དུ་ཉིན་གཅིག་ཅིང་དུས་གསུམ་དུ་ཉེས་པ་ལ་ཉེས་པར་བཤགས་ན་དེའི་འོག་ཏུ་བྱང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཕྱིན་ཆད་ཉུང་ན་བསྐལ་པ་བཅུས་བཟོད་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སྡིག་པ་དག་ཀྱང་ཇི་ལྟར་མྱུར་ན་ཡང་བཟོད་པ་ཐོབ་པ་ལ་བསྐལ་པ་བཅུ་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་མ་ལུས་པར་དག་པའི་དོན་ནི། འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་འབྱིན་པ་མ་ལུས་པར་དག་པ་ཡིན་གྱི། ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་སོགས་ནི་ཆེས་རིང་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པས་དང་པོ་ནས་མ་གོས་པ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་རྣམས་སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་སྡིག་ལྟུང་ཕྲ་མོ་ལའང་ཤེས་བཞིན་དུ་མི་འཇུག་པར་གསུངས་ཏེ། བཤགས་པས་དག་པ་དང་དང་པོ་ནས་མ་བྱུང་བ་གཉིས་ཁྱད་མེད་ན། དེ་ལྟར་བྱ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་སྣང་སྟེ། རྐང་ལག་སོགས་བསྣད་པ་ཕྱིར་བཅོས་སུ་ཡོད་ཀྱང་། དང་པོ་ནས་མ་བསྣད་པ་དང་མི་འདྲ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འབད་པས་ཚོམས་ལས། སྡིག་པ་བྱས་ཤིང་བསོད་ནམས་མ་བྱས་ལ། །ཆོས་ 13-2-132a དང་གོལ་ཞིང་ཆོས་མིན་ཐོབ་པའི་མི། །སྡིག་པའི་ལས་ཅན་འཆི་བས་འཇིགས་འགྱུར་ཏེ། །ཆུ་ཆེན་ནང་དུ་གྲུ་ངན་ཞིག་པ་བཞིན། །བསོད་ནམས་བྱས་ཤི
【現代漢語翻譯】 而且果報也不會落空。』 至於某些人的特殊情況，則不一定如此：比如國王勇施（Dpa' bas byin，勇敢佈施）因後悔殺害了花朵月美（Me tog zla mdzes，鮮花皓月），建造佛塔並廣作供養，每天三次懺悔罪業，持續了千百萬億年，並嚴守戒律。然而，死後卻墮入無間地獄，並在百億俱胝年中遭受眼盲等無盡痛苦。《三昧王經》（Ting nge 'dzin rgyal po）中如是說。 即便如此，懺悔並非毫無意義，因為如果不懺悔，將會遭受更大、更持久的痛苦。即使懺悔能夠徹底清除罪業，但最初未染罪業的清凈與懺悔后的清凈之間仍有巨大差異。例如，《菩薩地持經》（Byang sa）中說，如果犯了根本墮罪，即使通過受持菩薩戒可以恢復，但在當世也不可能獲得初地果位。 《集一切法經》（Rnam par 'thag pa bsdus pa'i mdo）中也說：『世尊，如果有人因惡友的影響而捨棄正法，做了這樣的事情，世尊，那時他將如何解脫？』世尊對妙吉祥童子（Jam dpal gzhon nur gyur pa，文殊童子）說：『妙吉祥，如果七年之中，每天三次懺悔罪業，之後就能清凈。此後，即使最快也要十劫才能獲得安忍。』因此，即使罪業得以清凈，獲得安忍也需要十劫的時間。 因此，完全清凈的含義是指不再產生不悅意的果報。至於生起道之證悟等，則需要極其漫長的時間，所以應當努力從一開始就不染罪業。因此，諸佛菩薩們說，即使爲了生命，也不會明知故犯輕微的罪業，因為如果懺悔和最初未犯沒有區別，就沒有必要這樣做了。 世間也是如此，即使手腳等受傷后可以治療，也與最初未受傷的情況不同。因此，應當努力行善。《寶積經》（Tshoms las）中說：『造作罪業而不行善，背離正法而追求非法之人，因罪業深重而畏懼死亡，猶如破船沉入大海。』行善之人……
【English Translation】 And the consequences will not be in vain.' As for the particular circumstances of some individuals, it is not necessarily so: For example, King Brave Giver (Dpa' bas byin) regretted killing Flower Moon Beauty (Me tog zla mdzes), built stupas and made extensive offerings, confessed his sins three times a day, for trillions of years, and strictly observed the precepts. However, after death, he was born in the Avici Hell, and suffered endless sufferings such as blindness for hundreds of millions of kotis of kalpas. This is stated in the Samadhiraja Sutra (Ting nge 'dzin rgyal po). Even so, confession is not meaningless, because if one does not confess, one will suffer even greater and more lasting suffering. Even if confession can completely cleanse sins, there is still a huge difference between the purity of not being stained by sins in the first place and the purity after confession. For example, the Bodhisattvabhumi Sutra (Byang sa) says that if one commits a root downfall, even if one can recover by taking the Bodhisattva vows, it is impossible to attain the first bhumi in that lifetime. The Condensed Sutra of Discrimination (Rnam par 'thag pa bsdus pa'i mdo) also says: 'Bhagavan, if someone abandons the Dharma due to the influence of evil friends and does such a thing, Bhagavan, how will he be liberated at that time?' The Bhagavan said to Manjushri Kumara (Jam dpal gzhon nur gyur pa): 'Manjushri, if one confesses sins three times a day for seven years, then one will be purified. After that, even at the fastest, it will take ten kalpas to obtain forbearance.' Therefore, even if sins are purified, it takes ten kalpas to obtain forbearance, no matter how fast it is. Therefore, the meaning of complete purification is that it no longer produces unpleasant results. As for the arising of realizations of the path, etc., it takes an extremely long time, so one should strive not to be stained by sins from the beginning. Therefore, the Buddhas and Bodhisattvas say that even for the sake of life, they will not knowingly commit even minor sins, because if there is no difference between confession and not committing them in the first place, there is no need to do so. It is also the same in the world, even if the hands and feet, etc., can be treated after being injured, it is different from the situation of not being injured in the first place. Therefore, one should strive to do good deeds. The Ratnakuta Sutra (Tshoms las) says: 'A person who commits sins and does not do good deeds, who turns away from the Dharma and pursues the unlawful, fears death because of his sins, like a broken boat sinking into the sea.' A person who does good deeds...
ང་སྡིག་པ་མ་བྱས་ལ། །དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱི་ཆོས་སྤྱད་པས། །དེ་ནི་ནམ་ཡང་འཆི་བས་འཇིགས་མེད་དེ། །བརྟན་པའི་གྲུ་ཡིས་ཕ་རོལ་འགྲོ་བ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་སྔ་མ་ལྟར་མི་བྱ་བར་ཕྱི་མ་ལྟར་ཅི་འགྱུར་བྱའོ། །དེ་ཡང་རིགས་པའི་ཚིག་མང་དུ་སྨྲས་ཀྱང་བག་མེད་པར་འཇུག་ན་དོན་ཆུང་ལ། ཆོས་ཉུང་ངུ་ལས་མི་ཤེས་ཀྱང་གང་ཤེས་པ་ལ་འདོར་ལེན་གྱིས་བསྒྲུབ་ན་དོན་ཆེ་སྟེ། ཚོམས་ལས། གལ་ཏེ་རིགས་བཅས་མང་དུ་སྨྲས་ཀྱང་ནི། །བག་མེད་མི་དག་དེ་ལྟར་བྱེད་མི་འགྱུར། །དཔེར་ན་ཕྱུགས་རྫིས་གཞན་གྱི་ཕྱུགས་བགྲང་ལྟར། །དེ་དག་དགེ་སྦྱོང་སྐལ་བ་ཐོབ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རིགས་བཅས་ཉུང་ངུ་སྨྲ་བྱེད་ཀྱང་། །ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་སྤོང་བྱེད་པ། །དེ་དག་དགེ་སྦྱོང་སྐལ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན། །དགེ་སློང་བག་ཡོད་ལ་དགའ་ཞིང་། །བག་མེད་པ་ལ་འཇིགས་ལྟ་བས། །བདག་ཉིད་ངན་འགྲོ་ལས་འདྲེན་ཏེ། །འདམ་རྫབ་ལས་ནི་གླང་ཆེན་བཞིན། །དགེ་སློང་བག་ཡོད་ལ་དགའ་ཞིང་། །བག་མེད་པ་ལ་འཇིགས་ལྟ་བས། །སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་སྤྲུག་པར་བྱེད། །རླུང་གིས་ལྗོན་ཤིང་ལོ་མ་བཞིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་བཤེས་སྤྲིངས་ལས། གལ་ཏེ་མཐོ་རིས་ཐར་པ་མངོན་བཞེད་ན། །ཡང་དག་ལྟ་ལ་གོམས་པ་དག་ཏུ་མཛོད། །གང་ཟག་ལོག་པར་ལྟ་ 13-2-132b བས་ལེགས་སྤྱད་ཀྱང་། །ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མི་བཟད་ལྡན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ལས་གཉིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཅས་པ་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་ལྟ་བ་འདི་ནི་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་དང་སྐྱེས་བུའི་དོན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པའི་གཞིར་མེད་དུ་མི་རུང་བ་ཡིན་པས། སྔར་བཤད་པས་མཚོན་ནས་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་དང་། མཛངས་བླུན་དང་། ལས་བརྒྱ་པ་དང་། རྟོགས་བརྗོད་བརྒྱ་པ་དང་། འདུལ་བ་ལུང་གི་རྒྱུད་གླེང་རྣམས་དང་། གསུང་རབ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་བལྟས་ནས་ངེས་པ་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ནི་གནད་ཀྱི་དོན་དུ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ༈ བསམ་པ་དེ་སྐྱེས་པའི་ཚད། གཉིས་པ་བསམ་པ་དེ་སྐྱེས་པའི་ཚད་ནི། སྔར་འཇིག་རྟེན་འདི་དོན་གཉེར་བཅོས་མ་མིན་པ་ཡོད་ལ། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མའི་དོན་གཉེར་ཚིག་རྗེས་འབྲངས་པའི་གོ་བ་ཙམ་དུ་འགྱུར་བ་དེ། གོ་ས་འཕོས་ནས་ཕྱི་མའི་དོན་གཉེར་གཙོ་བོར་སོང་ཞིང་། འཇིག་རྟེན་འདི་ཞར་བྱུང་ཙམ་དུ་སོང་ན་སྐྱེས་པ་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་བརྟན་པར་བྱེད་དགོས་པས་དེ་བྱུང་ནས་ཀྱང་འབད་དེ་སྦྱང་བར་བྱའོ། ། 13-2-133a པ་ནི་གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་གྱིས་ཀྱང་གནས་སྐབས་སུ་དོན་དུ་གཉེར་དགོས་ཏེ། རྟེན་དེ་རིམ་པར་བརྒྱུད་པ་ལས་མཐར་ངེས་ལེགས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་མངོན་མཐོ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བས་བསྡུས་པ
【現代漢語翻譯】 我未造惡業，奉行聖者之道的正法，因此永遠不會因死亡而恐懼，猶如乘坐堅固的船隻渡過彼岸。正如經文所說，不要效仿前者，而要效仿後者。即使說了許多符合道理的話，如果放縱不羈，也沒有什麼意義。即使對佛法瞭解不多，但如果能將所學付諸實踐，取捨有度，那意義就很大。《法句經》中說：『即使說了許多符合道理的話，如果放縱不羈，也不會改變。就像牧童數著別人的牛，他們無法獲得修行的利益。』『即使說了很少符合道理的話，如果能依法修行，捨棄貪慾、嗔恨和愚癡，他們才能獲得修行的利益。』比丘樂於精進，視放逸為恐懼，就能將自己從惡道中解救出來，就像大象從泥潭中脫身一樣。比丘樂於精進，視放逸為恐懼，就能抖落所有的罪惡，就像風吹落樹上的葉子一樣。 因此，《親友書》中說：『如果渴望獲得天界和解脫，就應習慣於正確的見解。因為持邪見之人，即使行善，其果報也將是令人不悅的。』正如經文所說，如理觀察緣起，以及因果關係，是所有乘和成就一切眾生利益的基礎，不可或缺。通過以上所說的內容，以及憶念正念、明辨賢愚、《業百篇》、《本生百篇》、《律藏》等經論，以及其他佛經，來培養強烈而持久的定解，這才是關鍵所在。 二、衡量生起此心的標準： 衡量生起此心的標準是：原本追求今世的利益並非虛假，但對來世的追求僅停留在口頭上的理解。當這種狀態轉變，到來世的追求成為主要目標，而今世的追求僅是附帶時，就說明此心已經生起。然而，還需要鞏固它，因此即使生起了此心，也應努力修習。即使是追求解脫，也需要在當下追求增上生，因為只有通過次第的增上生，最終才能獲得決定勝。所有圓滿的身體、受用和眷屬的增上生，都包含在輪迴之中。
【English Translation】 I have not committed sins, and I have practiced the Dharma according to the ways of the holy ones. Therefore, I will never fear death, just as one crosses to the other shore on a sturdy boat. As it is said, do not imitate the former, but imitate the latter. Even if one speaks many words of reason, if one indulges in carelessness, it is of little significance. Even if one knows little of the Dharma, if one practices what one knows with discernment, it is of great significance. The Dhammapada says: 'Even if one speaks many words of reason, if one is careless, one will not change. Like a herdsman counting the cattle of others, they do not gain the benefits of practice.' 'Even if one speaks few words of reason, if one practices the Dharma according to the Dharma, and abandons desire, hatred, and ignorance, they will gain the benefits of practice.' A bhikshu who delights in diligence and sees carelessness as a threat can deliver himself from the lower realms, just as an elephant emerges from a mud pit. A bhikshu who delights in diligence and sees carelessness as a threat will shake off all sins, like the wind blowing leaves from a tree. Therefore, the Letter to a Friend says: 'If you desire to attain heaven and liberation, then cultivate the habit of correct view. For a person with a wrong view, even if they practice virtue, all their results will be unpleasant.' As it is said, to properly observe dependent origination, as well as cause and effect, is the indispensable foundation for all vehicles and the accomplishment of all beings' benefit. Through what has been said above, as well as mindfulness, discernment between the wise and the foolish, the Hundred Deeds, the Hundred Jatakas, the Vinaya Pitaka, and other scriptures, one should cultivate a strong and lasting conviction, which should be taken as the essential point. 2. The Measure of Arising of That Thought: The measure of the arising of that thought is: originally, the pursuit of this world's interests was not false, but the pursuit of the next world was merely a verbal understanding. When this state changes, and the pursuit of the next world becomes the primary goal, while the pursuit of this world becomes merely incidental, then it indicates that this thought has arisen. However, it still needs to be strengthened, so even after it has arisen, one should strive to practice. Even when pursuing liberation, one must also pursue higher rebirth in the meantime, because it is through the successive stages of higher rebirth that one will ultimately attain definite goodness. All the perfections of body, resources, and retinue of higher rebirth are included within samsara.
་མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ལ་སོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་དང་དེའི་ཞིང་གི་འབྱོར་པ་དང་དེའི་འཁོར་རྣམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དགོངས་ནས་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། ལོངས་སྤྱོད་དང་ལུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། །འཁོར་རྩོམ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མངོན་མཐོ་དང་། །ཞེས་ཕར་ཕྱིན་དང་པོ་བཞིས་མངོན་མཐོ་བསྒྲུབ་པར་གསུངས་ཤིང་། གཞུང་མང་པོ་ནས་དེ་དག་གིས་གཟུགས་སྐུ་བསྒྲུབ་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་མཁྱེན་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་སྦྱིན་པ་དང་བཟོད་པ་སོགས་ཆེས་མང་ཞིང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་རྣམས་དུས་རིང་པོར་བསྒྲུབ་པས་ན། དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ལུས་ལ་སོགས་པའི་མངོན་མཐོ་ཡང་ཆེས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་ནོ། །མཐར་ཐུག་ངེས་ལེགས་འགྲུབ་པ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། མི་ཡི་གྲུ་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །སྡུག་བསྔལ་ཆུ་བོ་ཆེ་ལས་སྒྲོལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། མིས་མཚོན་པའི་བདེ་འགྲོའི་རྟེན་ལ་བརྟེན་ནས་སྲིད་མཚོ་བརྒལ་བ་དང་རྣམ་མཁྱེན་དུ་འགྲོ་དགོས་ལ། དེ་ཡང་ཚེ་དུ་མར་བརྒྱུད་དགོས་པའི་ཕྱིར། ལུས་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་དམ་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ལམ་གྱི་རྩ་བ་ཡིན་ 13-2-133b ནོ། །བདེ་འགྲོའི་ལུས་ཀྱང་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཕྱོགས་རེ་བ་དང་ལྡན་པས་ལམ་བསྒྲུབས་ཀྱང་ས་ཆོད་ཆུང་བས་ན་ཡོངས་རྫོགས་ཤིག་དགོས་ལ། དེ་ལ་ནི་དགེ་ཚུལ་ལ་སོགས་པའི་བསླབ་པའི་གཞི་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པར་བསྲུང་བས་མི་ཆོག་པས་དགེ་སློང་ལ་སོགས་པའི་བསླབ་གཞི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སྲུང་བ་ལ་འབད་དགོས་སོ། །ཁ་ཅིག །ཚུལ་ཁྲིམས་སྲུང་བ་ནི་བདེ་འགྲོ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ན་དེ་ནི་བསྙེན་གནས་ཀྱིས་ཀྱང་འཐོབ་པས་དཀའ་ལ་དོན་ཆུང་བའི་དགེ་སློང་སོགས་ཀྱིས་ཅི་བྱ་ཞེས་ཟེར་བ་དང་། གཞན་དག །སོ་ཐར་གྱི་དགོས་པ་དགྲ་བཅོམ་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ན་དགེ་སློང་ནི་ལོ་ཉི་ཤུ་མ་ལོན་བར་དུ་མི་རུང་ཞིང་དགེ་བསྙེན་གྱི་རྟེན་ལ་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་འཐོབ་ཏུ་ཡོད་པས་རྟེན་དེ་བསྔགས་ཀྱི། དཀའ་ལ་དོན་ཆུང་བའི་དགེ་སློང་གིས་ཅི་བྱ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། བསྟན་པའི་གནད་མ་ཤེས་པའི་ཅལ་ཅོལ་ཆེན་པོར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་སྡོམ་པ་འོག་མ་འོག་མ་རྟེན་དུ་བྱས་ཏེ་གོང་མ་གོང་མ་བླངས་ནས་བསླབ་པའི་གཞི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྲུང་བ་ལ་འགྲུས་པར་བྱའོ། །སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། །རྗེ་བཙུན་དམ་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེ་ལྟར་འཆི་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་ཤི་ནས་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བའི་ཚུལ་བསམས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་འདི་ལས་བློ་ལོག་ནས་ཕྱི་མའི་བདེ་འགྲོ་ 13-2-134a དོན་གཉེར་སྐྱེས་ཏེ། སྐྱབས་འགྲོ་ཐུན་མོང་བ་དང་དཀར་ནག་གི་ལ
【現代漢語翻譯】 並非如此，因為圓滿的身體等是色身（梵文：Rūpakāya，指佛的化身）及其凈土的莊嚴以及眷屬。考慮到這一點，《經莊嚴論》中說：『受用和身體圓滿，眷屬事業圓滿是殊勝。』前四度（佈施、持戒、忍辱、精進）成就殊勝，許多經論中都說這些成就色身。因此，修持圓滿正覺的人，長久修持極其殊勝的戒律、佈施和忍辱等，因此，他們追求身體等殊勝的增上生果位。最終獲得決定勝，如《入菩薩行論》所說：『依靠人身之舟，從痛苦的大河中解脫。』正如所說，必須依靠以人為代表的善趣之身，才能渡過輪迴之海，證得圓滿正覺，而且這需要經歷許多世。因此，身體是成就的根本原因，而清凈的戒律是道路的根本。 善趣之身也需要具足圓滿的功德，如果只具備部分功德，即使修行，成就也很小，因此需要圓滿的功德。對於這一點，僅僅守護沙彌等不圓滿的學處是不夠的，必須努力守護比丘等圓滿的學處。有些人說：『守護戒律是爲了成就善趣，那麼通過近住戒也能獲得，那麼困難而意義不大的比丘等戒律有什麼用呢？』還有人說：『別解脫戒的目的是爲了阿羅漢果，但是比丘在二十歲之前是不允許的，而且在家居士也能證得阿羅漢果，因此應該讚歎這種身份。那麼困難而意義不大的比丘有什麼用呢？』這些都是不瞭解教義要點的胡言亂語。應該將下下的戒律作為基礎，受持上上的戒律，努力守護圓滿的學處。與小士夫共同的道次第的修心已經講完。 頂禮具足大悲心的至尊上師！如是思維死亡和死後墮入惡趣之苦，從而厭離此世，生起追求來世善趣之心，皈依共同的皈依處，行持黑白業。
【English Translation】 It is not so, because the perfect body and so on are the Rūpakāya (form body of a Buddha) and the splendor of its pure land and its retinue. Considering this, the Ornament of the Sūtras says: 'Perfect enjoyment and body, perfect retinue and activity are superior.' The first four perfections (generosity, ethics, patience, and diligence) accomplish higher realms, and many scriptures say that these accomplish the form body. Therefore, those who cultivate complete enlightenment cultivate very many and excellent ethics, generosity, patience, etc., for a long time. Therefore, they also seek the most excellent higher realms of body and so on as their fruit. Ultimately achieving definite goodness, as it is said in the Bodhisattvacaryāvatāra: 'Relying on the boat of the human body, one is liberated from the great river of suffering.' As it is said, one must rely on the body of a fortunate rebirth, represented by humans, to cross the ocean of existence and attain complete enlightenment, and this requires going through many lifetimes. Therefore, the body is the fundamental cause of accomplishment, and pure ethics are the root of the path. The body of a fortunate rebirth also needs to be fully endowed with qualities. If it only possesses partial qualities, even if one practices, the accomplishment will be small. Therefore, it needs to be complete. For this, it is not enough to merely keep the incomplete precepts of a novice monk, etc. One must strive to keep the complete precepts of a fully ordained monk, etc. Some say: 'Keeping precepts is for achieving a fortunate rebirth, but that can also be obtained through the observance of the eight precepts. So what is the use of the difficult and insignificant precepts of a fully ordained monk, etc.?' Others say: 'The purpose of individual liberation vows is for the sake of an Arhat, but a fully ordained monk is not allowed until the age of twenty, and even a layperson can attain Arhatship. Therefore, that status should be praised. So what is the use of the difficult and insignificant fully ordained monk?' These are great nonsense from those who do not understand the essential points of the teachings. One should take the lower vows as a foundation, take the higher vows, and strive to keep the complete precepts. The mind training of the path in common with the small person has been explained. Homage to the venerable and compassionate supreme teachers! Thus, contemplating death and the manner of falling into the lower realms after death, turning away from this world, generating the desire for a fortunate rebirth in the next life, taking refuge in the common refuge, and engaging in virtuous and non-virtuous actions.
ས་འབྲས་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་སྡིག་པ་སྤོང་དགེ་བ་བསྒྲུབ་པ་ལ་འབད་པས་བདེ་འགྲོའི་གོ་འཕང་འཐོབ་མོད་ཀྱང་། འདིར་ནི་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་གྱི། སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དང་ཐུན་མོང་བའི་བསམ་པ་དེ་སྐྱེས་པ་དང་། འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བ་འཁོར་བ་མཐའ་དག་ལ་ཞེན་པ་ལོག་པའི་བསམ་པ་བསྐྱེད་ནས། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དེ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོར་འཁྲིད་པས། སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་བསམ་པ་སྦྱང་དགོས་ཏེ། འདི་ལྟར་ལྷ་མིའི་གོ་འཕང་ཐོབ་ཀྱང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལས་མ་འདས་པས་དེ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་བདེ་བར་འཛིན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པས་ཡང་དག་པར་ན་བདེ་བ་མེད་ལ་སླར་ཡང་ངན་འགྲོར་ངེས་པར་ལྟུང་བས་མཐའ་ངན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་དེ་མ་ཐག་གཡང་སར་ལྟུང་བ་འགའ་གཡང་ཁ་ན་ངལ་བསོ་བ་བཞིན་ཏེ། སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ལས། བདེ་འགྲོར་ཡང་དང་ཡང་འོངས་ཏེ། །བདེ་བ་མང་པོ་སྤྱད་སྤྱད་ནས། །ཤི་ནས་ངན་སོང་སྡུག་བསྔལ་ནི། །ཡུན་རིང་མི་བཟད་རྣམས་སུ་ལྟུང་། །ཞེས་དང་། སློབ་མ་ལ་སྤྲིངས་པ་ལས་ཀྱང་། གང་ཞིག་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་རྟག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡི། །ནང་དུ་ཞུགས་ནས་བསྟི་བ་ཙམ་ལ་བདེར་སེམས་པ། །དེ་ནི་ངེས་པར་དབང་མེད་རིམ་གྱིས་བརྒྱ་ཕྲག་ཏུ། །འགྲོ་བ་མཉམ་དང་མི་མཉམ་ཀུན་ཏུ་འཁྱམ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་འགྲོ་ལ་ཡང་ངན་འགྲོ་དང་འདྲ་བར་ཤིན་ཏུ་སྐྱོ་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། 13-2-134b བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། མཁས་པ་རྣམས་ལ་མཐོ་རིས་ཀྱང་། །དམྱལ་བ་དང་མཚུངས་འཇིགས་བསྐྱེད་འགྱུར། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་དེ་རྣམས་ལ། །སྲིད་གང་འཇིགས་པ་མི་བསྐྱེད་དཀོན། །ཞེས་དང་། ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་སྡུད་པ་ལས་ཀྱང་། འཁོར་བར་ཆགས་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་རྣམས་རྟག་ཏུ་འཁོར། །ཞེས་དང་། སློབ་མ་ལ་སྤྲིངས་པ་ལས་ཀྱང་། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་བདེ་བའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེས། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གཏི་མུག་མུན་པ་ཤིན་ཏུ་འཐུག་པོར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་སྡུག་བསྔལ་འདུ་ཤེས་སྐྱེས། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གཏི་མུག་མུན་པ་ཤིན་ཏུ་སྲབ་མོར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་སྡུག་པ་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་འཕེལ་བ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འདོད་ཆགས་མེ་ལྕེ་ཤིན་ཏུ་འཕྲོ་བར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་མི་སྡུག་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་འཕེལ་གྱུར་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འདོད་ཆགས་མེ་ལྕེ་ཤིན་ཏུ་རྩེ་གཞིལ་འགྱུར། །ཞེས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་སྲིད་པའི་ཕུན་ཚོགས་ལ་བདེ་བར་འཛིན་པ་དང་། སྡུག་པའི་རྣམ་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་གོམས་པའི་གཉེན་པོར་སྡུག་བསྔལ་དང་། མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱས་ན་དེ་དག་ལྡོག་ལ། མ་བསྒོམས་ན་གཏི་མུག་དང་འདོད་ཆགས་འཕེལ་ནས་སྲིད་པའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་གསུངས་པས་སྲིད་པའི་ཉེས་དམིགས་སྒོམ་པ་གནད་དུ་ཆེའོ།
【現代漢語翻譯】 雖然通過因果的確定性，努力斷惡行善可以獲得善趣的地位，但在這裡並不以此為滿足。生起與下士共通的意念，生起與中士共通的對輪迴一切生厭離心的意念，並依此生起殊勝菩提心，從而引導至大士的境界，因此必須修習中士的意念。就像這樣，即使獲得了天人的地位，也無法脫離行苦，因此自然而然地認為它是快樂是顛倒的，因為實際上沒有快樂，而且必定會再次墮入惡趣，所以終究是不好的。例如，有些人立即墜入懸崖，有些人則在懸崖邊休息。正如《入行論》中所說：『雖得暇身亦復然，若未勤修增上道，仍墮惡趣受眾苦，經百俱胝數劫中。』以及《致弟子書》中也說：『如果進入不斷流轉的輪迴之輪中，僅僅認為安住其中是快樂的，那麼他必定會不由自主地逐漸在成百上千的同等和不同等的眾生中漂泊。』因此，對於善趣也應該像對惡趣一樣，感到非常厭惡。 《四百論》中說：『智者視天界，亦如地獄怖，于彼一切處，豈有不怖畏？』以及《功德寶藏論》中也說：『執著輪迴之心者，恒常流轉。』以及《致弟子書》中也說：『對於一切眾生，越是生起快樂的念頭，愚癡的黑暗就越發濃厚；對於一切眾生，越是生起痛苦的念頭，愚癡的黑暗就越發稀薄。越是修習貪戀，貪慾的火焰就越發熾盛；越是修習不凈觀，貪慾的火焰就越發熄滅。』從無始以來，我們已經習慣於將輪迴的圓滿執為快樂，並將美好的事物強加於痛苦之上。如果修習痛苦和不凈觀來對治這些習氣，就能扭轉它們；如果不修習，愚癡和貪慾就會增長，從而推動輪迴之輪。因此，修習輪迴的過患至關重要。
【English Translation】 Although striving to abandon evil and cultivate virtue through the certainty of cause and effect can attain the status of a fortunate rebirth, here we do not consider that sufficient. Generating the thought common to the lesser person, generating the thought common to the middling person of turning away from all of samsara, and relying on that to generate the supreme mind of Bodhicitta, thereby leading to the state of the great person, therefore it is necessary to cultivate the thought of the middling person. Like this, even if one attains the status of gods and humans, one has not escaped the suffering of conditioned existence, therefore naturally considering it to be happiness is inverted, because in reality there is no happiness, and one will certainly fall into the lower realms again, so ultimately it is bad. For example, some immediately fall into a precipice, while others rest on the edge of the precipice. As it says in the Bodhicharyavatara: 'Even having come to fortunate rebirths again and again, having enjoyed many pleasures, after death, one falls into unbearable sufferings of the lower realms for a long time.' And in the Letter to a Disciple: 'Whoever enters the ever-turning wheel of samsara, thinking it is happiness just to dwell within it, will certainly, helplessly, gradually wander through hundreds of thousands of equal and unequal beings.' Therefore, one should be as disgusted with fortunate rebirths as with unfortunate rebirths. The Four Hundred Verses says: 'To the wise, even the heavens are like hell, causing fear. In all ways, is there any existence that does not cause fear to them?' And the Collection of Precious Qualities also says: 'Those with minds attached to samsara constantly wander.' And the Letter to a Disciple also says: 'The more one generates the perception of happiness in all beings, the thicker the darkness of ignorance becomes; the more one generates the perception of suffering in all beings, the thinner the darkness of ignorance becomes. The more one cultivates attachment, the more the flames of desire blaze; the more one cultivates unattractiveness, the more the flames of desire are extinguished.' From beginningless time, we have been accustomed to grasping at the perfections of existence as happiness and imposing beauty on suffering. If we cultivate suffering and unattractiveness as antidotes to these habits, we can reverse them; if we do not cultivate them, ignorance and desire will increase, thereby turning the wheel of existence. Therefore, it is crucial to contemplate the faults of existence.
། ༈ འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ། དེའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ་ལ་བཞི། བསམ་པ་སྦྱང་བ་དངོས། དེ་སྐྱེས་པའི་ཚད། དེ་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་བ། ཐར་པར་བགྲོད་པའི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། ། ༈ བསམ་པ་སྦྱང་བ་དངོས། དང་པོ་ལ་གཉིས། 13-2-135a ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་སོ། །ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་ངོས་བཟུང་བ། ༈ ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་ངོས་བཟུང་བ། དང་པོ་ནི། ཐར་པ་ཞེས་པ་ནི་བཅིངས་པ་ལས་གྲོལ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་གཉིས་ནི་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁམས་ཀྱི་དབང་གིས་འདོད་ཁམས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་དང་། འགྲོ་བས་ཕྱེ་ན་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ལྔའམ་དྲུག་དང་། སྐྱེ་གནས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མངལ་ལ་སོགས་པ་བཞིར་ཕུང་པོ་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་བ་ནི་བཅིངས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་ལས་གྲོལ་བ་ནི་ཐར་པའོ། །དེ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་ནི་ཐར་པ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློའོ། །ཐར་པ་དེ་ཡང་ལས་ཉོན་གྱི་འདུ་བྱེད་བྱུང་ནས་ཞིག་པ་ལ་མི་བྱ་སྟེ། སྐྱེས་པ་རྣམས་དུས་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པ་ནི་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པ་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འབད་པ་མེད་པར་གྲོལ་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཉེན་པོ་མ་སྐྱེས་ན་མ་འོངས་པར་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བར་འགྱུར་བ་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་ལོག་པའོ། །གཉིས་པ་དེ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ནི། དཔེར་ན་སྐོམ་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བ་ལ་ཐོབ་འདོད་བྱུང་བ་དེ་སྐོམ་པས་གདུངས་པ་ལ་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་པ་བཞིན་དུ། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོའི་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཐར་པ་ལ་ཐོབ་འདོད་འབྱུང་བ་ཡང་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་པས། སྲིད་པའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམས་ནས་དེ་ལ་འདོར་འདོད་ཀྱི་བློ་མ་སྐྱེས་ན་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཞི་ 13-2-135b བ་ལ་ཐོབ་འདོད་མི་འབྱུང་སྟེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། གང་ལ་འདིར་སྐྱོ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཞི་གུས་ག་ལ་ཡོད། །རང་ཁྱིམ་ལ་བཞིན་སྲིད་པ་ནི། །འདི་ནས་འབྱུང་བའང་བྱ་བ་དཀའ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ དེ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས། དེས་ན་ཐར་པ་དོན་གཉེར་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ལ་གཉིས། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གི་སྒོ་ནས་བསམ་པ་དང་། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསམ་པའོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གི་སྒོ་ནས་བསམ་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས། སྡུག་བདེན་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམ་པ་དང་། ཀུན་འབྱུང་འཁོར་བའི་འཇུག་རིམ་བསམ་པའོ། ། ༈ སྡུག་བདེན་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམ་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས། སྡུག་བདེན་བདེན་བཞིའི་ཐོག་མར་
【現代漢語翻譯】 ༈ 修習中士道和共同道次第 因此，修習中士道和共同道次第分為四部分：修習意樂的真實內容、衡量意樂生起的標準、消除對意樂的錯誤認知、確立通往解脫之道的自性。 ༈ 修習意樂的真實內容 第一部分分為兩點： 1. 確定希求解脫之心；2. 生起此心的方便。 確定希求解脫之心： ༈ 確定希求解脫之心 首先，『解脫』是指從束縛中解脫出來。業和煩惱二者是束縛輪迴的因素。由於這兩者的力量，以及五蘊的力量，導致在欲界等三界，以及天等五或六道，還有胎生等四種生處中，不斷地結生相續，這就是束縛的本質。從這些束縛中解脫出來，就是解脫。想要獲得解脫，就是希求解脫之心。然而，解脫並非指業和煩惱的造作停止后就自然消失的狀態，因為眾生不會在第二剎那停止流轉，如果這樣，無需修習對治等因緣，一切眾生都會不費力氣地獲得解脫，這顯然是錯誤的。因此，解脫是指在對治力尚未生起時，未來仍然會結生相續的狀態，通過生起對治力，從而阻止了結生相續。第二，生起此心的方便：例如，想要止息口渴的痛苦，必須先認識到口渴帶來的痛苦，同樣，想要獲得止息五取蘊痛苦的解脫，也必須認識到五取蘊是痛苦的自性，並看到其中的過患。因此，如果不能通過修習輪迴的過患而生起想要逃離輪迴之心，就不會想要獲得止息痛苦的解脫。《四百論》中說：『於此無厭離，何有寂靜敬？如自家室宅，出離亦甚難。』 ༈ 生起此心的方便 因此，生起希求解脫之心的方便有兩種：從痛苦和集諦的角度進行思維，以及從十二緣起的角度進行思維。 ༈ 從痛苦和集諦的角度進行思維 第一種又分為兩點：思維苦諦，即輪迴的過患；思維集諦，即輪迴的流轉次第。 ༈ 思維苦諦，即輪迴的過患 第一點又分為兩點：苦諦是四聖諦的開端
【English Translation】 ༈ Cultivating the Stages of the Path Common to Beings of Intermediate Capacity Therefore, cultivating the stages of the path common to beings of intermediate capacity has four parts: actually training the intention, the measure of its arising, eliminating wrong conceptions about it, and establishing the nature of the path to liberation. ༈ Actually Training the Intention The first part has two points: 1. Identifying the mind that seeks liberation; 2. The means of generating it. Identifying the Mind That Seeks Liberation: ༈ Identifying the Mind That Seeks Liberation First, 'liberation' means freedom from bondage. Karma and afflictions are what bind us to cyclic existence. By the power of these two, and by the power of the aggregates, one is reborn in the desire realm and the other three realms, and in the five or six classes of beings such as gods, and in the four kinds of birth such as womb-birth. The linking of aggregates is the nature of bondage, so liberation is freedom from that. Wanting to attain that is the mind that seeks liberation. However, liberation should not be taken to mean that when the activities of karma and afflictions cease, they simply disappear, because beings do not remain in the second moment. If that were the case, everyone would be liberated without effort, without relying on causes such as meditating on antidotes, which would be a fault. Therefore, liberation means that if an antidote is not generated, one will be reborn in the future, but by the power of generating an antidote, rebirth is prevented. Second, the means of generating it: For example, the desire to quench the suffering of thirst arises from seeing the suffering caused by thirst. Similarly, the desire to attain liberation, which is the pacification of the suffering of the aggregates of appropriation, also depends on seeing the faults of the aggregates of appropriation, which are of the nature of suffering. Therefore, if one does not generate the desire to abandon cyclic existence by contemplating its faults, one will not want to attain the pacification of that suffering. As it says in the Four Hundred Stanzas: 'For whom there is no weariness here, how can there be reverence for peace? Like one's own house, it is difficult to emerge from this.' ༈ The Means of Generating It Therefore, there are two means of generating the desire for liberation: thinking in terms of suffering and its origin, and thinking in terms of the twelve links of dependent arising. ༈ Thinking in Terms of Suffering and Its Origin The first has two points: thinking about the faults of cyclic existence, which is the truth of suffering, and thinking about the order of engagement in cyclic existence, which is the truth of origin. ༈ Thinking About the Faults of Cyclic Existence, Which Is the Truth of Suffering The first has two points: the truth of suffering is the beginning of the four truths
གསུངས་པའི་དགོངས་པ་བསྟན་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་དངོས་སོ། ། ༈ སྡུག་བདེན་བདེན་བཞིའི་ཐོག་མར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། ཀུན་འབྱུང་ནི་རྒྱུ་དང་སྡུག་བདེན་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་ཀུན་འབྱུང་སྔ་ལ། སྡུག་བདེན་འཕྱི་བ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དོན་གྱི་རིམ་པ་དེ་དང་མི་མཐུན་པར། དགེ་སློང་དག །འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་འཕགས་པའི་བདེན་པའོ། །འདི་ནི་ཀུན་འབྱུང་འཕགས་པའི་བདེན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤེ་ན། དེ་ལ་སྟོན་པས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རིམ་པ་ལས་ལྡོག་སྟེ་གསུངས་པ་ལ་ནི་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་ཆེན་པོ་ཡོད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟར། གདུལ་བྱ་རང་ཉིད་ལ་ཐོག་མར་འཁོར་བ་ལས་ཐར་འདོད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞིག་མ་སྐྱེས་ན་རྩ་བ་ཆད་པས་དེ་ཐར་པར་ཇི་ལྟར་འཁྲིད། དེས་ན་ཐོག་མར་གདུལ་བྱ་མ་རིག་པའི་མུན་པས་བསྒྲིབས་ནས་འཁོར་བའི་ཕུན་ཚོགས་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེ་བར་འཛིན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་བསླུས་པ་ལ། བཞི་ 13-2-136a བརྒྱ་པ་ལས། སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོ་འདི་ལ་མཐའ། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཡོད་མིན་ན། །བྱིས་ཁྱོད་འདིར་ནི་བྱིང་བ་ལ། །འཇིགས་པ་ཅིས་ན་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། འདི་ནི་ཡང་དག་པར་ན་བདེ་བ་མ་ཡིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །ཞེས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་དུ་མ་གསུངས་ནས་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་དགོས་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཐོག་མར་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་རང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་མཚོར་ལྷུང་བ་མཐོང་ནས་དེ་ལས་ཐར་བར་འདོད་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་དེ་བཟློག་དགོས་པར་མཐོང་ལ་དེ་ཡང་རྒྱུ་མ་བཟློག་ན་མི་ལྡོག་པར་ཤེས་ནས། དེའི་རྒྱུ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་སྙམ་དུ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པས་དེའི་འོག་ཏུ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་དང་ལས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་དང་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་དུ་ཤེས་པའི་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ཤེས་པ་སྐྱེས་ཤིང་བདག་འཛིན་ཡང་བཟློག་ནུས་པར་མཐོང་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་འགགས་པའི་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱ་བར་ཡི་དམ་འཆའ་བས་དེའི་འོག་ཏུ་འགོག་པའི་བདེན་པ་གསུངས་སོ། །འོ་ན་སྡུག་བདེན་བསྟན་པ་ན་ཐར་པ་ལ་འདོད་པ་སྐྱེ་བས་སྡུག་བདེན་གྱི་འོག་ཏུ་འགོག་བདེན་སྟོན་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། དེའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་འགོག་པ་ལ་ཐོབ་ན་སྙམ་པའི་ཐར་འདོད་ཡོད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ངོས་མ་ཟིན་ཅིང་། རྒྱུ་དེ་བཟློག་ནུས་སུ་མ་མཐོང་བས་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ་སྙམ་ 13-2-136b དུ་ཐར་པ་ལ་ཐོབ་བྱར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཐར་པ་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་ན་དེར་འགྲོ་བའི་ལམ་གང་ཡིན་སྙམ་དུ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འཇ
【現代漢語翻譯】 所示的意圖和苦修的真實本質。 顯示四聖諦中首先講述的苦諦的意圖。 第一點：集諦（梵文：Samudaya，梵文天城體：समुदय，梵文羅馬擬音：samudaya，漢語字面意思：生起）是因，苦諦（梵文：Duḥkha，梵文天城體：दुःख，梵文羅馬擬音：duhkha，漢語字面意思：痛苦）是其果，因此集諦在前，苦諦在後。那麼，為什麼世尊（梵文：Bhagavān，梵文天城體：भगवान्，梵文羅馬擬音：bhagavan，漢語字面意思：有福者）不按照事物本身的順序，而是說：『比丘們，這是苦之聖諦，這是集之聖諦』呢？對此，導師顛倒了因果的順序來說法，其中有修行的重大要點，因此沒有過失。那是什麼呢？就像這樣，如果所化機自身沒有生起真正想要從輪迴中解脫的願望，那麼根基就斷了，又如何引導他們獲得解脫呢？因此，首先要讓被無明黑暗遮蔽，將輪迴的圓滿視為快樂的所化機，從顛倒的認知中醒悟過來。 正如《四百論》中所說：『苦海無邊際，處處皆是苦。愚者沉溺中，何不生畏懼？』就像這樣，要講述多種苦難的形態，讓他們生起厭離之心，因此首先講述苦諦。然後，當他們看到自己沉溺於苦海，想要從中解脫時，就會意識到必須止息痛苦，並且明白如果不能止息其因，就無法止息痛苦。於是，他們會思考痛苦的因是什麼，從而瞭解集諦，因此在苦諦之後講述集諦。然後，他們會生起對集諦的認識，明白輪迴的痛苦是由有漏的業所生，而業又是由煩惱所生，煩惱的根源在於我執。當他們看到我執可以被止息時，就會立誓要實現止息痛苦的滅諦，因此在集諦之後講述滅諦。那麼，如果說在講述苦諦時，就會生起對解脫的渴望，那麼在苦諦之後講述滅諦不是更合理嗎？這沒有過失。因為那時，雖然他們渴望獲得止息痛苦的滅諦，但由於沒有認識到痛苦的根源，也沒有看到根源可以被止息，所以不會認為滅諦是可以實現的，因此不會將解脫視為可以獲得的目標。當他們認為可以實現解脫的滅諦時，就會思考通往滅諦的道路是什麼，從而專注于道諦。
【English Translation】 Showing the intention of what was said, and the actual nature of contemplating suffering. Showing the intention of what was said first among the Four Noble Truths, the Truth of Suffering. Firstly: The origin (Samudaya) is the cause, and the truth of suffering (Duḥkha) is its result, so the origin comes first, and the truth of suffering comes later. Why then did the Bhagavan not conform to the order of things, but say: 'Monks, this is the Noble Truth of Suffering, this is the Noble Truth of the Origin'? To that, there is a great key to practice in the Teacher's speaking in reverse order of cause and effect, so there is no fault. What is it? Like this: if the trainees themselves do not first have a genuine desire to be liberated from samsara, then the root is cut off, so how can they be led to liberation? Therefore, first the trainees are obscured by the darkness of ignorance and deceived by the perverted view that holds the abundance of samsara to be happiness. As it says in the Four Hundred Verses: 'This ocean of suffering has no end in any way. Foolish one, why are you not afraid of drowning here?' Like that, it is necessary to generate weariness by speaking of the many aspects of suffering, so the Truth of Suffering is spoken of first. Then, seeing that they have fallen into the ocean of their own suffering, and wanting to be liberated from it, they see that the suffering must be reversed, and knowing that it will not be reversed if the cause is not reversed, they wonder what kind of cause it is, and thus come to know the Truth of the Origin. Therefore, the Truth of the Origin is spoken of after that. Then, having generated the knowledge of the Truth of the Origin, knowing that the suffering of samsara is caused by contaminated actions, and that actions are caused by afflictions, and that the root of afflictions is self-grasping, and seeing that self-grasping can be reversed, they vow to realize the cessation of suffering, the Truth of Cessation, so the Truth of Cessation is spoken of after that. If showing the Truth of Suffering generates a desire for liberation, then it would be reasonable to show the Truth of Cessation after the Truth of Suffering. There is no fault in that, because at that time, although there is a desire for liberation, thinking 'I wish I could attain the cessation of suffering', they have not identified the cause of suffering, and have not seen that the cause can be reversed, so they do not regard liberation as something to be attained, thinking 'I will realize cessation'. When they regard cessation as something to be realized, they wonder what the path to go there is, and thus focus on the Truth of the Path.
ུག་པས་ལམ་བདེན་ཐ་མར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ནད་ནི་ཤེས་བྱ་ནད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་སྤང་བྱ་ལ། །བདེར་གནས་ཐོབ་བྱ་སྨན་ནི་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ལྟར། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་དེ་འགོག་པ་དང་དེ་བཞིན་ལམ། །ཤེས་བྱ་སྤང་བྱ་རེག་པར་བྱ་ཞིང་བསྟེན་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་བདེན་བཞི་ནི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ཀུན་ཏུ་ལན་དུ་མར་གསུངས་ཤིང་། འཁོར་བར་འཇུག་པ་དང་དེ་ལས་ལྡོག་པའི་གནད་རྣམས་བདེ་བར་གཤེགས་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་པས་རྣམ་གྲོལ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་ཞིང་། ཉམས་ལེན་གྱི་འགག་སྡོམ་ཡང་ཆེ་བས་རིམ་པ་དེ་ལྟར་དུ་སློབ་མ་འཁྲིད་དགོས་ཏེ། སྡུག་བདེན་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བ་ལ་ཞེན་ལོག་རྣལ་མ་ཞིག་མེད་ན། ཐར་པ་ཐོབ་འདོད་ཚིག་ཙམ་དུ་འགྲོ་བས་ཅི་བྱས་ཀུན་འབྱུང་དུ་འགྲོ་ལ། ཀུན་འབྱུང་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལེགས་པར་མི་ཤེས་ན། འབེན་མ་མཐོང་བའི་མདའ་བརྡེག་པ་ལྟར་ལམ་གྱི་གནད་རྣམས་ཆད་ཅིང་སྲིད་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ལམ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡིན་པར་བཟུང་ནས་ངལ་བ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། སྤང་བྱ་སྡུག་ཀུན་མ་ཤེས་ན། དེ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཐར་པའང་ངོས་མི་ཟིན་པས་ཐར་པ་དོན་གཉེར་ཡང་རློམ་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་དངོས། གཉིས་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་དངོས་ལ་ 13-2-137a གཉིས། འཁོར་བ་སྤྱིའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་དང་། སོ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པའོ། ། ༈ འཁོར་བ་སྤྱིའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ། དང་པོ་ལ་གསུམ། སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་བསམ་པ། སྡུག་བསྔལ་དྲུག་བསམ་པ། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་བསམ་པའོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་བསམ་པ། དང་པོ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། དེས་པ་འདོད་པས་ཕོངས་དང་འཆི་བ་དང་། །ན་དང་རྒ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་ཡི། །འབྱུང་གནས་འཁོར་བ་ལ་ནི་སྐྱོ་མཛད་ཅིང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསྒོམ་པའོ། །དེ་ལ་འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་བ་བསྒོམ་པ་ནི། དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དུ་མའི་འབྱུང་གནས་སུ་སེམས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ནི། འདོད་པས་ཕོངས་པ་ལ་སོགས་དངོས་སུ་བསྟན་པ་བཞི་དང་སོགས་ཀྱི་སྒྲས་བསྡུས་པ་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་དོ། །བརྒྱད་པོ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྡུག་བདེན་ངོས་འཛིན་པའི་སྐབས་སུ་མདོ་སྡེ་དུ་མར་གསུངས་སོ། །འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་དམིགས་སྐོར་སྐྱོང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཐུན་མོང་བ་རྣམས་ནི་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་རྣམས་འདིར་ཡང་བླང་བར་བྱ་ཞིང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོང་རྒྱུ་རྣམས་ལ་ནི་བློའི་མཐུ་ཡོད་ན་ཇི་ལྟར་བྲིས་པ་ལྟར་བསྐྱང་ལ་བློའི་མཐུ་ཆུང་ན་ལུང་འདྲེན་དོར་ནས་སྐབས་སུ་གང་བབ་པའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །འདི་རྣམས་དཔྱད་སྒོམ་ཡིན་ཀྱང་བསྒོམ་རྒྱུའི་དམིགས་པ་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་དགེ་མི་
【現代漢語翻譯】 因此，導師（釋迦牟尼佛）最終宣說了道諦的真諦。正如《寶性論》中所說：『疾病是應知的，病因是應斷的，安樂是應證的，良藥是應依的。痛苦、痛苦之因、痛苦之滅以及通往滅苦之道，是應知的、應斷的、應證的、應依的。』因此，四聖諦在大小乘中被多次宣說，輪迴的進入和從中解脫的關鍵都被善逝（佛陀）概括其中，因此對於成就解脫非常重要，並且是修行的關鍵。因此，必須按照這樣的次第引導弟子：如果通過思維苦諦，沒有真正厭離輪迴，那麼想要獲得解脫就只是空談，所做的一切都會成為集諦之因。如果通過思維集諦，不能很好地瞭解輪迴的根本——業和煩惱，就像沒有看到目標就射箭一樣，會失去道諦的關鍵，並且會將非解脫之道執為解脫之道，最終徒勞無功。如果不瞭解應斷之苦和集，那麼也無法認識到寂滅之樂，因此追求解脫也只是自欺欺人。 正修苦諦 第二，正修苦諦分為兩部分：思維輪迴總體的痛苦和思維個別的痛苦。 思維輪迴總體的痛苦 首先，分為三個部分：思維八苦、思維六苦和思維三苦。 思維八苦 首先，如《親友書》中所說：『愿汝厭離輪迴，它是貧乏、慾求不滿、死亡、疾病、衰老等諸多痛苦的來源。』應如是修習。因此，修習厭離輪迴，即是思維輪迴是諸多痛苦的來源。痛苦包括：經文中直接指出的貧乏和慾求不滿等四種，以及『等』字所包含的四種，共計八種。這八種痛苦是薄伽梵（佛陀）在認識苦諦時，于多部經藏中所宣說的。對於中等和共同的修心，所有共同的部分都應如小乘時所說的那樣在此採用。對於不共同的修心，如果智慧足夠，就按照所寫的進行修習；如果智慧不足，就捨棄引文，只修習與目前情況相關的意義的本質。這些雖然是觀察修，但除了這些要修習的目標之外，其他的善行...
【English Translation】 Therefore, the Teacher (Shakyamuni Buddha) ultimately proclaimed the truth of the Path Truth. As it is said in the 'Ratnagotravibhāga': 'Disease is to be known, the cause of disease is to be abandoned, well-being is to be attained, medicine is to be relied upon. Suffering, the cause of suffering, the cessation of suffering, and the path to the cessation of suffering, are to be known, to be abandoned, to be realized, and to be relied upon.' Therefore, the Four Noble Truths are repeatedly proclaimed in both the Great and Small Vehicles, and the key to entering and turning away from samsara is summarized by the Sugata (Buddha), so it is very important for achieving liberation, and it is also the key to practice. Therefore, students must be guided in that order: if there is no genuine renunciation of samsara through contemplating the Truth of Suffering, then the desire to attain liberation is just empty talk, and everything done will become a cause of the Truth of Origin. If, through contemplating the Truth of Origin, one does not properly understand the root of samsara—karma and afflictions—it is like shooting an arrow without seeing the target, the key points of the path will be missed, and taking what is not the path to liberation from existence as the path, one will become exhausted without fruit. If one does not know the suffering and origin to be abandoned, then one will not recognize the liberation of their pacification, so the pursuit of liberation will also be just arrogance. Actual Contemplation of Suffering Second, the actual contemplation of suffering is divided into two parts: contemplating the general suffering of samsara and contemplating individual sufferings. Contemplating the General Suffering of Samsara First, it is divided into three parts: contemplating the eight sufferings, contemplating the six sufferings, and contemplating the three sufferings. Contemplating the Eight Sufferings First, as it is said in the 'Letter to a Friend': 'May you be disgusted with samsara, which is the source of many sufferings such as poverty, unfulfilled desires, death, disease, and old age.' One should practice like this. Therefore, practicing renunciation of samsara is to think of samsara as the source of many sufferings. The sufferings include: the four explicitly stated in the text, such as poverty and unfulfilled desires, and the four included by the word 'etc.,' totaling eight. These eight sufferings are what the Bhagavan (Buddha) proclaimed in many sutras when recognizing the Truth of Suffering. For medium and common mind training, all the common parts should be adopted here as explained in the context of the Lesser Vehicle. For uncommon mind training, if one has enough wisdom, one should practice as written; if one has little wisdom, one should abandon the quotations and only practice the essence of the meaning relevant to the current situation. Although these are analytical meditations, other virtuous deeds besides those objects of meditation...
དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གང་ལའང་མི་བཏང་བར་སེམས་དམིགས་པ་ལ་རྒོད་པ་སོགས་དགག ། གཉིད་རྨུགས་དང་བྱིང་བའི་དབང་དུ་ཡང་མི་བཏང་བར་ཤེས་པ་ཆེར་གསལ་ཞིང་དྭངས་པའི་ངང་ 13-2-137b ནས་བྲེང་ཆགས་སུ་བསྒོམ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བཟླས་བརྗོད་དང་ནི་དཀའ་ཐུབ་སོགས། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་སྤྱད་བྱས་ཀྱང་། །སེམས་གཞན་གཡེངས་པས་བྱས་པ་ནི། །དེ་ཉིད་རིག་པས་དོན་མེད་གསུངས། །ཞེས་ཡིད་གཞན་དུ་གཡེངས་པའི་དགེ་སྦྱོར་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུ་ཆུང་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་དད་པ་བསྒོམ་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། རིགས་ཀྱི་བུ་རྣམ་གྲངས་འདིས་ཀྱང་འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་དད་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་འབྱུང་བ་གང་ཅི་ཡང་རུང་། དེ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་མ་གཡེངས་པའི་སེམས་ཀྱིས་དོན་དང་ཆོས་ཡང་དག་པར་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་མ་གཡེངས་པའི་སེམས་ནི་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བ་ཡིན་ལ། དོན་དང་ཆོས་ནི་དོན་དང་ཚིག་སྟེ་ཡང་དག་པར་བསམས་པ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་བློས་དཔྱད་ཅིང་སེམས་པའོ། །དེས་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་གཉིས་དགོས་པར་བསྟན་ཏོ། །དེས་ན་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་གནས་པའི་རྩེ་གཅིག་པ་ཞི་གནས་དངོས་སམ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཞིག་དང་། དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་སོ་སོར་དཔྱོད་པའི་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་འབྱེད་པའི་ལྷག་མཐོང་དངོས་སམ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཞིག་སྟེ་གཉིས་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འཕགས་པ་ 13-2-138a དགོངས་འགྲེལ་ལས། བྱམས་པ། ཡང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིའམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིའམ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བའི་ཆོས་འཇིག་རྟེན་པའམ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་འབྲས་བུར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་ཞི་ལྷག་དངོས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་གཉིས་མ་བྱས་ན་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཞི་ལྷག་དངོས་ཀྱི་འབྲས་བུར་འོང་བའི་ངེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་ལས་དང་པོ་སྐྱེ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ནི་ལྔ་ལས། སྐྱེ་བ་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་པ་རྣམས་དང་། མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཡི་དྭགས་རྣམས་དང་། མངལ་ནས་སྐྱེ་བ་རྣམས་དང་། སྒོ་ང་ལས་སྐྱེ་བ་སྟེ་བཞི་པོ་དེ་དག་ནི་སྐྱེ་བ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་དྲག་པོ་མང་པོ་དང་བཅས་པར་སྐྱེ་བའོ། །སྐྱེ་བ་གནས་ངན་ལེན་དང་ལྡན་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི། ཁམས་གསུམ་གྱི་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་གནས་ངན་ལེན་དང་ལྡན་པས་ལས་སུ
【現代漢語翻譯】 不要讓心散亂，不要專注于任何事物，要阻止散亂等現象。也不要讓心被睡眠和昏沉所控制，要在覺知清晰明朗的狀態下，專注地禪修。如《入菩薩行論》所說：『唸誦與苦行等，長時勤奮修，若心散於他，智者說無義。』因為所有心散亂的善行，其果報都很小。在《大乘信經》中也說：『善男子，以這些方式，菩薩對大乘的信心，以及從大乘中產生的一切，都應被理解為源於不散亂的心，對意義和佛法的正確思考。』因此，不散亂的心是指不散亂于善的對境。意義和佛法是指意義和詞句，正確思考是指用分別的智慧去分析和思考。因此，這表明了在成就所有功德法時，都需要這兩者。因此，在成就三乘的所有功德時，都需要一個不散亂于善的對境，安住於一境性的寂止，或者與之相應的狀態；以及一個能分別善的對境，辨別如所有性和盡所有性的勝觀，或者與之相應的狀態。 正如聖者在《解深密經》中所說：『慈氏，無論是聲聞、菩薩還是如來，所有世間或出世間的善法，都應被理解為寂止和勝觀的果報。』因此，如果不修習真實的寂止和勝觀，或者與之相應的狀態，那麼三乘的所有功德，就不一定能成為真實寂止和勝觀的果報。如此，思維八苦中的第一個，即生苦，有五種：生是痛苦的，因此是痛苦的：地獄眾生，以及完全痛苦的餓鬼，還有胎生眾生和卵生眾生，這四者在出生時，都伴隨著許多強烈的痛苦感受。生是惡趣，因此是痛苦的：三界的所有行，都與煩惱相應，是惡趣，因此是業。
【English Translation】 Do not let the mind wander, do not focus on anything, and prevent distractions, etc. Also, do not let the mind be controlled by sleep and dullness, but meditate with focus in a state of clear and bright awareness. As it is said in 'Bodhicharyavatara': 'Recitations and asceticism, etc., even if practiced diligently for a long time, if the mind is distracted elsewhere, the wise say it is meaningless.' Because all virtuous deeds done with a distracted mind have small results. It is also said in the 'Mahayana Faith Sutra': 'Sons of good families, in these ways, the faith of Bodhisattvas in the Mahayana, and whatever arises from the Mahayana, should all be understood as arising from a non-distracted mind, correctly contemplating the meaning and the Dharma.' Therefore, a non-distracted mind means not being distracted from virtuous objects. Meaning and Dharma refer to meaning and words, and correct contemplation means analyzing and thinking with discriminating wisdom. Thus, it shows that both are necessary for accomplishing all qualities and virtues. Therefore, for accomplishing all the virtues of the three vehicles, it is necessary to have a single-pointed Samatha (calm abiding) that does not wander from the virtuous object, or something in accordance with it; and Vipassana (insight) that distinguishes the virtuous object, differentiating the suchness and the extent of it, or something in accordance with it. As the Holy One said in the 'Samdhinirmocana Sutra': 'Maitreya, all virtuous Dharmas, whether of Shravakas, Bodhisattvas, or Tathagatas, whether mundane or supramundane, should be understood as the result of Samatha and Vipassana.' Therefore, if one does not practice actual Samatha and Vipassana, or something in accordance with them, then all the virtues of the three vehicles will not necessarily become the result of actual Samatha and Vipassana. Thus, contemplating the first of the eight sufferings, which is the suffering of birth, there are five aspects: Birth is painful, therefore it is suffering: beings in hell, and the pretas who are completely suffering, as well as those born from the womb and those born from eggs, these four are born with many intense feelings of suffering. Birth is an evil destiny, therefore it is suffering: all actions of the three realms are in accordance with afflictions and are an evil destiny, therefore it is karma.
་མི་རུང་བ་དང་དབང་བསྒྱུར་བ་མ་ཡིན་ལ། ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་གྱི་འདུ་བྱེད་མངོན་པར་འགྲུབ་པ་ནའང་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་གནས་ངན་ལེན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་སྟེ། མདོར་ན་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འཕེལ་བའི་ས་བོན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བས་དགེ་བ་ལ་བཀོལ་བཟོད་པའི་ལས་སུ་རུང་བ་ཡང་མེད། ཅི་འདོད་འདོད་དུ་དབང་བསྒྱུར་དུ་ཡང་མི་ 13-2-138b རུང་བའོ། །སྐྱེ་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་སུ་གྱུར་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི། ཁམས་གསུམ་དུ་སྐྱེ་བ་བླངས་པས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རྒ་བ་དང་ན་བ་དང་འཆི་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱས་པར་འགྱུར་བའོ། །སྐྱེ་བ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གནས་སུ་གྱུར་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི། འཁོར་བར་སྐྱེས་པ་ན་ཆགས་པའི་ཡུལ་དང་སྡང་བའི་ཡུལ་དང་རྨོངས་པར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་རྣམས་ལ་དུག་གསུམ་སྐྱེ་ཞིང་། དེས་ཀྱང་ལུས་དང་སེམས་རབ་ཏུ་མ་ཞི་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་ནས་བདེ་བ་ལ་མི་གནས་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པས་སྒོ་སྣ་ཚོགས་ནས་ལུས་དང་སེམས་གདུང་བའོ། །སྐྱེ་བ་མི་འདོད་བཞིན་དུ་འབྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི། སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐའ་འཆི་བ་ལས་མ་འདས་ཤིང་། དེ་ཡང་མི་འདོད་ལ། དེས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་མྱོང་བར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་སྐྱེ་བའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་དང་བཅས་པ་དང་གནས་ངན་ལེན་དང་ལྡན་པར་སྐྱེ་ཞིང་། སྐྱེས་པ་དེས་ཀྱང་ན་རྒ་ལ་སོགས་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང་འཆི་བ་འདྲེན་ལ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱེད་པའི་ཚུལ་སེམས་པར་བྱེད་པའོ། །ཁྱད་པར་དུ་མངལ་ན་གནས་པའི་ཚེ། སྡུག་བསྔལ་ཇི་འདྲ་བ་མྱོང་བ་ནི། སློབ་མ་ལ་སྤྲིངས་པ་ལས། ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་དྲི་ང་མི་གཙང་བཅེར་བས་འགགས། །རབ་ཏུ་དོག་པ་མུན་ནག་ཐིབས་པོར་འདུག་པ་ཡི། །མངལ་གནས་དམྱལ་བ་ལྟ་བུའི་ནང་དུ་དེ་ཞུགས་ནས། །ལུས་ཡོངས་བསྐུམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་མནག་དགོས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཚིག་དེ་དག་གི་དོན་ཡང་། མངལ་དུ་འཇུག་པ་ལས། མི་གཙང་ 13-2-139a བ་རྣམ་པ་མང་པོས་ཡོངས་སུ་གང་བ། སྲིན་བུའི་རིགས་སྟོང་ཕྲག་མང་པོའི་གནས། ཤིན་ཏུ་དྲི་ང་བའི་སྒོ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་རུས་པའི་བུ་ག་དང་ཁུང་བུ་ཕུག་དུ་མ་དང་ལྡན་པ། གཅིན་དང་ཀླད་པ་དང་ཀླད་རྒྱས་དང་རྐང་གི་ཚོགས་ཀྱི་ལྗན་ལྗིན་ཅན་དུ་ཕོ་བའི་འོག ། ལོང་ཀའི་སྟེང་ན་ཁ་ནི་སྒལ་ཚིགས་ལ་བལྟས། རྒྱབ་ནི་ལྟོ་བའི་པགས་པ་ལ་བསྟན་ཏེ། ཟླ་བ་རེ་རེ་བཞིན་ཟླ་མཚན་འབྱུང་བས་ནི་བརྟ། མ་ཡིས་ཟས་ཀྱི་རྣམ་པ་སོའི་ཕྲེང་བ་གཉིས་ཀྱིས་ཞིབ་མོར་བྱས་ཤིང་མིད་པར་མིད་པ་ནས། འོག་ནས་ཁའི་རྨའི་དྲི་མ་དང་ཁ་ཆུས་བརླན་པ། སྟེང་ནས་ཀླད་རྒྱས་སྦགས་པ་སྐྱུགས་པ་དང་འདྲ་བའི་ཟས་ཀྱི་རོ་ཁོང་ནས་ལྟེ་བའི་བུ་ག་ནས་འཇུག་པས་ནི་བསྐྱེད་ཅིང་། ནུར་ནུར་པོ་དང་མེ
【現代漢語翻譯】 既非無用也非可控。三界眾生的行為顯現時，也與煩惱相應的不幸遭遇和後續影響相關聯。簡而言之，由於煩惱生起、持續和增長的種子與之後的影響相關聯，因此也無法用於善事，也無法隨心所欲地控制。 生是痛苦之源，因此是痛苦的：在三界中受生，因此，衰老、疾病和死亡等痛苦也會隨之增長。生是煩惱之源，因此是痛苦的：在輪迴中出生時，對於貪戀的對象、憎恨的對象和迷惑的對象，會生起三種毒素。因此，身心無法得到平靜，無法安住于快樂，而是被煩惱從各種途徑折磨身心。生是不情願的離別之本性，因此是痛苦的：所有出生之物的終點都無法超越死亡，而且這是不情願的，因此只會體驗到痛苦。因此，應當思維在出生時，伴隨著痛苦和不幸，出生之後又會帶來衰老等以及煩惱和死亡，而這些又會帶來痛苦。 特別是，在子宮中時，所經歷的痛苦是怎樣的呢？在給學生的信中說：『極其難忍的惡臭，不凈之物堵塞，非常狹窄，一片漆黑中居住，進入子宮如地獄般的處境中，全身蜷縮，必須忍受巨大的痛苦。』就像所說的那樣。這些詞語的意思是：進入子宮后，充滿了各種各樣的不凈之物，是成千上萬種昆蟲的住所，具有極其惡臭的兩扇門，具有骨頭的孔和許多洞穴，尿液、腦髓、腦膜和腿的集合體的粘液，在胃的下面，大腸的上面，嘴巴對著脊椎，背對著腹部的面板，每個月都依靠月經來維持。母親用兩排牙齒仔細地咀嚼食物併吞咽，從下面被嘴巴傷口的污垢和唾液浸濕，從上面被腦膜污染，像嘔吐物一樣的食物的味道從肚臍的孔進入，從而得到滋養，柔軟而潮濕。
【English Translation】 It is neither useless nor controllable. When the actions of sentient beings in the three realms manifest, they are also associated with unfortunate circumstances and subsequent effects that are in accordance with afflictions. In short, because the seeds of the arising, abiding, and increasing of afflictions are associated with subsequent effects, they cannot be used for virtuous deeds, nor can they be controlled as one wishes. Birth is the source of suffering, therefore it is suffering: having taken birth in the three realms, based on that, suffering such as aging, sickness, and death will increase. Birth is the source of afflictions, therefore it is suffering: when born in samsara, the three poisons arise in relation to objects of attachment, objects of hatred, and objects of delusion. Therefore, the body and mind cannot be calmed, and cannot abide in happiness, but are tormented by afflictions from various avenues. Birth is the nature of unwilling separation, therefore it is suffering: the end of all that is born cannot transcend death, and this is unwilling, therefore only suffering is experienced. Therefore, one should contemplate that at the time of birth, one is born accompanied by suffering and misfortune, and that birth also brings aging and so on, as well as afflictions and death, and that these also cause suffering. In particular, what kind of suffering is experienced when in the womb? In a letter to a student, it says: 'Extremely unbearable stench, blocked by impurities, residing in a very narrow, pitch-black darkness, entering the womb like a hellish state, the whole body curled up, one must endure great suffering.' Just as it is said. The meaning of those words is: upon entering the womb, it is filled with various kinds of impurities, it is the abode of thousands of kinds of insects, it has two extremely foul-smelling doors, it has bone holes and many cavities, the mucus of the collection of urine, brain, meninges, and legs, below the stomach, above the large intestine, the mouth facing the spine, the back facing the skin of the abdomen, sustained by menstruation each month. The mother carefully chews the food with two rows of teeth and swallows it, moistened from below by the dirt and saliva of the mouth wound, polluted from above by the meninges, the taste of food like vomit enters from the navel hole, thereby being nourished, soft and moist.
ར་མེར་པོ་དང་ནར་ནར་པོ་དང་གོར་གོར་པོ་རྐང་ལག་འགྱུས་པའི་ངོ་བོར་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བར་འགྱུར་ཞིང་། ལག་པ་དང་རྐང་པ་དང་འགྲམ་པ་ནི་ཤ་མའི་སྣོད་ཀྱིས་དཀྲིས། སྣབས་ཕྱི་ས་བཞིན་དུ་དྲི་ང་བ་མནམ་པ་མི་བཟད་པ་མུན་གནག་འགྲེང་བར་ནི་ཡན་མན་རྒྱུ། ཟས་ཀྱི་རོ་ཁ་བ་དང་སྐྱུར་བ་དང་རྩུབ་པ་དང་ལན་ཚྭ་དང་ཚ་བ་དང་བསྐ་བ་མེ་སྟག་ལྟ་བུ་དག་གིས་ནི་རེག ། སྲིན་གྲོལ་མ་བཞིན་མི་གཙང་བའི་ཁུ་བས་ནི་གསོ། མི་གཙང་བ་མྱགས་པ་རབ་ཏུ་འབར་བའི་འདམ་གྱི་ནང་དུ་ནི་སོང་། སྲོག་གི་དབང་པོ་ནི་མི་བརྟན། མའི་ལུས་ཀྱི་ནང་གི་མེས་ནི་ཀུན་ནས་གདུང་ཀུན་ཏུ་གདུང་ཡོངས་སུ་གདུང་། ཚ་ཀུན་ཏུ་ཚ་ཡོངས་སུ་ཚ། བསྲེག་ཀུན་ཏུ་བསྲེག་ཡོངས་ 13-2-139b སུ་བསྲེག་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་ཆེན་པོ་དྲག་པ་རྩུབ་པ་མི་བཟད་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་དེའི་མ་གཡོ་བ་དང་ཀུན་ཏུ་གཡོ་བ་དང་ཡོངས་སུ་གཡོ་བ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ཡང་དེ་བཅིང་བ་ལྔས་བཅིངས་པ་དང་མེ་མ་མུར་གྱི་དོང་དུ་བཅུག་པ་ལྟ་བུར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་ཆེན་པོ་དྲག་པ་རྩུབ་པ་མི་བཟད་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་དཔེ་བྱ་བར་དཀའ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་མས་ཟས་ཧ་ཅང་མང་ཉུང་དུ་ཟོས་པ་དང་ཧ་ཅང་སྣུམ་པ་རྩུབ་པ་གྲང་བ་ཚ་བ་ལན་ཚྭ་ཆེ་བ་སྐྱུར་བ་མངར་བ་ཁ་བ་ཚ་བ་ཧ་ཅང་བསྐ་བའི་ཟས་ཟོས་པ་དང་འདོད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། ཧ་ཅང་བརྒྱུག་པ་དང་མགྱོགས་པ་དང་མཆོང་བ་དང་རྐྱལ་བ་དང་མེའི་དྲུང་ན་འདུག་གམ་ཙོག་ཙོག་པོར་འདུག་ན་ཡང་མངལ་ན་གནས་པ་ལ་གནོད་པར་གསུངས་ཤིང་། ཕོ་བས་བཀབ་ལོང་ཀས་བརྟེན་ནས་བཅིང་བ་ལྔས་བཅིངས་པའམ་གསལ་ཤིང་གིས་བཙུགས་པ་བཞིན་དུ་གནས་པར་གསུངས་སོ། །མངལ་ནས་བཙའ་བའི་ཚེ་དང་ཕྱི་རོལ་ཏུ་སྐྱེས་པའི་ཚེའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་། སློབ་སྤྲིངས་ལས། དེ་ནི་རིམ་གྱིས་ཏིལ་མར་བཙིར་སྤྱད་སྲ་བ་ཡིས། །བཙིར་བ་ལྟར་བྱས་དེ་ནས་ཅི་ཞིག་ལྟར་ཏེ་བཙས། །འོན་ཀྱང་མོད་ལ་དེ་སྲོག་མི་འདོར་གང་ཡིན་པ། །སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་སྤྱད་པའི་རྣམ་པར་མཐོ་བཙམས་མོད། །མི་གཙང་དེ་ནང་གནས་བཅས་འགྲེ་བའི་ལུས་དེ་ནི། །མངལ་གནས་རློན་པས་དཀྲིས་ཤིང་དྲི་ང་མི་བཟད་ལྡན། །གཟིར་བས་གནོད་པ་བདོ་དེ་རྨ་སྨིན་ཞིག་པ་ལྟར། །སྐྱུག་ལ་ 13-2-140a ཐུག་པ་བཞིན་དུ་སྔོན་གྱི་དྲན་པས་སྤོང་། །ཞེས་གསུངས་པའོ། །ཚིག་དེ་དག་གི་དོན་ནི། མངལ་དུ་འཇུག་པ་ལས། དེ་ནས་དེ་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་ནས་གཅིན་གྱི་གནས་རུལ་བ་ལྟུང་བ་འགྲེང་བ་མི་བཟད་པ་དྲི་ང་བ་མནམ་པ་མུན་གནག་མཐོང་ན་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ཕྱི་ས་དང་གཅིན་གྱིས་བསྒོས་པ་དྲི་མི་ཞིམ་པའི་དྲི་མ་དང་ཁྲག་དང་ཆུ་སེར་ཅན་རྟག་ཏུ་འཛག་པའི་རྨའི་སྒོར། སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར
【現代漢語翻譯】 它將完全轉變為粗短、細長和圓形的肢體扭曲的形態。手、腳和臉頰被肉膜包裹。像鼻涕一樣，散發著難聞的氣味，令人難以忍受，黑暗且直立，上下游動。食物的味道，如苦、酸、澀、咸、辣和澀，像火星一樣觸碰著它。像蟲子一樣，它被不潔的液體滋養。它進入一個不潔、腐爛、燃燒的泥潭中。生命力不穩定。母親身體內的火完全燃燒，完全燃燒，徹底燃燒。熱完全熱，徹底熱。燒完全燒，徹底燒，經歷著巨大、強烈、粗糙、難以忍受、令人不快的痛苦感受。 無論它如何不移動、完全移動、徹底移動，它都被五種束縛捆綁，就像被放置在燃燒的煤坑中一樣，經歷著巨大、強烈、粗糙、難以忍受、令人不快的痛苦感受，難以描述。如是說。同樣，如果母親吃得過多或過少，吃得過於油膩、粗糙、寒冷、炎熱、過咸、酸、甜、苦、辣、過於澀的食物，或者行淫，或者過度奔跑、快速、跳躍、游泳，或者坐在火旁或蹲著，據說都會對胎兒造成傷害。據說它被胃覆蓋，被腸繫膜支撐，被五種束縛捆綁，或者像被木樁刺穿一樣存在。 關於從子宮中出生和出生后的痛苦，《學徒書》中說：'它逐漸像用堅硬的芝麻油壓榨一樣被壓榨，然後像什麼東西一樣被生出來。然而，如果它不放棄生命，那麼痛苦就會以極高的形式逼近。不潔的身體安住在其中，翻滾著，被子宮的濕氣包裹，散發著難聞的氣味。折磨造成的傷害不斷增加，就像傷口成熟破裂一樣。像嘔吐一樣，它放棄了之前的記憶。'如是說。這些詞的意思是：從進入子宮開始，直到四肢和器官全部長成，尿液的處所腐爛、墜落、直立、令人不快、散發著難聞的氣味，黑暗，看到就非常可怕，被糞便和尿液浸透，帶著難聞的氣味和血液和膿液，總是滴落的傷口之門。以前行為的形態。
【English Translation】 It will be completely transformed into a distorted form with short, long, and round limbs. The hands, feet, and cheeks are wrapped in a membrane of flesh. Like mucus, it emits a foul odor, unbearable, dark, and upright, moving up and down. The taste of food, such as bitter, sour, astringent, salty, spicy, and acrid, touches it like sparks. Like a worm, it is nourished by impure fluids. It enters a mire of impurity, decay, and burning. The life force is unstable. The fire within the mother's body burns completely, burns completely, burns thoroughly. Heat completely hot, thoroughly hot. Burn completely burn, thoroughly burn, experiencing great, intense, rough, unbearable, unpleasant feelings of suffering. However it does not move, moves completely, moves thoroughly, it is bound by five bonds, like being placed in a pit of burning embers, experiencing great, intense, rough, unbearable, unpleasant feelings of suffering, difficult to describe. Thus it is said. Similarly, if the mother eats too much or too little, eats food that is too oily, rough, cold, hot, too salty, sour, sweet, bitter, spicy, too astringent, or engages in sexual activity, or runs excessively, quickly, jumps, swims, or sits by the fire or squats, it is said to harm the fetus. It is said to be covered by the stomach, supported by the mesentery, bound by five bonds, or existing as if pierced by a stake. Regarding the suffering of being born from the womb and after birth, the 'Trainee's Book' says: 'It is gradually squeezed like pressing sesame oil with a hard implement, and then born like something. However, if it does not give up its life, then suffering approaches in an extremely high form. The impure body dwells within, rolling around, wrapped in the moisture of the womb, emitting a foul odor. The harm from torment increases, like a wound maturing and breaking open. Like vomiting, it abandons previous memories.' Thus it is said. The meaning of these words is: From entering the womb, until all the limbs and organs have grown, the place of urine is decaying, falling, upright, unpleasant, emitting a foul odor, dark, extremely frightening to see, soaked in feces and urine, with an unpleasant smell and blood and pus, the gate of a wound that is always dripping. The form of previous actions.
་སྨིན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་རླུང་གིས་རྐང་པ་ནི་གྱེན་དུ་བསྟན། མགོ་བོ་ནི་ཐུར་དུ་བསྟན། ལག་པ་གཉིས་བསྐུམས་པ་ན་རུས་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་གཉིས་ཀྱིས་གཟིར། ཀུན་ཏུ་གཟིར་ཡོངས་སུ་གཟིར་ཞིང་། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་ཆེན་པོ་དྲག་པ་རྩུབ་པ་མི་བཟད་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་དག་གིས་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་རྨ་གསར་པ་ལྟ་བུ་བཟེ་རེ་ཅན་ཐམས་ཅད་སྔོན་པོར་གྱུར་ལ་ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་ཚ། མངལ་གྱི་དྲི་མ་ཤིན་ཏུ་བཙོག་པས་ནི་ལུས་གཡོགས། སྐོམ་པས་མཆུ་དང་མགྲིན་པ་དང་སྙིང་ནི་བསྐམས་ཏེ། དོག་པ་དང་ཉམ་ང་བ་མི་བཟད་པར་གནས་པ་དེ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་རླུང་གིས་ཕུལ་བ་ན་དཀའ་དཀའ་ལྟར་ཇི་ཞིག་ལྟར་ཏེ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རླུང་རྨ་ལ་རྩི་དྲག་པོའི་རེག་པ་ཅན་ལྟ་བུའམ་ལག་པའམ་གོས་ཀྱིས་རེག་ན་རལ་གྲིས་བཅད་པ་བཞིན་དུ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་ཆེན་པོ་དྲག་པ་རྩུབ་པ་མི་བཟད་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་ 13-2-140b རོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། བ་ལང་པགས་པ་བཤུས་པ་ལ་སྲོག་ཆགས་གཞན་གྱིས་ཟོས་པ་དང་། མཛེ་ཅན་ལུས་ཚོས་པ་ལྕག་གིས་བྲབས་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་མྱོང་བ་བཞིན་དུ། བཙས་མ་ཐག་པ་དེ་པང་དུ་བླངས་པ་སོགས་དང་ཚ་བ་དང་གྲང་བས་རེག་པ་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པ་རྩུབ་པ་མི་བཟད་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་མྱོང་བར་གསུངས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་ཀྱི་ནང་ནས་ཀྱང་དང་པོ་འདི་དང་ཐ་མ་ལ་ནན་ཆེར་བྱས་ཏེ་བསྒོམ་དགོས་པས། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་དཔྱད་དེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །རྒ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ལ་ལྔ་ལས། གཟུགས་བཟང་པོ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་ནི། རྐེད་པ་གཞུ་ལྟར་དུ་དགུ་བ་དང་མགོ་སྤྲ་བའི་མེ་ཏོག་ལྟར་དཀར་བ་དང་དཔྲལ་བ་དྲས་གདན་ལྟར་གཉེར་མས་ཁེབས་པ་སོགས་ཀྱིས་ལང་ཚོ་ཉམས་ནས་མི་སྡུག་པར་འགྱུར་བའོ། །མཐུ་སྟོབས་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་ནི། འདུག་ན་ས་སྒྱེ་ཐག་པ་ཆད་པ་འདྲ་བ་དང་ལངས་ན་ཤིང་རྩ་གནམ་དུ་འདོན་པ་འདྲ་བ་དང་སྨྲ་ན་ལྡིབ་ཅིང་འགྲོ་ན་འབུབ་པ་སོགས་བྱེད་པའོ། །དབང་པོ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་ནི། མིག་ལ་སོགས་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གསལ་བར་མི་མཐོང་བ་དང་བརྗེད་ངས་ཆེ་བ་ལ་སོགས་པས་དྲན་པ་ལ་སོགས་པའི་མཐུ་བྲི་བའོ། །ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་ནི། བཟའ་བཏུང་ལ་སོགས་པ་འཇུ་དཀའ་ཞིང་གཞན་ཡང་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་ལོངས་སྤྱད་པར་མི་ནུས་པའོ། །ཚེ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པའི་ 13-2-141a སྡུག་བསྔལ་ནི། ཚེ་ཕལ་ཆེར་ཟད་པས་མྱུར་དུ་འཆི་བ་ལ་ཕྱོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་པའོ། །རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ལས་ཀྱང་། རྒ་བས་རྒ་བྱས་ན་ཚོད་ཡོལ་གྱུར་ན། །སྡོང་པོ་གནམ་ལྕགས་ཀྱིས་ནི་བཅོམ་པ་བཞི
【現代漢語翻譯】 由於成熟所生的風，使嬰兒的腳向上，頭向下，雙手蜷縮，骨骼的輪轉折磨著他，不斷地折磨，各種巨大的、強烈的、粗糙的、難以忍受的、令人不快的痛苦感覺，使身體的肢體像新傷口一樣敏感，全部變成青色，身體的所有感官都變得麻木。子宮裡極髒的污垢覆蓋著身體，口渴使嘴唇、喉嚨和心臟都乾涸。由於恐懼和驚慌而難以忍受地存在著，由於因果的力量，以及先前行為的成熟所生的風的推動，艱難地、如何地產生著。一旦產生，外部的風就像接觸到傷口上的烈性藥物，或者用手或衣服接觸時，就像被刀砍一樣，會感受到巨大、強烈、粗糙、難以忍受、令人不快的痛苦。 如經中所說，就像剝了皮的牛被其他動物吃掉，或者麻風病人身體潰爛被鞭子抽打時感受到劇烈痛苦一樣，剛出生的嬰兒被抱在懷裡等，或者接觸到冷熱時，也會感受到劇烈、粗糙、難以忍受、令人不快的痛苦。在八苦中，尤其要重視並禪修最初和最後的痛苦。因此，要像之前所說的那樣，用分別的智慧反覆思考並禪修。 思維衰老的痛苦有五種：身體的美好完全消失，腰像弓一樣彎曲，頭髮像星星之花一樣變白，額頭像切割的墊子一樣佈滿皺紋等，青春消逝而變得醜陋。力量完全消失，坐著像斷了繩子的土袋，站著像樹根朝天，說話含糊不清，走路搖搖晃晃等。感官完全消失，眼睛等無法清楚地看到事物等，健忘等使記憶等能力減弱。對境的享用完全消失，食物等難以消化，也無法享用其他感官的享受。壽命完全消失的痛苦是，壽命大多耗盡，迅速接近死亡，要反覆思考這些。 《廣大游舞經》中也說：『衰老使人衰老，超過了年齡，就像樹木被雷電擊中一樣。』
【English Translation】 Due to the wind born from maturation, the infant's feet are upward, head downward, and hands curled up. The turning of the bones torments him, constantly tormenting, and various huge, intense, rough, unbearable, unpleasant feelings make the body's limbs sensitive like new wounds, all turning blue, and all the body's senses become numb. The extremely dirty filth of the womb covers the body, and thirst dries the lips, throat, and heart. Existing unbearably due to fear and panic, due to the power of cause and effect, and propelled by the wind born from the maturation of previous actions, it arises with difficulty, how so. Once it arises, the external wind is like touching a strong medicine on a wound, or touching it with a hand or clothes, it will feel huge, intense, rough, unbearable, unpleasant pain, as if cut by a sword. As it is said in the sutra, just as a skinned cow being eaten by other animals, or a leper's body festering being whipped, experiences intense pain, so too, a newborn infant being held in one's arms, etc., or touching hot and cold, will also experience intense, rough, unbearable, unpleasant pain. Among the eight sufferings, one should especially emphasize and meditate on the first and last sufferings. Therefore, one should repeatedly contemplate and meditate with discriminating wisdom as previously explained. Thinking about the suffering of aging has five aspects: the beauty of the body completely disappears, the waist bends like a bow, the hair turns white like star-flowers, the forehead is covered with wrinkles like a cut cushion, etc., youth fades and becomes ugly. Strength completely disappears, sitting like a broken bag of earth, standing like tree roots pointing to the sky, speaking unclearly, walking unsteadily, etc. The senses completely disappear, the eyes, etc., cannot clearly see things, etc., forgetfulness, etc., weakens the power of memory, etc. The enjoyment of objects completely disappears, food, etc., is difficult to digest, and one cannot enjoy other sensory pleasures. The suffering of the complete exhaustion of life is that most of life is exhausted, quickly approaching death, and one should repeatedly think about these. The Extensive Play Sutra also says: 'Aging makes one old, exceeding the age, like trees struck by lightning.'
ན། །རྒ་བས་འཁོགས་ན་འཇིགས་བཅས་ཁང་ཧྲུལ་འདྲ། །རྒ་ལས་འབྱུང་བ་ཐུབ་པ་མྱུར་དུ་སྨྲོས། །བུད་མེད་སྐྱེས་པའི་ཚོགས་རྣམས་རྒ་བས་སྐེམས། །འཁྲི་ཤིང་སཱ་ལའི་ནགས་ལ་རླུང་དམར་བཞིན། །རྒ་བས་བརྩོན་འགྲུས་རྩལ་དང་ཤུགས་འཕྲོག་སྟེ། །དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་འདམ་དུ་བྱིང་བ་བཞིན། །རྒ་བས་གཟུགས་སྡུག་གཟུགས་ནི་མི་སྡུག་བྱེད། །རྒ་བས་གཟི་བརྗིད་འཕྲོག་ཅིང་མཐུ་སྟོབས་འཕྲོག ། རྒ་བས་བདེ་བ་འཕྲོག་ཅིང་བརྙས་པར་བྱེད། །རྒ་བས་འཆི་བྱེད་རྒ་བས་མདངས་ཀྱང་འཕྲོག ། ཅེས་གསུངས་སོ། །སྤྱན་སྔའི་ཞལ་ནས་འཆི་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཐུ་སྟེ་ཡུན་ཐུང་། རྒས་པ་འདི་ག་ཐུ་གསུང་ངོ་། །ཀ་མ་བའི་ཞལ་ནས། རྒས་པ་ཁད་ཀྱིས་ཁད་ཀྱིས་འོང་བས་དྲག །དུས་གཅིག་ལ་འོང་ན་བསྲན་ཐབས་མེད་གསུང་ངོ་། །ན་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ལ་ཡང་ལྔ་ལས། ལུས་ཀྱི་རང་བཞིན་འགྱུར་བ་ནི། ལུས་ཀྱི་ཤ་ཞུ་པགས་པ་བསྐམས་པ་སོགས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་འཕེལ་ཞིང་དེ་ལ་ཤས་ཆེར་གནས་པ་ནི། ལུས་ཀྱི་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་རྣམས་ཆ་མི་མཉམ་པར་ཤས་ཆེ་ཆུང་དུ་འཁྲུགས་པས་ལུས་ལ་གདུང་བ་བསྐྱེད་ཅིང་དེས་སེམས་ལ་མི་བདེ་བ་ 13-2-141b བསྐྱེད་པས་ཉིན་མཚན་འདའ་དགོས་པའོ། །ཡུལ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཡིད་དུ་འོང་བ་མི་འདོད་པ་ནི། ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཡུལ་རྣམས་ལ་ནད་ལ་གནོད་ཟེར་ནས་འདོད་བཞིན་དུ་སྤྱད་དབང་མེད་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་སྤྱོད་ལམ་ཡང་གང་འདོད་པ་རྣམས་བྱར་མེད་པའོ། །ཡུལ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ལ་མི་འདོད་བཞིན་དུ་སྤྱད་དགོས་པ་ནི། སྨན་དང་བཟའ་བཏུང་སོགས་ཡི་གར་མི་འོང་བ་ནན་གྱིས་སྤྱད་དགོས་ཤིང་། དེ་བཞིན་དུ་མེས་བསྲེག་པ་དང་མཚོན་གྱིས་འབུགས་པ་སོགས་ཀྱི་དཔྱད་རྩུབ་པོ་རྣམས་བསྟེན་དགོས་པའོ། །སྲོག་གི་དབང་པོ་དང་འབྲལ་བར་འགྱུར་བ་ནི། ནད་མི་འཚོ་བར་མཐོང་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་ཞིབ་ཏུ་སེམས་པའོ། །རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ལས་ཀྱང་། ནད་བརྒྱ་མང་དང་ནད་ཐིབས་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། །འགྲོ་བ་གཙེས་ཏེ་མི་ཡིས་རི་དྭགས་བཞིན། །རྒ་དང་ན་བས་བཅོམ་པའི་འགྲོ་ལྟོས་ལ། །སྡུག་བསྔལ་ལས་ནི་འབྱུང་བ་མྱུར་ཤོད་ཅིག ། དཔེར་ན་དགུན་སྨད་རླུང་དང་ཁ་བ་ཆེ། །རྩྭ་ཤིང་གེལ་པ་ནགས་སྨན་མདངས་ཀྱང་འཕྲོག ། དེ་ལྟར་ནད་འདིས་འགྲོ་བའི་མདངས་འཕྲོག་ཅིང་། །དབང་པོ་གཟུགས་དང་སྟོབས་ནི་ཉམས་པར་བྱེད། །ནོར་འབྲུ་ནོར་ཆེན་ཐ་མར་ཟད་པར་བྱེད། །ནད་ནི་རྟག་ཏུ་འགྲོ་བ་བརྙས་པར་བྱེད། །གནོད་པ་བྱེད་ཅིང་སྡུག་ལ་སྡང་བར་བྱེད། །ཡོངས་སུ་གདུང་བྱེད་མཁའ་ལས་ཉི་མ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འཆི་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ལ་ཡང་ལྔ་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་ 13-2-142a སྡུག་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་འབྲལ་བ་དང་། རྩ་འཇིང་སྡུག་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ
【現代漢語翻譯】 啊！衰老侵襲，猶如破敗的危房令人恐懼。請迅速講述，如何從衰老中解脫？ 無論男女老少，皆被衰老所折磨，如同狂風肆虐娑羅樹林。 衰老奪走精進的努力、能力和力量，譬如人溺沒于泥潭。 衰老使美貌變得醜陋，使醜陋變得更醜陋。 衰老奪走光彩和力量，奪走安樂，帶來輕蔑。 衰老帶來死亡，衰老也奪走青春的光澤。』 佛陀開示說：『死亡的痛苦雖然劇烈，但時間短暫，衰老的痛苦更為漫長。』 噶瑪巴（Karma pa，噶瑪巴）說：『衰老是逐漸到來的，這樣更好。如果一下子到來，就無法忍受了。』 思維修習疾病的痛苦有五個方面：身體的自性發生變化，如身體的肌肉消瘦，面板乾燥等；痛苦和不適增加，並且大部分時間都處於這種狀態，這是因為身體的水等元素不平衡，各種元素比例失調，導致身體產生痛苦，進而導致心理上的不適，必須日夜忍受。 對合意的事物不再喜歡，因為覺得它們對疾病有害，即使想要享用也無法如願。同樣，行為舉止也無法隨心所欲。 對不合意的事物，即使不願意也必須接受，比如藥物和飲食等不合口味的東西，也必須強行服用。同樣，像火燒和刀割等粗暴的治療手段也必須接受。 將要與生命分離，看到疾病無法治癒，從而產生痛苦，要詳細地思考這些。 《廣大游舞經》中也說：『成百上千的疾病和密集的痛苦折磨著眾生，就像獵人對待獵物一樣。可憐那些被衰老和疾病摧殘的眾生啊！請迅速講述，如何從痛苦中解脫？』 『例如，冬末時節狂風暴雪，奪走草木的生機，森林藥材的光澤。同樣，疾病奪走眾生的光澤，使感官、形體和力量衰退。』 『財富、糧食和珍寶最終都會耗盡，疾病總是輕蔑地對待眾生。帶來損害，令人厭惡痛苦，完全折磨，如同天空中的烈日。』 思維修習死亡的痛苦也有五個方面：與美好的、圓滿的享受分離；與珍愛的、圓滿的根基分離。
【English Translation】 Ah! When afflicted by old age, it's like a dilapidated, frightening house. Please quickly tell how to be liberated from old age! Whether male or female, young or old, all are tormented by old age, like a red wind raging through a Sala forest. Old age steals the effort of diligence, ability, and strength, like a person sinking into the mud. Old age makes beauty ugly, and ugliness even uglier. Old age steals glory and power, steals happiness, and brings contempt. Old age brings death, and old age also steals the luster of youth.' The Buddha taught: 'Although the pain of death is intense, it is short-lived; the pain of old age is more prolonged.' Karma pa (噶瑪巴, Karma pa) said: 'Old age comes gradually, which is better. If it came all at once, it would be unbearable.' Reflecting on the suffering of illness has five aspects: The nature of the body changes, such as the muscles of the body wasting away and the skin drying out; pain and discomfort increase, and one is mostly in this state, because the elements of the body, such as water, are unbalanced, and the proportions of various elements are disordered, causing pain in the body, which in turn causes psychological discomfort, which must be endured day and night. One no longer likes agreeable things, because they are considered harmful to the illness, and even if one wants to enjoy them, one cannot. Similarly, one's behavior cannot be as one pleases. One must accept disagreeable things even if one is unwilling, such as medicines and foods that are not to one's liking, which must be taken forcibly. Similarly, harsh treatments such as burning and cutting must be accepted. One will be separated from life, and seeing that the illness cannot be cured, one will feel pain, and one must think about these things in detail. The 《Great Play Sutra》 also says: 'Hundreds and thousands of diseases and dense suffering torment beings, like hunters treating prey. Pity those beings who are destroyed by old age and disease! Please quickly tell how to be liberated from suffering!' 'For example, in late winter, there are strong winds and heavy snow, which take away the vitality of plants and the luster of forest medicines. Similarly, disease takes away the luster of beings, and causes the senses, form, and strength to decline.' 'Wealth, grain, and treasures will eventually be exhausted, and disease always treats beings with contempt. It brings harm, makes one hate suffering, and completely torments, like the sun in the sky.' Reflecting on the suffering of death also has five aspects: separation from beautiful and perfect enjoyment; separation from cherished and perfect foundations.
་དང་འབྲལ་བ་དང་། འཁོར་སྡུག་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་འབྲལ་བ་དང་། ལུས་སྡུག་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་འབྲལ་བ་དང་། འཆི་བའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་དྲག་པོ་མྱོང་བ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་ཡིད་སྐྱོ་བར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་ཡང་དང་ཡང་སེམས་པའོ། །སྔ་མ་བཞི་སྡུག་བསྔལ་དུ་འགྲོ་ཚུལ་ནི། ཕུན་ཚོགས་བཞི་པོ་དེ་དག་དང་འབྲལ་བར་མཐོང་ནས་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ལས་ཀྱང་། འཆི་དང་འཕོ་དང་འཆི་འཕོ་དུས་བྱེད་པ། །ཕངས་ཤིང་སྡུག་པའི་སྐྱེ་བོ་རྟག་ཏུ་འབྲལ། །ཕྱིར་མི་འོང་ཞིང་ཕྲད་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །ཤིང་ལས་ལོ་འབྲུལ་འདྲ་ཞིང་ཀླུང་རྒྱུན་མཚུངས། །འཆི་བ་དབང་ཡོད་པ་དག་དབང་མེད་བྱེད། །འཆི་བས་འཕྲོག་བྱེད་ཆུ་བོས་ཤིང་དེད་བཞིན། །མི་ནི་གཉིས་མིན་གྲོགས་མེད་གཅིག་པུར་འགྲོ། །རང་ལས་འབྲས་བུ་ལྡན་པས་དབང་ཡང་མེད། །འཆི་བས་སྲོག་ཆགས་བརྒྱ་ཕྲག་མང་འཛིན་ཏེ། །འབྱུང་པོའི་ཚོགས་ལ་རྒྱ་མཚོའི་ཆུ་སྲིན་བཞིན། །ཀླུ་ལ་མཁའ་ལྡིང་གླང་ཆེན་སེང་གེ་འདྲ། །རྩྭ་ཤིང་འབྱུང་པོའི་ཚོགས་ལ་མེ་དང་མཚུངས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །མི་སྡུག་པ་དང་ཕྲད་པའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ལ་ཡང་ལྔ་སྟེ། དགྲ་ལྟ་བུ་དང་ཕྲད་པ་ཙམ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་དང་། དེས་ཆད་པས་གཅོད་པའི་འཇིགས་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་མེད་པ་ 13-2-142b སྟེ་གཏམ་ངན་པས་འཇིགས་པ་དང་། ཉམ་ང་བཞིན་དུ་འཆི་བས་འཇིགས་པ་དང་། ཆོས་ལས་འགལ་བས་ཤི་བའི་འོག་ཏུ་ངན་འགྲོར་སོང་གིས་དོགས་ནས་འཇིགས་པ་སྟེ། དེ་དག་ལ་སེམས་པའོ། །སྡུག་པ་དང་བྲལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ཡང་ལྔ་སྟེ། ཆེས་ཕངས་པའི་གཉེན་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ན་དེས་སེམས་ལ་མྱ་ངན་སྐྱེ་བ་དང་། ངག་ཏུ་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང་། ལུས་ལ་གནོད་པ་བསྐྱེད་པ་དང་། ཡུལ་དེའི་ཡོན་ཏན་དྲན་ཞིང་འདོད་པས་ཡིད་གདུང་བ་དང་། དེའི་ལོངས་སྤྱོད་མ་ཚང་བ་སྟེ་དེ་རྣམས་ལ་སེམས་པའོ། །འདོད་པ་བཙལ་ཏེ་མ་རྙེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ཡང་ལྔ་སྟེ། སྡུག་པ་དང་བྲལ་བ་དང་འདྲའོ། །འདོད་པ་བཙལ་ཏེ་མ་རྙེད་པ་ནི་སོ་ནམ་བྱས་ཀྱང་སྟོན་ཐོག་མ་གྲུབ་པ་དང་། ཚོང་བྱས་ཀྱང་ཁེ་སྤོགས་མ་ཐོན་པ་སོགས་ཏེ། གང་ལ་རེ་བ་དེ་འབད་ནས་བཙལ་ཡང་མ་རྙེད་པས་ཡི་ཆད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །མདོར་ན་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་བསམ་པ་ཡང་ལྔ་སྟེ། མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྣོད་དང་། མངོན་པར་གྲུབ་པ་ལ་བརྟེན་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྣོད་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྣོད་དང་། འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྣོད་དང་། འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་དག་ལ་ཡང་ཡང་སེམས་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་འདི་བ
【現代漢語翻譯】 與不悅意境分離，與惡劣環境的圓滿分離，與不悅意的身體的圓滿分離，以及死亡時感受到的劇烈痛苦和不適。在對這些生起厭離心之前，要反覆思索。前四種痛苦的產生方式是，看到與這四種圓滿分離而感到痛苦。 在《廣大遊戲經》中也說：『死亡、遷逝、死亡遷逝和命終時，所愛和痛苦的眾生總是分離。他們不會再來，也不會再相遇，如同樹葉從樹上脫落，如同河流的流動。死亡使有權者變得無權，死亡像洪水沖走樹木一樣掠奪一切。人獨自離去，沒有伴侶，沒有朋友。即使擁有自己的果實，也無能為力。死亡抓住成百上千的眾生，如同海洋中的摩羯魚吞噬眾生的集合。對於龍族來說，如同鵬鳥；對於大象來說，如同獅子；對於草木眾生的集合來說，如同火焰。』 思索與不悅意境相遇的痛苦也有五種：僅僅是與敵人相遇，就會產生痛苦和不適；被敵人威脅要處決；被無情的惡語恐嚇；像噩夢一樣被死亡恐嚇；因為違背佛法而擔心死後墮入惡道。要思索這些。 思索與悅意境分離的痛苦也有五種：與最珍愛的親人等分離時，心中會產生悲傷；口中會發出哀嚎；身體會受到傷害；回憶起那個地方的優點，因渴望而心痛；以及無法滿足對那個地方的享受。要思索這些。 思索追求卻得不到的痛苦也有五種，類似於與悅意境分離的痛苦。追求卻得不到，比如耕種卻沒有收成，做生意卻沒有利潤等等。對於所期望的事物，即使努力追求也無法得到，因此會產生失望的痛苦。 總而言之，思索經中所說的『近取五蘊皆是苦』的含義也有五種：是顯現痛苦的容器，是依賴顯現的痛苦的容器，是痛苦之苦的容器，是變異之苦的容器，以及是行苦的自性。要反覆思索這些。其中第一種是：這近取蘊是……
【English Translation】 Separation from the undesirable, separation from the perfection of the afflicted environment, separation from the perfection of the undesirable body, and experiencing intense suffering and discomfort at the time of death. One should contemplate these again and again until aversion arises in the mind. The way the first four sufferings arise is by seeing the separation from these four perfections and feeling suffering. It is also said in the 'Extensive Play Sutra': 'Death, migration, death-migration, and the time of death, beloved and suffering beings are always separated. They will not return, nor will they meet again, like leaves falling from a tree, like the flow of a river. Death makes the powerful powerless, death plunders like a flood carrying away trees. People depart alone, without companions, without friends. Even possessing one's own fruits is of no avail. Death seizes hundreds of thousands of beings, like the makara fish in the ocean devouring the assembly of beings. For the nagas, it is like the garuda; for elephants, like the lion; for the assembly of grass and trees, like fire.' Contemplating the suffering of encountering the undesirable also has five aspects: merely encountering an enemy causes suffering and discomfort; being threatened with execution by the enemy; being intimidated by merciless harsh words; being terrified by death like a nightmare; and fearing falling into the lower realms after death due to violating the Dharma. One should contemplate these. Contemplating the suffering of separation from the desirable also has five aspects: when separated from the most cherished relatives, sadness arises in the mind; cries of lamentation are uttered; harm is inflicted on the body; the mind aches with longing, remembering the virtues of that place; and the enjoyment of that place is incomplete. One should contemplate these. Contemplating the suffering of seeking but not finding also has five aspects, similar to the suffering of separation from the desirable. Seeking but not finding, such as cultivating but not having a harvest, doing business but not making a profit, and so on. For the things that are hoped for, even if one strives to seek them, they cannot be found, thus producing the suffering of disappointment. In short, contemplating the meaning of 'the five aggregates of grasping are suffering' as stated in the sutras also has five aspects: they are the container of manifest suffering, the container of suffering dependent on manifestation, the container of the suffering of suffering, the container of the suffering of change, and the nature of conditioned suffering. One should contemplate these again and again. The first of these is: these five aggregates of grasping are...
ླངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་འདྲེན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕུང་པོ་གྲུབ་ཟིན་པ་ལ་ 13-2-143a བརྟེན་པའི་ན་རྒ་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའོ། །གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གཉིས་པོ་དེའི་གནས་ངན་ལེན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བས་དེ་གཉིས་བསྐྱེད་པའོ། །ལྔ་པ་ནི། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་གྲུབ་ཙམ་གྱིས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་སྐྱེ་སྟེ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྔ་མའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པའི་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཞིབ་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པར་བྱའོ། །ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་བ་རྣལ་མ་ཞིག་མ་སྐྱེས་ན་ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་སྣ་རྣལ་མ་སྐྱེས་མེད་ཅིང་། སེམས་ཅན་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡང་སྐྱེ་ཐབས་མེད་པས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གང་དུ་འཇུག་ཀྱང་བསམ་པ་འདི་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །དེ་སྐྱེ་བ་ཡང་དྲི་མ་མེད་པའི་གསུང་རབ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ཚད་ལྡན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་གོ་བ་རྣམ་དག་བཙལ་ཏེ། དེ་ནས་རིང་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་བློའི་འགྱུར་བ་དྲག་པོ་འདོན་དགོས་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྡུག་བདེན་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་ཤེས་པ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ལེགས་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལྟར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས་རིགས་དྲུག་གང་དུ་སྐྱེས་ཕན་ཆད་ན་ཚ་དང་འཆི་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་ནི་ན་རྒྱུ་ཞིག་ན་བ་ཡིན། འཆི་རྒྱུ་ཞིག་འཆི་བ་ཡིན་ 13-2-143b གྱི། དེ་ལ་མི་འོས་པ་ཞིག་གློ་བུར་དུ་བྱུང་བ་མིན་འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་ཡིན། འཁོར་བར་གནས་རིང་ལ་དེ་ལས་མ་འདས། རང་ཅག་དེ་ལ་ཡིད་འབྱུང་ན་སྐྱེ་བ་སྤོང་དགོས། དེ་ལ་རྒྱུ་སྤོང་དགོས་གསུང་བ་ལྟར་སྔར་བཤད་པའི་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་སོགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་རྣམས་ལ་དེ་ལྟར་དུ་བསམ་མོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་དྲུག་བསམ་པ། གཉིས་པ་སྡུག་བསྔལ་དྲུག་བསམ་པ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ཀྱི་འགྲེལ་པར་བདུན་གསུངས་པའི་ཐ་མ་ནི་སོ་སོའི་ཉེས་དམིགས་ཡིན་པས་འདིར་དྲུག་བསམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཉེས་པ་ནི། འཁོར་བ་ན་འཁོར་བ་ན་ཕ་མ་ལ་སོགས་པ་གཉེན་རྣམས་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་དགྲར་འགྱུར་ཞིང་དགྲ་རྣམས་གཉེན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཕ་བུར་འགྱུར་ཞིང་བུ་ཕར་འགྱུར་བ་དང་མ་ཆུང་མར་འགྱུར་ཞིང་ཆུང་མ་མར་འགྱུར་བ་སོགས་སུ་རིམ་པ་བཞིན་འཕོས་ནས་འགྲོ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཡིད་བརྟན་རུང་བ་ཡེ་མེད་པ་སྟེ། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། ཕ་ནི་བུ་ཉིད་མ་ནི་ཆུང་མ་ཉིད། །སྐྱེ་བོ་དགྲར་གྱུར་པ་ཡང་བཤེས་ཉིད་དང་། །ལྡོག་པ་ཉིད་དུ་མཆི་བས་དེ་སླད་
དུ། །འཁོར་བ་དག་ན་ངེས་པ་འགའ་མ་མཆིས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཡང་དགྲ་གཉེན་ཕན་ཚུན་དུ་འགྱུར་ནས་འགྲོ་སྟེ། དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས། རེ་ཞིག་ཅིག་ན་དགྲ་ཡང་མཛའ་བོར་འགྱུར། །མཛའ་བོ་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་དགྲར་ཡང་འགྱུར། །དེ་བཞིན་ཁ་ཅིག་ཀྱང་ནི་བར་མར་འགྱུར། །བར་མ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ནི་དགྲ་བོར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་མཛའ་བཤེས་འགྱུར་བར་ 13-2-144a རིག་ནས་ནི། །བློ་གྲོས་ལྡན་པས་ནམ་ཡང་ཆགས་མི་བྱ། །གཉེན་ལ་དགའ་བའི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་དག ། བཟློག་ནས་དགེ་ལ་ཅི་བདེར་གཞག་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསྒོམས་ནས། དགྲ་གཉེན་ལ་རིས་སུ་བཅད་ནས་ཆགས་པ་དང་སྡང་བ་སྐྱེ་བ་བཀག་སྟེ་འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་བློ་གཏད་ས་གང་ཡང་མེད་པར་བལྟས་ལ་སྐྱོ་བར་བྱའོ། །ངོམས་མི་ཤེས་པའི་ཉེས་པ་ནི། རེ་རེས་རྒྱ་མཚོ་བཞི་ལས་ལྷག་པ་ཡི། །འོ་མ་འཐུངས་ཏེ་ད་དུང་སོ་སོ་ཡི། །སྐྱེ་བོའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་འཁོར་བ་པས། །དེ་བས་ཆེས་མང་ཉིད་ཅིག་བཏུང་འཚལ་ལོ། །ཞེས་སེམས་ཅན་རེ་རེས་ཀྱང་སྔར་མའི་ནུ་ཞོ་ཇི་ཙམ་འཐུངས་པ་དང་། ད་དུང་ཡང་ཐར་པའི་ལམ་ལ་མ་བསླབས་ན་ཇི་ཙམ་འཐུང་བར་འགྱུར་བ་སེམས་པའོ། །འདི་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་འཁོར་བའི་ཕུན་ཚོགས་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་འདི་མ་མྱོང་བྱ་བ་མེད་པའི་ཚུལ་བསམས་ནས་ཡིད་སྐྱོ་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། བདེ་བ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་ཡིད་ཚིམ་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ན། སྲིད་པའི་བདེ་བ་ནི་ཇི་ཙམ་ལོངས་སྤྱད་ཀྱང་ཚིམ་པ་མེད་པས་ཕྱི་ཕྱིར་སྲེད་པ་འཕེལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེས་ཀྱང་འཁོར་བར་རིང་དུ་འཁྱམས་ཏེ། བདེ་བ་དེ་དག་གིས་ཆ་ཙམ་དུ་ཡང་མི་ཕོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཤིན་ཏུ་བཟོད་དཀའ་བ་རྣམས་དུས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །བཤེས་སྤྲིངས་ལས། ཇི་ལྟར་མཛེ་ཅན་སྲིན་བུས་ཉེན་པ་ནི། །བདེ་བའི་དོན་དུ་མེ་ལ་ཀུན་བསྟེན་ཀྱང་། །ཞི་བར་མི་འགྱུར་ 13-2-144b དེ་ཉིད་འདྲ་བར་ནི། །འདོད་པ་རྣམས་ལ་ཆགས་པའང་མཁྱེན་པར་མཛོད། །ཅེས་དང་། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། འདོད་པ་དེ་དག་ཐོབ་པ་དང་། །ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་བསྟེན་པ་དང་། །མང་དུ་བསགས་པས་མི་ངོམས་ན། །དེ་ལས་ནད་ཆེ་གང་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་དང་། སློབ་སྤྲིངས་ལས་ཀྱང་། འགྲོ་བར་ལན་བརྒྱར་མ་སོན་འགྲོ་དེ་གང་ཞིག་ཡོད། །སྔོན་ཆད་ལན་མང་མ་མྱོང་བདེ་བ་དེ་གང་ཞིག ། རྔ་ཡབ་དཀར་མཛེས་ལྟ་བུའི་དཔལ་གང་མ་ཐོབ་པ། །དེ་ཡང་གང་ཞིག་ཡོད་ན་འོན་ཀྱང་འདོད་ཆགས་འཕེལ། །སྔོན་ཆད་ལན་མང་མ་མྱོང་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡོད་མིན། །འགྲོ་བར་གང་གིས་ཚིམ་འགྱུར་འདོད་པ་དེ་དག་མེད། །གང་གི་ལྟོར་མ་ཉལ་བའི་སེམས་ཅན་དེ་མེད་ན། །འོན་ཀྱང་ཇི་ལྟར་འཁོར་བ་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསམ་མོ། །གཞན་ཡང་མྱ་ངན་བསལ་བ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་བསམས་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་སྐྱོ་བར
【現代漢語翻譯】 དུ། །འཁོར་བ་དག་ན་ངེས་པ་འགའ་མ་མཆིས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །（在輪迴中沒有什麼是確定的。） ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཡང་དགྲ་གཉེན་ཕན་ཚུན་དུ་འགྱུར་ནས་འགྲོ་སྟེ། དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས། རེ་ཞིག་ཅིག་ན་དགྲ་ཡང་མཛའ་བོར་འགྱུར། །མཛའ་བོ་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་དགྲར་ཡང་འགྱུར། །དེ་བཞིན་ཁ་ཅིག་ཀྱང་ནི་བར་མར་འགྱུར། །བར་མ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ནི་དགྲ་བོར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་མཛའ་བཤེས་འགྱུར་བར་（即使在今生，敵人和朋友也會互相轉變。如Dpung bzang所說：一時為敵亦為友，一時為友亦為敵，有些人會變成中立者，中立者也會變成敵人。朋友親人亦是如此轉變） རིག་ནས་ནི། །བློ་གྲོས་ལྡན་པས་ནམ་ཡང་ཆགས་མི་བྱ། །གཉེན་ལ་དགའ་བའི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་དག ། བཟློག་ནས་དགེ་ལ་ཅི་བདེར་གཞག་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསྒོམས་ནས། དགྲ་གཉེན་ལ་རིས་སུ་བཅད་ནས་ཆགས་པ་དང་སྡང་བ་སྐྱེ་བ་བཀག་སྟེ་འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་བློ་གཏད་ས་གང་ཡང་མེད་པར་བལྟས་ལ་སྐྱོ་བར་བྱའོ། །（智者應知，切莫執著。應斷除對親友的貪戀，盡力行善。如是觀修，斷除對敵友的執著和憎恨，視輪迴之法無有可靠之處，心生厭離。） ངོམས་མི་ཤེས་པའི་ཉེས་པ་ནི། རེ་རེས་རྒྱ་མཚོ་བཞི་ལས་ལྷག་པ་ཡི། །འོ་མ་འཐུངས་ཏེ་ད་དུང་སོ་སོ་ཡི། །སྐྱེ་བོའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་འཁོར་བ་པས། །དེ་བས་ཆེས་མང་ཉིད་ཅིག་བཏུང་འཚལ་ལོ། །ཞེས་སེམས་ཅན་རེ་རེས་ཀྱང་སྔར་མའི་ནུ་ཞོ་ཇི་ཙམ་འཐུངས་པ་དང་། ད་དུང་ཡང་ཐར་པའི་ལམ་ལ་མ་བསླབས་ན་ཇི་ཙམ་འཐུང་བར་འགྱུར་བ་སེམས་པའོ། །（不知滿足的過患：每一個輪迴眾生所飲之母乳，遠超四大海之水量。若仍隨各自業力流轉輪迴，則將飲用更多。應思維每一個眾生過去所飲之母乳有多少，若至今未學解脫之道，未來又將飲用多少。） འདི་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་འཁོར་བའི་ཕུན་ཚོགས་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་འདི་མ་མྱོང་བྱ་བ་མེད་པའི་ཚུལ་བསམས་ནས་ཡིད་སྐྱོ་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། བདེ་བ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་ཡིད་ཚིམ་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ན། སྲིད་པའི་བདེ་བ་ནི་ཇི་ཙམ་ལོངས་སྤྱད་ཀྱང་ཚིམ་པ་མེད་པས་ཕྱི་ཕྱིར་སྲེད་པ་འཕེལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེས་ཀྱང་འཁོར་བར་རིང་དུ་འཁྱམས་ཏེ། བདེ་བ་དེ་དག་གིས་ཆ་ཙམ་དུ་ཡང་མི་ཕོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཤིན་ཏུ་བཟོད་དཀའ་བ་རྣམས་དུས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །（這只是一個象徵，應思維輪迴的興盛和痛苦，沒有什麼是未曾經歷過的，從而心生厭離。享受安樂是爲了滿足，但輪迴的安樂無論享受多少都不會滿足，只會增長貪慾，因此將在輪迴中長久漂泊，並經歷難以忍受的痛苦，而這些痛苦是那些安樂所無法比擬的。） བཤེས་སྤྲིངས་ལས། ཇི་ལྟར་མཛེ་ཅན་སྲིན་བུས་ཉེན་པ་ནི། །བདེ་བའི་དོན་དུ་མེ་ལ་ཀུན་བསྟེན་ཀྱང་། །ཞི་བར་མི་འགྱུར་（《親友書》中說：猶如麻風病人為蟲所擾，為求安樂而常近火，然不能得 शांत） དེ་ཉིད་འདྲ་བར་ནི། །འདོད་པ་རྣམས་ལ་ཆགས་པའང་མཁྱེན་པར་མཛོད། །ཅེས་དང་། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། འདོད་པ་དེ་དག་ཐོབ་པ་དང་། །ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་བསྟེན་པ་དང་། །མང་དུ་བསགས་པས་མི་ངོམས་ན། །དེ་ལས་ནད་ཆེ་གང་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་དང་། སློབ་སྤྲིངས་ལས་ཀྱང་། འགྲོ་བར་ལན་བརྒྱར་མ་སོན་འགྲོ་དེ་གང་ཞིག་ཡོད། །སྔོན་ཆད་ལན་མང་མ་མྱོང་བདེ་བ་དེ་གང་ཞིག ། རྔ་ཡབ་དཀར་མཛེས་ལྟ་བུའི་དཔལ་གང་མ་ཐོབ་པ། །དེ་ཡང་གང་ཞིག་ཡོད་ན་འོན་ཀྱང་འདོད་ཆགས་འཕེལ། །སྔོན་ཆད་ལན་མང་མ་མྱོང་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡོད་མིན། །འགྲོ་བར་གང་གིས་ཚིམ་འགྱུར་འདོད་པ་དེ་དག་མེད། །གང་གི་ལྟོར་མ་ཉལ་བའི་སེམས་ཅན་དེ་མེད་ན། །འོན་ཀྱང་ཇི་ལྟར་འཁོར་བ་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསམ་མོ། །（當知貪著諸欲亦復如是。《般若攝頌》中也說：獲得諸欲，如一日般受用，然多積亦不滿足，更有何病勝於此？《教誨書》中也說：有誰未曾百次往返于輪迴？有何安樂未曾多次經歷？有何如持拂天神般的榮華未曾獲得？若仍貪慾增長，有何痛苦未曾多次經歷？有何眾生能滿足諸欲？有誰未曾飢腸轆轆而眠？如是，輪迴者如何能離貪？） གཞན་ཡང་མྱ་ངན་བསལ་བ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་བསམས་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་སྐྱོ་བར（若能如《除憂經》中所說般思維，則會更加厭離。）
【English Translation】 There is nothing certain in samsara. Even in this life, enemies and friends change into each other. As Dpung bzang said: 'For a while, an enemy becomes a friend, and a friend becomes an enemy in the same way. Likewise, some become neutral, and that neutral person becomes an enemy. Knowing that friends and relatives change in this way,' 'the wise should never be attached. Turn away from the thoughts of being happy with relatives, and focus on virtue as much as possible.' Having meditated as it is said, stop the attachment and hatred that arise from distinguishing between enemies and friends, and look at the Dharma of samsara as having no place to rely on, and be disgusted. The fault of not knowing satisfaction: 'Each being has drunk more milk than the four oceans, and still, those who follow the path of individual beings in samsara will drink even more.' Think about how much breast milk each sentient being has drunk in the past, and how much they will drink if they are not taught the path to liberation. This is just a symbol; you should think about how there is nothing in the prosperity and suffering of samsara that has not been experienced, and be disgusted. If enjoying happiness is for the sake of satisfaction, then no matter how much happiness of existence is enjoyed, there will be no satisfaction, and desire will increase more and more. Because of that, you will wander in samsara for a long time, and you will experience unbearable suffering that cannot be compared to even a fraction of those pleasures for an immeasurable amount of time. In the 'Letter to a Friend,' it says: 'Just as a leper tormented by worms always relies on fire for the sake of happiness, but it does not become शांत (zhi bar mi 'gyur, śānta, peaceful)' 'Know that attachment to desires is the same. ' Also, in the 'Condensed Perfection of Wisdom Sutra': 'If you are not satisfied with obtaining those desires, serving them as if it were a single day, and accumulating them in large quantities, then what disease is greater than that?' Also, in the 'Student Letter': 'What being has not gone to the world a hundred times? What happiness has not been experienced many times before? What glory like that of a white-tailed fly-whisk has not been obtained? If there is still attachment, there is no suffering that has not been experienced many times before. What will satisfy beings? There are no desires. There is no sentient being who has not slept on an empty stomach. But how can there be detachment for a samsaric being?' Think as it is said. Furthermore, if you think as it is said in 'Eliminating Sorrow,' you will be very disgusted.
་འགྱུར་ཏེ། ཡང་དང་ཡང་དུ་དམྱལ་བ་ན། །ཟངས་ཞུན་བསྐོལ་བ་གང་འཐུངས་པ། །རྒྱ་མཚོའི་ནང་གི་ཆུ་ལ་ཡང་། །དེ་ཡི་ཚད་ཙམ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཁྱི་དང་ཕག་ཏུ་གྱུར་པ་ན། །མི་གཙང་བ་ནི་གང་ཟོས་པ། །རི་ཡི་རྒྱལ་པོ་ལྷུན་པོ་ཡི། །ཚད་ལས་ཤིན་ཏུ་ལྷག་པར་འགྱུར། །མཛའ་བཤེས་རབ་ཏུ་བྲལ་བ་ཡིས། །འཁོར་བའི་གནས་སུ་གང་ངུས་པ། །མིག་གི་མཆི་མའི་ཐིགས་པ་ཡི། །སྣོད་དུ་རྒྱ་མཚོ་རུང་མ་ཡིན། །ཕན་ཚུན་དག་ཏུ་རྩོད་པའི་ཕྱིར། །མགོ་བོ་བཅད་པ་གང་ཡིན་པ། །སྤུངས་ན་དེ་ལྟར་མཐོ་བ་ནི། །ཚངས་པའི་འཇིག་ 13-2-145a རྟེན་ལས་ཀྱང་ཐལ། །སྲིན་བུར་གྱུར་ཅིང་རབ་བཀྲེས་པས། །ས་ལུད་ཟོས་པ་གང་ཡིན་པ། །འོ་མའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེ་ནང་དུ། །དེ་ཡིས་བཀང་ན་ཤིན་ཏུ་འགེང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས། ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་རྒྱུས་དོན་མེད་ཆུད་གཟན་པའི། །ལུས་ཀྱི་སྔོན་གྱི་མཐའ་གང་དྲན་བྱས་ཏེ། །དེ་རིང་བྱང་ཆུབ་ཡོངས་ཚོལ་བརྟུལ་ཞུགས་དང་། །བཅས་འདིར་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་ནི་འདོད་པ་ཆོམ། །ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་རྒྱུས་དོན་མེད་ཆུད་གཟན་པའི། །ལུས་ཀྱི་སྔོན་གྱི་མཐའ་གང་དྲན་བྱས་ཏེ། །གངྒཱའི་བྱེ་སྙེད་མཉེས་པར་མ་བྱས་ཤིང་། །འདི་འདྲའི་གསུང་གང་སངས་རྒྱས་ལས་མ་ཐོས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྲིད་པའི་ཕུན་ཚོགས་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཐོབ་ཀྱང་བསླུས་པ་དང་དོན་མེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པ། མྱོང་ནས་སྔར་ལྟར་ལུས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཆུད་ཟོས་པ་དྲན་པར་བྱ། ད་དུང་ཡང་མ་འབད་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་བསམས་ལ་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །སྤྱན་སྔའི་ཞལ་ནས། ཇོ་བོ་སྟོན་པ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཅི་འདྲའི་ལུས་ཤིག་བླངས་པ་ལ། ད་རེས་བཞིན་དུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་བྱེད་མ་མྱོང་བས་འབུང་དགོས་གསུང་བ་དང་། གསང་ཕུ་བའི་ཞལ་ནས། འཁོར་བ་འདིར་གན་བུབ་མང་པོ་ཞིག་བྱེད་དགོས་པ་འདི་ཉམས་ལ་རེ་མ་བབ་གསུང་བ་ལྟ་བུའི་བློ་སྣ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་བསམ་དགོས་ཤིང་། སྐྱེས་ནས་ཀྱང་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྐྱང་དགོས་སོ། །ལུས་ཡང་དང་ཡང་དུ་འདོར་བའི་ཉེས་པ་ནི། རེ་རེའི་བདག་ཉིད་རུས་པའི་ཕུང་པོ་ནི། །ལྷུན་པོ་ 13-2-145b མཉམ་པ་སྙེད་ཅིག་འདས་གྱུར་ཏེ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་རེ་རེའི་ལུས་བླངས་ནས་དོར་བའི་རུས་པ་མ་གོད་ན་ལྷུན་པོ་ལས་ཀྱང་མང་བའོ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཉེས་པ་ནི། མ་ཡི་ཐུག་མཐའ་རྒྱ་ཤུག་ཚི་གུ་ཙམ། །རི་ལུས་བགྲངས་ཀྱང་ས་ཡིས་ལང་མི་འགྱུར། །ཞེས་པའོ། །འདི་སྔ་མ་རྣམས་སེམས་ཅན་གཅིག་གིས་མ་བྱས་པའི་གྲངས་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་དོན་མིན་ཏེ། འདིའི་འགྲེལ་པར་མདོ་དྲངས་པ་ལས། དགེ་སློང་དག ། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་གིས་ས་ཆེན་པོ་འདི་ལས་རྒྱ་ཤུག་གི་ཚིག་གུ་ཙམ་གྱི་རི་ལུ་ཐོགས་ཏེ། འདི་ནི་བདག་གི་མའ
【現代漢語翻譯】 而且轉變，一次又一次地在地獄中，所飲用的熔化金屬量，甚至在海洋中的水量，也不及其量。變成狗和豬時，所吃的污穢之物，比須彌山王還要多。與親友分離，在輪迴中所哭泣的眼淚，用容器盛裝也無法容納海洋。互相爭鬥，所砍下的頭顱堆積起來，甚至超過了梵天世界的高度。變成昆蟲，極度飢餓時所吃的泥土，如果用來裝滿大乳海，也會完全填滿。 如經文所說。因此，從《樹木莊嚴經》中可知：『你因貪慾而白白浪費的身體，要憶念其過往的終結。今天，以尋求菩提的苦行和誓言，在此以苦行來斬斷慾望。』你因貪慾而白白浪費的身體，要憶念其過往的終結。恒河沙數的供養都未能滿足，也未曾從佛陀那裡聽到過如此的教誨。 如經文所說，無論獲得多少輪迴的圓滿，都要憶念被欺騙和毫無意義的無量痛苦，以及像以前一樣白白浪費的無量身體。如果現在還不努力，就要想到未來也會如此，從而生起厭離心。在尊者面前說：『從無始以來，上師您獲得了怎樣的身體，像現在這樣修持大乘佛法的情況從未有過，因此感到悲傷。』桑浦瓦也說：『在這個輪迴中，必須經歷許多次的貧困，這真是令人沮喪。』在沒有生起這種想法之前，必須反覆思考，生起之後也要持續不斷地修持。反覆捨棄身體的過患是：『每個眾生的骨骸堆積起來，都與須彌山相等。』 如經文所說，每個眾生所取捨的身體的骨頭，如果堆積起來，比須彌山還要多。一次又一次地受生的過患是：『母親的終結，如芥子般細小，即使計算山體，大地也無法承受。』 這是將之前未被一個眾生所造作的數量聯繫起來是沒有意義的，因為在對此的解釋中引用了經文：『比丘們，例如，某人從這大地中拿起芥子大小的山石，說：『這是我的母親……』
【English Translation】 Moreover, transforming again and again in hell, the amount of molten metal consumed, even the water in the ocean, does not equal that amount. When transformed into dogs and pigs, the amount of filth consumed exceeds even the king of mountains, Mount Meru. Separated from friends and relatives, the tears wept in samsara, even if collected in a vessel, cannot contain the ocean. Fighting each other, the heads that have been cut off, piled up, even exceed the height of the Brahma world. Transformed into insects, the soil consumed when extremely hungry, if used to fill the great Milk Ocean, it would be completely filled. As the scripture says. Therefore, from the 'Adornment of Trees Sutra' it is known: 'You, who have wasted your body meaninglessly due to desire, remember the end of its past. Today, with the asceticism and vows of seeking enlightenment, here, with asceticism, cut off desire.' You, who have wasted your body meaninglessly due to desire, remember the end of its past. Offerings as numerous as the sands of the Ganges have not been satisfied, nor has such a teaching been heard from the Buddha. As the scripture says, no matter how much one obtains the perfections of samsara, one must remember the immeasurable suffering of being deceived and meaningless, and the immeasurable bodies wasted as before. If one does not strive now, one must think that it will be the same in the future, thereby generating renunciation. In the presence of the venerable one, it was said: 'From beginningless time, what kind of body has the master taken, that there has never been a situation like now to practice the Dharma of the Great Vehicle, therefore I am sad.' Sangpuwa also said: 'In this samsara, one must experience many times of poverty, which is truly depressing.' Until this thought arises, one must repeatedly contemplate, and after it arises, one must continuously practice. The fault of repeatedly abandoning the body is: 'The heap of bones of each being is equal to Mount Meru.' As the scripture says, the bones of the bodies taken and abandoned by each sentient being, if piled up, would be more than Mount Meru. The fault of repeatedly taking rebirth is: 'The end of mothers, as small as a mustard seed, even if counting mountains, the earth cannot bear it.' It is meaningless to connect this with the number not created by one sentient being before, because in the explanation of this, the sutra is quoted: 'Monks, for example, someone picks up a mountain stone the size of a mustard seed from this great earth, and says: 'This is my mother...'
ོ། །འདི་ནི་བདག་གི་མ་དེའི་ཡང་མའོ་ཞེས་འདོར་བར་བྱེད་ན། དགེ་སློང་དག ། ས་ཆེན་པོ་འདིའི་འཇིམ་པ་ནི་ཆེས་སྔར་འཛད་པར་འགྱུར་གྱི། མི་རྣམས་ཀྱི་མ་བརྒྱུད་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་རང་གི་མ་ནས་དེའི་མ་ལ་སོགས་པའི་མ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བརྒྱུད་པ་སྟོན་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞུང་ལས་ཀྱང་མའི་ཐུག་མཐའ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐྱོ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་ལུགས་ནི། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། གང་ཚེ་འབྲས་བུ་གཅིག་གི་ཡང་། །ཐོག་མའི་རྒྱུ་ནི་སྣང་མིན་པ། །དེ་ཚེ་གཅིག་ལ་ཡང་རྒྱས་པར། །མཐོང་ནས་གང་ལ་འཇིགས་མི་འབྱུང་། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར་ཡང་། འདིས་ནི་རྒྱུན་དཔག་གིས་མི་ལང་བའི་ཚང་ཚིང་གིས་ཆེས་རྒྱུ་བར་དཀའ་བའི་འཁོར་བའི་འབྲོག་དགོན་པ་ཆེན་པོ་ལ་རྟག་ཏུ་སྐྱོ་བ་དང་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཚུལ་བཞིན་གྱི་རྣམ་པ་བསྒོམ་ 13-2-146a པར་རིགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་མཐོ་དམན་དུ་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་ནི། བརྒྱ་བྱིན་འཇིག་རྟེན་མཆོད་འོས་གྱུར་ནས་ནི། །ལས་ཀྱི་དབང་གིས་ཕྱིར་ཡང་ས་སྟེང་ལྟུང་། །འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་ནས་ཀྱང་། །འཁོར་བ་དག་ཏུ་ཡང་བྲན་ཉིད་དུ་འགྱུར། །མཐོ་རིས་བུ་མོའི་ནུ་མ་རྐེད་པ་ལ། །རེག་པས་བདེ་བ་ཡུན་རིང་མྱོང་ནས་སླར། །དམྱལ་བར་འཐག་གཅོད་དབྲད་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི། །རེག་པ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་བསྟེན་འཚལ་ལོ། །རྐང་པའི་རེག་པས་ནེམས་པར་བདེ་བཟོད་པ། །ལྷུན་པོའི་སྤོ་ལ་ཡུན་རིང་གནས་ནས་ནི། །སླར་ཡང་མེ་མུར་རོ་མྱགས་རྒྱུ་བ་ཡིས། །སྡུག་བསྔལ་མི་བཟོད་ཕོག་སྙམ་བགྱིད་འཚལ་ལོ། །མཐོ་རིས་བུ་མོས་འབྲོངས་ཤིང་དགའ་བ་དང་། །རྣམ་པར་མཛེས་ཚལ་སོན་པར་བརྩེས་ནས་སླར། །འདབ་མ་རལ་གྲི་འདྲ་ཚལ་གནས་རྣམས་ཀྱིས། །རྐང་ལག་རྣ་བ་སྣ་གཅོད་འཐོབ་པར་འགྱུར། །དལ་གྱིས་འབབ་པར་ལྷ་ཡི་བུ་མོ་ནི། །གདོང་མཛེས་གསེར་གྱི་པདྨ་ལྡན་ཞུགས་ནས། །སླར་ཡང་དམྱལ་བའི་ཆུ་བོ་རབ་མེད་པ། །ཚ་རྒོས་བཟོད་གླགས་ཆུ་ཚན་འཇུག་འཚལ་ལོ། །ལྷ་ཡུལ་འདོད་བདེ་ཤིན་ཏུ་ཆེན་པོ་དང་། །ཚངས་ཉིད་ཆགས་བྲལ་བདེ་བ་ཐོབ་ནས་སླར། །མནར་མེད་མེ་ཡི་བུད་ཤིང་གྱུར་པ་ཡིས། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་བསྟེན་འཚལ་ལོ། །ཉི་མ་ཟླ་བ་ཉིད་ཐོབ་རང་ལུས་ཀྱི། །འོད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དག་སྣང་བྱས་ཏེ། ། 13-2-146b སླར་ཡང་མུན་གནག་སྨག་ཏུ་ཕྱིན་གྱུར་ནས། །རང་གི་ལག་པ་བརྐྱངས་པའང་མི་མཐོང་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འཐག་པ་ལ་སོགས་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་གསུམ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་བསྡུས་འཇོམས་དང་ཐིག་ནག་དང་ཚ་བ་གསུམ་ན་ཡོད་དོ། །མཐོ་རིས་བུ་མོས་འབྲོངས་པ་ནི་ལྷའི་བུ་མོས་བསྟེན་པའོ། །ལྷ་ཡུལ་འདོད་བདེ་ཞེས་པ་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་ཡན་ཆད་ཀྱི་འདོད་ལྷའི་འ
{ "translations": [ "如果有人說：『這是我母親的母親的母親。』比這還要糟糕。比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要糟糕，比這還要
ོ། །ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་འོད་ནི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་མ་ཕྱེ་བར་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་ལྟར་བཤད་པ་སྟེ། ཕྱེ་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་གཞལ་མེད་ཁང་གི་འོད་དོ། །འདི་དག་གིས་མཚོན་ནས་མཐོ་ས་ནས་དམའ་སར་འགྲོ་བའི་ཚུལ་ཐམས་ཅད་བསམས་ནས་སྲིད་པ་ལ་སྐྱོ་བར་བྱ་སྟེ། སྲིད་པའི་ཕུན་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐའ་རྒུད་པས་སྡུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་འདུལ་བ་ལུང་ལས། བསགས་པ་ཀུན་གྱི་མཐའ་འཛད་ཅིང་། །མཐོན་པོ་རྣམས་ཀྱི་མཐའ་ལྟུང་འགྱུར། །ཕྲད་པའི་མཐའ་ནི་འབྲལ་བ་སྟེ། །གསོན་པའི་མཐའ་ནི་འཆི་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གྲོགས་མེད་པའི་ཉེས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ནོངས་པར་འགྱུར་འཚལ་བསོད་ནམས་ནི། །རྣམ་གསུམ་མར་མེའི་སྣང་བ་རབ་བཞེས་ཤིག ། གཅིག་པུ་ཉི་མ་ཟླ་བས་མི་བརྫི་བའི། །མུན་གནག་མཐའ་ཡས་ནང་དུ་འཇུག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་པའོ། །ནོངས་པར་འགྱུར་བ་འཚལ་བ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་འཆི་དགོས་པ་མཁྱེན་པར་མཛོད་ལ། བསོད་ནམས་ཀྱི་སྣང་བ་བཞེས་ཤིག་ཅེས་པའོ། །བསོད་ 13-2-147a ནམས་གསུམ་ནི་སྒོ་གསུམ་གྱི་དགེ་བའམ་སྦྱིན་པ་ལས་བྱུང་བ་སོགས་གཞི་གསུམ་མོ། །མུན་གནག་མཐའ་ཡས་པ་ནི་མ་རིག་པའི་མུན་པའོ། །གྲོགས་མེད་པར་འཇུག་པ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ལུས་འདི་གཅིག་པུ་བྱུང་བ་ཡང་། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཤ་རུས་དག ། ཞིག་སྟེ་སོ་སོར་འགྱེས་འགྱུར་ན། །མཛའ་བ་གཞན་ལྟ་ཅི་ཞིག་སྨོས། །སྐྱེ་ན་གཅིག་པུ་སྐྱེ་འགྱུར་ཞིང་། །འཆི་ནའང་དེ་ཉིད་གཅིག་འཆི་སྟེ། །སྡུག་བསྔལ་སྐལ་གཞན་མི་ལེན་ན། །གེགས་བྱེད་མཛའ་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་དྲུག་ནི་གསུམ་དུ་འདུ་སྟེ། འཁོར་བ་ལ་ཡིད་བརྟན་བྱ་ས་མེད་པ་དང་། དེའི་བདེ་བ་ལ་ཇི་ཙམ་སྤྱད་ཀྱང་ངོམས་པའི་མཐའ་མེད་པ་དང་། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཞུགས་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་ལས། ལུས་ཐོབ་པ་ལ་ཡིད་བརྟན་མི་རུང་བ་ནི། ཡང་དང་ཡང་དུ་ལུས་འདོར་བའོ། །ཕན་གནོད་བྱེད་པ་ལ་ཡིད་བརྟན་མི་རུང་བ་ནི། ངེས་པ་མེད་པའོ། །ཕུན་ཚོགས་ཐོབ་པ་ལ་ཡིད་བརྟན་མི་རུང་བ་ནི། མཐོ་དམན་དུ་འགྱུར་བའོ། །འགྲོགས་པ་ལ་ཡིད་བརྟན་མི་རུང་བ་ནི། གྲོགས་མེད་པར་འགྲོ་བའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡང་ཡང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་སྟེ། སྐྱེ་བ་བརྒྱུད་པའི་མཐའ་མི་མངོན་པའོ། །དེ་ལྟར་བསྡུས་ནས་ཀྱང་བསམ་པར་བྱའོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་གསུམ་བསམ་པ། གསུམ་པ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་བསྒོམ་པ་ནི། དཔེར་ན། ཕོལ་མིག་གམ་འབྲས་ཤིན་ཏུ་ཚ་བ་དེ་ལ་ཆུ་བསིལ་བ་བཏབ་ན་བདེ་བར་སྣང་བ་ལྟ་བུ་ནི། འཁོར་བ་པ་ 13-2-147b རྣམས་ཀྱི་ཚོར་བ་བདེ་བ་སྟེ། འདི་ནི་ནམ་ཞིག་པ་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པས་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །དེ་ཡང་ཚོར་བ་དེ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་གྱི། དེ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་གཞན་རྣམས་དང་། གང་ལ་དམི
【現代漢語翻譯】 正如世間所說，太陽和月亮的光芒是相互依存、不可分割的。如果區分開來，那就是它們各自宮殿的光芒。以這些為例，聯想到從高處到低處的所有情形，從而對輪迴產生厭離心。因為輪迴的所有圓滿最終都會被衰敗所吞噬。 正如《律藏》中所說：'積聚終將耗盡，高位終將墜落，相遇終將分離，生存終將死亡。' 沒有同伴的過患是：如此這般地犯錯，請燃起三種福德的明燈！獨自一人將要進入那沒有日月照耀的無邊黑暗之中！這是佛所說的。犯錯是指了知如上所述終將死亡，請行持福德之光！三種福德是指身語意三門所生的善業，或者佈施等三種基礎。 無邊黑暗是指無明的黑暗。獨自進入是指，如《入行論》所說：'此身獨自降生，連同生長的血肉之軀，壞滅后也將各自離散，更何況其他的親友呢？出生時獨自出生，死亡時也獨自死去，不分擔他人的痛苦，親友的阻礙又有何用？' 如此這六種道理歸納為三點：對輪迴沒有信任之處，無論享受多少輪迴的安樂都無法滿足，以及從無始以來就已陷入輪迴之中。第一點又分為四方面：對獲得身體沒有信任之處，因為要一次又一次地拋棄身體；對帶來利益或損害的事物沒有信任之處，因為它們是不確定的；對獲得圓滿沒有信任之處，因為它們會變成高低起伏；對交往沒有信任之處，因為最終要獨自離去。第三點是：一次又一次地連線相續，無法看到轉世的盡頭。因此，要將這些道理綜合起來思考。 第三，思維三種痛苦：例如，當眼睛里進了沙子或者感到非常熱的時候，用涼水沖洗會感到舒適，這就像輪迴眾生的感受。這種安樂終將產生痛苦，所以是變異之苦。不僅是這種感受本身，還有與之相應的其他心和心所，以及所緣境，都是痛苦。
【English Translation】 It is said that the light of the sun and moon are known in the world as interdependent and inseparable. If separated, they are the light of their respective palaces. Taking these as examples, contemplate all situations from high to low, and develop renunciation for samsara (cyclic existence). Because all the perfections of samsara are ultimately gathered by decay. As it is said in the Vinaya Sutra: 'Accumulation will eventually be exhausted, high positions will eventually fall, meeting will eventually be separated, and living will eventually die.' The fault of having no companions is: Thus, in this way of erring, please kindle the light of the three merits! Alone, one will enter the endless darkness where the sun and moon do not shine! This is what the Buddha said. Erring means knowing that one must die as mentioned above, please practice the light of merit! The three merits are the virtues arising from the three doors (body, speech, and mind), or the three foundations such as giving. Endless darkness is the darkness of ignorance. Entering alone is as stated in the Bodhicharyavatara: 'This body is born alone, and the flesh and bones that grew together will break apart and scatter separately, what need to mention other friends? At birth, one is born alone, and at death, one dies alone, not sharing the suffering of others, what use are the obstacles of friends?' Thus, these six reasons are condensed into three: there is no place to trust in samsara, no matter how much one enjoys the happiness of samsara, there is no end to satisfaction, and one has been involved in samsara since beginningless time. The first point is further divided into four aspects: there is no trust in obtaining a body, because one must abandon the body again and again; there is no trust in things that bring benefit or harm, because they are uncertain; there is no trust in obtaining perfections, because they will change into high and low; there is no trust in association, because one must eventually leave alone. The third point is: connecting the continuum again and again, the end of rebirth is not visible. Therefore, these reasons should be contemplated comprehensively. Third, contemplate the three sufferings: For example, when sand gets into the eyes or when it feels very hot, washing with cool water feels comfortable, this is how sentient beings in samsara feel. This happiness will eventually produce suffering, so it is the suffering of change. Not only is this feeling itself, but also the other minds and mental factors that correspond to it, and the object of focus, are all suffering.
གས་ནས་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་ཟག་བཅས་རྣམས་ཀྱང་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །འབྲས་ཚ་བས་གདུངས་པ་དེ་ཚྭ་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་འགྱུར་བྱེད་ཀྱི་རེག་པ་དང་ཕྲད་པ་ན་ཆེས་སྡུག་བསྔལ་བ་བཞིན་དུ། ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ནམ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ནས་ལུས་སམ་སེམས་གདུང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། མཁལ་མའི་ཟུག་གཟེར་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཚོར་བ་གཅིག་པུ་མིན་པ་ནི་སྔར་ལྟར་རོ། །རེག་པ་དེ་གཉིས་ཀ་དང་མ་ཕྲད་པའི་དུས་ཀྱི་འབྲས་ཚ་བ་ལྟ་བུ་ནི། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཏེ། གནས་ངན་ལེན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །འདི་ཡང་ཚོར་བ་གཅིག་པུ་ལ་མི་བྱ་བ་ནི་སྔར་ལྟར་རོ། །འདི་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྔ་མའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་ཅིང་། སྡུག་བསྔལ་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཕྱི་མ་རྣམས་སྐྱེ་བའི་ས་བོན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བས་ན་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་གནས་ངན་ལེན་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་ལྟར་ཚོར་བ་བདེ་བ་སྐྱེས་པ་ན་ཆགས་པ་རྒྱས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེས་པ་ན་ཁོང་ཁྲོ་འཕེལ་བ་དང་། བདེ་སྡུག་གང་ཡང་མིན་པའི་གནས་ངན་ལེན་དུ་གཏོགས་པའི་ལུས་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པ་སོགས་སུ་འཛིན་པས་གཏི་མུག་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ནི་ཕྱི་མར་འགྲོ་བ་ལྔར་སྐྱེ་ 13-2-148a བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ལ། ཞེ་སྡང་གིས་ནི་འདིར་མྱ་ངན་སོགས་དང་ཕྱི་མར་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ཅིང་། གཏི་མུག་གིས་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གཉིས་ཀ་མི་གཏོང་བའི་ཕྱིར་ཞུགས་པའོ། །དེས་ན་ཚོར་བ་བདེ་བ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བལྟས་ལ་འདོད་ཆགས་དགག །ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཕུང་པོ་འདི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་ཚོགས་པ་ཡིན་པས་དེ་ལས་ཟུག་རྔུ་ལྟར་བྱུང་བར་བསམས་ལ་ཞེ་སྡང་དགག །ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ལ་ནི་མི་རྟག་པ་དང་ཟད་ཅིང་འགོག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་བལྟས་ལ་གཏི་མུག་དགག་སྟེ། ཚོར་བ་གསུམ་དུག་གསུམ་གྱི་རྒྱུར་མི་གཏོང་བའོ། །དེ་དག་ནི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་དང་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བའི་དགོངས་པ་བཞིན་དུ་བཤད་པའོ། །དཔེར་ན་ཁུར་ཆེན་པོ་ཁྱེར་བ་ནི་ཁུར་དེ་ཇི་ཙམ་འཁུར་དགོས་པ་དེ་ཙམ་དུ་བདེ་བ་མེད་པ་བཞིན་དུ། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོའི་ཁུར་ཡང་ཇི་སྲིད་བཟུང་དགོས་པ་དེ་སྲིད་དུ་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་པོ་འདི་ལ་སྡུག་བསྔལ་དང་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་བརྟན་ཆགས་པར་ཡོད་པས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡོད་ན། ཚོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ད་ལྟ་མེད་པའི་སྐབས་རེ་བྱུང་ཡང་དེ་མ་ཐག་ཡང་སྒོ་སྣ་ཚོགས་ནས་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་བསྐྱེད་པས་ན། འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གཞན་གཉིས་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན་པས་འདི་ལ་ 13-2-148b སྐྱོ་
【現代漢語翻譯】 此外，由感受所產生的有漏之境，也是變異之苦。如同因熱而痛苦的人，接觸到鹽水等能帶來變化的觸感時會更加痛苦一樣，應當了知感受的痛苦。因為從產生的那一刻起，它就會使身體或心靈感到痛苦，所以是苦苦，就像腎臟的刺痛一樣。而且，這不僅僅是感受本身，而是如前所述。就像在沒有接觸到這兩種觸感時的熱果一樣，有漏的感受是舍受，由於與惡劣的處境相關聯，所以是行苦。這也不僅僅是感受本身，而是如前所述。這是因為受到先前業和煩惱的支配，並且與產生未來痛苦和煩惱的種子相關聯，所以具有普遍存在的惡劣處境。因此，當產生快樂的感受時，貪 attachment 增長；當產生痛苦的感受時，憤怒 anger 增長；對於既非快樂也非痛苦的、屬於惡劣處境的身體，由於執著于無常為常等，所以愚癡 ignorance 增長。因此，貪慾會引起未來在五道中受生等痛苦，嗔恨會引起今生的悲傷等和來世的惡趣之苦，而愚癡則會執著於前兩者所引起的痛苦而不放，因此會陷入其中。因此，應當將快樂的感受視為痛苦，從而斷除貪慾。應當將痛苦的感受視為這個蘊是痛苦之因的集合，並認為它是從中產生的刺，從而斷除嗔恨。對於舍受，應當將其視為無常、消逝和止息的自性，從而斷除愚癡，不要讓三種感受成為三種毒素之因。這些是按照《瑜伽行地論》和《辨中邊論》的觀點所說的。例如，揹負重物的人，揹負的越多就越不舒服一樣，只要承擔著取蘊的重擔，就會一直感到痛苦。因為這個蘊中穩定地存在著痛苦和煩惱的惡劣處境，所以即使有時沒有感受上的痛苦，也會立即從各種途徑產生許多痛苦。因此，行苦遍及一切痛苦，並且是其他兩種痛苦的根源，所以應當對此感到厭倦。 此外，由感受所產生的有漏之境，也是變異之苦。如同因熱而痛苦的人，接觸到鹽水等能帶來變化的觸感時會更加痛苦一樣，應當了知感受的痛苦。因為從產生的那一刻起，它就會使身體或心靈感到痛苦，所以是苦苦，就像腎臟的刺痛一樣。而且，這不僅僅是感受本身，而是如前所述。就像在沒有接觸到這兩種觸感時的熱果一樣，有漏的感受是舍受，由於與惡劣的處境相關聯，所以是行苦。這也不僅僅是感受本身，而是如前所述。這是因為受到先前業和煩惱的支配，並且與產生未來痛苦和煩惱的種子相關聯，所以具有普遍存在的惡劣處境。因此，當產生快樂的感受時，貪 attachment 增長；當產生痛苦的感受時，憤怒 anger 增長；對於既非快樂也非痛苦的、屬於惡劣處境的身體，由於執著于無常為常等，所以愚癡 ignorance 增長。因此，貪慾會引起未來在五道中受生等痛苦，嗔恨會引起今生的悲傷等和來世的惡趣之苦，而愚癡則會執著於前兩者所引起的痛苦而不放，因此會陷入其中。因此，應當將快樂的感受視為痛苦，從而斷除貪慾。應當將痛苦的感受視為這個蘊是痛苦之因的集合，並認為它是從中產生的刺，從而斷除嗔恨。對於舍受，應當將其視為無常、消逝和止息的自性，從而斷除愚癡，不要讓三種感受成為三種毒素之因。這些是按照《瑜伽師地論》和《辨中邊論》的觀點所說的。例如，揹負重物的人，揹負的越多就越不舒服一樣，只要承擔著取蘊的重擔，就會一直感到痛苦。因為這個蘊中穩定地存在著痛苦和煩惱的惡劣處境，所以即使有時沒有感受上的痛苦，也會立即從各種途徑產生許多痛苦。因此，行苦遍及一切痛苦，並且是其他兩種痛苦的根源，所以應當對此感到厭倦。
【English Translation】 Furthermore, the contaminated realms arising from feelings are also the suffering of change. Just as a person suffering from heat feels even more pain when coming into contact with changing sensations such as salt water, so too should one understand the suffering of feeling. Because from the moment it arises, it causes suffering to the body or mind, it is the suffering of suffering, like the stinging pain of the kidneys. Moreover, this is not just feeling alone, but as mentioned before. Like a hot fruit when not in contact with these two sensations, contaminated feeling is neutral, and because it is associated with adverse conditions, it is the suffering of conditioning. This is also not just feeling alone, but as mentioned before. This is because it is dominated by previous karma and afflictions, and is associated with the seeds that give rise to future suffering and afflictions, so it possesses universally present adverse conditions. Therefore, when a pleasant feeling arises, attachment increases; when a painful feeling arises, anger increases; and for a body that is neither pleasant nor painful, belonging to an adverse condition, ignorance increases due to clinging to impermanence as permanence, etc. Therefore, attachment causes suffering such as being born in the five realms in the future, anger causes suffering such as sorrow in this life and the suffering of evil destinies in the next, and ignorance clings to the suffering caused by the former two and does not let go, thus becoming immersed in it. Therefore, one should regard pleasant feeling as suffering, thereby abandoning attachment. One should regard painful feeling as this aggregate being a collection of causes of suffering, and think of it as a thorn arising from it, thereby abandoning anger. For neutral feeling, one should regard it as having the nature of impermanence, decay, and cessation, thereby abandoning ignorance, and not let the three feelings become the cause of the three poisons. These are explained according to the views of the Yogācārabhūmi-śāstra (瑜伽師地論) and the Madhyāntavibhāga-bhāṣya (辨中邊論). For example, just as a person carrying a heavy load feels more uncomfortable the more they have to carry, so too, as long as one bears the burden of the aggregates of appropriation, one will continue to suffer. Because the adverse conditions of suffering and afflictions are firmly established in this aggregate, even if there is sometimes no suffering of feeling, many sufferings immediately arise from various sources. Therefore, the suffering of conditioning pervades all sufferings and is the root of the other two sufferings, so one should be weary of it. Furthermore, the contaminated realms arising from feelings are also the suffering of change. Just as a person suffering from heat feels even more pain when coming into contact with changing sensations such as salt water, so too should one understand the suffering of feeling. Because from the moment it arises, it causes suffering to the body or mind, it is the suffering of suffering, like the stinging pain of the kidneys. Moreover, this is not just feeling alone, but as mentioned before. Like a hot fruit when not in contact with these two sensations, contaminated feeling is neutral, and because it is associated with adverse conditions, it is the suffering of conditioning. This is also not just feeling alone, but as mentioned before. This is because it is dominated by previous karma and afflictions, and is associated with the seeds that give rise to future suffering and afflictions, so it possesses universally present adverse conditions. Therefore, when a pleasant feeling arises, attachment increases; when a painful feeling arises, anger increases; and for a body that is neither pleasant nor painful, belonging to an adverse condition, ignorance increases due to clinging to impermanence as permanence, etc. Therefore, attachment causes suffering such as being born in the five realms in the future, anger causes suffering such as sorrow in this life and the suffering of evil destinies in the next, and ignorance clings to the suffering caused by the former two and does not let go, thus becoming immersed in it. Therefore, one should regard pleasant feeling as suffering, thereby abandoning attachment. One should regard painful feeling as this aggregate being a collection of causes of suffering, and think of it as a thorn arising from it, thereby abandoning anger. For neutral feeling, one should regard it as having the nature of impermanence, decay, and cessation, thereby abandoning ignorance, and not let the three feelings become the cause of the three poisons. These are explained according to the views of the Yogācārabhūmi-śāstra (瑜伽師地論) and the Madhyāntavibhāga-bhāṣya (辨中邊論). For example, just as a person carrying a heavy load feels more uncomfortable the more they have to carry, so too, as long as one bears the burden of the aggregates of appropriation, one will continue to suffer. Because the adverse conditions of suffering and afflictions are firmly established in this aggregate, even if there is sometimes no suffering of feeling, many sufferings immediately arise from various sources. Therefore, the suffering of conditioning pervades all sufferings and is the root of the other two sufferings, so one should be weary of it.
བ་མང་དུ་བསྒོམ་མོ། །གཞན་ཡང་ཆགས་པ་རྒྱས་པར་འགྱུར་བའི་ད་ལྟའི་ཚོར་བ་བདེ་བ་ནི་ཕལ་མོ་ཆེ་སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར་བཅོས་པ་ལ་བདེ་བའི་བློ་སྐྱེས་པ་ཡིན་གྱི། སྡུག་བསྔལ་བསལ་བ་ལ་མ་བལྟོས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བ་ནི་མེད་དེ། དཔེར་ན་འགྲོ་དྲགས་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ན་བསྡད་པས་བདེ་བའི་བློ་འབྱུང་བ་དེ་སྔ་མའི་སྡུག་བསྔལ་ཆེ་རིམ་ནས་འགགས་པའི་ཚེ། བདེ་བ་རིམ་གྱིས་སྐྱེས་པར་སྣང་བ་ཡིན་གྱི། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བ་ནི་མིན་ཏེ། སླར་ཡང་བསྡད་དྲགས་ན་སྔ་མ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཇི་ལྟར་བསྟེན་པ་ཙམ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་ཇེ་འཕེལ་དུ་འགྲོ་བ་བཞིན་དུ། འགྲོ་འདུག་དང་ཉལ་བ་དང་བཟའ་བཏུང་དང་ཉི་མ་དང་གྲིབ་མ་བསྟེན་པ་སོགས་ཀྱང་ཇི་ཙམ་རིང་དུ་བསྟེན་པ་དེ་ཙམ་དུ་བདེ་བ་ཇེ་འཕེལ་དུ་འགྲོ་དགོས་པ་ལ། རིང་དྲགས་ན་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་བསྐྱེད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མངལ་དུ་འཇུག་པ་ལས། དགའ་བོ་འཆག་པ་དང་འདུག་པ་དང་འགྲེང་བ་དང་ཉལ་བའི་སྤྱོད་ལམ་དག་ཀྱང་སོ་སོ་སོ་སོར་སྡུག་བསྔལ་བར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། བསམ་གཏན་པས་སྤྱོད་ལམ་དེ་དང་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་བརྟགས་ན། གལ་ཏེ་འཆག་པས་ཉི་མ་འདའ་བར་བྱེད་ཅིང་འགྲེང་བར་མི་བྱེད་འདུག་པར་མི་བྱེད་ཉལ་བར་མི་བྱེད་ན། དེས་འཆག་པ་དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་སོ་སོར་མྱོང་བར་འགྱུར་ཞིང་དྲག་པ་ཉིད་དང་རྩུབ་པ་ཉིད་དང་མི་ 13-2-149a བཟད་པ་ཉིད་དང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཉིད་སོ་སོར་མྱོང་བར་འགྱུར་གྱི། འཆག་པ་དེ་ལ་བདེ་བའི་འདུ་ཤེས་འབྱུང་བར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། སྤྱོད་ལམ་གཞན་གསུམ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་གསུངས་ནས། དགའ་བོ། འོན་ཀྱང་སྤྱོད་ལམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ་དང་དེ་རྒྱུན་བཅད་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་གསར་པ་གཞན་དང་གཞན་འབྱུང་བ་ལ་བདེ་བའི་འདུ་ཤེས་འབྱུང་སྟེ། དགའ་བོ། འབྱུང་བ་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་འདི་ཁོ་ན་འབྱུང་ལ། འགག་པ་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་འགག །འབྱུང་བ་ན་ཡང་འདུ་བྱེད་དག་ཉིད་འབྱུང་ལ། འགག་པ་ན་ཡང་འདུ་བྱེད་དག་ཉིད་འགག་གོ ། ཞེས་གསུངས་ཤིང་། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང་། འཕེལ་བཞིན་པ་ཡི་བདེ་བ་ལ། །ཇི་ལྟར་བཟློག་པ་མཐོང་གྱུར་པ། །དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་འཕེལ་བཞིན་ལ། །བཟློག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སོ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ། གཉིས་པ་སོ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ལ་དྲུག་ཡོད་པ་ལས། ངན་སོང་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །མི་ཡི་སྡུག་བསྔལ་ནི། བཀྲེས་ཤིང་སྐོམ་པ་དང་ཚ་གྲང་གི་རེག་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་དང་ཚོལ་འགྲོ་དང་ངལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་གཞན་ཡང་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་སོགས་བདུན་ནི་སྔར་བཤད་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡ
【現代漢語翻譯】 也要多加修習。此外，貪慾增長的當下感受到的快樂，大多是痛苦被消除后產生的快樂感覺。如果沒有痛苦的消除作為前提，本質上的快樂是不存在的。例如，因為行走過度而感到痛苦時，坐下會產生快樂的感覺，這是因為之前的巨大痛苦逐漸消失，所以感覺快樂逐漸產生，但這不是本質上的快樂。因為如果坐得太久，又會像之前一樣產生痛苦。如果本質上是快樂的因，那麼就像越依賴痛苦之因，痛苦就越增加一樣，對於行走、坐臥、飲食、曬太陽和陰涼等，依賴的時間越長，快樂就應該越增加。但如果時間過長，只會產生痛苦。因此，從入胎開始，包括行走、站立、坐臥等行為，都要認識到各自都是痛苦的。禪修者如果觀察這些行為的本質，如果行走能消磨時間，而不能站立、坐臥，那麼他會感受到行走帶來的痛苦，感受到劇烈、粗糙、不適和不悅。對於行走，不會產生快樂的感覺。』經中這樣說到。對於其他三種行為也同樣如此說到。『喜悅者，然而，爲了斷除某種行為帶來的痛苦，會產生新的痛苦，從而產生快樂的感覺。喜悅者，產生時也只是產生痛苦，消失時也只是消失痛苦。產生時也只是產生造作，消失時也只是消失造作。』經中這樣說到。《四百論》中也說：『增長中的快樂，如何見到被逆轉？同樣，增長中的痛苦，沒有逆轉的方法。』 二、各自的痛苦 第二，思考各自的痛苦，分為六個方面。三惡道的痛苦已經講完。人道的痛苦包括：飢渴、冷熱等不悅意的觸感、奔波勞碌的痛苦，以及生老病死等七種痛苦，之前已經講過，此處不再贅述。此外...
【English Translation】 One should also cultivate it extensively. Furthermore, the present feeling of pleasure that increases attachment is mostly the feeling of happiness that arises from the elimination of suffering. Without relying on the elimination of suffering, there is no inherent pleasure. For example, when suffering from walking too much, the feeling of happiness arises from sitting down. This is because as the previous great suffering gradually ceases, the feeling of happiness gradually arises. However, it is not inherent pleasure, because if one sits for too long, it will cause suffering again as before. If it were inherently the cause of happiness, then just as the more one relies on the cause of suffering, the more suffering increases, the more one relies on walking, sitting, lying down, eating, drinking, sunshine, and shade, the more happiness should increase. But if it is too long, it only seems to cause suffering. Thus, even from entering the womb, one should recognize that the activities of walking, standing, sitting, and lying down are each individually suffering. If a meditator examines the nature of these activities, if walking can pass the time and one cannot stand, sit, or lie down, then he will experience only suffering from walking, and will experience intensity, roughness, unpleasantness, and disagreeableness separately. He will not have a perception of happiness from walking.' It is said in the sutra. The same is said for the other three activities. 'Joyful one, however, because of the cessation of the suffering of that activity, a new suffering arises, and a perception of happiness arises. Joyful one, when it arises, only suffering arises, and when it ceases, only suffering ceases. When it arises, only formations arise, and when it ceases, only formations cease.' It is said in the sutra. The Four Hundred Verses also says: 'How is it seen that increasing happiness is reversed? Likewise, there is no way to reverse increasing suffering.' II. Thinking about Individual Sufferings Secondly, thinking about individual sufferings is divided into six aspects. The sufferings of the three lower realms have already been discussed. The sufferings of humans include: hunger and thirst, unpleasant sensations of heat and cold, the suffering of striving and labor, and also the seven sufferings of birth, aging, sickness, and death, which have been explained before and should be understood. Furthermore...
ང་ཚོགས་ཀྱི་གཏམ་ལས། ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ། །མི་རྣམས་ལ་ཡང་ཡོད་པར་སྣང་། །སྡུག་བསྔལ་གཟིར་བས་དམྱལ་བ་མཚུངས། །དབུལ་བས་གཤིན་རྗེའི་འཇིག་ 13-2-149b རྟེན་པ། །འདི་ཡི་དུད་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་། །མཐུ་ལྡན་སྟོབས་ཀྱིས་མཐུ་མེད་པ། །རྣམ་པར་གནོན་ཞིང་འཚེ་བ་དག ། ཆུ་བོ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་དབུལ་བ་ལས་གྱུར་དང་། །གཞན་དག་ཆོག་མི་ཤེས་ལས་བྱུང་། །ཡོངས་ཚོལ་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་དང་། །ཐམས་ཅད་འཁུ་ཞིང་གསོད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། མཆོག་ལ་ཡིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། །ཐ་མལ་རྣམས་ལ་ལུས་སྐྱེས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་གཉིས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་འདི། །ཉིན་རེ་ཉིན་རེ་འཇོམས་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། ལྷ་མིན་དག་ནའང་རང་བཞིན་གྱིས་ལྷ་ཡི། །དཔལ་ལ་སྡང་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཆེ། །དེ་དག་བློ་དང་ལྡན་ནའང་འགྲོ་བ་ཡི། །སྒྲིབ་པས་བདེན་པ་མཐོང་བ་མ་མཆིས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དཔལ་འབྱོར་མི་བཟོད་པའི་ཕྲག་དོག་གིས་ཡིད་གདུང་ལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷ་དང་འཐབ་པ་ན་ལུས་བཅད་པ་དང་དྲལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་མྱོང་བ་དང་། དེ་རྣམས་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་ཡང་རྣམ་སྨིན་གྱི་སྒྲིབ་པ་ཅན་ཡིན་པས་རྟེན་དེ་ལ་བདེན་པ་མཐོང་དུ་མི་རུང་ངོ་། །འདི་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལས་དུད་འགྲོར་གསུངས་ལ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་ལྷའི་འགྲོ་བར་བཤད་དོ། །ལྷའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ལ་གཉིས་ལས། འདོད་ལྷ་ལ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་སྟེ། འཆི་འཕོ་བ་དང་ལྟུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་། 13-2-150a སྤ་གོང་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་། བཅད་པ་དང་དྲལ་བ་དང་གསོད་པ་དང་སྤྱུག་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། འཆི་འཕོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ནི། མཐོ་རིས་ན་ཡང་བདེ་ཆེན་དེ་དག་གི ། འཆི་འཕོའི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ནི་དེ་བས་ཆེ། །དེ་ལྟར་བསམས་ནས་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །ཟད་འགྱུར་མཐོ་རིས་སླད་དུ་སྲེད་མི་བགྱི། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྔར་ལྷའི་འདོད་པ་ལ་ལོངས་སྤྱད་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ལས་འཆི་འཕོ་བའི་ཚེ། འཆི་ལྟས་ལྔ་མཐོང་བ་ན་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཆེས་ཆེ་བ་འབྱུང་ངོ་། །འཆི་ལྟས་ལྔ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། ལུས་ཀྱི་ཁ་དོག་མི་སྡུག་འགྱུར་བ་དང་། །སྟན་ལ་མི་དགའ་མེ་ཏོག་ཕྲེང་རྙིངས་དང་། །གོས་ལ་དྲི་མ་ཆགས་དང་ལུས་ལ་ནི། །སྔོན་ཆད་མེད་པའི་རྔུལ་འབྱུང་ཞེས་བགྱི་བ། །མཐོ་རིས་འཆི་འཕོ་སྦྲོན་བྱེད་འཆི་ལྟས་ལྔ། །ལྷ་ཡུལ་གནས་པའི་ལྷ་རྣམས་ལ་འབྱུང་སྟེ། །ས་སྟེང་མི་རྣམས་འཆི་བར་འགྱུར་བ་དག ། སྦྲོན་པར་བྱེད་པའི་འཆི་ལྟས་རྣམས་དང་འདྲ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གནས་འོག་མར་ལྟུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ནི། ལྷ
【現代漢語翻譯】 在我們的合集中，所有惡道的痛苦，似乎也存在於人類之中。痛苦的折磨堪比地獄，貧困如同閻羅王的威脅。動物的痛苦在於，強者憑藉力量壓迫弱者，進行各種壓迫和傷害，如同河流一般連綿不絕。有些人因貧困而受苦，有些人則因不知滿足而受苦。他們爲了生存而辛勤勞作，遭受難以忍受的痛苦，相互爭鬥殘殺。正如《四百論》中所說：『最上等者有精神的痛苦，普通人則有身體的痛苦。這兩種痛苦日復一日地摧毀著這個世界。』我們應當明白這個道理。 阿修羅的痛苦，正如《親友書》中所說：『阿修羅天生嫉妒天人的榮耀，因此內心充滿痛苦。即使他們聰明有智慧，卻因業障深重而無法見到真理。』這是因為他們無法忍受天人的財富，內心的嫉妒讓他們痛苦不堪。因此，當他們與天人戰鬥時，會遭受身體被切割和撕裂等各種痛苦。儘管他們擁有智慧，卻因成熟的業障而無法看到真相。在《念住經》中，這被描述為動物的痛苦，而在《瑜伽行地論》中，則被描述為天人的境界。 天人的痛苦可以分為兩種。欲界天有三種痛苦：死亡和墮落的痛苦、驕慢的痛苦，以及被切割、撕裂、殺害和驅逐的痛苦。首先，死亡的痛苦又分為兩種。死亡的痛苦，正如經文所說：『即使身處天堂，死亡的痛苦也更加劇烈。因此，智者不會貪戀終將逝去的天堂。』這是因為，當他們享受了天界的快樂后，在死亡時，當看到五種死亡的預兆時，所產生的痛苦是最大的。 五種死亡的預兆是：『身體的顏色變得難看，不喜歡自己的座位，花環凋謝，衣服變得髒污，身體出現前所未有的汗水。』這些是天堂死亡的五種預兆，發生在居住在天界的天人身上，類似於發生在地上將要死亡的人身上的預兆。』正如經文所說。墮落到地獄的痛苦是：
【English Translation】 In our collection, all the sufferings of the evil realms also seem to exist among humans. The torment of suffering is comparable to hell, and poverty is like the threat of Yama (Lord of Death). The suffering of animals lies in the strong oppressing the weak with power, inflicting various oppressions and harms, like a continuous river. Some suffer from poverty, while others suffer from not knowing contentment. They toil hard for survival, enduring unbearable suffering, fighting and killing each other. As the Catuhsataka (Four Hundred Verses) says: 'The highest have mental suffering, while ordinary people have physical suffering. These two sufferings destroy this world day by day.' We should understand this principle. The suffering of Asuras (demigods), as the Suhrllekha (Friendly Letter) says: 'Asuras are naturally jealous of the glory of the gods, therefore their hearts are full of suffering. Even if they are intelligent and wise, they cannot see the truth due to heavy karmic obscurations.' This is because they cannot bear the wealth of the gods, and their inner jealousy causes them great pain. Therefore, when they fight with the gods, they suffer various pains such as being cut and torn apart. Although they possess wisdom, they cannot see the truth due to their ripened karma. In the Smrtyupasthana Sutra (Discourse on the Establishments of Mindfulness), this is described as the suffering of animals, while in the Yogacarabhumi-sastra (Treatise on the Stages of Yoga Practice), it is described as the realm of the gods. The suffering of the gods can be divided into two types. The desire realm gods have three sufferings: the suffering of death and falling, the suffering of arrogance, and the suffering of being cut, torn, killed, and expelled. First, the suffering of death is further divided into two types. The suffering of death, as the scripture says: 'Even in heaven, the suffering of death is even more intense. Therefore, the wise do not crave for the heaven that will eventually perish.' This is because, when they have enjoyed the pleasures of the heavenly realm, at the time of death, when they see the five signs of death, the suffering that arises is the greatest. The five signs of death are: 'The color of the body becomes unsightly, dislike of one's seat, withering of flower garlands, clothes become dirty, and the body develops sweat that was never there before.' These are the five signs of death in heaven, which occur to the gods residing in the heavenly realm, similar to the signs that occur to people on earth who are about to die.' As the scripture says. The suffering of falling to a lower realm is:
་ཡི་འཇིག་རྟེན་དག་ནས་འཕོས་པ་ལ། །གལ་ཏེ་དགེ་བའི་ལྷག་མ་འགའ་མེད་ན། །དེ་ནས་དབང་མེད་དུད་འགྲོ་ཡི་དྭགས་དང་། །དམྱལ་བར་གནས་པ་གང་ཡང་རུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །སྤ་གོང་བ་ནི། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཆེས་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་ལྷ་རྣམས་ལ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཆེས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་འབྱུང་ལ། དེ་ལྷའི་བུ་ 13-2-150b བསོད་ནམས་ཆུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་བ་ན་སྤ་གོང་བར་འགྱུར་ཞིང་། གཞི་དེ་ལས་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་ཆེན་པོ་མྱོང་བའོ། །བཅད་ཅིང་དྲལ་ལ་གསོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི། ལྷ་རྣམས་ལྷ་མ་ཡིན་དང་འཐབ་པ་ན་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་འཆད་པ་དང་ལུས་དྲལ་བ་དང་གསོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་སྟེ། མགོ་བཅད་ན་ནི་འཆི་ལ་ཡན་ལག་ལྷག་མ་བཅད་ཅིང་དྲལ་བ་རྣམས་ཕྱིར་སྐྱེ་ཞིང་འཚོའོ། །སྤྱུགས་པ་ནི། ལྷ་ཆེས་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་འཁྲུགས་ན་ལྷའི་བུ་ཆེས་མཐུ་ཆུང་བ་རྣམས་རང་གི་གནས་ནས་སྐྲོད་པར་བྱེད་པའོ། །གཞན་ཡང་ཚོགས་ཀྱི་གཏམ་ལས། འདོད་སྤྱོད་ལྷ་ནི་གང་ཡིན་པ། །དེ་ལའང་བདེ་བའི་སེམས་མེད་དེ། །འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་རིམ་བཏབ་པའི། །ནང་གི་མེ་ཡིས་བསྲེགས་གྱུར་པ། །གང་ཞིག་སེམས་གཡེངས་གྱུར་པ་དག །དེ་ལ་བདེ་བ་ག་ལ་ཡོད། །གཡེང་མེད་སེམས་ལ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་། །དབང་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་པས། །རྣམ་གཡེང་དཀྲུགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། །ནམ་ཡང་ཞི་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །རླུང་བཅས་འབར་བས་ཁྱབ་པ་ཡི། །མེ་ནི་ཤིང་དང་བཅས་དང་མཚུངས། །ཞེས་དང་། ནད་གསོས་ཡུན་རིང་མ་ལོན་པའི། །ནད་པས་མི་འཕྲོད་ཟོས་དང་མཚུངས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཁམས་གོང་མ་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་དེ་དག་མེད་ལ། འོན་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་སྒྲིབ་པ་དང་བཅས་ལ། འཆི་འཕོ་བ་དང་གནས་པ་ལ་རང་དབང་མེད་པས། དེ་ 13-2-151a དག་ཀྱང་གནས་ངན་ལེན་གྱིས་ནི་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །གཞན་ཡང་ཚོགས་ཀྱི་གཏམ་ལས། གང་ཞིག་གཟུགས་ཅན་གཟུགས་མེད་པའི། །སྡུག་བསྔལ་སྡུག་བསྔལ་ལས་འདས་ཤིང་། །ཏིང་འཛིན་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །བསྐལ་པར་གཡོ་བ་མེད་པར་གནས། །དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ངེས་གྲོལ་མིན། །དེ་ལས་སླར་ཡང་ལྟུང་བར་འགྱུར། །ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་རྦ་ཀློང་ལས། །འདས་པ་ལྟ་བུར་བྱུང་གྱུར་ལ། །འབད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་རིང་མི་གནས། །མཁའ་ལ་ལྡིང་བའི་བྱ་དང་མཚུངས། །བྱིས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་མདའ་འཕངས་ལྟར། །དེ་ནི་ལྟུང་བའི་མཐའ་ཅན་ཡིན། །མར་མེ་རིང་དུ་འབར་བ་དག ། སྐད་ཅིག་རེ་རེར་འཇིག་པ་ལྟར། །འདུ་བྱེད་ཡོངས་འགྱུར་ཞེས་པ་ཡི། །སྡུག་བསྔལ་དག་གིས་ཉེ་བར་གཙེས། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ༈ ཀུན་འབྱུང་འཁོར་བའི་འཇུག་རིམ་བསམ་པ། དེ་ལྟར་རིགས་ལྔའམ་དྲུག་གི་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་དང་སོ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་བསམས་ནས། འཁོར་བ་ལས་ཡིད
{ "translations": [ "如經中所說：『從天界墮落之後，如果沒有任何善業的剩餘，那麼就會不由自主地墮入畜生、餓鬼或地獄之中。』", "關於『斯巴公瓦』（藏語，意為嫉妒）：擁有巨大福德資糧的天神們享受著極其卓越的欲妙。當福德較小的天子們看到這些時，就會產生嫉妒，從而體驗到巨大的痛苦和不悅。", "關於『斷截、撕裂和殺戮的痛苦』：當天神與阿修羅戰鬥時，會體驗到肢體斷裂、身體撕裂和殺戮的痛苦。頭被砍掉就會死亡，但其餘肢體被斷截和撕裂後會重新生長並復活。", "關於『驅逐』：當強大的天神們發生衝突時，弱小的天子們會被驅逐出自己的住所。", "此外，《集會經》中說：『享受欲樂的天神，也沒有安樂的心。貪慾之火逐漸累積，內心被焚燒。心神散亂的人，哪裡會有安樂？因為沒有一刻能自主控制散亂的心，所以總是處於動盪不安的狀態，永遠無法平靜，就像被風助燃的火焰吞噬木頭一樣。』", "『就像久病未癒的病人吃了不適宜的食物一樣。』", "至於上界的色界和無色界天神，他們沒有這些痛苦。然而，他們仍然具有煩惱和障礙，無法自主地死亡和轉生。因此，他們也遭受著『處非處』（藏語，指不如意之處）的痛苦。", "此外，《集會經》中說：『無論是色界還是無色界，都無法超越痛苦，無法超越痛苦的本性。他們沉浸在禪定的喜樂中，安住無數劫。但這並非真正的解脫，他們仍然會再次墮落。雖然他們似乎已經超越了惡趣的痛苦波濤，但無論如何努力，也無法長久安住，就像在空中飛翔的鳥兒一樣。就像孩童用盡全力射出的箭，最終必然墜落。就像長久燃燒的燈火，每一刻都在熄滅。他們被『行苦』（藏語，諸行無常之苦）所折磨。』", "思維輪迴流轉次第之生起：", "如是思維五道或六道眾生的共同和各自的痛苦，從而對輪迴生起厭離心。" ], "english_translations": [ "As it is said in the scripture: 'Having transmigrated from the world of gods, if there is no remainder of merit, then one will involuntarily fall into the state of animals, hungry ghosts, or hells.'", "Regarding 'Spa Gongwa' (Tibetan, meaning jealousy): Gods who possess a great accumulation of merit and resources experience exceedingly excellent objects of desire. When lesser sons of gods see these, they become jealous, and thus experience great suffering and displeasure.", "Regarding 'the suffering of cutting, tearing, and killing': When gods fight with Asuras, they experience the suffering of limbs being severed, bodies being torn, and killing. If the head is cut off, one dies, but the remaining limbs that are cut and torn grow back and revive.", "Regarding 'expulsion': When the most powerful gods clash, the lesser sons of gods are driven out of their abodes.", "Furthermore, in the 'Assembly Sutra' it says: 'The gods who enjoy desires also do not have a mind of happiness. The fire of desire gradually accumulates, and the inner being is burned. Where is there happiness for one whose mind is distracted? Because one cannot control the distracted mind even for a moment, one is always in a state of turmoil and can never be at peace, just like a fire fueled by wind consuming wood.'", "'Like a patient who has not recovered from a long illness eating unsuitable food.'", "As for the gods of the higher realms of form and formlessness, they do not have these sufferings. However, they still possess afflictions and obscurations, and they do not have control over their death and rebirth. Therefore, they also suffer from the suffering of 'wrong place' (Tibetan, referring to undesirable circumstances).", "Furthermore, in the 'Assembly Sutra' it says: 'Whether in the realm of form or formlessness, one cannot transcend suffering, cannot transcend the nature of suffering. They are immersed in the bliss of meditative absorption, abiding for countless eons. But this is not true liberation; they will still fall again. Although they seem to have transcended the waves of suffering in the lower realms, no matter how hard they try, they cannot abide for long, like a bird flying in the sky. Like an arrow shot by a child with all his strength, it is bound to fall in the end. Like a lamp burning for a long time, it is extinguished moment by moment. They are tormented by the suffering called \'the suffering of change\' (Tibetan, the suffering of impermanence).'", "Thinking about the order of arising of samsara:", "Thus, by contemplating the common and individual sufferings of beings in the five or six realms, one develops a sense of renunciation towards samsara." ] }
་འབྱུང་བར་བྱས་ན་དེ་ལྟར་འཁོར་བའི་རྒྱུ་གང་གིས་བྱས་སྙམ་དུ་རྒྱུ་ལ་རྟོག་པ་འབྱུང་བས། གཉིས་པ་ཀུན་འབྱུང་གི་སྒོ་ནས་འཁོར་བའི་འཇུག་རིམ་བསམ་པ་ལ་གསུམ། ཉོན་མོངས་པའི་སྐྱེ་ཚུལ། དེས་ལས་གསོག་ཚུལ། འཆི་འཕོ་བ་དང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ ཉོན་མོངས་པའི་སྐྱེ་ཚུལ། དང་པོ་ནི། འཁོར་བ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ལ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་དགོས་ཀྱང་། ཉོན་མོངས་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་མེད་ན་སྔར་བསགས་ཀྱི་ལས་བགྲང་ལས་འདས་པ་ཡོད་ཀྱང་རླན་དང་ས་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ས་བོན་གྱིས་མྱུ་གུ་མི་ 13-2-151b འགྲུབ་པ་བཞིན་དུ། ལས་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་མེད་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མྱུ་གུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉོན་མོངས་ཡོད་ན་ལས་སྔར་བསགས་མེད་ཀྱང་དེ་མ་ཐག་གསར་དུ་བསགས་ནས་ཕུང་པོ་ཕྱི་མ་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྲིད་པའི་སྲེད་ལས་རྣམ་བརྒལ་བའི། །ལས་གཞན་འཕེན་ནུས་མ་ཡིན་ཏེ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཟད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། སྲེད་པ་ནི། །ཡོད་ན་སླར་ཡང་འབྱུང་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ་གལ་ཆེ་ལ། དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཤེས་པ་ལ་རག་ལས་པས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་བཞི། ཉོན་མོངས་ངོས་བཟུང་བ་དང་། ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་ཉེས་དམིགས་སོ། དང་པོ་ལ་ཉོན་མོངས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཆོས་གང་འབྱུང་བ་ན་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་འབྱུང་སྟེ། དེ་བྱུང་བས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་འབྱུང་བ་དེ་ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། གང་སྐྱེས་པ་ན་སེམས་རྒྱུད་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཉོན་མོངས་བཅུ་ལས། འདོད་ཆགས་ནི། ཕྱིའམ་ནང་གི་ཡུལ་སྡུག་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ་དམིགས་ནས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་རས་ལ་སྣུམ་ཞུགས་པ་དབྱུང་དཀའ་བ་བཞིན་དུ། འདི་ཡང་རང་གི་དམིགས་པ་ལ་ཞེན་ཅིང་མཆེད་པ་ནི་དམིགས་པ་དེ་དང་ 13-2-152a དབྲལ་དཀའ་བའོ། །ཁོང་ཁྲོ་བ་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་མཚོན་དང་ཚེར་མ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་རྣམས་ལ་དམིགས་ནས་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་པ་སེམས་རྩུབ་མོ་ཡུལ་དེ་རྣམས་ལ་གནོད་པ་བྱ་བར་སེམས་པའོ། །ང་རྒྱལ་ནི། འཇིག་ལྟ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཕྱིའམ་ནང་གི་མཐོ་དམན་དང་བཟང་ངན་ལ་དམིགས་ནས་སེམས་ཁེངས་པ་སྟེ། མཐོ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འཇུག་པའོ། །མ་རིག་པ་ནི། བདེན་བཞི་དང་ལས་འབྲས་དང་དཀོན་མཆོག་གི་རང་བཞིན་ལ་བློ་མི་གསལ་བས་མི་ཤེས་པའི་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ཐེ་ཚོམ་ནི། བདེན་པ་སོགས་གསུམ་ལ་དམིགས་ནས་ཡོད་དམ་མེད་ཡིན་ནམ་མིན་སྙམ་པའོ། །འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ
【現代漢語翻譯】 如果產生這樣的想法：是什麼導致了輪迴的產生？那麼就會產生對原因的思考。第二，從集諦（梵文：Samudaya，意義：苦之集起）的角度思考輪迴的流轉次第，這又分為三個方面：煩惱的生起方式、煩惱如何造業、死亡和投生的方式。 煩惱的生起方式： 首先，輪迴的形成需要業和煩惱兩種因素，但煩惱是主要的。因為如果沒有煩惱，即使有無數先前積累的業，就像沒有濕氣和土壤等條件，種子也無法發芽一樣。由於業沒有共同作用的助緣，所以痛苦的幼苗無法生長。如果存在煩惱，即使沒有先前積累的業，也會立即新造業，從而導致獲得來世的蘊。正如《釋量論》中所說：『除了對存在的貪愛，其他業無法投生，因為共同作用的因素已經耗盡。』又說：『如果存在貪愛，它會再次產生。』因此，親近煩惱的對治法非常重要，而這又依賴於瞭解煩惱，所以要精通煩惱。這方面有四個內容：認識煩惱、煩惱產生的次第、煩惱的原因和煩惱的過患。首先，關於煩惱的一般定義，《攝類學》中說：『任何事物產生時，都以極度不寂靜的性質出現，即它的出現使心相續極度不寂靜，這就是煩惱的定義。』正如所說，任何產生時使心相續極度不寂靜的事物就是煩惱。關於各個煩惱的定義，在十種煩惱中，貪慾是指緣于外部或內部悅意的事物而產生的執著。例如，就像油滲入布中難以去除一樣，貪慾也執著于自己的目標並蔓延，難以與目標分離。嗔恚是指緣于眾生、痛苦、武器和荊棘等痛苦之源而產生的極度惱怒，內心粗暴，想要傷害這些對象。我慢是指依賴於我見，緣于外部或內部的高低貴賤而產生的內心的驕傲，表現爲高人一等。無明是指對四聖諦、業果和三寶的自性不清楚，不明智的煩惱。懷疑是指緣于真理等三者，猶豫不決，心想：『是有還是沒有？是這樣還是不是這樣？』 薩迦耶見（梵文：satkāyadṛṣṭi，梵文羅馬擬音：satkāya-dṛṣṭi，藏文：འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ，漢語字面意思：有身見）
【English Translation】 If the thought arises, 'What caused the arising of samsara?' then a reflection on the cause will occur. Secondly, considering the order of engagement in samsara from the perspective of Samudaya (Sanskrit: Samudaya, meaning: the origin of suffering), this is divided into three aspects: how afflictions arise, how they accumulate karma, and how death, transmigration, and rebirth occur. How Afflictions Arise: Firstly, the formation of samsara requires both karma and afflictions, but afflictions are primary. Because without afflictions, even if there are countless previously accumulated karmas, just as a seed cannot sprout without moisture and soil, etc., the sprout of suffering cannot grow because karma lacks a co-operative condition. If afflictions are present, even without previously accumulated karma, new karma will be immediately accumulated, leading to the acquisition of future aggregates. As it is said in the Pramāṇavārttika (Commentary on Valid Cognition): 'Other than the craving for existence, other karmas cannot project, because the co-operative factor has been exhausted.' And: 'If craving exists, it will arise again.' Therefore, it is very important to cultivate the antidotes to afflictions, which depends on understanding afflictions, so one must be skilled in afflictions. This has four aspects: identifying afflictions, the order in which they arise, the causes of afflictions, and the faults of afflictions. Firstly, regarding the general definition of afflictions, the Abhidharmasamuccaya (Compendium of Abhidharma) states: 'Any dharma that arises with the characteristic of being extremely unpeaceful, i.e., its arising makes the mind-stream extremely unpeaceful, that is the definition of affliction.' As it is said, anything that makes the mind-stream extremely unpeaceful when it arises is an affliction. Regarding the definitions of individual afflictions, among the ten afflictions, desire (attachment) is the clinging that arises from focusing on external or internal pleasing objects. For example, just as oil soaked into cloth is difficult to remove, desire also clings to its object and spreads, making it difficult to separate from the object. Anger is the extreme annoyance that arises from focusing on beings, suffering, weapons, thorns, and other sources of suffering, with a harsh mind that intends to harm those objects. Pride is the arrogance of mind that arises from relying on the view of self, focusing on external or internal high and low status, appearing as superior. Ignorance is the unwise affliction of not being clear about the Four Noble Truths, the law of karma, and the nature of the Three Jewels. Doubt is the hesitation that arises from focusing on the truths, wondering, 'Does it exist or not? Is it so or not?' Satkayadristi (Sanskrit: satkāyadṛṣṭi, Tibetan: འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ, Chinese literal meaning: view of the aggregates as a real self)
་ནི། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ང་དང་ངའི་ཞེས་བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་འཇིག་པ་ནི་མི་རྟག་པ་དང་ཚོགས་པ་ནི་དུ་མ་ཡིན་པས་འདིས་གང་ལ་ལྟ་བའི་གཞི་ནི་མི་རྟག་པ་དང་དུ་མའི་ཆོས་ཙམ་ཡིན་གྱི། རྟག་པ་དང་གཅིག་པུའི་གང་ཟག་ནི་མེད་དོ། །ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཞེས་མིང་བཏགས་སོ། །མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་ནི། འཇིག་ལྟས་གང་བཟུང་བའི་བདག་དེ་ལ་དམིགས་ནས་རྟག་པ་ཐེར་ཟུག་པའམ་འདི་ནས་ཕྱི་མར་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཆད་པར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི། འཇིག་ལྟ་དང་མཐར་ལྟ་ 13-2-152b དང་ལོག་ལྟ་གསུམ་གང་རུང་དང་དེ་དག་གང་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་ལྟ་བ་པོའི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་ནི། འཆལ་ཚུལ་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། ཆ་བྱད་དང་ཚུལ་དང་ལུས་དང་ངག་གི་འཇུག་པ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་དང་། གང་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་དག་འབྱུང་བའི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་སྡིག་པ་འདག་པ་དང་ཉོན་མོངས་ལས་གྲོལ་བ་དང་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱིན་པར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ལོག་པར་ལྟ་བ་ནི། ཚེ་སྔ་ཕྱི་དང་ལས་འབྲས་སོགས་མེད་ཅེས་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དང་། དབང་ཕྱུག་དང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་འགྲོ་བའི་རྒྱུར་འཛིན་པའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ཉོན་མོངས་བཅུ་པོ་དེ་དག་ནི་ཀུན་ལས་བཏུས་དང་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་དང་ཕུང་པོ་ལྔའི་རབ་བྱེད་ཀྱི་བཤད་པ་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་བཤད་པའོ། །གཉིས་པ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་ནི། འཇིག་ལྟ་དང་མ་རིག་པ་སོ་སོར་འདོད་པ་ལྟར་ན། དཔེར་ན་ཐག་པ་བསྡོགས་པ་ལ་མུན་པ་ཅུང་ཟད་བབ་སྟེ་ཐག་པའི་གནས་ལུགས་མི་གསལ་བ་ན་དེ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཛིན་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་ལྟར། ཕུང་པོའི་གནས་ལུགས་གསལ་བ་ལ་སྒྲིབ་པའི་མ་རིག་པའི་མུན་པ་ལས་ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་འཁྲུལ་བ་སྐྱེ་ལ། དེ་ལས་ཉོན་མོངས་གཞན་རྣམས་སྐྱེའོ། །དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ལྟར་ན། འཇིག་ལྟ་ཉིད་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྩ་བའོ། །དེ་ཡང་འཇིག་ལྟས་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་ 13-2-153a ན་རང་གཞན་སོ་སོ་བར་རིས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་ལ། དེ་ལྟར་བཅད་ནས་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ཆགས་པ་དང་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ཞེ་སྡང་འབྱུང་ཞིང་བདག་ལ་དམིགས་ནས་ཁེངས་པ་ཡང་སྐྱེ་ལ། བདག་དེ་ཉིད་ལ་རྟག་ཆད་དུ་འཛིན་ཅིང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སོགས་དང་དེ་དང་འབྲེལ་བའི་སྤྱོད་པ་ངན་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་སྐྱེའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་པ་སྟོན་པའི་སྟོན་པ་དང་དེས་བསྟན་པའི་ལས་འབྲས་དང་བདེན་བཞི་དང་དཀོན་མཆོག་སོགས་ལ་དེ་དག་མེད་དོ་ཞེས་པའི་ལོག་ལྟའམ། ཡང་ན་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་དམ་མེད་ཡིན་ནམ་མིན་སྙམ་དུ་
【現代漢語翻譯】 執取蘊（藏文：ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་，指的是色、受、想、行、識五蘊）為對境，生起認為『我』和『我的』的具有染污的智慧，即是薩迦耶見（藏文：འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་，梵文：satkāyadṛṣṭi，梵文羅馬擬音：satkāya-dṛṣṭi，漢語字面意思：壞聚見）。其中，『壞』意味著無常，『聚』意味著眾多，因此，這種見所觀察的基礎僅僅是無常和眾多的法，而沒有常恒和唯一的補特伽羅（藏文：གང་ཟག་，梵文：pudgala，指人或個體）。爲了表明這一點，所以命名為『壞聚見』。 邊執見（藏文：མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་，梵文：antagrahadṛṣṭi，梵文羅馬擬音：antagrāha-dṛṣṭi，漢語字面意思：邊見）是執取壞聚見所認定的『我』，並認為其是常恒不變的，或者認為從今生到後世沒有連線的斷滅見，這種具有染污的智慧就是邊執見。 見取見（藏文：ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་，梵文：dṛṣṭiparāmarśa，梵文羅馬擬音：dṛṣṭi-parāmarśa，漢語字面意思：見禁取）是對於薩迦耶見、邊執見和邪見三者中的任何一個，以及這些見所依賴產生的持見者的蘊，執為殊勝的具有染污的智慧。 戒禁取見（藏文：ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་，梵文：śīlavrataparāmarśa，梵文羅馬擬音：śīla-vrata-parāmarśa，漢語字面意思：戒律和苦行取）是對於斷除惡戒的戒律，以及對於確定儀軌、行為、身語行為的苦行，以及這些戒禁所依賴產生的蘊，認為可以由此清凈罪業、解脫煩惱、徹底脫離輪迴的具有染污的智慧。 邪見（藏文：ལོག་པར་ལྟ་བ་，梵文：mithyādṛṣṭi，梵文羅馬擬音：mithyā-dṛṣṭi，漢語字面意思：邪見）是否認前後世和業果等，或者認為自在天（藏文：དབང་ཕྱུག་，梵文：īśvara）和主宰（藏文：གཙོ་བོ་）等是眾生的原因的具有染污的智慧。 這十種煩惱（五鈍使：薩迦耶見、邊執見、戒禁取見、見取見、貪；五利使：嗔、慢、疑、邪見、嫉妒）的解釋，如《攝類學》（藏文：ཀུན་ལས་བཏུས་，梵文：Abhidharmasamuccaya）、《瑜伽師地論》（藏文：རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་，梵文：Yogācārabhūmi）和《五蘊論》（藏文：ཕུང་པོ་ལྔའི་རབ་བྱེད་）的解釋中所說。 第二，關於如何產生的次第：如果像分別承認薩迦耶見和無明那樣，比如，就像纏繞的繩子上，因為稍微有些黑暗，看不清繩子的狀態，因此產生認為是蛇的念頭一樣。由於遮蔽了蘊的真實狀態的無明黑暗，從而產生將蘊誤認為『我』的念頭，並由此產生其他的煩惱。如果像認為二者是一體那樣，薩迦耶見本身就是煩惱的根本。因為薩迦耶見執取『我』之後，就會將自己和他人區分開來。這樣區分之後，就會對自己一方產生貪執，對他人一方產生嗔恨，並且因為執著『我』而產生傲慢。並且會執取這個『我』為常或斷，並執取以『我』為見等以及與此相關的惡劣行為為殊勝。 同樣，對於宣說無我的導師，以及他所宣說的業果、四諦和三寶等，產生『這些都不存在』的邪見，或者懷疑『有還是沒有呢？』
【English Translation】 Clinging to the aggregates (Tibetan: ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་, referring to the five skandhas of form, feeling, perception, mental formations, and consciousness) as an object, giving rise to the wisdom with defilements that views 'I' and 'mine,' is the view of the perishable collection (Tibetan: འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་, Sanskrit: satkāyadṛṣṭi, literally: view of the ruined assembly). Among them, 'ruin' means impermanence, and 'assembly' means numerous. Therefore, the basis of what this view observes is merely the nature of impermanence and multiplicity, and there is no permanent and unique person (Tibetan: གང་ཟག་, Sanskrit: pudgala, referring to a person or individual). To show this, it is named 'view of the perishable collection.' The view of extremes (Tibetan: མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་, Sanskrit: antagrahadṛṣṭi, literally: extreme view) is the wisdom with defilements that clings to the 'self' identified by the view of the perishable collection, and considers it to be either permanent and unchanging, or a nihilistic view that there is no connection from this life to the next. The view of holding views as supreme (Tibetan: ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་, Sanskrit: dṛṣṭiparāmarśa, literally: view of holding as supreme) is the wisdom with defilements that holds as supreme any of the three: the view of the perishable collection, the view of extremes, and wrong views, as well as the aggregates of the holder of views on which these views depend. The view of holding vows and asceticism as supreme (Tibetan: ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་, Sanskrit: śīlavrataparāmarśa, literally: holding vows and asceticism as supreme) is the wisdom with defilements that, regarding the vows to abandon immoral conduct, and the asceticism that determines rituals, behaviors, and actions of body and speech, as well as the aggregates on which these vows and asceticism depend, considers that one can purify sins, liberate from afflictions, and completely escape from samsara. Wrong view (Tibetan: ལོག་པར་ལྟ་བ་, Sanskrit: mithyādṛṣṭi, literally: wrong view) is the wisdom with defilements that denies the existence of past and future lives, the law of karma, etc., or considers Īśvara (Tibetan: དབང་ཕྱུག་) and the chief (Tibetan: གཙོ་བོ་) etc., to be the cause of beings. The explanation of these ten afflictions (the five dull afflictions: view of the perishable collection, view of extremes, view of holding vows and asceticism as supreme, view of holding views as supreme, greed; the five sharp afflictions: anger, pride, doubt, wrong view, jealousy) is as explained in the Abhidharmasamuccaya (Tibetan: ཀུན་ལས་བཏུས་), Yogācārabhūmi (Tibetan: རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་), and the Pañcaskandhaprakaraṇa (Tibetan: ཕུང་པོ་ལྔའི་རབ་བྱེད་). Second, regarding the order of how they arise: If, like separately acknowledging the view of the perishable collection and ignorance, for example, just as on a tangled rope, because there is a little darkness, one cannot see the state of the rope clearly, and therefore the thought arises that it is a snake. Due to the darkness of ignorance that obscures the true state of the aggregates, the delusion of mistaking the aggregates for 'self' arises, and from this, other afflictions arise. If, like thinking that the two are one, the view of the perishable collection itself is the root of afflictions. Because after the view of the perishable collection grasps 'self,' it will distinguish between oneself and others. After distinguishing in this way, attachment to one's own side and hatred towards the other side will arise, and arrogance will also arise from clinging to 'self.' And one will cling to this 'self' as permanent or annihilated, and hold the view of 'self' and the bad behaviors related to it as supreme. Similarly, towards the teacher who teaches non-self, and the karma, the Four Noble Truths, and the Three Jewels, etc., that he teaches, the wrong view arises that 'these do not exist,' or the doubt arises, 'are they there or not?'
ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་དེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། བདག་ཡོད་ན་ནི་གཞན་དུ་ཤེས། །བདག་གཞན་ཆ་ལས་འཛིན་དང་སྡང་། །འདི་དག་དང་ནི་ཡོངས་འབྲེལ་ལས། །ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི་དྲུག་ལས། རྟེན་ནི། ཉོན་མོངས་པའི་བག་ལ་ཉལ་ལོ། །དམིགས་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བ་དང་མཐུན་པའི་ཡུལ་རྣམས་སྣང་བའོ། །འདུ་འཛི་ནི། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་མ་ཡིན་པ་གྲོགས་ངན་པའི་རྗེས་སུ་སློབ་པའོ། །བཤད་པ་ནི། ཆོས་ལོག་པ་མཉན་པའོ། །གོམས་པ་ནི། སྔོན་ཉོན་མོངས་པ་འདྲིས་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། སྡུག་མི་སྡུག་གི་མཚན་མ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་། མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་འཛིན་པ་སོགས་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་དོ། བཞི་པ་ཉེས་དམིགས་ནི། ཉོན་མོངས་སྐྱེས་པ་ན། དང་པོར་སེམས་ཀུན་ནས་ 13-2-153b ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་དང་། དམིགས་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བྱེད་པ་དང་། བག་ལ་ཉལ་བརྟན་པར་བྱེད་པ་དང་། རིགས་མཐུན་གྱི་ཉོན་མོངས་མི་འཆད་པར་བྱེད་པ་དང་། རང་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་ལ་གནོད་པ་དང་། ཚེ་འདི་དང་ཕྱི་མ་དང་གཉིས་ཀ་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྐྱེད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་མྱོང་བ་དང་། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་། མྱང་འདས་ལས་རིང་དུ་དང་། དགེ་བ་ལས་ཉམས་པར་བྱེད་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ལས་ཉམས་པ་དང་། འཁོར་གྱི་ནང་དུ་སོང་བ་ན་ཡིད་ཞུམ་པ་དང་། དགའ་བ་དང་མི་འཇིགས་པ་མེད་པ་དང་། ཕྱོགས་མཚམས་ཀུན་ཏུ་མི་སྙན་པ་འཕེལ་བ་དང་། སྟོན་པ་དང་སྲུང་མ་སོགས་དམ་པས་སྨོད་པ་དང་། འགྱོད་བཞིན་དུ་འཆི་ལ་ཤི་ནས་ཀྱང་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་ཞིང་རང་གི་དོན་མི་འཐོབ་པའོ། །མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་འཇོམས་སེམས་ཅན་འཇོམས་ཤིང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཇོམས། །ཉམས་བཅས་རྙེད་པས་དམན་ཞིང་སྲུང་དང་དེ་བཞིན་སྟོན་པས་སྨད། །རྩོད་པ་མི་སྙན་དེ་ནི་གཞན་དུ་མི་ཁོམ་གནས་སུ་སྐྱེ། །ཐོབ་དང་མ་ཐོབ་ཉམས་པས་ཡིད་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་འཐོབ། །ཅེས་གསུངས་སོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། ཞེ་སྡང་སྲེད་སོགས་དགྲ་རྣམས་ནི། །རྐང་ལག་ལ་སོགས་ཡོད་མིན་ལ། །དཔའ་མཛངས་མིན་ཡང་ཅི་ཞིག་ལྟར། །དེ་དག་གིས་བདག་བྲན་བཞིན་བྱས། །བདག་གི་སེམས་ལ་གནས་བཞིན་དུ། །དགའ་མགུར་བདག་ལ་གནོད་བྱེད་པ། །དེ་ལ་མི་ཁྲོ་བཟོད་ 13-2-154a པ་ནི། །གནས་མིན་བཟོད་པ་སྨད་པའི་གནས། །གལ་ཏེ་ལྷ་དང་ལྷ་མིན་རྣམས། །ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགྲར་ལངས་ཀྱང་། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་མནར་མེད་པའི། །མེ་ནང་ཁྲིད་ཅིང་འཇུག་མི་ནུས། །ཉོན་མོངས་སྟོབས་ཅན་དགྲ་འདིས་ནི། །གང་དང་ཕྲད་ན་རི་རབ་ཀྱང་། །ཐལ་བ་ཡང་ནི་མི་ལུས་པ། །དེར་བདག་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་འདོར། །བདག་གི་ཉོན་མོངས་དགྲ་བོ་གང
【現代漢語翻譯】 心生疑惑，如《釋量論》所說：『若有我則知有他，由我他生執與嗔，由此等及一切關聯，一切過患皆會生。』因此之故。第三，生起煩惱之因有六：所依為煩惱的習氣；所緣為與煩惱生起相符的境；助伴為追隨非正士的惡友；言說是聽聞邪法；串習為先前串習煩惱的力量增長；作意為于不凈生凈想，于無常執常等不如理作意。第四，過患為：煩惱生起時，首先令心完全被煩惱染污，對境顛倒錯亂，使習氣穩固，同類的煩惱不斷生起，對自他及二者皆有害，於今生來世及二者皆生罪過，感受痛苦與不悅，導致生等痛苦，遠離涅槃，退失善法，失去受用，身處輪迴中意志消沉，無喜悅與無畏懼，惡名遠揚，受導師與護法等聖者呵責，於後悔中死去，死後墮入惡趣，不得自利。《寶性論》中也說：『煩惱摧毀自，摧毀有情及戒律，具衰損，為利所蔽，受護及如來所呵，諍訟惡名，彼於他處不得閒，生於苦處，由得與未得之衰損，于意獲大苦。』《入菩薩行論》中也說：『嗔恚貪等諸怨敵，無手足等亦無智，然彼等令我如奴，安住我心為所欲，喜樂損害於我身，忍受彼等實非理，設若天神與非天，一切向我作仇敵，彼等亦不能令我，投入無間火中燒，大力煩惱敵若遇，剎那擲我如山王，焚為灰燼亦不留，何故於此暴敵眾，』 （種子字：ད，梵文天城體：द，梵文羅馬擬音：da，漢語字面意思：給予），（種子字：ར，梵文天城體：र，梵文羅馬擬音：ra，漢語字面意思：微塵），（種子字：ས，梵文天城體：स，梵文羅馬擬音：sa，漢語字面意思：束縛），（種子字：ཧ，梵文天城體：ह，梵文羅馬擬音：ha，漢語字面意思：原因）。
【English Translation】 Generating doubt, as stated in the Commentary on Valid Cognition: 'If there is self, then one knows others; from self and others arise attachment and hatred; from these and all related things, all faults will arise.' Therefore. Third, the causes for the arising of afflictions are six: the basis is the latent tendencies of afflictions; the object is the appearance of objects that are in accordance with the arising of afflictions; the association is following bad friends who are not noble individuals; the speech is listening to wrong teachings; the habituation is increasing the power of previous habituation with afflictions; the mental engagement is engaging the mind improperly, such as imputing signs of attractiveness to the unattractive and perceiving permanence in impermanence. Fourth, the faults are: when afflictions arise, they first completely afflict the mind, reverse the object, solidify the latent tendencies, cause similar afflictions to arise continuously, harm oneself, others, and both, create faults in this life, the next life, and both, experience suffering and unpleasantness, lead to sufferings such as birth, distance oneself from Nirvana, degenerate from virtue, lose enjoyment, become discouraged when in the midst of a gathering, lack joy and fearlessness, increase ill-repute in all directions, be reproached by teachers and protectors, and die in regret, and after death, be born in the lower realms and not attain one's own benefit. The Ornament of the Sutras also states: 'Afflictions destroy oneself, destroy sentient beings and discipline, possess decline, are obscured by gain, are reproached by protectors and thus by the Teacher, strife and ill-repute, they do not have leisure elsewhere, are born in suffering places, from the decline of what is gained and not gained, one obtains great suffering in the mind.' The Bodhisattva's Way of Life also states: 'Enemies such as anger and desire, do not have hands and feet, nor intelligence, yet they make me like a slave. Abiding in my mind as they wish, they happily harm my body. To tolerate them is unreasonable, even if all the gods and demigods were to rise up as enemies against me, they could not lead me into the fires of Avici hell. But this powerful enemy of afflictions, if encountered, can throw me in an instant, like Mount Meru, into a place where even ashes do not remain. Why am I not angry at these violent enemies?' （Seed Syllable: ད，Devanagari: द，Romanization: da，Literal Meaning: Giving），（Seed Syllable: ར，Devanagari: र，Romanization: ra，Literal Meaning: Dust），（Seed Syllable: ས，Devanagari: स，Romanization: sa，Literal Meaning: Binding），（Seed Syllable: ཧ，Devanagari: ह，Romanization: ha，Literal Meaning: Cause）.
་། །དུས་རིང་ཐོག་མཐའ་མེད་པ་ལྟར། །དགྲ་གཞན་ཀུན་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུར། །ཡུན་རིང་ཐུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མཐུན་པར་རིམ་གྲོ་བསྟེན་བྱས་ན། །ཐམས་ཅད་ཕན་དང་བདེ་བྱེད་ན། །ཉོན་མོངས་རྣམས་ནི་བསྟེན་བྱས་ན། །ཕྱིར་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་གནོད་པ་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཉེས་དམིགས་རྣམས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དགོན་པ་བའི་ཞལ་ནས། ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་ཉེས་དམིགས་དང་མཚན་ཉིད་དང་གཉེན་པོ་དང་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་རྣམས་ཤེས་དགོས། ཉེས་དམིགས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སྐྱོན་དུ་བལྟ། དགྲར་བཟུང་། ཉེས་དམིགས་མ་ཤེས་ན་དགྲར་མི་གོ་བས། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་སེམས་པ་ཡིན་གསུང་བ་དང་། ཉོན་མོངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཆོས་མངོན་པ་མཉན། མ་མཐའ་ནའང་ཕུང་པོ་ལྔའི་རབ་བྱེད་མཉན་ལ། རྩ་བ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་རྣམས་ངོ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་པ་གང་རུང་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ཙ་ན། འདི་དེ་ཡིན་ཨང་ཁོ་བྱུང་ངོ་སྙམ་དུ་ངོས་བཟུང་གིན་ཉོན་མོངས་དང་འཐབ་པ་ཡིན་ 13-2-154b ནོ་གསུང་བ་ལྟར་གོ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། ། ༈ དེས་ལས་གསོག་ཚུལ། གཉིས་པ་དེས་ལས་གསོག་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས། བསག་པར་བྱ་བའི་ལས་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་ཇི་ལྟར་གསོག་པའི་ཚུལ་ལོ། ༈ བསག་པར་བྱ་བའི་ལས་ངོས་བཟུང་བ། དང་པོ་ནི་གཉིས་ཏེ། སེམས་པའི་ལས་དང་། བསམས་པའི་ལས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། སེམས་པ་གང་ཞེ་ན། སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཏེ། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་རྣམས་ལ་སེམས་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རང་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་ཡུལ་རྣམས་ལ་གཡོ་ཞིང་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་སེམས་བྱུང་ཡིད་ཀྱི་ལས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་པ་དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ལུས་ངག་གི་ལས་ཏེ། མཛོད་ལས། ལས་ནི་སེམས་པ་དང་དེས་བྱས། །སེམས་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཡིན་ཏེ། །དེས་བསྐྱེད་ལུས་དང་ངག་གི་ལས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ངག་གི་ལས་ལ་རིག་བྱེད་དང་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་གཟུགས་ཅན་ཁོ་ནར་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདོད་པ་ལ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་བཀག་ནས། ལུས་ངག་གི་རིག་བྱེད་དང་མཉམ་དུ་འཇུག་པའི་སེམས་པ་ལ་བཞེད་པས་ལས་གཉིས་ཀ་སེམས་པར་བཤད་དོ། །སྤྱིར་ལས་ལ་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གསུམ་ཡོད་ཀྱང་། འདིར་ནི་དང་པོ་གཉིས་སོ། །དགེ་བའི་ལས་ལ་ཡང་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་གཉིས་ལས། འདིར་ཟག་བཅས་དང་དེ་ལ་ཡང་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ལ་ 13-2-155a ཡོད་པ་དང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་གཉིས་ལས་འདིར་ཕྱི་མའོ། །དེ་ལ་མི་དགེ་བའི་ལས་ནི་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་ཡིན་ལ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་ནི་འདོད་པ་ཁམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་དགེ་བའི་ལས་སོ། །མི་གཡོ་བའི་ལས་ན
【現代漢語翻譯】 如同時間沒有開始和結束一樣，所有的敵人也是如此，不會長久存在。如果和諧地互相幫助，一切都會帶來利益和快樂。如果沉溺於煩惱，最終只會帶來痛苦和傷害。因此，我們必須瞭解這些過患。 格西（藏語老師）說：『要斷除煩惱，必須瞭解煩惱的過患、特徵、對治方法和產生的原因。瞭解過患后，才會視其為缺點，並將其視為敵人。如果不瞭解過患，就不會將其視為敵人。』正如《經莊嚴論》和《入菩薩行論》中所說的那樣思考。還需要聽聞《阿毗達磨》，以瞭解煩惱的特徵。至少也要聽聞《五蘊論》，認識根本煩惱和近分煩惱。當貪嗔等煩惱在心中生起時，要立即認出：『這就是它，它來了！』然後與煩惱作鬥爭。必須這樣理解。 因此，關於如何積業：積業的方式有兩種：需要積累的業的識別，以及如何積累業的方式。 首先，需要積累的業的識別：分為兩種：思業和思已業。 首先，思業：如《集論》中所說：『什麼是思？思是心之發動，是意之業，于善、不善、無記法中心之作用。』因此，思是與自心相應，搖動和驅使對境的心所，是意之業。 第二，思已業：是由思所引發的身語之業。如《俱舍論》所說：『業即是思及思所作，思是意業，由思所生起身語業。』因此，身語之業分為表業和無表業，有部認為只有色法才是業。但世親論師駁斥了這種觀點，認為與身語表業同時生起的思也是業，因此兩種業都可以說是思。一般來說，業有善、不善、無記三種，但這裡只討論前兩種。善業又分為有漏和無漏兩種，這裡指的是有漏業，而有漏業又分為聖者相續中的業和凡夫相續中的業，這裡指的是後者。不善業是非福業，福業是欲界所攝的善業。不動業是...
【English Translation】 Just as time has no beginning or end, so too are all enemies; they will not last forever. If you help each other harmoniously, everything will bring benefit and happiness. If you indulge in afflictions, it will only bring suffering and harm in the end. Therefore, we must understand these faults. A Geshe (Tibetan teacher) said: 'To eliminate afflictions, one must understand the faults, characteristics, antidotes, and causes of afflictions. After understanding the faults, one will see them as shortcomings and regard them as enemies. If you do not understand the faults, you will not regard them as enemies.' Think as it says in the Ornament of the Sutras and the Bodhisattva's Way of Life. You also need to listen to the Abhidharma to understand the characteristics of afflictions. At the very least, you should listen to the Five Aggregates Treatise and recognize the root and secondary afflictions. When afflictions such as attachment and aversion arise in the mind, immediately recognize: 'This is it, it's here!' Then fight with the afflictions. You must understand it this way. Therefore, regarding how to accumulate karma: There are two ways to accumulate karma: the identification of the karma to be accumulated, and the way in which karma is accumulated. First, the identification of the karma to be accumulated: There are two types: volitional karma and karma resulting from volition. First, volitional karma: As stated in the Compendium of Topics: 'What is volition? Volition is the movement of the mind, the action of the mind, the function of the mind in virtuous, non-virtuous, and neutral phenomena.' Therefore, volition is the mental factor that corresponds to one's own mind, moving and driving objects, and is the action of the mind. Second, karma resulting from volition: is the action of body and speech caused by volition. As stated in the Treasury of Knowledge: 'Karma is volition and what is made by volition, volition is the action of the mind, and the actions of body and speech arise from volition.' Therefore, the actions of body and speech are divided into revealing and non-revealing actions, and the Vaibhashika school believes that only form is karma. However, Master Vasubandhu refuted this view, believing that the volition that arises simultaneously with the revealing actions of body and speech is also karma, so both types of karma can be said to be volition. Generally speaking, there are three types of karma: virtuous, non-virtuous, and neutral, but here we only discuss the first two. Virtuous karma is further divided into contaminated and uncontaminated karma, and here we are referring to contaminated karma, which is further divided into karma in the continuum of noble beings and karma in the continuum of ordinary beings, and here we are referring to the latter. Non-virtuous karma is non-meritorious karma, and meritorious karma is virtuous karma included in the desire realm. Immovable karma is...
ི་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སས་བསྡུས་པའི་དགེ་བ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ལས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མཛོད་ལས། བསོད་ནམས་འདོད་ཁམས་དགེ་བའི་ལས། །མི་གཡོ་གོང་མ་ལས་སྐྱེས་པའི། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མི་གཡོ་བའི་ལས་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཁམས་ན་ལྷའི་རྟེན་ལ་སྨིན་རྒྱུའི་ལས་ཁ་ཅིག་མི་དང་དུད་འགྲོ་དང་ཡི་དྭགས་ཀྱི་རྟེན་ལ་སྨིན་པ་ནི་འབྲས་བུ་གཡོ་བ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁམས་གོང་མར་ས་གཞན་དུ་སྨིན་རྒྱུའི་ལས། ས་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་སྨིན་པས་མི་གཡོ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མཛོད་ལས། གང་ཕྱིར་ས་ནི་དེ་དག་ཏུ། །ལས་རྣམས་སྨིན་ཕྱིར་མི་གཡོའི་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ དེ་ཇི་ལྟར་གསོག་པའི་ཚུལ། གཉིས་པ་དེ་གསོག་པའི་ཚུལ་ནི། སྤྱིར་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་དགེ་བའི་ལས་བསྐྱེད་ཅིང་གསོག་པ་ཡོད་ལ། མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱང་རྒྱུན་ཞུགས་དང་ཕྱིར་འོང་གིས་གསོག་པ་ཡོད་ཀྱང་། ངན་འགྲོ་དང་བདེ་འགྲོའི་འཁོར་བར་འཕེན་པའི་ལས་ནི་འཕགས་པས་གསོག་པ་མི་སྲིད་དེ། དབུ་མ་རྩ་བ་ལས། འཁོར་བའི་རྩ་བ་འདུ་བྱེད་དེ། །དེ་ཕྱིར་མཁས་རྣམས་འདུ་མི་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་མི་མཁས་བྱེད་པོ་ཡིན། །མཁས་ 13-2-155b མིན་དེ་ཉིད་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་ཀྱང་། བདེན་པ་མཐོང་ལ་འཕེན་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཇི་སྲིད་དུ་རང་ཉིད་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་དབང་དུ་འགྲོ་བ་དེ་སྲིད་དུ་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་གསོག་ལ། བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ནས་ནི་ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་ཡོད་ཀྱང་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་གསར་དུ་མི་གསོག་སྟེ། མི་སྟོབས་ལྡན་གྱིས་སྟོབས་ཆུང་ངུ་བརྡུང་བ་ལྟར། རྒྱུན་ཞུགས་དང་ཕྱིར་འོང་གིས་ཀྱང་བདག་འཛིན་དང་དུ་མི་ལེན་ཅིང་། སྤོང་བར་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འཁོར་བར་འཕེན་པར་བྱེད་པའི་ལས་གསོག་པ་པོ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པ་མན་ཆོད་ཀྱི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་དོ། །དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་དང་འཇིག་ལྟའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པ་དེས་སྒོ་གསུམ་པོས་སྲོག་གཅོད་སོགས་མི་དགེ་བ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་ན་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་གསོག་ལ། འདོད་ཁམས་ཀྱི་དགེ་བ་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་སོགས་འདུ་བྱེད་ན་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་དང་། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པའི་སས་བསྡུས་པའི་ཞི་གནས་སོགས་བསྒོམ་ན་མི་གཡོ་བའི་ལས་གསོག་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སྲིད་པའི་ཕུན་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་བལྟས་ནས་ཐར་པ་འདོད་པའི་འདུན་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ་ 13-2-156a དགེ་བའི་ལས་དུ་མ་བསྒྲུབ་པ་དང་། གཞན་ཡང་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་ཚུལ་བཞིན་
【現代漢語翻譯】 以色界和無色界所攝的，有漏的善業。如《俱舍論》所說：『福德是欲界的善業，不動是上界所生的。』為什麼稱為『不動業』呢？比如欲界中，有些業本應成熟為天人的果報，卻成熟於人類或畜生、餓鬼之身，這就是果報的變動。同樣，上界的業不會在其他界成熟，只會在本界成熟，所以稱為『不動』。如《俱舍論》所說：『因為在那些界，業會成熟，所以是不動的。』 那麼，如何積 Accumulate 累積這些業呢？ 第二，關於如何積 Accumulate 累積業：一般來說，聖者們會生起並積 Accumulate 累積善業，即使是預流果和一來果也會積 Accumulate 累積不善業。但是，聖者不可能積 Accumulate 累積會導致墮入惡趣或升入善趣的輪迴之業。如《中觀根本慧論》所說：『輪迴的根本是行，因此智者不造作。因此，不智者是造作者，因為智者見到了那個真諦。』世親論師也說：『見到真諦者，不會造作能牽引輪迴的業。』因此，只要還受制於對自我的執著，就會積 Accumulate 累積能牽引輪迴的業。一旦現量證悟了無我的真諦，即使還會因業和煩惱而 जन्म जन्म 生於輪迴之中，也不會再新積 Accumulate 累積能牽引輪迴的業，就像力士擊打弱者一樣。預流果和一來果也不會接受或執著於我執，而是努力斷除它，正如《瑜伽師地論》所說。因此，積 Accumulate 累積能牽引輪迴之業的是那些尚未達到大乘加行道頂位的凡夫。那些被有染污的無明和惡見所控制的人，通過身語意三門造作殺生等惡業，就會積 Accumulate 累積非福德業；如果造作欲界的善業，如佈施和持戒等，就會積 Accumulate 累積福德業；如果修習禪定和以無色界所攝的止觀等，就會積 Accumulate 累積不動業。如果對世間的所有圓滿都視為過患，並以希求解脫的願望為動機，
【English Translation】 Meritorious actions associated with defilements, encompassed by the Form Realm and Formless Realm. As stated in the Abhidharmakośa: 'Merit is the virtuous action of the Desire Realm; unwavering arises from the realms above.' Why is it called 'unwavering action'? For example, in the Desire Realm, some actions that should ripen into the state of a god ripen into the state of a human, animal, or hungry ghost; this is the wavering of the result. Similarly, actions of the higher realms that should ripen in another realm will not ripen in any realm other than that one, so it is called 'unwavering.' As stated in the Abhidharmakośa: 'Because in those realms, actions ripen, therefore it is unwavering.' How then does one accumulate it? Secondly, regarding how to accumulate it: Generally, noble beings generate and accumulate virtuous actions, and even Stream-enterers and Once-returners accumulate non-virtuous actions. However, it is impossible for noble beings to accumulate actions that propel one into the cycle of suffering in the lower realms or happiness in the higher realms. As stated in the Mūlamadhyamakakārikā: 'The root of cyclic existence is action; therefore, the wise do not act. Therefore, the unwise are the doers, because the wise see that very truth.' Furthermore, Master Vasubandhu said: 'For those who have seen the truth, there is no propelling.' Therefore, as long as one is under the sway of clinging to a self, one accumulates actions that propel one into cyclic existence. Once one directly realizes the truth of selflessness, even though one may be born into cyclic existence due to the power of actions and afflictions, one does not newly accumulate actions that propel one into it, just as a strong person strikes a weak one. Stream-enterers and Once-returners do not accept or cling to self-grasping, but rather practice abandoning it, as stated in the Yogācārabhūmi. Therefore, those who accumulate actions that propel one into cyclic existence are all ordinary beings up to and including those abiding on the great supreme Dharma of the Mahāyāna path of joining. Those who are under the control of afflicted ignorance and wrong views, through the three doors of body, speech, and mind, manifestly engage in non-virtuous actions such as killing, thereby accumulating non-meritorious actions. If they engage in virtuous actions of the Desire Realm, such as giving and keeping vows, they accumulate meritorious actions. If they cultivate meditative stabilization and so forth, encompassed by the Formless Realm, they accumulate unwavering actions. If one regards all the perfections of existence as faults and is motivated by the desire for liberation,
དུ་དཔྱོད་པའི་ཤེས་རབ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་པ་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་ཡིན་ནམ་མིན་ཞེ་ན། སྤྱིར་ཚོགས་ལམ་པ་དང་སྦྱོར་ལམ་པས་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་རང་དགའ་བ་གསོག་པ་ཡོད་ཀྱང་། བསམ་པ་དེ་ལྟ་བུས་ཀུན་ནས་བསླངས་པ་དང་བདག་མེད་པ་ལ་དཔྱོད་པའི་ཤེས་རབ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་ནི་སྲིད་པ་ཕྱི་མ་ལ་སྲེད་པའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཡིན་ཅིང་། འཁོར་བའི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་དང་དམིགས་རྣམ་འགལ་བར་འཇུག་པས་འཕེན་བྱེད་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་རང་དགའ་བ་དངོས་མ་ཡིན་ཀྱང་། ཡང་སྲིད་ཕྱི་མ་བསྐྱེད་པའི་ཀུན་འབྱུང་དངོས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་ཀུན་འབྱུང་གིས་བསྡུས་པར་བཞག་གོ། དེ་ལྟར་ཡང་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་གང་དག་ཡང་འབྱུང་བའི་སྲེད་པ་སུན་འབྱིན་ཞིང་དེ་ལ་མི་ཕྱོགས་བར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་ཅིའི་ཕྱིར་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་འབྱུང་བའི་སྲིད་པ་ལ་མི་ཕྱོགས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཡང་འབྱུང་བའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་ལེགས་པར་སྤྱད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་ལེགས་པར་ 13-2-156b བསམས་ནས། དེ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བའི་བསམ་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་དགེ་བའི་ལས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀུན་འབྱུང་རྗེས་མཐུན་པར་གསུངས་པས། བསམ་པ་འདི་དང་བདག་མེད་པའི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པ་ལ་འབད་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་འཁོར་བ་ལ་རྣམ་གྲངས་དུ་མར་ཉེས་དམིགས་སུ་བརྟགས་ཏེ་བསྒོམས་པས་འཁོར་བའི་ཕུན་ཚོགས་ལ་སྲེད་པ་སུན་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་ཡང་མ་རྙེད། བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡང་མ་དཔྱད། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བའི་དགེ་སྦྱོར་རྣམས་ནི། ཞིང་གི་མཐུ་ལ་བརྟེན་པ་འགའ་རེ་མ་གཏོགས་པ་ཀུན་འབྱུང་རང་དགའ་བར་འགྲོ་བས་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ཡིན་ནོ། །ལས་གསོག་པ་དེ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཚོར་བ་བདེ་བའི་དོན་དུ་གསོག་པ་དང་། ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཕྱིར་གསོག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་སྤྱད་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་དང་། ཁ་ཕྱིར་བལྟའི་བདེ་བ་དེ་ལ་ཆགས་པ་ལོག་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཚོར་བའི་བདེ་བའི་དོན་དུ་ལས་གསོག་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། གཙོ་བོར་མ་ཤི་ཙམ་ཚུན་ཆོད་ཀྱི་ཚེ་འདིའི་བདེ་བའི་ཕྱིར་དུ་དམིགས་ན་ནི་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་གསོག་ལ། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མའི་འདོད་པའི་བདེ་བ་ལ་གཙོ་བོར་དམིགས་ན
【現代漢語翻譯】 如果具有與觀察智慧相同的心，那麼善業是輪迴的因嗎？一般來說，資糧道和加行道的人會積累能引業，但如果是由這種想法引發的，並且具有觀察無我的智慧，那麼這些善業是斷除對來世貪戀的對治品，與輪迴的根本——我執和所緣境相違，因此雖然不是真正的能引的集諦，但由於與產生來世的真正集諦相順應，所以被歸為集諦。正如《攝抉擇分》中所說：『哪些世間法能摧毀對再生的貪戀，並且不傾向於它，從而產生出世間道？為什麼它們被歸為集諦？』答：『雖然這些法的自性不傾向於再生的存在，但它們與以身、語、意善妙行持再生相順應，因此應知它們被歸為集諦。』 通過很好地思維輪迴的過患，從輪迴中生起厭離心的想法所引發的，能生起出世間道的善業，被稱為隨順集諦。因此，必須努力生起這種想法和無我的智慧。 這樣，如果對輪迴的眾多過患進行觀察和禪修，既沒有找到摧毀對輪迴圓滿貪戀的對治品，也沒有用分別無我之義的智慧如理觀察，並且遠離了對兩種菩提心的串習，那麼這些善行，除了依靠田地的力量外，都會成為能引的集諦，從而轉動輪迴之輪。 積累業有兩種：爲了感受安樂而積累，以及爲了感受舍受而積累。第一種又分為兩種：享受色、聲等妙欲所產生的安樂，以及厭離外在安樂，爲了從禪定中產生的感受安樂而積累業。其中，第一種又分為兩種：如果主要以今生的安樂為目標，直到死亡為止，那麼就是積累非福業；如果主要以來世的欲樂為目標
【English Translation】 If the mind possesses the same wisdom as analytical insight, are virtuous actions the cause of samsara? Generally, those on the path of accumulation and the path of preparation accumulate karma that propels rebirth according to their own desires. However, virtuous actions motivated by such thoughts and possessing wisdom that analyzes selflessness are antidotes to craving for future existence. They contradict the root of samsara—self-grasping—and its objects. Therefore, although they are not the actual truth of the origin that propels rebirth according to one's own desires, they are included in the truth of the origin because they accord with the actual origin that produces future rebirths. As stated in the Compendium of Determinations: 'Why are those worldly dharmas that refute craving for rebirth and do not incline towards it, thereby generating the supramundane path, included in the truth of the origin?' The answer is: 'Although these are by nature not inclined towards rebirth, they accord with the excellent practice of body, speech, and mind that leads to rebirth. Therefore, it should be understood that they are included in the truth of the origin.' Having thoroughly contemplated the faults of samsara, the virtuous actions that arise from a mind of renunciation and generate the supramundane path are said to be in accordance with the origin. Therefore, one must strive to generate this thought and the wisdom of selflessness. Thus, if one contemplates and meditates on the many faults of samsara without finding an antidote to destroy craving for the perfections of samsara, and without properly analyzing with the wisdom that distinguishes the meaning of selflessness, and without cultivating the two aspects of bodhicitta, then these virtuous deeds, except for those that rely on the power of the field, will become the origin that propels rebirth, thereby turning the wheel of samsara. There are two types of accumulating karma: accumulating for the sake of experiencing pleasure, and accumulating for the sake of experiencing equanimity. The first is further divided into two: the pleasure arising from enjoying desirable qualities such as forms and sounds, and turning away from external pleasures to accumulate karma for the sake of the pleasure of feeling arising from samadhi. Among these, the first is further divided into two: if one primarily aims for the pleasure of this life until death, then one is accumulating non-virtuous karma; if one primarily aims for the pleasure of desire in future lives,
་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་གསོག་གོ ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ 13-2-157a སྐྱེས་པའི་ཚོར་བའི་བདེ་བ་ལ་གཙོ་བོར་དམིགས་ན་ནི། བསམ་གཏན་གསུམ་པ་མན་ཆད་ནས་དང་པོའི་བར་དུ་སྐྱེ་བའི་མི་གཡོ་བའི་ལས་གསོག་ལ། འདོད་པ་ལ་ཡང་ཆགས་པ་ལོག་ཅིང་ཚོར་བ་བདེ་བས་ཀྱང་ཡིད་སུན་ནས་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་པའི་དོན་དུ་ལས་འདུ་བྱེད་ན་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ནས་སྲིད་རྩེའི་བར་དུ་སྐྱེ་བའི་མི་གཡོ་བའི་ལས་གསོག་སྟེ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རིགས་པས་སྲིད་པ་མཐའ་དག་ལ་ཞེན་པ་ལོག་ནས་ཐར་པའི་ཕྱིར་དུ་སྒོ་གསུམ་དགེ་བ་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་ན་འཁོར་བ་ལ་ཇེ་རིང་དང་ཐར་པ་ལ་ཇེ་ཉེར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ། ༈ འཆི་འཕོ་བ་དང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཚུལ། གསུམ་པ་འཆི་འཕོ་བ་དང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་ཚུལ་ལ་ལྔ། འཆི་བའི་རྐྱེན། འཆི་བའི་སེམས། དྲོད་གང་ནས་སྡུད་པ། ཤི་ནས་བར་དོ་འགྲུབ་ལུགས། དེ་ནས་སྐྱེ་སྲིད་དུ་སྐྱེ་བ་ལེན་ཚུལ་ལོ། ། ༈ འཆི་བའི་རྐྱེན། དང་པོ་ནི། ཚེ་ཟད་པས་འཆི་བ་ནི། སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་འཕངས་པའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཟད་ནས་འཆི་བ་སྟེ་དུས་ལ་བབ་ནས་འཆི་བའོ། །བསོད་ནམས་ཟད་ནས་འཆི་བ་ནི། ཡོ་བྱད་མེད་ནས་འཆི་བ་ལྟ་བུའོ། །ཡ་ང་བ་མ་སྤངས་པས་འཆི་བ་ནི། ཚེ་མ་ཟད་པར་འཆི་བའི་རྒྱུ་རྐྱེན་དགུ་མདོ་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁ་ཟས་ཚོད་མི་ཟིན་པར་ཟ་བ་དང་། མི་འཕྲོད་པ་ཟ་བ་དང་། སྔ་མ་མ་ཞུ་བར་ཟ་བ་དང་། མ་ཞུ་བ་ལྟོར་བསགས་པ་འབྱིན་པར་མི་བྱེད་པ་དང་། སྨིན་པ་བསྒགས་པ་དང་། སྨན་སོ་སོར་མི་བསྟེན་པ་དང་། གོམས་པ་དང་ 13-2-157b མ་གོམས་པ་མི་ཤེས་པ་དང་། དུས་མ་ཡིན་པར་འགྲོ་བ་དང་། མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའོ། ། ༈ འཆི་བའི་སེམས། གཉིས་པ་འཆི་བའི་སེམས་ནི་གསུམ་ལས། དགེ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པར་འཆི་བ་ནི། རང་གིས་དྲན་པའམ་གཞན་གྱིས་དྲན་དུ་བཅུག་པ་ཡང་རུང་སྟེ། དད་པ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བའི་ཆོས་འདུ་ཤེས་རགས་པ་འབྱུང་བའི་བར་དུ་སེམས་ལ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའོ། །དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་བྱེད་པའི་གང་ཟག་འཆི་བ་ནི། རང་གིས་དྲན་པའམ་གཞན་གྱིས་དྲན་པར་བྱེད་ཀྱང་རུང་སྟེ། སྔོན་གང་ལན་མང་དུ་གོམས་པར་བྱས་པ་དེ་ཆེས་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་སེམས་དེ་ལ་གཞོལ་བར་འགྱུར་ལ་གཞན་ནི་བརྗེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་ཀ་ལ་མཚུངས་པར་གོམས་ན་ནི་དང་པོར་གང་དྲན་པ་དེ་ལས་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་སེམས་གཞན་དུ་མི་འཇུག་གོ། །དགེ་བ་བྱེད་པ་ནི། མུན་ཁྲོད་ནས་སྣང་བར་འགྲོ་བ་དང་འདྲ་ལ། འཆི་བའི་དུས་ན་དེ་ལ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་མི་སྡུག་པ་མ་ཡིན་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བ་དང་། བདེ་བར་འཆི་བར་འགྱུར་ཏེ། འཆི་ཁར་དེའི་ལུས་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་དྲག་པོ་མི་འབྱུང་ངོ་། །ལས་ལེགས་པར་བྱ
【現代漢語翻譯】 積累功德之業。如果主要專注于由禪定所生的感受之樂，那麼就積累從第三禪以下到初禪之間所生的不動業。如果對慾望的執著消失，並且也厭倦了感受之樂，爲了舍受而造業，那麼就積累從第四禪到有頂之間所生的不動業。這是世親論師的觀點。按照這個道理，如果對一切有（輪迴）的執著消失，爲了解脫而身口意三門精進于善，那麼對於輪迴就越來越遠，對於解脫就越來越近。 死亡和結生的方式： 第三，死亡和結生的方式有五種：死亡的因緣，死亡的心，從哪裡收攝暖氣，死後中陰形成的方式，以及從那裡投生到生有的方式。 死亡的因緣： 第一，壽命終盡而死，是指先前之業所決定的壽命全部耗盡而死，即壽終正寢。福德耗盡而死，比如因缺乏資具而死。沒有斷除惡行而死，是指沒有活到壽命終盡就死亡的九種因緣，經中已宣說。即飲食不知節制，食用不適之物，前食未消化又食，不排除未消化之食，抑制成熟之食，不尋求對癥之藥，不知習慣與不習慣，非時而行，以及不凈行。 死亡的心： 第二，死亡的心有三種：以善心而死，無論是自己憶念，還是他人令其憶念，在粗大的善法生起之前，心都持續行於信等善法。善與不善兼有之人死亡，無論是自己憶念，還是他人令其憶念，先前串習更多者，力量就越大，心就傾向於此，而忘卻其他。如果兩者串習程度相同，那麼就不會從最初憶念的境像中改變，心也不會轉向其他。行善之人，如同從黑暗走向光明，在死亡時，會顯現夢境般美好悅意的景象，安樂而死，臨終時身體不會有劇烈的痛苦感受。善業做得好！
【English Translation】 Accumulates meritorious deeds. If one focuses primarily on the bliss of feeling born from samadhi, then one accumulates unwavering karma that is born from the third dhyana down to the first. If attachment to desire ceases, and one is also weary of the bliss of feeling, and one engages in karma for the sake of neutral feeling, then one accumulates unwavering karma that is born from the fourth dhyana up to the peak of existence. This is the view of Master Vasubandhu. According to this reasoning, if attachment to all existence (samsara) ceases, and one diligently engages in virtue with the three doors for the sake of liberation, then one becomes increasingly distant from samsara and increasingly closer to liberation. The manner of death and rebirth: Third, the manner of death and rebirth has five aspects: the causes of death, the mind of death, from where warmth is withdrawn, how the bardo is formed after death, and from there, how one takes birth in the state of existence. The causes of death: First, death by exhaustion of lifespan is when all the lifespan determined by previous karma is exhausted, and one dies, that is, dying when the time has come. Death by exhaustion of merit is like dying from lack of resources. Death by not abandoning the terrible is when one dies without exhausting one's lifespan, the nine causes and conditions for which are spoken of in the Sutra. These are: eating food without moderation, eating unsuitable food, eating before the previous food is digested, not expelling undigested food that has accumulated, suppressing ripened food, not relying on individual medicines, not knowing what is habitual and unaccustomed, going at an inappropriate time, and engaging in impure conduct. The mind of death: Second, the mind of death has three aspects: dying with a virtuous mind, whether one remembers it oneself or has others cause one to remember it, the mind continuously engages in virtuous qualities such as faith until the coarse conceptual consciousness arises. The death of a person who does both virtuous and non-virtuous deeds, whether one remembers it oneself or has others cause one to remember it, whichever one has become more accustomed to in the past becomes the most powerful, and the mind inclines towards that, while the other is forgotten. If one is equally accustomed to both, then one will not change from what one first remembers, and the mind will not turn to other things. Doing good is like going from darkness to light, and at the time of death, dream-like images that are not unpleasant but pleasing of various kinds appear, and one dies in bliss, and at the time of death, one does not experience intense feelings of suffering in the body. The karma is well done!
ེད་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་གནད་གཅོད་ཤིན་ཏུ་ཚབས་ཆུང་བ་ཡིན་ནོ། །མི་དགེ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པར་འཆི་བ་ནི། རང་གིས་དྲན་པའམ་གཞན་གྱིས་དྲན་དུ་བཅུག་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཆགས་སོགས་ཀྱི་མི་དགེ་བ་དྲན་པ་རྣམས་འདུ་ཤེས་རགས་པ་རྒྱུ་བའི་བར་དུ་འབྱུང་ཞིང་། འཆི་ཁར་དེའི་ལུས་ལ་སྡུག་ 13-2-158a བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་དྲག་པོ་མྱོང་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་བྱེད་བྱེད་པ་འཆི་བའི་ཚེ་ནི། མི་དགེ་བ་སྔར་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་སྔ་ལྟས་རྣམས་འདིར་མྱོང་སྟེ། རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་གཟུགས་མི་སྡུག་པ་དུ་མ་དེ་ལ་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། སྣང་བ་ནས་མུན་ཁྲོད་དུ་འགྲོ་བ་དང་འདྲའོ། །མི་དགེ་བ་ཆེན་པོ་བྱེད་པ་རྣམས་ནི། མཚན་མ་མི་སྡུག་པ་དེ་དག་མཐོང་བས་ལུས་ལ་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་ཞིང་སྤུ་ཟིང་ཞེས་བྱེད་པ་དང་། རྐང་ལག་གཡོབ་པ་དང་བཤང་གཅི་འབྱུང་བ་དང་ནམ་མཁའ་ལ་རྙོབ་པ་དང་མིག་ལྡོག་པ་དང་ཁ་ནས་དབུ་བ་འབྱུང་བ་དང་དེ་འདྲ་བ་རྣམས་འབྱུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་མི་དགེ་བ་འབྲིང་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་དག་ལས་ཁ་ཅིག་འབྱུང་ལ། ཁ་ཅིག་མི་འབྱུང་བས་རྫོགས་པར་མི་འབྱུང་ངོ་། །ལས་ཉེས་པ་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་གནད་གཅོད་ཤིན་ཏུ་ཚབས་ཆེའོ། །གནད་གཅོད་ནི་ལྷ་དང་དམྱལ་བ་མ་གཏོགས་པའི་སྐྱེ་གནས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་དོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཆི་བའི་ཚེ་ན་འདུ་ཤེས་མི་གསལ་བ་ལ་མ་སླེབ་པའི་བར་དུ་ཡུན་རིང་མོ་ནས་གོམས་པའི་བདག་ལ་ཆགས་པ་འབྱུང་ངོ་། །དེའི་འོག་ཏུ་བདག་ལ་ཆགས་པའི་དབང་གིས་བདག་ནི་མེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་ལུས་ལ་དགའ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་བར་དོ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུའོ། །དེ་ལ་རྒྱུན་ཞུགས་དང་ཕྱིར་འོང་ལ་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་འབྱུང་མོད་ཀྱི། ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ནས་སྤོང་གི་དང་དུ་མི་ལེན་ཏེ། དཔེར་ན་མི་སྟོབས་ལྡན་གྱིས་ 13-2-158b སྟོབས་ཆུང་ངུ་བརྡུང་བ་དང་འདྲའོ། །ཕྱིར་མི་འོང་རྣམས་ལ་ནི་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་མི་འབྱུང་ངོ་། །ལུང་མ་བསྟན་གྱི་སེམས་དང་ལྡན་པར་འཆི་བ་ནི། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་བྱེད་བྱེད་པའམ་དེ་མ་བྱས་ཀྱང་རུང་སྟེ། རང་གིས་དེ་གཉིས་མ་དྲན་ལ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དྲན་པར་མ་བྱས་པའོ། །དེ་ནི་འཆི་བའི་ཚེ་བདེ་སྡུག་གཉིས་ཀ་དང་མི་ལྡན་ནོ། །དགེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་འཆི་བ་ནི་འདུ་ཤེས་རགས་པ་ཡོད་པའི་བར་ལ་ཡིན་གྱི། འདུ་ཤེས་ཆ་ཕྲ་མོ་རྒྱུ་བའི་ཚེ་ནི་དགེ་བའི་སེམས་ལྡོག་ཅིང་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་སེམས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེས་དེའི་ཚེ་སྔོན་གོམས་པར་བྱས་པའི་དགེ་བ་ལ་ཡང་བརྩལ་བར་མི་ནུས་ལ། གཞན་གྱིས་ཀྱང་དྲན་པར་བྱེད་མི་ནུས་སོ། །མི་དགེ་བ་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བས་འདུ་ཤེས་ཕྲ་མོ་རྒྱུ་བ་ན་འཆི་སེམས་ཐམས་ཅད་ལུང་མ་བསྟན་ནོ། །མཛོད་འགྲེལ་ལས། དགེ་མི་དགེའི་སེམས་ནི་རྣམ་པ་གསལ་བས་འཆི་སེམས་འཆད་པར་འགྱུར་བ་དང་མི་མཐུན་པར་གསུངས་ས
【現代漢語翻譯】 對於那些行為適度的人來說，死亡時的痛苦非常輕微。如果一個人懷著不善的心態死去，無論是自己回憶還是被他人提醒，貪戀等不善的念頭會在粗大的意識活動期間產生。當臨終者在死亡時感受到身體上的劇烈痛苦並做出不善的行為時，他會體驗到之前所作不善之業的果報預兆。許多醜陋的景象會像夢一樣顯現，感覺就像從光明走向黑暗。那些作惡多端的人，看到這些醜陋的預兆會感到身體痛苦，毛髮豎立，手腳揮舞，大小便失禁，在空中摸索，眼睛翻轉，口吐白沫等等。如果一個人作中等程度的惡，那麼這些現象會發生一部分，但不會全部發生。作惡之人會遭受極大的痛苦。痛苦存在於除了天界和地獄之外的所有輪迴之處。所有眾生在死亡時，在尚未達到意識不清晰的狀態之前，都會執著于長久以來習慣的『我』。之後，由於執著于『我』，他們會認為『我』即將消失，從而對身體產生喜愛，這是形成中陰身的因。對於入流果和一來果的聖者來說，也會產生對『我』的執著，但他們會通過智慧來分析並捨棄它，不會接受它，就像一個強壯的人擊打弱小的人一樣。對於不還果的聖者來說，這種對『我』的執著不會產生。如果一個人懷著無記的心態死去，無論他是否行善或作惡，或者他自己沒有想起這些，也沒有被他人提醒，那麼他在死亡時既不感受快樂也不感受痛苦。如果一個人懷著善良的心態死去，這隻會在粗大意識存在期間發生。當細微意識活動時，善良的心態會消失，轉變為無記的心態。因此，在這種狀態下，他無法憶起之前習慣的善行，他人也無法提醒他。對於不善的行為也是如此，因此當細微意識活動時，所有的臨終心態都是無記的。《俱舍論釋》中說，善良和不善良的心態是清晰的，這與臨終心態的描述不符。 對於那些行為適度的人來說，死亡時的痛苦非常輕微。如果一個人懷著不善的心態死去，無論是自己回憶還是被他人提醒，貪戀等不善的念頭會在粗大的意識活動期間產生。當臨終者在死亡時感受到身體上的劇烈痛苦並做出不善的行為時，他會體驗到之前所作不善之業的果報預兆。許多醜陋的景象會像夢一樣顯現，感覺就像從光明走向黑暗。那些作惡多端的人，看到這些醜陋的預兆會感到身體痛苦，毛髮豎立，手腳揮舞，大小便失禁，在空中摸索，眼睛翻轉，口吐白沫等等。如果一個人作中等程度的惡，那麼這些現象會發生一部分，但不會全部發生。作惡之人會遭受極大的痛苦。痛苦存在於除了天界和地獄之外的所有輪迴之處。所有眾生在死亡時，在尚未達到意識不清晰的狀態之前，都會執著于長久以來習慣的『我』。之後，由於執著于『我』，他們會認為『我』即將消失，從而對身體產生喜愛，這是形成中陰身的因。對於入流果和一來果的聖者來說，也會產生對『我』的執著，但他們會通過智慧來分析並捨棄它，不會接受它，就像一個強壯的人擊打弱小的人一樣。對於不還果的聖者來說，這種對『我』的執著不會產生。如果一個人懷著無記的心態死去，無論他是否行善或作惡，或者他自己沒有想起這些，也沒有被他人提醒，那麼他在死亡時既不感受快樂也不感受痛苦。如果一個人懷著善良的心態死去，這隻會在粗大意識存在期間發生。當細微意識活動時，善良的心態會消失，轉變為無記的心態。因此，在這種狀態下，他無法憶起之前習慣的善行，他人也無法提醒他。對於不善的行為也是如此，因此當細微意識活動時，所有的臨終心態都是無記的。《俱舍論釋》中說，善良和不善良的心態是清晰的，這與臨終心態的描述不符。
【English Translation】 For those who act moderately, the suffering at the time of death is very slight. If one dies with an unwholesome mind, whether one remembers it oneself or is reminded by others, unwholesome thoughts such as attachment arise during the activity of coarse consciousness. When the dying person experiences intense physical pain and performs unwholesome actions at the time of death, he experiences the omens of the results of previous unwholesome deeds. Many ugly sights appear to him like a dream, and it feels like going from light to darkness. Those who commit great evils experience physical pain upon seeing these ugly omens, their hair stands on end, they wave their hands and feet, they lose control of their bowels and bladder, they grope in the air, their eyes roll back, foam comes out of their mouths, and so on. If one commits moderate evil, some of these phenomena will occur, but not all. Those who commit evil deeds suffer greatly. Suffering exists in all realms of existence except the heavens and hells. At the time of death, all beings, before reaching a state of unclear consciousness, are attached to the 'self' to which they have long been accustomed. Afterwards, due to attachment to the 'self', they think that the 'self' is about to disappear, and thus they become fond of the body, which is the cause of the formation of the bardo (intermediate state). For the Stream-enterer and Once-returner, attachment to the 'self' also arises, but they analyze it with wisdom and abandon it, not accepting it, just as a strong person strikes a weak person. For the Non-returner, this attachment to the 'self' does not arise. If one dies with an indeterminate mind, whether one has done good or evil, or whether one has not remembered these oneself or been reminded by others, then at the time of death one experiences neither pleasure nor pain. If one dies with a virtuous mind, this only occurs during the existence of coarse consciousness. When subtle consciousness is active, the virtuous mind disappears and transforms into an indeterminate mind. Therefore, in this state, he cannot recall the virtuous deeds he has previously practiced, nor can others remind him. The same is true for unwholesome actions, so when subtle consciousness is active, all dying minds are indeterminate. The Commentary on the Treasury of Knowledge states that virtuous and unwholesome minds are clear, which is inconsistent with the description of the dying mind. For those who act moderately, the suffering at the time of death is very slight. If one dies with an unwholesome mind, whether one remembers it oneself or is reminded by others, unwholesome thoughts such as attachment arise during the activity of coarse consciousness. When the dying person experiences intense physical pain and performs unwholesome actions at the time of death, he experiences the omens of the results of previous unwholesome deeds. Many ugly sights appear to him like a dream, and it feels like going from light to darkness. Those who commit great evils experience physical pain upon seeing these ugly omens, their hair stands on end, they wave their hands and feet, they lose control of their bowels and bladder, they grope in the air, their eyes roll back, foam comes out of their mouths, and so on. If one commits moderate evil, some of these phenomena will occur, but not all. Those who commit evil deeds suffer greatly. Suffering exists in all realms of existence except the heavens and hells. At the time of death, all beings, before reaching a state of unclear consciousness, are attached to the 'self' to which they have long been accustomed. Afterwards, due to attachment to the 'self', they think that the 'self' is about to disappear, and thus they become fond of the body, which is the cause of the formation of the bardo (intermediate state). For the Stream-enterer and Once-returner, attachment to the 'self' also arises, but they analyze it with wisdom and abandon it, not accepting it, just as a strong person strikes a weak person. For the Non-returner, this attachment to the 'self' does not arise. If one dies with an indeterminate mind, whether one has done good or evil, or whether one has not remembered these oneself or been reminded by others, then at the time of death one experiences neither pleasure nor pain. If one dies with a virtuous mind, this only occurs during the existence of coarse consciousness. When subtle consciousness is active, the virtuous mind disappears and transforms into an indeterminate mind. Therefore, in this state, he cannot recall the virtuous deeds he has previously practiced, nor can others remind him. The same is true for unwholesome actions, so when subtle consciousness is active, all dying minds are indeterminate. The Commentary on the Treasury of Knowledge states that virtuous and unwholesome minds are clear, which is inconsistent with the description of the dying mind.
ོ། ། ༈ དྲོད་གང་ནས་སྡུད་པ། གསུམ་པ་དྲོད་གང་ནས་སྡུད་པ་ནི། མི་དགེ་བ་བྱེད་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་རོ་སྟོད་ནས་ལུས་འདོར་བར་བྱེད་དེ། དང་པོར་རོ་སྟོད་གྲང་མོར་འགྱུར་ཏེ་སྙིང་ག་ལ་ཐུག་པའི་བར་དུ་འདོར་ལ། དགེ་བ་བྱེད་བྱེད་པ་ནི་སྨད་ནས་འདོར་ཞིང་གྲང་བར་འགྱུར་ཏེ། གཉིས་ཀ་ཡང་སྙིང་ག་ནས་རྣམ་ཤེས་འཕོའོ། །དང་པོ་ཁུ་ཁྲག་གི་དབུས་སུ་རྣམ་ཤེས་གང་ཞུགས་པ་དེ་ལུས་ཀྱི་སྙིང་གར་འགྱུར་ཞིང་། ཐ་མར་ཕྱོགས་གང་ནས་འཕོ་བ་དེ་ཉིད་དུ་ཐོག་མར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། ། 13-2-159a དེ་ལྟར་ན་ལུས་ཀྱི་དྲོད་ཐོག་མར་སྟོད་ནས་སྙིང་གའམ་སྨད་ནས་སྙིང་གར་བསྡུས་ནས། དེ་ནས་སྨད་དམ་སྟོད་ནས་དེ་བར་དུ་སྡུད་པ་ནི་མ་གསུངས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ༈ ཤི་ནས་བར་དོ་འགྲུབ་ལུགས། བཞི་པ་ཤི་ནས་བར་དོ་འགྲུབ་ལུགས་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རྣམ་ཤེས་གང་ནས་འཕོས་པའི་ཕྱོགས་དེ་ནས་བར་མ་ཆད་པར་སྲང་མདའི་མཐོ་དམན་བཞིན་དུ་ཤི་བ་དང་བར་དོ་འགྲུབ་སྟེ། རྒྱུ་ནི་ལུས་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེས་པ་དང་སྔོན་སྤྲོས་པ་ལ་དགའ་བས་ཡོངས་སུ་བསྒོས་པ་དང་། དགེ་མི་དགེ་གང་རུང་གི་ལས་ཏེ་གཉིས་པོ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སོ། །བར་དོ་དེ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཚང་བ། འགྲོ་བ་གང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན། སྐྱེ་བ་མ་བླངས་ཀྱི་བར་དུ་མིག་ནི་ལྷའི་མིག་ལྟར་ཐོགས་པ་མེད་ཅིང་། ལུས་ཀྱང་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ལྡན་པ་བཞིན་དུ་ཐོགས་པ་མེད་དོ། །མཛོད་ལས་ཀྱང་། སྔོན་དུས་སྲིད་འབྱུང་ཤ་ཚུགས་ཅན། །དེ་ནི་འཆི་བའི་སྔོན་རོལ་ཏེ། །སྐྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་ཕན་ཆད་དོ། །རིས་མཐུན་ལྷ་མིག་དག་པས་མཐོང་། །ལས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཤུགས་དང་ལྡན། །དབང་པོ་ཀུན་ཚང་ཐོགས་མེད་ལྡན། །མི་ལྡོག་དེ་ནི་དྲི་ཟ་འོ། །ཞེས་བར་དོ་རིས་མཐུན་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷའི་མིག་སྐྱོན་དང་བྲལ་བས་མཐོང་ལ། འགྲོ་བ་གང་ཡིན་པའི་བར་དོ་གྲུབ་ན། དེ་ནས་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་བཟློག་ཏུ་མེད་པར་གསུངས་མོད། ཀུན་ལས་བཏུས་སུ་ལྡོག་པ་ཡང་བཤད་དོ། །སྔོན་དུས་ཀྱི་སྲིད་པ་ནི། སྲིད་པ་བཞི་སྟེ། ཤི་ 13-2-159b ནས་སྐྱེ་བ་མ་བླངས་བར་ནི་བར་སྲིད་དང་། སྐྱེ་བ་བླངས་པའི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ནི་སྐྱེ་སྲིད་དང་། དེའི་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ནས་འཆི་སྲིད་སྐད་ཅིག་མ་ཐ་མའི་སྔོན་རོལ་ནི་སྔོན་དུས་ཀྱི་སྲིད་པ་དང་། འཆི་བའི་སྐད་ཅིག་ཐ་མ་ནི་འཆི་སྲིད་དུ་མཛོད་ལས་གསུངས་པས། ད་གཟོད་སྐྱེ་བ་བླངས་པའི་དུས་ཀྱི་འཆི་སྲིད་ལ་བལྟོས་པའི་སྔོན་རོལ་ཡིན་པ་ལ། དེ་ལ་འཁྲུལ་ནས་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་ལུས་དབྱིབས་ཅན་དུ་འདོད་པ་དང་། ཡང་ཕྱི་མའི་ལུས་དབྱིབས་སུ་བཤད་པ་ཡང་མཐོང་ནས་ཞག་ཕྱེད་དང་བཞི་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་དང་ཕྱེད་དང་བཞི་ཕྱི་མའི་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འདོད་པ་ནི་ཁུངས་ར
【現代漢語翻譯】 關於暖從何處收攝： 第三，關於暖從何處收攝：作惡之人，其神識從上身離開，首先上身變冷，直至到達心間；行善之人，則從下身離開，下身變冷，二者最終都從心間離開神識。最初精血的中心，神識所入之處，會變成身體的心臟；最終從哪個方向離開，最初也從那個方向進入。 如此說來，身體的暖最初從上身收攝至心間，或從下身收攝至心間，之後從下身或上身收攝至心間，雖未明說，但也應知曉。 關於死後中陰的形成方式： 第四，關於死後中陰的形成方式：如前所述，神識從何處離開，就從那裡不間斷地，如秤桿的高低一般，死亡和中陰同時形成。原因是，對身體的執著和對先前所為的喜愛，以及善或非善的業力，都依賴於這兩者。中陰身也具有眼睛等所有感官，具有將要投生之道的身體形態。在未受生之前，眼睛如天眼般無礙，身體也如具有神通般無礙。《俱舍論》中也說：『前際中有身，具足血肉形，死歿之前生，及於生剎那，同類天眼見，業力神通俱，諸根悉具足，無礙亦不轉，是名健達縛。』中陰身能被同類以及從禪定中生出的天眼所見，遠離過失。無論形成何道的中有，之後都無法阻止其投生於其他道。但在《攝類學》中也說了可以轉變。前際之有，有四種，即四有：死亡 之後到未受生之間是中有，受生之第一剎那是生有，從第二剎那到死有最後一剎那之前是前際之有，死亡的最後剎那是死有。如《俱舍論》所說，現在受生時的死有是相對於前際，對此產生錯覺，認為具有前世的身體形狀，或者說具有後世的身體形狀，也常見有人認為前半月具有前世的身體形狀，後半月具有後世的身體形狀，這些都沒有依據。 梵文和種子字咒語部分待補充
【English Translation】 How to collect warmth: Third, regarding where warmth is collected from: Those who do evil, their consciousness leaves the body from the upper part, first the upper part becomes cold, until it reaches the heart; those who do good, leave from the lower part and become cold, and both eventually leave consciousness from the heart. Initially, the center of semen and blood, where consciousness enters, becomes the heart of the body; ultimately, from whichever direction it leaves, it initially enters from that direction. Thus, the body's warmth is initially collected from the upper part to the heart, or from the lower part to the heart, and then from the lower or upper part to the heart, although it is not explicitly stated, it should be understood. How the Bardo is formed after death: Fourth, regarding how the Bardo is formed after death: As mentioned earlier, from whichever direction consciousness leaves, from there uninterruptedly, like the height of a scale, death and the Bardo are formed simultaneously. The reason is that attachment to the body and fondness for previous actions, as well as good or non-good karma, all depend on these two. The Bardo body also has all the senses such as eyes, and has the form of the body of the path to be born into. Before taking birth, the eyes are unobstructed like divine eyes, and the body is also unobstructed like having magical powers. The Abhidharmakośa also says: 'The previous existence has a body of flesh and blood, before death and at the moment of birth, seen by those with similar divine eyes, with the power of karma and magical powers, all senses complete, unobstructed and irreversible, is called Gandharva.' The Bardo can be seen by those of the same kind and by divine eyes arising from meditation, free from faults. No matter which path the intermediate state is formed in, it is then impossible to prevent it from being born into another path. But in the Collected Topics it is also said that it can be changed. The previous existence has four types, namely the four existences: death After that, the period between death and not taking birth is the intermediate existence (antarābhava), the first moment of taking birth is the birth existence (utpattibhava), from the second moment to the last moment of the death existence is the previous existence, and the last moment of death is the death existence. As the Abhidharmakośa says, the death existence at the time of taking birth is relative to the previous existence, and there is confusion about this, thinking that it has the body shape of the previous life, or saying that it has the body shape of the next life. It is also common to think that the first half of the month has the body shape of the previous life, and the second half has the body shape of the next life, but these have no basis.
ྣམ་དག་གང་ཡང་མེད་པས་སྒྲོ་བཏགས་ཁོ་ནའོ། །རྣམ་ཤེས་མི་གནས་པས་སྔོན་གྱི་ལུས་ལ་འདོད་པ་མི་འབྱུང་བར་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་སར་གསུངས་པས། སྔོན་གྱི་ལུས་མཐོང་ནས་ཡིད་མི་བདེ་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་སོ། །མི་དགེ་བ་བྱེད་པའི་བར་སྲིད་ནི། ཕྱར་བ་ནག་པོའམ་མཚན་མོ་མུན་ནག་ཏུ་སྣང་བ་ལྟ་བུའོ། །དགེ་བ་བྱེད་པའི་བར་སྲིད་ནི། སྣམ་བུ་དཀར་པོའམ་ཟླ་བའི་འོད་དང་བཅས་པའི་མཚན་མོའི་སྣང་བ་ལྟ་བུའོ། །རང་དང་རིགས་མཐུན་གྱི་བར་དོ་དང་དེ་དག་དང་རང་གི་སྐྱེ་གནས་ཀྱང་མཐོང་ངོ་། །མངལ་དུ་འཇུག་པ་ལས། དམྱལ་བའི་བར་དོ་ནི་སྡོང་དུམ་ཚིག་པ་ལྟ་བུ་དང་། དུད་འགྲོའི་བར་དོ་ནི་དུ་བ་ལྟ་བུ་དང་། ཡི་དྭགས་ཀྱི་བར་དོ་ནི་ཆུ་ལྟ་བུ་དང་། འདོད་པའི་ལྷ་དང་མིའི་བར་དོ་ནི་གསེར་ལྟ་བུ་དང་། གཟུགས་ཁམས་པའི་བར་དོ་ནི་དཀར་པོར་གསུངས་ཏེ་ 13-2-160a ཁ་དོག་གི་ཁྱད་པར་རོ། །གཟུགས་མེད་ནས་ཁམས་འོག་མ་གཉིས་སུ་སྐྱེ་ན་བར་དོ་ཡོད་ལ། དེ་གཉིས་ནས་གཟུགས་མེད་དུ་སྐྱེ་ན་གང་དུ་ཤི་བ་དེར་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་འགྲུབ་ཀྱི་བར་དོ་མེད་དོ། །གཞུང་ཁུངས་མ་རྣམས་ནས་བར་དོ་མེད་པའི་དམིགས་བསལ་འདི་ལས་མ་བཤད་པས། ཡར་དང་མར་གྱི་མཚམས་མེད་ལ་བར་དོ་མེད་པར་འདོད་པ་ཡང་མི་རིགས་སོ། །ལྷའི་བར་དོ་ནི་གྱེན་དུའོ། །མིའི་བར་དོ་ནི་ཐད་ཀར་འགྲོའོ། །ཉེས་པའི་ལས་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་བར་དོ་ནི་མིག་ཐུར་དུ་བྱས་ཏེ་སྤྱིའུ་ཚུགས་སུ་འགྲོ་བར་གསུངས་ཏེ། ངན་སོང་གསུམ་ག་ལ་དགོངས་པ་འདྲའོ། །མཛོད་འགྲེལ་ལས། མི་དང་ཡི་དྭགས་དང་དུད་འགྲོ་གསུམ་རང་རང་ཇི་འདྲ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བར་བཤད་དོ། །ཚེ་ཚད་ནི་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་མ་རྙེད་ན། རེ་ལྟར་ཐོགས་ནའང་ཞག་བདུན་དུ་གནས་སོ། །རྐྱེན་རྙེད་ན་ནི་ངེས་པ་མེད་དོ། །མ་རྙེད་ན་ཡང་ལུས་བརྗེས་ནས་ཞག་བདུན་ཕྲག་བདུན་ཚུན་ཆད་དུ་གནས་ཀྱི། དེ་ཚུན་ཆད་དུ་ངེས་པར་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་རྙེད་པས་དེ་ཕན་ཆད་མི་གནས་སོ། །གཞུང་ཁུངས་མ་གང་ནས་ཀྱང་དེ་ལས་རིང་བ་མ་བཤད་པས། དེ་ལས་རིང་བ་གནས་པར་འདོད་པ་ནི་མི་རིགས་སོ། །ལྷའི་བར་དོ་ལྟ་བུ་དེ་ཞག་བདུན་གྱིས་ཤི་འཕོས་ནས་ལྷའི་བར་དོ་དེའམ། ཡང་ན་མི་ལ་སོགས་པའི་བར་དོ་འགྲུབ་སྟེ། ལས་གཞན་གྱི་བྱ་བ་འགྱུར་བས་བར་དོའི་ས་བོན་འགྱུར་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ 13-2-160b རོ། ། ༈ དེ་ནས་སྐྱེ་སྲིད་དུ་སྐྱེ་བ་ལེན་ཚུལ། ལྔ་པ་དེ་ནས་སྐྱེ་སྲིད་དུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་ཚུལ་ནི། མངལ་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་ནི་བར་སྲིད་དེས་སྐྱེ་བའི་གནས་སུ་རང་དང་རིགས་མཐུན་པའི་སེམས་ཅན་མཐོང་ནས་དེ་དག་ལ་ལྟ་བ་དང་རྩེ་བ་སོགས་བྱ་བར་འདོད་ནས་སྐྱེ་བའི་གནས་སུ་འགྲོ་འདོད་པར་འགྱུར་ལ། ཕ་མའི་ཁུ་ཁྲག་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མཐོང་བ་སྐྱེ
【現代漢語翻譯】 因為沒有任何真實存在的事物，所以一切都是虛構的。由於意識不住留，因此不會對之前的身體產生慾望，正如在瑜伽行者的境界中所說的那樣。因此，看到之前的身體而產生不悅的想法也是虛構的。進行不善行為的中陰身，就像黑色的煙霧或黑暗的夜晚一樣。進行善行的中陰身，就像白色的布匹或帶有月光的夜晚一樣。它也能看到與自己同類的中陰身，以及它們和自己的出生地。 關於進入子宮：地獄的中陰身就像燃燒的樹樁，畜生的中陰身就像煙霧，餓鬼的中陰身就像水，欲界天人和人類的中陰身就像黃金，色界的中陰身則被描述為白色，這是顏色的區別。如果從無色界投生到下方的兩個界（欲界和色界），則存在中陰身。如果從這兩個界投生到無色界，那麼在哪裡死亡，就在哪裡形成無色界的蘊，而沒有中陰身。因為主要的經論中沒有提到除了這個以外的沒有中陰身的例外情況，所以認為向上和向下之間沒有間隔就沒有中陰身也是不合理的。天人的中陰身是向上的。人類的中陰身是直接行走的。從事惡行之人的中陰身，據說眼睛向下看，彎腰駝背地行走，這似乎是指所有三個惡道。在《俱舍論》的註釋中，據說人和餓鬼和畜生都以各自的樣子行走。壽命方面，如果沒有找到出生的條件，即使延遲，也會停留七天。如果找到了條件，就沒有確定性。如果沒有找到，也會更換身體，最多停留七個七天，因為在此之前肯定會找到出生的條件，所以之後不會停留。因為沒有任何經論提到比這更長的時間，所以認為停留更長時間是不合理的。像天人的中陰身那樣，在七天內死亡並轉移，形成天人的中陰身，或者形成人類等的中陰身，因為其他業的行為會改變，所以會改變中陰身的種子。其他情況也是如此。 之後，如何從中有到生有的過程： 第五，從中有到生有的連線方式：如果是子宮受生，那麼中陰身會看到出生之處有與自己同類的眾生，想要觀看他們、嬉戲等，並想要前往出生之處。對父母的精血產生顛倒的 perception。
【English Translation】 Since there is nothing truly existent, everything is merely fabricated. Since consciousness does not abide, there is no desire for the previous body, as stated in the realm of the yogis. Therefore, the idea of feeling discomfort upon seeing the previous body is also fabricated. The bardo (intermediate state) of those who perform unwholesome deeds is like black smoke or a dark night. The bardo of those who perform virtuous deeds is like white cloth or a night with moonlight. It also sees the bardo beings of its own kind, as well as their and its own place of birth. Regarding entering the womb: the bardo of hell is like a burning stump, the bardo of animals is like smoke, the bardo of pretas (hungry ghosts) is like water, the bardo of desire realm gods and humans is like gold, and the bardo of the form realm is described as white—this is the difference in color. If one is born from the formless realm into the two lower realms (desire and form realms), there is a bardo. If one is born from these two realms into the formless realm, then wherever one dies, there the aggregates of the formless realm are formed, and there is no bardo. Because the main scriptures do not mention any exceptions to the absence of bardo other than this, it is unreasonable to assume that there is no bardo in the absence of an interval between upward and downward movement. The bardo of gods is upward. The bardo of humans goes directly. The bardo of those who commit misdeeds is said to go with their eyes cast downward and hunched over, which seems to refer to all three lower realms. In the commentary on the Abhidharmakośa, it is said that humans, pretas, and animals go as they are, each in their own way. Regarding lifespan, if the conditions for birth are not found, it remains for seven days, even if delayed. If the conditions are found, there is no certainty. Even if not found, it changes bodies and remains for up to seven weeks, because before that, the conditions for birth will definitely be found, so it does not remain beyond that. Because no scripture mentions a longer period than that, it is unreasonable to assume that it remains longer. Like the bardo of gods, it dies and transmigrates in seven days, forming the bardo of gods, or it forms the bardo of humans, etc., because the actions of other karmas change, so the seed of the bardo changes. It is the same for others. Then, how to take birth from the intermediate state to the state of becoming: Fifth, the way of connecting from the intermediate state to the state of becoming: If it is birth from a womb, then the intermediate state sees sentient beings of its own kind in the place of birth, desires to watch them, play with them, etc., and wants to go to the place of birth. It has a reversed perception of the parents' sperm and blood.
་སྟེ། དེའི་ཚེ་ཕ་མ་གཉིས་ཉལ་པོ་བྱེད་པ་མེད་བཞིན་དུ་ཉལ་པོ་བྱེད་པ་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་མཐོང་སྟེ། དེ་ལ་ཆགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་མོར་སྐྱེ་ན་བུད་མེད་དང་འབྲལ་བར་འདོད་ཅིང་སྐྱེས་པ་ལ་ཆགས་ཏེ་ཉལ་བར་འདོད་དོ། །ཕོར་སྐྱེ་ན་ནི་སྐྱེས་པ་དང་འབྲལ་འདོད་ཅིང་བུད་མེད་ལ་ཆགས་ནས་ཉལ་བར་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་སར་ནི་ཕ་མ་དངོས་མཐོང་བ་མིན་པར་ཁུ་ཁྲག་ལ་འཁྲུལ་ནས་ཉལ་པོ་བྱེད་པར་མཐོང་བར་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་འདོད་པ་སྐྱེས་ནས་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་ཕྱོགས་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དེའི་ཡན་ལག་གཞན་གང་ཡང་མི་སྣང་བར་ཕོ་མོའི་མཚན་མ་གཉིས་ཙམ་ཞིག་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལ་ཁྲོས་ནས་བར་སྲིད་དེ་འཆི་འཕོ་ཞིང་སྐྱེའོ། །དེ་ཡང་ཕ་མ་གཉིས་ཆགས་པར་གྱུར་ཏེ་འདོད་ཆགས་དྲག་པོའི་སྐབས་སུ་བབ་པ་ན་མཇུག་ཁོ་ནར་ཁུ་བ་བསྐ་བ་འབྱུང་ལ། དེའི་རྗེས་ལ་གཉིས་ཀ་ལས་ཁུ་ཁྲག་གི་ཐིགས་པ་གཉིས་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱུང་སྟེ། དེ་གཉིས་མའི་སྐྱེ་གནས་སུ་འདྲེས་ནས། དཔེར་ན་འོ་མ་བསྐོལ་བ་གྲངས་པའི་སྤྲིས་མ་བཞིན་དུ། ཆགས་པར་གྱུར་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ 13-2-161a བར་སྲིད་དེ་འགག་པར་འགྱུར་ལ། དེ་འགགས་པ་དང་དུས་གཅིག་ཏུ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མཐུས་དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་པོའི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ཆ་ཕྲ་བ་དང་འདྲེས་པ་དེ་དང་མཐུན་པའི་ཁུ་ཁྲག་འདུས་པ་དབང་པོ་དང་བཅས་པ་གཞན་འབྱུང་སྟེ། དེའི་དུས་སུ་རྣམ་ཤེས་ཞུགས་པ་ནི་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཀུན་གཞི་ཁས་མི་ལེན་པ་རྣམས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བར་འདོད་དོ། །དེ་ལ་བསོད་ནམས་ཆུང་ངུ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་རིགས་དམའ་བར་སྐྱེ་སྟེ། འཕོ་བ་དང་འཇུག་པའི་ཚེ་ཀུ་ཅོའི་སྒྲ་དང་འདམ་བུ་དང་ནགས་ཐིབས་པོ་ལ་སོགས་པའི་ནང་དུ་འགྲོ་བའི་སྣང་བ་འབྱུང་ལ། ལེགས་པའི་ལས་བྱེད་བྱེད་པ་ཞིག་ན་རིགས་མཐོན་པོར་སྐྱེ་སྟེ། ཞི་བ་དང་སྙན་པའི་སྒྲ་འབྱུང་ཞིང་ཁང་བཟང་དང་གཞལ་མེད་ཁང་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་འགྲོ་བའི་སྣང་བ་འབྱུང་ངོ་། །མངལ་ན་གནས་པ་དེ་ཡང་ཞག་བདུན་ཕྲག་སོ་བརྒྱད་ཀྱིས་མངལ་དུ་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་ཞག་བཞི་ལོན་ནས་བཙའ་སྟེ། མངལ་དུ་འཇུག་པ་ལས། དེ་ན་ཟླ་བ་དགུའམ་དེ་ལས་འདས་ན་ཤིན་ཏུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཟླ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་ནི་རྫོགས་མོད་ཀྱི་ཤིན་ཏུ་རྫོགས་པ་མིན་ནོ། །ཟླ་བ་དྲུག་གམ་བདུན་གྱིས་ནི་མི་རྫོགས་ཏེ་ཡན་ལག་མ་ཚང་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་དག་རྒྱས་པར་མངལ་འཇུག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྐྱེ་གནས་སུ་འགྲོ་འདོད་མེད་ 13-2-161b ན་མི་འགྲོ་ལ་མ་སོང་ན་དེར་མི་སྐྱེ་བས་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བའི་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་པ། ལུག་གསོད་པའམ་བྱ་པའམ་ཕག་འཚོང
【現代漢語翻譯】 當時，即使父母沒有性行為，也會像看到幻覺一樣看到他們在性行為，並因此產生執著。如果轉生為女性，她會渴望離開母親，並執著于父親，想要與他同寢。如果轉生為男性，他會渴望離開父親，並執著于母親，想要與她同寢。因此，在瑜伽行者的境界中，據說並非真正看到父母，而是誤認為精血在性行為。當這種慾望生起時，越是接近，就越看不到父母的其他肢體，只能看到男女的性器官。對此感到憤怒，中陰身就會死亡、轉移並轉生。當父母交合，處於強烈的慾望之中時，最後只會產生濃稠的精液。之後，父母雙方必然會滴下精血。這兩者在母親的子宮中混合，就像煮沸的牛奶冷卻後形成的奶皮一樣。與此結合的同時，中陰身就會消亡。中陰身消亡的同時，由於阿賴耶識的力量，會產生與此不同的、與微小的四大元素混合的精血結合體，並具備感官。此時，意識進入，這被稱為'連線'。不承認阿賴耶識的人認為，是意識通過意根進行連線。如果福德很小，就會轉生到低賤的種姓，在死亡和進入時，會聽到嘈雜的聲音，並感覺進入蘆葦叢和茂密的森林等地方。如果行善，就會轉生到高貴的種姓，會聽到寂靜和悅耳的聲音，並感覺進入豪宅和宮殿等地方。胎兒在子宮中停留三十八個七天後，四肢和所有器官都會發育完全。然後，經過四天後出生。從進入子宮開始，九個月或更長時間才算完全成熟。八個月成熟，但不算完全成熟。六個月或七個月則不成熟，甚至可能出現肢體不全的情況。就像經文里說的那樣。這些詳細內容應該從《入胎經》中瞭解。如果不希望進入輪迴，就不會進入。如果沒有進入，就不會在那裡轉生。如果造作和積累了墮入地獄的業，比如宰殺羊、捕鳥或賣豬。 當時，即使父母沒有性行為，也會像看到幻覺一樣看到他們在性行為，並因此產生執著。如果轉生為女性，她會渴望離開母親，並執著于父親，想要與他同寢。如果轉生為男性，他會渴望離開父親，並執著于母親，想要與她同寢。因此，在瑜伽行者的境界中，據說並非真正看到父母，而是誤認為精血在性行為。當這種慾望生起時，越是接近，就越看不到父母的其他肢體，只能看到男女的性器官。對此感到憤怒，中陰身就會死亡、轉移並轉生。當父母交合，處於強烈的慾望之中時，最後只會產生濃稠的精液。之後，父母雙方必然會滴下精血。這兩者在母親的子宮中混合，就像煮沸的牛奶冷卻後形成的奶皮一樣。與此結合的同時，中陰身就會消亡。中陰身消亡的同時，由於阿賴耶識的力量，會產生與此不同的、與微小的四大元素混合的精血結合體，並具備感官。此時，意識進入，這被稱為'連線'。不承認阿賴耶識的人認為，是意識通過意根進行連線。如果福德很小，就會轉生到低賤的種姓，在死亡和進入時，會聽到嘈雜的聲音，並感覺進入蘆葦叢和茂密的森林等地方。如果行善，就會轉生到高貴的種姓，會聽到寂靜和悅耳的聲音，並感覺進入豪宅和宮殿等地方。胎兒在子宮中停留三十八個七天後，四肢和所有器官都會發育完全。然後，經過四天後出生。從進入子宮開始，九個月或更長時間才算完全成熟。八個月成熟，但不算完全成熟。六個月或七個月則不成熟，甚至可能出現肢體不全的情況。就像經文里說的那樣。這些詳細內容應該從《入胎經》中瞭解。如果不希望進入輪迴，就不會進入。如果沒有進入，就不會在那裡轉生。如果造作和積累了墮入地獄的業，比如宰殺羊、捕鳥或賣豬。
【English Translation】 At that time, even if the parents are not engaging in sexual activity, one sees them as if they are having sex, like seeing an illusion, and becomes attached to it. If one is to be born as a female, she desires to separate from her mother and becomes attached to the father, wanting to sleep with him. If one is to be born as a male, he desires to separate from his father and becomes attached to the mother, wanting to sleep with her. Therefore, in the realm of yogic practice, it is said that one does not actually see the parents, but mistakenly sees semen and blood engaging in sexual activity. When such desire arises, the closer one gets, the less one sees any other limbs of the parents, only seeing the male and female sexual organs. Angered by this, the bardo being dies, transmigrates, and is reborn. When the parents copulate and are in a state of intense desire, only thick semen is produced at the end. After that, two drops of semen and blood inevitably come from both. These two mix in the mother's womb, like the skin that forms on boiled milk as it cools. Simultaneously with this union, the bardo being ceases. At the same time as its cessation, through the power of the alaya consciousness, another combination of semen and blood arises, different from that, mixed with minute particles of the great elements, and possessing senses. At that time, the entry of consciousness is called 'connection'. Those who do not accept the alaya consciousness believe that consciousness connects through the mind. If one has little merit, one is born into a low caste, and at the time of death and entry, one hears noisy sounds and has the appearance of entering reeds and dense forests. If one performs good deeds, one is born into a high caste, hears peaceful and pleasant sounds, and has the appearance of entering mansions and palaces. The fetus remains in the womb for thirty-eight weeks, and all limbs and organs are fully developed. Then, after four days, it is born. From the time of entering the womb, nine months or more is considered fully mature. Eight months is mature, but not fully mature. Six or seven months is not mature, and limbs may be incomplete. As it is said in the scriptures. These details should be understood from the 'Entering the Womb Sutra'. If one does not wish to enter rebirth, one will not enter. If one does not enter, one will not be born there. If one creates and accumulates the karma to be born in hell, such as slaughtering sheep, catching birds, or selling pigs. At that time, even if the parents are not engaging in sexual activity, one sees them as if they are having sex, like seeing an illusion, and becomes attached to it. If one is to be born as a female, she desires to separate from her mother and becomes attached to the father, wanting to sleep with him. If one is to be born as a male, he desires to separate from his father and becomes attached to the mother, wanting to sleep with her. Therefore, in the realm of yogic practice, it is said that one does not actually see the parents, but mistakenly sees semen and blood engaging in sexual activity. When such desire arises, the closer one gets, the less one sees any other limbs of the parents, only seeing the male and female sexual organs. Angered by this, the bardo being dies, transmigrates, and is reborn. When the parents copulate and are in a state of intense desire, only thick semen is produced at the end. After that, two drops of semen and blood inevitably come from both. These two mix in the mother's womb, like the skin that forms on boiled milk as it cools. Simultaneously with this union, the bardo being ceases. At the same time as its cessation, through the power of the alaya consciousness, another combination of semen and blood arises, different from that, mixed with minute particles of the great elements, and possessing senses. At that time, the entry of consciousness is called 'connection'. Those who do not accept the alaya consciousness believe that consciousness connects through the mind. If one has little merit, one is born into a low caste, and at the time of death and entry, one hears noisy sounds and has the appearance of entering reeds and dense forests. If one performs good deeds, one is born into a high caste, hears peaceful and pleasant sounds, and has the appearance of entering mansions and palaces. The fetus remains in the womb for thirty-eight weeks, and all limbs and organs are fully developed. Then, after four days, it is born. From the time of entering the womb, nine months or more is considered fully mature. Eight months is mature, but not fully mature. Six or seven months is not mature, and limbs may be incomplete. As it is said in the scriptures. These details should be understood from the 'Entering the Womb Sutra'. If one does not wish to enter rebirth, one will not enter. If one does not enter, one will not be born there. If one creates and accumulates the karma to be born in hell, such as slaughtering sheep, catching birds, or selling pigs.
་ལ་སོགས་པའི་སྡོམ་མིན་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བར་སྲིད་ན་སྐྱེ་གནས་སུ་ལུག་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་མཐོང་ནས་སྔོན་གོམས་པའི་དགའ་བས་དེར་རྒྱུག་གོ། དེ་ནས་སྐྱེ་གནས་ཀྱི་གཟུགས་དེ་ལ་ཁྲོས་ནས་བར་སྲིད་འགག་ཅིང་སྐྱེ་སྲིད་དུ་སྐྱེ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་དམྱལ་བ་དང་འདྲ་བའི་ཡི་དྭགས་ལྦ་བ་ཅན་ལ་སོགས་པར་སྐྱེ་བ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །དུད་འགྲོ་དང་ཡི་དྭགས་དང་མི་དང་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་དང་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་ལྷའི་རིས་རྣམས་སུ་སྐྱེ་ན་ནི། སྐྱེ་བའི་གནས་སུ་རང་དང་རིགས་མཐུན་པ་དགའ་བར་འགྱུར་བའི་སེམས་ཅན་མཐོང་ཞིང་། དེ་ནས་དེར་དགའ་བ་དང་འདོད་པ་བསྐྱེད་དེ་སོང་བ་དང་སྐྱེ་བའི་གནས་ལ་ཁྲོས་ནས་བར་སྲིད་འགག་ཅིང་། སྐྱེ་སྲིད་དུ་སྐྱེ་བར་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་སར་གསུངས་ཏེ། སྡོམ་མིན་ཅན་བྱ་པ་དང་ཕག་འཚོང་སོགས་མིན་པའི་དམྱལ་བར་སྐྱེ་ཚུལ་ཡང་འདི་དག་དང་འདྲ་བར་བྱའོ། །མཛོད་དུ། དྲི་དང་གནས་ལ་མངོན་འདོད་གཞན། །ཞེས་དྲོད་གཤེར་ལས་སྐྱེ་ན་དྲི་འདོད་པ་དང་། བརྫུས་ཏེ་སྐྱེ་ན་གནས་འདོད་ནས་སྐྱེ་བར་གསུངས་ལ། དེ་ཡང་ཚ་དམྱལ་དུ་སྐྱེ་ན་དྲོ་བ་འདོད་པ་དང་། གྲང་དམྱལ་དུ་སྐྱེ་ན་བསིལ་བ་འདོད་ནས་བར་སྲིད་འགྲོ་བར་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་དོ། །སྒོང་སྐྱེས་ཀྱང་མངལ་སྐྱེས་དང་འདྲ་བར་མཛོད་འགྲེལ་ལས་བཤད་དོ། །འཆི་འཕོ་བ་དང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་ཚུལ་རྣམས་ནི་ 13-2-162a དམིགས་བསལ་མེད་པ་རྣམས་སའི་དངོས་གཞི་ལྟར་བཤད་པའོ། ། ༈ རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསམ་པ། གཉིས་པ་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསམ་པ་ལ་བཞི། ཡན་ལག་གི་དབྱེ་བ་དང་། ཡན་ལག་གི་བསྡུ་བ་དང་། ཚེ་དུ་ལ་རྫོགས་པ་དང་། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ ཡན་ལག་གི་དབྱེ་བ། དང་པོ་ནི། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལས། མ་རིག་པ་ནི། མཛོད་ལས། མ་རིག་མི་མཛའ་བརྫུན་སོགས་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། དེ་ཡང་མི་མཛའ་བ་དང་བརྫུན་ནི་མཛའ་བའམ་བདེན་པ་བཀག་ཙམ་མམ་དེ་གཉིས་ལས་གཞན་པ་ཙམ་ལ་མི་བྱེད་ཀྱི། མཛའ་བ་དང་བདེན་ཚིག་གི་འགལ་ཟླར་གྱུར་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་བྱེད་པ་ལྟར། མ་རིག་པ་ཡང་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་རིག་པ་བཀག་ཙམ་དང་དེ་ལས་གཞན་པ་ཙམ་ལ་མི་བྱེད་ཀྱི། རིག་པའི་འགལ་ཟླར་གྱུར་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སོ། །དེ་ལ་འདིར་གཉེན་པོ་རིག་པ་ནི་ཡང་དག་པ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་དོན་རིག་པ་ཡིན་པས་དེའི་འགལ་ཟླ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟའོ། །ཞེས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་བཞེད་ལ། སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ནི། ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་རྨོངས་པ་ཙམ་གཉིས་ལས་ཕྱི་མར་བཞེད་དེ། མདོར་ན་ལོག་པར་རྟོག་པ་དང་མ་རྟོགས
【現代漢語翻譯】 對於那些沒有戒律的人來說，例如畜生道眾生，在中陰階段，他們會像做夢一樣看到羊等適合投生之處，並因過去的習氣而高興地跑過去。然後，他們對那個投生之處的形相感到憤怒，中陰身便消失，轉生到下一世。同樣，轉生到像地獄一樣的餓鬼道，例如患有水腫病的餓鬼，也是如此。如果轉生到畜生道、餓鬼道、人道、欲界天道或色界天道，他們會看到與自己同類的眾生在投生之處感到快樂。然後，他們對那裡產生歡喜和慾望，前去投生，並對投生之處感到憤怒，中陰身便消失，轉生到下一世。瑜伽行者是這樣說的。對於那些沒有戒律的人，例如屠夫和賣豬的人，他們轉生到地獄的方式也與此類似。在《俱舍論》中說：『氣味和處所，顯現為慾望。』意思是說，如果從溫暖和潮濕中產生，就會渴望氣味；如果是化生，就會渴望處所。解釋中說，如果轉生到熱地獄，就會渴望溫暖；如果轉生到寒地獄，就會渴望涼爽，然後中陰身便會前去。卵生動物也像胎生動物一樣，如《俱舍論》的解釋中所說。死亡、轉世和連線的方式，對於那些沒有特殊情況的人來說，就像解釋地基一樣。 通過十二緣起進行思考： 第二，通過十二緣起進行思考，分為四個方面：支分、支分的集合、多少世圓滿、以及歸納這些意義的方式。 支分： 首先，關於十二緣起的支分。《俱舍論》中說：『無明如不友善、虛假等。』就像不友善和虛假並非僅僅是不友善或不真實，或者僅僅是與友善或真實不同，而是與友善和真誠相對立的負面事物一樣。無明也並非僅僅是缺乏智慧，或者僅僅是與智慧不同，而是與智慧相對立的負面事物。這裡，作為對治的智慧是指正確認識到人無我的智慧，因此，它的對立面就是執著於人我的我見。這是大學者法稱的觀點。無著昆仲則認為，無明是對於正確的意義顛倒執著，或者僅僅是不明白正確的意義，兩者中的後者。總之，就是邪分別和不瞭解。
【English Translation】 For those without vows, such as animals, in the bardo (intermediate state), they see places suitable for rebirth, such as sheep, as if in a dream, and run towards them with the joy of past habits. Then, they become angry at the form of that place of rebirth, and the bardo ceases, leading to rebirth in the next life. Similarly, rebirth in places like hellish pretas (hungry ghosts) with goiters is also similar. If reborn in the realms of animals, pretas, humans, desire realm gods, or form realm gods, they see beings of the same kind as themselves being happy in the place of rebirth. Then, they generate joy and desire there and go forth, becoming angry at the place of rebirth, and the bardo ceases, leading to rebirth in the next life. This is what the yogis say. For those without vows, such as butchers and pig sellers, the way they are reborn in hell is also similar to this. In the Abhidharmakosha, it says: 'Smell and place, manifest as desire.' This means that if born from warmth and moisture, they desire smell; if born miraculously, they desire place. The commentary explains that if reborn in the hot hells, they desire warmth; if reborn in the cold hells, they desire coolness, and then the bardo goes forth. Oviparous (egg-born) beings are also like viviparous (womb-born) beings, as explained in the Abhidharmakosha commentary. The ways of death, transference, and connection are explained like the foundation for those without special circumstances. Thinking Through the Twelve Links of Dependent Arising: Second, thinking through the twelve links of dependent arising has four aspects: the divisions of the links, the collection of the links, how many lifetimes it takes to complete, and how to summarize the meaning of these. Divisions of the Links: First, regarding the divisions of the twelve links of dependent arising. The Abhidharmakosha says: 'Ignorance is like unkindness, falsehood, etc.' Just as unkindness and falsehood are not merely the absence of kindness or truth, or merely different from kindness or truth, but are negative things that are opposed to kindness and truth, ignorance is also not merely the absence of knowledge, or merely different from knowledge, but is a negative thing that is opposed to knowledge. Here, the knowledge that is the antidote is the correct knowledge of the selflessness of persons, so its opposite is the view of self that clings to the self of persons. This is the view of the great teacher Dharmakirti. The brothers Asanga and Vasubandhu, on the other hand, consider ignorance to be either a distorted clinging to the correct meaning or simply not understanding the correct meaning, with the latter being their preferred view. In short, it is wrong conception and non-understanding.
་པའི་བློ་གཉིས་ལས་མ་རྟོགས་པའི་བློའོ། །འོན་ཀྱང་དེའི་ལྡོག་ཕྱོགས་ཀྱི་གཉེན་པོའི་གཙོ་བོ་ནི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ལ་ 13-2-162b བཞེད་པར་འདྲའོ། །རྨོངས་པ་དེ་ལ་ཕྱེ་ན། ལས་འབྲས་ལ་རྨོངས་པ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་རྨོངས་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། དང་པོས་ནི་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བའི་འདུ་བྱེད་གསོག་ལ། གཉིས་པས་ནི་བདེ་འགྲོར་འགྲོ་བའི་འདུ་བྱེད་གསོག་པར་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ་གསུངས་སོ། །འདུ་བྱེད་ནི་ལས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ངན་འགྲོ་འཕེན་པའི་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་དང་། བདེ་འགྲོ་འཕེན་པའི་ལས་སོ། །ཕྱི་མ་ལའང་གཉིས་ཏེ། འདོད་ཁམས་ཀྱི་བདེ་འགྲོ་འཕེན་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་དང་། ཁམས་གོང་མའི་བདེ་འགྲོ་འཕེན་པའི་མི་གཡོ་བའི་ལས་སོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། མདོ་ལས། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ལ་གསུངས་ཀྱང་། འདིར་གཙོ་བོ་ནི་ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ལྟར་ན་ཀུན་གཞི་ཡིན་ལ། ཁས་མི་ལེན་པ་རྣམས་ལྟར་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་སོ། །དེ་ཡང་ལས་མི་དགེ་བ་ལས་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་ལ་རྨོངས་པས་ནི། མི་དགེ་བའི་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་ཅིང་གསོག་ལ། ལས་དེའི་བག་ཆགས་བསྒོས་པའི་ཚེ་འདིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྒྱུའི་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མ་འོངས་པ་ན་ངན་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་སུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་བའི་རྣམ་ཤེས་ནི་འབྲས་བུའི་དུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པའི་དབང་གིས། བདེ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་དེ་ལྟར་མ་ཤེས་པར་བདེ་ 13-2-163a བར་བཟུང་བས་བསོད་ནམས་དང་མི་གཡོ་བའི་ལས་གསོག་པའི་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནི་རྒྱུ་དུས་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་པ་དང་ཁམས་གོང་མའི་བདེ་འགྲོར་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་བའི་རྣམ་ཤེས་ནི་འབྲས་དུས་ཀྱིའོ། །མིང་དང་གཟུགས་ལ། མིང་ནི་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་བཞིའོ། །གཟུགས་ནི་གཟུགས་མེད་དུ་སྐྱེ་ན། གཟུགས་ཀྱི་ས་བོན་ཙམ་ཡོད་ཀྱི་གཟུགས་མེད་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་སྐབས་སུ་ནི་མེར་མེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྦྱར་རོ། །སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ནི། མངལ་ལས་སྐྱེ་ན། དང་པོར་རྣམ་ཤེས་ཞུགས་པའི་ཁུ་ཁྲག་གི་མེར་མེར་པོ་དང་མིང་རྣམས་འཕེལ་བས་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་བཞི་གྲུབ་པ་སྟེ། ལུས་དང་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ནི་མེར་མེར་པོའི་དུས་ནས་ཡོད་དོ། །བརྫུས་ཏེ་སྐྱེ་ན་ནི་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་བའི་ཚེ་དབང་པོ་རྣམས་ཅིག་ཅར་དུ་འགྲུབ་པས་རིམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་མེད་ལ། སྒོང་སྐྱེས་དང་དྲོད་གཤེར་སྐྱེས་ལ་ནི་མངལ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་དེ་དང་འདྲ་བར་སའི་དངོས་གཞི་ལས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་མིང་གཟུགས་གྲུབ་པ་ན་ལུ
【現代漢語翻譯】 並非由二元對立的智慧所能理解的智慧。然而，似乎認為其主要對治品是證悟無我的智慧。如果將愚昧進行分類，則有對業果的愚昧和對真如之義的愚昧兩種。在《攝類學》中說，前者積聚墮入惡趣之業，後者積聚趣向善趣之業。『業』即是『行』，也就是能引向惡趣的非福業，以及能引向善趣的業。後者又分為兩種：能引向欲界善趣的福業，以及能引向色界和無色界善趣的不動業。『識』，經中雖說有六識，但在此，若依隨承認阿賴耶識者，則指阿賴耶識；若不承認者，則指意識。由於對不善業產生痛苦之果的愚昧，便會造作和積聚不善業，當該業習氣薰染時，此生的識是因位的識；依靠它，未來於惡趣受生之識是果位的識。同樣，由於對無我的真如之義的愚昧，導致善趣眾生未能如實知曉痛苦，反而執著為安樂，因此積聚福業和不動業之時的識是因位識；依靠它，于欲界和上界善趣受生之識是果位識。『名色』中，『名』是受、想、行、識，即非色蘊四者。『色』，若生於無色界，則只有色的種子，而無色；除此以外的情況，則應按胎兒等情況進行類比。『六處』，若是胎生，最初識入住精血形成的胎兒，隨著名逐漸增長，眼等四處逐漸形成，身和意的處從胎兒時期就已存在。若是化生，則在受生之時，諸根一時具足，沒有這樣的次第。卵生和濕生，則與胎生不同，如《地藏本生論》中所述。如此，名色形成時，身體的各部分...
【English Translation】 It is the wisdom that is not understood by the dualistic mind. However, it seems that its main antidote is considered to be the wisdom that realizes selflessness. If ignorance is divided, there are two types: ignorance of the law of karma and ignorance of the meaning of suchness. The Compendium of Topics states that the former accumulates actions that lead to bad migrations, while the latter accumulates actions that lead to good migrations. 'Action' is 'karma', which is non-meritorious action that leads to bad migrations and action that leads to good migrations. The latter is also divided into two types: meritorious action that leads to good migrations in the desire realm and unwavering action that leads to good migrations in the higher realms. 'Consciousness', although the sutras speak of the six consciousnesses, here, according to those who accept the ālaya-vijñāna (storehouse consciousness), it is the ālaya-vijñāna; according to those who do not accept it, it is the mind consciousness. Due to ignorance of the fact that non-virtuous actions produce the result of suffering, one engages in and accumulates non-virtuous actions. When the habitual tendencies of that action are ingrained, the consciousness of this life is the consciousness of the causal stage; based on it, the consciousness that connects to rebirth in a bad migration in the future is the consciousness of the resultant stage. Similarly, due to ignorance of the suchness of selflessness, beings in good migrations do not truly understand suffering, but instead grasp at happiness, so the consciousness at the time of accumulating meritorious and unwavering actions is the causal stage, and based on it, the consciousness that connects to rebirth in the good migrations of the desire realm and the higher realms is the resultant stage. In 'name and form', 'name' is feeling, perception, mental formations, and consciousness, which are the four non-form aggregates. 'Form', if born in the formless realm, there is only the seed of form, but no form; in other cases, it should be compared to the fetus, etc. In the 'six sense sources', if born from a womb, initially, the consciousness enters the sperm and blood to form the fetus, and as the name gradually increases, the four sense sources of the eye, etc., gradually form, while the sense sources of body and mind exist from the time of the fetus. If born miraculously, then at the time of rebirth, the faculties are all complete at once, and there is no such sequence. For those born from eggs and moisture, it is different from being born from a womb, as described in the Earth Store Bodhisattva Sutra. Thus, when name and form are formed, the various parts of the body...
ས་ཀྱི་ངོ་བོ་འཐོབ་ལ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གྲུབ་པ་ན་ལུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྲུབ་པས་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་གྲུབ་པའོ། །སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་ལྔ་ནི་གཟུགས་མེད་ན་མེད་དོ། །རེག་པ་ནི། ཡུལ་དབང་རྣམ་ཤེས་གསུམ་འདུས་ནས་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་བར་མ་ 13-2-163b གསུམ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་སྟེ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གི་རྐྱེན་གྱིས་ཞེས་གསུངས་པས་ནི་ཡུལ་དང་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཚོར་བ་ནི། རེག་པས་ཡུལ་གསུམ་བཅད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་གསུམ་སྐྱེས་པའོ། །སྲེད་པ་ནི། ཚོར་བ་བདེ་བ་ལ་མི་འབྲལ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་འབྲལ་བར་སྲེད་པའོ། །ཚོར་བའི་རྐྱེན་གྱིས་སྲེད་པ་སྐྱེ་བར་གསུངས་པ་ནི། མ་རིག་པའི་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་ལས་སྲེད་པ་སྐྱེད་ཀྱི། མ་རིག་པ་མེད་ན་ནི་ཚོར་བ་ཡོད་ཀྱང་སྲེད་པ་མི་སྐྱེའོ། །དེ་ལྟར་ན་རེག་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་དང་། ཚོར་བ་ནི་སྐྱེ་བའམ་རྣམ་སྨིན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་རྫོགས་པ་ན་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁམས་གསུམ་གྱི་སྲེད་པ་གསུམ་ཡོད་དོ། །ལེན་པ་ནི། ཡུལ་རྣམ་པ་བཞི་ལ་འདུན་ཞིང་ཆགས་པ་བཞི་སྟེ། འདི་ལྟར་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་འདོད་ཡོན་དང་། འཇིག་ལྟ་མ་གཏོགས་པའི་ལྟ་བ་ངན་པ་རྣམས་དང་། ལྟ་ངན་དང་འབྲེལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ངན་པ་དང་། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལ་འདུན་ཞིང་ཆགས་པའི་འདོད་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་། ལྟ་བ་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཉེ་བར་ལེན་པའོ། །སྲིད་པ་ནི། སྔར་གྱི་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་རྣམ་ཤེས་ལ་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་བསྒོས་པ་སྲེད་ལེན་གྱིས་གསོས་བཏབ་པས་ཡང་སྲིད་ཕྱི་མ་འདྲེན་པ་ལ་མཐུ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུའི་མིང་གིས་བཏགས་པའོ། ། 13-2-164a སྐྱེ་བ་ནི། སྐྱེ་གནས་བཞི་པོར་དང་པོར་རྣམ་ཤེས་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་བའོ། །རྒ་ཤི་ལ། རྒ་བ་ནི། ཕུང་པོ་སྨིན་ཞིང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། ཤི་བ་ནི། ཕུང་པོའི་རིས་མཐུན་དོར་བའོ། ། ༈ ཡན་ལག་གི་བསྡུ་བ། གཉིས་པ་ཡན་ལག་མདོར་བསྡུ་བ་ནི། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཡན་ལག་མདོར་བསྡུ་བས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འཕེན་པའི་ཡན་ལག་དང་འཕངས་པའི་ཡན་ལག་དང་མངོན་པར་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་དང་མངོན་པར་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གོ། །འཕེན་པའི་ཡན་ལག་གང་ཞེ་ན། མ་རིག་པ་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །འཕངས་པའི་ཡན་ལག་གང་ཞེ་ན། མིང་དང་གཟུགས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དང་རེག་པ་དང་ཚོར་བའོ། །མངོན་པར་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་གང་ཞེ་ན། སྲེད་པ་དང་ལེན་པ་དང་སྲིད་པའོ། །མངོན་པར་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གང་ཞེ་ན། སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤིའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་འཕེན
【現代漢語翻譯】 獲得地的自性，六處（六根，六種感官）完備時，身體的差別就完備了，因此成為享受者。五種有色處（五根）在無色界是不存在的。 觸：根、境、識三者聚合，對所緣境產生悅意、不悅意、非悅意非不悅意三種感受。經中說『以六處為緣』，也暗示了境和識。感受：觸對三種所緣境進行區分后，隨之產生苦、樂、舍三種感受。貪愛：對樂受不願分離，對苦受想要逃離。經中說『以感受為緣生貪愛』，是說由無明和合，以觸為緣所生的感受才能生起貪愛；如果沒有無明，即使有感受，也不會生起貪愛。這樣看來，觸是所緣境的享受，感受是生或異熟的享受，二者圓滿就是享受圓滿。對此，三界有三種貪愛。 取：對四種所緣境產生希求和執著，即對色、聲等欲妙，以及除壞聚見之外的各種邪見，與邪見相關的戒禁取，以及對壞聚見的希求和執著，分別是欲取、見取、戒禁取、我語取。 有：之前的行在識上薰染了業的習氣，又以愛和取來滋養，使其有能力牽引後世的再生，這是以因的名稱來稱呼果。 生：在四種生處（胎生、卵生、濕生、化生）最初結生。 老死：衰老是五蘊成熟併發生變化，死亡是捨棄了同類的五蘊。 總攝支分： 第二，總攝支分。《攝大乘論》中說：『總攝支分是怎樣的呢？有能引支、所引支、能成辦支和已成辦支。』什麼是能引支呢？是無明、行、識。什麼是所引支呢？是名色、六處、觸、受。什麼是能成辦支呢？是愛、取、有。什麼是已成辦支呢？是生和老死。』如是所說。那麼，能引
【English Translation】 When the nature of the earth is obtained and the six sense bases (six roots, six senses) are complete, the distinction of the body is complete, thus becoming an enjoyer. The five colored sense bases (five roots) do not exist in the formless realm. Contact: The aggregation of object, faculty, and consciousness gives rise to three kinds of feelings towards the object: pleasant, unpleasant, and neither pleasant nor unpleasant. The sutra says 'conditioned by the six sense bases,' which also implies the object and consciousness. Feeling: After contact distinguishes the three kinds of objects, it gives rise to three kinds of feelings: pleasure, pain, and equanimity. Craving: Not wanting to separate from pleasant feelings and wanting to escape from painful feelings. The sutra says 'conditioned by feeling arises craving,' which means that craving arises from the feeling that arises from the combination of ignorance and conditioned by contact; if there is no ignorance, even if there is feeling, craving will not arise. Thus, contact is the enjoyment of the object, and feeling is the enjoyment of birth or maturation, and the completion of the two is the completion of enjoyment. In this regard, there are three kinds of craving in the three realms. Grasping: Generating desire and attachment to the four kinds of objects, namely, the objects of desire such as form and sound, as well as various wrong views other than the view of the perishable collection, the precepts and vows associated with wrong views, and the desire and attachment to the view of the perishable collection, which are respectively desire grasping, view grasping, precept and vow grasping, and self-assertion grasping. Existence: The previous actions have perfumed the consciousness with the karmic imprints, and they are nourished by craving and grasping, making it capable of attracting the next rebirth, which is the name of the result given to the cause. Birth: The initial rebirth in the four kinds of birth places (womb-born, egg-born, moisture-born, and transformation-born). Aging and death: Aging is the maturation and change of the aggregates, and death is the abandonment of the aggregates of the same kind. Summary of the Limbs: Second, summarizing the limbs. The Compendium of Determinations says: 'What is the summary of the limbs? There are the projecting limb, the projected limb, the accomplishing limb, and the accomplished limb.' What is the projecting limb? It is ignorance, action, and consciousness. What is the projected limb? It is name and form, the six sense bases, contact, and feeling. What is the accomplishing limb? It is craving, grasping, and existence. What is the accomplished limb? It is birth and aging and death.' As it is said. So, the projecting
་པ་དང་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཚན་པ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གཅིག་གིས་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཚར་གཅིག་སྟོན་ནམ་ཚར་གཉིས་སྟོན། དང་པོ་ལྟར་ན། འབྲས་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནས་ཚོར་བའི་བར་གྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་སྲེད་པ་སོགས་སྐྱེ་བར་བཤད་པ་མི་རིགས་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན། རྒྱུ་འབྲས་སྐོར་ཕྱི་མ་ལ་མ་རིག་པ་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་མེད་པར་འགྱུར་ལ། རྒྱུ་འབྲས་སྐོར་སྔ་མ་ལ་སྲེད་ལེན་དང་སྲེད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། འཕེན་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུས་གང་འཕངས་པ་དེ་ཉིད་ 13-2-164b འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུས་བསྒྲུབ་ཅིང་འཕངས་པ་དེ་གྲུབ་པ་ན་དེ་ཉིད་ལ་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤི་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་རྒྱུ་འབྲས་སྐོར་གཉིས་སུ་བཤད་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། འཕེན་བྱེད་ཀྱི་འབྲས་བུའི་སྡུག་བདེན་དང་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་འབྲས་བུའི་སྡུག་བདེན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔ་མ་ནི་འཕངས་པའི་དུས་ན་ས་བོན་དུ་གནས་ཀྱི། རང་གི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པས་མ་འོངས་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་ལ། ཕྱི་མ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དེ་གྲུབ་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་ཚེ་འདི་ལ་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །གཞན་ཡང་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ལེན་པ་ལ་འཕེན་པའི་རྒྱུ་དང་། དེས་འཕངས་པ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་གཉིས་ཡོད་པ་ངོས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་དུ་རྒྱུ་འབྲས་སྐོར་གཉིས་སུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། སའི་དངོས་གཞིར། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཚོར་བ་ལ་ཐུག་པ་དག་དང་། སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤི་རྣམས་འདྲེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བསྟན་ཅེ་ན། སྡུག་བསྔལ་བའི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་། འཕེན་པ་དང་མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡོངས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། ཡན་ལག་རྣམས་ལས་དུ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པས་བསྡུས་ལ་ཚེ་འདིའི་སྡུག་བསྔལ་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། གཉིས་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤིའོ། །དུ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པས་བསྡུས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནས་ཚོར་བ་ལ་ཐུག་པ་ས་བོན་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ 13-2-165a པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྲེད་པ་དང་དེ་བསྐྱེད་པའི་ཚོར་བ་གཉིས་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ཚར་མི་གཅིག་པས། སྲེད་པ་བསྐྱེད་པའི་ཚོར་བ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ཚར་གཞན་ཞིག་གི་འབྲས་བུའི་སྐབས་ཡིན་ནོ། །འཕེན་བྱེད་དང་འཕངས་པ་ནི་བཞིས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གང་འཕངས་ན། འབྲས་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནས་ཚོར་བའི་བར་ཡན་ལག་ཕྱེད་དང་ལྔའོ། །གང་གིས་འཕངས་ན། མ་རིག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་སོ། །ཇི་ལྟར་འཕངས་ན། རྒྱུ་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ལ་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་བསྒོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །འཕངས་པའི་དོན་ནི། སྲེད་པ་སོགས་ཀྱི་འགྲུབ
【現代漢語翻譯】 如果以作用和成就這兩個因果關係單元來表示，那麼一個有情眾生所經歷的生死輪迴，是展示一次因果循環還是兩次？如果認為是一次，那麼在果位時，從識到受成就之後，說生起貪愛等就不合理。如果認為是兩次，那麼在後一次因果循環中，就會缺少無明、行和因位時的識；而在前一次因果循環中，就會缺少愛、取和有。對此，回答是沒有過失。因為能投生的因，投生了什麼，那個被投生的事物，就能被成就的因所成就，當投生的事物成就時，就在那個事物上安立生和老死。那麼，如果說是兩次因果循環，那有什麼用呢？這是爲了顯示能投生的果位的苦諦和能成就的果位的苦諦的體性是不同的。前者在投生時，是作為種子而存在的，因為自己的本體尚未成就，所以在未來會成為痛苦；而後者是痛苦已經成就的階段，因此在今生會感到痛苦。此外，爲了明確果位的產生有投生的因，以及由該因所投生的事物得以成就的因這兩個方面，所以才說了兩次因果循環。正如《本地分》所說：『如果識等直到受，以及生和老死等，都是混合的體性，那麼為什麼要顯示為兩種呢？』這是爲了顯示痛苦事物的體性是不同的，並且是爲了完全顯示投生和顯現成就的差別。』又問：『在這些支分中，有多少被歸入苦諦，並且會成為今生的痛苦呢？』回答是：『兩種，即生和老死。』又有多少是僅僅被歸入苦諦，並且在未來會成為痛苦呢？』回答是：『從識到受，作為種子而存在的事物。』因此，能成就的愛和產生它的受，並不是同一個緣起循環，所以產生愛的受是另一個緣起循環的果位階段。應當通過四種方式來理解能投生和所投生：什麼被投生了呢？是果位時的識到受，即五個半支。通過什麼投生呢？是通過依賴於無明的行。如何投生呢？是以業的習氣薰染因位時的識的方式。投生的意義是：愛等的成就。 If we consider the two units of cause and effect—the efficient cause and the accomplishing cause—does a single cycle of birth and death experienced by a sentient being represent one or two cycles of cause and effect? If it's one, then it's unreasonable to say that craving and so on arise after consciousness up to feeling is accomplished in the fruition phase. If it's two, then the later cycle of cause and effect would lack ignorance, formation, and consciousness in the causal phase; and the earlier cycle would lack craving, grasping, and existence. The answer is that there is no fault. Because whatever is projected by the projecting cause is accomplished by the accomplishing cause, and when what is projected is accomplished, birth and death are established on that very thing. So, what is the purpose of explaining two cycles of cause and effect? It is to show that the characteristics of the suffering truth of the projected result and the suffering truth of the accomplished result are different. The former exists as a seed at the time of projection, and because its own essence is not yet accomplished, it will become suffering in the future. The latter is the stage when suffering has been accomplished, so it is suffering in this life. Furthermore, the two cycles of cause and effect are explained to identify that there are two causes for the arising of the result: the projecting cause and the cause that accomplishes what is projected by it. As it says in the Ground of Being: 'If consciousness and so on up to feeling, and birth and death, are of a mixed nature, then why are they shown as two?' This is to show that the characteristics of suffering things are different, and to fully show the distinction between projection and manifest accomplishment.' And: 'How many of these limbs are included in the truth of suffering and will become suffering in this life?' The answer is: 'Two, namely birth and death.' 'How many are included only in the truth of suffering and will become suffering in the future?' The answer is: 'Consciousness and so on up to feeling, which exist as seeds.' Therefore, the accomplishing craving and the feeling that produces it are not part of the same cycle of dependent origination, so the feeling that produces craving is the fruition phase of another cycle of dependent origination. The projecting and the projected should be understood in four ways: What is projected? It is consciousness to feeling in the fruition phase, five and a half limbs. By what is it projected? It is by formation based on ignorance. How is it projected? It is in the manner of imprinting karmic imprints on consciousness in the causal phase. The meaning of projection is the accomplishment of craving and so on.
【English Translation】 If we consider the two units of cause and effect—the efficient cause and the accomplishing cause—does a single cycle of birth and death experienced by a sentient being represent one or two cycles of cause and effect? If it's one, then it's unreasonable to say that craving and so on arise after consciousness up to feeling is accomplished in the fruition phase. If it's two, then the later cycle of cause and effect would lack ignorance, formation, and consciousness in the causal phase; and the earlier cycle would lack craving, grasping, and existence. The answer is that there is no fault. Because whatever is projected by the projecting cause is accomplished by the accomplishing cause, and when what is projected is accomplished, birth and death are established on that very thing. So, what is the purpose of explaining two cycles of cause and effect? It is to show that the characteristics of the suffering truth of the projected result and the suffering truth of the accomplished result are different. The former exists as a seed at the time of projection, and because its own essence is not yet accomplished, it will become suffering in the future. The latter is the stage when suffering has been accomplished, so it is suffering in this life. Furthermore, the two cycles of cause and effect are explained to identify that there are two causes for the arising of the result: the projecting cause and the cause that accomplishes what is projected by it. As it says in the Ground of Being: 'If consciousness and so on up to feeling, and birth and death, are of a mixed nature, then why are they shown as two?' This is to show that the characteristics of suffering things are different, and to fully show the distinction between projection and manifest accomplishment.' And: 'How many of these limbs are included in the truth of suffering and will become suffering in this life?' The answer is: 'Two, namely birth and death.' 'How many are included only in the truth of suffering and will become suffering in the future?' The answer is: 'Consciousness and so on up to feeling, which exist as seeds.' Therefore, the accomplishing craving and the feeling that produces it are not part of the same cycle of dependent origination, so the feeling that produces craving is the fruition phase of another cycle of dependent origination. The projecting and the projected should be understood in four ways: What is projected? It is consciousness to feeling in the fruition phase, five and a half limbs. By what is it projected? It is by formation based on ignorance. How is it projected? It is in the manner of imprinting karmic imprints on consciousness in the causal phase. The meaning of projection is the accomplishment of craving and so on.
་བྱེད་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་དེ་དག་འགྲུབ་རུང་དུ་བྱས་པའོ། །འགྲུབ་བྱེད་དང་གྲུབ་པ་ནི་གསུམ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གང་གིས་འགྲུབ་པར་བྱེད་ན་སྲེད་པའི་རྐྱེན་ཅན་གྱི་ལེན་པས་སོ། །གང་འགྲུབ་པར་བྱེད་ན་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤིའོ། །ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པར་བྱེད་ན་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་རྣམ་ཤེས་ལ་བསྒོས་པའི་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་དེ་ནུས་པ་མཐུ་ཅན་དུ་བྱས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །རྟེན་འབྲེལ་མདོ་འགྲེལ་དུ་སྐྱེ་བ་གཅིག་པུ་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བྱས་ནས་རྒ་ཤི་དེ་དག་གི་ཉེས་དམིགས་སུ་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ལས་འབྲས་ལ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་མི་དགེ་བའི་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་རྣམ་ཤེས་ལ་ལས་ངན་པའི་བག་ཆགས་བཞག་ནས། ངན་སོང་གསུམ་གྱི་འབྲས་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནས་ཚོར་བའི་བར་འགྲུབ་རུང་དུ་བྱས་ 13-2-165b པ་དེ། སྲེད་ལེན་གཉིས་ཀྱིས་ཡང་ཡང་གསོས་བཏབ་པས་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་མཐུ་ཅན་དུ་གྱུར་ནས་ཕྱི་མ་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་རྒ་སོགས་འགྲུབ་ལ། ཡང་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་འདོད་ཁམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོགས་བསོད་ནམས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་དང་། ཁམས་གོང་མས་བསྡུས་པའི་ཞི་གནས་བསྒོམ་པ་སོགས་མི་གཡོ་བའི་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་རྣམ་ཤེས་ལ་ལས་བཟང་པོའི་བག་ཆགས་བཞག་ནས། འདོད་པའི་བདེ་འགྲོ་དང་ཁམས་གོང་མའི་ལྷའི་འབྲས་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནས་ཚོར་བའི་བར་འགྲུབ་རུང་དུ་བྱས་པ་དེ། སྲེད་ལེན་གྱིས་ཡང་ཡང་གསོས་པས་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་མཐུ་ཅན་དུ་སོང་ནས་ཕྱི་མར་བདེ་འགྲོ་དེ་དག་ཏུ་སྐྱེ་བ་སོགས་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་པོ་དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ལམ་གསུམ་དུ་འདུ་སྟེ། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། དང་པོ་བརྒྱད་པ་དགུ་ཉོན་མོངས། །གཉིས་དང་བཅུ་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། །ལྷག་མ་བདུན་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །སཱ་ལུ་ལྗང་པའི་མདོ་ལས་ནི། ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སྡུད་པའི་རྒྱུ་བཞི་གསུངས་ཏེ། མ་རིག་པའི་འདེབས་པ་པོས་ལས་ཀྱི་ཞིང་ལ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ས་བོན་བཏབ་པ་དེ་སྲེད་པའི་ཆུས་བརླན་པར་བྱས་ན་མའི་མངལ་དུ་མིང་གཟུགས་ཀྱི་མྱུ་གུ་འགྲུབ་པར་བཤད་དོ། ། ༈ ཚེ་དུ་ལ་རྫོགས་པ། གསུམ་པ་ཚེ་དུ་ལ་རྫོགས་པ་ནི། འཕེན་བྱེད་དང་འཕངས་ 13-2-166a པའི་ཡན་ལག་གི་བར་དུ་བསྐལ་པ་བགྲང་ལས་འདས་པས་ཆོད་པ་ཡོད་པའང་སྲིད་ལ། ཚེ་གཞན་གྱིས་བར་མ་ཆོད་བར་སྐྱེ་བ་གཉིས་པ་ལ་འགྲུབ་པའང་སྲིད་དོ། །འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གཉིས་ནི་བར་མ་ཆད་དུ་འོང་བས་མྱུར་ན་ཚེ་གཉིས་ལ་རྫོགས་པ་ཞིག་འོང་སྟེ། དཔེར་ན་ཚེ་འདི་འདྲ་བ་ཞིག་ལ་ལྷར་སྐྱེས་ནས་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་གསར་དུ་བསགས་ན། དེའི་ཚེ་མ་རིག་པ་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེ
【現代漢語翻譯】 如果存在促成因素，那麼這些結果是可以實現的。促成因素和結果可以通過三種方式來理解：什麼促成？是由於貪愛的緣故而產生的執取。什麼被促成？是生和老死。如何促成？是通過行對識所薰染的業習氣，使其具有力量的方式。在《緣起經釋》中，只有生被認為是結果的支分，而老死則被認為是過患。 因此，由於對業果的無知而引發的不善行，在識上留下了惡業的習氣，使得三惡道的果，從識到受，都變得可以實現。通過貪愛和執取的反覆滋養，業的習氣變得強大，導致來世投生惡趣，經歷生老等。同樣，由於對無我之義的無知而引發的，由欲界所攝的持戒等福德之行，以及由上界所攝的修習止觀等不動之行，在識上留下了善業的習氣，使得欲界善趣和上界天界的果，從識到受，都變得可以實現。通過貪愛和執取的反覆滋養，業的習氣變得強大，導致來世投生到這些善趣等。 這十二支也可以歸納為煩惱、業和痛苦這三道。正如龍樹菩薩所說：『最初、第八和第九是煩惱，第二和第十是業，其餘七個是痛苦。』在《稻稈經》中，講述了歸納十二支的四個原因：無明的播種者在業的田地上播下識的種子，如果用貪愛的水來滋潤，那麼在母胎中就會形成名色的幼芽。 第三，何時圓滿？ 第三，何時圓滿：促成之支和所促成之支之間，可能會被無數劫所隔斷。也可能沒有其他世的間隔，在第二世就實現。促成之支和結果之支之間，通常不會有間隔，所以最快會在兩世內圓滿。例如，在這一世新積累了投生為天人並享受果報的業，那麼在那個時候，無明、行和因時的識
【English Translation】 If there are contributing factors, then these results can be achieved. The contributing factors and results can be understood in three ways: What contributes? It is the grasping caused by craving. What is contributed to? It is birth and old age and death. How does it contribute? It is through the actions imprints on consciousness, making it powerful. Therefore, the non-virtuous actions initiated by ignorance of the law of karma leave imprints of bad karma on consciousness, making the results of the three lower realms, from consciousness to feeling, achievable. Through the repeated nourishment of craving and grasping, the imprints of karma become powerful, leading to rebirth in bad realms in the next life, experiencing birth, old age, and so on. Similarly, the virtuous actions such as upholding morality, encompassed by the desire realm, and the unwavering actions such as meditating on tranquility, encompassed by the higher realms, initiated by ignorance of the meaning of selflessness, leave imprints of good karma on consciousness, making the results of the desire realm's good realms and the higher realms' heavens, from consciousness to feeling, achievable. Through the repeated nourishment of craving and grasping, the imprints of karma become powerful, leading to rebirth in those good realms in the next life, and so on. These twelve links can also be summarized into the three paths of affliction, karma, and suffering. As Master Nagarjuna said: 'The first, eighth, and ninth are afflictions, the second and tenth are karma, and the remaining seven are suffering.' In the Salu Ljangpa Sutra, four causes are mentioned that summarize the twelve links: the sower of ignorance sows the seed of consciousness in the field of karma, and if it is moistened with the water of craving, then the sprout of name and form will be formed in the womb. Third, when is it completed? Third, when is it completed: There may be countless eons between the contributing limb and the contributed limb. It is also possible that it will be achieved in the second life without the interruption of other lives. The contributing limb and the resulting limb usually do not have an interval, so it will be completed in two lives at the earliest. For example, if one newly accumulates karma in this life that will cause one to be born as a god and experience the results, then at that time, ignorance, action, and consciousness at the time of cause
ས་ཏེ། ཡན་ལག་ཕྱེད་དང་གསུམ་དང་འཆི་ཁ་ཚུན་ཆད་དུ་སྲེད་ལེན་སྲིད་པ་གསུམ་རྫོགས་ལ། སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ལ་འཕངས་པའི་ཡན་ལག་ཕྱེད་དང་ལྔ་དང་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གཉིས་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུན་རིང་ན་ཡང་ཚེ་གསུམ་ལས་མི་འགྱང་སྟེ། འགྲུབ་བྱེད་དང་གྲུབ་པ་གཉིས་དང་འཕེན་བྱེད་གསུམ་ལ་ཚེ་རེ་རེ་དགོས་ལ། འཕངས་པའི་ཡན་ལག་རྣམས་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་དང་། འཕེན་བྱེད་དང་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་བར་དུ་ཚེ་དུ་མས་ཆོད་ཀྱང་རྟེན་འབྲེལ་གཞན་གྱི་ཚེ་ཡིན་གྱི། རྟེན་འབྲེལ་དེའི་ཚེ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་ལ་བར་དོའི་ཚེ་ཟུར་དུ་མ་བརྩིས་སོ། །དེ་ལྟར་འབྲས་བུའི་ཡན་ལག་དེ་རྣམས་གྲུབ་པའི་ཚེ་ན་ཡང་ལས་གསོག་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཆོས་ཙམ་གྱི་རྒྱུའི་ཡན་ལག་ལས། ཆོས་ཙམ་གྱི་འབྲས་བུའི་ཡན་ལག་དེ་རྣམས་འབྱུང་ཞིང་འཁོར་བའི་ཚུལ་ 13-2-166b མ་ཤེས་པར་དེ་ལ་རྨོངས་ནས་བདག་ཏུ་བཟུང་ཞིང་། བདག་བདེ་བར་འདོད་ནས་དེའི་ཕྱིར་དུ་སྒོ་གསུམ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱས་པས་སླར་ཡང་འཁོར་བས་ན། ཉོན་མོངས་པ་གསུམ་ལས་ལས་གཉིས་དང་དེ་ལས་སྡུག་བསྔལ་བདུན་འབྱུང་ཞིང་། བདུན་པོ་ལས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་དང་དེ་ལས་ཀྱང་སྔར་ལྟར་འཁོར་བས་སྲིད་པའི་འཁོར་ལོ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་འཁོར་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། གསུམ་པོ་དག་ལས་གཉིས་འབྱུང་སྟེ། །གཉིས་ལས་བདུན་འབྱུང་བདུན་ལས་ཀྱང་། །གསུམ་འབྱུང་སྲིད་པའི་འཁོར་ལོ་དེ། །ཉིད་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་འཁོར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་བསམས་ན་ནི་སྐྱོ་བའི་ཐབས་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་ལ། བསྐལ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ནས་དགེ་མི་དགེའི་ལས་བསགས་པའི་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་རྣམ་སྨིན་མ་ཕྱུང་ཞིང་གཉེན་པོས་མ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱང་། ད་ལྟའི་སྲེད་ལེན་གྱིས་གསོས་བཏབ་ན་དེའི་དབང་གིས་བདེ་འགྲོ་དང་ངན་འགྲོར་འཁྱམ་པ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་སྔོན་སོ་སྐྱེའི་དུས་སུ་བསགས་པའི་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་བགྲང་ལས་འདས་པ་ཡོད་ཀྱང་། ཉོན་མོངས་མེད་པས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བའི་ཚུལ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་རྙེད་ན་ཉོན་མོངས་ལ་དགྲར་བཟུང་ནས་འགོག་པ་ལ་བརྩོན་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་བཤེས་གཉེན་ཆེན་པོ་ཕུ་ཆུང་བ་ནི། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་པོ་ཉིད་ལ་བློ་སྦྱོང་མཛད་ཅིང་། ལམ་རིམ་ཡང་དེའི་ 13-2-167a ལྡོག་འཇུག་སེམས་པ་རང་ལ་མཛད་དོ། །དེ་ཡང་ངན་འགྲོའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ལྡོག་འཇུག་སེམས་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་སྐོར་ཡིན་ལ། དེ་ནས་བདེ་འགྲོ་གཉིས་ཀྱི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ལྡོག་འཇུག་སེམས་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་སྐོར་རོ། །དེ་ལྟར་རང་གི་ཉམས་ལ་དཔགས་ནས་མར་ག
ྱུར་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ལ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་དེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ལ་ཐོབ་འདོད་སྦྱོང་བ་དང་དེའི་ལམ་ལ་སློབ་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་སྐོར་དུ་འཆད་དོ། ། 13-2-132b བས་ལེགས་སྤྱད་ཀྱང་། །ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མི་བཟད་ལྡན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ལས་གཉིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཅས་པ་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་ལྟ་བ་འདི་ནི་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་དང་སྐྱེས་བུའི་དོན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པའི་གཞིར་མེད་དུ་མི་རུང་བ་ཡིན་པས། སྔར་བཤད་པས་མཚོན་ནས་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་དང་། མཛངས་བླུན་དང་། ལས་བརྒྱ་པ་དང་། རྟོགས་བརྗོད་བརྒྱ་པ་དང་། འདུལ་བ་ལུང་གི་རྒྱུད་གླེང་རྣམས་དང་། གསུང་རབ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་བལྟས་ནས་ངེས་པ་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ནི་གནད་ཀྱི་དོན་དུ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ༈ བསམ་པ་དེ་སྐྱེས་པའི་ཚད། གཉིས་པ་བསམ་པ་དེ་སྐྱེས་པའི་ཚད་ནི། སྔར་འཇིག་རྟེན་འདི་དོན་གཉེར་བཅོས་མ་མིན་པ་ཡོད་ལ། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མའི་དོན་གཉེར་ཚིག་རྗེས་འབྲངས་པའི་གོ་བ་ཙམ་དུ་འགྱུར་བ་དེ། གོ་ས་འཕོས་ནས་ཕྱི་མའི་དོན་གཉེར་གཙོ་བོར་སོང་ཞིང་། འཇིག་རྟེན་འདི་ཞར་བྱུང་ཙམ་དུ་སོང་ན་སྐྱེས་པ་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་བརྟན་པར་བྱེད་དགོས་པས་དེ་བྱུང་ནས་ཀྱང་འབད་དེ་སྦྱང་བར་བྱའོ། ། ༈ དེ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་བསལ་བ། གསུམ་པ་དེ་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་བ་ནི། གསུང་རབ་ནས་འཁོར་བའི་ཕུན་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་ཕྱིར་ཕྱོགས་དགོས་པར་གསུངས་པས་འཁྲུལ་གཞི་བྱས་པ་ཁ་ཅིག ། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སོགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་མངོན་མཐོ་ནི་འཁོར་བ་ཡིན་པས། དེ་ལ་དོན་གཉེར་བསྐྱེད་པར་མི་རིགས་སོ་སྙམ་ན། དོན་དུ་གཉེར་བྱ་ལ་གནས་སྐབས་སུ་དོན་དུ་གཉེར་དགོས་པ་དང་མཐར་ཐུག་གི་དོན་དུ་གཉེར་བྱ་གཉིས་ལས། འཁོར་བའི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ 13-2-133a པ་ནི་གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་གྱིས་ཀྱང་གནས་སྐབས་སུ་དོན་དུ་གཉེར་དགོས་ཏེ། རྟེན་དེ་རིམ་པར་བརྒྱུད་པ་ལས་མཐར་ངེས་ལེགས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་མངོན་མཐོ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བས་བསྡུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ལ་སོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་དང་དེའི་ཞིང་གི་འབྱོར་པ་དང་དེའི་འཁོར་རྣམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དགོངས་ནས་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། ལོངས་སྤྱོད་དང་ལུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། །འཁོར་རྩོམ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མངོན་མཐོ་དང་། །ཞེས་ཕར་ཕྱིན་དང་པོ་བཞིས་མངོན་མཐོ་བསྒྲུབ་པར་གསུངས་ཤིང་། གཞུང་མང་པོ་ནས་དེ་དག་གིས་གཟུགས་སྐུ་བསྒྲུབ་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་མཁྱེན་བས
【現代漢語翻譯】 對於那些在十二因緣中流轉的眾生，生起慈悲之心，爲了他們的利益而希求證得佛果並修學成佛之道，這就是大士道的講解。 如經中所說：『即使善行，一切果報皆不悅意。』因此，如理觀察緣起，包括因和果，對於一切乘和成就一切眾生之利益來說，是不可或缺的基礎。因此，通過以上所說的內容，以及憶念正念、明辨賢愚、業果百例、本生傳百例、律藏的傳承等，以及其他經論，都要進行觀察，從而生起強烈而持久的定解，這應被視為關鍵所在。 二、生起此心的標準： 先前，對於此世的追求並非虛假，而對於來世的追求僅停留在口頭上的理解。當位置轉變，來世的追求成為主要，而此世僅為附帶時，就意味著生起了（出離心）。然而，還需要穩固它，因此即使生起之後，也要努力修習。 三、遣除對此的邪見： 第三，遣除對此的邪見：經中說，必須對輪迴的一切圓滿生起厭離心，有些人因此產生誤解。他們認為，身體和受用等圓滿的增上生是輪迴，因此不應追求。實際上，所要追求的分為暫時需要追求的和究竟需要追求的兩種。輪迴的身體等圓滿，即使是追求解脫的人，也需要在暫時追求，因為通過這個所依，逐步向上，最終才能獲得決定勝。 並非所有身體、受用和眷屬圓滿的增上生都包含在輪迴之中，因為究竟圓滿的身體等是色身（Rūpakāya），以及其凈土的功德和眷屬。考慮到這一點，《經莊嚴論》中說：『受用和身體的圓滿，以及眷屬的興盛是增上生。』通過前四度可以成辦增上生，並且許多經論中都說，這些可以成辦色身。因此，爲了遍知（Sarvākārajñāna）……
【English Translation】 Generating love and compassion for sentient beings wandering in samsara through the twelve links, aspiring to attain Buddhahood for their sake, and studying the path to it, is the explanation of the Great Being's path. As it is said in the scriptures: 'Even virtuous deeds, all their results are undesirable.' Therefore, properly contemplating dependent origination, including both cause and effect, is an indispensable foundation for all vehicles and for accomplishing all the benefits of beings. Thus, through what has been said above, as well as mindfulness, distinguishing between the wise and the foolish, a hundred examples of karma, a hundred Jataka tales, the lineage of the Vinaya Pitaka, and other scriptures, one should cultivate a strong and lasting conviction, which should be regarded as the key point. 2. The measure of arising of that thought: Previously, the pursuit of this world was not false, but the pursuit of the next world only turned into a mere understanding that followed words. When the position shifts, and the pursuit of the next world becomes primary, while this world becomes merely incidental, it means that it has arisen. However, it needs to be stabilized, so even after it has arisen, one should strive to practice. 3. Eliminating wrong conceptions about it: Third, eliminating wrong conceptions about it: The scriptures say that one must turn away from all the perfections of samsara, and some people misunderstand this. They think that the high status of having a perfect body and possessions is samsara, so one should not seek it. In reality, there are two things to be sought: what needs to be sought temporarily and what needs to be sought ultimately. The perfections of the body and so on in samsara, even those who seek liberation, need to seek temporarily, because through that basis, gradually progressing, one will ultimately attain definite goodness. Not all high status of perfect body, possessions, and retinue is included in samsara, because the ultimate perfection of body and so on is the Form Body (Rūpakāya), as well as the wealth of its pure land and its retinue. Considering this, the Ornament of the Sutras says: 'The perfection of possessions and body, and the perfection of creating a retinue are high status.' The first four perfections accomplish high status, and many texts say that these accomplish the Form Body. Therefore, for the sake of omniscience (Sarvākārajñāna)...
ྒྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་སྦྱིན་པ་དང་བཟོད་པ་སོགས་ཆེས་མང་ཞིང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་རྣམས་དུས་རིང་པོར་བསྒྲུབ་པས་ན། དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ལུས་ལ་སོགས་པའི་མངོན་མཐོ་ཡང་ཆེས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་ནོ། །མཐར་ཐུག་ངེས་ལེགས་འགྲུབ་པ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། མི་ཡི་གྲུ་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །སྡུག་བསྔལ་ཆུ་བོ་ཆེ་ལས་སྒྲོལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། མིས་མཚོན་པའི་བདེ་འགྲོའི་རྟེན་ལ་བརྟེན་ནས་སྲིད་མཚོ་བརྒལ་བ་དང་རྣམ་མཁྱེན་དུ་འགྲོ་དགོས་ལ། དེ་ཡང་ཚེ་དུ་མར་བརྒྱུད་དགོས་པའི་ཕྱིར། ལུས་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་དམ་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ལམ་གྱི་རྩ་བ་ཡིན་ 13-2-133b ནོ། །བདེ་འགྲོའི་ལུས་ཀྱང་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཕྱོགས་རེ་བ་དང་ལྡན་པས་ལམ་བསྒྲུབས་ཀྱང་ས་ཆོད་ཆུང་བས་ན་ཡོངས་རྫོགས་ཤིག་དགོས་ལ། དེ་ལ་ནི་དགེ་ཚུལ་ལ་སོགས་པའི་བསླབ་པའི་གཞི་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པར་བསྲུང་བས་མི་ཆོག་པས་དགེ་སློང་ལ་སོགས་པའི་བསླབ་གཞི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སྲུང་བ་ལ་འབད་དགོས་སོ། །ཁ་ཅིག །ཚུལ་ཁྲིམས་སྲུང་བ་ནི་བདེ་འགྲོ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ན་དེ་ནི་བསྙེན་གནས་ཀྱིས་ཀྱང་འཐོབ་པས་དཀའ་ལ་དོན་ཆུང་བའི་དགེ་སློང་སོགས་ཀྱིས་ཅི་བྱ་ཞེས་ཟེར་བ་དང་། གཞན་དག །སོ་ཐར་གྱི་དགོས་པ་དགྲ་བཅོམ་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ན་དགེ་སློང་ནི་ལོ་ཉི་ཤུ་མ་ལོན་བར་དུ་མི་རུང་ཞིང་དགེ་བསྙེན་གྱི་རྟེན་ལ་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་འཐོབ་ཏུ་ཡོད་པས་རྟེན་དེ་བསྔགས་ཀྱི། དཀའ་ལ་དོན་ཆུང་བའི་དགེ་སློང་གིས་ཅི་བྱ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། བསྟན་པའི་གནད་མ་ཤེས་པའི་ཅལ་ཅོལ་ཆེན་པོར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་སྡོམ་པ་འོག་མ་འོག་མ་རྟེན་དུ་བྱས་ཏེ་གོང་མ་གོང་མ་བླངས་ནས་བསླབ་པའི་གཞི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྲུང་བ་ལ་འགྲུས་པར་བྱའོ། །སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། །རྗེ་བཙུན་དམ་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེ་ལྟར་འཆི་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་ཤི་ནས་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བའི་ཚུལ་བསམས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་འདི་ལས་བློ་ལོག་ནས་ཕྱི་མའི་བདེ་འགྲོ་ 13-2-134a དོན་གཉེར་སྐྱེས་ཏེ། སྐྱབས་འགྲོ་ཐུན་མོང་བ་དང་དཀར་ནག་གི་ལས་འབྲས་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་སྡིག་པ་སྤོང་དགེ་བ་བསྒྲུབ་པ་ལ་འབད་པས་བདེ་འགྲོའི་གོ་འཕང་འཐོབ་མོད་ཀྱང་། འདིར་ནི་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་གྱི། སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དང་ཐུན་མོང་བའི་བསམ་པ་དེ་སྐྱེས་པ་དང་། འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བ་འཁོར་བ་མཐའ་དག་ལ་ཞེན་པ་ལོག་པའི་བསམ་པ་བསྐྱེད་ནས། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དེ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོར་འཁྲིད་པས། སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་བསམ་པ་སྦྱང་དགོས་ཏེ། འདི་ལྟར་ལྷ་
【現代漢語翻譯】 修行者們以持戒、佈施、忍辱等眾多且殊勝的功德，長期修行，因此，他們所追求的果報，如身體等增上生也是極其殊勝的。最終獲得決定勝，如《入行論》所說：『依靠人身之舟，能從痛苦大河中解脫。』正如經文所說，要依靠以人身為代表的善趣之身，才能渡過輪迴之海，證得一切智智，而這需要經歷無數世。因此，這個身體是修行的殊勝因緣，而戒律是道路的根本。 善趣之身也因不具備圓滿的功德，只具備片面的功德，即使修行，所證悟的境界也很小，因此需要一個圓滿的所依。而僅僅守護沙彌等不圓滿的學處是不夠的，因此要努力守護比丘等圓滿的學處。有些人說：『守護戒律是爲了獲得善趣，那麼通過近住戒也能獲得，為何還要做困難而意義不大的比丘等呢？』還有人說：『別解脫的必要是爲了獲得阿羅漢果，但比丘未滿二十歲不能受戒，而且在家居士也能獲得阿羅漢果，因此應該讚歎在家居士的身份，為何要做困難而意義不大的比丘呢？』這些都是不瞭解教法要點的胡言亂語。應該以下下的戒律為基礎，受持上上的戒律，努力守護圓滿的學處。與下士夫共同的道次第的修心已經講完。 恭敬頂禮具足大悲心的至尊上師們！如是思維死亡和死後墮入惡趣之苦，從而厭離今世，生起追求來世善趣之心，通過皈依和深信黑白業果，斷惡行善，從而獲得善趣的果位。但在此並不以此為滿足，而是在生起與下士夫共同的發心之後，生起與中士夫共同的厭離一切輪迴的發心，並在此基礎上生起菩提心，從而引導至大士夫。因此，需要修習中士夫的發心，如下：
【English Translation】 Practitioners, through the practice of numerous and excellent virtues such as ethics, generosity, and patience over a long period, aim to achieve the most excellent results, such as a physical body and other forms of higher rebirth. Ultimately, achieving definitive goodness, as stated in the 'Bodhicharyavatara': 'Relying on the boat of human life, one is liberated from the great river of suffering.' As the scripture says, one must rely on the basis of fortunate rebirths, represented by human life, to cross the ocean of existence and attain omniscience, which requires countless lifetimes. Therefore, this body is a sacred cause for practice, and ethics are the root of the path. Even a fortunate rebirth body, lacking complete qualities and possessing only partial virtues, achieves little realization even with practice. Therefore, a complete basis is needed. Merely guarding the incomplete precepts of a novice monk is insufficient, so one must strive to guard the complete precepts of a fully ordained monk. Some say, 'If guarding ethics is for attaining fortunate rebirth, that can be achieved through the eight precepts, so why bother with the difficult and less meaningful life of a fully ordained monk?' Others say, 'If the purpose of individual liberation is to attain Arhatship, a monk cannot be ordained before the age of twenty, and even a layperson can attain Arhatship, so the lay state should be praised. Why bother with the difficult and less meaningful life of a monk?' These are foolish words from those who do not understand the essence of the teachings. One should take the lower vows as a foundation, take the higher vows upon them, and strive to guard the complete precepts. The mind training for the path common to the lesser individual has been explained. I respectfully prostrate to the venerable and compassionate supreme masters! Having contemplated death and the suffering of falling into the lower realms after death, one turns away from this life and generates the desire for fortunate rebirths in the future. By taking refuge and believing in the definite results of karma, abandoning evil and cultivating virtue, one can attain the state of fortunate rebirth. However, here we do not consider that sufficient. After generating the aspiration common to the lesser individual, one generates the aspiration common to the intermediate individual, which is to renounce all attachment to samsara. Based on that, one generates the mind of enlightenment and is led to the great individual. Therefore, one needs to train in the aspiration of the intermediate individual, as follows:
མིའི་གོ་འཕང་ཐོབ་ཀྱང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལས་མ་འདས་པས་དེ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་བདེ་བར་འཛིན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པས་ཡང་དག་པར་ན་བདེ་བ་མེད་ལ་སླར་ཡང་ངན་འགྲོར་ངེས་པར་ལྟུང་བས་མཐའ་ངན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་དེ་མ་ཐག་གཡང་སར་ལྟུང་བ་འགའ་གཡང་ཁ་ན་ངལ་བསོ་བ་བཞིན་ཏེ། སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ལས། བདེ་འགྲོར་ཡང་དང་ཡང་འོངས་ཏེ། །བདེ་བ་མང་པོ་སྤྱད་སྤྱད་ནས། །ཤི་ནས་ངན་སོང་སྡུག་བསྔལ་ནི། །ཡུན་རིང་མི་བཟད་རྣམས་སུ་ལྟུང་། །ཞེས་དང་། སློབ་མ་ལ་སྤྲིངས་པ་ལས་ཀྱང་། གང་ཞིག་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་རྟག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡི། །ནང་དུ་ཞུགས་ནས་བསྟི་བ་ཙམ་ལ་བདེར་སེམས་པ། །དེ་ནི་ངེས་པར་དབང་མེད་རིམ་གྱིས་བརྒྱ་ཕྲག་ཏུ། །འགྲོ་བ་མཉམ་དང་མི་མཉམ་ཀུན་ཏུ་འཁྱམ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་འགྲོ་ལ་ཡང་ངན་འགྲོ་དང་འདྲ་བར་ཤིན་ཏུ་སྐྱོ་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། 13-2-134b བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། མཁས་པ་རྣམས་ལ་མཐོ་རིས་ཀྱང་། །དམྱལ་བ་དང་མཚུངས་འཇིགས་བསྐྱེད་འགྱུར། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་དེ་རྣམས་ལ། །སྲིད་གང་འཇིགས་པ་མི་བསྐྱེད་དཀོན། །ཞེས་དང་། ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་སྡུད་པ་ལས་ཀྱང་། འཁོར་བར་ཆགས་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་རྣམས་རྟག་ཏུ་འཁོར། །ཞེས་དང་། སློབ་མ་ལ་སྤྲིངས་པ་ལས་ཀྱང་། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་བདེ་བའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེས། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གཏི་མུག་མུན་པ་ཤིན་ཏུ་འཐུག་པོར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་སྡུག་བསྔལ་འདུ་ཤེས་སྐྱེས། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གཏི་མུག་མུན་པ་ཤིན་ཏུ་སྲབ་མོར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་སྡུག་པ་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་འཕེལ་བ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འདོད་ཆགས་མེ་ལྕེ་ཤིན་ཏུ་འཕྲོ་བར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་མི་སྡུག་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་འཕེལ་གྱུར་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འདོད་ཆགས་མེ་ལྕེ་ཤིན་ཏུ་རྩེ་གཞིལ་འགྱུར། །ཞེས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་སྲིད་པའི་ཕུན་ཚོགས་ལ་བདེ་བར་འཛིན་པ་དང་། སྡུག་པའི་རྣམ་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་གོམས་པའི་གཉེན་པོར་སྡུག་བསྔལ་དང་། མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱས་ན་དེ་དག་ལྡོག་ལ། མ་བསྒོམས་ན་གཏི་མུག་དང་འདོད་ཆགས་འཕེལ་ནས་སྲིད་པའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་གསུངས་པས་སྲིད་པའི་ཉེས་དམིགས་སྒོམ་པ་གནད་དུ་ཆེའོ། ། ༈ འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ། དེའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ་ལ་བཞི། བསམ་པ་སྦྱང་བ་དངོས། དེ་སྐྱེས་པའི་ཚད། དེ་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་བ། ཐར་པར་བགྲོད་པའི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། ། ༈ བསམ་པ་སྦྱང་བ་དངོས། དང་པོ་ལ་གཉིས། 13-2-135a ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་སོ། །ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་ངོས་བཟུང་བ། ༈ ཐ
【現代漢語翻譯】 即使獲得了人身，也無法擺脫行苦（འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་），因此認為人身自然是快樂的，這是一種顛倒的認知，實際上並沒有真正的快樂，而且一定會再次墮入惡道，最終導致不好的結果。例如，就像有人即將墜入懸崖，卻在懸崖邊休息一樣。《入行論》中說：『屢屢轉生善趣中，享受眾多安樂后，死後墮入惡趣中，感受難忍 দীর্ঘ 時之苦。』《致弟子書》中也說：『一旦進入輪迴的轉輪中，僅僅稍作停留就認為是快樂，那麼必定會不由自主地逐漸在百千種，平等和不平等的眾生中漂泊。』因此，即使是善趣，也應該像惡趣一樣感到厭倦。 《四百論》中說：『智者視天界，亦如地獄怖，于彼一切處，豈有不怖畏？』《功德寶藏論》中也說：『心繫輪迴者，恒常受輪轉。』《致弟子書》中也說：『眾生若生起，幾許安樂想，彼等之愚昧，黑暗愈增盛。眾生若生起，幾許痛苦想，彼等之愚昧，黑暗愈微薄。若人愈修習，悅意諸事物，彼之貪慾火，熾燃亦愈甚。若人愈修習，不悅意諸物，彼之貪慾火，焚燬亦愈甚。』從無始以來，我們習慣於將輪迴的圓滿視為快樂，並對美好的事物進行虛假的執著。爲了對治這種習氣，我們應該習慣於修習痛苦和不悅意的事物，這樣才能扭轉這種局面。如果不修習，愚癡和貪慾就會增長，從而不斷地在輪迴中流轉。因此，修習輪迴的過患至關重要。 修習中士道和共通道理 因此，修習與中士道和共通道理相關的次第，分為四個方面： 真正修習意樂、衡量意樂是否生起、遣除對意樂的邪見、以及明確解脫道的體性。 真正修習意樂 第一部分分為兩個方面： 確定希求解脫的心，以及生起這種心的方便。 確定希求解脫的心。
【English Translation】 Even having attained a human existence, one is not free from the suffering of conditioned existence (འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་), so to regard it as naturally happy is a perverse view. In reality, there is no true happiness, and one is certain to fall into the lower realms again, leading to a bad end. For example, it is like someone about to fall off a cliff resting at the edge. As stated in the Bodhicharyavatara: 'Again and again coming to happy migrations, enjoying many pleasures, after death, the sufferings of the lower migrations, one falls into unbearable states for a long time.' And in the Letter to a Disciple: 'Whoever enters the ever-turning wheel of samsara, and thinks it is happy just to rest there, will inevitably, involuntarily, gradually wander among hundreds of beings, equal and unequal.' Therefore, even happy migrations should be regarded with great weariness, just like the lower migrations. As stated in the Four Hundred Stanzas: 'To the wise, even the heavens are like hell, causing fear. In all ways, it is rare for them not to fear any existence.' And in the Collection of Precious Qualities: 'Those with minds attached to samsara are always wandering.' And in the Letter to a Disciple: 'The more beings have thoughts of happiness, the thicker the darkness of their ignorance becomes. The more beings have thoughts of suffering, the thinner the darkness of their ignorance becomes. The more one cultivates pleasant things, the more the flames of desire blaze. The more one cultivates unpleasant things, the more the flames of desire are extinguished.' From beginningless time, we have been accustomed to regarding the perfections of existence as happiness and falsely clinging to beautiful things. As an antidote to this habit, we should cultivate suffering and unpleasant things to reverse this situation. If we do not cultivate them, ignorance and desire will increase, and we will continue to turn the wheel of existence. Therefore, contemplating the faults of existence is very important. Training the Mind in the Stages of the Path Common to Persons of Intermediate Capacity Therefore, training the mind in the stages of the path common to persons of intermediate capacity has four aspects: actually training the mind, the measure of having generated it, dispelling wrong conceptions about it, and establishing the nature of the path to liberation. Actually Training the Mind The first part has two aspects: identifying the mind that seeks liberation, and the means of generating it. Identifying the mind that seeks liberation.
ར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་ངོས་བཟུང་བ། དང་པོ་ནི། ཐར་པ་ཞེས་པ་ནི་བཅིངས་པ་ལས་གྲོལ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་གཉིས་ནི་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁམས་ཀྱི་དབང་གིས་འདོད་ཁམས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་དང་། འགྲོ་བས་ཕྱེ་ན་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ལྔའམ་དྲུག་དང་། སྐྱེ་གནས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མངལ་ལ་སོགས་པ་བཞིར་ཕུང་པོ་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་བ་ནི་བཅིངས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་ལས་གྲོལ་བ་ནི་ཐར་པའོ། །དེ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་ནི་ཐར་པ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློའོ། །ཐར་པ་དེ་ཡང་ལས་ཉོན་གྱི་འདུ་བྱེད་བྱུང་ནས་ཞིག་པ་ལ་མི་བྱ་སྟེ། སྐྱེས་པ་རྣམས་དུས་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པ་ནི་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པ་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འབད་པ་མེད་པར་གྲོལ་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཉེན་པོ་མ་སྐྱེས་ན་མ་འོངས་པར་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བར་འགྱུར་བ་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་ལོག་པའོ། །གཉིས་པ་དེ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ནི། དཔེར་ན་སྐོམ་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བ་ལ་ཐོབ་འདོད་བྱུང་བ་དེ་སྐོམ་པས་གདུངས་པ་ལ་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་པ་བཞིན་དུ། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོའི་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཐར་པ་ལ་ཐོབ་འདོད་འབྱུང་བ་ཡང་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་པས། སྲིད་པའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམས་ནས་དེ་ལ་འདོར་འདོད་ཀྱི་བློ་མ་སྐྱེས་ན་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཞི་ 13-2-135b བ་ལ་ཐོབ་འདོད་མི་འབྱུང་སྟེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། གང་ལ་འདིར་སྐྱོ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཞི་གུས་ག་ལ་ཡོད། །རང་ཁྱིམ་ལ་བཞིན་སྲིད་པ་ནི། །འདི་ནས་འབྱུང་བའང་བྱ་བ་དཀའ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ དེ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས། དེས་ན་ཐར་པ་དོན་གཉེར་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ལ་གཉིས། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གི་སྒོ་ནས་བསམ་པ་དང་། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསམ་པའོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གི་སྒོ་ནས་བསམ་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས། སྡུག་བདེན་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམ་པ་དང་། ཀུན་འབྱུང་འཁོར་བའི་འཇུག་རིམ་བསམ་པའོ། ། ༈ སྡུག་བདེན་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམ་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས། སྡུག་བདེན་བདེན་བཞིའི་ཐོག་མར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་བསྟན་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་དངོས་སོ། ། ༈ སྡུག་བདེན་བདེན་བཞིའི་ཐོག་མར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། ཀུན་འབྱུང་ནི་རྒྱུ་དང་སྡུག་བདེན་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་ཀུན་འབྱུང་སྔ་ལ། སྡུག་བདེན་འཕྱི་བ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དོན་གྱི་རིམ་པ་དེ་དང་མི་མཐུན་པར། དགེ་སློང་དག །འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་འཕགས་པའི་བདེན་པའོ། །འདི་ནི་ཀུན་འབྱུང་འཕགས་པའི་བདེན་པའོ། །ཞེས་གསུང
【現代漢語翻譯】 認識到追求解脫的意願： 首先，『解脫』（thar pa）指的是從束縛中解脫出來。業（las，梵文karma）和煩惱（nyon mongs，梵文kleśa）是束縛輪迴的因素。由於這兩者的力量，眾生在三界（འདོད་ཁམས་，'dod khams，欲界；གཟུགས་ཁམས་，gzugs khams，色界；གཟུགས་མེད་ཁམས་，gzugs med khams，無色界）中流轉；若從生命形式劃分，則有天神等五或六道；從受生方式來看，則有胎生等四種。將蘊結合到新的生命中是束縛的本質，從中解脫即是解脫。渴望獲得解脫，就是追求解脫的意願。解脫並非指業和煩惱的活動停止，因為眾生不會停留在第二世，這不需要修習對治法等因緣，這樣一來，一切眾生都會不費力地獲得解脫，這顯然是錯誤的。因此，如果不對治煩惱，未來還會繼續受生；而通過生起對治力，才能阻止未來的受生。 第二，生起這種意願的方法：例如，就像爲了止息口渴的痛苦而產生渴望，依賴於看到口渴所帶來的痛苦一樣，爲了平息取蘊（ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་，nyer len gyi phung po，梵文upādānaskandha）的痛苦而渴望解脫，也依賴於看到取蘊是痛苦的本質及其過患。因此，如果通過修習輪迴的過患，沒有生起想要捨棄輪迴的意願，就不會產生想要平息痛苦的渴望。《四百論》中說：『於此無厭離，何有寂靜敬？如於自家宅，是故出離難。』 因此，生起追求解脫意願的方法有兩種：從痛苦和集諦的角度進行思考，以及從十二緣起的角度進行思考。 首先有兩種方法：思考苦諦，即輪迴的過患；以及思考集諦，即輪迴的次第。 首先有兩種方法：闡釋為何苦諦在四聖諦中首先被宣說；以及實際修習對痛苦的思考。 首先，集諦是因，苦諦是其結果，因此集諦在前，苦諦在後。那麼，為什麼薄伽梵（བཅོམ་ལྡན་འདས་，bcom ldan 'das，梵文Bhagavān，世尊）的說法與事物本身的順序不符呢？『諸比丘，這是苦之聖諦，這是集之聖諦』這樣說呢？
【English Translation】 Recognizing the Intention to Seek Liberation: Firstly, 'liberation' (thar pa) refers to freedom from bondage. Karma (las, Sanskrit karma) and afflictions (nyon mongs, Sanskrit kleśa) are the factors that bind beings to cyclic existence. Due to the power of these two, beings transmigrate in the three realms (འདོད་ཁམས་, 'dod khams, desire realm; གཟུགས་ཁམས་, gzugs khams, form realm; གཟུགས་མེད་ཁམས་, gzugs med khams, formless realm); if divided by life forms, there are five or six realms such as gods; and in terms of modes of birth, there are four such as womb-born. The combination of aggregates into a new life is the essence of bondage, and liberation from that is liberation. The desire to attain that is the intention to seek liberation. Liberation is not merely the cessation of activities of karma and afflictions, because beings do not remain in the second moment, which does not depend on causes such as cultivating antidotes. In that case, all beings would effortlessly attain liberation, which is clearly wrong. Therefore, if antidotes are not cultivated, future rebirth will continue; and by generating the power of antidotes, future rebirth is averted. Secondly, the method of generating this intention: For example, just as the desire to quench the suffering of thirst arises from seeing the suffering caused by thirst, the desire to attain liberation, which is the pacification of the suffering of the aggregates of grasping (ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་, nyer len gyi phung po, Sanskrit upādānaskandha), also depends on seeing that the aggregates of grasping are the nature of suffering and their faults. Therefore, if one does not generate the intention to abandon cyclic existence by contemplating its faults, the desire to pacify suffering will not arise. The Four Hundred states: 'For whom there is no weariness here, how can there be reverence for peace? Like one's own home, therefore, it is difficult to emerge from this.' Therefore, there are two methods for generating the intention to seek liberation: contemplating from the perspective of suffering and its origin, and contemplating from the perspective of the twelve links of dependent origination. Firstly, there are two methods: contemplating the suffering truth, the faults of cyclic existence; and contemplating the origin truth, the order of engagement in cyclic existence. Firstly, there are two methods: explaining the intention of why the suffering truth was taught first among the four noble truths; and actually practicing contemplation on suffering. Firstly, the origin is the cause and suffering is its result, therefore the origin comes first and suffering comes later. So why did the Bhagavan (བཅོམ་ལྡན་འདས་, bcom ldan 'das, Sanskrit Bhagavān, Blessed One) not conform to that order of things, saying, 'Monks, this is the noble truth of suffering, this is the noble truth of the origin'?
ས་ཤེ་ན། དེ་ལ་སྟོན་པས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རིམ་པ་ལས་ལྡོག་སྟེ་གསུངས་པ་ལ་ནི་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་ཆེན་པོ་ཡོད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟར། གདུལ་བྱ་རང་ཉིད་ལ་ཐོག་མར་འཁོར་བ་ལས་ཐར་འདོད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞིག་མ་སྐྱེས་ན་རྩ་བ་ཆད་པས་དེ་ཐར་པར་ཇི་ལྟར་འཁྲིད། དེས་ན་ཐོག་མར་གདུལ་བྱ་མ་རིག་པའི་མུན་པས་བསྒྲིབས་ནས་འཁོར་བའི་ཕུན་ཚོགས་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེ་བར་འཛིན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་བསླུས་པ་ལ། བཞི་ 13-2-136a བརྒྱ་པ་ལས། སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོ་འདི་ལ་མཐའ། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཡོད་མིན་ན། །བྱིས་ཁྱོད་འདིར་ནི་བྱིང་བ་ལ། །འཇིགས་པ་ཅིས་ན་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། འདི་ནི་ཡང་དག་པར་ན་བདེ་བ་མ་ཡིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །ཞེས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་དུ་མ་གསུངས་ནས་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་དགོས་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཐོག་མར་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་རང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་མཚོར་ལྷུང་བ་མཐོང་ནས་དེ་ལས་ཐར་བར་འདོད་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་དེ་བཟློག་དགོས་པར་མཐོང་ལ་དེ་ཡང་རྒྱུ་མ་བཟློག་ན་མི་ལྡོག་པར་ཤེས་ནས། དེའི་རྒྱུ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་སྙམ་དུ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པས་དེའི་འོག་ཏུ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་དང་ལས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་དང་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་དུ་ཤེས་པའི་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ཤེས་པ་སྐྱེས་ཤིང་བདག་འཛིན་ཡང་བཟློག་ནུས་པར་མཐོང་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་འགགས་པའི་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱ་བར་ཡི་དམ་འཆའ་བས་དེའི་འོག་ཏུ་འགོག་པའི་བདེན་པ་གསུངས་སོ། །འོ་ན་སྡུག་བདེན་བསྟན་པ་ན་ཐར་པ་ལ་འདོད་པ་སྐྱེ་བས་སྡུག་བདེན་གྱི་འོག་ཏུ་འགོག་བདེན་སྟོན་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། དེའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་འགོག་པ་ལ་ཐོབ་ན་སྙམ་པའི་ཐར་འདོད་ཡོད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ངོས་མ་ཟིན་ཅིང་། རྒྱུ་དེ་བཟློག་ནུས་སུ་མ་མཐོང་བས་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ་སྙམ་ 13-2-136b དུ་ཐར་པ་ལ་ཐོབ་བྱར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཐར་པ་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་ན་དེར་འགྲོ་བའི་ལམ་གང་ཡིན་སྙམ་དུ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་པས་ལམ་བདེན་ཐ་མར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ནད་ནི་ཤེས་བྱ་ནད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་སྤང་བྱ་ལ། །བདེར་གནས་ཐོབ་བྱ་སྨན་ནི་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ལྟར། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་དེ་འགོག་པ་དང་དེ་བཞིན་ལམ། །ཤེས་བྱ་སྤང་བྱ་རེག་པར་བྱ་ཞིང་བསྟེན་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་བདེན་བཞི་ནི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ཀུན་ཏུ་ལན་དུ་མར་གསུངས་ཤིང་། འཁོར་བར་འཇུག་པ་དང་དེ་ལས་ལྡོག་པའི་གནད་རྣམས་བདེ་བར་གཤེགས་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་པས་ར
【現代漢語翻譯】 薩謝納（藏文人名）說：『世尊顛倒宣說因果次第，其中有極大的修行要點，因此沒有過失。』那是什麼呢？就像這樣，如果調伏的對象自身沒有生起真正想要從輪迴中解脫的願望，就像斬斷了樹根一樣，又如何引導他獲得解脫呢？因此，首先調伏的對象被無明的黑暗所矇蔽，將輪迴的圓滿視為痛苦，被顛倒的認知所欺騙。《四百論》中說：『痛苦的海洋沒有邊際，在任何情況下都不會消失。你這孩子沉溺其中，為什麼不感到恐懼呢？』就像這樣，這實際上不是快樂，而是痛苦。』因此，在宣說了多種痛苦的形態后，需要生起厭離心，所以首先宣說了苦諦。然後，當自己看到沉溺於痛苦的海洋中，想要從中解脫時，就會看到必須阻止痛苦，並且知道如果不阻止痛苦的根源，就無法阻止痛苦。於是思考痛苦的根源是什麼，從而瞭解集諦。因此，在苦諦之後宣說了集諦。然後，生起了對集諦的瞭解，即輪迴的痛苦是由有漏的業所產生，而業又是由煩惱所產生，煩惱的根源是對自我的執著。當看到對自我的執著也可以被阻止時，就會立誓要實現痛苦止息的滅諦，因此在集諦之後宣說了滅諦。那麼，在宣說了苦諦時，就會生起對解脫的渴望，因此應該在苦諦之後宣說滅諦嗎？』沒有過失。因為那時雖然有想要獲得寂滅之苦的滅諦的解脫渴望，但由於沒有認識到痛苦的根源，也沒有看到根源可以被阻止，所以不會認為滅諦是可以實現的，因此不會將解脫視為可以獲得的目標。像這樣，當認為應該實現解脫的滅諦時，就會思考通往滅諦的道路是什麼，從而進入道諦，因此最後宣說了道諦。就像《寶性論》中所說：『疾病是應該瞭解的，疾病的根源是應該斷除的，安樂是應該獲得的，藥物是應該服用的。同樣，痛苦、痛苦的根源、痛苦的止息以及通往止息的道路，是應該瞭解的、應該斷除的、應該實現的、應該修習的。』就像這樣，四諦在大小乘中被多次宣說，佛陀已經概括了進入輪迴和從輪迴中解脫的關鍵要點，因此非常重要。 Therefore, Sashena (a Tibetan name) said, 'The Teacher spoke about the order of cause and effect in reverse, which has great significance for practice, so there is no fault.' What is it? Like this, if the person to be tamed does not initially develop a genuine desire to be liberated from samsara, it is like cutting off the root, so how can they be led to liberation? Therefore, the person to be tamed is first obscured by the darkness of ignorance, mistaking the perfections of samsara as happiness when they are actually suffering, deceived by inverted perceptions. The Four Hundred Verses says, 'This ocean of suffering has no end, and it is not always present in every way. Child, you are drowning in it, why do you not feel fear?' Like this, this is truly not happiness, but suffering.' Therefore, after explaining the various aspects of suffering, it is necessary to generate renunciation, so the Truth of Suffering is taught first. Then, when one sees oneself drowning in the ocean of suffering and desires to be liberated from it, one sees that suffering must be stopped, and one knows that it cannot be stopped unless the cause is stopped. Then, one wonders what the cause is like, and thus comes to understand the Truth of the Origin. Therefore, the Truth of the Origin is taught after that. Then, the understanding of the Truth of the Origin arises, knowing that the suffering of samsara is produced by contaminated actions, and that actions are produced by afflictions, and that the root of afflictions is self-grasping. When one sees that self-grasping can also be stopped, one vows to realize the Truth of Cessation, the cessation of suffering, so the Truth of Cessation is taught after the Truth of the Origin. 'Then, when the Truth of Suffering is taught, a desire for liberation arises, so shouldn't the Truth of Cessation be taught after the Truth of Suffering?' There is no fault. Because at that time, although there is a desire for liberation, wanting to attain the cessation of suffering, one has not recognized the root of suffering, nor has one seen that the root can be stopped, so one does not think that the Truth of Cessation can be realized, and therefore one does not regard liberation as an attainable goal. Like this, when one thinks that one should realize the Truth of Cessation of liberation, one wonders what the path to that is, and thus enters the Truth of the Path, so the Truth of the Path is taught last. Like the Uttaratantra says, 'Disease is to be known, the cause of disease is to be abandoned, happiness is to be attained, and medicine is to be taken. Similarly, suffering, its origin, its cessation, and the path to it, are to be known, to be abandoned, to be realized, and to be cultivated.' Like this, the Four Truths are taught many times in both the Great and Small Vehicles, and the Blessed One has summarized the key points of entering and turning away from samsara, so it is very important.
【English Translation】 Sashena said, 'The Teacher spoke about the order of cause and effect in reverse, which has great significance for practice, so there is no fault.' What is it? Like this, if the person to be tamed does not initially develop a genuine desire to be liberated from samsara, it is like cutting off the root, so how can they be led to liberation? Therefore, the person to be tamed is first obscured by the darkness of ignorance, mistaking the perfections of samsara as happiness when they are actually suffering, deceived by inverted perceptions. The Four Hundred Verses says, 'This ocean of suffering has no end, and it is not always present in every way. Child, you are drowning in it, why do you not feel fear?' Like this, this is truly not happiness, but suffering.' Therefore, after explaining the various aspects of suffering, it is necessary to generate renunciation, so the Truth of Suffering is taught first. Then, when one sees oneself drowning in the ocean of suffering and desires to be liberated from it, one sees that suffering must be stopped, and one knows that it cannot be stopped unless the cause is stopped. Then, one wonders what the cause is like, and thus comes to understand the Truth of the Origin. Therefore, the Truth of the Origin is taught after that. Then, the understanding of the Truth of the Origin arises, knowing that the suffering of samsara is produced by contaminated actions, and that actions are produced by afflictions, and that the root of afflictions is self-grasping. When one sees that self-grasping can also be stopped, one vows to realize the Truth of Cessation, the cessation of suffering, so the Truth of Cessation is taught after the Truth of the Origin. 'Then, when the Truth of Suffering is taught, a desire for liberation arises, so shouldn't the Truth of Cessation be taught after the Truth of Suffering?' There is no fault. Because at that time, although there is a desire for liberation, wanting to attain the cessation of suffering, one has not recognized the root of suffering, nor has one seen that the root can be stopped, so one does not think that the Truth of Cessation can be realized, and therefore one does not regard liberation as an attainable goal. Like this, when one thinks that one should realize the Truth of Cessation of liberation, one wonders what the path to that is, and thus enters the Truth of the Path, so the Truth of the Path is taught last. Like the Uttaratantra says, 'Disease is to be known, the cause of disease is to be abandoned, happiness is to be attained, and medicine is to be taken. Similarly, suffering, its origin, its cessation, and the path to it, are to be known, to be abandoned, to be realized, and to be cultivated.' Like this, the Four Truths are taught many times in both the Great and Small Vehicles, and the Blessed One has summarized the key points of entering and turning away from samsara, so it is very important.
ྣམ་གྲོལ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་ཞིང་། ཉམས་ལེན་གྱི་འགག་སྡོམ་ཡང་ཆེ་བས་རིམ་པ་དེ་ལྟར་དུ་སློབ་མ་འཁྲིད་དགོས་ཏེ། སྡུག་བདེན་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བ་ལ་ཞེན་ལོག་རྣལ་མ་ཞིག་མེད་ན། ཐར་པ་ཐོབ་འདོད་ཚིག་ཙམ་དུ་འགྲོ་བས་ཅི་བྱས་ཀུན་འབྱུང་དུ་འགྲོ་ལ། ཀུན་འབྱུང་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལེགས་པར་མི་ཤེས་ན། འབེན་མ་མཐོང་བའི་མདའ་བརྡེག་པ་ལྟར་ལམ་གྱི་གནད་རྣམས་ཆད་ཅིང་སྲིད་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ལམ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡིན་པར་བཟུང་ནས་ངལ་བ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། སྤང་བྱ་སྡུག་ཀུན་མ་ཤེས་ན། དེ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཐར་པའང་ངོས་མི་ཟིན་པས་ཐར་པ་དོན་གཉེར་ཡང་རློམ་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་དངོས། གཉིས་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་དངོས་ལ་ 13-2-137a གཉིས། འཁོར་བ་སྤྱིའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་དང་། སོ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པའོ། ། ༈ འཁོར་བ་སྤྱིའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ། དང་པོ་ལ་གསུམ། སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་བསམ་པ། སྡུག་བསྔལ་དྲུག་བསམ་པ། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་བསམ་པའོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་བསམ་པ། དང་པོ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། དེས་པ་འདོད་པས་ཕོངས་དང་འཆི་བ་དང་། །ན་དང་རྒ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་ཡི། །འབྱུང་གནས་འཁོར་བ་ལ་ནི་སྐྱོ་མཛད་ཅིང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསྒོམ་པའོ། །དེ་ལ་འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་བ་བསྒོམ་པ་ནི། དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དུ་མའི་འབྱུང་གནས་སུ་སེམས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ནི། འདོད་པས་ཕོངས་པ་ལ་སོགས་དངོས་སུ་བསྟན་པ་བཞི་དང་སོགས་ཀྱི་སྒྲས་བསྡུས་པ་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་དོ། །བརྒྱད་པོ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྡུག་བདེན་ངོས་འཛིན་པའི་སྐབས་སུ་མདོ་སྡེ་དུ་མར་གསུངས་སོ། །འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་དམིགས་སྐོར་སྐྱོང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཐུན་མོང་བ་རྣམས་ནི་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་རྣམས་འདིར་ཡང་བླང་བར་བྱ་ཞིང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོང་རྒྱུ་རྣམས་ལ་ནི་བློའི་མཐུ་ཡོད་ན་ཇི་ལྟར་བྲིས་པ་ལྟར་བསྐྱང་ལ་བློའི་མཐུ་ཆུང་ན་ལུང་འདྲེན་དོར་ནས་སྐབས་སུ་གང་བབ་པའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །འདི་རྣམས་དཔྱད་སྒོམ་ཡིན་ཀྱང་བསྒོམ་རྒྱུའི་དམིགས་པ་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གང་ལའང་མི་བཏང་བར་སེམས་དམིགས་པ་ལ་རྒོད་པ་སོགས་དགག ། གཉིད་རྨུགས་དང་བྱིང་བའི་དབང་དུ་ཡང་མི་བཏང་བར་ཤེས་པ་ཆེར་གསལ་ཞིང་དྭངས་པའི་ངང་ 13-2-137b ནས་བྲེང་ཆགས་སུ་བསྒོམ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བཟླས་བརྗོད་དང་ནི་དཀའ་ཐུབ་སོགས། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་སྤྱད་བྱས་ཀྱང་། །སེམས་གཞན་གཡེངས་པས་བྱས་པ་ནི། །དེ་ཉིད་རིག་པས་དོན་མེད་གསུངས། །ཞེས་ཡིད་གཞན་དུ་གཡེངས་པའི་དགེ་སྦྱོར་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུ་ཆུང་བར་གསུངས
【現代漢語翻譯】 爲了成就解脫（Nam-gro），至關重要的是，修行的關鍵也在於此，因此必須按照這樣的次第來引導學生：如果通過思考苦諦（Duk-ben）而沒有對輪迴產生真正的厭離心，那麼想要獲得解脫就只是一句空話，所做的一切都會成為集諦（Kun-jung）之因。如果通過思考集諦（Kun-jung）而不能很好地瞭解輪迴的根本——業（Lay）和煩惱（Nyon-mong），那就如同盲目射箭一樣，會缺失道路的關鍵，並且會將不是解脫輪迴的道路誤認為是解脫道，從而徒勞無功。如果不瞭解所應斷除的苦（Duk）和集（Kun），那麼也無法認識到寂滅的解脫，因此追求解脫也只是一種自欺欺人。 正修苦 第二，正修苦分為兩部分：思考輪迴總體的痛苦和思考個別的痛苦。 思考輪迴總體的痛苦 第一部分分為三個方面：思考八苦、思考六苦和思考三苦。 思考八苦 第一，如《親友書》（Bhes-spring）中所說：『貪慾所困、貧乏、死亡，以及疾病、衰老等諸多苦，當對這些苦的來源——輪迴感到厭倦。』應如是修習。因此，對輪迴生起厭離心，即是認為輪迴是諸多痛苦的來源。痛苦包括：貪慾所困等直接指出的四種，以及『等』字所包含的四種，共計八種。這八種痛苦是薄伽梵（Bchom-den-das）在認識苦諦（Duk-ben）時，在許多經藏（Do-de）中宣說的。對於中等和共同的修心引導，共同的部分可以參考之前在小士道中所講的內容，而對於不共同的修心引導，如果智慧足夠，可以按照所寫的來修習；如果智慧不足，可以捨棄引用的經文，只修習與目前情況相關的意義的本質。這些都是觀察修，但不要讓心跑到除了這些要修習的目標之外的其他善、不善或無記的事物上，要防止心散亂等。也不要陷入昏沉和掉舉的狀態，要在覺知清晰明朗的狀態下，以專注的態度來修習。如《入菩薩行論》（Chod-jug）中所說：『唸誦和苦行等，即使長時間地進行，如果心散亂，那麼這些行為就被智者說為毫無意義。』因此，心散亂的善行，其果報是很小的。
【English Translation】 To accomplish liberation (Nam-gro), it is extremely important, and the key to practice lies in this as well. Therefore, students must be guided in this order: If there is no genuine renunciation of samsara (Khorwa) through contemplating the truth of suffering (Duk-ben), then the desire to attain liberation is just empty words, and everything one does will become a cause for the origin of suffering (Kun-jung). If, through contemplating the origin of suffering (Kun-jung), one does not thoroughly understand the root of samsara—karma (Lay) and afflictions (Nyon-mong)—it is like shooting an arrow without seeing the target. The key points of the path will be missed, and one will mistake what is not the path to liberation from existence for the path, resulting in fruitless effort. Furthermore, if one does not understand what should be abandoned—suffering (Duk) and its origin (Kun)—then one will not recognize liberation, which is the pacification of these, and the pursuit of liberation will be merely pretentious. Actual Contemplation of Suffering Secondly, the actual contemplation of suffering is divided into two parts: contemplating the general suffering of samsara and contemplating individual sufferings. Contemplating the General Suffering of Samsara The first part is divided into three aspects: contemplating the eight sufferings, contemplating the six sufferings, and contemplating the three sufferings. Contemplating the Eight Sufferings First, as stated in 'Letter to a Friend' (Bhes-spring): 'Be weary of samsara, the source of suffering, such as being deprived by desire, death, sickness, and old age.' One should meditate in this way. Therefore, generating weariness towards samsara means considering samsara as the source of numerous sufferings. The sufferings include the four explicitly mentioned, such as being deprived by desire, and the four implied by 'etcetera,' making a total of eight. These eight sufferings were taught by the Bhagavan (Bchom-den-das) in many sutras (Do-de) when identifying the truth of suffering (Duk-ben). For all the medium and common mind-training practices, the common aspects are the same as those explained in the context of the Lesser Scope, and should be adopted here as well. For the uncommon aspects of mind-training, if one has sufficient intelligence, one should practice as written; if one has less intelligence, one can omit the quoted scriptures and practice only the essence of the meaning relevant to the situation. Although these are analytical meditations, one should not let the mind wander to any other virtuous, non-virtuous, or neutral objects other than these objects of meditation. One should prevent the mind from becoming agitated, etc. One should also not succumb to drowsiness or dullness, but meditate with a clear and lucid awareness, in a focused manner. As stated in 'Engaging in the Bodhisattva's Deeds' (Chod-jug): 'Recitations and ascetic practices, even if performed for a long time, are said by the wise to be meaningless if the mind is distracted elsewhere.' Therefore, all virtuous activities performed with a distracted mind have small results.
་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་དད་པ་བསྒོམ་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། རིགས་ཀྱི་བུ་རྣམ་གྲངས་འདིས་ཀྱང་འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་དད་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་འབྱུང་བ་གང་ཅི་ཡང་རུང་། དེ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་མ་གཡེངས་པའི་སེམས་ཀྱིས་དོན་དང་ཆོས་ཡང་དག་པར་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་མ་གཡེངས་པའི་སེམས་ནི་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བ་ཡིན་ལ། དོན་དང་ཆོས་ནི་དོན་དང་ཚིག་སྟེ་ཡང་དག་པར་བསམས་པ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་བློས་དཔྱད་ཅིང་སེམས་པའོ། །དེས་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་གཉིས་དགོས་པར་བསྟན་ཏོ། །དེས་ན་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་གནས་པའི་རྩེ་གཅིག་པ་ཞི་གནས་དངོས་སམ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཞིག་དང་། དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་སོ་སོར་དཔྱོད་པའི་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་འབྱེད་པའི་ལྷག་མཐོང་དངོས་སམ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཞིག་སྟེ་གཉིས་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འཕགས་པ་ 13-2-138a དགོངས་འགྲེལ་ལས། བྱམས་པ། ཡང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིའམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིའམ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བའི་ཆོས་འཇིག་རྟེན་པའམ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་འབྲས་བུར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་ཞི་ལྷག་དངོས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་གཉིས་མ་བྱས་ན་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཞི་ལྷག་དངོས་ཀྱི་འབྲས་བུར་འོང་བའི་ངེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་ལས་དང་པོ་སྐྱེ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ནི་ལྔ་ལས། སྐྱེ་བ་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་པ་རྣམས་དང་། མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཡི་དྭགས་རྣམས་དང་། མངལ་ནས་སྐྱེ་བ་རྣམས་དང་། སྒོ་ང་ལས་སྐྱེ་བ་སྟེ་བཞི་པོ་དེ་དག་ནི་སྐྱེ་བ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་དྲག་པོ་མང་པོ་དང་བཅས་པར་སྐྱེ་བའོ། །སྐྱེ་བ་གནས་ངན་ལེན་དང་ལྡན་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི། ཁམས་གསུམ་གྱི་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་གནས་ངན་ལེན་དང་ལྡན་པས་ལས་སུ་མི་རུང་བ་དང་དབང་བསྒྱུར་བ་མ་ཡིན་ལ། ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་གྱི་འདུ་བྱེད་མངོན་པར་འགྲུབ་པ་ནའང་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་གནས་ངན་ལེན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་སྟེ། མདོར་ན་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འཕེལ་བའི་ས་བོན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བས་དགེ་བ་ལ་བཀོལ་བཟོད་པའི་ལས་སུ་རུང་བ་ཡང་མེད། ཅི་འདོད་འདོད་དུ་དབང་བསྒྱུར་དུ་ཡང་མི་ 13-2-138b རུང་བའོ། །སྐྱེ་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་སུ་གྱུར་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི། ཁ
【現代漢語翻譯】 此外，在《大乘隨信修行經》中也說：『善男子，以這些方式，菩薩們對大乘的信心，無論源於何處，都應知曉，那都是源於以不散亂之心如實地思維義和法。』因此，不散亂之心是指不散亂于善的所緣境。義和法是指意義和詞句，如實地思維是指以分別慧進行觀察和思考。這表明，成就一切功德之法都需要這兩者。因此，成就三乘一切功德，都需要心不散亂于善的所緣境，安住於一境性的止觀本身，或與之相應的隨順之法；以及對善的所緣境進行分別觀察，辨別如所有性和盡所有性的毗缽舍那本身，或與之相應的隨順之法。如是，聖者在《解深密經》中說：『慈氏，無論是聲聞眾、菩薩眾，還是如來眾，所有世間或出世間的善法，都應知曉是止觀的果實。』因此，如果不對止觀本身和隨順之法加以區分，那麼三乘的一切功德都必定是止觀本身的果實。如是，在八苦中，首先思維生苦，分為五種：生是痛苦的，因此是痛苦的：地獄眾生，以及完全是痛苦的餓鬼眾生，還有胎生眾生和卵生眾生，這四者在出生時，都伴隨著許多劇烈的痛苦感受而出生。生是惡趣，因此是痛苦的：三界的一切行都是與煩惱相應的惡趣，因此是不堪能和不自在的。三界眾生的行在顯現時，也與煩惱相應的惡趣相關聯。總之，與煩惱生起、安住和增長的種子相關聯，因此不能用於善，也不能隨意自在地控制。生是痛苦之所，因此是痛苦的：' 此外，在《大乘隨信修行經》中也說：'善男子，以這些方式，菩薩們對大乘的信心，無論源於何處，都應知曉，那都是源於以不散亂之心如實地思維義和法。'因此，不散亂之心是指不散亂于善的所緣境。義和法是指意義和詞句，如實地思維是指以分別慧進行觀察和思考。這表明，成就一切功德之法都需要這兩者。因此，成就三乘一切功德，都需要心不散亂于善的所緣境，安住於一境性的止觀本身，或與之相應的隨順之法；以及對善的所緣境進行分別觀察，辨別如所有性和盡所有性的毗缽舍那本身，或與之相應的隨順之法。如是，聖者在《解深密經》中說：'慈氏，無論是聲聞眾、菩薩眾，還是如來眾，所有世間或出世間的善法，都應知曉是止觀的果實。'因此，如果不對止觀本身和隨順之法加以區分，那麼三乘的一切功德都必定是止觀本身的果實。如是，在八苦中，首先思維生苦，分為五種：生是痛苦的，因此是痛苦的：地獄眾生，以及完全是痛苦的餓鬼眾生，還有胎生眾生和卵生眾生，這四者在出生時，都伴隨著許多劇烈的痛苦感受而出生。生是惡趣，因此是痛苦的：三界的一切行都是與煩惱相應的惡趣，因此是不堪能和不自在的。三界眾生的行在顯現時，也與煩惱相應的惡趣相關聯。總之，與煩惱生起、安住和增長的種子相關聯，因此不能用於善，也不能隨意自在地控制。生是痛苦之所，因此是痛苦的：'
【English Translation】 Furthermore, it is said in the Sutra on Cultivating Faith in the Great Vehicle: 'Sons of noble family, in these ways, the faith of Bodhisattvas in the Great Vehicle, whatever arises from the Great Vehicle, should be understood as arising from contemplating the meaning and the Dharma correctly with an undistracted mind.' Therefore, an undistracted mind is one that is not distracted from virtuous objects. Meaning and Dharma refer to the meaning and words, and contemplating correctly means examining and thinking with discriminating wisdom. This shows that both are necessary for accomplishing all qualities and virtues. Therefore, accomplishing all the virtues of the three vehicles requires either the actual Samatha (止, Śamatha, śamatha, Calm Abiding) of one-pointedness, where the mind does not stray from virtuous objects, or something in accordance with it; and either the actual Vipassanā (觀, Vipaśyanā, vipaśyanā, Insight) that distinguishes the suchness and the extent of virtuous objects by discriminatingly examining them, or something in accordance with it. Thus, the noble one said in the Saṃdhinirmocana Sūtra: 'Maitreya, all the virtuous Dharmas, whether of the Śrāvakas, the Bodhisattvas, or the Tathāgatas, whether mundane or supramundane, should be understood as the fruits of Śamatha and Vipassanā.' If one does not distinguish between the actual Śamatha and Vipassanā and what is in accordance with them, then all the virtues of the three vehicles will necessarily be the fruits of the actual Śamatha and Vipassanā. Thus, among the eight sufferings, first, contemplating the suffering of birth is divided into five: Birth is painful, therefore it is suffering: beings in hell, and ghosts who are entirely suffering, as well as those born from the womb and those born from eggs—these four are born with many intense feelings of suffering at the time of birth. Birth is a bad state, therefore it is suffering: all the formations of the three realms are bad states corresponding to afflictions, therefore they are incapable and not under control. When the formations of sentient beings in the three realms manifest, they are also associated with bad states corresponding to afflictions. In short, they are associated with the seeds of the arising, abiding, and increasing of afflictions, so they cannot be used for virtue, nor can they be controlled as one wishes. Birth is a place of suffering, therefore it is suffering: Furthermore, it is said in the Sutra on Cultivating Faith in the Great Vehicle: 'Sons of noble family, in these ways, the faith of Bodhisattvas in the Great Vehicle, whatever arises from the Great Vehicle, should be understood as arising from contemplating the meaning and the Dharma correctly with an undistracted mind.' Therefore, an undistracted mind is one that is not distracted from virtuous objects. Meaning and Dharma refer to the meaning and words, and contemplating correctly means examining and thinking with discriminating wisdom. This shows that both are necessary for accomplishing all qualities and virtues. Therefore, accomplishing all the virtues of the three vehicles requires either the actual Samatha (止, Śamatha, śamatha, Calm Abiding) of one-pointedness, where the mind does not stray from virtuous objects, or something in accordance with it; and either the actual Vipassanā (觀, Vipaśyanā, vipaśyanā, Insight) that distinguishes the suchness and the extent of virtuous objects by discriminatingly examining them, or something in accordance with it. Thus, the noble one said in the Saṃdhinirmocana Sūtra: 'Maitreya, all the virtuous Dharmas, whether of the Śrāvakas, the Bodhisattvas, or the Tathāgatas, whether mundane or supramundane, should be understood as the fruits of Śamatha and Vipassanā.' If one does not distinguish between the actual Śamatha and Vipassanā and what is in accordance with them, then all the virtues of the three vehicles will necessarily be the fruits of the actual Śamatha and Vipassanā. Thus, among the eight sufferings, first, contemplating the suffering of birth is divided into five: Birth is painful, therefore it is suffering: beings in hell, and ghosts who are entirely suffering, as well as those born from the womb and those born from eggs—these four are born with many intense feelings of suffering at the time of birth. Birth is a bad state, therefore it is suffering: all the formations of the three realms are bad states corresponding to afflictions, therefore they are incapable and not under control. When the formations of sentient beings in the three realms manifest, they are also associated with bad states corresponding to afflictions. In short, they are associated with the seeds of the arising, abiding, and increasing of afflictions, so they cannot be used for virtue, nor can they be controlled as one wishes. Birth is a place of suffering, therefore it is suffering:
མས་གསུམ་དུ་སྐྱེ་བ་བླངས་པས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རྒ་བ་དང་ན་བ་དང་འཆི་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱས་པར་འགྱུར་བའོ། །སྐྱེ་བ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གནས་སུ་གྱུར་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི། འཁོར་བར་སྐྱེས་པ་ན་ཆགས་པའི་ཡུལ་དང་སྡང་བའི་ཡུལ་དང་རྨོངས་པར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་རྣམས་ལ་དུག་གསུམ་སྐྱེ་ཞིང་། དེས་ཀྱང་ལུས་དང་སེམས་རབ་ཏུ་མ་ཞི་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་ནས་བདེ་བ་ལ་མི་གནས་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པས་སྒོ་སྣ་ཚོགས་ནས་ལུས་དང་སེམས་གདུང་བའོ། །སྐྱེ་བ་མི་འདོད་བཞིན་དུ་འབྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི། སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐའ་འཆི་བ་ལས་མ་འདས་ཤིང་། དེ་ཡང་མི་འདོད་ལ། དེས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་མྱོང་བར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་སྐྱེ་བའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་དང་བཅས་པ་དང་གནས་ངན་ལེན་དང་ལྡན་པར་སྐྱེ་ཞིང་། སྐྱེས་པ་དེས་ཀྱང་ན་རྒ་ལ་སོགས་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང་འཆི་བ་འདྲེན་ལ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱེད་པའི་ཚུལ་སེམས་པར་བྱེད་པའོ། །ཁྱད་པར་དུ་མངལ་ན་གནས་པའི་ཚེ། སྡུག་བསྔལ་ཇི་འདྲ་བ་མྱོང་བ་ནི། སློབ་མ་ལ་སྤྲིངས་པ་ལས། ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་དྲི་ང་མི་གཙང་བཅེར་བས་འགགས། །རབ་ཏུ་དོག་པ་མུན་ནག་ཐིབས་པོར་འདུག་པ་ཡི། །མངལ་གནས་དམྱལ་བ་ལྟ་བུའི་ནང་དུ་དེ་ཞུགས་ནས། །ལུས་ཡོངས་བསྐུམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་མནག་དགོས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཚིག་དེ་དག་གི་དོན་ཡང་། མངལ་དུ་འཇུག་པ་ལས། མི་གཙང་ 13-2-139a བ་རྣམ་པ་མང་པོས་ཡོངས་སུ་གང་བ། སྲིན་བུའི་རིགས་སྟོང་ཕྲག་མང་པོའི་གནས། ཤིན་ཏུ་དྲི་ང་བའི་སྒོ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་རུས་པའི་བུ་ག་དང་ཁུང་བུ་ཕུག་དུ་མ་དང་ལྡན་པ། གཅིན་དང་ཀླད་པ་དང་ཀླད་རྒྱས་དང་རྐང་གི་ཚོགས་ཀྱི་ལྗན་ལྗིན་ཅན་དུ་ཕོ་བའི་འོག ། ལོང་ཀའི་སྟེང་ན་ཁ་ནི་སྒལ་ཚིགས་ལ་བལྟས། རྒྱབ་ནི་ལྟོ་བའི་པགས་པ་ལ་བསྟན་ཏེ། ཟླ་བ་རེ་རེ་བཞིན་ཟླ་མཚན་འབྱུང་བས་ནི་བརྟ། མ་ཡིས་ཟས་ཀྱི་རྣམ་པ་སོའི་ཕྲེང་བ་གཉིས་ཀྱིས་ཞིབ་མོར་བྱས་ཤིང་མིད་པར་མིད་པ་ནས། འོག་ནས་ཁའི་རྨའི་དྲི་མ་དང་ཁ་ཆུས་བརླན་པ། སྟེང་ནས་ཀླད་རྒྱས་སྦགས་པ་སྐྱུགས་པ་དང་འདྲ་བའི་ཟས་ཀྱི་རོ་ཁོང་ནས་ལྟེ་བའི་བུ་ག་ནས་འཇུག་པས་ནི་བསྐྱེད་ཅིང་། ནུར་ནུར་པོ་དང་མེར་མེར་པོ་དང་ནར་ནར་པོ་དང་གོར་གོར་པོ་རྐང་ལག་འགྱུས་པའི་ངོ་བོར་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བར་འགྱུར་ཞིང་། ལག་པ་དང་རྐང་པ་དང་འགྲམ་པ་ནི་ཤ་མའི་སྣོད་ཀྱིས་དཀྲིས། སྣབས་ཕྱི་ས་བཞིན་དུ་དྲི་ང་བ་མནམ་པ་མི་བཟད་པ་མུན་གནག་འགྲེང་བར་ནི་ཡན་མན་རྒྱུ། ཟས་ཀྱི་རོ་ཁ་བ་དང་སྐྱུར་བ་དང་རྩུབ་པ་དང་ལན་ཚྭ་དང་ཚ་བ་དང་བསྐ་བ་མེ་སྟག་ལྟ་བུ་དག་གིས་ནི་རེག ། སྲིན་གྲོལ་མ་བཞིན་མི་གཙང་བའི་ཁུ་བས་ནི་གསོ། མི་གཙང་བ་མྱགས་པ་རབ་ཏུ་འབར་བའི་འ
【現代漢語翻譯】 在母胎中受生，因此導致衰老、疾病和死亡等痛苦的增長。受生是煩惱的根源，因此是痛苦的：在輪迴中受生時，貪戀的對象、憎恨的對象和使人愚癡的對象會產生三種毒素。因此，身心無法得到平靜，因痛苦而無法安住于快樂，煩惱從各種途徑折磨身心。受生是不情願的離別之本性，因此是痛苦的：所有出生的終點都無法超越死亡，而且這是不情願的，因此只能體驗痛苦。因此，在出生時，伴隨著痛苦和惡劣的環境而出生，出生后又會帶來衰老、疾病等以及煩惱和死亡，而這些又會帶來痛苦，要這樣去思維。 特別是，在子宮中時，會經歷怎樣的痛苦呢？在給學生的信中說：『極其難忍的惡臭不凈物，被緊緊地堵塞。極其狹窄、黑暗、稠密的地方居住著。進入子宮如地獄般的地方后，全身蜷縮，必須忍受巨大的痛苦。』就像這樣。這些話的意思是：進入子宮后，充滿了各種各樣的不凈之物，是成千上萬種蟲類的住所，具有極其惡臭的兩個入口，具有骨頭的孔和無數的洞穴，充滿尿液、腦髓、腦漿和骨髓的粘液，在胃的下面，大腸的上面，口朝著脊椎，背朝著腹部的面板，每個月都因為月經的到來而變得污濁。母親用兩排牙齒仔細地咀嚼食物併吞咽，從喉嚨到下面，被口的傷痕的污垢和口水浸濕，從上面被腦漿污染，像嘔吐物一樣的食物的味道從肚臍的孔進入而滋養，變成軟軟的、黏黏的、長長的、圓圓的，手腳搖擺的形態，手和腳以及臉頰被肉膜包裹，像擦鼻涕一樣，惡臭難聞，黑暗中上下游動。食物的味道，酸、澀、粗、咸、辣、苦等像火星一樣接觸。像蟲子一樣被不凈的液體滋養。不凈之物腐爛，極其燃燒的痛苦。
【English Translation】 Taking birth in the three realms leads to the increase of suffering such as aging, sickness, and death. Birth is the source of afflictions, hence it is suffering: When born in samsara, the objects of attachment, the objects of hatred, and the objects that cause delusion give rise to the three poisons. Therefore, the body and mind cannot be calmed, and one cannot abide in happiness due to suffering, as afflictions torment the body and mind through various means. Birth is of the nature of unwanted separation, hence it is suffering: The end of all births cannot transcend death, and this is unwanted, thus one only experiences suffering. Therefore, at the time of birth, one is born with suffering and in an unfavorable environment, and birth brings aging, sickness, etc., as well as afflictions and death, which in turn cause suffering. One should contemplate in this way. In particular, what kind of suffering does one experience while in the womb? In a letter to a student, it says: 'Extremely unbearable, foul-smelling impurities, tightly blocked. Residing in an extremely narrow, dark, and dense place. Having entered the womb, which is like hell, the whole body is curled up, and one must endure great suffering.' Like this. The meaning of these words is: Upon entering the womb, it is filled with various kinds of impurities, the abode of thousands of kinds of worms, having two extremely foul-smelling entrances, having bone holes and countless caves, filled with the mucus of urine, brain, marrow, and bone marrow, below the stomach, above the large intestine, the mouth facing the spine, the back facing the skin of the abdomen, each month becoming impure due to menstruation. The mother carefully chews and swallows food with two rows of teeth, from the throat down, moistened by the dirt of mouth sores and saliva, polluted from above by brain matter, the taste of food like vomit enters from the navel hole and nourishes, transforming into soft, sticky, long, round, and wiggling forms, the hands and feet and cheeks wrapped in a membrane of flesh, like wiping snot, foul-smelling and unbearable to smell, moving up and down in the darkness. The taste of food, sour, astringent, rough, salty, spicy, and bitter, touches like sparks of fire. Nourished by impure fluids like a worm. Impure things rot, causing extremely burning pain.
དམ་གྱི་ནང་དུ་ནི་སོང་། སྲོག་གི་དབང་པོ་ནི་མི་བརྟན། མའི་ལུས་ཀྱི་ནང་གི་མེས་ནི་ཀུན་ནས་གདུང་ཀུན་ཏུ་གདུང་ཡོངས་སུ་གདུང་། ཚ་ཀུན་ཏུ་ཚ་ཡོངས་སུ་ཚ། བསྲེག་ཀུན་ཏུ་བསྲེག་ཡོངས་ 13-2-139b སུ་བསྲེག་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་ཆེན་པོ་དྲག་པ་རྩུབ་པ་མི་བཟད་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་དེའི་མ་གཡོ་བ་དང་ཀུན་ཏུ་གཡོ་བ་དང་ཡོངས་སུ་གཡོ་བ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ཡང་དེ་བཅིང་བ་ལྔས་བཅིངས་པ་དང་མེ་མ་མུར་གྱི་དོང་དུ་བཅུག་པ་ལྟ་བུར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་ཆེན་པོ་དྲག་པ་རྩུབ་པ་མི་བཟད་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་དཔེ་བྱ་བར་དཀའ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་མས་ཟས་ཧ་ཅང་མང་ཉུང་དུ་ཟོས་པ་དང་ཧ་ཅང་སྣུམ་པ་རྩུབ་པ་གྲང་བ་ཚ་བ་ལན་ཚྭ་ཆེ་བ་སྐྱུར་བ་མངར་བ་ཁ་བ་ཚ་བ་ཧ་ཅང་བསྐ་བའི་ཟས་ཟོས་པ་དང་འདོད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། ཧ་ཅང་བརྒྱུག་པ་དང་མགྱོགས་པ་དང་མཆོང་བ་དང་རྐྱལ་བ་དང་མེའི་དྲུང་ན་འདུག་གམ་ཙོག་ཙོག་པོར་འདུག་ན་ཡང་མངལ་ན་གནས་པ་ལ་གནོད་པར་གསུངས་ཤིང་། ཕོ་བས་བཀབ་ལོང་ཀས་བརྟེན་ནས་བཅིང་བ་ལྔས་བཅིངས་པའམ་གསལ་ཤིང་གིས་བཙུགས་པ་བཞིན་དུ་གནས་པར་གསུངས་སོ། །མངལ་ནས་བཙའ་བའི་ཚེ་དང་ཕྱི་རོལ་ཏུ་སྐྱེས་པའི་ཚེའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་། སློབ་སྤྲིངས་ལས། དེ་ནི་རིམ་གྱིས་ཏིལ་མར་བཙིར་སྤྱད་སྲ་བ་ཡིས། །བཙིར་བ་ལྟར་བྱས་དེ་ནས་ཅི་ཞིག་ལྟར་ཏེ་བཙས། །འོན་ཀྱང་མོད་ལ་དེ་སྲོག་མི་འདོར་གང་ཡིན་པ། །སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་སྤྱད་པའི་རྣམ་པར་མཐོ་བཙམས་མོད། །མི་གཙང་དེ་ནང་གནས་བཅས་འགྲེ་བའི་ལུས་དེ་ནི། །མངལ་གནས་རློན་པས་དཀྲིས་ཤིང་དྲི་ང་མི་བཟད་ལྡན། །གཟིར་བས་གནོད་པ་བདོ་དེ་རྨ་སྨིན་ཞིག་པ་ལྟར། །སྐྱུག་ལ་ 13-2-140a ཐུག་པ་བཞིན་དུ་སྔོན་གྱི་དྲན་པས་སྤོང་། །ཞེས་གསུངས་པའོ། །ཚིག་དེ་དག་གི་དོན་ནི། མངལ་དུ་འཇུག་པ་ལས། དེ་ནས་དེ་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་ནས་གཅིན་གྱི་གནས་རུལ་བ་ལྟུང་བ་འགྲེང་བ་མི་བཟད་པ་དྲི་ང་བ་མནམ་པ་མུན་གནག་མཐོང་ན་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ཕྱི་ས་དང་གཅིན་གྱིས་བསྒོས་པ་དྲི་མི་ཞིམ་པའི་དྲི་མ་དང་ཁྲག་དང་ཆུ་སེར་ཅན་རྟག་ཏུ་འཛག་པའི་རྨའི་སྒོར། སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་རླུང་གིས་རྐང་པ་ནི་གྱེན་དུ་བསྟན། མགོ་བོ་ནི་ཐུར་དུ་བསྟན། ལག་པ་གཉིས་བསྐུམས་པ་ན་རུས་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་གཉིས་ཀྱིས་གཟིར། ཀུན་ཏུ་གཟིར་ཡོངས་སུ་གཟིར་ཞིང་། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་ཆེན་པོ་དྲག་པ་རྩུབ་པ་མི་བཟད་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་དག་གིས་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་རྨ་གསར་པ་ལྟ་བུ་བཟེ་རེ་ཅན་ཐམས་ཅད་སྔོན་པོར་གྱུར་ལ་ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་ཚ། མངལ་གྱི་དྲི་མ་ཤིན་ཏུ་བཙོག་པས་ནི་ལུས་གཡོགས། སྐོམ་པ
【現代漢語翻譯】 進入子宮之中，生命的力量並不穩定。母親的身體內部如同烈火焚燒，完全地燃燒，徹底地燃燒，熱，完全地熱，徹底地熱，燒，完全地燒，徹底地燒，經歷著巨大、強烈、粗暴、難以忍受、令人不悅的痛苦感受。無論她如何不穩、完全地動搖、徹底地動搖，她都像被五種束縛捆綁，被投入火坑之中一樣，經歷著巨大、強烈、粗暴、難以忍受、令人不悅、難以描述的痛苦感受。如是說。同樣地，如果母親吃得過多或過少，或者吃得過於油膩、粗糙、寒冷、炎熱、咸、酸、甜、苦、辣、過於澀的食物，或者行淫，或者過於奔跑、快速、跳躍、游泳，或者坐在火旁，或者蹲坐，據說都會對胎兒造成傷害。據說胎兒被胃覆蓋，被腸道支撐，像被五種束縛捆綁，或者像被木樁刺穿一樣地存在著。關於從子宮中分娩時的痛苦，以及出生后的痛苦，《勸友書》中說：『那逐漸地，像用堅硬的工具壓榨芝麻油一樣地擠壓，然後以某種方式出生。然而，如果她沒有因此喪命，那是因為她已經習慣了痛苦。不凈的身體安住其中，在子宮內翻滾，被潮濕包裹，充滿令人作嘔的氣味。折磨造成的傷害不斷增加，就像傷口成熟破裂一樣，令人作嘔，之前的記憶也消失了。』如是說。這些話的意思是：從進入子宮開始，然後四肢和所有肢體都生長出來，在尿液的腐爛之處，墜落、站立，令人不悅，氣味難聞，黑暗，看到就非常可怕，被糞便和尿液浸透，散發著難聞的氣味，帶著血液和膿液，經常滴落的傷口。由於先前業力的成熟而產生的風，使腳朝上，頭朝下，雙手蜷縮，骨骼的輪子折磨著，完全地折磨，徹底地折磨，巨大、強烈、粗暴、難以忍受、令人不悅的痛苦感受，使身體的肢體像新傷一樣，全部變成青色，身體的所有感官都發熱。子宮極其污穢的氣味覆蓋著身體，口渴。
【English Translation】 Entering into the womb, the power of life is unstable. Within the mother's body, it is like a fire burning, completely burning, thoroughly burning, hot, completely hot, thoroughly hot, burning, completely burning, thoroughly burning, experiencing great, intense, harsh, unbearable, unpleasant feelings of suffering. No matter how unstable, completely shaken, thoroughly shaken she is, she experiences great, intense, harsh, unbearable, unpleasant, indescribable feelings of suffering, as if bound by five bonds and thrown into a pit of fire. Thus it is said. Similarly, if the mother eats too much or too little, or eats food that is too greasy, rough, cold, hot, salty, sour, sweet, bitter, spicy, or too astringent, or engages in sexual activity, or runs too much, fast, jumps, swims, or sits by the fire, or squats, it is said to harm the fetus. It is said that the fetus is covered by the stomach, supported by the intestines, existing as if bound by five bonds, or as if pierced by a stake. Regarding the suffering at the time of childbirth from the womb, and the suffering after birth, the 'Admonition to a Friend' says: 'That gradually, like squeezing sesame oil with a hard tool, is squeezed, and then born in some way. However, if she does not lose her life because of this, it is because she is accustomed to suffering. The impure body dwells within, rolling around in the womb, wrapped in moisture, filled with disgusting odors. The harm caused by torment increases, like a wound maturing and breaking, causing nausea, and previous memories disappear.' Thus it is said. The meaning of these words is: From entering the womb, then the limbs and all the extremities grow, in the decaying place of urine, falling, standing, unpleasant, foul-smelling, dark, seeing it is very frightening, soaked in feces and urine, emitting an unpleasant odor, with blood and pus, a constantly dripping wound. Due to the wind arising from the maturation of previous karma, the feet point upwards, the head points downwards, the hands are curled up, the wheels of bones torment, completely torment, thoroughly torment, great, intense, harsh, unbearable, unpleasant feelings of suffering, making the limbs of the body like new wounds, all turning blue, and all the senses of the body are hot. The extremely filthy odor of the womb covers the body, thirst.
ས་མཆུ་དང་མགྲིན་པ་དང་སྙིང་ནི་བསྐམས་ཏེ། དོག་པ་དང་ཉམ་ང་བ་མི་བཟད་པར་གནས་པ་དེ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་རླུང་གིས་ཕུལ་བ་ན་དཀའ་དཀའ་ལྟར་ཇི་ཞིག་ལྟར་ཏེ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རླུང་རྨ་ལ་རྩི་དྲག་པོའི་རེག་པ་ཅན་ལྟ་བུའམ་ལག་པའམ་གོས་ཀྱིས་རེག་ན་རལ་གྲིས་བཅད་པ་བཞིན་དུ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་ཆེན་པོ་དྲག་པ་རྩུབ་པ་མི་བཟད་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་ 13-2-140b རོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། བ་ལང་པགས་པ་བཤུས་པ་ལ་སྲོག་ཆགས་གཞན་གྱིས་ཟོས་པ་དང་། མཛེ་ཅན་ལུས་ཚོས་པ་ལྕག་གིས་བྲབས་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་མྱོང་བ་བཞིན་དུ། བཙས་མ་ཐག་པ་དེ་པང་དུ་བླངས་པ་སོགས་དང་ཚ་བ་དང་གྲང་བས་རེག་པ་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པ་རྩུབ་པ་མི་བཟད་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་མྱོང་བར་གསུངས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་ཀྱི་ནང་ནས་ཀྱང་དང་པོ་འདི་དང་ཐ་མ་ལ་ནན་ཆེར་བྱས་ཏེ་བསྒོམ་དགོས་པས། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་དཔྱད་དེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །རྒ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ལ་ལྔ་ལས། གཟུགས་བཟང་པོ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་ནི། རྐེད་པ་གཞུ་ལྟར་དུ་དགུ་བ་དང་མགོ་སྤྲ་བའི་མེ་ཏོག་ལྟར་དཀར་བ་དང་དཔྲལ་བ་དྲས་གདན་ལྟར་གཉེར་མས་ཁེབས་པ་སོགས་ཀྱིས་ལང་ཚོ་ཉམས་ནས་མི་སྡུག་པར་འགྱུར་བའོ། །མཐུ་སྟོབས་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་ནི། འདུག་ན་ས་སྒྱེ་ཐག་པ་ཆད་པ་འདྲ་བ་དང་ལངས་ན་ཤིང་རྩ་གནམ་དུ་འདོན་པ་འདྲ་བ་དང་སྨྲ་ན་ལྡིབ་ཅིང་འགྲོ་ན་འབུབ་པ་སོགས་བྱེད་པའོ། །དབང་པོ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་ནི། མིག་ལ་སོགས་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གསལ་བར་མི་མཐོང་བ་དང་བརྗེད་ངས་ཆེ་བ་ལ་སོགས་པས་དྲན་པ་ལ་སོགས་པའི་མཐུ་བྲི་བའོ། །ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་ནི། བཟའ་བཏུང་ལ་སོགས་པ་འཇུ་དཀའ་ཞིང་གཞན་ཡང་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་ལོངས་སྤྱད་པར་མི་ནུས་པའོ། །ཚེ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པའི་ 13-2-141a སྡུག་བསྔལ་ནི། ཚེ་ཕལ་ཆེར་ཟད་པས་མྱུར་དུ་འཆི་བ་ལ་ཕྱོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་པའོ། །རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ལས་ཀྱང་། རྒ་བས་རྒ་བྱས་ན་ཚོད་ཡོལ་གྱུར་ན། །སྡོང་པོ་གནམ་ལྕགས་ཀྱིས་ནི་བཅོམ་པ་བཞིན། །རྒ་བས་འཁོགས་ན་འཇིགས་བཅས་ཁང་ཧྲུལ་འདྲ། །རྒ་ལས་འབྱུང་བ་ཐུབ་པ་མྱུར་དུ་སྨྲོས། །བུད་མེད་སྐྱེས་པའི་ཚོགས་རྣམས་རྒ་བས་སྐེམས། །འཁྲི་ཤིང་སཱ་ལའི་ནགས་ལ་རླུང་དམར་བཞིན། །རྒ་བས་བརྩོན་འགྲུས་རྩལ་དང་ཤུགས་འཕྲོག་སྟེ། །དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་འདམ་དུ་བྱིང་བ་བཞིན། །རྒ་བས་གཟུགས་སྡུག་གཟུགས་ནི་མི་སྡུག་བྱེད། །རྒ་བས་གཟི་བརྗིད་འཕྲོག་ཅིང་མཐུ་སྟོབས་འཕྲོག ། རྒ་བས་བདེ་བ་འཕྲོག་ཅིང་བརྙས་པར་བྱེད། །རྒ་བས་འཆི་བྱེད་
【現代漢語翻譯】 當胎兒的喉嚨、頸部和心臟都乾涸時，由於業力和因緣的作用，由先前行為成熟所產生的風推動，會感到難以忍受的痛苦。一旦出生，外部的風，就像塗在傷口上的強烈藥物，或者用手或衣服觸控時，就像被刀切割一樣，會感受到巨大、強烈、粗糙、難以忍受和不愉快的痛苦。 經中說，就像剝了皮的牛被其他動物吃掉，或者麻風病人全身潰爛被鞭打一樣，剛出生的嬰兒被抱在懷裡，或者接觸到冷熱時，也會感受到巨大、強烈、粗糙、難以忍受和不愉快的痛苦。因此，在八苦中，對於最初的痛苦和最後的死亡要特別強調並進行禪修。如前所述，要用分別的智慧反覆分析和禪修。 思維衰老的痛苦有五個方面：外貌完全衰退，例如腰像弓一樣彎曲，頭髮像星星之花一樣變白，額頭像耕地一樣佈滿皺紋，青春衰退變得醜陋。力量完全衰退，例如坐下像破麻袋一樣，站起來像樹根伸向天空一樣，說話含糊不清，走路搖搖晃晃。感官完全衰退，例如眼睛等無法清楚地看到事物，記憶力減退等導致記憶力衰退。享受事物完全衰退，例如難以消化食物，也無法享受其他感官的樂趣。壽命完全衰退的痛苦是，壽命幾乎耗盡，迅速接近死亡，要反覆思考這些。 《廣大遊戲經》中也說：『衰老侵襲，年華逝去，如樹木被雷電擊中。被衰老壓垮，如破舊的危房。迅速說出，誰能戰勝衰老？男女老矣，如紅風吹拂娑羅樹林中的藤蔓。衰老奪走精進、能力和力量，譬如人沉入泥潭。衰老使美貌變醜陋，奪走光彩和力量。衰老奪走快樂，帶來輕蔑，衰老帶來死亡。』
【English Translation】 When the throat, neck, and heart of the fetus dry up, due to the force of karma and conditions, propelled by the wind born from the maturation of previous actions, it experiences unbearable suffering. As soon as it is born, the external wind, like a strong medicine applied to a wound, or when touched by hand or clothing, feels like being cut by a sword, experiencing great, intense, rough, unbearable, and unpleasant suffering. It is said that just as a flayed ox being eaten by other animals, or a leper with a festering body being whipped, experiences intense suffering, so too, a newborn infant being held or touched by heat and cold experiences great, intense, rough, unbearable, and unpleasant suffering. Therefore, among the eight sufferings, one must particularly emphasize and meditate on this first suffering and the last, death. As mentioned before, one should repeatedly analyze and meditate with discriminating wisdom. Thinking about the suffering of aging has five aspects: the complete decline of appearance, such as the waist bending like a bow, the hair turning white like stars, the forehead covered with wrinkles like a plowed field, youth declining and becoming ugly. The complete decline of strength, such as sitting like a broken sack, standing like tree roots reaching into the sky, speaking indistinctly, and walking unsteadily. The complete decline of the senses, such as the eyes and other senses not clearly seeing objects, and the decline of memory and other faculties. The complete decline of enjoying objects, such as difficulty digesting food and being unable to enjoy other sensory pleasures. The suffering of the complete decline of lifespan is that life is mostly exhausted, quickly approaching death, and one should repeatedly think about these. The Extensive Play Sutra also says: 'Aging afflicts, time passes, like trees struck by lightning. Overwhelmed by aging, like a dilapidated, dangerous house. Quickly tell, who can overcome aging? Men and women grow old, like a red wind blowing through vines in a sal tree forest. Aging steals diligence, ability, and strength, like a person sinking into mud. Aging makes beauty ugly, steals glory and power. Aging steals happiness and brings contempt, aging brings death.'
རྒ་བས་མདངས་ཀྱང་འཕྲོག ། ཅེས་གསུངས་སོ། །སྤྱན་སྔའི་ཞལ་ནས་འཆི་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཐུ་སྟེ་ཡུན་ཐུང་། རྒས་པ་འདི་ག་ཐུ་གསུང་ངོ་། །ཀ་མ་བའི་ཞལ་ནས། རྒས་པ་ཁད་ཀྱིས་ཁད་ཀྱིས་འོང་བས་དྲག །དུས་གཅིག་ལ་འོང་ན་བསྲན་ཐབས་མེད་གསུང་ངོ་། །ན་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ལ་ཡང་ལྔ་ལས། ལུས་ཀྱི་རང་བཞིན་འགྱུར་བ་ནི། ལུས་ཀྱི་ཤ་ཞུ་པགས་པ་བསྐམས་པ་སོགས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་འཕེལ་ཞིང་དེ་ལ་ཤས་ཆེར་གནས་པ་ནི། ལུས་ཀྱི་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་རྣམས་ཆ་མི་མཉམ་པར་ཤས་ཆེ་ཆུང་དུ་འཁྲུགས་པས་ལུས་ལ་གདུང་བ་བསྐྱེད་ཅིང་དེས་སེམས་ལ་མི་བདེ་བ་ 13-2-141b བསྐྱེད་པས་ཉིན་མཚན་འདའ་དགོས་པའོ། །ཡུལ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཡིད་དུ་འོང་བ་མི་འདོད་པ་ནི། ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཡུལ་རྣམས་ལ་ནད་ལ་གནོད་ཟེར་ནས་འདོད་བཞིན་དུ་སྤྱད་དབང་མེད་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་སྤྱོད་ལམ་ཡང་གང་འདོད་པ་རྣམས་བྱར་མེད་པའོ། །ཡུལ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ལ་མི་འདོད་བཞིན་དུ་སྤྱད་དགོས་པ་ནི། སྨན་དང་བཟའ་བཏུང་སོགས་ཡི་གར་མི་འོང་བ་ནན་གྱིས་སྤྱད་དགོས་ཤིང་། དེ་བཞིན་དུ་མེས་བསྲེག་པ་དང་མཚོན་གྱིས་འབུགས་པ་སོགས་ཀྱི་དཔྱད་རྩུབ་པོ་རྣམས་བསྟེན་དགོས་པའོ། །སྲོག་གི་དབང་པོ་དང་འབྲལ་བར་འགྱུར་བ་ནི། ནད་མི་འཚོ་བར་མཐོང་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་ཞིབ་ཏུ་སེམས་པའོ། །རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ལས་ཀྱང་། ནད་བརྒྱ་མང་དང་ནད་ཐིབས་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། །འགྲོ་བ་གཙེས་ཏེ་མི་ཡིས་རི་དྭགས་བཞིན། །རྒ་དང་ན་བས་བཅོམ་པའི་འགྲོ་ལྟོས་ལ། །སྡུག་བསྔལ་ལས་ནི་འབྱུང་བ་མྱུར་ཤོད་ཅིག ། དཔེར་ན་དགུན་སྨད་རླུང་དང་ཁ་བ་ཆེ། །རྩྭ་ཤིང་གེལ་པ་ནགས་སྨན་མདངས་ཀྱང་འཕྲོག ། དེ་ལྟར་ནད་འདིས་འགྲོ་བའི་མདངས་འཕྲོག་ཅིང་། །དབང་པོ་གཟུགས་དང་སྟོབས་ནི་ཉམས་པར་བྱེད། །ནོར་འབྲུ་ནོར་ཆེན་ཐ་མར་ཟད་པར་བྱེད། །ནད་ནི་རྟག་ཏུ་འགྲོ་བ་བརྙས་པར་བྱེད། །གནོད་པ་བྱེད་ཅིང་སྡུག་ལ་སྡང་བར་བྱེད། །ཡོངས་སུ་གདུང་བྱེད་མཁའ་ལས་ཉི་མ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འཆི་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ལ་ཡང་ལྔ་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་ 13-2-142a སྡུག་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་འབྲལ་བ་དང་། རྩ་འཇིང་སྡུག་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་འབྲལ་བ་དང་། འཁོར་སྡུག་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་འབྲལ་བ་དང་། ལུས་སྡུག་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་འབྲལ་བ་དང་། འཆི་བའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་དྲག་པོ་མྱོང་བ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་ཡིད་སྐྱོ་བར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་ཡང་དང་ཡང་སེམས་པའོ། །སྔ་མ་བཞི་སྡུག་བསྔལ་དུ་འགྲོ་ཚུལ་ནི། ཕུན་ཚོགས་བཞི་པོ་དེ་དག་དང་འབྲལ་བར་མཐོང་ནས་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ལས་ཀྱང་། འཆི་དང་འཕོ་དང་འཆི་འཕོ་དུས་བྱེད་པ། །ཕངས་ཤིང་སྡུག
【現代漢語翻譯】 『衰老奪走光彩。』如是說。在尊者面前說，死亡的痛苦劇烈但短暫，衰老則更加劇烈。噶瑪巴說：『衰老一點一點地到來，所以更好。如果一下子到來，就無法忍受。』 思慮疾病的痛苦也有五種：身體的自性改變，如身體的肌肉消瘦、面板乾燥等。痛苦和不適增加，並且大部分時間都處於這種狀態，這是因為身體的水等元素不平衡，比例失調，導致身體產生痛苦，進而導致心理上的不適，必須日夜忍受。對於合意的享樂不願享受，因為覺得合意的對疾病有害，想享受也無法如願，同樣，行為舉止也無法隨心所欲。對於不合意的享樂不得不享受，對於不合意的食物和飲料等，不得不強行食用，同樣，對於火燒和刀割等粗暴的治療，不得不接受。將要與生命力分離，看到疾病無法治癒而產生痛苦，要詳細地思考這些。 《廣大遊戲經》中也說：『百病叢生，痛苦密集，眾生受折磨，如人待野獸。看看被衰老和疾病摧毀的眾生，快說，痛苦從何而來？』例如，冬末風雪大作，草木枯萎，森林藥材也失去光彩。同樣，這種疾病奪走眾生的光彩，使感官、形體和力量衰退。財富、穀物和大量財寶最終耗盡。疾病總是輕蔑地對待眾生，帶來損害，令人厭惡痛苦，完全折磨，如天空中的太陽。』如是說。 思慮死亡的痛苦也有五種：與美好的圓滿的享受分離，與美好的圓滿的親友分離，與美好的圓滿的眷屬分離，與美好的圓滿的身體分離，以及死亡時體驗劇烈的痛苦和不適。在沒有對這些產生厭離心之前，要反覆思慮。前四種成為痛苦的方式是：看到與這四種圓滿分離而感到痛苦。《廣大遊戲經》中也說：『死亡、轉移、死亡轉移和死亡時刻，令人惋惜和痛苦。』
【English Translation】 『Old age steals the radiance.』 Thus it is said. In the presence of the venerable one, it was said that the suffering of death is intense but short, while aging is even more intense. Karmapa said: 『Old age comes little by little, so it is better. If it came all at once, it would be unbearable.』 Reflecting on the suffering of illness also has five aspects: The nature of the body changes, such as the muscles of the body wasting away and the skin drying out. Suffering and discomfort increase, and one spends most of the time in this state, because the elements of the body, such as water, are imbalanced, with disproportionate ratios, causing suffering in the body, which in turn leads to psychological discomfort, which must be endured day and night. One is unwilling to enjoy pleasant pleasures, because one feels that pleasant things are harmful to the illness, and one cannot enjoy them as one wishes. Similarly, one's behavior cannot be as one pleases. One has to endure unpleasant pleasures, and one has to force oneself to consume unpleasant foods and drinks, and one has to endure harsh treatments such as burning with fire and cutting with knives. One is about to be separated from one's life force, and one feels pain when one sees that the illness cannot be cured. One should think about these things in detail. The Extensive Play Sutra also says: 『With hundreds of diseases and dense suffering, beings are tormented, as humans treat wild animals. Look at the beings destroyed by old age and disease, quickly tell me, where does suffering come from?』 For example, in late winter, the wind and snow are heavy, the grass and trees wither, and the forest medicines also lose their radiance. Similarly, this disease steals the radiance of beings, causing the senses, form, and strength to decline. Wealth, grain, and vast treasures are eventually exhausted. Disease always treats beings with contempt, bringing harm, causing aversion to suffering, and completely tormenting, like the sun in the sky.』 Thus it is said. Reflecting on the suffering of death also has five aspects: separation from pleasant and perfect enjoyment, separation from pleasant and perfect loved ones, separation from pleasant and perfect retinue, separation from pleasant and perfect body, and experiencing intense suffering and discomfort at the time of death. One should repeatedly reflect on these until one develops aversion to them. The way the first four become suffering is: seeing that one is separated from these four perfections and feeling pain. The Extensive Play Sutra also says: 『Death, transference, death-transference, and the moment of death, are regrettable and painful.』
་པའི་སྐྱེ་བོ་རྟག་ཏུ་འབྲལ། །ཕྱིར་མི་འོང་ཞིང་ཕྲད་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །ཤིང་ལས་ལོ་འབྲུལ་འདྲ་ཞིང་ཀླུང་རྒྱུན་མཚུངས། །འཆི་བ་དབང་ཡོད་པ་དག་དབང་མེད་བྱེད། །འཆི་བས་འཕྲོག་བྱེད་ཆུ་བོས་ཤིང་དེད་བཞིན། །མི་ནི་གཉིས་མིན་གྲོགས་མེད་གཅིག་པུར་འགྲོ། །རང་ལས་འབྲས་བུ་ལྡན་པས་དབང་ཡང་མེད། །འཆི་བས་སྲོག་ཆགས་བརྒྱ་ཕྲག་མང་འཛིན་ཏེ། །འབྱུང་པོའི་ཚོགས་ལ་རྒྱ་མཚོའི་ཆུ་སྲིན་བཞིན། །ཀླུ་ལ་མཁའ་ལྡིང་གླང་ཆེན་སེང་གེ་འདྲ། །རྩྭ་ཤིང་འབྱུང་པོའི་ཚོགས་ལ་མེ་དང་མཚུངས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །མི་སྡུག་པ་དང་ཕྲད་པའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ལ་ཡང་ལྔ་སྟེ། དགྲ་ལྟ་བུ་དང་ཕྲད་པ་ཙམ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་དང་། དེས་ཆད་པས་གཅོད་པའི་འཇིགས་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་མེད་པ་ 13-2-142b སྟེ་གཏམ་ངན་པས་འཇིགས་པ་དང་། ཉམ་ང་བཞིན་དུ་འཆི་བས་འཇིགས་པ་དང་། ཆོས་ལས་འགལ་བས་ཤི་བའི་འོག་ཏུ་ངན་འགྲོར་སོང་གིས་དོགས་ནས་འཇིགས་པ་སྟེ། དེ་དག་ལ་སེམས་པའོ། །སྡུག་པ་དང་བྲལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ཡང་ལྔ་སྟེ། ཆེས་ཕངས་པའི་གཉེན་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ན་དེས་སེམས་ལ་མྱ་ངན་སྐྱེ་བ་དང་། ངག་ཏུ་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང་། ལུས་ལ་གནོད་པ་བསྐྱེད་པ་དང་། ཡུལ་དེའི་ཡོན་ཏན་དྲན་ཞིང་འདོད་པས་ཡིད་གདུང་བ་དང་། དེའི་ལོངས་སྤྱོད་མ་ཚང་བ་སྟེ་དེ་རྣམས་ལ་སེམས་པའོ། །འདོད་པ་བཙལ་ཏེ་མ་རྙེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ཡང་ལྔ་སྟེ། སྡུག་པ་དང་བྲལ་བ་དང་འདྲའོ། །འདོད་པ་བཙལ་ཏེ་མ་རྙེད་པ་ནི་སོ་ནམ་བྱས་ཀྱང་སྟོན་ཐོག་མ་གྲུབ་པ་དང་། ཚོང་བྱས་ཀྱང་ཁེ་སྤོགས་མ་ཐོན་པ་སོགས་ཏེ། གང་ལ་རེ་བ་དེ་འབད་ནས་བཙལ་ཡང་མ་རྙེད་པས་ཡི་ཆད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །མདོར་ན་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་བསམ་པ་ཡང་ལྔ་སྟེ། མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྣོད་དང་། མངོན་པར་གྲུབ་པ་ལ་བརྟེན་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྣོད་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྣོད་དང་། འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྣོད་དང་། འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་དག་ལ་ཡང་ཡང་སེམས་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་འདི་བླངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་འདྲེན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕུང་པོ་གྲུབ་ཟིན་པ་ལ་ 13-2-143a བརྟེན་པའི་ན་རྒ་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའོ། །གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གཉིས་པོ་དེའི་གནས་ངན་ལེན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བས་དེ་གཉིས་བསྐྱེད་པའོ། །ལྔ་པ་ནི། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་གྲུབ་ཙམ་གྱིས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་སྐྱེ་སྟེ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྔ་མའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་
【現代漢語翻譯】 有情眾生終將離散，一去不返，永不相見。猶如樹木落葉，江河奔流不息。死亡讓有權者也變得無力。死亡掠奪生命，如洪水沖走樹木。人是孤身一人，沒有伴侶，獨自離去。即使擁有子嗣，也無能為力。死亡抓住成百上千的眾生，如同大海中的鱷魚吞噬眾生。對於龍族，死亡如同迦樓羅（Garuda），對於大象，死亡如同獅子。對於草木眾生，死亡如同烈火。 如是說。思維修與不悅意事物相遇之苦，也有五種：僅僅是與敵人相遇，就會產生痛苦和不悅；敵人以刑罰威脅，使人處於恐懼之中；惡語相向，使人恐懼；如同面臨死亡般恐懼；因違背佛法，擔心死後墮入惡道而恐懼。應如是思維。 思維修與悅意事物分離之苦，也有五種：與最珍愛的親人等分離時，心中會產生悲傷；口中會發出哀嚎；身體會受到傷害；回憶起故地的美好，心生渴望；失去那裡的享受，應如是思維。 思維修求而不得之苦，也有五種，與和悅意事物分離相似。求而不得，例如耕種卻顆粒無收，經商卻無利可圖等等。對於所期望的事物，即使努力尋求也無法得到，因而產生失望的痛苦。 總而言之，思維修『五取蘊即是苦』的道理，也有五種：是顯現之苦的容器；是依賴顯現之苦的容器；是痛苦之苦的容器；是變異之苦的容器；是行苦的自性。應反覆思維修這些道理。 其中第一種是：依賴於取蘊，會引發未來世乃至生生世世的痛苦。第二種是：依賴於已經形成的蘊，會成為衰老等痛苦的根源。第三種和第四種是：兩種痛苦的惡劣處境相互關聯，從而產生這兩種痛苦。第五種是：僅僅是取蘊的形成，就會產生行苦的自性，受到先前業和煩惱的支配。
【English Translation】 Sentient beings will always be separated, never to return or meet again. Like leaves falling from trees, like the ceaseless flow of rivers. Death renders even the powerful powerless. Death snatches away life, like a flood carrying away trees. A person departs alone, without companions, utterly alone. Even with offspring, there is no power over death. Death seizes hundreds and thousands of beings, like a sea monster in the ocean. To nagas (Klu, 龍), death is like Garuda (Mkha' lding, 迦樓羅); to elephants, death is like a lion. To grass and trees, death is like fire. Thus it is said. Contemplating the suffering of encountering unpleasant things, there are also five aspects: merely encountering an enemy causes suffering and unease; being threatened with punishment by the enemy causes fear; being threatened by harsh words causes fear; fearing death as if facing it directly; and fearing falling into a lower realm after death due to transgressing the Dharma. One should contemplate these. Contemplating the suffering of separation from pleasant things, there are also five aspects: when separated from the most beloved relatives, sorrow arises in the mind; lamentations are uttered; harm is inflicted upon the body; longing arises in the mind when remembering the virtues of that place; and the enjoyment of that place is lost. One should contemplate these. Contemplating the suffering of not obtaining what is desired, there are also five aspects, similar to separation from pleasant things. Not obtaining what is desired, such as not having a harvest despite farming, or not making a profit despite trading. For what is hoped for, even if sought diligently, cannot be found, thus causing the suffering of disappointment. In short, contemplating the meaning of 'the five aggregates of grasping are suffering,' there are also five aspects: they are the container of manifest suffering; they are the container of suffering dependent on manifestation; they are the container of the suffering of suffering; they are the container of the suffering of change; and they have the nature of the suffering of conditioning. One should repeatedly contemplate these. Among these, the first is: relying on these aggregates of grasping leads to the suffering of future lives and beyond. The second is: relying on the aggregates that have already formed becomes the basis for suffering such as aging. The third and fourth are: the two sufferings are interconnected due to their negative circumstances, thus giving rise to these two sufferings. The fifth is: merely the formation of the aggregates of grasping gives rise to the nature of the suffering of conditioning, being under the control of previous karma and afflictions.
གྱུར་པའི་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཞིབ་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པར་བྱའོ། །ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་བ་རྣལ་མ་ཞིག་མ་སྐྱེས་ན་ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་སྣ་རྣལ་མ་སྐྱེས་མེད་ཅིང་། སེམས་ཅན་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡང་སྐྱེ་ཐབས་མེད་པས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གང་དུ་འཇུག་ཀྱང་བསམ་པ་འདི་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །དེ་སྐྱེ་བ་ཡང་དྲི་མ་མེད་པའི་གསུང་རབ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ཚད་ལྡན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་གོ་བ་རྣམ་དག་བཙལ་ཏེ། དེ་ནས་རིང་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་བློའི་འགྱུར་བ་དྲག་པོ་འདོན་དགོས་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྡུག་བདེན་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་ཤེས་པ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ལེགས་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལྟར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས་རིགས་དྲུག་གང་དུ་སྐྱེས་ཕན་ཆད་ན་ཚ་དང་འཆི་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་ནི་ན་རྒྱུ་ཞིག་ན་བ་ཡིན། འཆི་རྒྱུ་ཞིག་འཆི་བ་ཡིན་ 13-2-143b གྱི། དེ་ལ་མི་འོས་པ་ཞིག་གློ་བུར་དུ་བྱུང་བ་མིན་འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་ཡིན། འཁོར་བར་གནས་རིང་ལ་དེ་ལས་མ་འདས། རང་ཅག་དེ་ལ་ཡིད་འབྱུང་ན་སྐྱེ་བ་སྤོང་དགོས། དེ་ལ་རྒྱུ་སྤོང་དགོས་གསུང་བ་ལྟར་སྔར་བཤད་པའི་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་སོགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་རྣམས་ལ་དེ་ལྟར་དུ་བསམ་མོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་དྲུག་བསམ་པ། གཉིས་པ་སྡུག་བསྔལ་དྲུག་བསམ་པ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ཀྱི་འགྲེལ་པར་བདུན་གསུངས་པའི་ཐ་མ་ནི་སོ་སོའི་ཉེས་དམིགས་ཡིན་པས་འདིར་དྲུག་བསམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཉེས་པ་ནི། འཁོར་བ་ན་འཁོར་བ་ན་ཕ་མ་ལ་སོགས་པ་གཉེན་རྣམས་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་དགྲར་འགྱུར་ཞིང་དགྲ་རྣམས་གཉེན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཕ་བུར་འགྱུར་ཞིང་བུ་ཕར་འགྱུར་བ་དང་མ་ཆུང་མར་འགྱུར་ཞིང་ཆུང་མ་མར་འགྱུར་བ་སོགས་སུ་རིམ་པ་བཞིན་འཕོས་ནས་འགྲོ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཡིད་བརྟན་རུང་བ་ཡེ་མེད་པ་སྟེ། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། ཕ་ནི་བུ་ཉིད་མ་ནི་ཆུང་མ་ཉིད། །སྐྱེ་བོ་དགྲར་གྱུར་པ་ཡང་བཤེས་ཉིད་དང་། །ལྡོག་པ་ཉིད་དུ་མཆི་བས་དེ་སླད་དུ། །འཁོར་བ་དག་ན་ངེས་པ་འགའ་མ་མཆིས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཡང་དགྲ་གཉེན་ཕན་ཚུན་དུ་འགྱུར་ནས་འགྲོ་སྟེ། དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས། རེ་ཞིག་ཅིག་ན་དགྲ་ཡང་མཛའ་བོར་འགྱུར། །མཛའ་བོ་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་དགྲར་ཡང་འགྱུར། །དེ་བཞིན་ཁ་ཅིག་ཀྱང་ནི་བར་མར་འགྱུར། །བར་མ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ནི་དགྲ་བོར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་མཛའ་བཤེས་འགྱུར་བར་ 13-2-144a རིག་ནས་ནི། །བློ་གྲོས་ལྡན་པས་ནམ་ཡང་ཆགས་མི་བྱ། །གཉེན་ལ་དགའ་བའི་སེམས་
【現代漢語翻譯】 因為所有轉變的行（saṃskāra）都是行苦（duḥkha of saṃskāra）。關於這一點，將在細說三種苦（three kinds of suffering）時進行闡述。如果對取蘊（skandha of grasping）的自性輪迴沒有生起真正的厭離心，就不會產生真正尋求解脫的意樂，並且也不可能對在輪迴中漂泊的眾生生起大悲心，因此，無論進入大乘或小乘，這種想法都非常重要。爲了生起這種想法，必須遵循無垢的經論和可靠的釋論，尋求純正的理解，然後通過長期的分別觀察修（analytical meditation），引發強烈的內心轉變。因此，世尊爲了讓人們瞭解苦諦（truth of suffering）中輪迴的過患，宣說了八苦（eight sufferings），而聖者無著（Asaṅga）對此意旨進行了完善的闡釋。正如博朵瓦（Potowa）所說：『無論投生於六道（six realms），生病和死亡等痛苦都會發生，這是因為有生病的因，所以會生病；有死亡的因，所以會死亡。這不是突然發生的不合時宜的事情，而是輪迴的特徵或自性。只要停留在輪迴中，就無法擺脫這些。如果我們對此感到厭倦，就必須捨棄輪迴的生，而要捨棄生，就必須捨棄因。』正如他所說，我們應該這樣思維先前所說的生老病死等痛苦。 第二，思維六苦（six sufferings）。《親友書》（Suhrllekha）的註釋中說了七種苦，但最後一種是各自的過患，所以這裡思維六苦。首先，思維無定（uncertainty）的過患：在輪迴中，父母等親屬在其他世會變成敵人，而敵人會變成親屬；同樣，父親會變成兒子，兒子會變成父親，母親會變成妻子，妻子會變成母親等等，這樣依次轉變，僅僅是不斷地流轉，因此沒有任何可以信任的。正如《親友書》中所說：『父親即是兒子，母親即是妻子，仇敵轉成親友，親友轉成仇敵。由於如此輪轉，故輪迴中無有定。』即使在今生，敵人和親友也會互相轉變。正如善臂（Bahu）所請問的經中所說：『一時為敵亦為友，為友亦復還為敵，如是有人處中庸，中庸之人還為敵。如是知曉友轉變，智者永不生貪戀，親友歡喜之心亦如是。』
【English Translation】 Because all conditioned phenomena (saṃskāra) are the suffering of conditioned phenomena (duḥkha of saṃskāra). This will be explained in detail when discussing the three kinds of suffering. If a genuine sense of weariness does not arise towards the nature of cyclic existence, which is the aggregates of grasping (skandha of grasping), then a genuine mind seeking liberation will not arise, and it will also be impossible to generate great compassion for sentient beings wandering in cyclic existence. Therefore, whether entering the Great Vehicle or the Lesser Vehicle, this thought is extremely important. To generate this thought, one must follow the stainless scriptures and reliable commentaries, seek pure understanding, and then, through prolonged analytical meditation, bring about a strong inner transformation. Therefore, the Blessed One, in order to make people aware of the faults of cyclic existence within the truth of suffering, spoke of the eight sufferings, and the noble Asaṅga explained this intention well. As Potowa said: 'Wherever one is born in the six realms, suffering such as sickness and death will occur. This is because there is a cause for sickness, so one gets sick; there is a cause for death, so one dies. This is not a sudden, inappropriate event, but the characteristic or nature of cyclic existence. As long as one remains in cyclic existence, one cannot escape these. If we are weary of this, we must abandon birth in cyclic existence, and to abandon birth, we must abandon the cause.' As he said, we should think in this way about the sufferings of birth, aging, sickness, and death mentioned earlier. Second, contemplate the six sufferings. The commentary on the 'Letter to a Friend' (Suhrllekha) speaks of seven sufferings, but the last one is the respective faults, so here we contemplate six sufferings. First, contemplate the fault of uncertainty: In cyclic existence, relatives such as parents become enemies in other lives, and enemies become relatives; similarly, a father becomes a son, a son becomes a father, a mother becomes a wife, a wife becomes a mother, and so on, changing in this order, merely transmigrating continuously, so there is nothing that can be trusted. As the 'Letter to a Friend' says: 'The father is the son, the mother is the wife, enemies become friends, and friends become enemies. Since it goes in reverse, there is no certainty in cyclic existence.' Even in this life, enemies and friends change into each other. As asked by Bahu: 'At one time, an enemy becomes a friend, and a friend also becomes an enemy; likewise, some become neutral, and that neutral person becomes an enemy. Knowing that friends change in this way, the wise never become attached, nor do they rejoice in relatives.'
ཀྱི་རྣམ་རྟོག་དག ། བཟློག་ནས་དགེ་ལ་ཅི་བདེར་གཞག་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསྒོམས་ནས། དགྲ་གཉེན་ལ་རིས་སུ་བཅད་ནས་ཆགས་པ་དང་སྡང་བ་སྐྱེ་བ་བཀག་སྟེ་འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་བློ་གཏད་ས་གང་ཡང་མེད་པར་བལྟས་ལ་སྐྱོ་བར་བྱའོ། །ངོམས་མི་ཤེས་པའི་ཉེས་པ་ནི། རེ་རེས་རྒྱ་མཚོ་བཞི་ལས་ལྷག་པ་ཡི། །འོ་མ་འཐུངས་ཏེ་ད་དུང་སོ་སོ་ཡི། །སྐྱེ་བོའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་འཁོར་བ་པས། །དེ་བས་ཆེས་མང་ཉིད་ཅིག་བཏུང་འཚལ་ལོ། །ཞེས་སེམས་ཅན་རེ་རེས་ཀྱང་སྔར་མའི་ནུ་ཞོ་ཇི་ཙམ་འཐུངས་པ་དང་། ད་དུང་ཡང་ཐར་པའི་ལམ་ལ་མ་བསླབས་ན་ཇི་ཙམ་འཐུང་བར་འགྱུར་བ་སེམས་པའོ། །འདི་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་འཁོར་བའི་ཕུན་ཚོགས་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་འདི་མ་མྱོང་བྱ་བ་མེད་པའི་ཚུལ་བསམས་ནས་ཡིད་སྐྱོ་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། བདེ་བ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་ཡིད་ཚིམ་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ན། སྲིད་པའི་བདེ་བ་ནི་ཇི་ཙམ་ལོངས་སྤྱད་ཀྱང་ཚིམ་པ་མེད་པས་ཕྱི་ཕྱིར་སྲེད་པ་འཕེལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེས་ཀྱང་འཁོར་བར་རིང་དུ་འཁྱམས་ཏེ། བདེ་བ་དེ་དག་གིས་ཆ་ཙམ་དུ་ཡང་མི་ཕོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཤིན་ཏུ་བཟོད་དཀའ་བ་རྣམས་དུས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །བཤེས་སྤྲིངས་ལས། ཇི་ལྟར་མཛེ་ཅན་སྲིན་བུས་ཉེན་པ་ནི། །བདེ་བའི་དོན་དུ་མེ་ལ་ཀུན་བསྟེན་ཀྱང་། །ཞི་བར་མི་འགྱུར་ 13-2-144b དེ་ཉིད་འདྲ་བར་ནི། །འདོད་པ་རྣམས་ལ་ཆགས་པའང་མཁྱེན་པར་མཛོད། །ཅེས་དང་། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། འདོད་པ་དེ་དག་ཐོབ་པ་དང་། །ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་བསྟེན་པ་དང་། །མང་དུ་བསགས་པས་མི་ངོམས་ན། །དེ་ལས་ནད་ཆེ་གང་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་དང་། སློབ་སྤྲིངས་ལས་ཀྱང་། འགྲོ་བར་ལན་བརྒྱར་མ་སོན་འགྲོ་དེ་གང་ཞིག་ཡོད། །སྔོན་ཆད་ལན་མང་མ་མྱོང་བདེ་བ་དེ་གང་ཞིག ། རྔ་ཡབ་དཀར་མཛེས་ལྟ་བུའི་དཔལ་གང་མ་ཐོབ་པ། །དེ་ཡང་གང་ཞིག་ཡོད་ན་འོན་ཀྱང་འདོད་ཆགས་འཕེལ། །སྔོན་ཆད་ལན་མང་མ་མྱོང་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡོད་མིན། །འགྲོ་བར་གང་གིས་ཚིམ་འགྱུར་འདོད་པ་དེ་དག་མེད། །གང་གི་ལྟོར་མ་ཉལ་བའི་སེམས་ཅན་དེ་མེད་ན། །འོན་ཀྱང་ཇི་ལྟར་འཁོར་བ་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསམ་མོ། །གཞན་ཡང་མྱ་ངན་བསལ་བ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་བསམས་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་སྐྱོ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡང་དང་ཡང་དུ་དམྱལ་བ་ན། །ཟངས་ཞུན་བསྐོལ་བ་གང་འཐུངས་པ། །རྒྱ་མཚོའི་ནང་གི་ཆུ་ལ་ཡང་། །དེ་ཡི་ཚད་ཙམ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཁྱི་དང་ཕག་ཏུ་གྱུར་པ་ན། །མི་གཙང་བ་ནི་གང་ཟོས་པ། །རི་ཡི་རྒྱལ་པོ་ལྷུན་པོ་ཡི། །ཚད་ལས་ཤིན་ཏུ་ལྷག་པར་འགྱུར། །མཛའ་བཤེས་རབ་ཏུ་བྲལ་བ་ཡིས། །འཁོར་བའི་གནས་སུ་གང་ངུས་པ། །མིག་གི་མཆི་མའི་ཐིགས་པ་ཡི། །སྣོད་དུ་རྒྱ་མཚོ་རུང་མ་ཡིན། །ཕན་ཚུན་དག་ཏུ་རྩོད་པའི་ཕྱིར། །མགོ་བོ་བཅད་པ་གང་ཡིན་
【現代漢語翻譯】 將所有錯誤的念頭都消除，然後盡你所能地專注于善行。正如所說的那樣，通過冥想，阻止對敵人和朋友的偏見，以及由此產生的執著和憎恨。觀察輪迴的本質，沒有任何事物可以依賴，從而感到厭倦。不知滿足的過患是： 『每個人都喝了比四大海更多的奶，但輪迴中的眾生仍然追隨各自的（慾望），因此他們會喝得更多。』 思考每個眾生過去喝了多少母乳，以及如果他們不學習解脫之道，將來還會喝多少。這只是一個象徵，你應該思考輪迴的圓滿和痛苦，沒有什麼未曾經歷過，從而感到厭倦。享受快樂是爲了滿足，但無論享受多少輪迴的快樂，都不會滿足，只會增加渴望。這也會讓你在輪迴中漂泊更久，經歷難以忍受的痛苦，而這些痛苦是那些快樂所無法比擬的，並且會經歷無數次。在《親友書》中說： 『就像麻風病人被蟲子折磨，爲了快樂而求助於火，但不會平靜下來，要知道對慾望的執著也是如此。』 在《攝波羅蜜多論》中也說：『獲得這些慾望，日復一日地追求它們，積累再多也不會滿足，還有什麼比這更大的疾病呢？』 在《勸學書》中也說：『有什麼眾生沒有經歷過上百次的死亡？有什麼快樂沒有多次體驗過？有什麼像白色拂塵般的美好事物沒有獲得過？如果還有這些，那麼貪戀就會增長。有什麼痛苦沒有多次體驗過？沒有什麼能讓眾生滿足的慾望。沒有什麼眾生沒有躺在（母親的）子宮裡，但輪迴者如何能沒有貪戀呢？』 正如所說的那樣去思考。此外，如果像《除憂經》中所說的那樣思考，你會感到非常厭倦： 『一次又一次在地獄中，喝了多少熔化的銅？甚至海洋中的水也沒有它的量。變成狗和豬時，吃了多少不潔之物？比須彌山還要多。在輪迴的處境中，與親友分離時哭了多少？眼淚的滴落，海洋也無法容納。爲了互相爭鬥，砍了多少頭？』
【English Translation】 Eliminate all wrong thoughts, and then focus on virtue as much as you can. As it is said, through meditation, prevent the bias towards enemies and friends, and the arising of attachment and hatred. Observe the nature of samsara, that there is nothing to rely on, and thus feel weary. The fault of being insatiable is: 'Each being has drunk more milk than the four great oceans, but sentient beings in samsara still follow their (desires), so they will drink even more.' Think about how much breast milk each sentient being has drunk in the past, and how much they will drink in the future if they do not learn the path to liberation. This is just a symbol, you should think about the perfections and sufferings of samsara, that there is nothing that has not been experienced, and thus feel weary. Enjoying happiness is for satisfaction, but no matter how much happiness of samsara is enjoyed, there is no satisfaction, only increasing craving. This will also make you wander in samsara for longer, experiencing unbearable suffering that cannot be compared to those happinesses, and will be experienced countless times. In the 'Letter to a Friend' it says: 'Just as a leper tormented by worms, relies on fire for happiness, but does not calm down, know that attachment to desires is the same.' In the 'Compendium of Perfections' it also says: 'Having obtained these desires, pursuing them day after day, not being satisfied with accumulating more, what greater disease is there than this?' In the 'Admonition to Students' it also says: 'What being has not experienced hundreds of deaths? What happiness has not been experienced many times? What beautiful things like a white yak tail have not been obtained? If there are still these, then craving will increase. What suffering has not been experienced many times? There are no desires that can satisfy beings. What being has not lain in (a mother's) womb, but how can a samsaric being be without attachment?' Think as it is said. Furthermore, if you think as it is said in the 'Eliminating Sorrow Sutra', you will feel very weary: 'Again and again in hell, how much molten copper has been drunk? Even the water in the ocean does not have its amount. When transformed into dogs and pigs, how much impurity has been eaten? It is much more than the size of Mount Meru. How much has been cried in the situation of samsara, separated from friends and relatives? The drops of tears, the ocean cannot contain. How many heads have been cut off for fighting each other?'
པ། །སྤུངས་ན་དེ་ལྟར་མཐོ་བ་ནི། །ཚངས་པའི་འཇིག་ 13-2-145a རྟེན་ལས་ཀྱང་ཐལ། །སྲིན་བུར་གྱུར་ཅིང་རབ་བཀྲེས་པས། །ས་ལུད་ཟོས་པ་གང་ཡིན་པ། །འོ་མའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེ་ནང་དུ། །དེ་ཡིས་བཀང་ན་ཤིན་ཏུ་འགེང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས། ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་རྒྱུས་དོན་མེད་ཆུད་གཟན་པའི། །ལུས་ཀྱི་སྔོན་གྱི་མཐའ་གང་དྲན་བྱས་ཏེ། །དེ་རིང་བྱང་ཆུབ་ཡོངས་ཚོལ་བརྟུལ་ཞུགས་དང་། །བཅས་འདིར་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་ནི་འདོད་པ་ཆོམ། །ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་རྒྱུས་དོན་མེད་ཆུད་གཟན་པའི། །ལུས་ཀྱི་སྔོན་གྱི་མཐའ་གང་དྲན་བྱས་ཏེ། །གངྒཱའི་བྱེ་སྙེད་མཉེས་པར་མ་བྱས་ཤིང་། །འདི་འདྲའི་གསུང་གང་སངས་རྒྱས་ལས་མ་ཐོས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྲིད་པའི་ཕུན་ཚོགས་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཐོབ་ཀྱང་བསླུས་པ་དང་དོན་མེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པ། མྱོང་ནས་སྔར་ལྟར་ལུས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཆུད་ཟོས་པ་དྲན་པར་བྱ། ད་དུང་ཡང་མ་འབད་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་བསམས་ལ་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །སྤྱན་སྔའི་ཞལ་ནས། ཇོ་བོ་སྟོན་པ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཅི་འདྲའི་ལུས་ཤིག་བླངས་པ་ལ། ད་རེས་བཞིན་དུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་བྱེད་མ་མྱོང་བས་འབུང་དགོས་གསུང་བ་དང་། གསང་ཕུ་བའི་ཞལ་ནས། འཁོར་བ་འདིར་གན་བུབ་མང་པོ་ཞིག་བྱེད་དགོས་པ་འདི་ཉམས་ལ་རེ་མ་བབ་གསུང་བ་ལྟ་བུའི་བློ་སྣ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་བསམ་དགོས་ཤིང་། སྐྱེས་ནས་ཀྱང་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྐྱང་དགོས་སོ། །ལུས་ཡང་དང་ཡང་དུ་འདོར་བའི་ཉེས་པ་ནི། རེ་རེའི་བདག་ཉིད་རུས་པའི་ཕུང་པོ་ནི། །ལྷུན་པོ་ 13-2-145b མཉམ་པ་སྙེད་ཅིག་འདས་གྱུར་ཏེ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་རེ་རེའི་ལུས་བླངས་ནས་དོར་བའི་རུས་པ་མ་གོད་ན་ལྷུན་པོ་ལས་ཀྱང་མང་བའོ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཉེས་པ་ནི། མ་ཡི་ཐུག་མཐའ་རྒྱ་ཤུག་ཚི་གུ་ཙམ། །རི་ལུས་བགྲངས་ཀྱང་ས་ཡིས་ལང་མི་འགྱུར། །ཞེས་པའོ། །འདི་སྔ་མ་རྣམས་སེམས་ཅན་གཅིག་གིས་མ་བྱས་པའི་གྲངས་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་དོན་མིན་ཏེ། འདིའི་འགྲེལ་པར་མདོ་དྲངས་པ་ལས། དགེ་སློང་དག ། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་གིས་ས་ཆེན་པོ་འདི་ལས་རྒྱ་ཤུག་གི་ཚིག་གུ་ཙམ་གྱི་རི་ལུ་ཐོགས་ཏེ། འདི་ནི་བདག་གི་མའོ། །འདི་ནི་བདག་གི་མ་དེའི་ཡང་མའོ་ཞེས་འདོར་བར་བྱེད་ན། དགེ་སློང་དག ། ས་ཆེན་པོ་འདིའི་འཇིམ་པ་ནི་ཆེས་སྔར་འཛད་པར་འགྱུར་གྱི། མི་རྣམས་ཀྱི་མ་བརྒྱུད་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་རང་གི་མ་ནས་དེའི་མ་ལ་སོགས་པའི་མ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བརྒྱུད་པ་སྟོན་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞུང་ལས་ཀྱང་མའི་ཐུག་མཐའ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐྱོ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་ལུགས་ནི། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། གང་ཚེ་འབྲས་བུ་གཅིག་གི་ཡང་། །ཐོག་མ
【現代漢語翻譯】 如果堆積起來如此之高，甚至會超過梵天世界（梵天，Brahmā，印度教中的創造之神）。變成昆蟲且極度飢餓，吃了泥土肥料的東西，如果用它來填滿巨大的乳海，也會完全填滿。正如所說的那樣。因此，比起建造佛塔，你應該回憶起你因慾望而毫無意義地浪費身體的過去，今天以尋求菩提（菩提，bodhi，覺悟）的苦行和誓言，以苦行來斬斷慾望。你應該回憶起你因慾望而毫無意義地浪費身體的過去，沒有像恒河沙粒那樣多地取悅諸佛，也沒有從佛陀那裡聽到這樣的話。正如所說的那樣，無論獲得多少輪迴的圓滿，都要憶念被欺騙和毫無意義的無量痛苦，以及像以前一樣無量地浪費身體。如果現在還不努力，就要思考那樣的情形會如何發生，從而生起厭離心。 至尊者面前說：『從無始以來，上師（上師，Guru，導師）獲得了怎樣的身體，像這次一樣沒有修持大乘佛法（大乘，Mahāyāna，佛教宗派之一），真是可惜。』 桑浦瓦（地名）的人說：『必須經歷很多次輪迴，這真是令人失望。』 在沒有生起這種想法之前，必須反覆思考，生起之後也要持續不斷地修持。反覆捨棄身體的過患是：每個個體的骨頭堆積起來，都像須彌山（須彌山，Sumeru，佛教宇宙觀中的聖山）一樣多。』 正如所說，每個眾生取捨身體后留下的骨頭，如果堆積起來，會比須彌山還多。反覆受生的過患是：母親的盡頭，即使取像芥子那麼多的山石來計數，大地也會不夠用。』 這如果將之前的數量與一個眾生沒有做到的數量聯繫起來，就沒有意義了，因為這本釋論中引用了經文：『比丘們，例如，某人從這大地中拿起像芥子那麼多的石子，然後說：『這是我的母親，這是我母親的母親。』 比丘們，這大地的泥土會先用完，但人們的母親傳承卻不會這樣。』 因為這顯示了從自己的母親到母親的母親等依次傳承的關係，而且經文中也說了『母親的盡頭』。這成為厭離心的原因是，《四百論》中說：『當一個果的開端都無法確定時』
【English Translation】 If piled up so high, it would even exceed the world of Brahma (Brahmā, the creator god in Hinduism). What became an insect and was extremely hungry, eating soil fertilizer, if it were used to fill the great milk ocean, it would be completely filled. As it is said. Therefore, rather than building stupas, you should recall the past where you wasted your body meaninglessly due to desire, and today, with the asceticism and vows of seeking Bodhi (bodhi, enlightenment), sever desire with asceticism. You should recall the past where you wasted your body meaninglessly due to desire, without pleasing as many Buddhas as there are grains of sand in the Ganges, and without hearing such words from the Buddha. As it is said, no matter how much perfection of samsara is attained, remember the immeasurable suffering of being deceived and meaningless, and the immeasurable wasting of the body as before. If you still don't strive now, contemplate how such a situation will occur, thereby generating renunciation. In the presence of the Supreme One, it was said: 'From beginningless time, what kind of body has the Guru (Guru, teacher) taken, and like this time, not practicing the Mahayana Dharma (Mahāyāna, a school of Buddhism), it is a pity.' The people of Sangpuwa (a place name) said: 'It is necessary to go through many cycles of rebirth, which is disappointing.' Until such thoughts arise, one must repeatedly contemplate, and after they arise, one must continuously practice. The fault of repeatedly abandoning the body is: 'The pile of bones of each individual is as much as Mount Sumeru (Sumeru, the sacred mountain in Buddhist cosmology).' As it is said, the bones left behind by each sentient being after taking and abandoning bodies, if piled up, would be more than Mount Sumeru. The fault of repeatedly taking rebirth is: 'The end of mothers, even if taking stones as small as mustard seeds to count, the earth would not be enough.' It is meaningless to connect the previous numbers to the number not done by one sentient being, because this commentary quotes the sutra: 'Monks, for example, someone picks up stones as small as mustard seeds from this great earth and says: 'This is my mother, this is the mother of my mother.' Monks, the soil of this great earth will be used up first, but the lineage of people's mothers will not be like that.' Because this shows the lineage from one's own mother to the mother of the mother, etc., in order, and the text also says 'the end of mothers.' The reason this becomes a cause for renunciation is, as the Four Hundred Verses says: 'When the beginning of even one fruit cannot be determined'
འི་རྒྱུ་ནི་སྣང་མིན་པ། །དེ་ཚེ་གཅིག་ལ་ཡང་རྒྱས་པར། །མཐོང་ནས་གང་ལ་འཇིགས་མི་འབྱུང་། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར་ཡང་། འདིས་ནི་རྒྱུན་དཔག་གིས་མི་ལང་བའི་ཚང་ཚིང་གིས་ཆེས་རྒྱུ་བར་དཀའ་བའི་འཁོར་བའི་འབྲོག་དགོན་པ་ཆེན་པོ་ལ་རྟག་ཏུ་སྐྱོ་བ་དང་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཚུལ་བཞིན་གྱི་རྣམ་པ་བསྒོམ་ 13-2-146a པར་རིགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་མཐོ་དམན་དུ་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་ནི། བརྒྱ་བྱིན་འཇིག་རྟེན་མཆོད་འོས་གྱུར་ནས་ནི། །ལས་ཀྱི་དབང་གིས་ཕྱིར་ཡང་ས་སྟེང་ལྟུང་། །འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་ནས་ཀྱང་། །འཁོར་བ་དག་ཏུ་ཡང་བྲན་ཉིད་དུ་འགྱུར། །མཐོ་རིས་བུ་མོའི་ནུ་མ་རྐེད་པ་ལ། །རེག་པས་བདེ་བ་ཡུན་རིང་མྱོང་ནས་སླར། །དམྱལ་བར་འཐག་གཅོད་དབྲད་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི། །རེག་པ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་བསྟེན་འཚལ་ལོ། །རྐང་པའི་རེག་པས་ནེམས་པར་བདེ་བཟོད་པ། །ལྷུན་པོའི་སྤོ་ལ་ཡུན་རིང་གནས་ནས་ནི། །སླར་ཡང་མེ་མུར་རོ་མྱགས་རྒྱུ་བ་ཡིས། །སྡུག་བསྔལ་མི་བཟོད་ཕོག་སྙམ་བགྱིད་འཚལ་ལོ། །མཐོ་རིས་བུ་མོས་འབྲོངས་ཤིང་དགའ་བ་དང་། །རྣམ་པར་མཛེས་ཚལ་སོན་པར་བརྩེས་ནས་སླར། །འདབ་མ་རལ་གྲི་འདྲ་ཚལ་གནས་རྣམས་ཀྱིས། །རྐང་ལག་རྣ་བ་སྣ་གཅོད་འཐོབ་པར་འགྱུར། །དལ་གྱིས་འབབ་པར་ལྷ་ཡི་བུ་མོ་ནི། །གདོང་མཛེས་གསེར་གྱི་པདྨ་ལྡན་ཞུགས་ནས། །སླར་ཡང་དམྱལ་བའི་ཆུ་བོ་རབ་མེད་པ། །ཚ་རྒོས་བཟོད་གླགས་ཆུ་ཚན་འཇུག་འཚལ་ལོ། །ལྷ་ཡུལ་འདོད་བདེ་ཤིན་ཏུ་ཆེན་པོ་དང་། །ཚངས་ཉིད་ཆགས་བྲལ་བདེ་བ་ཐོབ་ནས་སླར། །མནར་མེད་མེ་ཡི་བུད་ཤིང་གྱུར་པ་ཡིས། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་བསྟེན་འཚལ་ལོ། །ཉི་མ་ཟླ་བ་ཉིད་ཐོབ་རང་ལུས་ཀྱི། །འོད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དག་སྣང་བྱས་ཏེ། ། 13-2-146b སླར་ཡང་མུན་གནག་སྨག་ཏུ་ཕྱིན་གྱུར་ནས། །རང་གི་ལག་པ་བརྐྱངས་པའང་མི་མཐོང་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འཐག་པ་ལ་སོགས་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་གསུམ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་བསྡུས་འཇོམས་དང་ཐིག་ནག་དང་ཚ་བ་གསུམ་ན་ཡོད་དོ། །མཐོ་རིས་བུ་མོས་འབྲོངས་པ་ནི་ལྷའི་བུ་མོས་བསྟེན་པའོ། །ལྷ་ཡུལ་འདོད་བདེ་ཞེས་པ་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་ཡན་ཆད་ཀྱི་འདོད་ལྷའི་འོ། །ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་འོད་ནི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་མ་ཕྱེ་བར་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་ལྟར་བཤད་པ་སྟེ། ཕྱེ་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་གཞལ་མེད་ཁང་གི་འོད་དོ། །འདི་དག་གིས་མཚོན་ནས་མཐོ་ས་ནས་དམའ་སར་འགྲོ་བའི་ཚུལ་ཐམས་ཅད་བསམས་ནས་སྲིད་པ་ལ་སྐྱོ་བར་བྱ་སྟེ། སྲིད་པའི་ཕུན་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐའ་རྒུད་པས་སྡུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་འདུལ་བ་ལུང་ལས། བསགས་པ་ཀུན་གྱི་མཐའ་འཛད་ཅིང་། །མཐོན་པོ་རྣམས་ཀྱི་མཐའ་ལྟུང་འགྱུར། །ཕྲད་པའི་མཐའ་ནི་
【現代漢語翻譯】 『原因並非顯現，那時即使一個也會增長，見到什麼而不會產生恐懼？』如是說。其註釋中也說：『由此應知，對於常以無法估量的繁雜而難以穿越的輪迴大曠野，應恒常生起厭離之心，並修習與之相應的如理作意。』應如是理解。再說，對於一再高低變化的過患：『百施（梵文：Śatakratuh，帝釋天名號）成為世間應供養者后，因業力所致，再次墮落於大地之上。即使成為轉輪王，在輪迴中也會變為奴僕。曾經長久享受天女以乳房觸碰腰間的快樂，之後又將感受在地獄中被磨、割、鋸的痛苦。曾經長久安住于因足底觸碰而感到舒適的須彌山頂，之後又將感受被火燒、被腐蝕的無法忍受的痛苦。曾經與天女嬉戲玩樂，盡情享受美麗的花園，之後又將被利劍般的花瓣割斷手腳、耳朵和鼻子。曾經悠然自得地與美貌的天女一同進入飾有金色蓮花的池塘，之後又將進入地獄中無法忍受的沸騰熱水中。曾經獲得天界極大的欲樂和梵天的離欲之樂，之後又將感受成為無間地獄之火的燃料，無間斷地承受痛苦。曾經獲得太陽和月亮之位，以自身的光芒照亮整個世界，之後又將墮入黑暗之中，甚至連伸出的手也無法看見。』如是說。磨等三種輪轉器依次位於合攏、摧毀和黑線以及熱地獄中。與天女嬉戲是指與天女親近。天界欲樂是指三十三天以上的欲天之樂。太陽和月亮的光芒，是未區分所依和能依，按照世間通常的說法而說的，如果區分，則是指二者的宮殿之光。通過這些例子，聯想到從高處墮落到低處的所有情況，從而對輪迴生起厭離之心，因為所有輪迴的圓滿最終都會被衰敗所摧毀。正如《律藏》中所說：『積聚終將耗盡，高位終將墮落，相遇終將分離。』 『The cause is non-appearance, then even one will increase. Seeing what will fear not arise?』 Thus it is said. In its commentary it is also said: 『Therefore, one should always feel weary of the great wilderness of samsara (輪迴，cyclic existence) , which is difficult to traverse due to the immeasurable complexity, and cultivate the proper attitude in accordance with it.』 It should be understood as such. Furthermore, regarding the fault of repeatedly changing between high and low states: 『Śatakratuh (百施，name of Indra) , having become worthy of offerings in the world, falls back to the earth due to the power of karma (業，action). Even having become a Chakravartin (轉輪王，wheel-turning king) , one may become a servant in samsara. Having long enjoyed the pleasure of a heavenly maiden touching one's waist with her breasts, one will again endure the unbearable touch of being ground, cut, and sawn in hell. Having long dwelt on the summit of Mount Meru (須彌山，Mount Sumeru) , enjoying the pleasant coolness of the feet, one will again feel the unbearable pain of being burned and corroded by molten fire. Having frolicked and rejoiced with heavenly maidens, enjoying the beautiful gardens, one will again have one's hands, feet, ears, and nose cut off by places with sword-like petals. Having leisurely entered a pond adorned with golden lotuses, together with a beautiful-faced heavenly maiden, one will again enter the unbearable hot springs of the scorching hell rivers. Having obtained the great pleasure of heavenly desire and the pleasure of detachment from desire in the Brahma realm (梵天，Brahma's realm) , one will again endure the continuous suffering of becoming firewood for the fire of Avīci (無間地獄，Avici hell) . Having attained the position of the sun and moon, illuminating the entire world with one's own light, one will again fall into dark gloom, unable to see even one's outstretched hand.』 Thus it is said. The three revolving instruments of grinding, etc., are located in the folding, destroying, and black line, and in the hot hells, respectively. Frolicking with heavenly maidens refers to being intimate with heavenly maidens. The pleasure of heavenly desire refers to the desire gods above the Trayastrimsa (三十三天，Thirty-three Gods) . The light of the sun and moon is spoken of according to the common worldly understanding, without distinguishing between the support and the supported. If distinguished, it refers to the light of the palaces of the two. By considering these examples and contemplating all the ways of going from high to low, one should become weary of existence, because the end of all the perfections of existence is gathered by ruin. As it is said in the Vinaya Sutra (律藏，Discipline Sutra) : 『The end of all accumulation is exhaustion, the end of high positions is falling, the end of meeting is separation.』
【English Translation】 『The cause is non-appearance, then even one will increase. Seeing what will fear not arise?』 Thus it is said. In its commentary it is also said: 『Therefore, one should always feel weary of the great wilderness of samsara, which is difficult to traverse due to the immeasurable complexity, and cultivate the proper attitude in accordance with it.』 It should be understood as such. Furthermore, regarding the fault of repeatedly changing between high and low states: 『Śatakratuh (百施，name of Indra), having become worthy of offerings in the world, falls back to the earth due to the power of karma. Even having become a Chakravartin (轉輪王，wheel-turning king), one may become a servant in samsara. Having long enjoyed the pleasure of a heavenly maiden touching one's waist with her breasts, one will again endure the unbearable touch of being ground, cut, and sawn in hell. Having long dwelt on the summit of Mount Meru (須彌山，Mount Sumeru), enjoying the pleasant coolness of the feet, one will again feel the unbearable pain of being burned and corroded by molten fire. Having frolicked and rejoiced with heavenly maidens, enjoying the beautiful gardens, one will again have one's hands, feet, ears, and nose cut off by places with sword-like petals. Having leisurely entered a pond adorned with golden lotuses, together with a beautiful-faced heavenly maiden, one will again enter the unbearable hot springs of the scorching hell rivers. Having obtained the great pleasure of heavenly desire and the pleasure of detachment from desire in the Brahma realm, one will again endure the continuous suffering of becoming firewood for the fire of Avīci (無間地獄，Avici hell). Having attained the position of the sun and moon, illuminating the entire world with one's own light, one will again fall into dark gloom, unable to see even one's outstretched hand.』 Thus it is said. The three revolving instruments of grinding, etc., are located in the folding, destroying, and black line, and in the hot hells, respectively. Frolicking with heavenly maidens refers to being intimate with heavenly maidens. The pleasure of heavenly desire refers to the desire gods above the Trayastrimsa (三十三天，Thirty-three Gods). The light of the sun and moon is spoken of according to the common worldly understanding, without distinguishing between the support and the supported. If distinguished, it refers to the light of the palaces of the two. By considering these examples and contemplating all the ways of going from high to low, one should become weary of existence, because the end of all the perfections of existence is gathered by ruin. As it is said in the Vinaya Sutra: 『The end of all accumulation is exhaustion, the end of high positions is falling, the end of meeting is separation.』
འབྲལ་བ་སྟེ། །གསོན་པའི་མཐའ་ནི་འཆི་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གྲོགས་མེད་པའི་ཉེས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ནོངས་པར་འགྱུར་འཚལ་བསོད་ནམས་ནི། །རྣམ་གསུམ་མར་མེའི་སྣང་བ་རབ་བཞེས་ཤིག ། གཅིག་པུ་ཉི་མ་ཟླ་བས་མི་བརྫི་བའི། །མུན་གནག་མཐའ་ཡས་ནང་དུ་འཇུག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་པའོ། །ནོངས་པར་འགྱུར་བ་འཚལ་བ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་འཆི་དགོས་པ་མཁྱེན་པར་མཛོད་ལ། བསོད་ནམས་ཀྱི་སྣང་བ་བཞེས་ཤིག་ཅེས་པའོ། །བསོད་ 13-2-147a ནམས་གསུམ་ནི་སྒོ་གསུམ་གྱི་དགེ་བའམ་སྦྱིན་པ་ལས་བྱུང་བ་སོགས་གཞི་གསུམ་མོ། །མུན་གནག་མཐའ་ཡས་པ་ནི་མ་རིག་པའི་མུན་པའོ། །གྲོགས་མེད་པར་འཇུག་པ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ལུས་འདི་གཅིག་པུ་བྱུང་བ་ཡང་། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཤ་རུས་དག ། ཞིག་སྟེ་སོ་སོར་འགྱེས་འགྱུར་ན། །མཛའ་བ་གཞན་ལྟ་ཅི་ཞིག་སྨོས། །སྐྱེ་ན་གཅིག་པུ་སྐྱེ་འགྱུར་ཞིང་། །འཆི་ནའང་དེ་ཉིད་གཅིག་འཆི་སྟེ། །སྡུག་བསྔལ་སྐལ་གཞན་མི་ལེན་ན། །གེགས་བྱེད་མཛའ་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་དྲུག་ནི་གསུམ་དུ་འདུ་སྟེ། འཁོར་བ་ལ་ཡིད་བརྟན་བྱ་ས་མེད་པ་དང་། དེའི་བདེ་བ་ལ་ཇི་ཙམ་སྤྱད་ཀྱང་ངོམས་པའི་མཐའ་མེད་པ་དང་། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཞུགས་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་ལས། ལུས་ཐོབ་པ་ལ་ཡིད་བརྟན་མི་རུང་བ་ནི། ཡང་དང་ཡང་དུ་ལུས་འདོར་བའོ། །ཕན་གནོད་བྱེད་པ་ལ་ཡིད་བརྟན་མི་རུང་བ་ནི། ངེས་པ་མེད་པའོ། །ཕུན་ཚོགས་ཐོབ་པ་ལ་ཡིད་བརྟན་མི་རུང་བ་ནི། མཐོ་དམན་དུ་འགྱུར་བའོ། །འགྲོགས་པ་ལ་ཡིད་བརྟན་མི་རུང་བ་ནི། གྲོགས་མེད་པར་འགྲོ་བའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡང་ཡང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་སྟེ། སྐྱེ་བ་བརྒྱུད་པའི་མཐའ་མི་མངོན་པའོ། །དེ་ལྟར་བསྡུས་ནས་ཀྱང་བསམ་པར་བྱའོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་གསུམ་བསམ་པ། གསུམ་པ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་བསྒོམ་པ་ནི། དཔེར་ན། ཕོལ་མིག་གམ་འབྲས་ཤིན་ཏུ་ཚ་བ་དེ་ལ་ཆུ་བསིལ་བ་བཏབ་ན་བདེ་བར་སྣང་བ་ལྟ་བུ་ནི། འཁོར་བ་པ་ 13-2-147b རྣམས་ཀྱི་ཚོར་བ་བདེ་བ་སྟེ། འདི་ནི་ནམ་ཞིག་པ་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པས་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །དེ་ཡང་ཚོར་བ་དེ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་གྱི། དེ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་གཞན་རྣམས་དང་། གང་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་ཟག་བཅས་རྣམས་ཀྱང་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །འབྲས་ཚ་བས་གདུངས་པ་དེ་ཚྭ་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་འགྱུར་བྱེད་ཀྱི་རེག་པ་དང་ཕྲད་པ་ན་ཆེས་སྡུག་བསྔལ་བ་བཞིན་དུ། ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ནམ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ནས་ལུས་སམ་སེམས་གདུང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། མཁལ་མའི་ཟུག་གཟེར་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཚོར་བ་གཅིག་པུ་མིན་པ་ནི་སྔར་ལྟར་རོ། །རེག་པ་དེ་གཉིས་ཀ་དང་མ་ཕྲད་པའི་དུས་ཀྱི་འབྲ
【現代漢語翻譯】 分離。如經中所說：『生之盡頭是死亡』。沒有朋友的過患是：如此將會犯錯，請接受福德的光芒吧！將進入孤獨的日月無法照耀的無邊黑暗之中。』這是經文所說。犯錯之處在於，請知曉如上所述必定會死亡，並接受福德的光芒。三種福德是指身、語、意三門之善，或佈施等三種基礎。無邊黑暗是指無明的黑暗。孤獨進入是指，如《入行論》中所說：『此身獨自降生，同生之血肉骨骼，壞滅后亦各自分離，何況其他親友乎？生時獨自而生，死時亦獨自而死，他人不分擔痛苦，親友阻礙又有何用？』如是說。因此，六者歸納為三：對輪迴沒有信任之處，無論享受其中的快樂多少，都沒有滿足的時候，以及從無始以來就已進入輪迴。第一點有四方面：對獲得身體沒有信任之處，因為會一次又一次地拋棄身體。對給予幫助或造成損害沒有信任之處，因為沒有定準。對獲得圓滿沒有信任之處，因為會變得高低不定。對交往沒有信任之處，因為會孤獨地離去。第三點是：一次又一次地連線，無法看到轉生的盡頭。因此，要綜合起來思考。 思維三種痛苦： 第三，修習三種痛苦。例如，如果將涼水滴在發炎的眼睛或非常熱的癤子上，會感到舒適，這就像輪迴眾生的感受一樣，這是一種變異之苦，因為它隨時都會產生痛苦。不僅是這種感受，還有與之相應的其他心和心所，以及所緣的具有染污的對境，也都是變異之苦。就像被熱癤子折磨的人接觸到鹽水等刺激性的東西時會更加痛苦一樣，要知道痛苦的感受也是如此，因為從產生的那一刻起，它就會折磨身體或心靈，這就是苦苦，就像腎絞痛一樣。不僅是這種感受，其他也如前所述。當沒有接觸到這兩種感受時，就像...
【English Translation】 Separation. As it is said in the scriptures: 'The end of life is death.' The fault of having no friends is: Thus, one will err, please receive the light of merit! One will enter the boundless darkness that the solitary sun and moon cannot illuminate.' This is what the scripture says. The error lies in knowing that one must die as mentioned above, and receiving the light of merit. The three merits refer to the virtues of the three doors of body, speech, and mind, or the three bases such as those arising from generosity. Boundless darkness refers to the darkness of ignorance. Entering alone means, as it is said in the Bodhisattvacharyavatara: 'This body is born alone, and the flesh and bones born together will also break down and separate, what need is there to mention other relatives and friends? At birth, one is born alone, and at death, one dies alone, others do not share the suffering, what use are friends who hinder?' Thus it is said. Therefore, the six are summarized into three: there is no place to trust in samsara, no matter how much one enjoys its pleasures, there is no end to satisfaction, and one has entered it from beginningless time. The first point has four aspects: there is no trust in obtaining a body, because one will abandon the body again and again. There is no trust in giving help or causing harm, because there is no certainty. There is no trust in obtaining perfection, because it will become high and low. There is no trust in association, because one will leave alone. The third point is: connecting again and again, the end of rebirth cannot be seen. Therefore, one should think about it comprehensively. Thinking about the Three Kinds of Suffering: Third, cultivate the three kinds of suffering. For example, if cool water is dripped on an inflamed eye or a very hot boil, it will feel comfortable, which is like the feeling of sentient beings in samsara, which is a suffering of change, because it will cause suffering at any time. Not only this feeling, but also other minds and mental factors corresponding to it, and the objects of defilement that arise from it, are also sufferings of change. Just as a person tormented by a hot boil will feel more pain when exposed to irritating things such as salt water, one should know that the feeling of suffering is also like this, because from the moment it arises, it will torment the body or mind, which is the suffering of suffering, like renal colic. Not only this feeling, but others are as mentioned before. When one has not come into contact with these two feelings, it is like...
ས་ཚ་བ་ལྟ་བུ་ནི། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཏེ། གནས་ངན་ལེན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །འདི་ཡང་ཚོར་བ་གཅིག་པུ་ལ་མི་བྱ་བ་ནི་སྔར་ལྟར་རོ། །འདི་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྔ་མའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་ཅིང་། སྡུག་བསྔལ་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཕྱི་མ་རྣམས་སྐྱེ་བའི་ས་བོན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བས་ན་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་གནས་ངན་ལེན་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་ལྟར་ཚོར་བ་བདེ་བ་སྐྱེས་པ་ན་ཆགས་པ་རྒྱས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེས་པ་ན་ཁོང་ཁྲོ་འཕེལ་བ་དང་། བདེ་སྡུག་གང་ཡང་མིན་པའི་གནས་ངན་ལེན་དུ་གཏོགས་པའི་ལུས་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པ་སོགས་སུ་འཛིན་པས་གཏི་མུག་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ནི་ཕྱི་མར་འགྲོ་བ་ལྔར་སྐྱེ་ 13-2-148a བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ལ། ཞེ་སྡང་གིས་ནི་འདིར་མྱ་ངན་སོགས་དང་ཕྱི་མར་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ཅིང་། གཏི་མུག་གིས་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གཉིས་ཀ་མི་གཏོང་བའི་ཕྱིར་ཞུགས་པའོ། །དེས་ན་ཚོར་བ་བདེ་བ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བལྟས་ལ་འདོད་ཆགས་དགག །ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཕུང་པོ་འདི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་ཚོགས་པ་ཡིན་པས་དེ་ལས་ཟུག་རྔུ་ལྟར་བྱུང་བར་བསམས་ལ་ཞེ་སྡང་དགག །ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ལ་ནི་མི་རྟག་པ་དང་ཟད་ཅིང་འགོག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་བལྟས་ལ་གཏི་མུག་དགག་སྟེ། ཚོར་བ་གསུམ་དུག་གསུམ་གྱི་རྒྱུར་མི་གཏོང་བའོ། །དེ་དག་ནི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་དང་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བའི་དགོངས་པ་བཞིན་དུ་བཤད་པའོ། །དཔེར་ན་ཁུར་ཆེན་པོ་ཁྱེར་བ་ནི་ཁུར་དེ་ཇི་ཙམ་འཁུར་དགོས་པ་དེ་ཙམ་དུ་བདེ་བ་མེད་པ་བཞིན་དུ། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོའི་ཁུར་ཡང་ཇི་སྲིད་བཟུང་དགོས་པ་དེ་སྲིད་དུ་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་པོ་འདི་ལ་སྡུག་བསྔལ་དང་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་བརྟན་ཆགས་པར་ཡོད་པས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡོད་ན། ཚོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ད་ལྟ་མེད་པའི་སྐབས་རེ་བྱུང་ཡང་དེ་མ་ཐག་ཡང་སྒོ་སྣ་ཚོགས་ནས་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་བསྐྱེད་པས་ན། འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གཞན་གཉིས་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན་པས་འདི་ལ་ 13-2-148b སྐྱོ་བ་མང་དུ་བསྒོམ་མོ། །གཞན་ཡང་ཆགས་པ་རྒྱས་པར་འགྱུར་བའི་ད་ལྟའི་ཚོར་བ་བདེ་བ་ནི་ཕལ་མོ་ཆེ་སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར་བཅོས་པ་ལ་བདེ་བའི་བློ་སྐྱེས་པ་ཡིན་གྱི། སྡུག་བསྔལ་བསལ་བ་ལ་མ་བལྟོས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བ་ནི་མེད་དེ། དཔེར་ན་འགྲོ་དྲགས་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ན་བསྡད་པས་བདེ་བའི་བློ་འབྱུང་བ་དེ་སྔ་མའི་སྡུག་བསྔལ་ཆེ་རིམ་ནས་འགགས་པའི་ཚེ། བདེ་བ་རིམ་གྱིས་སྐྱེས་པར་སྣང་བ་ཡིན་གྱི། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བ་ནི་མིན་ཏེ། སླ
【現代漢語翻譯】 至於『熱』（ས་ཚ་བ།）一般的感受，就是伴隨著煩惱的舍受，由於與惡趣相連，所以是行苦。這不只是針對感受本身，而是如前所述。這是因為受到先前業和煩惱的支配，並且與產生未來痛苦和煩惱的種子相連，所以具有普遍存在的惡趣。因此，當快樂的感受產生時，貪戀增長；當痛苦的感受產生時，憤怒增加；對於既非快樂也非痛苦的惡趣之身，由於執著于無常為常等，愚癡就會增長。因此，貪慾會引發未來五道輪迴等痛苦，嗔恨會引發今生的悲傷等和來世的惡趣痛苦，而愚癡則會執著于兩者所產生的痛苦而不放手。 因此，對於快樂的感受，要視為痛苦，從而斷除貪戀；對於痛苦的感受，要想到這個蘊是痛苦之因的集合，從中產生如刺般的痛苦，從而斷除嗔恨；對於舍受，要視為無常、消逝和止息的自性，從而斷除愚癡，不要讓三種感受成為三種毒藥的根源。這些是按照瑜伽行派的見地和《辨中邊論》的意趣來解釋的。例如，揹負重物的人，揹負的越多就越不舒服；同樣，取蘊的負擔也一樣，只要還需要承擔，就會一直痛苦。因為這個蘊中痛苦和煩惱的惡趣根深蒂固，所以即使有時沒有感受上的痛苦，也會立即從各種途徑產生許多痛苦。因此，行苦遍及一切痛苦，並且是其他兩種痛苦的根源，所以要多多修習厭離。 此外，現在增長貪戀的快樂感受，大多數是痛苦被消除后產生的快樂感覺，而不是不依賴於消除痛苦的自性快樂。例如，走得太累而感到痛苦時，坐下來會感到快樂，這是因為先前的巨大痛苦逐漸消失時，快樂逐漸顯現，而不是自性的快樂。再比如...
【English Translation】 As for feelings like 'heat' (ས་ཚ་བ།), it is the neutral feeling accompanied by defilements. Because it is connected to bad migrations, it is the suffering of formation. This is not just about the feeling itself, but as mentioned before. This is because it is dominated by previous karma and defilements, and is connected to the seeds that produce future suffering and defilements, so it has a universally existing bad migration. Therefore, when a happy feeling arises, attachment increases; when a painful feeling arises, anger increases; for the body of bad migration that is neither happy nor painful, because of clinging to impermanence as permanence, ignorance will increase. Therefore, greed will cause suffering such as the five paths of reincarnation in the future, hatred will cause suffering such as sorrow in this life and suffering in bad migrations in the next life, and ignorance will cling to the suffering caused by both without letting go. Therefore, for happy feelings, regard them as suffering, thereby cutting off attachment; for painful feelings, think that this aggregate is a collection of causes of suffering, from which arises thorn-like pain, thereby cutting off hatred; for neutral feelings, regard them as impermanent, vanishing, and ceasing in nature, thereby cutting off ignorance, and do not let the three feelings become the root of the three poisons. These are explained according to the view of the Yogacara school and the intent of the Distinguishing the Middle from the Extremes. For example, a person carrying a heavy load is more uncomfortable the more they carry; similarly, the burden of the aggregates of appropriation is the same, as long as it needs to be carried, it will always be painful. Because the bad migrations of suffering and defilements are deeply rooted in this aggregate, even if there is sometimes no suffering in feeling, many sufferings will immediately arise from various paths. Therefore, the suffering of formation pervades all suffering and is the root of the other two sufferings, so one should cultivate revulsion a lot. In addition, the happy feeling that now increases attachment is mostly the feeling of happiness that arises after suffering is eliminated, rather than the happiness of nature that does not depend on eliminating suffering. For example, when you feel pain from walking too much, you feel happy when you sit down. This is because when the previous great pain gradually disappears, happiness gradually appears, but it is not the happiness of nature. For example...
ར་ཡང་བསྡད་དྲགས་ན་སྔ་མ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཇི་ལྟར་བསྟེན་པ་ཙམ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་ཇེ་འཕེལ་དུ་འགྲོ་བ་བཞིན་དུ། འགྲོ་འདུག་དང་ཉལ་བ་དང་བཟའ་བཏུང་དང་ཉི་མ་དང་གྲིབ་མ་བསྟེན་པ་སོགས་ཀྱང་ཇི་ཙམ་རིང་དུ་བསྟེན་པ་དེ་ཙམ་དུ་བདེ་བ་ཇེ་འཕེལ་དུ་འགྲོ་དགོས་པ་ལ། རིང་དྲགས་ན་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་བསྐྱེད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མངལ་དུ་འཇུག་པ་ལས། དགའ་བོ་འཆག་པ་དང་འདུག་པ་དང་འགྲེང་བ་དང་ཉལ་བའི་སྤྱོད་ལམ་དག་ཀྱང་སོ་སོ་སོ་སོར་སྡུག་བསྔལ་བར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། བསམ་གཏན་པས་སྤྱོད་ལམ་དེ་དང་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་བརྟགས་ན། གལ་ཏེ་འཆག་པས་ཉི་མ་འདའ་བར་བྱེད་ཅིང་འགྲེང་བར་མི་བྱེད་འདུག་པར་མི་བྱེད་ཉལ་བར་མི་བྱེད་ན། དེས་འཆག་པ་དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་སོ་སོར་མྱོང་བར་འགྱུར་ཞིང་དྲག་པ་ཉིད་དང་རྩུབ་པ་ཉིད་དང་མི་ 13-2-149a བཟད་པ་ཉིད་དང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཉིད་སོ་སོར་མྱོང་བར་འགྱུར་གྱི། འཆག་པ་དེ་ལ་བདེ་བའི་འདུ་ཤེས་འབྱུང་བར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། སྤྱོད་ལམ་གཞན་གསུམ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་གསུངས་ནས། དགའ་བོ། འོན་ཀྱང་སྤྱོད་ལམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ་དང་དེ་རྒྱུན་བཅད་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་གསར་པ་གཞན་དང་གཞན་འབྱུང་བ་ལ་བདེ་བའི་འདུ་ཤེས་འབྱུང་སྟེ། དགའ་བོ། འབྱུང་བ་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་འདི་ཁོ་ན་འབྱུང་ལ། འགག་པ་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་འགག །འབྱུང་བ་ན་ཡང་འདུ་བྱེད་དག་ཉིད་འབྱུང་ལ། འགག་པ་ན་ཡང་འདུ་བྱེད་དག་ཉིད་འགག་གོ ། ཞེས་གསུངས་ཤིང་། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང་། འཕེལ་བཞིན་པ་ཡི་བདེ་བ་ལ། །ཇི་ལྟར་བཟློག་པ་མཐོང་གྱུར་པ། །དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་འཕེལ་བཞིན་ལ། །བཟློག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སོ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ། གཉིས་པ་སོ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ལ་དྲུག་ཡོད་པ་ལས། ངན་སོང་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །མི་ཡི་སྡུག་བསྔལ་ནི། བཀྲེས་ཤིང་སྐོམ་པ་དང་ཚ་གྲང་གི་རེག་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་དང་ཚོལ་འགྲོ་དང་ངལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་གཞན་ཡང་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་སོགས་བདུན་ནི་སྔར་བཤད་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་ཚོགས་ཀྱི་གཏམ་ལས། ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ། །མི་རྣམས་ལ་ཡང་ཡོད་པར་སྣང་། །སྡུག་བསྔལ་གཟིར་བས་དམྱལ་བ་མཚུངས། །དབུལ་བས་གཤིན་རྗེའི་འཇིག་ 13-2-149b རྟེན་པ། །འདི་ཡི་དུད་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་། །མཐུ་ལྡན་སྟོབས་ཀྱིས་མཐུ་མེད་པ། །རྣམ་པར་གནོན་ཞིང་འཚེ་བ་དག ། ཆུ་བོ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་དབུལ་བ་ལས་གྱུར་དང་། །གཞན་དག་ཆོག་མི་ཤེས་ལས་བྱུང་། །ཡོངས་ཚོལ་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་དང་། །ཐམས་ཅད་འཁུ་ཞིང་ག
【現代漢語翻譯】 如果停留過久，也會像之前一樣產生痛苦。如果本質上是快樂的因，那麼僅僅因為依賴痛苦的因，痛苦就會增加，就像行走、坐臥、飲食、依賴陽光和陰影等，依賴的時間越長，快樂就應該增加得越多，但如果時間過長，似乎只會產生痛苦。就像《入胎經》中所說：『喜悅者，行走、站立、坐臥等行為，也應各自視為痛苦。』禪定者如果觀察這些行為的自性，如果行走能度過一天，而不站立、不坐臥，那麼他只會各自體驗到行走的痛苦，體驗到劇烈、粗糙、難以忍受和不悅，不會對行走產生快樂的認知。』經中也這樣說了。對於其他三種行為也這樣說了。『喜悅者，然而，爲了斷除某種行為的痛苦，會產生對其他新的痛苦的快樂認知。喜悅者，產生時也只是產生痛苦，滅亡時也只是滅亡痛苦。產生時也只是產生諸行，滅亡時也只是滅亡諸行。』《四百論》中也說：『對於增長的快樂，如何見到其止息？同樣，對於增長的痛苦，沒有止息。』 思考各自的痛苦： 第二，思考各自的痛苦，有六種。三惡道的痛苦已經說過了。人類的痛苦是：飢渴、冷熱的觸感、不悅意的事物、尋求和勞累的痛苦，以及生老病死等七種，之前已經說過，應該瞭解。此外，《集經》中說：『所有惡道的痛苦，似乎人類也有。被痛苦折磨，如同地獄。因貧窮而如同閻羅王的境地。此處的畜生之苦，有權有勢者以力量壓迫無力者，進行壓迫和傷害，如同河流一般。』有些人因貧窮而生苦，有些人因不知滿足而生苦。完全尋求的痛苦難以忍受，所有人都爭鬥不休。
【English Translation】 If one stays too long, it will cause suffering as before. If it is inherently a cause of happiness, then just by relying on the cause of suffering, the suffering will increase, just as walking, sitting, lying down, eating, relying on sunlight and shade, etc., the longer one relies on them, the more happiness should increase, but if it is too long, it seems to only cause suffering. As it says in the 'Entering the Womb Sutra': 'Joyful one, walking, standing, sitting, and lying down should each be regarded as suffering. If a meditator examines the nature of these activities, if walking can pass the day without standing, sitting, or lying down, then he will only experience the suffering of walking separately, experiencing the intensity, roughness, unbearableness, and unpleasantness separately, and will not have a perception of happiness in walking.' It is said in this way. It is also said in the same way for the other three activities. 'Joyful one, however, in order to cut off the suffering of a certain activity, a perception of happiness arises for other new sufferings. Joyful one, when it arises, only suffering arises, and when it ceases, only suffering ceases. When it arises, only formations arise, and when it ceases, only formations cease.' The 'Four Hundred Verses' also says: 'For increasing happiness, how is its cessation seen? Similarly, for increasing suffering, there is no cessation.' Thinking about individual sufferings: Second, thinking about individual sufferings, there are six types. The sufferings of the three lower realms have already been discussed. The sufferings of humans are: hunger and thirst, unpleasant sensations of heat and cold, unpleasant things, the suffering of seeking and labor, and also birth, old age, sickness, and death, etc., the seven sufferings that have been discussed before should be understood. Furthermore, in the 'Assembly Discourse' it says: 'All the sufferings of the lower realms, it seems that humans also have them. Tormented by suffering, like hell. Because of poverty, like the realm of Yama. The suffering of animals here, the powerful oppress the powerless with force, oppressing and harming them, like a river.' Some suffer from poverty, and others suffer from not knowing contentment. The suffering of complete seeking is unbearable, and everyone is constantly fighting.
སོད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། མཆོག་ལ་ཡིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། །ཐ་མལ་རྣམས་ལ་ལུས་སྐྱེས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་གཉིས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་འདི། །ཉིན་རེ་ཉིན་རེ་འཇོམས་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། ལྷ་མིན་དག་ནའང་རང་བཞིན་གྱིས་ལྷ་ཡི། །དཔལ་ལ་སྡང་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཆེ། །དེ་དག་བློ་དང་ལྡན་ནའང་འགྲོ་བ་ཡི། །སྒྲིབ་པས་བདེན་པ་མཐོང་བ་མ་མཆིས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དཔལ་འབྱོར་མི་བཟོད་པའི་ཕྲག་དོག་གིས་ཡིད་གདུང་ལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷ་དང་འཐབ་པ་ན་ལུས་བཅད་པ་དང་དྲལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་མྱོང་བ་དང་། དེ་རྣམས་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་ཡང་རྣམ་སྨིན་གྱི་སྒྲིབ་པ་ཅན་ཡིན་པས་རྟེན་དེ་ལ་བདེན་པ་མཐོང་དུ་མི་རུང་ངོ་། །འདི་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལས་དུད་འགྲོར་གསུངས་ལ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་ལྷའི་འགྲོ་བར་བཤད་དོ། །ལྷའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ལ་གཉིས་ལས། འདོད་ལྷ་ལ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་སྟེ། འཆི་འཕོ་བ་དང་ལྟུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་། 13-2-150a སྤ་གོང་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་། བཅད་པ་དང་དྲལ་བ་དང་གསོད་པ་དང་སྤྱུག་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། འཆི་འཕོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ནི། མཐོ་རིས་ན་ཡང་བདེ་ཆེན་དེ་དག་གི ། འཆི་འཕོའི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ནི་དེ་བས་ཆེ། །དེ་ལྟར་བསམས་ནས་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །ཟད་འགྱུར་མཐོ་རིས་སླད་དུ་སྲེད་མི་བགྱི། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྔར་ལྷའི་འདོད་པ་ལ་ལོངས་སྤྱད་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ལས་འཆི་འཕོ་བའི་ཚེ། འཆི་ལྟས་ལྔ་མཐོང་བ་ན་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཆེས་ཆེ་བ་འབྱུང་ངོ་། །འཆི་ལྟས་ལྔ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། ལུས་ཀྱི་ཁ་དོག་མི་སྡུག་འགྱུར་བ་དང་། །སྟན་ལ་མི་དགའ་མེ་ཏོག་ཕྲེང་རྙིངས་དང་། །གོས་ལ་དྲི་མ་ཆགས་དང་ལུས་ལ་ནི། །སྔོན་ཆད་མེད་པའི་རྔུལ་འབྱུང་ཞེས་བགྱི་བ། །མཐོ་རིས་འཆི་འཕོ་སྦྲོན་བྱེད་འཆི་ལྟས་ལྔ། །ལྷ་ཡུལ་གནས་པའི་ལྷ་རྣམས་ལ་འབྱུང་སྟེ། །ས་སྟེང་མི་རྣམས་འཆི་བར་འགྱུར་བ་དག ། སྦྲོན་པར་བྱེད་པའི་འཆི་ལྟས་རྣམས་དང་འདྲ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གནས་འོག་མར་ལྟུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ནི། ལྷ་ཡི་འཇིག་རྟེན་དག་ནས་འཕོས་པ་ལ། །གལ་ཏེ་དགེ་བའི་ལྷག་མ་འགའ་མེད་ན། །དེ་ནས་དབང་མེད་དུད་འགྲོ་ཡི་དྭགས་དང་། །དམྱལ་བར་གནས་པ་གང་ཡང་རུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །སྤ་གོང་བ་ནི། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཆེས་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་ལྷ་རྣམས་ལ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཆེས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་འབྱུང་ལ། དེ་ལྷའི་བུ་ 13-2-150b བསོད་ནམས་ཆུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་བ་ན་སྤ་གོང་བར་འགྱུར་ཞིང་། གཞི་དེ་ལས་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མ
【現代漢語翻譯】 如經中所說。又如《四百論》所說：『對於 श्रेष्ठ 者是精神上的痛苦，對於普通人來說是身體上的痛苦。這兩種痛苦日復一日地摧毀著這個世界。』應當這樣理解。 非天（梵文：Asura，指具有神力但性格暴躁的神祇）的痛苦，如《親友書》中所說：『即使是阿修羅，也因其本性嫉妒天人的榮耀而遭受巨大的精神痛苦。即使他們有智慧，也因業障而無法看到真理。』這是因為他們無法忍受天人的財富，因嫉妒而內心痛苦。因此，當他們與天人戰鬥時，會經歷身體被切割和撕裂等各種痛苦。儘管他們有智慧，但由於成熟的業障，他們無法在那種狀態下看到真理。』《念住經》中說這是畜生的痛苦，而在《瑜伽行地論》中則說是天人的境界。 思惟天人的痛苦分為兩類。欲界天有三種痛苦：死亡和墮落的痛苦、嫉妒的痛苦，以及被切割、撕裂、殺害和驅逐的痛苦。第一種又分為兩種。死亡和墮落的痛苦，如經中所說：『即使在天堂，死亡的痛苦也更加巨大。因此，智者不應貪戀會消逝的天堂。』就像之前享受天人的慾望一樣，當死亡來臨，看到五種死亡的預兆時，會產生巨大的痛苦。 五種死亡的預兆是：『身體的顏色變得難看，不喜歡自己的座位，花環凋謝，衣服變髒，身體出現以前沒有的汗水。』這五種是天堂死亡的預兆，發生在居住在天界的天人身上，類似於 земной 人類死亡的預兆。 墮落到地獄的痛苦，如經中所說：『如果從天界墮落，沒有留下任何善業，那麼他們將不由自主地轉生為畜生、餓鬼或地獄中的任何一種。』 嫉妒是說，擁有巨大功德的天人會享受極其卓越的感官快樂，當功德較小的天子看到時，會感到嫉妒，從而產生痛苦和不滿。
【English Translation】 As it is said in the scriptures. And as it is said in the Four Hundred Verses: 'For the superior, it is mental suffering; for the ordinary, it is physical suffering. These two sufferings destroy this world day by day.' It should be understood in this way. The suffering of the Asuras (Sanskrit: Asura, referring to deities with divine power but violent personalities), as stated in the Friendly Letter: 'Even the Asuras suffer great mental anguish because of their inherent jealousy of the glory of the gods. Even though they have wisdom, they cannot see the truth because of karmic obscurations.' This is because they cannot bear the wealth of the gods and suffer mentally from jealousy. Therefore, when they fight with the gods, they experience various sufferings such as being cut and torn apart. Although they have wisdom, they cannot see the truth in that state because of ripened karma. The Mindfulness Sutra says that this is the suffering of animals, while the Yogacarabhumi-sastra says that it is the realm of the gods. Thinking about the suffering of the gods is divided into two categories. The desire realm gods have three sufferings: the suffering of death and falling, the suffering of jealousy, and the suffering of being cut, torn, killed, and expelled. The first is further divided into two types. The suffering of death and falling, as stated in the scriptures: 'Even in heaven, the suffering of death is even greater. Therefore, the wise should not crave for the heaven that will pass away.' Just like enjoying the desires of the gods before, when death comes and the five omens of death are seen, great suffering arises from it. The five omens of death are: 'The color of the body becomes unsightly, dislike of one's seat, garlands wither, clothes become dirty, and sweat appears on the body that was not there before.' These five are the omens of death in heaven, which occur to the gods residing in the heavenly realms, similar to the omens of death for земной humans. The suffering of falling to a lower realm, as stated in the scriptures: 'If they fall from the heavenly realms and there is no remaining merit, then they will involuntarily be reborn as any of the animals, hungry ghosts, or hells.' Jealousy is said to be that the gods who possess great merit enjoy extremely excellent sensory pleasures, and when the lesser merit sons of the gods see it, they feel jealous, which causes suffering and dissatisfaction.
ི་བདེ་ཆེན་པོ་མྱོང་བའོ། །བཅད་ཅིང་དྲལ་ལ་གསོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི། ལྷ་རྣམས་ལྷ་མ་ཡིན་དང་འཐབ་པ་ན་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་འཆད་པ་དང་ལུས་དྲལ་བ་དང་གསོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་སྟེ། མགོ་བཅད་ན་ནི་འཆི་ལ་ཡན་ལག་ལྷག་མ་བཅད་ཅིང་དྲལ་བ་རྣམས་ཕྱིར་སྐྱེ་ཞིང་འཚོའོ། །སྤྱུགས་པ་ནི། ལྷ་ཆེས་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་འཁྲུགས་ན་ལྷའི་བུ་ཆེས་མཐུ་ཆུང་བ་རྣམས་རང་གི་གནས་ནས་སྐྲོད་པར་བྱེད་པའོ། །གཞན་ཡང་ཚོགས་ཀྱི་གཏམ་ལས། འདོད་སྤྱོད་ལྷ་ནི་གང་ཡིན་པ། །དེ་ལའང་བདེ་བའི་སེམས་མེད་དེ། །འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་རིམ་བཏབ་པའི། །ནང་གི་མེ་ཡིས་བསྲེགས་གྱུར་པ། །གང་ཞིག་སེམས་གཡེངས་གྱུར་པ་དག །དེ་ལ་བདེ་བ་ག་ལ་ཡོད། །གཡེང་མེད་སེམས་ལ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་། །དབང་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་པས། །རྣམ་གཡེང་དཀྲུགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། །ནམ་ཡང་ཞི་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །རླུང་བཅས་འབར་བས་ཁྱབ་པ་ཡི། །མེ་ནི་ཤིང་དང་བཅས་དང་མཚུངས། །ཞེས་དང་། ནད་གསོས་ཡུན་རིང་མ་ལོན་པའི། །ནད་པས་མི་འཕྲོད་ཟོས་དང་མཚུངས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཁམས་གོང་མ་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་དེ་དག་མེད་ལ། འོན་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་སྒྲིབ་པ་དང་བཅས་ལ། འཆི་འཕོ་བ་དང་གནས་པ་ལ་རང་དབང་མེད་པས། དེ་ 13-2-151a དག་ཀྱང་གནས་ངན་ལེན་གྱིས་ནི་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །གཞན་ཡང་ཚོགས་ཀྱི་གཏམ་ལས། གང་ཞིག་གཟུགས་ཅན་གཟུགས་མེད་པའི། །སྡུག་བསྔལ་སྡུག་བསྔལ་ལས་འདས་ཤིང་། །ཏིང་འཛིན་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །བསྐལ་པར་གཡོ་བ་མེད་པར་གནས། །དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ངེས་གྲོལ་མིན། །དེ་ལས་སླར་ཡང་ལྟུང་བར་འགྱུར། །ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་རྦ་ཀློང་ལས། །འདས་པ་ལྟ་བུར་བྱུང་གྱུར་ལ། །འབད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་རིང་མི་གནས། །མཁའ་ལ་ལྡིང་བའི་བྱ་དང་མཚུངས། །བྱིས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་མདའ་འཕངས་ལྟར། །དེ་ནི་ལྟུང་བའི་མཐའ་ཅན་ཡིན། །མར་མེ་རིང་དུ་འབར་བ་དག ། སྐད་ཅིག་རེ་རེར་འཇིག་པ་ལྟར། །འདུ་བྱེད་ཡོངས་འགྱུར་ཞེས་པ་ཡི། །སྡུག་བསྔལ་དག་གིས་ཉེ་བར་གཙེས། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ༈ ཀུན་འབྱུང་འཁོར་བའི་འཇུག་རིམ་བསམ་པ། དེ་ལྟར་རིགས་ལྔའམ་དྲུག་གི་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་དང་སོ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་བསམས་ནས། འཁོར་བ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བར་བྱས་ན་དེ་ལྟར་འཁོར་བའི་རྒྱུ་གང་གིས་བྱས་སྙམ་དུ་རྒྱུ་ལ་རྟོག་པ་འབྱུང་བས། གཉིས་པ་ཀུན་འབྱུང་གི་སྒོ་ནས་འཁོར་བའི་འཇུག་རིམ་བསམ་པ་ལ་གསུམ། ཉོན་མོངས་པའི་སྐྱེ་ཚུལ། དེས་ལས་གསོག་ཚུལ། འཆི་འཕོ་བ་དང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ ཉོན་མོངས་པའི་སྐྱེ་ཚུལ། དང་པོ་ནི། འཁོར་བ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ལ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་དགོས་ཀྱང་། ཉོན་མོངས་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་མེད་ན་སྔར་བསགས་ཀྱི་ལས་བགྲང་
【現代漢語翻譯】 體驗極大的快樂。斬、裂、殺的痛苦是：諸天與非天戰鬥時，肢體斷裂、身體撕裂、被殺的痛苦。頭被砍掉就會死亡，但其餘肢體被砍斷、撕裂後會重新生長復活。驅逐是：當強大的天神發生衝突時，力量較弱的天之子會被驅逐出自己的住所。此外，《集會經》中說：『享樂之天是什麼？即使是他們也沒有快樂的心，貪慾層層疊加，內心的火焰燃燒著他們。』心神散亂的人，哪裡會有快樂？即使一瞬間也不能控制散亂的心，總是處於散亂的狀態，永遠無法平靜，就像被風吹動的火焰，與木頭一起燃燒。』又說：『就像久病未癒的病人吃了不適宜的食物。』上面說的都是欲界天的痛苦。 色界和無色界的天神沒有這些痛苦。然而，他們有煩惱和障礙，不能自主地死亡和轉生。因此，他們也因處境不佳而痛苦。此外，《集會經》中說：『誰超越了有色和無色的痛苦，擁有禪定的快樂，能在劫中不動搖地安住？即使這樣也不是完全的解脫，還會再次墮落。』就像從惡趣的痛苦波濤中解脫出來一樣，即使努力也無法長久安住，就像在空中飛翔的鳥兒一樣。就像孩子用盡全力射出的箭，最終會墜落。就像長久燃燒的燈，每一刻都在熄滅一樣。被稱作『行苦』的痛苦不斷折磨著他們。 思惟流轉輪迴之次第 如是思維五或六道眾生總的及個別的痛苦后，如果對輪迴生起厭離心，就會思考是什麼導致了輪迴。因此，第二，從集起的角度思惟流轉輪迴之次第，分為三點：煩惱生起的方式、煩惱造業的方式、死亡、轉生和連線的方式。 煩惱生起之方式 首先，輪迴的成因需要業和煩惱二者，但煩惱是主要的。如果沒有煩惱，以前積累的業就不會增長。
【English Translation】 experiencing great happiness. The suffering of cutting, tearing, and killing is: when the gods fight with the Asuras, they experience the suffering of limbs being severed, bodies being torn apart, and being killed. If the head is cut off, they die, but the remaining limbs that are cut and torn will grow back and revive. Expulsion is: when the most powerful gods clash, the weaker sons of the gods are driven out of their abodes. Furthermore, in the 'Assembly Discourse' it says: 'What are the desire-realm gods? Even they do not have a happy mind, as desire is layered upon desire, and the inner fire burns them.' Those whose minds are distracted, where can they find happiness? They cannot control their distracted minds even for a moment, and are always in a state of distraction, never finding peace, like a fire fanned by the wind, burning with wood.' It also says: 'Like a patient who has not recovered from a long illness eating unsuitable food.' The above refers to the suffering of the desire realm gods. The gods of the form and formless realms do not have these sufferings. However, they are afflicted with defilements and obscurations, and do not have autonomy over their death and rebirth. Therefore, they also suffer from unfavorable circumstances. Furthermore, in the 'Assembly Discourse' it says: 'Who transcends the suffering of form and formlessness, possesses the bliss of samadhi, and abides unshaken for eons? Even this is not complete liberation, and they will fall again.' It is like being liberated from the waves of suffering in the lower realms, but even with effort, they cannot abide for long, like a bird flying in the sky. Like an arrow shot by a child with all their strength, it will eventually fall. Like a lamp burning for a long time, it is extinguished moment by moment. They are tormented by the suffering called 'the suffering of change'. Reflecting on the Order of Arising of Samsara Having contemplated the general and individual sufferings of beings in the five or six realms, if one develops revulsion towards samsara, one will then contemplate what causes samsara. Therefore, secondly, reflecting on the order of arising of samsara from the perspective of origination, there are three points: how afflictions arise, how they accumulate karma, and how death, rebirth, and connection occur. How Afflictions Arise Firstly, the cause of samsara requires both karma and afflictions, but afflictions are the main factor. Without afflictions, the previously accumulated karma will not increase.
ལས་འདས་པ་ཡོད་ཀྱང་རླན་དང་ས་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ས་བོན་གྱིས་མྱུ་གུ་མི་ 13-2-151b འགྲུབ་པ་བཞིན་དུ། ལས་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་མེད་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མྱུ་གུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉོན་མོངས་ཡོད་ན་ལས་སྔར་བསགས་མེད་ཀྱང་དེ་མ་ཐག་གསར་དུ་བསགས་ནས་ཕུང་པོ་ཕྱི་མ་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྲིད་པའི་སྲེད་ལས་རྣམ་བརྒལ་བའི། །ལས་གཞན་འཕེན་ནུས་མ་ཡིན་ཏེ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཟད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། སྲེད་པ་ནི། །ཡོད་ན་སླར་ཡང་འབྱུང་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ་གལ་ཆེ་ལ། དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཤེས་པ་ལ་རག་ལས་པས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་བཞི། ཉོན་མོངས་ངོས་བཟུང་བ་དང་། ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་ཉེས་དམིགས་སོ། དང་པོ་ལ་ཉོན་མོངས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཆོས་གང་འབྱུང་བ་ན་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་འབྱུང་སྟེ། དེ་བྱུང་བས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་འབྱུང་བ་དེ་ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། གང་སྐྱེས་པ་ན་སེམས་རྒྱུད་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཉོན་མོངས་བཅུ་ལས། འདོད་ཆགས་ནི། ཕྱིའམ་ནང་གི་ཡུལ་སྡུག་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ་དམིགས་ནས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་རས་ལ་སྣུམ་ཞུགས་པ་དབྱུང་དཀའ་བ་བཞིན་དུ། འདི་ཡང་རང་གི་དམིགས་པ་ལ་ཞེན་ཅིང་མཆེད་པ་ནི་དམིགས་པ་དེ་དང་ 13-2-152a དབྲལ་དཀའ་བའོ། །ཁོང་ཁྲོ་བ་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་མཚོན་དང་ཚེར་མ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་རྣམས་ལ་དམིགས་ནས་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་པ་སེམས་རྩུབ་མོ་ཡུལ་དེ་རྣམས་ལ་གནོད་པ་བྱ་བར་སེམས་པའོ། །ང་རྒྱལ་ནི། འཇིག་ལྟ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཕྱིའམ་ནང་གི་མཐོ་དམན་དང་བཟང་ངན་ལ་དམིགས་ནས་སེམས་ཁེངས་པ་སྟེ། མཐོ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འཇུག་པའོ། །མ་རིག་པ་ནི། བདེན་བཞི་དང་ལས་འབྲས་དང་དཀོན་མཆོག་གི་རང་བཞིན་ལ་བློ་མི་གསལ་བས་མི་ཤེས་པའི་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ཐེ་ཚོམ་ནི། བདེན་པ་སོགས་གསུམ་ལ་དམིགས་ནས་ཡོད་དམ་མེད་ཡིན་ནམ་མིན་སྙམ་པའོ། །འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ང་དང་ངའི་ཞེས་བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་འཇིག་པ་ནི་མི་རྟག་པ་དང་ཚོགས་པ་ནི་དུ་མ་ཡིན་པས་འདིས་གང་ལ་ལྟ་བའི་གཞི་ནི་མི་རྟག་པ་དང་དུ་མའི་ཆོས་ཙམ་ཡིན་གྱི། རྟག་པ་དང་གཅིག་པུའི་གང་ཟག་ནི་མེད་དོ། །ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཞེས་མིང་བཏགས་སོ། །མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་ནི། འཇིག་ལྟས་གང་བཟུང་བའི་བདག་དེ་ལ་དམིགས་ནས་རྟག་པ་ཐེར་ཟུག་པའ
【現代漢語翻譯】 就像沒有水分和土壤等因素，種子無法發芽一樣，如果沒有共同作用的條件，業力也無法產生痛苦的果實。如果存在煩惱，即使沒有先前積累的業力，也會立即新積累業力，並導致未來受生。正如《釋量論》中所說：『超越存在的貪慾，其他業力無法投生，因為共同作用的因素已耗盡。』又說：『如果存在貪慾，它將再次產生。』因此，依靠對治煩惱的方法非常重要，而這又依賴於瞭解煩惱，因此必須精通煩惱。對此有四個方面：認識煩惱、煩惱產生的次第、煩惱的因以及煩惱的過患。首先，關於煩惱的一般定義，《集論》中說：『當某種法生起時，它以不寂靜的性質出現。由於它的生起，心相續變得不寂靜，這就是煩惱的定義。』因此，任何生起時使心相續不寂靜的法就是煩惱。 關於各個煩惱的定義，在十種煩惱中，貪慾是指緣于外部或內部悅意可愛的對境而產生的執著。例如，油滲入布中難以去除一樣，貪慾也執著于自己的對境並蔓延，難以與該對境分離。嗔恚是指緣于眾生、痛苦、武器和荊棘等痛苦之境，而產生的內心折磨，內心粗暴，想要傷害這些對境。我慢是指依賴於我見，緣于外部或內部的高低貴賤而產生的內心驕傲，表現爲高人一等。無明是指對四聖諦、業果和三寶的自性不清楚，不明瞭的煩惱。懷疑是指緣于真理等三者，心中猶豫不定，想著『是有還是沒有？是還是不是？』。薩迦耶見（藏文：འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་，梵文天城體：सत्कार्यदृष्टि，梵文羅馬擬音：satkāyadṛṣṭi，漢語字面意思：壞聚見）是指緣于近取蘊，認為『我』和『我的』，具有這種我我所見的智慧，是一種煩惱。其中，『壞』是指無常，『聚』是指眾多，因此，這表明所觀察的基礎僅僅是無常和眾多的法，而沒有常恒和唯一的補特伽羅。因此，稱之為薩迦耶見。邊執見是指緣於我見所執著的『我』，認為其是常恒不變的。
【English Translation】 Just as a seed cannot sprout without moisture and soil, etc., so too, karma cannot produce the fruit of suffering without co-operative conditions. If afflictions are present, even without previously accumulated karma, new karma will be accumulated immediately, leading to future rebirth. As it is said in the Pramanavarttika: 'Other karma cannot project existence, having transcended the desire for existence, because the co-operative factor is exhausted.' And: 'If desire is present, it will arise again.' Therefore, it is very important to rely on the antidote to afflictions, which in turn depends on understanding afflictions, so one must be skilled in afflictions. There are four aspects to this: recognizing afflictions, the order in which afflictions arise, the causes of afflictions, and the faults of afflictions. First, regarding the general definition of afflictions, the Compendium of Topics states: 'When a certain dharma arises, it arises with the characteristic of being greatly unpacified. Because of its arising, the mind-stream becomes greatly unpacified, that is the definition of affliction.' Thus, whatever arises and makes the mind-stream unpacified is an affliction. Regarding the definitions of individual afflictions, among the ten afflictions, desire (raga) is attachment that arises from focusing on attractive and pleasing objects, whether external or internal. For example, just as oil is difficult to remove from cloth, desire clings to its object and spreads, making it difficult to separate from that object. Anger (krodha) is mental torment that arises from focusing on beings, suffering, weapons, thorns, and other sources of suffering, with a harsh mind that wishes to harm those objects. Pride (mana) is mental arrogance that arises from relying on the view of self, focusing on external or internal high and low status, and good and bad qualities, manifesting as being superior. Ignorance (avidya) is the affliction of not being clear about the nature of the Four Noble Truths, karma and its effects, and the Three Jewels, and not understanding them. Doubt (vicikitsa) is hesitation that arises from focusing on the truths, etc., thinking, 'Does it exist or not? Is it or is it not?' The view of the transitory collection (satkayadristi) (藏文：འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་，梵文天城體：सत्कार्यदृष्टि，梵文羅馬擬音：satkāyadṛṣṭi，漢語字面意思：壞聚見) is the wisdom, afflicted with the view of 'I' and 'mine,' that focuses on the aggregates of appropriation as 'I' and 'mine.' Here, 'transitory' means impermanent, and 'collection' means many, thus, this shows that the basis for observation is merely impermanent and multiple dharmas, and there is no permanent and singular person. Therefore, it is named the view of the transitory collection. The extreme view (antagrahadristi) is the view that focuses on the 'self' grasped by the view of self, considering it to be permanent and substantial.
མ་འདི་ནས་ཕྱི་མར་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཆད་པར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི། འཇིག་ལྟ་དང་མཐར་ལྟ་ 13-2-152b དང་ལོག་ལྟ་གསུམ་གང་རུང་དང་དེ་དག་གང་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་ལྟ་བ་པོའི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་ནི། འཆལ་ཚུལ་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། ཆ་བྱད་དང་ཚུལ་དང་ལུས་དང་ངག་གི་འཇུག་པ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་དང་། གང་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་དག་འབྱུང་བའི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་སྡིག་པ་འདག་པ་དང་ཉོན་མོངས་ལས་གྲོལ་བ་དང་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱིན་པར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ལོག་པར་ལྟ་བ་ནི། ཚེ་སྔ་ཕྱི་དང་ལས་འབྲས་སོགས་མེད་ཅེས་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དང་། དབང་ཕྱུག་དང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་འགྲོ་བའི་རྒྱུར་འཛིན་པའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ཉོན་མོངས་བཅུ་པོ་དེ་དག་ནི་ཀུན་ལས་བཏུས་དང་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་དང་ཕུང་པོ་ལྔའི་རབ་བྱེད་ཀྱི་བཤད་པ་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་བཤད་པའོ། །གཉིས་པ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་ནི། འཇིག་ལྟ་དང་མ་རིག་པ་སོ་སོར་འདོད་པ་ལྟར་ན། དཔེར་ན་ཐག་པ་བསྡོགས་པ་ལ་མུན་པ་ཅུང་ཟད་བབ་སྟེ་ཐག་པའི་གནས་ལུགས་མི་གསལ་བ་ན་དེ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཛིན་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་ལྟར། ཕུང་པོའི་གནས་ལུགས་གསལ་བ་ལ་སྒྲིབ་པའི་མ་རིག་པའི་མུན་པ་ལས་ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་འཁྲུལ་བ་སྐྱེ་ལ། དེ་ལས་ཉོན་མོངས་གཞན་རྣམས་སྐྱེའོ། །དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ལྟར་ན། འཇིག་ལྟ་ཉིད་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྩ་བའོ། །དེ་ཡང་འཇིག་ལྟས་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་ 13-2-153a ན་རང་གཞན་སོ་སོ་བར་རིས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་ལ། དེ་ལྟར་བཅད་ནས་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ཆགས་པ་དང་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ཞེ་སྡང་འབྱུང་ཞིང་བདག་ལ་དམིགས་ནས་ཁེངས་པ་ཡང་སྐྱེ་ལ། བདག་དེ་ཉིད་ལ་རྟག་ཆད་དུ་འཛིན་ཅིང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སོགས་དང་དེ་དང་འབྲེལ་བའི་སྤྱོད་པ་ངན་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་སྐྱེའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་པ་སྟོན་པའི་སྟོན་པ་དང་དེས་བསྟན་པའི་ལས་འབྲས་དང་བདེན་བཞི་དང་དཀོན་མཆོག་སོགས་ལ་དེ་དག་མེད་དོ་ཞེས་པའི་ལོག་ལྟའམ། ཡང་ན་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་དམ་མེད་ཡིན་ནམ་མིན་སྙམ་དུ་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་དེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། བདག་ཡོད་ན་ནི་གཞན་དུ་ཤེས། །བདག་གཞན་ཆ་ལས་འཛིན་དང་སྡང་། །འདི་དག་དང་ནི་ཡོངས་འབྲེལ་ལས། །ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི་དྲུག་ལས། རྟེན་ནི། ཉོན་མོངས་པའི་བག་ལ་ཉལ་ལོ། །དམིགས་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བ་དང་མཐུན་པའི་ཡུལ་རྣམས་སྣང་བའོ། །འདུ་འཛི་ནི། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་མ་ཡིན་པ་གྲོགས་ངན་པའི་རྗེས་སུ་སློབ་པའོ།
【現代漢語翻譯】 從這個蘊到下一個蘊之間沒有連線的斷見，是染污的智慧。執持見解為最殊勝，是指緣于壞聚見（འཇིག་ལྟ་，destruction view）和邊見（མཐར་ལྟ་，extreme view）以及邪見（ལོག་ལྟ་，wrong view）三者中的任何一個，以及依憑這些見解而產生的有見者的蘊，而執持為最殊勝的染污智慧。執持戒律和苦行為最殊勝，是指對於斷除邪淫的戒律，以及對於儀容、行為、身語的規範，以及依憑這些戒律和苦行而產生的蘊，認為可以消除罪業、解脫煩惱、徹底脫離輪迴的染污智慧。邪見是指否認前後世和業果等，或者認為自在天和主宰等是眾生的根源的染污智慧。這十種煩惱如《攝類學》（kun las btus）和《瑜伽師地論》（rnal 'byor spyod pa'i sa）以及《五蘊論》（phung po lnga'i rab byed）的解釋中所說的那樣進行解釋。 第二，產生的次第是：如果壞聚見和無明被認為是各自獨立的，那麼，例如，當繩子被堆放在一起，光線昏暗，繩子的真實狀態不清楚時，就會產生認為它是蛇的念頭。同樣，當蘊的真實狀態被無明的黑暗所遮蔽時，就會錯誤地認為蘊是『我』，由此產生其他的煩惱。如果兩者被認為是一體的，那麼壞聚見本身就是煩惱的根本。因為壞聚見執著于『我』，所以會區分自己和他人。這樣區分之後，就會對自己的陣營產生貪戀，對對方的陣營產生嗔恨，並且會因為執著于『我』而產生傲慢。並且會認為這個『我』是常或斷，並且會執持『我』見等以及與此相關的惡劣行為為最殊勝。同樣，對於宣說無我的導師，以及他所宣說的業果、四諦和三寶等，會產生『這些都不存在』的邪見，或者懷疑『是這樣嗎？不是這樣嗎？』正如《釋量論》（rnam 'grel）中所說：『如果我存在，則知有他者，由我他分，生執與嗔，由此等及相關聯，一切過患皆生起。』 第三，產生煩惱的原因有六種：所依是煩惱的習氣；所緣是與煩惱產生相順的對境顯現；雜染是學習非正士和惡友的行為。
【English Translation】 The wisdom of annihilationism, which sees no connection between this aggregate and the next, is a defiled wisdom. Holding views as supreme refers to the defiled wisdom that clings to any of the three—the view of the perishable (འཇིག་ལྟ་), the extreme view (མཐར་ལྟ་), and the wrong view (ལོག་ལྟ་)—and the aggregates of the one who holds these views as supreme, based on whatever gives rise to them. Holding ethics and asceticism as supreme refers to the ethics of abandoning immoral conduct, and the asceticism of determining the conduct of appearance, behavior, body, and speech, and the defiled wisdom that sees the aggregates from which these arise as purifying sins, liberating from afflictions, and definitively freeing from samsara. Wrong view is the defiled wisdom that denies the existence of past and future lives, karma and its effects, etc., and that holds powers and lords, etc., as the cause of beings. These ten afflictions are explained as they appear in the explanations of the Compendium of Topics (kun las btus), the Stages of Yoga Practice (rnal 'byor spyod pa'i sa), and the Differentiation of the Five Aggregates (phung po lnga'i rab byed). Second, the order of how they arise is as follows: If the view of the perishable and ignorance are considered separate, then, for example, when a rope is piled up and the darkness is slightly lowered so that the true state of the rope is unclear, a thought arises that perceives it as a snake. Similarly, when the true state of the aggregates is obscured by the darkness of ignorance, the delusion that the aggregates are 'I' arises, and from this, other afflictions arise. If the two are considered as one, then the view of the perishable itself is the root of afflictions. Because the view of the perishable grasps at 'I', it makes distinctions between self and others. Having made such distinctions, attachment arises towards one's own side and hatred arises towards the other side, and arrogance also arises from focusing on the self. And one clings to that self as permanent or impermanent, and clings to the view of self, etc., and the bad conduct associated with it as supreme. Similarly, towards the teacher who teaches non-self, and the karma and its effects, the four truths, and the Three Jewels, etc., taught by him, one generates the wrong view that 'these do not exist,' or one doubts, 'Is it like that? Is it not like that?' As it says in the Pramāṇavārttika (rnam 'grel): 'If self exists, then one knows others; from the division of self and others, attachment and hatred arise; from these and their connections, all faults will arise.' Third, the causes of the arising of afflictions are six: The basis is the latent tendencies of afflictions; the object is the appearance of objects that are in accordance with the arising of afflictions; the entanglement is learning from non-virtuous persons and following bad friends.
།བཤད་པ་ནི། ཆོས་ལོག་པ་མཉན་པའོ། །གོམས་པ་ནི། སྔོན་ཉོན་མོངས་པ་འདྲིས་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། སྡུག་མི་སྡུག་གི་མཚན་མ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་། མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་འཛིན་པ་སོགས་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་དོ། བཞི་པ་ཉེས་དམིགས་ནི། ཉོན་མོངས་སྐྱེས་པ་ན། དང་པོར་སེམས་ཀུན་ནས་ 13-2-153b ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་དང་། དམིགས་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བྱེད་པ་དང་། བག་ལ་ཉལ་བརྟན་པར་བྱེད་པ་དང་། རིགས་མཐུན་གྱི་ཉོན་མོངས་མི་འཆད་པར་བྱེད་པ་དང་། རང་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་ལ་གནོད་པ་དང་། ཚེ་འདི་དང་ཕྱི་མ་དང་གཉིས་ཀ་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྐྱེད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་མྱོང་བ་དང་། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་། མྱང་འདས་ལས་རིང་དུ་དང་། དགེ་བ་ལས་ཉམས་པར་བྱེད་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ལས་ཉམས་པ་དང་། འཁོར་གྱི་ནང་དུ་སོང་བ་ན་ཡིད་ཞུམ་པ་དང་། དགའ་བ་དང་མི་འཇིགས་པ་མེད་པ་དང་། ཕྱོགས་མཚམས་ཀུན་ཏུ་མི་སྙན་པ་འཕེལ་བ་དང་། སྟོན་པ་དང་སྲུང་མ་སོགས་དམ་པས་སྨོད་པ་དང་། འགྱོད་བཞིན་དུ་འཆི་ལ་ཤི་ནས་ཀྱང་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་ཞིང་རང་གི་དོན་མི་འཐོབ་པའོ། །མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་འཇོམས་སེམས་ཅན་འཇོམས་ཤིང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཇོམས། །ཉམས་བཅས་རྙེད་པས་དམན་ཞིང་སྲུང་དང་དེ་བཞིན་སྟོན་པས་སྨད། །རྩོད་པ་མི་སྙན་དེ་ནི་གཞན་དུ་མི་ཁོམ་གནས་སུ་སྐྱེ། །ཐོབ་དང་མ་ཐོབ་ཉམས་པས་ཡིད་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་འཐོབ། །ཅེས་གསུངས་སོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། ཞེ་སྡང་སྲེད་སོགས་དགྲ་རྣམས་ནི། །རྐང་ལག་ལ་སོགས་ཡོད་མིན་ལ། །དཔའ་མཛངས་མིན་ཡང་ཅི་ཞིག་ལྟར། །དེ་དག་གིས་བདག་བྲན་བཞིན་བྱས། །བདག་གི་སེམས་ལ་གནས་བཞིན་དུ། །དགའ་མགུར་བདག་ལ་གནོད་བྱེད་པ། །དེ་ལ་མི་ཁྲོ་བཟོད་ 13-2-154a པ་ནི། །གནས་མིན་བཟོད་པ་སྨད་པའི་གནས། །གལ་ཏེ་ལྷ་དང་ལྷ་མིན་རྣམས། །ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགྲར་ལངས་ཀྱང་། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་མནར་མེད་པའི། །མེ་ནང་ཁྲིད་ཅིང་འཇུག་མི་ནུས། །ཉོན་མོངས་སྟོབས་ཅན་དགྲ་འདིས་ནི། །གང་དང་ཕྲད་ན་རི་རབ་ཀྱང་། །ཐལ་བ་ཡང་ནི་མི་ལུས་པ། །དེར་བདག་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་འདོར། །བདག་གི་ཉོན་མོངས་དགྲ་བོ་གང་། །དུས་རིང་ཐོག་མཐའ་མེད་པ་ལྟར། །དགྲ་གཞན་ཀུན་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུར། །ཡུན་རིང་ཐུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མཐུན་པར་རིམ་གྲོ་བསྟེན་བྱས་ན། །ཐམས་ཅད་ཕན་དང་བདེ་བྱེད་ན། །ཉོན་མོངས་རྣམས་ནི་བསྟེན་བྱས་ན། །ཕྱིར་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་གནོད་པ་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཉེས་དམིགས་རྣམས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དགོན་པ་བའི་ཞལ་ནས། ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་ཉེས་དམིགས་དང་མཚན་ཉིད་དང་གཉེན་པོ་དང་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་རྣམས་ཤེས་དགོས། ཉེས་དམིགས་ཤེས
【現代漢語翻譯】 解釋是：聽聞邪法。 串習是：增長先前煩惱的習氣力量。 作意是：對可愛與不可愛的相狀妄加分別，以及將無常執為常等不如理作意。 第四，過患是：煩惱生起時，首先使內心完全被煩惱所染污，對所緣境產生顛倒認知，使潛在的習氣更加穩固，使同類的煩惱不斷滋生，對自他雙方都造成損害，在今生和來世都產生過失，感受痛苦和不悅，導致生等痛苦的產生，遠離涅槃，從善法中退失，失去受用，進入輪迴中意志消沉，失去喜悅和無畏，在各處惡名遠揚，受到導師和護法等聖者的呵斥，在後悔中死去，死後墮入惡趣，無法獲得自己的利益。 《經莊嚴論》中也說：『煩惱摧毀自我，摧毀眾生，摧毀戒律。伴隨衰損，因獲得而低劣，受到護法以及導師的呵斥。爭論不悅耳，他方生於無暇之處。獲得與未獲得皆衰敗，內心獲得巨大痛苦。』 《入行論》中也說：『嗔恚貪等諸怨敵，無手無足亦非勇，然彼等令我如奴，彼等安住於我心，隨心所欲而害我，忍受非理豈應理？設若天神與非天，一切向我作敵對，彼等亦不能令我，投入地獄火中燒。然我心中大力敵，若遇彼等則能將，此身剎那投于彼，乃至灰燼亦不留。吾敵貪等惑，長久無始亦無終，余敵皆不能如是，長時連綿住於世。若我順事諸怨敵，一切助我樂與利，然我順事諸惑敵，反令苦惱日日增。』應知這些過患。 貢巴瓦尊者說：斷除煩惱，必須瞭解煩惱的過患、體性、對治和生起之因。瞭解過患
【English Translation】 Explanation: It is listening to wrong teachings. Habituation: It is increasing the power of previous afflictions through familiarity. Attention: It is superimposing characteristics of like and dislike, and taking impermanence as permanence, etc., which is inappropriate attention. Fourth, the faults are: When afflictions arise, they first completely defile the mind, cause distorted perceptions of the object, strengthen latent tendencies, cause similar afflictions to arise without ceasing, harm both oneself and others, create faults in both this life and the next, cause suffering and displeasure, lead to the accomplishment of sufferings such as birth, distance oneself from nirvana, cause decline from virtue, cause decline from enjoyment, cause discouragement when entering a gathering, cause a lack of joy and fearlessness, cause unpleasantness to increase in all directions, cause condemnation by the teacher and protectors, etc., and cause one to die regretting and be reborn in a bad rebirth after death, without attaining one's own benefit. The Ornament of the Sutras also says: 'Afflictions destroy the self, destroy sentient beings, and destroy morality. Accompanied by decline, inferior due to attainment, condemned by protectors and teachers alike. Disputes are unpleasant, and one is born in unfavorable places in other realms. Loss of both what is attained and what is not attained causes great mental suffering.' The Way of the Bodhisattva also says: 'Enemies such as hatred and desire have no hands or feet, nor are they brave, yet they make me like a slave. They dwell in my mind, harming me as they please. Is it right to tolerate them without anger? Even if all the gods and demigods were to rise up against me as enemies, they could not lead me into the fires of Avici hell. But these powerful enemies of affliction, if they meet with anything, can throw me into it in an instant, even Mount Meru will not remain as ashes. My enemy of affliction is like a long, beginningless, and endless time. All other enemies cannot endure as long as that. If I serve and attend to them harmoniously, they will all bring benefit and happiness. But if I attend to afflictions, they will only bring suffering and harm in return.' One should know these faults. Gonpawa said: To abandon afflictions, one must know the faults, characteristics, antidotes, and causes of arising of afflictions. Knowing the faults
་པར་བྱས་ནས་སྐྱོན་དུ་བལྟ། དགྲར་བཟུང་། ཉེས་དམིགས་མ་ཤེས་ན་དགྲར་མི་གོ་བས། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་སེམས་པ་ཡིན་གསུང་བ་དང་། ཉོན་མོངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཆོས་མངོན་པ་མཉན། མ་མཐའ་ནའང་ཕུང་པོ་ལྔའི་རབ་བྱེད་མཉན་ལ། རྩ་བ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་རྣམས་ངོ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་པ་གང་རུང་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ཙ་ན། འདི་དེ་ཡིན་ཨང་ཁོ་བྱུང་ངོ་སྙམ་དུ་ངོས་བཟུང་གིན་ཉོན་མོངས་དང་འཐབ་པ་ཡིན་ 13-2-154b ནོ་གསུང་བ་ལྟར་གོ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། ། ༈ དེས་ལས་གསོག་ཚུལ། གཉིས་པ་དེས་ལས་གསོག་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས། བསག་པར་བྱ་བའི་ལས་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་ཇི་ལྟར་གསོག་པའི་ཚུལ་ལོ། ༈ བསག་པར་བྱ་བའི་ལས་ངོས་བཟུང་བ། དང་པོ་ནི་གཉིས་ཏེ། སེམས་པའི་ལས་དང་། བསམས་པའི་ལས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། སེམས་པ་གང་ཞེ་ན། སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཏེ། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་རྣམས་ལ་སེམས་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རང་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་ཡུལ་རྣམས་ལ་གཡོ་ཞིང་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་སེམས་བྱུང་ཡིད་ཀྱི་ལས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་པ་དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ལུས་ངག་གི་ལས་ཏེ། མཛོད་ལས། ལས་ནི་སེམས་པ་དང་དེས་བྱས། །སེམས་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཡིན་ཏེ། །དེས་བསྐྱེད་ལུས་དང་ངག་གི་ལས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ངག་གི་ལས་ལ་རིག་བྱེད་དང་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་གཟུགས་ཅན་ཁོ་ནར་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདོད་པ་ལ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་བཀག་ནས། ལུས་ངག་གི་རིག་བྱེད་དང་མཉམ་དུ་འཇུག་པའི་སེམས་པ་ལ་བཞེད་པས་ལས་གཉིས་ཀ་སེམས་པར་བཤད་དོ། །སྤྱིར་ལས་ལ་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གསུམ་ཡོད་ཀྱང་། འདིར་ནི་དང་པོ་གཉིས་སོ། །དགེ་བའི་ལས་ལ་ཡང་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་གཉིས་ལས། འདིར་ཟག་བཅས་དང་དེ་ལ་ཡང་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ལ་ 13-2-155a ཡོད་པ་དང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་གཉིས་ལས་འདིར་ཕྱི་མའོ། །དེ་ལ་མི་དགེ་བའི་ལས་ནི་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་ཡིན་ལ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་ནི་འདོད་པ་ཁམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་དགེ་བའི་ལས་སོ། །མི་གཡོ་བའི་ལས་ནི་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སས་བསྡུས་པའི་དགེ་བ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ལས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མཛོད་ལས། བསོད་ནམས་འདོད་ཁམས་དགེ་བའི་ལས། །མི་གཡོ་གོང་མ་ལས་སྐྱེས་པའི། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མི་གཡོ་བའི་ལས་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཁམས་ན་ལྷའི་རྟེན་ལ་སྨིན་རྒྱུའི་ལས་ཁ་ཅིག་མི་དང་དུད་འགྲོ་དང་ཡི་དྭགས་ཀྱི་རྟེན་ལ་སྨིན་པ་ནི་འབྲས་བུ་གཡོ་བ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁམས་གོང་མར་ས་གཞན་དུ་སྨིན་རྒྱུའི་ལས། ས་དེ་ལས་ག
【現代漢語翻譯】 如果將（煩惱）視為過錯，視為敵人，那麼不瞭解其過患就無法將其視為敵人。正如《經莊嚴論》和《入行論》中所說，要認識到這是心。要了解煩惱的定義，也要聽聞《阿毗達磨》，至少也要聽聞《五蘊論》，認識根本煩惱和近煩惱，一旦貪嗔等任何煩惱在心中生起，就要認識到『這就是它，它出現了』，這樣才能與煩惱作鬥爭。 正如13-2-154b所說，必須這樣理解。 關於如何積業： 第二，關於如何積業，分為兩部分：認識所要積的業，以及如何積業。 認識所要積的業： 第一部分分為兩種：心之業和思之業。第一種，如《集論》所說：『何為心？心是心的顯現活動，是意的業，能使心進入善、不善和無記的狀態。』因此，與自身相應的心的活動，是意的心所之業。第二種，是由心所引發的身語之業。如《俱舍論》所說：『業是心和心所造作，心是意的業，由此產生身語之業。』身語之業分為表業和無表業，唯有有部才特別強調色法。但世親論師駁斥了這種觀點，認為與身語表業同時存在的心也是業，因此兩種業都說是心。一般來說，業有善、不善和無記三種，但這裡指的是前兩種。善業又分為有漏和無漏兩種，這裡指的是有漏，而有漏又分為聖者相續中的和凡夫相續中的，這裡指的是後者。其中，不善業是非福業，福業是欲界所攝的善業，不動業是色界和無色界所攝的有漏善業。如《俱舍論》所說：『福業是欲界善業，不動業是上界所生。』為什麼稱為不動業呢？因為在欲界，有些業成熟為天人的果報，有些成熟為人、畜生或餓鬼的果報，這是果報的變動。但在上界，業不會在其他界成熟。
【English Translation】 If (afflictions) are seen as faults, seen as enemies, then one cannot see them as enemies without knowing their faults. As stated in the Ornament for the Sutras and the Guide to the Bodhisattva's Way of Life, one must recognize that this is the mind. To understand the definition of afflictions, one must also listen to the Abhidharma, at least listen to the Analysis of the Five Aggregates, recognize the root afflictions and near afflictions, and once any affliction such as attachment or hatred arises in the mind, one must recognize 'This is it, it has arisen,' and thus fight against the afflictions. As stated in 13-2-154b, this must be understood. How karma is accumulated: Second, regarding how karma is accumulated, there are two parts: recognizing the karma to be accumulated, and how to accumulate it. Recognizing the karma to be accumulated: The first part is divided into two: karma of the mind and karma of thought. The first, as stated in the Compendium of Topics: 'What is mind? Mind is the manifest activity of the mind, it is the karma of the mind, which causes the mind to enter into states of virtue, non-virtue, and neutrality.' Therefore, the activity of the mind that corresponds to oneself is the karma of the mental factor of the mind. The second is the karma of body and speech that is aroused by the mind. As stated in the Treasury of Knowledge: 'Karma is the mind and what is made by the mind, the mind is the karma of the mind, and from this arises the karma of body and speech.' The karma of body and speech is divided into revealing karma and non-revealing karma, and only the Vaibhashikas particularly emphasize form. But Master Vasubandhu refuted this view, arguing that the mind that exists simultaneously with the revealing karma of body and speech is also karma, so both karmas are said to be mind. Generally, karma has three types: virtuous, non-virtuous, and neutral, but here we are referring to the first two. Virtuous karma is further divided into contaminated and uncontaminated, and here we are referring to the contaminated, and the contaminated is further divided into that in the continuum of the noble ones and that in the continuum of ordinary beings, and here we are referring to the latter. Among them, non-virtuous karma is non-meritorious karma, meritorious karma is virtuous karma included in the desire realm, and unwavering karma is virtuous karma included in the form and formless realms with contamination. As stated in the Treasury of Knowledge: 'Meritorious karma is the virtuous karma of the desire realm, unwavering karma is born from the upper realms.' Why is it called unwavering karma? Because in the desire realm, some karma matures into the reward of gods, and some matures into the reward of humans, animals, or hungry ghosts, which is the fluctuation of the reward. But in the upper realms, karma does not mature in other realms.
ཞན་དུ་མི་སྨིན་པས་མི་གཡོ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མཛོད་ལས། གང་ཕྱིར་ས་ནི་དེ་དག་ཏུ། །ལས་རྣམས་སྨིན་ཕྱིར་མི་གཡོའི་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ དེ་ཇི་ལྟར་གསོག་པའི་ཚུལ། གཉིས་པ་དེ་གསོག་པའི་ཚུལ་ནི། སྤྱིར་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་དགེ་བའི་ལས་བསྐྱེད་ཅིང་གསོག་པ་ཡོད་ལ། མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱང་རྒྱུན་ཞུགས་དང་ཕྱིར་འོང་གིས་གསོག་པ་ཡོད་ཀྱང་། ངན་འགྲོ་དང་བདེ་འགྲོའི་འཁོར་བར་འཕེན་པའི་ལས་ནི་འཕགས་པས་གསོག་པ་མི་སྲིད་དེ། དབུ་མ་རྩ་བ་ལས། འཁོར་བའི་རྩ་བ་འདུ་བྱེད་དེ། །དེ་ཕྱིར་མཁས་རྣམས་འདུ་མི་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་མི་མཁས་བྱེད་པོ་ཡིན། །མཁས་ 13-2-155b མིན་དེ་ཉིད་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་ཀྱང་། བདེན་པ་མཐོང་ལ་འཕེན་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཇི་སྲིད་དུ་རང་ཉིད་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་དབང་དུ་འགྲོ་བ་དེ་སྲིད་དུ་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་གསོག་ལ། བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ནས་ནི་ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་ཡོད་ཀྱང་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་གསར་དུ་མི་གསོག་སྟེ། མི་སྟོབས་ལྡན་གྱིས་སྟོབས་ཆུང་ངུ་བརྡུང་བ་ལྟར། རྒྱུན་ཞུགས་དང་ཕྱིར་འོང་གིས་ཀྱང་བདག་འཛིན་དང་དུ་མི་ལེན་ཅིང་། སྤོང་བར་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འཁོར་བར་འཕེན་པར་བྱེད་པའི་ལས་གསོག་པ་པོ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པ་མན་ཆོད་ཀྱི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་དོ། །དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་དང་འཇིག་ལྟའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པ་དེས་སྒོ་གསུམ་པོས་སྲོག་གཅོད་སོགས་མི་དགེ་བ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་ན་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་གསོག་ལ། འདོད་ཁམས་ཀྱི་དགེ་བ་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་སོགས་འདུ་བྱེད་ན་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་དང་། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པའི་སས་བསྡུས་པའི་ཞི་གནས་སོགས་བསྒོམ་ན་མི་གཡོ་བའི་ལས་གསོག་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སྲིད་པའི་ཕུན་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་བལྟས་ནས་ཐར་པ་འདོད་པའི་འདུན་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ་ 13-2-156a དགེ་བའི་ལས་དུ་མ་བསྒྲུབ་པ་དང་། གཞན་ཡང་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་དཔྱོད་པའི་ཤེས་རབ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་པ་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་ཡིན་ནམ་མིན་ཞེ་ན། སྤྱིར་ཚོགས་ལམ་པ་དང་སྦྱོར་ལམ་པས་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་རང་དགའ་བ་གསོག་པ་ཡོད་ཀྱང་། བསམ་པ་དེ་ལྟ་བུས་ཀུན་ནས་བསླངས་པ་དང་བདག་མེད་པ་ལ་དཔྱོད་པའི་ཤེས་རབ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་ནི་སྲིད་པ་ཕྱི་མ་ལ་སྲེད་པའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཡིན་ཅིང་། འཁོར་བའི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་དང་དམིགས་རྣམ་འགལ་བར་འཇུག
【現代漢語翻譯】 『不搖』是因為不成熟。如《俱舍論》所說：『因為土地在那些地方，爲了業成熟，爲了不搖。』 那麼，如何積聚（業）的方式呢？ 第二，積聚（業）的方式是：一般來說，聖者們會產生和積聚善業，也有入流果和一來果者積聚不善業的情況。但是，聖者不可能積聚將他們拋入惡趣和善趣輪迴的業。正如《中觀根本慧論》所說：『輪迴的根本是行，因此智者不造作，因此非智者是作者，因為智者見到那個（實相）。』 而且，導師世親也說：『見到真諦者沒有拋業。』因此，只要自己還受制於對人我的執著，就會積聚拋業。一旦現量證悟了無我的真如，即使因業和煩惱而生於輪迴，也不會新積聚拋業，就像力士擊打弱者一樣。入流果和一來果也不會接受我執，而是修習斷除我執的瑜伽行，如《瑜伽師地論》所說。因此，積聚將眾生拋入輪迴的業者，是直到安住于大乘加行道最勝位之前的凡夫俗子。 因此，如果被有染污的無明和俱生我執所控制，通過身語意三門造作殺生等惡業，就會積聚非福業；如果造作佈施和持戒等欲界善業，就會積聚福業；如果修習包含在禪定和無色界中的止觀等，就會積聚不搖業。 那麼，如果對一切有寂圓滿都視為過患，並以希求解脫的意願為動機，努力積累眾多善業，或者以與如理作意無我之義的智慧相應的善心，那麼這些善業是輪迴的因，還是不是呢？一般來說，資糧道和加行道者會積聚隨順自意的拋業，但是，以這種發心為動機，以及與思擇無我的智慧相應的善業，是與貪戀後有的對治品，並且與輪迴的根本——我執和所緣境相違。
【English Translation】 'Unwavering' is so called because it is immature. As stated in the Treasury of Knowledge: 'Because the earth is in those places, for the sake of the maturation of karma, for the sake of being unwavering.' How then, is the manner of accumulating it? Secondly, the manner of accumulating it is: Generally, noble beings generate and accumulate virtuous actions, and even Stream-enterers and Once-returners accumulate non-virtuous actions. However, it is impossible for noble beings to accumulate actions that throw them into the cycle of suffering and happiness. As stated in the Root Verses on the Middle Way: 'The root of cyclic existence is action; therefore, the wise do not act. Therefore, the unwise are the doers, because the wise see that (reality) itself.' Moreover, Master Vasubandhu also said: 'Seeing the truth, there is no throwing.' Therefore, as long as one is under the control of grasping at the self of a person, one accumulates actions that throw. Once one directly realizes the suchness of selflessness, even if one is born into cyclic existence due to the power of karma and afflictions, one does not newly accumulate actions that throw, just as a strong person strikes a weak person. Stream-enterers and Once-returners also do not accept self-grasping, but practice the yoga of abandoning it, as stated in the Stages of Yoga Practice. Therefore, those who accumulate actions that throw one into cyclic existence are all ordinary beings up to those who abide in the great supreme Dharma of the path of joining of the Great Vehicle. Therefore, if one is under the control of afflicted ignorance and innate ego-grasping, and performs non-virtuous actions such as killing through the three doors, one accumulates non-meritorious karma. If one performs virtuous actions of the desire realm such as giving and keeping vows, one accumulates meritorious karma. If one meditates on calm abiding and so forth, which are included in the formless realms, one accumulates unwavering karma. Then, if one regards all the perfections of existence as faults, and is motivated by the desire for liberation, striving to accomplish many virtuous actions, and also if one's mind is endowed with wisdom that properly investigates the meaning of selflessness, are these virtuous actions the cause of cyclic existence or not? Generally, those on the path of accumulation and the path of joining accumulate throwing actions that please themselves, but virtuous actions motivated by such intention and endowed with wisdom that investigates selflessness are on the side of counteracting craving for future existence, and are contrary to the root of cyclic existence, ego-grasping, and the object of focus.
་པས་འཕེན་བྱེད་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་རང་དགའ་བ་དངོས་མ་ཡིན་ཀྱང་། ཡང་སྲིད་ཕྱི་མ་བསྐྱེད་པའི་ཀུན་འབྱུང་དངོས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་ཀུན་འབྱུང་གིས་བསྡུས་པར་བཞག་གོ། དེ་ལྟར་ཡང་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་གང་དག་ཡང་འབྱུང་བའི་སྲེད་པ་སུན་འབྱིན་ཞིང་དེ་ལ་མི་ཕྱོགས་བར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་ཅིའི་ཕྱིར་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་འབྱུང་བའི་སྲིད་པ་ལ་མི་ཕྱོགས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཡང་འབྱུང་བའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་ལེགས་པར་སྤྱད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་ལེགས་པར་ 13-2-156b བསམས་ནས། དེ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བའི་བསམ་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་དགེ་བའི་ལས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀུན་འབྱུང་རྗེས་མཐུན་པར་གསུངས་པས། བསམ་པ་འདི་དང་བདག་མེད་པའི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པ་ལ་འབད་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་འཁོར་བ་ལ་རྣམ་གྲངས་དུ་མར་ཉེས་དམིགས་སུ་བརྟགས་ཏེ་བསྒོམས་པས་འཁོར་བའི་ཕུན་ཚོགས་ལ་སྲེད་པ་སུན་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་ཡང་མ་རྙེད། བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡང་མ་དཔྱད། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བའི་དགེ་སྦྱོར་རྣམས་ནི། ཞིང་གི་མཐུ་ལ་བརྟེན་པ་འགའ་རེ་མ་གཏོགས་པ་ཀུན་འབྱུང་རང་དགའ་བར་འགྲོ་བས་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ཡིན་ནོ། །ལས་གསོག་པ་དེ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཚོར་བ་བདེ་བའི་དོན་དུ་གསོག་པ་དང་། ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཕྱིར་གསོག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་སྤྱད་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་དང་། ཁ་ཕྱིར་བལྟའི་བདེ་བ་དེ་ལ་ཆགས་པ་ལོག་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཚོར་བའི་བདེ་བའི་དོན་དུ་ལས་གསོག་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། གཙོ་བོར་མ་ཤི་ཙམ་ཚུན་ཆོད་ཀྱི་ཚེ་འདིའི་བདེ་བའི་ཕྱིར་དུ་དམིགས་ན་ནི་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་གསོག་ལ། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མའི་འདོད་པའི་བདེ་བ་ལ་གཙོ་བོར་དམིགས་ན་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་གསོག་གོ ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ 13-2-157a སྐྱེས་པའི་ཚོར་བའི་བདེ་བ་ལ་གཙོ་བོར་དམིགས་ན་ནི། བསམ་གཏན་གསུམ་པ་མན་ཆད་ནས་དང་པོའི་བར་དུ་སྐྱེ་བའི་མི་གཡོ་བའི་ལས་གསོག་ལ། འདོད་པ་ལ་ཡང་ཆགས་པ་ལོག་ཅིང་ཚོར་བ་བདེ་བས་ཀྱང་ཡིད་སུན་ནས་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་པའི་དོན་དུ་ལས་འདུ་བྱེད་ན་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ནས་སྲིད་རྩེའི་བར་དུ་སྐྱེ་བའི་མི་གཡོ་བའི་ལས་གསོག་སྟེ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ན
【現代漢語翻譯】 雖然由業力產生的苦樂感受，並非是令人滿意的真實苦諦，但由於它們與產生來世的業力之集（藏文：ཀུན་འབྱུང་，梵文天城體：samudaya，梵文羅馬擬音：samudaya，漢語字面意思：集起）相一致，因此被歸類為集諦。正如《攝抉擇分》中所說：『如果有人問，為何那些能摧毀對輪迴之貪戀，並能生起出世間道（藏文：འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་，含義：超越世俗的道路）的世間法，會被歸類為集諦？』答：『雖然這些法本身並不傾向於產生輪迴，但它們與輪迴的身、語、意行為相一致，因此應被視為包含在集諦之中。』因此，我們應當通過深思輪迴的過患，並以厭離之心激發善行，從而生起出世間道。正如經文所說，這些善行與集諦相一致。因此，我們必須努力培養這種心態，並生起無我（藏文：བདག་མེད་，含義：沒有自我）的智慧。 如果僅僅是對輪迴的各種過患進行思索和禪修，卻找不到對治輪迴圓滿的貪戀之對治法，也沒有用辨別智慧如理地分析無我的道理，並且缺乏對兩種菩提心（藏文：བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་，含義：覺悟之心）的修習，那麼，除了少數依靠殊勝福田（藏文：ཞིང་གི་མཐུ་，含義：功德田的力量）的善行之外，其餘的善行都會成為令人滿意的集諦，從而導致輪迴的流轉。積累業力的方式有兩種：爲了獲得快樂的感受而積累，以及爲了獲得舍受（藏文：བཏང་སྙོམས་，含義：不苦不樂的感受）而積累。第一種又分為兩種：享受色、聲等五欲（藏文：འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་，含義：感官享受）所帶來的快樂，以及厭離世俗之樂，轉而追求從禪定（藏文：ཏིང་ངེ་འཛིན་，梵文天城體：samādhi，梵文羅馬擬音：samādhi，漢語字面意思：三摩地）中產生的快樂，併爲此積累業力。在第一種情況中，又分為兩種：如果主要目的是爲了今生的快樂，那麼就會積累非福業（藏文：བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་，含義：不善業）；如果主要目的是爲了來世的欲樂，那麼就會積累福業（藏文：བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་，含義：善業）。如果主要目的是爲了從禪定中產生的快樂，那麼就會積累不動業（藏文：མི་གཡོ་བའི་ལས་，含義：不動的業），從而轉生到從初禪到三禪的境界。如果對欲樂感到厭倦，並且對快樂的感受也感到厭煩，轉而爲了獲得舍受而造作，那麼就會積累不動業，從而轉生到從四禪到有頂天（藏文：སྲིད་རྩེ，含義：輪迴的頂端）的境界。這是世親論師（藏文：དབྱིག་གཉེན་，含義：天親）的觀點。
【English Translation】 Although the feelings of pleasure and pain arising from karma are not the actual Truth of Suffering that is truly satisfactory, they are categorized as the Truth of Origin (Tibetan: ཀུན་འབྱུང་, Sanskrit Devanagari: samudaya, Sanskrit Romanization: samudaya, Literal Meaning: accumulation) because they are consistent with the actual origin that generates future rebirths. As stated in the Compendium of Determinations: 'If one asks, why are those worldly dharmas that destroy the craving for rebirth and generate the supramundane path not included in the Truth of Origin?' The answer is: 'Although these dharmas do not inherently incline towards the existence of rebirth, they are consistent with the body, speech, and mind that are well-practiced in rebirth. Therefore, they should be understood as being included in the Truth of Origin.' Therefore, we should contemplate the faults of samsara and generate virtuous actions inspired by the thought of renunciation, thereby giving rise to the supramundane path. As the scriptures say, these virtuous actions are consistent with the Truth of Origin. Therefore, we must strive to cultivate this mindset and generate the wisdom of no-self (Tibetan: བདག་མེད་, Meaning: absence of self). If one merely contemplates and meditates on the various faults of samsara without finding the antidote to the craving for the perfections of samsara, and without properly analyzing the meaning of no-self with discriminating wisdom, and lacks the practice of the two Bodhicittas (Tibetan: བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་, Meaning: mind of enlightenment), then, apart from a few virtuous actions that rely on the power of a field of merit (Tibetan: ཞིང་གི་མཐུ་, Meaning: power of the field), all other virtuous actions will become a satisfactory Truth of Origin, thus causing the cycle of samsara to continue. There are two ways to accumulate karma: accumulating for the sake of experiencing pleasant feelings, and accumulating for the sake of experiencing neutral feelings (Tibetan: བཏང་སྙོམས་, Meaning: equanimity). The first is further divided into two: the pleasure arising from enjoying the objects of desire such as forms and sounds, and the pleasure arising from samadhi (Tibetan: ཏིང་ངེ་འཛིན་, Sanskrit Devanagari: samādhi, Sanskrit Romanization: samādhi, Literal Meaning: concentration) after turning away from worldly pleasures, and accumulating karma for the sake of that pleasure. In the first case, there are two possibilities: if the main intention is for the happiness of this life until death, then one accumulates non-meritorious karma (Tibetan: བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་, Meaning: non-virtuous karma); if the main intention is for the happiness of future lives, then one accumulates meritorious karma (Tibetan: བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་, Meaning: virtuous karma). If the main intention is for the pleasure arising from samadhi, then one accumulates unwavering karma (Tibetan: མི་གཡོ་བའི་ལས་, Meaning: unwavering karma), leading to rebirth in the realms from the first to the third dhyanas. If one becomes weary of desire and tired of pleasant feelings, and instead engages in actions for the sake of neutral feelings, then one accumulates unwavering karma, leading to rebirth in the realms from the fourth dhyana to the peak of existence (Tibetan: སྲིད་རྩེ, Meaning: peak of existence). This is the view of Master Vasubandhu (Tibetan: དབྱིག་གཉེན་, Meaning: Vasubandhu).
ོ། །དེའི་རིགས་པས་སྲིད་པ་མཐའ་དག་ལ་ཞེན་པ་ལོག་ནས་ཐར་པའི་ཕྱིར་དུ་སྒོ་གསུམ་དགེ་བ་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་ན་འཁོར་བ་ལ་ཇེ་རིང་དང་ཐར་པ་ལ་ཇེ་ཉེར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ། ༈ འཆི་འཕོ་བ་དང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཚུལ། གསུམ་པ་འཆི་འཕོ་བ་དང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་ཚུལ་ལ་ལྔ། འཆི་བའི་རྐྱེན། འཆི་བའི་སེམས། དྲོད་གང་ནས་སྡུད་པ། ཤི་ནས་བར་དོ་འགྲུབ་ལུགས། དེ་ནས་སྐྱེ་སྲིད་དུ་སྐྱེ་བ་ལེན་ཚུལ་ལོ། ། ༈ འཆི་བའི་རྐྱེན། དང་པོ་ནི། ཚེ་ཟད་པས་འཆི་བ་ནི། སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་འཕངས་པའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཟད་ནས་འཆི་བ་སྟེ་དུས་ལ་བབ་ནས་འཆི་བའོ། །བསོད་ནམས་ཟད་ནས་འཆི་བ་ནི། ཡོ་བྱད་མེད་ནས་འཆི་བ་ལྟ་བུའོ། །ཡ་ང་བ་མ་སྤངས་པས་འཆི་བ་ནི། ཚེ་མ་ཟད་པར་འཆི་བའི་རྒྱུ་རྐྱེན་དགུ་མདོ་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁ་ཟས་ཚོད་མི་ཟིན་པར་ཟ་བ་དང་། མི་འཕྲོད་པ་ཟ་བ་དང་། སྔ་མ་མ་ཞུ་བར་ཟ་བ་དང་། མ་ཞུ་བ་ལྟོར་བསགས་པ་འབྱིན་པར་མི་བྱེད་པ་དང་། སྨིན་པ་བསྒགས་པ་དང་། སྨན་སོ་སོར་མི་བསྟེན་པ་དང་། གོམས་པ་དང་ 13-2-157b མ་གོམས་པ་མི་ཤེས་པ་དང་། དུས་མ་ཡིན་པར་འགྲོ་བ་དང་། མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའོ། ། ༈ འཆི་བའི་སེམས། གཉིས་པ་འཆི་བའི་སེམས་ནི་གསུམ་ལས། དགེ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པར་འཆི་བ་ནི། རང་གིས་དྲན་པའམ་གཞན་གྱིས་དྲན་དུ་བཅུག་པ་ཡང་རུང་སྟེ། དད་པ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བའི་ཆོས་འདུ་ཤེས་རགས་པ་འབྱུང་བའི་བར་དུ་སེམས་ལ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའོ། །དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་བྱེད་པའི་གང་ཟག་འཆི་བ་ནི། རང་གིས་དྲན་པའམ་གཞན་གྱིས་དྲན་པར་བྱེད་ཀྱང་རུང་སྟེ། སྔོན་གང་ལན་མང་དུ་གོམས་པར་བྱས་པ་དེ་ཆེས་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་སེམས་དེ་ལ་གཞོལ་བར་འགྱུར་ལ་གཞན་ནི་བརྗེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་ཀ་ལ་མཚུངས་པར་གོམས་ན་ནི་དང་པོར་གང་དྲན་པ་དེ་ལས་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་སེམས་གཞན་དུ་མི་འཇུག་གོ། །དགེ་བ་བྱེད་པ་ནི། མུན་ཁྲོད་ནས་སྣང་བར་འགྲོ་བ་དང་འདྲ་ལ། འཆི་བའི་དུས་ན་དེ་ལ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་མི་སྡུག་པ་མ་ཡིན་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བ་དང་། བདེ་བར་འཆི་བར་འགྱུར་ཏེ། འཆི་ཁར་དེའི་ལུས་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་དྲག་པོ་མི་འབྱུང་ངོ་། །ལས་ལེགས་པར་བྱེད་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་གནད་གཅོད་ཤིན་ཏུ་ཚབས་ཆུང་བ་ཡིན་ནོ། །མི་དགེ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པར་འཆི་བ་ནི། རང་གིས་དྲན་པའམ་གཞན་གྱིས་དྲན་དུ་བཅུག་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཆགས་སོགས་ཀྱི་མི་དགེ་བ་དྲན་པ་རྣམས་འདུ་ཤེས་རགས་པ་རྒྱུ་བའི་བར་དུ་འབྱུང་ཞིང་། འཆི་ཁར་དེའི་ལུས་ལ་སྡུག་ 13-2-158a བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་དྲག་པོ་མྱོང་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་བྱེད་བྱེད་པ་འཆི་བའི་ཚེ་ནི། མི་དགེ་བ་སྔར་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་སྔ་ལྟས་རྣམས་འ
【現代漢語翻譯】 因此，如果通過這種方式斷除對一切存在的執著，爲了獲得解脫而精進于身語意三門善業，那麼就會離輪迴越來越遠，離解脫越來越近。 臨終和轉生的方式 第三，關於臨終和轉生的方式，分為五個方面：死亡的因緣、死亡的心、暖氣從何處收攝、死後中陰的形成方式，以及從那裡轉生到下一生的方式。 死亡的因緣 第一，壽命耗盡而死：這是指先前業力所決定的壽命全部耗盡而死，即壽終正寢。福德耗盡而死：比如因缺乏資具而死。未能斷除惡行而死：這是指未到壽命而死的因緣，在《九因經》中有所闡述，即：飲食不知節制，食用不適之物，前食未消又食，不排除未消化之物，抑制排便，不尋求適當的醫療，不瞭解習慣與不習慣，非時而行，以及不凈行。 死亡的心 第二，死亡的心分為三種：以善心而死：無論是自己憶念，還是他人提醒，都要在粗大的意識產生之前，讓善法，如信心等，持續在心中生起。行善與作惡之人死亡：無論是自己憶念，還是他人提醒，先前多次串習的業力會變得非常強大，心會專注於此，而遺忘其他。如果善惡串習程度相同，那麼心意就不會從最初憶念的事物上轉移，不會轉向其他。行善之人，如同從黑暗走向光明，在臨終時，會夢到各種悅意的景象，而非醜惡之景，安樂而死，臨終時身體不會感受到強烈的痛苦。對於善業純熟之人來說，死亡的痛苦非常輕微。以不善心而死：無論是自己憶念，還是他人提醒，在粗大意識遊走期間，憶念貪慾等不善之念。臨終時，身體會感受到劇烈的痛苦，作惡之人臨終時，會看到先前所造惡業的果報顯現。
【English Translation】 Therefore, if one abandons attachment to all existences through this reasoning, and diligently engages in virtuous deeds of body, speech, and mind for the sake of liberation, then one will move further away from samsara and closer to liberation. The manner of death and rebirth Third, the manner of death and rebirth is divided into five aspects: the causes of death, the mind at the time of death, from where the warmth is gathered, how the bardo state is formed after death, and from there, how to take rebirth in the next existence. The causes of death First, death by exhaustion of lifespan: This refers to dying after all the lifespan determined by previous karma has been exhausted, that is, dying of old age. Death by exhaustion of merit: such as dying due to lack of resources. Death by not abandoning harmful actions: This refers to the causes of dying before one's lifespan is exhausted, which are explained in the 'Nine Causes Sutra', namely: eating without moderation, eating unsuitable food, eating before the previous meal is digested, not eliminating undigested food, suppressing bowel movements, not seeking appropriate medical treatment, not understanding what is habitual and unaccustomed, going at inappropriate times, and engaging in impure conduct. The mind at the time of death Second, the mind at the time of death is divided into three types: Dying with a virtuous mind: Whether one remembers it oneself or is reminded by others, one should continuously generate virtuous qualities such as faith in the mind until coarse consciousness arises. The death of a person who does good and evil: Whether one remembers it oneself or is reminded by others, the karma that has been repeatedly practiced before will become very powerful, and the mind will focus on it, forgetting others. If the practice of good and evil is equal, then the mind will not turn away from what was first remembered and will not turn to other things. A person who does good is like going from darkness to light. At the time of death, he will dream of various pleasant scenes, not ugly ones, and die peacefully. At the time of death, his body will not feel intense pain. For those who have perfected good deeds, the pain of death is very slight. Dying with an unwholesome mind: Whether one remembers it oneself or is reminded by others, one remembers unwholesome thoughts such as attachment while coarse consciousness wanders. At the time of death, the body will experience intense pain, and at the time of death, a person who does unwholesome deeds will see the signs of the fruits of the unwholesome deeds previously committed.
དིར་མྱོང་སྟེ། རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་གཟུགས་མི་སྡུག་པ་དུ་མ་དེ་ལ་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། སྣང་བ་ནས་མུན་ཁྲོད་དུ་འགྲོ་བ་དང་འདྲའོ། །མི་དགེ་བ་ཆེན་པོ་བྱེད་པ་རྣམས་ནི། མཚན་མ་མི་སྡུག་པ་དེ་དག་མཐོང་བས་ལུས་ལ་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་ཞིང་སྤུ་ཟིང་ཞེས་བྱེད་པ་དང་། རྐང་ལག་གཡོབ་པ་དང་བཤང་གཅི་འབྱུང་བ་དང་ནམ་མཁའ་ལ་རྙོབ་པ་དང་མིག་ལྡོག་པ་དང་ཁ་ནས་དབུ་བ་འབྱུང་བ་དང་དེ་འདྲ་བ་རྣམས་འབྱུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་མི་དགེ་བ་འབྲིང་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་དག་ལས་ཁ་ཅིག་འབྱུང་ལ། ཁ་ཅིག་མི་འབྱུང་བས་རྫོགས་པར་མི་འབྱུང་ངོ་། །ལས་ཉེས་པ་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་གནད་གཅོད་ཤིན་ཏུ་ཚབས་ཆེའོ། །གནད་གཅོད་ནི་ལྷ་དང་དམྱལ་བ་མ་གཏོགས་པའི་སྐྱེ་གནས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་དོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཆི་བའི་ཚེ་ན་འདུ་ཤེས་མི་གསལ་བ་ལ་མ་སླེབ་པའི་བར་དུ་ཡུན་རིང་མོ་ནས་གོམས་པའི་བདག་ལ་ཆགས་པ་འབྱུང་ངོ་། །དེའི་འོག་ཏུ་བདག་ལ་ཆགས་པའི་དབང་གིས་བདག་ནི་མེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་ལུས་ལ་དགའ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་བར་དོ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུའོ། །དེ་ལ་རྒྱུན་ཞུགས་དང་ཕྱིར་འོང་ལ་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་འབྱུང་མོད་ཀྱི། ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ནས་སྤོང་གི་དང་དུ་མི་ལེན་ཏེ། དཔེར་ན་མི་སྟོབས་ལྡན་གྱིས་ 13-2-158b སྟོབས་ཆུང་ངུ་བརྡུང་བ་དང་འདྲའོ། །ཕྱིར་མི་འོང་རྣམས་ལ་ནི་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་མི་འབྱུང་ངོ་། །ལུང་མ་བསྟན་གྱི་སེམས་དང་ལྡན་པར་འཆི་བ་ནི། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་བྱེད་བྱེད་པའམ་དེ་མ་བྱས་ཀྱང་རུང་སྟེ། རང་གིས་དེ་གཉིས་མ་དྲན་ལ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དྲན་པར་མ་བྱས་པའོ། །དེ་ནི་འཆི་བའི་ཚེ་བདེ་སྡུག་གཉིས་ཀ་དང་མི་ལྡན་ནོ། །དགེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་འཆི་བ་ནི་འདུ་ཤེས་རགས་པ་ཡོད་པའི་བར་ལ་ཡིན་གྱི། འདུ་ཤེས་ཆ་ཕྲ་མོ་རྒྱུ་བའི་ཚེ་ནི་དགེ་བའི་སེམས་ལྡོག་ཅིང་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་སེམས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེས་དེའི་ཚེ་སྔོན་གོམས་པར་བྱས་པའི་དགེ་བ་ལ་ཡང་བརྩལ་བར་མི་ནུས་ལ། གཞན་གྱིས་ཀྱང་དྲན་པར་བྱེད་མི་ནུས་སོ། །མི་དགེ་བ་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བས་འདུ་ཤེས་ཕྲ་མོ་རྒྱུ་བ་ན་འཆི་སེམས་ཐམས་ཅད་ལུང་མ་བསྟན་ནོ། །མཛོད་འགྲེལ་ལས། དགེ་མི་དགེའི་སེམས་ནི་རྣམ་པ་གསལ་བས་འཆི་སེམས་འཆད་པར་འགྱུར་བ་དང་མི་མཐུན་པར་གསུངས་སོ། ། ༈ དྲོད་གང་ནས་སྡུད་པ། གསུམ་པ་དྲོད་གང་ནས་སྡུད་པ་ནི། མི་དགེ་བ་བྱེད་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་རོ་སྟོད་ནས་ལུས་འདོར་བར་བྱེད་དེ། དང་པོར་རོ་སྟོད་གྲང་མོར་འགྱུར་ཏེ་སྙིང་ག་ལ་ཐུག་པའི་བར་དུ་འདོར་ལ། དགེ་བ་བྱེད་བྱེད་པ་ནི་སྨད་ནས་འདོར་ཞིང་གྲང་བར་འགྱུར་ཏེ། གཉིས་ཀ་ཡང་སྙིང་ག་ནས་རྣམ་ཤེས་འཕོའོ། །དང་པོ་ཁུ་ཁྲག་གི་དབུས་སུ་རྣམ་ཤེས་གང་ཞུགས་པ་དེ་ལུས་ཀྱི་སྙིང་གར་འགྱུར་ཞིང་། ཐ་མར་ཕྱོགས་གང་ནས་འཕོ་བ་ད
【現代漢語翻譯】 當體驗到死亡時，就像在夢中一樣，會出現許多不悅意的景象，感覺就像從光明走向黑暗。那些造作極大惡業的人，會因見到那些不悅意的景象而身受痛苦，毛髮豎立，手腳揮舞，大小便失禁，在空中亂抓，眼睛翻轉，口吐白沫等等。如果造作的是中等惡業，那麼這些現象會發生一部分，也有一部分不會發生，不會完全顯現。對於作惡業的人來說，臨終的痛苦非常劇烈。這種痛苦存在於除了天界和地獄之外的所有輪迴之處。所有眾生在死亡時，在尚未達到意識不清的狀態之前，都會長久地執著于自己所習慣的『我』。之後，由於對『我』的執著，會認為『我』要消失了，從而對身體產生貪戀，這是形成中陰身的因。對於入流果和一來果的聖者來說，也會有對『我』的執著，但他們會用智慧去觀察並捨棄它，不會接受它，就像一個強壯的人擊打一個弱小的人一樣。而不還果的聖者則不會有對『我』的執著。以無記心而死，無論是行善或作惡，或者沒有做任何事，自己沒有想起善惡，別人也沒有提醒，這在死亡時既不感受快樂也不感受痛苦。以善心而死，只存在於粗顯意識存在的時候，當細微意識活動時，善心會消失，轉變為無記心。此時，他無法憶起之前所串習的善行，別人也無法提醒他。作惡也是如此，當細微意識活動時，所有的臨終心念都是無記的。《俱舍論》的註釋中說：『善與不善的心念是清晰的，與臨終心念的闡述不符。』 從何處收攝暖意？ 第三個問題是從何處收攝暖意：作惡業的人，其神識會從上半身離開身體，首先上半身變冷，直到心臟。行善業的人，則從下半身離開，身體變冷。無論哪種情況，神識都是從心臟離開。最初精血的中心進入神識，那裡會變成身體的心臟，最後從哪個方向離開，那裡就會變冷。
【English Translation】 When experiencing death, just like in a dream, many unpleasant sights appear, feeling like going from light to darkness. Those who commit great evil deeds will experience suffering in their bodies upon seeing those unpleasant sights, their hair will stand on end, they will wave their hands and feet, become incontinent, grab at the air, their eyes will roll back, foam will come out of their mouths, and so on. If they commit moderate evil deeds, some of these phenomena will occur, and some will not, not fully manifesting. For those who commit evil deeds, the pain of dying is extremely intense. This pain exists in all realms of existence except for the heavens and hells. All beings, at the time of death, until they reach a state of unconsciousness, will cling to the 'self' that they have long been accustomed to. Afterwards, due to clinging to the 'self', they will think that the 'self' is disappearing, and thus become attached to the body, which is the cause of the intermediate state. For the Stream-enterer and Once-returner, there will also be clinging to the 'self', but they will examine it with wisdom and abandon it, not accepting it, just like a strong person striking a weak person. But the Non-returner will not have clinging to the 'self'. Dying with an unspecified mind, whether doing good or evil, or not doing anything, not remembering good or evil oneself, and not being reminded by others, is neither experiencing happiness nor suffering at the time of death. Dying with a virtuous mind only exists when coarse consciousness is present; when subtle consciousness is active, the virtuous mind disappears and turns into an unspecified mind. At this time, one cannot recall the virtuous deeds previously practiced, nor can others remind one. The same is true for evil deeds; when subtle consciousness is active, all dying thoughts are unspecified. The commentary on the Treasury of Knowledge says: 'Virtuous and non-virtuous thoughts are clear, which is inconsistent with the explanation of dying thoughts.' From where is warmth gathered? The third question is from where warmth is gathered: For those who commit evil deeds, their consciousness will leave the body from the upper part, first the upper part of the body becomes cold, until it reaches the heart. Those who perform virtuous deeds leave from the lower part, and the body becomes cold. In either case, consciousness leaves from the heart. Initially, the center of semen and blood enters consciousness, which becomes the heart of the body, and finally, from whichever direction it leaves, that direction becomes cold.
ེ་ཉིད་དུ་ཐོག་མར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། ། 13-2-159a དེ་ལྟར་ན་ལུས་ཀྱི་དྲོད་ཐོག་མར་སྟོད་ནས་སྙིང་གའམ་སྨད་ནས་སྙིང་གར་བསྡུས་ནས། དེ་ནས་སྨད་དམ་སྟོད་ནས་དེ་བར་དུ་སྡུད་པ་ནི་མ་གསུངས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ༈ ཤི་ནས་བར་དོ་འགྲུབ་ལུགས། བཞི་པ་ཤི་ནས་བར་དོ་འགྲུབ་ལུགས་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རྣམ་ཤེས་གང་ནས་འཕོས་པའི་ཕྱོགས་དེ་ནས་བར་མ་ཆད་པར་སྲང་མདའི་མཐོ་དམན་བཞིན་དུ་ཤི་བ་དང་བར་དོ་འགྲུབ་སྟེ། རྒྱུ་ནི་ལུས་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེས་པ་དང་སྔོན་སྤྲོས་པ་ལ་དགའ་བས་ཡོངས་སུ་བསྒོས་པ་དང་། དགེ་མི་དགེ་གང་རུང་གི་ལས་ཏེ་གཉིས་པོ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སོ། །བར་དོ་དེ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཚང་བ། འགྲོ་བ་གང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན། སྐྱེ་བ་མ་བླངས་ཀྱི་བར་དུ་མིག་ནི་ལྷའི་མིག་ལྟར་ཐོགས་པ་མེད་ཅིང་། ལུས་ཀྱང་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ལྡན་པ་བཞིན་དུ་ཐོགས་པ་མེད་དོ། །མཛོད་ལས་ཀྱང་། སྔོན་དུས་སྲིད་འབྱུང་ཤ་ཚུགས་ཅན། །དེ་ནི་འཆི་བའི་སྔོན་རོལ་ཏེ། །སྐྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་ཕན་ཆད་དོ། །རིས་མཐུན་ལྷ་མིག་དག་པས་མཐོང་། །ལས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཤུགས་དང་ལྡན། །དབང་པོ་ཀུན་ཚང་ཐོགས་མེད་ལྡན། །མི་ལྡོག་དེ་ནི་དྲི་ཟ་འོ། །ཞེས་བར་དོ་རིས་མཐུན་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷའི་མིག་སྐྱོན་དང་བྲལ་བས་མཐོང་ལ། འགྲོ་བ་གང་ཡིན་པའི་བར་དོ་གྲུབ་ན། དེ་ནས་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་བཟློག་ཏུ་མེད་པར་གསུངས་མོད། ཀུན་ལས་བཏུས་སུ་ལྡོག་པ་ཡང་བཤད་དོ། །སྔོན་དུས་ཀྱི་སྲིད་པ་ནི། སྲིད་པ་བཞི་སྟེ། ཤི་ 13-2-159b ནས་སྐྱེ་བ་མ་བླངས་བར་ནི་བར་སྲིད་དང་། སྐྱེ་བ་བླངས་པའི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ནི་སྐྱེ་སྲིད་དང་། དེའི་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ནས་འཆི་སྲིད་སྐད་ཅིག་མ་ཐ་མའི་སྔོན་རོལ་ནི་སྔོན་དུས་ཀྱི་སྲིད་པ་དང་། འཆི་བའི་སྐད་ཅིག་ཐ་མ་ནི་འཆི་སྲིད་དུ་མཛོད་ལས་གསུངས་པས། ད་གཟོད་སྐྱེ་བ་བླངས་པའི་དུས་ཀྱི་འཆི་སྲིད་ལ་བལྟོས་པའི་སྔོན་རོལ་ཡིན་པ་ལ། དེ་ལ་འཁྲུལ་ནས་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་ལུས་དབྱིབས་ཅན་དུ་འདོད་པ་དང་། ཡང་ཕྱི་མའི་ལུས་དབྱིབས་སུ་བཤད་པ་ཡང་མཐོང་ནས་ཞག་ཕྱེད་དང་བཞི་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་དང་ཕྱེད་དང་བཞི་ཕྱི་མའི་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འདོད་པ་ནི་ཁུངས་རྣམ་དག་གང་ཡང་མེད་པས་སྒྲོ་བཏགས་ཁོ་ནའོ། །རྣམ་ཤེས་མི་གནས་པས་སྔོན་གྱི་ལུས་ལ་འདོད་པ་མི་འབྱུང་བར་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་སར་གསུངས་པས། སྔོན་གྱི་ལུས་མཐོང་ནས་ཡིད་མི་བདེ་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་སོ། །མི་དགེ་བ་བྱེད་པའི་བར་སྲིད་ནི། ཕྱར་བ་ནག་པོའམ་མཚན་མོ་མུན་ནག་ཏུ་སྣང་བ་ལྟ་བུའོ། །དགེ་བ་བྱེད་པའི་བར་སྲིད་ནི། སྣམ་བུ་དཀར་པོའམ་ཟླ་བའི་འོད་དང་བཅས་པའི་མཚན་མོའི་སྣང་བ་ལྟ་བུའོ། །རང་དང་རིགས་མཐུན་གྱི
【現代漢語翻譯】 因此，身體的熱量首先是從上方聚集到心臟，還是從下方聚集到心臟，然後是從下方還是上方聚集到那裡，雖然沒有明確說明，但也應該明白。 第四，死亡后中陰形成的方式：如前所述，從意識轉移的那個方向開始，就像天平的上下一樣，死亡和中陰的形成是連續的。原因是：對身體產生執著，喜歡之前的行為，完全沉浸其中，以及善或不善的行為，依賴於這兩者。那個中陰也具備眼睛等所有感官，具有將要投生之處的身體形態。在沒有獲得投生之前，眼睛像天眼一樣沒有阻礙，身體也像具有神通一樣沒有阻礙。《俱舍論》中也說：『前際有，中有身，那是死亡的前兆，直到出生的瞬間。同類天眼能見，具有業力神通力，所有感官齊全，無礙。不退轉，那是乾闥婆。』意思是說，中陰被同類和從禪定中產生的無垢天眼所見。一旦形成了任何道的眾生的中陰，就無法阻止其投生到其他道。但在《攝類學》中也說了可以轉變。前際有，指的是四有，即死亡后未投生之間是中有，投生后的第一個瞬間是生有，從第二個瞬間到死有最後一個瞬間之前是前際有，死亡的最後一個瞬間是死有。《俱舍論》中這樣說，現在才是在獲得投生的時候相對於死有的前兆。對此產生誤解，認為具有前世的身體形狀，或者說具有來世的身體形狀，也看到有人認為前半個月具有前世的身體形態，後半個月具有來世的身體形態，這些都沒有任何可靠的依據，只是臆測而已。瑜伽行派認為，由於意識不住留，因此不會想要之前的身體，所以認為看到之前的身體會產生不愉快也是臆測。造作惡業的中陰，就像黑色的斗篷或黑暗的夜晚一樣顯現。造作善業的中陰，就像白色的絲綢或帶有月光的夜晚的顯現一樣。與自己和同類相符的……
【English Translation】 Therefore, whether the body's heat initially gathers from above to the heart or from below to the heart, and then from below or above to there, although not explicitly stated, it should be understood. Fourth, the way the bardo (intermediate state) is formed after death: As previously explained, from the direction where consciousness transfers, just like the up and down of a scale, the formation of death and bardo is continuous. The reasons are: attachment to the body arises, fondness for previous actions, being completely immersed in them, and actions of either virtue or non-virtue, relying on these two. That bardo also possesses all senses such as eyes, and has the form of the body of the realm where it will be born. Until rebirth is taken, the eyes are unobstructed like a divine eye, and the body is also unobstructed as if possessing magical powers. The Abhidharmakosha also says: 'The previous existence has an intermediate body, that is the premonition of death, until the moment of birth. Seen by pure divine eyes of the same kind, possessing the power of karmic magic, all senses complete, unobstructed. Irreversible, that is a Gandharva.' This means that the bardo is seen by those of the same kind and by the flawless divine eye arising from meditation. Once the bardo of any realm of beings is formed, it is said to be impossible to prevent it from being born into another realm. However, in the Compendium of Topics it is also said that it can be transformed. The previous existence refers to the four existences: the intermediate existence between death and rebirth, the first moment of taking rebirth is the birth existence, from the second moment to the moment before the last moment of death existence is the previous existence, and the last moment of death is the death existence. As stated in the Abhidharmakosha, now is the premonition of death in relation to the death existence at the time of obtaining rebirth. Being mistaken about this, thinking that it has the body shape of the previous life, or saying that it has the body shape of the next life, and also seeing some people think that the first half-month has the body shape of the previous life and the second half-month has the body shape of the next life, these have no reliable basis whatsoever, they are merely speculations. The Yogacara school believes that because consciousness does not remain, therefore it will not desire the previous body, so thinking that seeing the previous body will cause unpleasantness is also speculation. The bardo of those who perform non-virtuous deeds appears like a black cloak or a dark night. The bardo of those who perform virtuous deeds appears like white silk or the appearance of a night with moonlight. Corresponding to oneself and those of the same kind...
་བར་དོ་དང་དེ་དག་དང་རང་གི་སྐྱེ་གནས་ཀྱང་མཐོང་ངོ་། །མངལ་དུ་འཇུག་པ་ལས། དམྱལ་བའི་བར་དོ་ནི་སྡོང་དུམ་ཚིག་པ་ལྟ་བུ་དང་། དུད་འགྲོའི་བར་དོ་ནི་དུ་བ་ལྟ་བུ་དང་། ཡི་དྭགས་ཀྱི་བར་དོ་ནི་ཆུ་ལྟ་བུ་དང་། འདོད་པའི་ལྷ་དང་མིའི་བར་དོ་ནི་གསེར་ལྟ་བུ་དང་། གཟུགས་ཁམས་པའི་བར་དོ་ནི་དཀར་པོར་གསུངས་ཏེ་ 13-2-160a ཁ་དོག་གི་ཁྱད་པར་རོ། །གཟུགས་མེད་ནས་ཁམས་འོག་མ་གཉིས་སུ་སྐྱེ་ན་བར་དོ་ཡོད་ལ། དེ་གཉིས་ནས་གཟུགས་མེད་དུ་སྐྱེ་ན་གང་དུ་ཤི་བ་དེར་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་འགྲུབ་ཀྱི་བར་དོ་མེད་དོ། །གཞུང་ཁུངས་མ་རྣམས་ནས་བར་དོ་མེད་པའི་དམིགས་བསལ་འདི་ལས་མ་བཤད་པས། ཡར་དང་མར་གྱི་མཚམས་མེད་ལ་བར་དོ་མེད་པར་འདོད་པ་ཡང་མི་རིགས་སོ། །ལྷའི་བར་དོ་ནི་གྱེན་དུའོ། །མིའི་བར་དོ་ནི་ཐད་ཀར་འགྲོའོ། །ཉེས་པའི་ལས་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་བར་དོ་ནི་མིག་ཐུར་དུ་བྱས་ཏེ་སྤྱིའུ་ཚུགས་སུ་འགྲོ་བར་གསུངས་ཏེ། ངན་སོང་གསུམ་ག་ལ་དགོངས་པ་འདྲའོ། །མཛོད་འགྲེལ་ལས། མི་དང་ཡི་དྭགས་དང་དུད་འགྲོ་གསུམ་རང་རང་ཇི་འདྲ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བར་བཤད་དོ། །ཚེ་ཚད་ནི་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་མ་རྙེད་ན། རེ་ལྟར་ཐོགས་ནའང་ཞག་བདུན་དུ་གནས་སོ། །རྐྱེན་རྙེད་ན་ནི་ངེས་པ་མེད་དོ། །མ་རྙེད་ན་ཡང་ལུས་བརྗེས་ནས་ཞག་བདུན་ཕྲག་བདུན་ཚུན་ཆད་དུ་གནས་ཀྱི། དེ་ཚུན་ཆད་དུ་ངེས་པར་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་རྙེད་པས་དེ་ཕན་ཆད་མི་གནས་སོ། །གཞུང་ཁུངས་མ་གང་ནས་ཀྱང་དེ་ལས་རིང་བ་མ་བཤད་པས། དེ་ལས་རིང་བ་གནས་པར་འདོད་པ་ནི་མི་རིགས་སོ། །ལྷའི་བར་དོ་ལྟ་བུ་དེ་ཞག་བདུན་གྱིས་ཤི་འཕོས་ནས་ལྷའི་བར་དོ་དེའམ། ཡང་ན་མི་ལ་སོགས་པའི་བར་དོ་འགྲུབ་སྟེ། ལས་གཞན་གྱི་བྱ་བ་འགྱུར་བས་བར་དོའི་ས་བོན་འགྱུར་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ 13-2-160b རོ། ། ༈ དེ་ནས་སྐྱེ་སྲིད་དུ་སྐྱེ་བ་ལེན་ཚུལ། ལྔ་པ་དེ་ནས་སྐྱེ་སྲིད་དུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་ཚུལ་ནི། མངལ་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་ནི་བར་སྲིད་དེས་སྐྱེ་བའི་གནས་སུ་རང་དང་རིགས་མཐུན་པའི་སེམས་ཅན་མཐོང་ནས་དེ་དག་ལ་ལྟ་བ་དང་རྩེ་བ་སོགས་བྱ་བར་འདོད་ནས་སྐྱེ་བའི་གནས་སུ་འགྲོ་འདོད་པར་འགྱུར་ལ། ཕ་མའི་ཁུ་ཁྲག་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མཐོང་བ་སྐྱེ་སྟེ། དེའི་ཚེ་ཕ་མ་གཉིས་ཉལ་པོ་བྱེད་པ་མེད་བཞིན་དུ་ཉལ་པོ་བྱེད་པ་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་མཐོང་སྟེ། དེ་ལ་ཆགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་མོར་སྐྱེ་ན་བུད་མེད་དང་འབྲལ་བར་འདོད་ཅིང་སྐྱེས་པ་ལ་ཆགས་ཏེ་ཉལ་བར་འདོད་དོ། །ཕོར་སྐྱེ་ན་ནི་སྐྱེས་པ་དང་འབྲལ་འདོད་ཅིང་བུད་མེད་ལ་ཆགས་ནས་ཉལ་བར་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་སར་ནི་ཕ་མ་དངོས་མཐོང་བ་མིན་པར་ཁུ་ཁྲག་ལ་འཁྲུལ་ནས་ཉལ་པོ་བྱེད་པར་མཐོང་བར་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི
【現代漢語翻譯】 此外，還能看到中陰（bar do，中陰，過渡期）以及它們各自的生處。關於入胎，地獄的中陰就像燃燒的木樁，畜生的中陰像煙，餓鬼的中陰像水，欲界天人和人的中陰像金子，色界的中陰則說是白色，這是顏色的區別。 如果從無色界投生到下二界，則有中陰。如果從下二界投生到無色界，則在死亡的地方形成無色界的蘊，沒有中陰。經論中沒有提到過中陰的特殊情況，所以認為上下之間沒有間隔就沒有中陰是不合理的。天人的中陰是向上的，人的中陰是直行的。作惡者的中陰，據說眼睛向下，彎腰行走，這似乎是指三惡道。在《俱舍論》的註釋中說，人和餓鬼和畜生都像他們自己一樣行走。如果找不到出生的條件，即使被阻礙，也會停留七天。如果找到條件，就沒有確定。如果找不到，也會換身體，最多停留七個七天。因為在此期間肯定能找到出生的條件，所以之後就不會停留了。任何經論都沒有說過比這更長的時間，所以認為停留更長時間是不合理的。像天人的中陰，在七天內死亡並轉移，形成天人的中陰，或者形成人等的中陰，因為其他業的行為會改變，所以會改變中陰的種子。對其他人也是如此。 然後是受生時如何受生。 第五，從那裡到受生時如何連線相續：如果是胎生，那麼中陰會看到與自己同類的眾生在出生的地方，想要觀看和嬉戲等等，想要去出生的地方。會錯誤地看到父母的精血，那時會看到父母在做愛，就像幻覺一樣，並對此產生貪戀。如果是轉產生女人，就想離開女人，貪戀男人，想要做愛。如果是轉產生男人，就想離開男人，貪戀女人，想要做愛。因此，在瑜伽行者的境界中，不是真的看到父母，而是錯誤地認為精血在做愛。據說就是這樣。
【English Translation】 In addition, one can see the bardo (་བར་དོ་，中陰，intermediate state) and their respective places of birth. Regarding entering the womb, the bardo of hell is like a burning stump, the bardo of animals is like smoke, the bardo of pretas is like water, the bardo of desire realm gods and humans is like gold, and the bardo of the form realm is said to be white, which is the difference in color. If one is born from the formless realm to the lower two realms, there is a bardo. If one is born from the lower two realms to the formless realm, then the aggregates of the formless realm are formed in the place of death, and there is no bardo. Since no special cases of bardo have been mentioned in the scriptures, it is unreasonable to assume that there is no bardo where there is no interval between above and below. The bardo of gods is upward, and the bardo of humans is straight. The bardo of those who commit evil deeds is said to have eyes downcast and walk stooped, which seems to refer to the three lower realms. In the commentary on the Abhidharmakośa, it is said that humans, pretas, and animals walk as they are. If the conditions for birth are not found, even if obstructed, they will remain for seven days. If the conditions are found, there is no certainty. If not found, they will also change bodies and remain for up to seven weeks. Because the conditions for birth are certainly found during this period, they will not remain after that. Since no scripture has mentioned a longer period than this, it is unreasonable to assume that they remain longer. Like the bardo of gods, after dying and transferring in seven days, the bardo of gods is formed, or the bardo of humans, etc., is formed, because the actions of other karmas change, so the seed of the bardo changes. It is the same for others. Then, how to take birth in the state of becoming. Fifth, how to connect the continuum from there to the state of becoming: If it is a womb birth, then the bardo will see beings of the same kind as itself in the place of birth, wanting to watch and play, etc., and wanting to go to the place of birth. One will mistakenly see the parents' semen and blood, and at that time, one will see the parents having sex as if it were an illusion, and become attached to it. If one is to be born as a woman, one will want to leave the woman, be attached to the man, and want to have sex. If one is to be born as a man, one will want to leave the man, be attached to the woman, and want to have sex. Therefore, in the realm of yogic practice, one does not really see the parents, but mistakenly thinks that the semen and blood are having sex. It is said to be like that.
་འདོད་པ་སྐྱེས་ནས་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་ཕྱོགས་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དེའི་ཡན་ལག་གཞན་གང་ཡང་མི་སྣང་བར་ཕོ་མོའི་མཚན་མ་གཉིས་ཙམ་ཞིག་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལ་ཁྲོས་ནས་བར་སྲིད་དེ་འཆི་འཕོ་ཞིང་སྐྱེའོ། །དེ་ཡང་ཕ་མ་གཉིས་ཆགས་པར་གྱུར་ཏེ་འདོད་ཆགས་དྲག་པོའི་སྐབས་སུ་བབ་པ་ན་མཇུག་ཁོ་ནར་ཁུ་བ་བསྐ་བ་འབྱུང་ལ། དེའི་རྗེས་ལ་གཉིས་ཀ་ལས་ཁུ་ཁྲག་གི་ཐིགས་པ་གཉིས་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱུང་སྟེ། དེ་གཉིས་མའི་སྐྱེ་གནས་སུ་འདྲེས་ནས། དཔེར་ན་འོ་མ་བསྐོལ་བ་གྲངས་པའི་སྤྲིས་མ་བཞིན་དུ། ཆགས་པར་གྱུར་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ 13-2-161a བར་སྲིད་དེ་འགག་པར་འགྱུར་ལ། དེ་འགགས་པ་དང་དུས་གཅིག་ཏུ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མཐུས་དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་པོའི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ཆ་ཕྲ་བ་དང་འདྲེས་པ་དེ་དང་མཐུན་པའི་ཁུ་ཁྲག་འདུས་པ་དབང་པོ་དང་བཅས་པ་གཞན་འབྱུང་སྟེ། དེའི་དུས་སུ་རྣམ་ཤེས་ཞུགས་པ་ནི་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཀུན་གཞི་ཁས་མི་ལེན་པ་རྣམས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བར་འདོད་དོ། །དེ་ལ་བསོད་ནམས་ཆུང་ངུ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་རིགས་དམའ་བར་སྐྱེ་སྟེ། འཕོ་བ་དང་འཇུག་པའི་ཚེ་ཀུ་ཅོའི་སྒྲ་དང་འདམ་བུ་དང་ནགས་ཐིབས་པོ་ལ་སོགས་པའི་ནང་དུ་འགྲོ་བའི་སྣང་བ་འབྱུང་ལ། ལེགས་པའི་ལས་བྱེད་བྱེད་པ་ཞིག་ན་རིགས་མཐོན་པོར་སྐྱེ་སྟེ། ཞི་བ་དང་སྙན་པའི་སྒྲ་འབྱུང་ཞིང་ཁང་བཟང་དང་གཞལ་མེད་ཁང་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་འགྲོ་བའི་སྣང་བ་འབྱུང་ངོ་། །མངལ་ན་གནས་པ་དེ་ཡང་ཞག་བདུན་ཕྲག་སོ་བརྒྱད་ཀྱིས་མངལ་དུ་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་ཞག་བཞི་ལོན་ནས་བཙའ་སྟེ། མངལ་དུ་འཇུག་པ་ལས། དེ་ན་ཟླ་བ་དགུའམ་དེ་ལས་འདས་ན་ཤིན་ཏུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཟླ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་ནི་རྫོགས་མོད་ཀྱི་ཤིན་ཏུ་རྫོགས་པ་མིན་ནོ། །ཟླ་བ་དྲུག་གམ་བདུན་གྱིས་ནི་མི་རྫོགས་ཏེ་ཡན་ལག་མ་ཚང་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་དག་རྒྱས་པར་མངལ་འཇུག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྐྱེ་གནས་སུ་འགྲོ་འདོད་མེད་ 13-2-161b ན་མི་འགྲོ་ལ་མ་སོང་ན་དེར་མི་སྐྱེ་བས་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བའི་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་པ། ལུག་གསོད་པའམ་བྱ་པའམ་ཕག་འཚོང་ལ་སོགས་པའི་སྡོམ་མིན་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བར་སྲིད་ན་སྐྱེ་གནས་སུ་ལུག་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་མཐོང་ནས་སྔོན་གོམས་པའི་དགའ་བས་དེར་རྒྱུག་གོ། དེ་ནས་སྐྱེ་གནས་ཀྱི་གཟུགས་དེ་ལ་ཁྲོས་ནས་བར་སྲིད་འགག་ཅིང་སྐྱེ་སྲིད་དུ་སྐྱེ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་དམྱལ་བ་དང་འདྲ་བའི་ཡི་དྭགས་ལྦ་བ་ཅན་ལ་སོགས་པར་སྐྱེ་བ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །དུད་འགྲོ་དང་ཡི་དྭགས་དང་མི་དང་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་དང་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་ལྷའི་རིས་རྣམས་སུ་སྐ
【現代漢語翻譯】 當慾望生起時，越是接近，就越是能看到。那個女人的其他肢體都看不見，只能看到男女的性器官。對此感到憤怒，中陰身就會死亡並轉生。當父母雙方交合，處於強烈的慾望之中時，最後只會流出濃稠的精液。之後，雙方會毫不猶豫地流出兩滴精血。這兩滴精血在母親的子宮中混合。例如，就像煮沸的牛奶冷卻後形成的奶皮一樣。當交合發生時，中陰身就會停止。當它停止時，由於阿賴耶識的力量，與它不同的、微小的四大元素混合的精血結合體，以及其他感官就會產生。那時，意識進入，這被稱為'連線'（nying tsam jorwa）。不承認阿賴耶識的人認為，是意識連線了。如果福德很小，就會轉生到低賤的種姓。在死亡和進入時，會聽到喧鬧的聲音，並看到進入蘆葦叢和茂密的森林等地方的景象。如果行善，就會轉生到高貴的種姓。會聽到寂靜而悅耳的聲音，並看到進入宮殿和無量宮等地方的景象。在子宮中，經過三十八個七天，胎兒在子宮中會具備所有的肢體和器官。然後，經過四個月后出生。從進入子宮開始，九個月或更長時間才能完全成熟。八個月可以成熟，但不是完全成熟。六個月或七個月則不成熟，甚至可能肢體不全。'正如所說的那樣。這些詳細內容可以從《入胎經》中瞭解。如果不希望進入輪迴，就不會進入。如果沒有去，就不會在那裡出生。那些造作並積累了墮入地獄之業的人，例如屠夫、獵人或豬肉販等，在中陰身時，會像做夢一樣看到羊等動物，並因過去的習慣而高興地跑過去。然後，對那個輪迴的形象感到憤怒，中陰身就會停止，並轉生到輪迴中。同樣，轉生到像地獄一樣的餓鬼，例如大脖子餓鬼等，也是如此。轉生到畜生、餓鬼、人、以及欲界天和色界天的眾生中也是如此。 如果不希望進入輪迴，就不會進入。如果沒有去，就不會在那裡出生。那些造作並積累了墮入地獄之業的人，例如屠夫、獵人或豬肉販等，在中陰身時，會像做夢一樣看到羊等動物，並因過去的習慣而高興地跑過去。然後，對那個輪迴的形象感到憤怒，中陰身就會停止，並轉生到輪迴中。同樣，轉生到像地獄一樣的餓鬼，例如大脖子餓鬼等，也是如此。轉生到畜生、餓鬼、人、以及欲界天和色界天的眾生中也是如此。
【English Translation】 When desire arises, the closer one gets, the more one sees. The other limbs of that woman are not visible, only the sexual organs of male and female are seen. Being angry at this, the bardo being dies and is reborn. When the two parents copulate, being in a state of intense desire, only thick semen flows out at the end. After that, two drops of semen and blood flow out from both without hesitation. These two drops mix in the mother's womb. For example, like the cream that forms when boiled milk cools. When copulation occurs, the bardo being ceases. When it ceases, due to the power of the alaya consciousness, a combination of semen and blood mixed with subtle elements different from it, and other senses arise. At that time, the entry of consciousness is called 'connection' (nying tsam jorwa). Those who do not acknowledge the alaya consciousness believe that it is the consciousness that connects. If the merit is small, one will be reborn into a low caste. At the time of death and entry, one will hear noisy sounds and see visions of entering reed thickets and dense forests. If one does good deeds, one will be reborn into a noble caste. One will hear peaceful and pleasant sounds and see visions of entering palaces and immeasurable mansions. In the womb, after thirty-eight weeks, the fetus will have all the limbs and organs in the womb. Then, after four months, one is born. From entering the womb, it takes nine months or more to be fully mature. Eight months can be mature, but not fully mature. Six or seven months are not mature, and the limbs may be incomplete. 'As it is said. These details can be learned from the Sutra of Entering the Womb. If one does not wish to enter samsara, one will not enter. If one does not go, one will not be born there. Those who have created and accumulated the karma of falling into hell, such as butchers, hunters, or pork sellers, in the bardo state, will see sheep and other animals as in a dream, and will happily run towards them out of past habit. Then, being angry at that image of rebirth, the bardo being will cease and be reborn into samsara. Similarly, rebirth into hell-like pretas, such as goitered pretas, is also the same. Rebirth into animals, pretas, humans, and beings in the desire realm and the form realm is also the same. If one does not wish to enter samsara, one will not enter. If one does not go, one will not be born there. Those who have created and accumulated the karma of falling into hell, such as butchers, hunters, or pork sellers, in the bardo state, will see sheep and other animals as in a dream, and will happily run towards them out of past habit. Then, being angry at that image of rebirth, the bardo being will cease and be reborn into samsara. Similarly, rebirth into hell-like pretas, such as goitered pretas, is also the same. Rebirth into animals, pretas, humans, and beings in the desire realm and the form realm is also the same.
ྱེ་ན་ནི། སྐྱེ་བའི་གནས་སུ་རང་དང་རིགས་མཐུན་པ་དགའ་བར་འགྱུར་བའི་སེམས་ཅན་མཐོང་ཞིང་། དེ་ནས་དེར་དགའ་བ་དང་འདོད་པ་བསྐྱེད་དེ་སོང་བ་དང་སྐྱེ་བའི་གནས་ལ་ཁྲོས་ནས་བར་སྲིད་འགག་ཅིང་། སྐྱེ་སྲིད་དུ་སྐྱེ་བར་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་སར་གསུངས་ཏེ། སྡོམ་མིན་ཅན་བྱ་པ་དང་ཕག་འཚོང་སོགས་མིན་པའི་དམྱལ་བར་སྐྱེ་ཚུལ་ཡང་འདི་དག་དང་འདྲ་བར་བྱའོ། །མཛོད་དུ། དྲི་དང་གནས་ལ་མངོན་འདོད་གཞན། །ཞེས་དྲོད་གཤེར་ལས་སྐྱེ་ན་དྲི་འདོད་པ་དང་། བརྫུས་ཏེ་སྐྱེ་ན་གནས་འདོད་ནས་སྐྱེ་བར་གསུངས་ལ། དེ་ཡང་ཚ་དམྱལ་དུ་སྐྱེ་ན་དྲོ་བ་འདོད་པ་དང་། གྲང་དམྱལ་དུ་སྐྱེ་ན་བསིལ་བ་འདོད་ནས་བར་སྲིད་འགྲོ་བར་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་དོ། །སྒོང་སྐྱེས་ཀྱང་མངལ་སྐྱེས་དང་འདྲ་བར་མཛོད་འགྲེལ་ལས་བཤད་དོ། །འཆི་འཕོ་བ་དང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་ཚུལ་རྣམས་ནི་ 13-2-162a དམིགས་བསལ་མེད་པ་རྣམས་སའི་དངོས་གཞི་ལྟར་བཤད་པའོ། ། ༈ རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསམ་པ། གཉིས་པ་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསམ་པ་ལ་བཞི། ཡན་ལག་གི་དབྱེ་བ་དང་། ཡན་ལག་གི་བསྡུ་བ་དང་། ཚེ་དུ་ལ་རྫོགས་པ་དང་། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ ཡན་ལག་གི་དབྱེ་བ། དང་པོ་ནི། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལས། མ་རིག་པ་ནི། མཛོད་ལས། མ་རིག་མི་མཛའ་བརྫུན་སོགས་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། དེ་ཡང་མི་མཛའ་བ་དང་བརྫུན་ནི་མཛའ་བའམ་བདེན་པ་བཀག་ཙམ་མམ་དེ་གཉིས་ལས་གཞན་པ་ཙམ་ལ་མི་བྱེད་ཀྱི། མཛའ་བ་དང་བདེན་ཚིག་གི་འགལ་ཟླར་གྱུར་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་བྱེད་པ་ལྟར། མ་རིག་པ་ཡང་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་རིག་པ་བཀག་ཙམ་དང་དེ་ལས་གཞན་པ་ཙམ་ལ་མི་བྱེད་ཀྱི། རིག་པའི་འགལ་ཟླར་གྱུར་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སོ། །དེ་ལ་འདིར་གཉེན་པོ་རིག་པ་ནི་ཡང་དག་པ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་དོན་རིག་པ་ཡིན་པས་དེའི་འགལ་ཟླ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟའོ། །ཞེས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་བཞེད་ལ། སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ནི། ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་རྨོངས་པ་ཙམ་གཉིས་ལས་ཕྱི་མར་བཞེད་དེ། མདོར་ན་ལོག་པར་རྟོག་པ་དང་མ་རྟོགས་པའི་བློ་གཉིས་ལས་མ་རྟོགས་པའི་བློའོ། །འོན་ཀྱང་དེའི་ལྡོག་ཕྱོགས་ཀྱི་གཉེན་པོའི་གཙོ་བོ་ནི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ལ་ 13-2-162b བཞེད་པར་འདྲའོ། །རྨོངས་པ་དེ་ལ་ཕྱེ་ན། ལས་འབྲས་ལ་རྨོངས་པ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་རྨོངས་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། དང་པོས་ནི་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བའི་འདུ་བྱེད་གསོག་ལ། གཉིས་པས་ནི་བདེ་འགྲོར་འགྲོ་བའི་འདུ་བྱེད་གསོག་པར་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ་གསུངས་སོ། །འདུ་བྱེད་ནི་ལས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ང
【現代漢語翻譯】 此外，在受生之處，會見到與自己同類的眾生並心生歡喜。之後，對該處生起歡喜和慾望，前往並受生，對受生之處感到厭惡，中陰身便會止息，于生有中受生，這是瑜伽行者的修行之處所說的。對於非持戒者，如獵人和屠夫等，他們于地獄的受生方式也應與此類似。《俱舍論》中說：『氣味和處所，顯現其他慾望。』意思是，如果從溫暖潮濕處受生，則會貪求氣味；如果是化生，則會貪求處所而受生。解釋中說，如果生於熱地獄，則會貪求溫暖；如果生於寒地獄，則會貪求涼爽，中陰身便會前往。卵生也與胎生類似，如《俱舍論》的解釋中所說。死亡、轉生和結生的方式，如果沒有特殊情況，都應按照根本的解釋來理解。 關於十二緣起的思考： 第二，關於通過十二緣起進行思考，分為四個方面：支分的分類、支分的集合、圓滿所需的時間，以及歸納這些要素的方式。 支分的分類： 首先，在十二緣起中，無明如《俱舍論》所說：『無明如不友善、虛假等。』也就是說，不友善和虛假並非僅僅是不友善或不真實，或者只是與兩者不同，而是指與友善和真誠相對立的負面因素。同樣，無明也並非僅僅是遮蔽了作為對治的智慧，或者只是與智慧不同，而是指與智慧相對立的負面因素。在此，作為對治的智慧是指正確認識到人無我的智慧，因此，無明的對立面就是執著於人我的我見。這是大論師法稱的觀點。而論師無著昆仲則認為，無明是對正確意義的顛倒執著和對正確意義的迷惑，兩者中以後者為主。簡而言之，無明是錯誤認知和不認知兩種心態中，不認知的心態。然而，他們似乎也認為，其對治的主要因素是證悟無我的智慧。如果對迷惑進行分類，則有對業果的迷惑和對真如實相的迷惑兩種。在《攝論》中說，前者會積聚導致惡趣的業，後者會積聚導致善趣的業。行是業，也就是——
【English Translation】 Furthermore, in the place of birth, one sees beings of the same kind as oneself and feels joy. Then, one develops joy and desire for that place, goes there and is born, and feels aversion to the place of birth, and the intermediate state ceases, and one is born in the state of birth, as stated in the place of practice for yogis. For those who are not disciplined, such as hunters and butchers, their manner of being born in hell should also be similar to this. The Treasury states: 'Smell and place, manifest other desires.' This means that if one is born from warmth and moisture, one desires smell; if one is born by transformation, one desires a place and is born. The commentary explains that if one is born in a hot hell, one desires warmth; if one is born in a cold hell, one desires coolness, and the intermediate state goes there. Egg-born beings are also similar to womb-born beings, as explained in the Treasury commentary. The manners of death, transference, and connection are all explained as the basis of the earth, without any special exceptions. Thinking through the Twelve Nidānas: Second, regarding thinking through the twelve links of dependent origination, there are four aspects: the classification of the limbs, the collection of the limbs, the time it takes to complete, and the way to summarize the meaning of these. Classification of the Limbs: First, among the twelve limbs of dependent origination, ignorance (ma rig pa) is as stated in the Treasury: 'Ignorance is like unkindness, falsehood, etc.' That is, unkindness and falsehood are not merely the absence of kindness or truth, or just different from the two, but refer to the negative factors that are opposed to kindness and truthfulness. Similarly, ignorance is not merely the absence of wisdom as an antidote, or just different from wisdom, but refers to the negative factors that are opposed to wisdom. Here, the wisdom that is the antidote is the correct understanding of the selflessness of persons, so the opposite of that is the view of self that clings to the self of persons. This is the view of the great teacher Dharmakirti. The brothers Asanga and Vasubandhu, on the other hand, consider ignorance to be either a reversed clinging to the correct meaning or simply confusion about the correct meaning, with the latter being the primary one. In short, ignorance is the mind that does not understand, out of the two minds of wrong understanding and non-understanding. However, they also seem to consider the wisdom that realizes selflessness to be the main antidote to its opposite. If confusion is classified, there are two types: confusion about the law of cause and effect and confusion about the meaning of suchness. The Compendium of Topics states that the former accumulates actions that lead to bad migrations, while the latter accumulates actions that lead to good migrations. Action is karma, which is—
ན་འགྲོ་འཕེན་པའི་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་དང་། བདེ་འགྲོ་འཕེན་པའི་ལས་སོ། །ཕྱི་མ་ལའང་གཉིས་ཏེ། འདོད་ཁམས་ཀྱི་བདེ་འགྲོ་འཕེན་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་དང་། ཁམས་གོང་མའི་བདེ་འགྲོ་འཕེན་པའི་མི་གཡོ་བའི་ལས་སོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། མདོ་ལས། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ལ་གསུངས་ཀྱང་། འདིར་གཙོ་བོ་ནི་ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ལྟར་ན་ཀུན་གཞི་ཡིན་ལ། ཁས་མི་ལེན་པ་རྣམས་ལྟར་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་སོ། །དེ་ཡང་ལས་མི་དགེ་བ་ལས་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་ལ་རྨོངས་པས་ནི། མི་དགེ་བའི་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་ཅིང་གསོག་ལ། ལས་དེའི་བག་ཆགས་བསྒོས་པའི་ཚེ་འདིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྒྱུའི་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མ་འོངས་པ་ན་ངན་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་སུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་བའི་རྣམ་ཤེས་ནི་འབྲས་བུའི་དུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པའི་དབང་གིས། བདེ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་དེ་ལྟར་མ་ཤེས་པར་བདེ་ 13-2-163a བར་བཟུང་བས་བསོད་ནམས་དང་མི་གཡོ་བའི་ལས་གསོག་པའི་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནི་རྒྱུ་དུས་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་པ་དང་ཁམས་གོང་མའི་བདེ་འགྲོར་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་བའི་རྣམ་ཤེས་ནི་འབྲས་དུས་ཀྱིའོ། །མིང་དང་གཟུགས་ལ། མིང་ནི་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་བཞིའོ། །གཟུགས་ནི་གཟུགས་མེད་དུ་སྐྱེ་ན། གཟུགས་ཀྱི་ས་བོན་ཙམ་ཡོད་ཀྱི་གཟུགས་མེད་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་སྐབས་སུ་ནི་མེར་མེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྦྱར་རོ། །སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ནི། མངལ་ལས་སྐྱེ་ན། དང་པོར་རྣམ་ཤེས་ཞུགས་པའི་ཁུ་ཁྲག་གི་མེར་མེར་པོ་དང་མིང་རྣམས་འཕེལ་བས་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་བཞི་གྲུབ་པ་སྟེ། ལུས་དང་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ནི་མེར་མེར་པོའི་དུས་ནས་ཡོད་དོ། །བརྫུས་ཏེ་སྐྱེ་ན་ནི་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་བའི་ཚེ་དབང་པོ་རྣམས་ཅིག་ཅར་དུ་འགྲུབ་པས་རིམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་མེད་ལ། སྒོང་སྐྱེས་དང་དྲོད་གཤེར་སྐྱེས་ལ་ནི་མངལ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་དེ་དང་འདྲ་བར་སའི་དངོས་གཞི་ལས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་མིང་གཟུགས་གྲུབ་པ་ན་ལུས་ཀྱི་ངོ་བོ་འཐོབ་ལ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གྲུབ་པ་ན་ལུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྲུབ་པས་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་གྲུབ་པའོ། །སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་ལྔ་ནི་གཟུགས་མེད་ན་མེད་དོ། །རེག་པ་ནི། ཡུལ་དབང་རྣམ་ཤེས་གསུམ་འདུས་ནས་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་བར་མ་ 13-2-163b གསུམ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་སྟེ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གི་རྐྱེན་གྱིས་ཞེས་གསུངས་པས་ནི་ཡུལ་དང་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཚོར་བ་ནི། རེག་པས་ཡུལ་གསུམ་བཅད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་
【現代漢語翻譯】 業可分為兩類：引向惡趣的非福業，以及引向善趣的福業。後者又可分為兩種：引向欲界善趣的福業，以及引向色界和無色界善趣的不動業。識：經中雖說有六識，但在此，若依承認阿賴耶識者，則指阿賴耶識；若不承認者，則指意識。這是因為，由於對惡業產生痛苦之果的無明，人們會積極造作和積累惡業，當這些業習氣薰染時，此生的識是因位的識；依賴於此，未來在惡趣中結生的識是果位的識。同樣，由於對無我的真如的無明，即使是善趣，也未能如實知曉其為痛苦，反而執著為安樂，因此積累福業和不動業之時的識是因位之識；依賴於此，在欲界和上界善趣中結生的識是果位之識。 名色：名是指受、想、行、識，即非色蘊之四蘊。色：若生於無色界，則僅有色的種子，而無色；除此以外的情況，則應根據情況配以凝酪等色。六處：若從胎生，則最初識入胎時，由凝酪和名等增長，形成眼等四處；身處和意處則從凝酪之時就已存在。若為化生，則結生之時諸根頓成，故無此次第。卵生和濕生則與胎生相似，只是地基不同。《本地分》中有詳細闡述。如此，名色形成時，獲得身體的自性；六處形成時，獲得身體的差別，從而成為受用者。五色處在無色界中不存在。觸：是根、境、識三者聚合，對境產生可意、不可意、非可意三種決斷。經中說『以六處為緣』，也暗示了境和識。受：與觸對境的三種決斷相符，產生相應的感受。
【English Translation】 Karma can be divided into two types: non-meritorious actions that lead to bad migrations, and meritorious actions that lead to good migrations. The latter can be further divided into two: meritorious actions that lead to good migrations in the desire realm, and unwavering actions that lead to good migrations in the higher realms. Consciousness (རྣམ་པར་ཤེས་པ་): Although the sutras speak of six consciousnesses, here, according to those who accept the ālaya-vijñāna (阿賴耶識, ālāyavijñāna, ālaya-vijñāna, storehouse consciousness), it refers to the ālaya-vijñāna; according to those who do not accept it, it refers to the mind consciousness (意意識). This is because, due to ignorance of the fact that negative karma produces the suffering of painful results, people actively create and accumulate negative karma. When the imprints of these karmas are ingrained, the consciousness of this life is the consciousness of the causal stage; relying on this, the consciousness that connects to rebirth in the bad migrations in the future is the consciousness of the resultant stage. Similarly, due to ignorance of the truth of selflessness, even in good migrations, they do not truly understand that it is suffering, but instead cling to it as happiness. Therefore, the consciousness at the time of accumulating meritorious and unwavering karma is the causal stage, and relying on this, the consciousness that connects to good migrations in the desire realm and higher realms is the resultant stage. Name and Form (མིང་དང་གཟུགས་): 'Name' refers to feeling (ཚོར་བ་), perception (འདུ་ཤེས་), mental formations (འདུ་བྱེད་), and consciousness (རྣམ་པར་ཤེས་པ་), which are the four non-form aggregates. 'Form' (གཟུགས་): If born in the formless realm, there is only the seed of form, but no form itself; in other cases, one should apply forms such as kalala (凝酪) as appropriate. Six Sense Sources (སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་): If born from a womb, initially, as the kalala of sperm and blood into which consciousness has entered grows, the four sense sources of the eyes, etc., are formed; the sense sources of the body and mind exist from the time of the kalala. If born miraculously, the faculties are formed all at once at the time of connection, so there is no such sequence. Egg-born and moisture-born beings are similar to womb-born beings, except for the basis, as explained in the Local Basis (སའི་དངོས་གཞི་). Thus, when name and form are formed, the nature of the body is obtained; when the six sense sources are formed, the distinctions of the body are obtained, thus becoming an enjoyer. The five form sense sources do not exist in the formless realm. Contact (རེག་པ་): is the coming together of object, sense faculty, and consciousness, making a threefold determination of whether the object is pleasing, displeasing, or neither. The phrase 'conditioned by the six sense sources' also implies the object and consciousness. Feeling (ཚོར་བ་): is in accordance with the threefold determination of the object by contact, producing corresponding sensations.
ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་གསུམ་སྐྱེས་པའོ། །སྲེད་པ་ནི། ཚོར་བ་བདེ་བ་ལ་མི་འབྲལ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་འབྲལ་བར་སྲེད་པའོ། །ཚོར་བའི་རྐྱེན་གྱིས་སྲེད་པ་སྐྱེ་བར་གསུངས་པ་ནི། མ་རིག་པའི་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་ལས་སྲེད་པ་སྐྱེད་ཀྱི། མ་རིག་པ་མེད་ན་ནི་ཚོར་བ་ཡོད་ཀྱང་སྲེད་པ་མི་སྐྱེའོ། །དེ་ལྟར་ན་རེག་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་དང་། ཚོར་བ་ནི་སྐྱེ་བའམ་རྣམ་སྨིན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་རྫོགས་པ་ན་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁམས་གསུམ་གྱི་སྲེད་པ་གསུམ་ཡོད་དོ། །ལེན་པ་ནི། ཡུལ་རྣམ་པ་བཞི་ལ་འདུན་ཞིང་ཆགས་པ་བཞི་སྟེ། འདི་ལྟར་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་འདོད་ཡོན་དང་། འཇིག་ལྟ་མ་གཏོགས་པའི་ལྟ་བ་ངན་པ་རྣམས་དང་། ལྟ་ངན་དང་འབྲེལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ངན་པ་དང་། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལ་འདུན་ཞིང་ཆགས་པའི་འདོད་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་། ལྟ་བ་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཉེ་བར་ལེན་པའོ། །སྲིད་པ་ནི། སྔར་གྱི་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་རྣམ་ཤེས་ལ་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་བསྒོས་པ་སྲེད་ལེན་གྱིས་གསོས་བཏབ་པས་ཡང་སྲིད་ཕྱི་མ་འདྲེན་པ་ལ་མཐུ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུའི་མིང་གིས་བཏགས་པའོ། ། 13-2-164a སྐྱེ་བ་ནི། སྐྱེ་གནས་བཞི་པོར་དང་པོར་རྣམ་ཤེས་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་བའོ། །རྒ་ཤི་ལ། རྒ་བ་ནི། ཕུང་པོ་སྨིན་ཞིང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། ཤི་བ་ནི། ཕུང་པོའི་རིས་མཐུན་དོར་བའོ། ། ༈ ཡན་ལག་གི་བསྡུ་བ། གཉིས་པ་ཡན་ལག་མདོར་བསྡུ་བ་ནི། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཡན་ལག་མདོར་བསྡུ་བས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འཕེན་པའི་ཡན་ལག་དང་འཕངས་པའི་ཡན་ལག་དང་མངོན་པར་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་དང་མངོན་པར་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གོ། །འཕེན་པའི་ཡན་ལག་གང་ཞེ་ན། མ་རིག་པ་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །འཕངས་པའི་ཡན་ལག་གང་ཞེ་ན། མིང་དང་གཟུགས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དང་རེག་པ་དང་ཚོར་བའོ། །མངོན་པར་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་གང་ཞེ་ན། སྲེད་པ་དང་ལེན་པ་དང་སྲིད་པའོ། །མངོན་པར་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གང་ཞེ་ན། སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤིའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་འཕེན་པ་དང་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཚན་པ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གཅིག་གིས་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཚར་གཅིག་སྟོན་ནམ་ཚར་གཉིས་སྟོན། དང་པོ་ལྟར་ན། འབྲས་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནས་ཚོར་བའི་བར་གྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་སྲེད་པ་སོགས་སྐྱེ་བར་བཤད་པ་མི་རིགས་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན། རྒྱུ་འབྲས་སྐོར་ཕྱི་མ་ལ་མ་རིག་པ་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་མེད་པར་འགྱུར་ལ། རྒྱུ་འབྲས་སྐོར་སྔ་མ་ལ་སྲེད་ལེན་དང་སྲེད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།
【現代漢語翻譯】 感受分為樂受、苦受和舍受三種產生。渴愛是對於樂受不願分離，對於苦受想要分離。經中說感受是產生渴愛的條件，這是因為由無明的聚集而產生的觸所導致的感受，才會產生渴愛；如果沒有無明，即使有感受，也不會產生渴愛。這樣看來，觸是對於境的受用，感受是對於生或者異熟的受用，這兩者圓滿，就是受用圓滿。對於這三界有三種渴愛。取是對於四種境生起貪求和執著，這四種是：對於色、聲等欲妙，以及除了壞聚見之外的各種邪見，以及與邪見相關的戒禁取和邪命，以及對於壞聚見生起貪求和執著的欲求、見取、戒禁取和自語取。有是之前的行在識上留下的業習氣，被渴愛和取滋養，變得有力量牽引後世的再生，這是以因的名稱來稱呼果。 出生是指在四種生處中，最初的識相續連線。老死中，衰老是指蘊成熟併發生變化，死亡是指捨棄了同類的蘊。 第二，簡要歸納十二緣起支：如《攝集論》中所說：『簡要歸納緣起支是怎樣的呢？有能引支、所引支、能成就支和所成就支。』能引支是什麼呢？是無明、行和識。所引支是什麼呢？是名色、六處、觸和受。能成就支是什麼呢？是愛、取和有。所成就支是什麼呢？是生和老死。』就像經中所說的那樣。那麼，能引和能成就這兩組因果關係，是顯示一個有情取生的一個因果循環，還是顯示兩個循環呢？如果像第一種說法那樣，那麼在果位的識到受之間已經成立之後，再說產生愛等就不合理了；如果像第二種說法那樣，那麼在後一個因果循環中，就會缺少無明、行和因位的識，而在前一個因果循環中，就會缺少愛、取和有，這樣可以嗎？
【English Translation】 Feelings are produced in three ways: pleasant, painful, and neutral. Craving is the desire not to be separated from pleasant feelings and to be separated from painful feelings. It is said in the scriptures that feeling is the condition for the arising of craving because craving arises from the feeling caused by the aggregation of ignorance and contact; if there is no ignorance, even if there is feeling, craving will not arise. Thus, contact is the enjoyment of objects, and feeling is the enjoyment of birth or maturation; when these two are complete, enjoyment is complete. There are three cravings for these three realms. Grasping is the desire and attachment to the four objects, which are: desire for sensual pleasures such as form and sound, various wrong views except for the view of the disintegration of the self, precepts and vows and wrong livelihoods associated with wrong views, and the desire, view, precepts and vows, and self-assertion that arise from desire and attachment to the view of the disintegration of the self. Existence is the karmic imprints left on consciousness by previous actions, nourished by craving and grasping, becoming powerful in attracting future rebirths, which is naming the fruit by the name of the cause. Birth refers to the initial connection of consciousness in the four places of birth. In aging and death, aging refers to the maturation and change of the aggregates, and death refers to the abandonment of the aggregates of the same kind. Secondly, the brief summary of the twelve links of dependent origination: As stated in the Compendium of Topics: 'What is the brief summary of the links? There are the projecting links, the projected links, the accomplishing links, and the accomplished links.' What are the projecting links? They are ignorance, action, and consciousness. What are the projected links? They are name and form, the six sense sources, contact, and feeling. What are the accomplishing links? They are craving, grasping, and existence. What are the accomplished links? They are birth and aging and death.' It is as stated in the scriptures. So, do these two sets of cause and effect, the projecting and accomplishing, show one cycle of cause and effect of a sentient being taking birth, or do they show two cycles? If it is like the first statement, then it is unreasonable to say that craving and so on arise after the consciousness to feeling in the stage of the result has been established; if it is like the second statement, then the later cycle of cause and effect will lack ignorance, action, and consciousness in the stage of the cause, and the former cycle of cause and effect will lack craving, grasping, and existence, is that acceptable?
སྐྱོན་མེད་དེ། འཕེན་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུས་གང་འཕངས་པ་དེ་ཉིད་ 13-2-164b འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུས་བསྒྲུབ་ཅིང་འཕངས་པ་དེ་གྲུབ་པ་ན་དེ་ཉིད་ལ་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤི་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་རྒྱུ་འབྲས་སྐོར་གཉིས་སུ་བཤད་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། འཕེན་བྱེད་ཀྱི་འབྲས་བུའི་སྡུག་བདེན་དང་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་འབྲས་བུའི་སྡུག་བདེན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔ་མ་ནི་འཕངས་པའི་དུས་ན་ས་བོན་དུ་གནས་ཀྱི། རང་གི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པས་མ་འོངས་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་ལ། ཕྱི་མ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དེ་གྲུབ་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་ཚེ་འདི་ལ་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །གཞན་ཡང་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ལེན་པ་ལ་འཕེན་པའི་རྒྱུ་དང་། དེས་འཕངས་པ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་གཉིས་ཡོད་པ་ངོས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་དུ་རྒྱུ་འབྲས་སྐོར་གཉིས་སུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། སའི་དངོས་གཞིར། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཚོར་བ་ལ་ཐུག་པ་དག་དང་། སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤི་རྣམས་འདྲེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བསྟན་ཅེ་ན། སྡུག་བསྔལ་བའི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་། འཕེན་པ་དང་མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡོངས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། ཡན་ལག་རྣམས་ལས་དུ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པས་བསྡུས་ལ་ཚེ་འདིའི་སྡུག་བསྔལ་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། གཉིས་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤིའོ། །དུ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པས་བསྡུས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནས་ཚོར་བ་ལ་ཐུག་པ་ས་བོན་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ 13-2-165a པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྲེད་པ་དང་དེ་བསྐྱེད་པའི་ཚོར་བ་གཉིས་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ཚར་མི་གཅིག་པས། སྲེད་པ་བསྐྱེད་པའི་ཚོར་བ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ཚར་གཞན་ཞིག་གི་འབྲས་བུའི་སྐབས་ཡིན་ནོ། །འཕེན་བྱེད་དང་འཕངས་པ་ནི་བཞིས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གང་འཕངས་ན། འབྲས་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནས་ཚོར་བའི་བར་ཡན་ལག་ཕྱེད་དང་ལྔའོ། །གང་གིས་འཕངས་ན། མ་རིག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་སོ། །ཇི་ལྟར་འཕངས་ན། རྒྱུ་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ལ་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་བསྒོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །འཕངས་པའི་དོན་ནི། སྲེད་པ་སོགས་ཀྱི་འགྲུབ་བྱེད་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་དེ་དག་འགྲུབ་རུང་དུ་བྱས་པའོ། །འགྲུབ་བྱེད་དང་གྲུབ་པ་ནི་གསུམ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གང་གིས་འགྲུབ་པར་བྱེད་ན་སྲེད་པའི་རྐྱེན་ཅན་གྱི་ལེན་པས་སོ། །གང་འགྲུབ་པར་བྱེད་ན་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤིའོ། །ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པར་བྱེད་ན་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་རྣམ་ཤེས་ལ་བསྒོས་པའི་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་དེ་ནུས་པ་མཐུ་ཅན་དུ་བྱས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །རྟེན་འབྲེལ་མདོ་འགྲེལ་དུ་སྐྱེ་བ་གཅིག་པུ་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བྱས་ནས་རྒ་ཤ
【現代漢語翻譯】 無過失。能投生之因投生何處， 能成辦之因成辦，投生之後，便會安立生老死。那麼，如果將因果分為兩類來說，有何作用呢？這是爲了顯示能投生之果的苦諦和能成辦之果的苦諦的體性各不相同。前者在投生之時，處於種子的狀態，由於其自性尚未成立，未來會成為痛苦；而後者是痛苦已經成立的階段，因此今生會感到痛苦。此外，將因果分為兩類，是爲了明確認識到取捨果位時，有能投生之因和由此投生而成立之因這兩種。如果說，在地的本體上，從識到受等，以及生老死等都是混合的體性，那麼為何要分為兩種呢？這是爲了顯示痛苦之物的體性各不相同，並且爲了完全顯示投生和顯現成辦的差別。如是說。在這些支分中，有多少被包含在苦諦中，並且會成為今生的痛苦呢？有兩種，即生和老死。有多少是包含在苦諦中，並且未來會成為痛苦呢？是從識到受等，成為種子的那些。如是說。 因此，能成辦的貪愛和產生貪愛的受二者，並非同一緣起支。產生貪愛的受是另一緣起支的果位。能投生和所投生應通過四種方式來了解：所投生的是什麼呢？是果位的識到受之間的五又二分之一支。以什麼投生呢？是以依賴於無明的行。如何投生呢？是以業習氣薰染因位識的方式。投生的意義是：如果存在貪愛等能成辦之因，則使這些果能夠成辦。能成辦和已成辦應通過三種方式來了解：以什麼成辦呢？是以貪愛為緣的取。成辦什麼呢？是生和老死。如何成辦呢？是以行薰染識的業習氣使其具有能力的方式。在《緣起經釋》中，僅僅將生作為已成辦的支分，而老
【English Translation】 Without fault. The cause that propels rebirth, wherever it propels, The cause that accomplishes accomplishes, and once propelled, it establishes birth, old age, and death. So, what is the purpose of explaining cause and effect in two categories? It is to show that the nature of the suffering truth of the fruit that propels rebirth and the suffering truth of the fruit that accomplishes are different. The former, at the time of propulsion, remains in the state of a seed, and since its own nature has not been established, it will become suffering in the future; while the latter is the stage where suffering has already been established, so one experiences suffering in this life. Furthermore, the reason for explaining cause and effect in two categories is to clearly recognize that when taking or abandoning a fruit position, there are two types of causes: the cause that propels rebirth and the cause that is accomplished by that propulsion. If it is said that on the basis of the ground, from consciousness to feeling, and birth, old age, and death, etc., are all mixed in nature, then why are they shown as two types? This is to show that the nature of suffering objects is different, and to fully show the distinction between propulsion and manifest accomplishment. Thus it is said. Among these limbs, how many are included in the truth of suffering and will become suffering in this life? There are two: birth and old age. How many are included in the truth of suffering and will become suffering in the future? Those that have become seeds, from consciousness to feeling, etc. Thus it is said. Therefore, the craving that accomplishes and the feeling that generates craving are not the same link in the chain of dependent origination. The feeling that generates craving is the fruit stage of another link in the chain of dependent origination. Propelling and what is propelled should be understood in four ways: What is propelled? It is the five and a half limbs from consciousness to feeling in the fruit stage. By what is it propelled? It is by action dependent on ignorance. How is it propelled? It is in the manner of karmic imprints imbuing the consciousness in the cause stage. The meaning of propelled is: if there are accomplishing causes such as craving, then those fruits are made capable of being accomplished. Accomplishing and what is accomplished should be understood in three ways: By what is it accomplished? It is by grasping conditioned by craving. What is accomplished? It is birth and old age. How is it accomplished? It is in the manner of the karmic imprints that action has imbued on consciousness making it powerful. In the commentary on the Sutra of Dependent Origination, only birth is made a limb of what is accomplished, while old
ི་དེ་དག་གི་ཉེས་དམིགས་སུ་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ལས་འབྲས་ལ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་མི་དགེ་བའི་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་རྣམ་ཤེས་ལ་ལས་ངན་པའི་བག་ཆགས་བཞག་ནས། ངན་སོང་གསུམ་གྱི་འབྲས་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནས་ཚོར་བའི་བར་འགྲུབ་རུང་དུ་བྱས་ 13-2-165b པ་དེ། སྲེད་ལེན་གཉིས་ཀྱིས་ཡང་ཡང་གསོས་བཏབ་པས་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་མཐུ་ཅན་དུ་གྱུར་ནས་ཕྱི་མ་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་རྒ་སོགས་འགྲུབ་ལ། ཡང་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་འདོད་ཁམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོགས་བསོད་ནམས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་དང་། ཁམས་གོང་མས་བསྡུས་པའི་ཞི་གནས་བསྒོམ་པ་སོགས་མི་གཡོ་བའི་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་རྣམ་ཤེས་ལ་ལས་བཟང་པོའི་བག་ཆགས་བཞག་ནས། འདོད་པའི་བདེ་འགྲོ་དང་ཁམས་གོང་མའི་ལྷའི་འབྲས་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནས་ཚོར་བའི་བར་འགྲུབ་རུང་དུ་བྱས་པ་དེ། སྲེད་ལེན་གྱིས་ཡང་ཡང་གསོས་པས་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་མཐུ་ཅན་དུ་སོང་ནས་ཕྱི་མར་བདེ་འགྲོ་དེ་དག་ཏུ་སྐྱེ་བ་སོགས་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་པོ་དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ལམ་གསུམ་དུ་འདུ་སྟེ། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། དང་པོ་བརྒྱད་པ་དགུ་ཉོན་མོངས། །གཉིས་དང་བཅུ་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། །ལྷག་མ་བདུན་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །སཱ་ལུ་ལྗང་པའི་མདོ་ལས་ནི། ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སྡུད་པའི་རྒྱུ་བཞི་གསུངས་ཏེ། མ་རིག་པའི་འདེབས་པ་པོས་ལས་ཀྱི་ཞིང་ལ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ས་བོན་བཏབ་པ་དེ་སྲེད་པའི་ཆུས་བརླན་པར་བྱས་ན་མའི་མངལ་དུ་མིང་གཟུགས་ཀྱི་མྱུ་གུ་འགྲུབ་པར་བཤད་དོ། ། ༈ ཚེ་དུ་ལ་རྫོགས་པ། གསུམ་པ་ཚེ་དུ་ལ་རྫོགས་པ་ནི། འཕེན་བྱེད་དང་འཕངས་ 13-2-166a པའི་ཡན་ལག་གི་བར་དུ་བསྐལ་པ་བགྲང་ལས་འདས་པས་ཆོད་པ་ཡོད་པའང་སྲིད་ལ། ཚེ་གཞན་གྱིས་བར་མ་ཆོད་བར་སྐྱེ་བ་གཉིས་པ་ལ་འགྲུབ་པའང་སྲིད་དོ། །འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གཉིས་ནི་བར་མ་ཆད་དུ་འོང་བས་མྱུར་ན་ཚེ་གཉིས་ལ་རྫོགས་པ་ཞིག་འོང་སྟེ། དཔེར་ན་ཚེ་འདི་འདྲ་བ་ཞིག་ལ་ལྷར་སྐྱེས་ནས་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་གསར་དུ་བསགས་ན། དེའི་ཚེ་མ་རིག་པ་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཏེ། ཡན་ལག་ཕྱེད་དང་གསུམ་དང་འཆི་ཁ་ཚུན་ཆད་དུ་སྲེད་ལེན་སྲིད་པ་གསུམ་རྫོགས་ལ། སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ལ་འཕངས་པའི་ཡན་ལག་ཕྱེད་དང་ལྔ་དང་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གཉིས་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུན་རིང་ན་ཡང་ཚེ་གསུམ་ལས་མི་འགྱང་སྟེ། འགྲུབ་བྱེད་དང་གྲུབ་པ་གཉིས་དང་འཕེན་བྱེད་གསུམ་ལ་ཚེ་རེ་རེ་དགོས་ལ། འཕངས་པའི་ཡན་ལག་རྣམས་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་དང་། འཕེན་བྱེད་དང་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་བར་དུ་ཚེ་དུ་མས་ཆོད་ཀྱང་རྟེན་འབྲ
【現代漢語翻譯】 這些是關於罪過的描述。因此，由於對業果無知的愚昧所引發的不善行，會在意識上留下惡業的習氣，從而使惡趣三道的果報，從意識直到感受得以實現。 通過貪愛和執取的反覆滋養，業的習氣變得強大，導致來世投生於惡趣，經歷生老等痛苦。同樣，由於對無我之理無知的愚昧所引發的，由欲界所攝的持戒等福德之行，以及由上界所攝的修習止觀等不動之行，會在意識上留下善業的習氣，從而使欲界善趣和上界天界的果報，從意識直到感受得以實現。通過貪愛和執取的反覆滋養，業的習氣變得強大，導致來世投生於這些善趣。這十二緣起也歸納為煩惱、業和痛苦三道。正如論師龍樹所說：『最初、第八、第九是煩惱，第二和第十是業，其餘七個是痛苦。』《稻稈經》中說：十二緣起歸納為四個原因：無明的播種者在業的田地上播下意識的種子，如果用貪愛的水來滋潤，就會在母胎中形成名色的幼芽。 第三，多久才能圓滿： 在能引支和所引支之間，可能會被無數劫所隔斷。也可能沒有其他生命作為間隔，在第二個生命中實現。能成支和所成支之間不會有間隔，所以最快會在兩個生命中圓滿。例如，在這一生中新積累了投生為天人的業，那麼在這一生中，無明、行和因位的識，以及直到臨終的愛、取、有三支都會圓滿。在來世，所引支的五支半和所成支的兩支也會圓滿。即使時間長，也不會超過三個生命。因為能成支和所成支需要一個生命，能引支需要一個生命。所引支包含在所成支中，能引支和能成支之間即使間隔多個生命，也是依賴因緣。
【English Translation】 These describe the faults. Thus, due to non-virtuous actions instigated by ignorance, which is ignorant of karma and its results, bad karmic imprints are left on consciousness, making the fruition of the three lower realms, from consciousness to feeling, possible. Through the repeated nourishment of craving and grasping, the karmic imprints become powerful, leading to rebirth in the lower realms in the future, and the experience of suffering such as birth and aging. Similarly, due to virtuous actions such as upholding morality, encompassed by the desire realm, and unwavering actions such as meditating on tranquility, encompassed by the higher realms, instigated by ignorance which is ignorant of the truth of selflessness, good karmic imprints are left on consciousness, making the fruition of the desire realm's happy migrations and the higher realms' gods, from consciousness to feeling, possible. Through the repeated nourishment of craving and grasping, the karmic imprints become powerful, leading to rebirth in those happy migrations in the future. These twelve links are also categorized into the three paths of affliction, action, and suffering. As the teacher Nagarjuna said: 'The first, eighth, and ninth are afflictions; the second and tenth are actions; the remaining seven are suffering.' In the Salu Ljangpa Sutra (Rice Seedling Sutra), it is said that the twelve links are condensed into four causes: if the sower of ignorance plants the seed of consciousness in the field of action, and it is moistened by the water of craving, then the sprout of name and form will develop in the mother's womb. Third, how long does it take to complete: Between the projecting link and the projected link, there may be an interval of countless eons. It is also possible that it is accomplished in the second life without any other life intervening. The accomplishing link and the accomplished link will occur without interruption, so it will be completed in two lives at the earliest. For example, if one newly accumulates the karma to be born as a god in this life, then in that life, ignorance, action, and consciousness at the causal stage, as well as craving, grasping, and existence up to the time of death, will be completed. In the next life, five and a half of the projected links and two of the accomplished links will be completed. Even if it takes a long time, it will not exceed three lives, because the accomplishing and accomplished links each require one life, and the projecting link requires one life. The projected links are included in the accomplished links, and even if many lives intervene between the projecting and accomplishing links, it is still dependent on conditions.
ེལ་གཞན་གྱི་ཚེ་ཡིན་གྱི། རྟེན་འབྲེལ་དེའི་ཚེ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་ལ་བར་དོའི་ཚེ་ཟུར་དུ་མ་བརྩིས་སོ། །དེ་ལྟར་འབྲས་བུའི་ཡན་ལག་དེ་རྣམས་གྲུབ་པའི་ཚེ་ན་ཡང་ལས་གསོག་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཆོས་ཙམ་གྱི་རྒྱུའི་ཡན་ལག་ལས། ཆོས་ཙམ་གྱི་འབྲས་བུའི་ཡན་ལག་དེ་རྣམས་འབྱུང་ཞིང་འཁོར་བའི་ཚུལ་ 13-2-166b མ་ཤེས་པར་དེ་ལ་རྨོངས་ནས་བདག་ཏུ་བཟུང་ཞིང་། བདག་བདེ་བར་འདོད་ནས་དེའི་ཕྱིར་དུ་སྒོ་གསུམ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱས་པས་སླར་ཡང་འཁོར་བས་ན། ཉོན་མོངས་པ་གསུམ་ལས་ལས་གཉིས་དང་དེ་ལས་སྡུག་བསྔལ་བདུན་འབྱུང་ཞིང་། བདུན་པོ་ལས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་དང་དེ་ལས་ཀྱང་སྔར་ལྟར་འཁོར་བས་སྲིད་པའི་འཁོར་ལོ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་འཁོར་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། གསུམ་པོ་དག་ལས་གཉིས་འབྱུང་སྟེ། །གཉིས་ལས་བདུན་འབྱུང་བདུན་ལས་ཀྱང་། །གསུམ་འབྱུང་སྲིད་པའི་འཁོར་ལོ་དེ། །ཉིད་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་འཁོར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་བསམས་ན་ནི་སྐྱོ་བའི་ཐབས་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་ལ། བསྐལ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ནས་དགེ་མི་དགེའི་ལས་བསགས་པའི་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་རྣམ་སྨིན་མ་ཕྱུང་ཞིང་གཉེན་པོས་མ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱང་། ད་ལྟའི་སྲེད་ལེན་གྱིས་གསོས་བཏབ་ན་དེའི་དབང་གིས་བདེ་འགྲོ་དང་ངན་འགྲོར་འཁྱམ་པ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་སྔོན་སོ་སྐྱེའི་དུས་སུ་བསགས་པའི་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་བགྲང་ལས་འདས་པ་ཡོད་ཀྱང་། ཉོན་མོངས་མེད་པས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བའི་ཚུལ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་རྙེད་ན་ཉོན་མོངས་ལ་དགྲར་བཟུང་ནས་འགོག་པ་ལ་བརྩོན་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་བཤེས་གཉེན་ཆེན་པོ་ཕུ་ཆུང་བ་ནི། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་པོ་ཉིད་ལ་བློ་སྦྱོང་མཛད་ཅིང་། ལམ་རིམ་ཡང་དེའི་ 13-2-167a ལྡོག་འཇུག་སེམས་པ་རང་ལ་མཛད་དོ། །དེ་ཡང་ངན་འགྲོའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ལྡོག་འཇུག་སེམས་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་སྐོར་ཡིན་ལ། དེ་ནས་བདེ་འགྲོ་གཉིས་ཀྱི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ལྡོག་འཇུག་སེམས་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་སྐོར་རོ། །དེ་ལྟར་རང་གི་ཉམས་ལ་དཔགས་ནས་མར་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ལ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་དེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ལ་ཐོབ་འདོད་སྦྱོང་བ་དང་དེའི་ལམ་ལ་སློབ་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་སྐོར་དུ་འཆད་དོ། ། 13-2-167b སད་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་དམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པའི་རྒྱུད་ལས། གཏི་མུག་ལ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ལམ་གྱིས་སོ། །ཞེས་དང་། སཱ་ལུ་ལྗང་པ་ལས། རྟེན་འབྲེལ་ལེགས་པར་མཐོང
【現代漢語翻譯】 因為那是其他的生命，而不是緣起的那一生。這些沒有單獨計算中陰的生命。當這些果的支分成就時，造業者和受果者都是無我的。如前所述，僅僅是法的因的支分，產生僅僅是法的果的支分，並且不知道輪迴的方式而對此迷惑，執著為我，想要我快樂，因此三門顯著地行善和不善，所以再次輪迴。從三種煩惱產生兩種業，從兩種業產生七種苦。從七種苦也產生煩惱，從煩惱也如前一樣輪迴，所以有輪持續不斷地旋轉。導師龍樹（Nāgārjuna）說：『從三者產生二，從二者產生七，從七者也產生三，有輪自身，一次又一次地旋轉。』這樣思考以這種方式在輪迴中漂泊，就成了最好的厭離之法。從無數劫以來，積累的善與不善之業，其牽引之業尚未成熟，也未被對治所摧毀，如果現在以貪愛滋養，那麼由於貪愛的力量，將在善趣和惡趣中漂泊。即使阿羅漢（Arhat）在以前凡夫的時候積累了無數的牽引之業，但因為沒有煩惱，所以如果對從輪迴中解脫的方式獲得堅定的信念，就會將煩惱視為敵人，並努力斷除它。關於這一點，大善知識普瓊巴（Phu chung ba）尊者專注於十二緣起支，並且在道次第中，也專注於它的逆轉和順生。 也就是說，思考惡趣的十二支的逆轉和順生是小士道的範圍。然後，思考善趣二者的十二支的逆轉和順生是中士道的範圍。像這樣，根據自己的體驗，對曾經是母親的有情們也以十二支的方式在輪迴中漂泊生起慈悲心，爲了他們的利益而修習想要獲得佛果，並且學習其道，這是大士道的範圍。 是喚醒的殊勝方法。就像《勝臂請問經》（Dharmabāhu-paripṛcchā-sūtra）中所說：『以緣起之道對治愚癡。』以及《薩魯江巴經》（Sālu-lhaṅ-pa）中所說：『善觀緣起。』
【English Translation】 Because that is another life, not the life of dependent origination. These do not separately count the intermediate state of existence. When these branches of the result are accomplished, the one who accumulates karma and the one who experiences the result are both without self. As previously explained, merely from the branches of the cause of dharma, the branches of the result of dharma arise, and without knowing the way of samsara, they are deluded by it, clinging to it as self, wanting self to be happy, and therefore manifestly engaging in virtue and non-virtue with the three doors, so they revolve again. From the three afflictions arise two karmas, and from the two karmas arise seven sufferings. From the seven sufferings also arise afflictions, and from the afflictions also revolve as before, so the wheel of existence continuously turns. The teacher Nāgārjuna said: 'From the three arise two, from the two arise seven, from the seven also arise three, the wheel of existence itself, again and again revolves.' Thinking in this way about wandering in samsara becomes the supreme method of renunciation. From countless eons, the karmas of virtue and non-virtue that have been accumulated, whose propelling karmas have not matured and have not been destroyed by antidotes, if they are now nourished by craving and grasping, then by the power of that, they will wander in happy and unhappy realms. Even though an Arhat has countless propelling karmas accumulated in the past when they were ordinary beings, because they are without afflictions, if they gain firm conviction in the way of liberation from samsara, they will regard afflictions as enemies and strive to eliminate them. Regarding this, the great spiritual friend Phu chung ba focused on the twelve branches of dependent origination, and in the stages of the path, he also focused on its reversal and origination. That is to say, contemplating the reversal and origination of the twelve branches of the lower realms is the scope of the small person. Then, contemplating the reversal and origination of the twelve branches of the two happy realms is the scope of the intermediate person. Like this, according to one's own experience, also generating loving-kindness and compassion for sentient beings who were once mothers, wandering in samsara by way of the twelve branches, and practicing wanting to attain Buddhahood for their benefit, and learning its path, this is explained as the scope of the great person. Is the supreme method of awakening. Just as it is said in the Dharmabāhu-paripṛcchā-sūtra: 'By the path of dependent origination, counteract ignorance.' And as it is said in the Sālu-lhaṅ-pa: 'Well observe dependent origination.'
་ན་སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་དང་ད་ལྟར་བ་ལ་དམིགས་པའི་ལྟ་བ་ངན་པ་ཐམས་ཅད་བཟློག་པར་གསུངས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་འདི་རྒྱལ་བ་ཡི། །གསུང་གི་མཛོད་ཀྱི་གཅེས་པ་ཟབ་མོ་སྟེ། །ཞེས་པ་དང་། འདུལ་བ་ལུང་ལས། མཆོག་ཟུང་གཅིག་གི་ཀུན་སྤྱོད་ནི་དུས་དུས་སུ་འགྲོ་བ་ལྔར་རྒྱུ་བ་ཡིན་པས། དེ་དག་བརྒྱུས་ནས་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་གཤེགས་ཏེ། འཁོར་བཞི་པོ་ལ་དེ་དག་གི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་བརྗོད་པར་མཛད་དོ། །གང་ལ་ལའི་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་དང་ཉེ་གནས་ཚངས་སྤྱོད་ལ་མི་དགའ་བ་དེ་དག་དེས་ཁྲིད་དེ་མཆོག་ཟུང་གཅིག་འདོམས་སུ་འཆོལ་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་གཉིས་ཀྱང་དེ་དག་ལ་འདོམས་སོ། །གདམས་པ་ན་ཚངས་སྤྱོད་ལ་དགའ་ཞིང་གོང་དུ་ཁྱད་པར་ཡང་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་སྟོན་པས་གཟིགས་ནས། ཀུན་དགའ་བོ་ལ་དྲིས་པས་རྒྱུ་མཚན་རྣམས་གསོལ་པ་དང་། ཐམས་ཅད་དུ་མཆོག་ཟུང་གཅིག་ལྟ་བུ་དག་མི་འབྱུང་བས་སྒོ་ཁང་དུ་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་ཆ་ལྔ་པ་ཁོར་ཡུག་ཏུ་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ལུགས་འབྱུང་དང་ལུགས་ལྡོག་ཀྱང་བྲིས་ཤིག་གསུངས་ནས། དེ་ནས་སྲིད་པའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་ཨུ་ཏྲ་ཡ་ན་ལ་བྲིས་སྐུ་བསྐུར་བ་ན། འོག་ཏུ་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ 13-2-168a ལུགས་འབྱུང་དང་ལུགས་ལྡོག་བྲིས་ནས་བསྐུར་བ་རྒྱལ་པོས་བཟུང་ནས་ནམ་ལངས་པའི་ཚེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཏེ་ལུས་དྲང་པོར་དྲན་པ་ཕྱོགས་པར་བཞག་སྟེ། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཚུལ་གཉིས་ལ་རྣམ་པར་བལྟས་པས་འཕགས་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་གསུངས་སོ། ། ༈ དེ་སྐྱེས་པའི་ཚད། གཉིས་པ་བསམ་པ་དེ་སྐྱེས་པའི་ཚད་ནི། དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གཉིས་དང་རྟེན་འབྲེལ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཞིབ་ཏུ་ཤེས་པར་བྱས་པ་ན། དེ་དག་འདོར་བར་འདོད་པ་དང་དེ་རྣམས་ཉེ་བར་ཞི་བ་ལ་ཐོབ་འདོད་བྱུང་བ་ཙམ་ནས་ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པ་ཙམ་ཡིན་མོད་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པས། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། ས་གསུམ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་མེ་རབ་ཏུ་འབར་བ་ན་འདུག་པ་ནི། ཁྱིམ་རབ་ཏུ་འབར་བའི་ནང་དུ་ཆུད་པ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་དེ་ལས་འདའ་བར་འདོད་ཅིང་། ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ཇི་ལྟར་བཙོན་ནི་བཙོན་ར་ལས། །ཞེས་སོགས་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་མེ་འབར་བའི་ཁྱིམ་དུ་ཆུད་པ་དང་། བཙོན་རར་ཆུད་པའི་བཙོན་གནས་དེ་དག་ལ་མི་འདོད་ཅིང་། དེ་དག་ནས་ཐར་བར་འདོད་པའི་བློ་ཇི་ཙམ་སྐྱེ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་བློའི་ཚོད་ཙམ་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞིང་། དེ་ནས་ཀྱང་ཇེ་འཕེལ་དུ་བཏང་དགོས་སོ། །བསམ་པ་འདི་ཤ་ར་བ་གསུང་བ་ལྟར། སིང་སྐྱུར་ལ་བཏབ་པའི་ཕྱེ་བཞིན་ཁ་ན་ཕར་ཡམ་མེ་བ་ཞིག་ལས་མི་འདུག་ན། འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་ལ་མི་འདོད་པར་ལྟ་བ་ཡང་དེ་ 13-2-168b འདྲ་ཞིག་ལས
【現代漢語翻譯】 此外，佛陀還宣說了能夠遣除對過去、未來和現在的一切執著的邪見。正如龍樹菩薩所說：『此緣起法極為甚深，是諸佛陀語藏中最珍貴者。』此外，在《律藏》中記載：『殊勝雙尊（指佛陀和阿難）的行為是週期性地在五道中輪迴。他們穿梭於五道，降臨于贍部洲，向四眾弟子宣說輪迴的痛苦。對於那些不喜歡與他人共處，不喜清凈梵行的人，他們會引導這些人，使殊勝雙尊互相教導。他們互相教導，勸導他們喜愛梵行，並進一步認識到梵行的殊勝之處。』佛陀看到這種情況后，詢問阿難原因，阿難一一作答。佛陀說：『因為不會一直有像殊勝雙尊這樣的人出現，所以在寺院的門廊處繪製五分法輪，周圍繪製十二緣起的順行和逆行。』之後，便繪製了輪迴圖。當將此畫作送給優填王時，畫作下方繪製了十二緣起的順行和逆行。國王收到畫作后，在黎明時分，以跏趺坐姿端身正坐，將正念安住於前方，觀察緣起的兩種方式，從而獲得了聖果。 第二，生起這種想法的程度：在詳細瞭解了痛苦和痛苦之因，以及通過十二緣起了解輪迴的本質之後，僅僅是想要捨棄這些，想要獲得寂滅的願望，這僅僅是生起了想要出離輪迴的想法。僅僅這樣是不夠的。正如《六十正理論釋》中所說：『身處三界無常的熊熊烈火之中，就像身處燃燒的房屋之中一樣，必然想要從中逃脫。』正如之前引用的『如囚于牢獄』等，就像身處燃燒的房屋中，就像被囚禁在監獄裡一樣，對這些狀態感到厭惡，想要從中解脫出來的心念有多強烈，就應該培養出同樣強烈的心念，並且還要不斷地增長這種心念。正如夏惹瓦所說，這種想法如果像用酸奶發酵的麵粉一樣，只是表面上看起來發酵了，那是不夠的。對於輪迴之因——集諦的厭惡，也應該是這樣。
【English Translation】 Furthermore, the Buddha taught that all wrong views clinging to the extremes of past, future, and present are reversed. As Nagarjuna said: 'This dependent origination is extremely profound, the most precious of the Buddha's treasury of speech.' Moreover, it is recorded in the Vinaya Sutra: 'The conduct of the Supreme Pair (referring to the Buddha and Ananda) is to cyclically wander through the five realms. They traverse the five realms, descend to Jambudvipa, and proclaim the sufferings of samsara to the fourfold assembly. For those who dislike being with others and do not enjoy pure conduct, they would guide these people, causing the Supreme Pair to teach each other. They teach each other, advising them to cherish pure conduct and further recognize its excellence.' Seeing this situation, the Buddha asked Ananda for the reason, and Ananda answered one by one. The Buddha said: 'Because there will not always be people like the Supreme Pair, draw a five-part wheel of Dharma in the porch of the monastery, and around it draw the twelve links of dependent origination in forward and reverse order.' After that, the wheel of samsara was drawn. When this painting was sent to King Udayana, the twelve links of dependent origination in forward and reverse order were drawn below the painting. After receiving the painting, the king sat upright in the lotus position at dawn, placing his mindfulness in front, and contemplated the two ways of dependent origination, thereby attaining the state of an Arhat. Secondly, the degree to which this thought arises: After thoroughly understanding the nature of suffering and its origin, and understanding the nature of samsara through the twelve links of dependent origination, merely wanting to abandon these and wanting to attain peace is merely the arising of the thought of wanting to renounce samsara. This alone is not enough. As it is said in the commentary on the 'Sixty Stanzas on Reasoning': 'Being in the blazing fire of the impermanence of the three realms is like being trapped in a burning house, and one must want to escape from it.' As previously quoted, 'Like a prisoner in prison,' etc., just as being in a burning house, just as being imprisoned in a prison, one feels disgusted with these states, and the stronger the desire to escape from them, the stronger the mind should be cultivated, and this mind should be continuously increased. As Sharawa said, if this thought is like flour fermented with yogurt, which only appears to be fermented on the surface, it is not enough. The aversion to the cause of samsara—the origin of suffering—should also be like this.
་མི་འོང་། དེ་ལྟར་ན་སྡུག་ཀུན་འགགས་པའི་འགོག་པ་ཐར་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡང་དེ་དང་འདྲ། དེའི་ཕྱིར་ཐར་པའི་ལམ་ལ་སྒྲུབ་པ་བྱེད་པར་འདོད་པ་ཡང་ཚིག་ཙམ་དུ་འགྲོ་ཞིང་། སེམས་ཅན་གཞན་འཁོར་བར་འཁྱམས་པའི་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟོད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཡང་འོང་ས་མེད་ལ། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མ་བཅོས་པ་ཡིད་སྐུལ་བར་བྱེད་ནུས་པའི་ཤུགས་ཅན་ཡང་མི་སྐྱེ་བས། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡང་ཚིག་རྗེས་འབྲངས་པའི་གོ་བ་ཙམ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འབྲིང་གི་ཆོས་སྐོར་འདི་དག་གདམས་པའི་མཐིལ་དུ་བཟུང་ནས་སྦྱོང་དགོས་སོ། ། ༈ དེ་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་བ། གསུམ་པ་དེ་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་བ་ནི། གལ་ཏེ་འཁོར་བས་ཡིད་ཤིན་ཏུ་འབྱུང་ཞིང་སྐྱོ་བ་བསྒོམས་ན། ཉན་ཐོས་ལྟར་འཁོར་བར་ཞུགས་པ་ལ་མི་དགའ་བའི་ཕྱིར་ཞི་བའི་མཐར་ལྟུང་བས། སྐྱོ་བ་བསྒོམ་པ་ནི་ཐེག་དམན་ལ་མཛེས་ཀྱི། བྱང་ཆུབ་དཔའ་ལ་ནི་དེ་བསྒོམ་པ་མི་རིགས་ཏེ། གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་མདོ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་ནས། འཁོར་བ་ལ་ཕན་ཡོན་དུ་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་ནི་ཡོངས་སུ་འདས་པ་ཆེན་པོ་ལ་མ་ལགས་སོ། །ཞེས་དང་། གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཁོར་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་སྐྲག་ན་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ལགས་པར་ལྟུང་ངོ་། །ཞེས་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས། ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་འཁོར་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་སྐྲག་པར་འགྱུར་ལགས་ཀྱི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་སླར་ 13-2-169a འཁོར་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ལགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་མདོའི་དོན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཟུང་བའི་ནོར་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། འདི་ལྟར་འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་བར་མི་བྱ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་སྲིད་པར་འཁྱམས་པའི་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་སོགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡིད་འབྱུང་མི་བྱ་བར་སྟོན་པ་མིན་གྱི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་འཁོར་བའི་མཐའི་བར་དུ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་པར་གོ་ཆ་བགོས་པ་ན། འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་བསྡོམས་པ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་ལུས་དང་སེམས་ལ་བབ་ཀྱང་། དེ་དག་གིས་ཡིད་སྐྱོ་ཞིང་བྲེད་པ་མེད་པར་སྤྱོད་པ་རླབས་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་སྤྲོ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ལ་འཁོར་བ་ལ་མི་སྐྱོ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས། འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ་ལྷགས་པ་འཁོར་བའི་བར་དུ་སྐད་ཅིག་དང་སྐད་ཅིག་ལ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ལུས་དང་སེམས་ལ་གནོད་པ་དག་གིས་ཀྱང་བྲེད་པར་མི་འགྱུར་ལ། འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཅིག་ཅར་ལྷགས་པ་དག་གིས་འཁོར་བའི་བར་དུ་སྤྲོ་བར་བྱས་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ནི་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་གི་རྣམ་པ་ཐམས་
【現代漢語翻譯】 不會發生。如果這樣，那麼尋求斷絕一切痛苦的解脫，也會變得相同。因此，想要在解脫之道上修行也只是說說而已，對其他眾生在輪迴中漂泊的痛苦，也無法生起不忍的慈悲心。無上菩提心也無法生起未經造作、能夠激勵內心的強大力量。因此，大乘也只是追隨文字的理解而已。因此，這些中等程度的法類，必須作為修行的核心來學習。 第三，遣除邪見： 如果對輪迴生起極大的厭惡和厭倦，就像聲聞乘一樣，因為不喜歡進入輪迴而墮入寂滅的邊際。所以，修習厭離心只適合小乘，對於菩薩來說，修習厭離心是不合適的。《秘密不可思議經》中說：『菩薩們以成熟一切眾生為近取因，視輪迴為利益，這樣才不是大涅槃。』如果菩薩害怕輪迴的行境，就會墮入非行境。』世尊，聲聞乘會害怕輪迴的行境，而菩薩們會再次無量地受持輪迴。』因此，如果有人這樣說，這是顛倒理解經義的巨大錯誤。經中說『不要厭離輪迴』，其含義並不是說不要對因業和煩惱而在輪迴中漂泊的生老病死等痛苦生起厭離心，而是說菩薩爲了利益眾生，在輪迴的盡頭之前披上菩薩行的盔甲時，即使眾生的一切痛苦都聚集起來，每一剎那都降臨在身心上，也不會因此而厭倦和恐懼，而是以歡喜的精進來實踐偉大的行為。正如月稱論師所說：『眾生的一切痛苦都降臨，在輪迴的盡頭，每一剎那都以不同的方式損害身心，也不會因此而恐懼。眾生的一切痛苦同時降臨，在輪迴的盡頭，以歡喜所生的精進的每一剎那，都是爲了利益一切眾生。』
【English Translation】 It won't happen. If so, then seeking liberation, which is the cessation of all suffering, becomes the same. Therefore, wanting to practice on the path to liberation becomes mere words, and unbearable compassion for the suffering of other sentient beings wandering in samsara cannot arise. The unsurpassed Bodhicitta also cannot generate a powerful force that is unfabricated and able to inspire the mind. Therefore, the Mahayana also becomes merely a following of the understanding of words. Therefore, these intermediate Dharma teachings must be taken as the core of practice and studied. Third, dispelling wrong views: If one cultivates extreme aversion and weariness towards samsara, like the Shravakas, one will fall into the extreme of peace because one dislikes entering samsara. Therefore, cultivating aversion is only suitable for the Hinayana, but for Bodhisattvas, it is not appropriate to cultivate it. The 'Inconceivable Secret Sutra' says: 'Bodhisattvas take maturing all sentient beings as the proximate cause, and view samsara as beneficial, and thus it is not great Nirvana.' If Bodhisattvas are afraid of the realm of samsara, they will fall into a non-realm. 'Bhagavan, the Shravakas will be afraid of the realm of samsara, but the Bodhisattvas will again uphold immeasurable samsara.' Therefore, if someone says this, it is a great mistake of misunderstanding the meaning of the Sutra. The meaning of 'do not be averse to samsara' is not to show that one should not be averse to the suffering of birth, old age, sickness, and death, etc., which are caused by karma and afflictions and wander in samsara, but that when Bodhisattvas, in order to benefit beings, put on the armor of Bodhisattva conduct until the end of samsara, even if all the suffering of beings is gathered together and falls on the body and mind in every moment, they will not be weary and afraid, but will engage in great deeds with joyful diligence. As stated by Master Chandrakirti: 'All the suffering of beings descends, and at the end of samsara, in every moment, in different ways, harms the body and mind, but one will not be afraid. All the suffering of beings descends simultaneously, and at the end of samsara, every moment of diligence born of joy is for the benefit of all beings.'
ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ནོར་གྱི་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་རིག་པར་བྱས་ནས། སླར་ཡང་སྲིད་པ་བརྒྱ་ཕྲག་བླང་བར་རིགས་ཏེ། ཞེས་དེའི་ཤེས་བྱེད་དུ་མདོ་དེ་རྣམས་དྲངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་པ་ལ་ཕན་ཡོན་དུ་ལྟ་བའི་ 13-2-169b རྒྱུ་མཚན་དུ་ཡང་། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། བྱང་སེམས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་བརྩོན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་བརྩོན་པ་དེ་ལྟར་ཐུགས་བདེ་བར་འགྱུར་བར་གསུངས་པས། སྲིད་པ་ལ་མི་སྐྱོ་བའི་དོན་འཁོར་བར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་མི་སྐྱོ་ཞིང་། དེ་དག་ལ་དགའ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་འཁོར་བར་འཁྱམས་ན་སྡུག་བསྔལ་དུ་མས་མནར་ནས། རང་གི་དོན་ཡང་མི་ནུས་ན་གཞན་གྱི་དོན་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ནི་རྒུད་པ་ཀུན་གྱི་སྒོ་ཡིན་པས་ཐེག་དམན་ལས་ཆེས་ཤིན་ཏུ་སྐྱོ་བར་བྱས་ལ་དགག་དགོས་ཤིང་། སྨོན་ལམ་དང་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་འཛིན་པ་ལ་ནི་དགའ་བར་བྱ་དགོས་པས་དེ་གཉིས་མི་གཅིག་གོ ། དེ་ལྟར་མ་ཕྱེད་པར་སྔར་ལྟར་སྨྲ་ན་ནི་སྨྲ་བ་པོ་དེ་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡོད་ན་ཉེས་བྱས་ཉོན་མོངས་ཅན་ཞིག་སྐྱེད་པར་བྱང་ས་ལས་གསུངས་ཏེ། ཚིག་མངས་སུ་དོགས་པས་མ་བྲིས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྲིད་པའི་སྐྱོན་མཐའ་དག་པར་མཐོང་ནས་ཤིན་ཏུ་ཡིད་འབྱུང་ཡང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཡིད་དྲངས་པས་སྲིད་པ་མི་སྤོང་བ་ནི་ངོ་མཚར་བ་ཡིན་གྱི། སྲིད་པའི་ཕུན་ཚོགས་ལ་གཞལ་མེད་ཁང་ལྟར་མཐོང་བའི་སྲེད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཁ་མ་བྲི་བར་གཞན་དོན་ལ་སྙད་བཏགས་ནས། ཁོ་བོ་ཅག་འཁོར་བ་མི་སྤོང་བྱས་ཀྱང་མཁས་པ་མགུ་བར་ག་ལ་འགྱུར། དབུ་མའི་སྙིང་པོ་ལས་ཀྱང་། སྐྱོན་མཐོང་ཕྱིར་ནི་སྲིད་པར་མིན། །བརྩེ་ཕྱིར་མྱ་ངན་འདས་མི་གནས། །གཞན་དོན་བསྒྲུབ་ཕྱིར་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན། །སྲིད་པ་ན་ཡང་གནས་པར་ 13-2-170a བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་སེམས་ཅན་མཐའ་དག་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུར་བྱང་ས་ནས་བཤད་པ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་ཡས་པ་མཐོང་ནས། ཐུགས་ལ་མི་བཟོད་པ་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བ་བསྐྱེད་དགོས་པ་དང་། འཁོར་བ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་སྐྱོ་ཞེས་པ་ནི་ཆེས་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །འཁོར་བ་ལ་ཡིད་ལེགས་པར་འབྱུང་བར་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་རང་གི་གཉེན་དུ་མཐོང་ནས་དེ་དག་གི་དོན་དུ་སྲིད་མཚོར་འཇུག་པའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པའི་ཡང་དགོངས་པ་ཡིན་ཞིང་། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་དེའི་འགྲེལ་པར་གསལ་བར་མཛད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བཤད་པས་ཡིད་སྐྲག་ཅིང་གྲོལ་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ངེས་པར་སྦྱར་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ། བཅོམ་ལྡན
【現代漢語翻譯】 認識到圓滿正覺本身是無盡財富的源泉后，理應再次受生百次。爲了證明這一點，引用了這些經文。至於將輪迴視為利益的原因，在同一經文中說：『菩薩致力於利益眾生，越是努力，內心就越快樂。』因此，不厭倦輪迴的意義在於不厭倦在輪迴中利益眾生，並且樂於這樣做。因此，如果由於業和煩惱的控制而在輪迴中漂泊，遭受無盡的痛苦，連自己的利益都無法實現，更不用說利益他人了。這是所有衰敗的根源，因此必須極其厭惡小乘，並加以否定。由於發願和慈悲等力量而接受在輪迴中受生，則應該感到高興，因此這兩者並不相同。如果不能區分這一點，仍然像以前一樣說話，那麼如果說話者有菩薩戒，就會產生一種煩惱性的罪過，正如《菩薩地論》中所說。因為擔心文字過多，所以沒有寫出來。因此，即使看到輪迴的所有過患而非常厭惡，但由於大慈悲心的引導而不捨棄輪迴，這才是令人驚歎的。如果像對待無量宮一樣看待輪迴的圓滿，對輪迴的貪戀絲毫沒有減少，卻以利益他人為借口，說『我們不捨棄輪迴』，又怎麼能讓智者滿意呢？《中觀寶鬘論》中也說：『見其過患故，不住于有中，以悲愍眾生，不住于寂滅，為成辦他利，勇猛者住有。』 此外，爲了生起對一切眾生的大慈悲心，如《菩薩地論》中所說，看到如百一十種痛苦般的無盡痛苦后，必須生起強烈而持久的無法忍受的感受。而說對輪迴絲毫沒有厭倦，這是非常矛盾的。在對輪迴產生充分厭離之後，將這些眾生視為自己的親人，爲了他們的利益而進入輪迴之海的道路次第，也是《四百論》的真正意圖。偉大的論師月稱也在其註釋中清楚地闡述了這一點，如所說：『通過講述輪迴的過患，爲了使那些害怕並想要解脫的人與大乘結合起來，世尊……』
【English Translation】 Having recognized that perfect enlightenment itself is the source of limitless wealth, it is reasonable to take rebirth hundreds of times again. To prove this, these sutras are cited. As for the reason for viewing samsara as beneficial, it is said in the same sutra: 'Bodhisattvas are diligent in benefiting sentient beings, and the more diligent they are, the more joyful their minds become.' Therefore, the meaning of not being weary of samsara is not being weary of benefiting sentient beings in samsara, and being happy to do so. Therefore, if one wanders in samsara under the control of karma and afflictions, suffering endless miseries, one cannot even achieve one's own benefit, let alone benefit others. This is the source of all decline, so one must be extremely disgusted with the Hinayana and reject it. Taking rebirth in samsara due to the power of aspirations and compassion, one should be happy, so these two are not the same. If one cannot distinguish this and still speaks as before, then if the speaker has the Bodhisattva vows, he will generate an afflicted transgression, as stated in the Bodhisattva-bhumi. Because of fear of too many words, it is not written. Therefore, even if one sees all the faults of samsara and is very disgusted, but does not abandon samsara because of the guidance of great compassion, this is amazing. If one views the perfections of samsara like an immeasurable palace, and does not diminish the slightest attachment to samsara, but uses benefiting others as an excuse, saying 'We do not abandon samsara,' how can one please the wise? The Ratnavali also says: 'Because of seeing its faults, one does not dwell in existence; because of compassion, one does not dwell in nirvana; for the sake of accomplishing the benefit of others, the courageous one dwells in existence.' Furthermore, in order to generate great compassion for all sentient beings, as explained in the Bodhisattva-bhumi, after seeing endless sufferings such as the hundred and ten kinds of suffering, one must generate a strong and lasting unbearable feeling. And to say that one is not at all weary of samsara is very contradictory. After having a good aversion to samsara, seeing those sentient beings as one's own relatives, the gradual path of entering the ocean of samsara for their benefit is also the true intention of the Four Hundred Verses. The great teacher Chandrakirti also clearly explained this in his commentary, as it is said: 'By explaining the faults of samsara, in order to connect those who are afraid and want to be liberated with the Mahayana, the Bhagavan...'
་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་དག་ཡུན་རིང་པོར་འཁོར་བར་འཁོར་བ་རྣམས་ལ། གང་ལ་ཕའམ་མའམ་བུའམ་བུ་མོའམ་ཉེ་དུའམ་སྣག་གི་གཉེན་མཚམས་གང་ཡང་རུང་བའི་གནས་དང་འདྲ་བར་མི་སྨྲ་བ་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་རིས་ན་སེམས་ཅན་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་རིག་པར་བྱས་ནས་འཁོར་བ་བརྒྱུད་པ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཕ་དང་མ་ལ་སོགས་པའི་རྩ་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་འགྲོ་བ་གྱ་ཞིང་མགོན་མེད་པ་མཐའ་དག་ཐེག་པ་ 13-2-170b ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱི་གཟིངས་ཀྱིས་བསྒྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཆོད་པར་བཟོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་དེ་ནི་གསང་སྔགས་བླ་ན་མེད་པ་ལ་ཡང་དགོས་ཏེ། སྤྱོད་པ་བསྡུས་པའི་སྒྲོན་མེ་ལས། རིམ་པ་འདིས་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། །དེའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དང་པོ་ཁོ་ནར་སྒྲུབ་པ་པོས་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དྲན་པར་བྱས་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་འདོད་པས་འདུ་འཛི་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་ཞིང་། ཐ་ན་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་འདུ་ཤེས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་འཕགས་པ་ལྷས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ ཐར་པར་བགྲོད་པའི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པ། བཞི་པ་ཐར་པར་བགྲོད་པའི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། ཤྲཱི་ཛ་ག་ཏ་མི་ཏྲས། སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོ་གཏིང་མཐའ་མེད། །སྲིད་པའི་ཀློང་དུ་བྱིང་གྱུར་ཀྱང་། །སྐྱོ་མེད་འཇིགས་མེད་དགའ་དང་རྒོད། །བདག་ཅག་སྙིང་ལ་ཅི་ཞིག་མཆིས། །ཕོངས་དང་བཙལ་དཀའ་བསྲུང་དང་བརླག ། འབྲལ་དང་ན་རྒ་རྒུད་པ་ཡིས། །རྟག་ཏུ་འབར་བའི་མེར་ཞུགས་ཀྱང་། །བདེར་རློམ་སྨྱོན་པ་ལགས་པར་སྙམ། །ཞེས་དང་། ཀྱི་ཧུད་འཇིག་རྟེན་མིག་བཅས་ལོང་། །མངོན་སུམ་རྟག་ཏུ་ངེས་མཐོང་ཡང་། །ད་དུང་ཅུང་ཟད་མི་སེམས་པ། །ཁྱོད་སྙིང་རྡོ་རྗེར་གྱུར་ཏམ་ཅི། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རང་ལ་རང་གིས་བསྐུལ་ཞིང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམས་པས། གཞོན་ནུ་མ་བདུན་གྱི་རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་ལས། འཇིག་རྟེན་གནས་པ་ཆུ་ནང་སོང་བའི་ཟླ་བའི་གཟུགས་བཞིན་གཡོ་བར་ 13-2-171a མཐོང་། །འདོད་པ་ཁྲོས་པའི་སྦྲུལ་གྱི་ལུས་བསྐྱིལ་གདེངས་ཀའི་གྲིབ་མ་ལྟ་བུར་མཐོང་། །འགྲོ་བ་འདི་དག་སྡུག་བསྔལ་མེ་ཡིས་ཀུན་ཏུ་འབར་བར་མཐོང་བས་ན། །རྒྱལ་པོ་བདག་ཅག་ངེས་པར་འབྱུང་ལ་མངོན་དགའ་དུར་ཁྲོད་དག་ཏུ་མཆི། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྣོད་བཅུད་ཀྱི་འཁོར་བ་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་ཆུ་ཟླ་ལྟར་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་སྡོད་པར་འཇིག་པའི་མི་རྟག་པ་དང་། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་མནོག་ཆུང་ལ་ཉེན་ཆེ་བ་སྦྲུལ་གདུག་པའི་ལུས་ཀྱི་གྲིབ་མ་དང་འདྲ་བ་དང་། འགྲོ་བ་ལྔ་པོ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱི་མེ
【現代漢語翻譯】 世尊對眾比丘說：『對於長久以來在輪迴中流轉的眾生來說，沒有哪個眾生不是曾經做過你的父母、子女、親戚或姻親的。』因此，菩薩們在聽聞世尊的教誨后，爲了救度自無始以來就已成為父母等親眷，無依無靠的一切眾生，使其能以大乘之舟渡脫輪迴，所以菩薩是值得供養的。 此理在無上密法中也同樣適用。《行集燈論》中說：『應以此次第進入無有戲論之行。』其次第是：首先，修行者應憶念無始輪迴之苦，渴望涅槃之樂，從而完全捨棄一切喧囂，甚至對王位的權勢，也應修習痛苦之想。這是聖天所說的。 確立趨向解脫之路的自性 第四，確立趨向解脫之路的自性。Śrī Jagatamitra（吉祥世友）說：『痛苦之海無邊無際，沉溺於輪迴之中，卻毫無厭倦，無所畏懼，反而歡喜雀躍，我們心中到底有什麼？貧困、難求、守護、失壞、離別、衰老、疾病、衰敗，常時為火所焚燒，卻還自以為樂，真是瘋了！』又說：『唉！世人有眼如盲，明明親眼見到，卻仍然毫不思索，你的心是金剛做的嗎？』 如是，自己策勵自己，思維輪迴的過患。如七女歌中所說：『世間安住如水中之月，搖曳不定。慾望如憤怒之蛇，蜷身而立，其影可怕。見此眾生為痛苦之火所焚燒，我等決心出離，歡喜前往寂靜的墳場。』 如是，器情世界如風中之水月，剎那不停地壞滅，欲妙少樂多患，如毒蛇之影，五道眾生為三苦之火所焚。
【English Translation】 The Blessed One said to the monks: 'For those beings who have been wandering in saṃsāra for a long time, there is no being among the sentient beings who has not been a father, mother, son, daughter, relative, or connection through marriage.' Therefore, Bodhisattvas, having understood the words of the Blessed One, in order to liberate all beings who have become fathers, mothers, etc., from beginningless saṃsāra, and who are helpless, by means of the vessel of the Great Vehicle, are worthy of offerings. This principle is also necessary for the unsurpassed secret mantra. The Lamp That Integrates the Practices says: 'One should enter into the practice that is utterly without elaboration by this order.' The order of that is this: First of all, the practitioner should remember the suffering of beginningless saṃsāra and, desiring the bliss of nirvāṇa, should completely abandon all busyness, and even meditate on the perception of suffering in the power of royal dominion. This is because the noble Lha (Āryadeva) said it. Establishing the Nature of the Path to Liberation Fourth, establishing the nature of the path to liberation. Śrī Jagatamitra said: 'The ocean of suffering is without bottom or end. Even though we are drowning in the depths of existence, we are without weariness, fearless, joyful, and proud. What is in our hearts? Poverty, difficulty in finding, guarding, losing, separation, old age, sickness, and decline. Even though we are always burning in the fire, we think we are happy, I think we are crazy!' And: 'Alas! The world is blind with eyes. Even though we always see it clearly, we still don't think about it at all. Is your heart made of vajra?' Thus, urging oneself and contemplating the faults of saṃsāra. As it is said in the Song of the Seven Young Women: 'Seeing the world abiding like the reflection of the moon in water, moving. Seeing desire like the shadow of a coiled, angry snake. Seeing these beings burning everywhere with the fire of suffering. We, the queens, are determined to renounce and rejoice in the charnel grounds.' Thus, the vessel and its contents, saṃsāra, are like a moon in water moved by the wind, impermanent and decaying in an instant. The qualities of desire are of little enjoyment and great danger, like the shadow of a poisonous snake. The five types of beings are burned by the fire of the three sufferings.
་རབ་ཏུ་འབར་བས་ཀུན་ཏུ་གདུངས་པར་མཐོང་ནས། སྲིད་པ་ལ་ཞེན་པ་གཏིང་ནས་ལོག་པ་བྱང་པའི་བྱིས་པའི་བློ་སྣ་ལྟ་བུ་ཞིག་སྐྱེས་ན། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཐར་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་ཐོབ་འདོད་འབྱུང་ངོ་། །བྱང་པའི་བྱིས་པ་ནི་བྱང་ན་རྩམ་པ་དཀོན་པས་ཉུང་མ་ཉི་ཚེ་ཟ་བས་བྱིས་པ་ཞིག་བཀྲེས་ཏེ་རྩམ་པ་ཟ་འདོད་ནས། མ་ལ་ཟས་བསླངས་པ་ལ་མ་ལ་རྩམ་པ་མེད་པས་ཉུང་གཤེར་ཞིག་བྱིན་པས་དེ་མི་འདོད་ཟེར། དེ་ནས་ཉུང་མ་སྐམ་པོ་ཞིག་བྱིན་པས་མི་འདོད་ཟེར། དེ་ནས་ཉུང་མ་ཕོ་ཤ་ཞིག་བྱིན་པ་ལ་ཡང་ང་མི་འདོད་ཟེར། དེ་ནས་ཉུང་མ་བཙོས་འཁེངས་ཅིག་བྱིན་པས་དེ་ཡང་ང་མི་འདོད་ཟེར་ཞིང་ཁོ་མ་མགུ་ནས་དེ་ཡོ་ཉུང་མ་ཡིན་ཟེར་ལོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་ཅག་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གྱི་བདེ་བ་གང་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་དང་དྲན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཡིན། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཡིན། དེ་ཡོ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། ཅིས་ཀྱང་བྱར་མེད་ 13-2-171b སྙམ་ནས་སྐྱུག་ཏིང་ཏིང་བ་དགོས་གསུང་བ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་སྔར་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་བསམས་པས་ནི་སྐྱོ་ཞིང་ཡིད་འབྱུང་བ་དང་། ད་གདོད་འཁྱམ་དགོས་པ་བསམས་པས་ནི་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པའི་བློ་ཚིག་ཙམ་དུ་མ་སོང་བ་སྐྱེས་པ་དེས། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། འཁོར་བ་དེ་འདྲ་ལགས་པས་ལྷ་མི་དང་། །དམྱལ་བ་ཡི་དྭགས་དུད་འགྲོའི་གནས་དག་ཏུ། །སྐྱེ་བ་བཟང་པོ་མ་ལགས་སྐྱེ་བ་ནི། །གནོད་པ་དུ་མའི་སྣོད་འགྱུར་ལགས་མཁྱེན་མཛོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། གནོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་བཟློག་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་གཉིས་བཟློག་པ་ལ་ལྟོས་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་མེད་ན་ལས་ཅི་ཙམ་ཡོད་ཀྱང་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ལ། ཉོན་མོངས་ཡོད་ན་ལས་སྔར་བསགས་མེད་དུ་ཆུག་ཀྱང་འཕྲལ་འཕྲལ་དུ་གསོག་པར་འགྱུར་བས་ཉོན་མོངས་གཞོམ་པར་བྱའོ། །དེ་འཇོམས་པ་ཡང་ལམ་མ་ནོར་ཞིང་ཚང་བ་བསྒོམ་པ་ལ་རག་ལས་སོ། །འདི་ལ་གཉིས། རྟེན་ཇི་ལྟ་བུས་འཁོར་བ་བཟློག་པ་དང་། ལམ་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་བསྒོམས་པས་བཟློག་པའོ། ། ༈ རྟེན་ཇི་ལྟ་བུས་འཁོར་བ་བཟློག་པ། དང་པོ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། ལོག་པར་ལྟ་བ་འཛིན་དང་དུད་འགྲོ་ཉིད། །ཡི་དྭགས་ཉིད་དང་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བ་དང་། །རྒྱལ་བའི་བཀའ་མེད་པ་དང་མཐའ་འཁོབ་ཏུ། །ཀླ་ཀློར་སྐྱེ་དང་གླེན་ཞིང་ལྐུགས་པ་ཉིད། །ཚེ་རིང་ལྷ་ཉིད་གང་ཡང་རུང་བར་ནི། །སྐྱེ་བ་ཞེས་བགྱི་མི་ཁོམ་སྐྱོན་བརྒྱད་པོ། །དེ་དག་དང་བྲལ་ཁོམ་པ་རྙེད་ནས་ནི། །སྐྱེ་བ་བཟློག་པའི་སླད་དུ་འབད་ 13-2-172a པར་མཛོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། དལ་འབྱོར་ཐོབ་པའི་དུས་འདིར་བཟློག་དགོས་ཏེ། མི་ཁོམ་པར་ནི་བཟློག་པའི་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོའི་ཞལ་ནས། ད་རེས་ཕྱུགས་ལས་བྱེ
【現代漢語翻譯】 當看到熾熱燃燒的一切時，如果生起一種從根本上厭離輪迴，如同北方孩童般純真的心，那麼一定會產生渴望解脫的強烈願望。北方孩童是因為北方糌粑稀少，有個孩子因為飢餓想吃糌粑，向母親要食物，母親給了他一點稀粥，他不想要。然後給了他一點干糌粑，他也不想要。然後給了他一點糌粑肉，他還是不想要。然後給了他一點煮熟的糌粑，他仍然不想要，一直不滿意，說：『這還是糌粑呀！』同樣，我們對於世間所見、所聞、所想的一切快樂，都要想：『這也是世間，這也是世間，這還是痛苦，無論如何也沒有意義。』要像嘔吐一樣厭惡它，就像（噶當派格西）所說的那樣。 像這樣，想到從無始以來就在輪迴中漂泊，就會感到厭倦和灰心；想到現在仍然要漂泊，就會感到恐懼和害怕。這種感受不僅僅停留在口頭上，而是真正生起。正如《親友書》中所說：『輪迴即是如此，無論天人界，還是地獄餓鬼畜生道，都不是好的歸宿。要知道，生命是眾多痛苦的容器。』因此，必須阻止一切痛苦的根源——輪迴中的 जन्म (藏文སྐྱེ་བ，梵文deva-nāgarī जन्म, 梵文羅馬轉寫janma，漢語字面意思：出生)。要阻止輪迴，需要阻止業和煩惱這二者。如果沒了煩惱，無論有多少業，也不會導致 जन्म (藏文སྐྱེ་བ，梵文deva-nāgarī जन्म, 梵文羅馬轉寫janma，漢語字面意思：出生)；如果有了煩惱，即使沒有 पहले (藏文སྔར，梵文deva-nāgarī पहले, 梵文羅馬轉寫pahale，漢語字面意思：之前)積累的業，也會立即積累新的業，所以要摧毀煩惱。而要摧毀煩惱，就要依靠修持正確且完整的道。這方面有兩點：依靠什麼樣的所依來阻止輪迴？修持什麼樣的道才能阻止輪迴？ 依靠什麼樣的所依來阻止輪迴： 首先，正如《親友書》中所說：『執持邪見，轉生為畜生，轉生為餓鬼，轉生地獄中，沒有佛的教法，生於邊地，生為野蠻人，愚笨又聾啞，長壽天神中，無論何處生，此乃八無暇，脫離此等后，獲得閑暇時，為斷 जन्म (藏文སྐྱེ་བ，梵文deva-nāgarī जन्म, 梵文羅馬轉寫janma，漢語字面意思：出生)而努力。』因此，必須在這個獲得閑暇和圓滿的時候阻止輪迴，因為在沒有閑暇的時候，沒有阻止輪迴的機會，之前已經說過了。大瑜伽士曾說：『現在忙於畜牧……』
【English Translation】 When seeing everything burning intensely, if a mind arises that fundamentally renounces saṃsāra (cyclic existence), like the pure mind of a child from the north, then a strong desire for liberation will definitely arise. The northern child is because tsampa (roasted barley flour) is scarce in the north. A child, hungry and wanting to eat tsampa, asks his mother for food. The mother gives him a little thin gruel, but he doesn't want it. Then she gives him a little dry tsampa, but he doesn't want it. Then she gives him a little tsampa with meat, but he still doesn't want it. Then she gives him a little cooked tsampa, but he still doesn't want it, constantly dissatisfied, saying, 'This is still tsampa!' Similarly, for all the happiness we see, hear, and think about in the world, we should think, 'This is also worldly, this is also worldly, this is still suffering, it's meaningless no matter what.' We need to be disgusted by it like vomiting, as (the Kadampa Geshes) said. Like this, thinking about wandering in saṃsāra from beginningless time causes weariness and discouragement; thinking about still having to wander now causes fear and dread. This feeling doesn't just remain on the lips, but truly arises. As it says in the 'Letter to a Friend': 'Saṃsāra is like this, whether in the realm of gods or humans, or in the realms of hell beings, pretas (hungry ghosts), or animals, none are good destinations. Know that life is a container for many sufferings.' Therefore, it is necessary to prevent the root of all suffering – birth in saṃsāra. To prevent that, it is necessary to prevent both karma and kleshas (afflictions). If there are no kleshas, no matter how much karma there is, it will not lead to birth; if there are kleshas, even if there is no previously accumulated karma, new karma will be accumulated immediately, so we must destroy the kleshas. And to destroy the kleshas, it depends on practicing the correct and complete path. There are two aspects to this: What kind of basis do we rely on to prevent saṃsāra? What kind of path do we practice to prevent it? What kind of basis do we rely on to prevent saṃsāra: First, as it says in the 'Letter to a Friend': 'Holding wrong views, being born as an animal, being born as a preta, being born in hell, not having the Buddha's teachings, being born in a border region, being born as a barbarian, being stupid and mute, being a long-lived god, wherever one is born, these are the eight unfree states. Having freed oneself from these and obtained leisure and endowments, strive to prevent birth.' Therefore, we must prevent saṃsāra at this time when we have obtained leisure and endowments, because when we are not free, there is no opportunity to prevent saṃsāra, as has been said before. The great yogi said: 'Now busy with animal husbandry...'
་བྲག་འབྱེད་པའི་དུས་ཡིན་ནོ་གསུང་། པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་སྔར་དེ་ཙམ་ཞིག་འཁྱམས་པ་ལ་རང་ལོག་མ་བྱུང་ཙ་ན། ད་ཡང་རང་ལོག་མི་འོང་བས་བཟློག་དགོས། བཟློག་པའི་དུས་ཀྱང་ད་རེས་དལ་འབྱོར་ཐོབ་པའི་དུས་འདིར་ཡིན་གསུང་ངོ་། །དེ་ལས་ཀྱང་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་ནི་ཆོས་བསྒྲུབ་པའི་བར་ཆད་མང་ཞིང་ཉེས་པ་དུ་མའི་སྐྱོན་ཆགས་ལ། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པས་ན་འཁོར་བ་བཟློག་པའི་རྟེན་ནི་རབ་བྱུང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་མཁས་པས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བར་བྱའོ། །ཁྱིམ་པའི་སྐྱོན་དང་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཡོན་ཏན་ཡང་ཡང་སེམས་པ་ནི། སྔར་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་ནི་བསམ་པ་བརྟན་པར་འགྱུར་ལ། རབ་ཏུ་མ་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་ནི་བཟང་པོའི་བག་ཆགས་འཇོག་ཅིང་སད་པར་འགྱུར་བས་དེའི་ཚུལ་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཁྱིམ་པ་ནི། འབྱོར་ན་དེ་བསྲུང་བའི་འབད་པས་སྡུག་བསྔལ་ལ། དབུལ་ན་ནི་འཚོལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཤ་ཐང་བས་བདེ་བ་མེད་པ་ལ། རྨོངས་ནས་བདེ་བར་འཛིན་པ་ནི་ལས་ངན་པའི་འབྲས་བུར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སྐྱེས་རབས་ལས། བཙོན་ར་འདྲ་བའི་ཁྱིམ་ལ་ནི། །ནམ་ཡང་བདེ་བར་མ་སེམས་ཤིག ། ཕྱུག་གམ་ཡང་ན་དབུལ་ཡང་རུང་། །ཁྱིམ་ན་གནས་ 13-2-172b པ་ནད་དུ་ཆེ། །གཅིག་ནི་བསྲུང་བས་ཉོན་མོངས་ལ། །གཉིས་པ་འཚོལ་བས་ཤ་ཐང་ངོ་། །ཕྱུག་གམ་ཡང་ན་དབུལ་བ་ཡང་། །གང་ན་བདེ་བ་མེད་གྱུར་པ། །དེ་ལ་དགའ་བ་རྨོངས་པ་ནི། །སྡིག་པའི་འབྲས་བུ་སྨིན་པ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡོ་བྱད་མང་པོ་འཛིན་པ་དང་ཆོག་མི་ཤེས་པར་ཚོལ་བ་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཁྱིམ་པ་དང་ཁྱད་མེད་པར་འགྱུར་བས་སོ། །གཞན་ཡང་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་ནི་ཆོས་དང་འགལ་བས་དེར་ཆོས་བསྒྲུབ་པར་དཀའ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། ཁྱིམ་གྱི་སོ་ནམ་བྱས་ན་ནི། །བརྫུན་དུ་མི་སྨྲར་མི་རུང་ཞིང་། །ཕ་རོལ་ཉེས་པ་བྱེད་པ་ལ། །ནན་ཏུར་མི་བྱར་མི་རུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་ཆོས་སྤྱོད་ཁྱིམ་གྱི་སོ་ནམ་འཆོར། །ཁྱིམ་ལ་ཕྱོགས་ན་ཆོས་ཀྱང་ག་ལ་འགྲུབ། །ཆོས་ཀྱི་ལས་ནི་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ཡིན། །ཁྱིམ་གྱི་དོན་ནི་དྲག་ཤུལ་ཅན་གྱིས་འགྲུབ། །དེ་བས་ཆོས་དང་འགལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་ཕྱིར། །བདག་ལ་ཕན་འདོད་སུ་ཞིག་ཁྱིམ་ན་གནས། །ཞེས་དང་། དྲེགས་དང་ང་རྒྱལ་གཏི་མུག་སྦྲུལ་གྱི་ཚང་། །རབ་ཏུ་ཞི་བ་དགའ་བའི་བདེ་འཇིག་པ། །སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་མང་པོའི་གནས་གྱུར་ཁྱིམ། །ཁུང་དང་འདྲ་བར་སུ་ཞིག་གནས་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཁྱིམ་ན་གནས་པའི་སྐྱོན་ཡང་ཡང་བསམས་ལ། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་སྨོན་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཆོས་གོས་དང་ལྷུང་བཟེད་ངན་ངོན་དང་བསོད་སྙོམས་ཀྱིས་ཆོག་ཤེས་ཤིང་དབེན་པར་རང་གི་ཉོན་མོངས་པ་སྦྱངས་ནས། གཞན་གྱི་ཡོན་གནས་བྱེད་པ་ལ་སྨོན་
【現代漢語翻譯】 據說，這是『破巖之時』（指頓悟的時機）。博朵瓦（Potowa，噶當派格西）也說過，以前流浪到那種程度都沒有獲得解脫，現在也不會自己解脫，所以必須扭轉（輪迴）。扭轉的時機就是現在獲得閑暇人身的時候。』 此外，居家之人有諸多修法的障礙，並有許多過失的缺失。出家則恰恰相反，因此，出家是扭轉輪迴的最佳所依，智者應當欣樂於出家。 反覆思索居家的過患和出家的功德，對於已經出家的人來說，能使他們的決心更加堅定；對於尚未出家的人來說，能在心中種下並喚醒善良的習氣，因此，我將略微講述其中的道理。\ 居家之人，如果富裕，則會因守護財富而痛苦；如果貧窮，則會因謀生而疲憊不堪，毫無安樂可言。如果愚昧地認為這是安樂，那就要明白這是惡業的果報。如《本生經》所說：『如同牢獄的家，切莫心生安樂想。富或貧窮皆一樣，居家實乃大病患。一則守護生煩惱，二則謀生身疲憊。富或貧窮怎麼樣，哪裡會有安樂呢？對此感到歡喜者，乃是罪惡果成熟。』 因此，持有過多的財物，不知滿足地追求，不是出家人的行為。否則，就和在家人沒有區別了。 此外，居家之人與佛法相違背，因此難以在家修行。正如經中所說：『居家務農之人，不得不說謊，對於他人的過失，不得不加以強調。如果修行佛法，家裡的農活就會荒廢。如果偏向家庭，又怎能成就佛法？佛法的事業是極度寂靜的，而家庭的事務則需要強烈的行動才能完成。因此，由於存在與佛法相違背的過患，哪個想要利益自己的人會選擇居家呢？』又說：『驕慢、我慢、愚癡，如同毒蛇的巢穴；摧毀寂靜和喜樂的安樂；充滿無數難忍痛苦的家，如同火坑一般，誰會願意居住其中呢？』 應當反覆思索如上所述居家的過患，並嚮往出家。並且，滿足於粗陋的袈裟和缽盂，依靠乞食為生，在寂靜之處調伏自己的煩惱，從而成為他人供養的對境，應當對此生起嚮往。
【English Translation】 It is said that this is 'the time of breaking the rock' (referring to the time of sudden enlightenment). Potowa (a Geshe of the Kadampa school) also said, 'If one did not attain liberation after wandering to that extent before, one will not liberate oneself now, so one must reverse (samsara). The time to reverse it is now, in this time of obtaining leisure and endowment.' Moreover, living at home has many obstacles to practicing Dharma and is fraught with many faults and shortcomings. Renunciation is the opposite of that, therefore, renunciation is the best basis for reversing samsara, and the wise should rejoice in renunciation. Repeatedly contemplating the faults of being a householder and the virtues of being a renunciate will strengthen the resolve of those who have already renounced; for those who have not yet renounced, it will plant and awaken good imprints in their minds, therefore, I will briefly explain the reasons for this. A householder, if wealthy, suffers from the effort of protecting wealth; if poor, suffers from the effort of making a living, without any happiness. If one ignorantly considers this to be happiness, one should understand that this is the result of bad karma. As the Jataka says: 'Do not ever think of the home as a prison as a place of happiness. Whether rich or poor, living at home is a great disease. One is troubled by guarding, the other is exhausted by seeking. Whether rich or poor, where is there happiness? To rejoice in that is the ripening of sinful fruit.' Therefore, holding too many possessions and seeking without knowing contentment is not the conduct of a renunciate. Otherwise, there would be no difference from a householder. Furthermore, living at home is contrary to the Dharma, so it is difficult to practice Dharma there. As it says in the same text: 'If one farms at home, one cannot avoid lying, and one cannot avoid emphasizing the faults of others. If one practices Dharma, the farm work at home will be neglected. If one is biased towards the family, how can one accomplish the Dharma? The work of Dharma is extremely peaceful, while the affairs of the family require strong actions to accomplish. Therefore, since there is the fault of being contrary to the Dharma, who wanting to benefit themselves would choose to live at home?' It also says: 'Pride, arrogance, and ignorance are like a nest of snakes; destroying the happiness of peace and joy; the home, a place full of countless unbearable sufferings, is like a pit of fire, who would want to live in it?' One should repeatedly contemplate the faults of living at home as mentioned above, and aspire to renounce. And, being content with coarse robes and a begging bowl, relying on alms for sustenance, and taming one's own afflictions in a solitary place, thereby becoming an object of offering for others, one should aspire to this.
པ་ནི། གཞོན་ནུ་མ་བདུན་ 13-2-173a གྱི་རྟོགས་བརྗོད་ལས། སྐྲ་རྣམས་བྲེགས་པར་གྱུར་ནས་ནི། །ཕྱག་དར་ཁྲོད་ཀྱི་གོས་འཆང་ཞིང་། །དགོན་པ་ཡུལ་དུ་འདོད་པར་ནི། །ནམ་ཞིག་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཞིག་གུ། །གཉའ་ཤིང་གང་ཙམ་རྣམ་བལྟ་ཞིང་། །ས་ཡི་ལྷུང་བཟེད་ལག་ཐོགས་ནས། །དཔྱས་མེད་ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་དུ་ནི། །ནམ་ཞིག་སློངས་མོ་སྤྱོད་པར་འགྱུར། །རྙེད་དང་བཀུར་སྟི་ཆགས་མེད་ཅིང་། །ཉོན་མོངས་ཚེར་མའི་འདམ་རྫབ་དག །སྦྱོང་བར་བྱེད་ཅིང་གྲོང་ཁྱེར་གྱི། །སྦྱིན་པའི་གནས་སུ་ནམ་ཞིག་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །མལ་སྟན་རྩྭ་ལས་བྱས་པ་ལ་བླ་གབ་མེད་པར་ཉལ་བས། གོས་བ་མོས་ལྕི་བ་དང་བཟའ་བཏུང་ངན་ངོན་གྱིས་ཆོག་ཤེས་པ་དང་། གནས་མལ་ཤིང་དྲུང་དུ་རྩྭ་འཇམ་པོ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དགའ་བདེས་འཚོ་ཞིང་ཉལ་བ་ལ་སྨོན་པ་ནི། རྩྭ་ཡི་ཚོགས་ལས་ལངས་ནས་ནི། །བ་མོས་ལྕི་བའི་གོས་དག་དང་། །ཟས་སྐོམ་ངན་ངོན་ཙམ་གྱིས་ནི། །ནམ་ཞིག་ལུས་ལ་ཆགས་མེད་འགྱུར། །ཤིང་དྲུང་ནེ་ཙོ་ལྟར་ལྗང་བའི། །དུར་བ་འཇམ་པོའི་གོས་ཅན་དུ། །མཐོང་ཆོས་བདེ་བའི་དགའ་སྟོན་དང་། །ནམ་ཞིག་བདག་ནི་ཉལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །པོ་ཏོ་བ་མཁར་ཐོག་ཏུ་ཁ་བ་འཆགས་ནས་དོ་ནུབ་ནི་གཞོན་ནུ་མ་བདུན་གྱི་རྟོགས་བརྗོད་ནས་བཤད་པ་དང་འདྲ་བ་ཞིག་བྱུང་བས་དགའ་བ་ཞིག་བྱུང་། དེ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཉམས་སུ་བླང་འདོད་པ་མིན་པ་གཞན་མེད་གསུང་ངོ་། །སྨན་ལྗོངས་དང་ཆུ་བོའི་ངོགས་སུ་གནས་ནས་ཆུ་རླབས་ 13-2-173b སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་དང་རང་གི་ལུས་སྲོག་གཉིས་འདྲ་བར་སེམས་པ་དང་། སྲིད་པའི་རྩ་བ་ལྟ་ངན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྱེད་བྱེད་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འགོག་ཅིང་། སྲིད་པའི་དགའ་བདེ་ལ་ཞེན་པ་ལོག་པ་དང་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་རྣམས་སྒྱུ་མ་སོགས་དང་འདྲ་བར་ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་པ་ལ་སྨོན་པ་ནི། ནམ་ཞིག་ཆུ་ངོགས་སྨན་ལྗོངས་སུ། །གནས་ནས་ཆུ་རླབས་འབྱུང་འཇིག་དང་། །འཚོ་བའི་འཇིག་རྟེན་གནས་འདྲ་བར། །ཡང་དང་ཡང་དུ་བལྟ་བར་འགྱུར། །ལྟ་བ་ཀུན་གྱི་མར་གྱུར་པའི། །འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་འབྱིན་པ་དང་། །སྲིད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་མི་འདོད་པར། །བདག་ནི་ནམ་ཞིག་འགྱུར་ཞིག་གུ། །རྨི་ལམ་སྨིག་རྒྱུ་སྒྱུ་མ་སྤྲིན། །དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་མཚུངས་པར་ནི། །རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུའི་འཇིག་རྟེན་དག ། ནམ་ཞིག་རྟོགས་པར་བྱེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྟེན་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་བྱས་ནས་བྱ་བ་དེ་དག་བྱེད་པ་ལ་སྨོན་པ་བྱེད་པའོ། །མཆད་ཀ་བའི་ཞལ་ནས། དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་རི་སུལ་དུ་དྲང་སྲོང་གི་སྤྱོད་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་ཞིག་བྱུང་ན། ད་གཟོད་ཕས་བུ་གསོས་བྱ་བ་ཡིན་གསུང་བ་དང་། ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། ཁྱིམ་པ་ལས་ཀས་བྲེལ་བའི་དུས་སུ་གོས་བཟང་བཟང
{ "translations": [ "正如《七少女證悟傳》中所說：『何時我能剃去頭髮，手持拂塵，身披袈裟，視寺廟為家園？』 『何時我能仔細觀察軛木，手持泥土缽，不分貧富，挨家挨戶乞食？』 『何時我能不貪戀名利，清除煩惱荊棘的泥沼，成為城市佈施的對象？』", "渴望睡在草墊上，不蓋被子，滿足於粗茶淡飯，在樹下柔軟的草地上享受佛法的喜悅：『何時我能從草堆中起身，對粗重的衣服不再執著，僅以粗茶淡飯維持身體？』 『何時我能像樹下的鸚鵡一樣，身披柔軟的綠草，享受現法樂的盛宴，安然入睡？』", "博朵瓦（Potowa，格西，噶當派上師）在房頂上堆滿了雪，高興地說：『今晚的情景和《七少女證悟傳》中描述的一樣了。』 他說，他只想體驗那樣的生活，別無他求。", "渴望住在藥草遍地、水流潺潺的岸邊，感受水波的生滅，視自身與生命平等，以辨別智慧斬斷產生一切有無根本的『我執』，厭離輪迴的安樂，反覆思索器情世界如夢如幻：『何時我能住在水邊藥草地，觀察水波的生滅，反覆觀照有情世間與居處相似？』 『何時我能斷除一切見解之母——我見，不貪戀輪迴的享樂？』 『何時我能了悟如夢、如幻影、如海市蜃樓、如彩雲、如乾闥婆城，有因無因的世界？』", "以上所有，都是渴望出家后才能做到的事情。", "恰喀瓦（Chyakawa，格西，噶當派上師）說：『如果能在寂靜的山中，以苦行者的姿態修行，那才算是真正地報答了父母的養育之恩。』 夏惹瓦（Sharawa，格西，噶當派上師）也說：『在家人忙於生計，穿著華麗的衣
་གྱོན་ལ་དེ་ན་ཕར་སོང་དང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཨ་རེ་སྐྱིད་སྙམ་ནས། མ་འོངས་པ་ན་རབ་བྱུང་གི་བག་ཆགས་འཇོག་གསུང་ངོ་། །དྲག་ཤུལ་ཅན་གྱིས་ཞུས་པ་ལས་ཀྱང་། བདག་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་ཁྱིམ་གྱི་གནས་ནས་མངོན་པར་བྱུང་སྟེ། ནམ་ཞིག་ན་འདི་ལྟ་བུ་སྤྱོད་པར་འགྱུར། བདག་ཀྱང་ 13-2-174a ནམ་ཞིག་ན་དགེ་འདུན་གྱི་ལས་དང་གསོ་སྦྱོང་གི་ལས་དང་དགག་དབྱེའི་ལས་དང་འདུད་པའི་ལས་དེ་ལ་གནས་པར་འགྱུར་སྙམ་ནས། དེས་འདི་ལྟར་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་སེམས་ལ་དགའ་བར་བྱའོ། །ཞེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱིམ་ན་གནས་པས་དེ་ལྟར་སྨོན་པ་བྱ་བར་གསུངས་ཏེ། འདིས་ནི་གཙོ་བོར་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་ལ་སྨོན་པར་གསུངས་སོ། །མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཕྱོགས་དག་ནི། །ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་རྣམས་དང་ལྡན། །དེ་ལྟས་སྡོམ་བརྩོན་ཁྱིམ་པ་ཡི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་ཁྱད་འཕགས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བའི་རྣམ་གྲོལ་བསྒྲུབ་པ་ལ་རྟེན་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་བསྔགས་པར་མ་ཟད། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྟེན་མཆོག་ཏུ་གསུངས་ལ། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་སྡོམ་པ་ནི་སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་སོ་སོར་ཐར་པ་ཉིད་ཡིན་པས་བསྟན་པའི་རྩ་བ་སོ་སོར་ཐར་པ་ལ་གུས་པར་བྱའོ། ། ༈ ལམ་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་བསྒོམས་པས་བཟློག་པ། གཉིས་པ་ལམ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་བསྒོམས་པས་བཟློག་པ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། མགོ་འམ་གོས་ལ་གློ་བུར་མེ་ཤོར་ན། །དེ་དག་ཕྱིར་བཟློག་བགྱི་བ་བཏང་ནས་ཀྱང་། །ཡང་སྲིད་མེད་པར་བགྱི་སླད་འབད་འཚལ་ཏེ། །འདི་ལས་ཆེས་མཆོག་དགོས་པ་གཞན་མ་མཆིས། །ཚུལ་ཁྲིམས་དག་དང་ཤེས་རབ་བསམ་གཏན་གྱིས། །མྱ་ངན་འདས་ཞི་དུལ་བ་དྲི་མེད་པའི། །གོ་འཕང་མི་རྒ་མི་འཆི་ཟད་མི་འཚལ། །ས་ཆུ་མེ་རླུང་ཉི་ཟླ་བྲལ་ཐོབ་མཛོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། ལམ་ 13-2-174b བསླབ་པ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་སློབ་དགོས་སོ། །དེ་ལ་བསླབ་པ་གསུམ་གྱི་གྲངས་ངེས་པ་ནི་གསུམ་ལས། དང་པོ་སེམས་འདུལ་བའི་རིམ་པ་ལ་ལྟོས་པའི་གྲངས་ངེས་ནི། སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་གཡེང་བ་མེད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་། སེམས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནམ་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་། སེམས་མ་གྲོལ་བ་གྲོལ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་སྟེ། དེ་གསུམ་གྱིས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་པའི་གྲངས་ངེས་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་མ་ཉམས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་འདོད་པའི་བདེ་འགྲོ་གཉིས་ཡིན་ལ། ཉམས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་ངན་འགྲོའ། །སེམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་འབྲས་བུ་ནི་ཁམས་གོང་མའི་བདེ་འགྲོ་གཉིས་སོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པའི་འབྲས་བུ་ན
【現代漢語翻譯】 穿上衣服，去那裡，心想出家真快樂啊！』這樣在未來種下出家的習氣。』 一位性格激烈的人問道：『我也要從充滿痛苦的家宅中出離，什麼時候才能像他們一樣修行呢？什麼時候我才能參與僧團的事務、布薩、解夏和禮敬呢？』 因此，應當如此歡喜出家的心。』菩薩住在家裡時，應當如此發願。這主要是說要發願受具足戒。 《經莊嚴論》中也說：『出家的功德，具備無量功德。因此，持戒精進的在家菩薩，勝過出家菩薩。』 因此，爲了從輪迴中解脫，出家不僅受到讚歎，而且通過波羅蜜多和密咒乘來成就一切智智，出家也被認為是最好的所依。出家的戒律是三種戒律中的別解脫戒，因此要恭敬作為教法根本的別解脫戒。 第二，修習什麼樣的道可以遣除障礙呢？《親友書》中說：『如果頭或衣服突然著火，也要放下一切遣除之法，努力使不再有後世，沒有比這更重要的了。以戒律、智慧和禪定，獲得寂靜、調柔、無垢的涅槃果位，不老、不死、無盡，脫離地、水、火、風、日月。』 如經文所說，必須修學三種珍貴的學處。三種學處的數量確定為三，第一種是相對於調伏自心的次第而言，數量是確定的：使散亂的心不再散亂是戒律的學處；使未能平靜的心平靜下來是禪定或心的學處；使未能解脫的心得到解脫是智慧的學處。通過這三種學處，瑜伽士的一切事業都將圓滿。 相對於果而言，數量是確定的：不毀犯戒律的果報是善趣中的人天二道；毀犯戒律的果報是惡趣。心的學處的果報是上界善趣中的二道。智慧的學處的果報是涅槃。
【English Translation】 'Put on the robes and go there, thinking, 'How wonderful it is to be ordained!' In this way, plant the seeds for future ordination.' A person with a strong temperament asked, 'I also want to renounce the suffering of household life. When will I be able to practice like them? When will I be able to participate in the Sangha's affairs, the Uposatha, the Varsa, and the prostrations?' Therefore, one should rejoice in the mind of ordination in this way.' When a Bodhisattva is living at home, they should make aspirations in this way. This mainly refers to aspiring to receive full ordination. The Ornament of the Sutras also says: 'The qualities of ordination are endowed with immeasurable virtues. Therefore, a householder Bodhisattva who diligently observes the vows is superior to an ordained Bodhisattva.' Therefore, not only is ordination praised for achieving liberation from samsara, but it is also considered the supreme basis for achieving omniscience through the Paramita and Mantra vehicles. The vows of ordination are the Pratimoksha among the three vows, so one should respect the Pratimoksha, which is the root of the teachings. Secondly, what kind of path should be cultivated to avert obstacles? The Letter to a Friend says: 'If a fire suddenly breaks out on your head or clothes, you should abandon all methods of averting it and strive to ensure that there is no rebirth. There is nothing more important than this. Through discipline, wisdom, and meditation, attain the peaceful, gentle, stainless state of Nirvana, which is free from old age, death, and exhaustion, and separated from earth, water, fire, wind, sun, and moon.' As the text says, one must study the three precious trainings. The number of three trainings is fixed at three. The first is the fixed number in relation to the order of taming the mind: making the distracted mind non-distracted is the training of discipline; making the unpacified mind pacified is the training of Samadhi or mind; and making the unliberated mind liberated is the training of wisdom. Through these three trainings, all the activities of yogis will be perfected. The number is fixed in relation to the result: the result of not violating discipline is the two paths of humans and gods in the happy realms; the result of violating discipline is the lower realms. The result of the training of mind is the two paths in the upper realms of the happy realms. The result of the training of wisdom is Nirvana.
ི་ཐར་པ་སྟེ། མདོར་ན་བསྒྲུབ་བྱ་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་གཉིས་དང་། སྔ་མ་ལ་ཁམས་གོང་འོག་གི་བདེ་འགྲོ་གཉིས་ཡོད་པས་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་གསུམ་མོ། །དེ་གཉིས་ནི་སའི་དངོས་གཞིར་གསུངས་སོ། །གོང་མ་རྣམས་ནི་སྤང་བྱ་ཉོན་མོངས་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་གསུམ་དུ་བཞེད་དེ། ཉོན་མོངས་སུན་འབྱིན་པ་དང་མངོན་གྱུར་འགོ་གནོན་པ་དང་ས་བོན་རྩད་ནས་སྤོང་བ་ལ་བསླབ་པ་གསུམ་མོ། །གོ་རིམ་ངེས་པ་ནི། ཚངས་པས་ཞུས་པ་སའི་དངོས་གཞིར་དྲངས་པ་ལས། རྩ་བ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་དང་། །ཞི་བའི་སེམས་ལ་དགའ་བ་དང་། །འཕགས་པའི་ལྟ་དང་སྡིག་པའི་ལྟ། །ལྡན་པར་བྱ་ཞིང་ 13-2-175a བྲལ་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་རྩ་བ་སྟེ། གཞན་གཉིས་དེ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་མཉམ་པར་བཞག་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ནི་གཉིས་པའོ། །སེམས་མཉམ་པར་བཞག་པས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་ལྟ་བ་དང་ལྡན་ཞིང་སྡིག་པའི་ལྟ་བ་དང་བྲལ་བ་ནི་གསུམ་པའོ། །བསླབ་པ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ནི། ཚངས་པས་ཞུས་པ་ལས། ཡན་ལག་དྲུག་དང་ལྡན་པ་དང་། །གནས་བཞི་བདེ་དང་ལྡན་པ་དང་། །བཞི་པོ་ཡི་ནི་རྣམ་པ་བཞི། །རྟག་ཏུ་ཡེ་ཤེས་དག་པ་ཡིན། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ནི་ཡན་ལག་དྲུག་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་དང་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པས་བསྡམས་པ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཐར་པར་ངེས་པར་འབྱིན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པ་བསྟན་ཏོ། །ཆོ་ག་དང་སྤྱོད་ཡུལ་དང་ལྡན་པ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་མ་སྨད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པ་བསྟན་ཏོ། །ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཕྲ་རབ་ལ་ཡང་འཇིགས་པར་ལྟ་བས་ནི་མ་ཉམས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པ་བསྟན་ཏོ། །བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ་སློབ་པས་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པ་བསྟན་ཏོ། །སེམས་ཀྱི་གནས་བཞི་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ཚེ་འདི་ལ་བདེ་བར་གནས་པས་ན་བདེ་བ་དང་ལྡན་པ་སྟེ་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པའོ། །བཞི་པོ་ནི་བདེན་པ་བཞི་ཡིན་ལ། དེའི་རྣམ་པ་བཞི་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་དོ། །ཀུན་འབྱུང་ལ་ 13-2-175b རྒྱུ་དང་ཀུན་འབྱུང་དང་རབ་སྐྱེ་དང་རྐྱེན་ནོ། །འགོག་བདེན་ལ་འགོག་པ་དང་ཞི་བ་དང་གྱ་ནོམ་དང་ངེས་འབྱུང་ངོ་། །ལམ་བདེན་ལ་ལམ་དང་རིགས་པ་དང་སྒྲུབ་པ་དང་ངེས་འབྱིན་ཏེ། བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པའོ། །འདིར་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་ལམ་རང་དགའ་བ་ལ་འཁྲིད་ན། བསླབ་པ་གསུམ་ལ་འཁྲིད་ལུགས་རྒྱས་པར་དགོས་ནའང་། དེ་མིན་པས་ཤེས་རབ་ལྷག་མཐོང་དང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཞི་གནས་བསྐྱེད་ལུགས་ནི། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་རྒྱས་པར་འཆད་པར་འགྱུར་བས་འ
【現代漢語翻譯】 解脫。總之，所要成就的是增上生和決定勝兩種，前者又分為上界和地獄的善趣兩種，因此，成就它們的方法也有三種。這兩種在《事師五十頌》中有所闡述。對於上界，根據所要斷除的煩惱，也可以分為三種，即通過調伏煩惱、抑制煩惱的顯現和從根本上斷除煩惱來修持三種學。其順序是確定的。如《梵天請問經》在《事師五十頌》中引用說：『根本極穩固，喜樂寂靜心，應具聖者見，當離罪惡見。』這表明了這一點。其中，戒律是根本，因為其他兩種都由此產生。依靠戒律，使心平等安住，對此感到歡喜是第二步。因為心平等安住，如實地見到真相，所以具備聖者的見解，遠離罪惡的見解是第三步。三種學的自性，如《梵天請問經》所說：『具足六支分，安住四處樂，四者之四相，恒時是清凈。』 其中，戒律的學是具足六支分的，即具足戒律，並以別解脫戒約束，這二者表明了決定解脫的清凈戒律。具足儀軌和行境，這二者表明了不被輕毀的清凈戒律。對微小的罪過也感到恐懼，這表明了不毀壞的清凈戒律。正確地受持學處並學習，這表明了不顛倒的清凈戒律。四種心的住處是四禪，安住於此能在此生獲得安樂，因此是安樂的，這是心的學。四者是四諦，其四相是：苦諦的四相是無常、苦、空、無我；集諦的四相是因、集、生、緣；滅諦的四相是滅、靜、妙、離；道諦的四相是道、理、行、出。證悟這十六種行相，是智慧的學。如果在此引導中士道的修行者走向自利，那麼就需要詳細地講解三種學的引導方法。但因為不是這種情況，所以智慧的學——勝觀和心的學——奢摩他（止）的修習方法，將在引導大士道時詳細闡述。
【English Translation】 Liberation. In short, what needs to be accomplished are two things: higher realms and definite goodness. The former is further divided into two types of good destinies in the upper and lower realms. Therefore, there are also three methods to accomplish them. These two are explained in the Ground of Being. For the upper realms, depending on the afflictions to be abandoned, they can also be divided into three: the three trainings of subduing afflictions, suppressing the manifestation of afflictions, and eradicating the seeds of afflictions from the root. The order is definite. As the Brahma's Inquiry Sutra quoted in the Ground of Being says: 'The root is extremely firm, delight in a peaceful mind, one should possess the view of the noble, and be separated from sinful views.' This shows this point. Among them, discipline is the root, because the other two arise from it. Relying on discipline, to be delighted in keeping the mind evenly placed is the second. Because the mind is evenly placed, seeing the truth as it is, therefore possessing the view of the noble and being separated from sinful views is the third. The nature of the three trainings, as the Brahma's Inquiry Sutra says: 'Possessing six branches, dwelling in four places with bliss, the four aspects of the four, are always pure wisdom.' Among them, the training of discipline is possessing six branches, that is, possessing discipline and being restrained by the vows of individual liberation, these two show the pure discipline that definitely leads to liberation. Possessing rituals and conduct, these two show the pure discipline that is not despised. Fearing even the slightest fault, this shows the pure discipline that is not broken. Taking the objects of training correctly and learning, this shows the pure discipline that is not inverted. The four abodes of the mind are the four dhyanas (meditative absorptions), dwelling in them brings happiness in this life, therefore it is blissful, this is the training of the mind. The four are the four truths, and their four aspects are: the four aspects of the truth of suffering are impermanence, suffering, emptiness, and selflessness; the four aspects of the truth of origin are cause, origin, arising, and condition; the four aspects of the truth of cessation are cessation, peace, excellence, and liberation; the four aspects of the truth of the path are path, reason, practice, and deliverance. Realizing these sixteen aspects is the training of wisdom. If here guiding a practitioner of the middle scope towards self-interest, then it is necessary to explain in detail the methods of guiding the three trainings. But since this is not the case, the methods of practicing the training of wisdom—insight (vipassanā) and the training of the mind—tranquility (shamatha), will be explained in detail when guiding the practitioner of the great scope.
དིར་དེ་ཙམ་ལས་མི་སྤྲོའོ། །དེས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བསླབ་ཚུལ་མདོར་བསྡུས་ཤིག་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཐོག་མར་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསམས་ནས་སྙིང་ཐག་པ་ནས་སྤྲོ་ཤུགས་འཕེལ་བར་བྱ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་ལས། ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐེམ་སྐས་སོ། །ཤིང་ལ་སོགས་པའི་རྩ་བ་ས་ཡིན་པ་ལྟར་རྩ་བའོ། །ཚོང་དཔོན་ཚོང་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མར་འགྲོ་བ་ལྟར་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མར་འགྲོ་བའོ། །བརྒྱ་བྱིན་གྱི་རྒྱལ་མཚན་བསྒྲེང་བ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱལ་མཚན་ནོ། །སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་དང་ངན་སོང་གི་ལམ་གཏན་གཅོད་པའོ། །སྡིག་པའི་ནད་ཐམས་ཅད་གསོ་བས་སྨན་གྱི་སྡོང་པོ་ལྟ་བུའོ། །སྲིད་པའི་ལམ་ཉམ་ང་བའི་བརྒྱགས་ཚོགས་སོ། །ཉོན་མོངས་པའི་དགྲ་འཇོམས་པའི་གོ་མཚོན་ནོ། །ཉོན་མོངས་པའི་སྦྲུལ་གདུག་པ་སེལ་བའི་རིག་སྔགས་སོ། །སྡིག་པའི་ཆུ་ལས་སྒྲོལ་བའི་ཟམ་ 13-2-176a པའོ། །ཞེས་པ་དང་། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་། ཁྲིམས་ནི་རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུའི་ས་བཞིན་དུ། །ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་གཞི་རྟེན་ལགས་པར་གསུངས། །ཞེས་པ་དང་། དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། ཇི་ལྟར་ལོ་ཏོག་ཐམས་ཅད་ས་ལ་ནི། །བརྟེན་ནས་སྐྱོན་མེད་པར་ནི་སྐྱེ་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཚུལ་ཁྲིམས་བརྟེན་ནས་ཆོས་དཀར་མཆོག །སྙིང་རྗེའི་ཆུས་བརླན་པས་ནི་རྣམ་པར་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསམ་མོ། །ཁས་བླངས་ནས་མ་བསྲུངས་ན་ཉེས་དམིགས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྟེ། དགེ་སློང་ལ་རབ་ཏུ་གཅེས་པའི་མདོ་ལས། ལ་ལའི་ཚུལ་ཁྲིམས་བདེ་བ་སྟེ། །ལ་ལའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་པ་བདེ་བ་སྟེ། །ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །ཞེས་བསླབ་པ་ཁས་བླངས་པ་དེ་ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་གཉིས་ཀའི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བར་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉེས་དམིགས་རྣམས་ཀྱང་ལེགས་པར་བསམས་ལ་བསླབ་པ་ལ་རབ་ཏུ་གུས་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་བསླབ་པའི་ཚུལ་ནི། ལྟུང་བ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་བཞི་ལས། མི་ཤེས་པའི་གཉེན་པོར་ནི། བསླབ་བྱ་རྣམས་མཉན་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །བག་མེད་པའི་གཉེན་པོར་ནི། བླང་དོར་གྱི་དམིགས་རྣམ་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་དང་། འཕྲལ་འཕྲལ་དུ་སྒོ་གསུམ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་ཅིང་ལེགས་ཉེས་གང་ལ་འཇུག་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་བཞིན་དང་། བདག་གམ་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཉེས་པ་ལ་འཛེམ་པའི་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་། གཞན་གྱིས་སྨད་དུ་འོང་སྙམ་ནས་འཛེམ་པའི་ཁྲེལ་ཡོད་དང་། ཉེས་སྤྱོད་ 13-2-176b ཀྱི་རྣམ་སྨིན་ལ་འཇིགས་ནས་བག་འཁུམས་པ་སོགས་ལ་བསླབ་བོ། །མ་གུས་པའི་གཉེན་པོར་ནི། སྟོན་པ་དང་དེའི་བཅས་པ་དང་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་གུས་པར་བྱའོ། །ཉོན་མོངས་མང་བའི་གཉེན་པོར་ནི། རྒྱུད་ལ་བརྟགས་ཏེ་ཉོ
【現代漢語翻譯】 僅此而已，不再贅述。因此，我將簡要地講述如何學習戒律。首先，要反覆地思維戒律的利益，從內心深處生起歡喜和熱情。《大涅槃經》中說：『戒律是所有善法的階梯，如同樹木等的根是大地一樣，是根本。如同商人最初的行動一樣，是所有善法的開端。如同帝釋天的旗幟一樣，是所有佛法的旗幟。它能徹底斷除一切罪惡和惡趣之路，能醫治一切罪惡之病，如同藥樹一般，是輪迴險途中的乾糧，是摧毀煩惱之敵的武器，是消除煩惱毒蛇的咒語，是度過罪惡之河的橋樑。』 龍樹菩薩也說：『戒律如同土地，是產生財富和非財富的基礎，是所有功德的根基。』《大乘寶云經》中也說：『如同一切莊稼都依賴土地才能無損地生長一樣，同樣，依靠戒律，以慈悲之水滋潤，才能生長出最殊勝的善法。』 應當這樣思維。如果受戒后不守護，過患極大。《苾芻珍愛經》中說：『有些人的戒律帶來安樂，有些人的戒律帶來痛苦。持戒者得安樂，破戒者受痛苦。』 因此，受戒本身既可能導向利益，也可能導向過患。所以，要很好地思維過患，並對所學之戒律生起極大的恭敬心。如何學習呢？對於產生墮落的四個原因，針對無知，要聽聞所學之內容，從而了知。針對放逸，要憶持應取應舍之目標，時時觀察身語意三門，了知自己正在做什麼，並且要學習因自身或佛法的緣故而羞於作惡的知慚，以及想到會被他人指責而羞於作惡的知愧，還要因害怕惡行的果報而謹慎行事等等。針對不恭敬，要恭敬上師、上師的教誨以及與梵行者。針對煩惱熾盛，要觀察自相續，對治煩惱。
【English Translation】 That's all, no more details. Therefore, I will briefly talk about how to learn morality. First, one should repeatedly think about the benefits of morality, and generate joy and enthusiasm from the bottom of one's heart. The Mahaparinirvana Sutra says: 'Morality is the ladder of all virtuous dharmas, just as the roots of trees and so on are the earth, it is the foundation. Just as the first action of a merchant is the beginning, it is the beginning of all virtuous dharmas. Just as the banner of Indra is raised, it is the banner of all dharmas. It can completely cut off all sins and the path of evil destinies, it can cure all diseases of sin, like a medicinal tree, it is the provisions for the dangerous path of samsara, it is the weapon to destroy the enemy of afflictions, it is the mantra to eliminate the poisonous snakes of afflictions, it is the bridge to cross the river of sin.' Nagarjuna also said: 'Morality is like the earth, the foundation for wealth and non-wealth, it is the basis of all virtues.' The Subahupariprccha Sutra also says: 'Just as all crops depend on the earth to grow without harm, similarly, relying on morality, moistened by the water of compassion, the most excellent white dharmas will grow.' One should think like this. If one does not keep the vows after taking them, the faults are very great. The Vinaya-pitaka says: 'For some, morality brings happiness, for some, morality brings suffering. Those who have morality have happiness, those who break morality have suffering.' Therefore, taking vows itself can lead to both benefits and faults. Therefore, one should think well about the faults and have great respect for what is being learned. How to learn? Regarding the four causes of falling, to counter ignorance, one should listen to what is to be learned and thus understand. To counter carelessness, one should remember the objects of what to take and what to abandon, constantly observe the three doors of body, speech, and mind, know what one is doing, and learn to be ashamed of doing evil because of oneself or the Dharma, and to be ashamed of doing evil because one thinks one will be blamed by others, and to be cautious because one fears the consequences of evil deeds, and so on. To counter disrespect, one should respect the teacher, his teachings, and those who practice the same conduct. To counter the abundance of afflictions, one should examine one's own mind and counteract the afflictions.
ན་མོངས་གང་ཤས་ཆེ་བ་ལ་གཉེན་པོ་འབད་ནས་བསྟེན་ནོ། །དེ་ལྟར་མི་འབད་པར་འདི་ཙམ་ལས་འགལ་ཡང་སྐྱོན་ཆུང་ངོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། བཅས་པ་རྣམས་ལ་བག་ཡངས་སུ་འཇུག་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་འཐོབ་སྟེ། ལུང་རྣམ་འབྱེད་ལས། གང་ཞིག་སྟོན་པ་ཐུགས་རྗེའི་བསྟན་པ་ལ། །ཡང་བར་སེམས་ཤིང་ཅུང་ཟད་འདའ་བྱེད་པ། །དེ་ནི་དེ་ལས་སྡུག་བསྔལ་གཞན་དབང་འཐོབ། །སྨྱིག་ཚལ་བྲེགས་པས་ཨ་མྲའི་ཚལ་ཉམས་བཞིན། །འདི་ན་ལ་ལས་རྒྱལ་པོའི་ཚིག་ཆེན་ཡང་། །འདས་ན་ལན་འགའ་ཆད་པ་འཐོབ་མི་འགྱུར། །ཐུབ་པའི་བཀའ་ལུང་ཚུལ་མིན་འདས་བྱས་ན། །དུད་འགྲོར་འགྲོ་འགྱུར་ཨེ་ལའི་འདབ་ཀླུ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཉེས་ལྟུང་གིས་མ་གོས་པ་ལ་འབད་ཅིང་། བརྒྱ་ལ་གོས་ན་ཡང་ཇི་མི་སྙམ་པར་མི་འཇོག་པར་ལྟུང་བ་དང་སྡིག་པའི་ཕྱིར་བཅོས་ལ་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ལྟར་འབད་པར་བྱའོ། །ཚངས་པས་ཞུས་པ་ལས། བསླབ་པ་ལ་ནི་བརྟེན་པར་བྱ། །དེ་ལ་སྙིང་ནས་ནན་ཏན་བྱ། །ཕྱིར་ནི་སྤང་བར་མི་བྱ་ཞིང་། །སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་བཤིག་མི་བྱ། །རྟག་ཏུ་ནན་ཏན་གནས་པར་བྱ། །འདུལ་བ་ལ་ནི་འཇུག་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་སྲོག་དང་བྲལ་ཞིང་ཤི་བ་ནི་བླ་ཡི། 13-2-177a ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་ཤིང་ཞིག་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྲོག་དང་བྲལ་ཞིང་ཤི་བས་ནི་སྐྱེ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཟད་པར་འགྱུར་གྱི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་ཤིང་ཞིག་པས་ནི་སྐྱེ་བ་འབུམ་ཕྲག་བརྒྱའི་བར་དུ་རིགས་དང་བྲལ་ཞིང་བདེ་བ་སྤངས་ཏེ། རྣམ་པར་ལྟུང་བ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གཏན་ཚིགས་དང་བཅས་ཏེ་བཀའ་སྩལ་པ་ལྟར། སྲོག་དང་བསྡོས་ཏེ་བསྲུང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བདག་སྐྲ་བྲེགས་ཤིང་གོས་ངུར་སྨྲིག་བགོས་པ་ནི་དོན་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་འདི་ལ་རབ་བྱུང་ནས། །སྡིག་པའི་ལས་རྣམས་ཤིན་ཏུ་སྤྱོད་པར་བྱེད། །ནོར་དང་འབྲུ་ལ་སྙིང་པོར་འདུ་ཤེས་ཤིང་། །བཞོན་དང་བ་གླང་ཤིང་རྟ་རྣམས་ལ་ཆགས། །གང་ལ་བསླབ་པའི་ནན་ཏན་མེད་པ་རྣམས། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་ཅི་ཕྱིར་མགོ་བོ་བྲེགས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུས་བྱས་འཁོར་བ་ལས་འབྲོས་པར་འདོད་ནས་ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འགྲོ་བ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྐང་པ་ཉམས་ན་ནི་འགྲོ་མི་ནུས་པར་མ་ཟད། འཁོར་བར་སླར་འཁོར་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ཀྱིས་འཇོམས་པ་དཔེ་དང་བཅས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། མི་ཞིག་ཆོམ་རྐུན་མང་པོས་རབ་གཙེས་ནས། །འཚོ་བར་འདོད་པས་བྲོས་ཤིང་འགྲོར་བརྩལ་ན། །དེ་ནི་རྐང་པ་འགྲོ་ཞིང་རྒྱུག་མི་ནུས། །ཆོམ་རྐུན་དག་གིས་དེ་བཟུང་བཅོམ་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པ་རྨོངས་
【現代漢語翻譯】 對於煩惱較重的情況，要努力尋求對治之法並依止。如果不這樣努力，認為僅僅違犯一點戒律也沒什麼大不了，從而對所制定的戒律放縱，那隻會獲得痛苦。正如《律分別》中所說：『對於導師慈悲的教法，心懷輕視並稍有違越者，將因此獲得受他人支配的痛苦，如同砍伐竹林而毀壞芒果園一般。』有些人認為違犯國王的重大命令，即使事後多次彌補也無法彌補。同樣，不如法地違越佛陀的教誨，將會像蛇一樣墮入畜生道。因此，要努力不被罪業所染污，即使稍微沾染也要立即懺悔，按照經中所說的方法努力改正。如《梵天請問經》所說：『應當依止學處，對其精進努力，不應捨棄，即使爲了生命也不應毀壞，應恒常精進安住，並進入調伏之中。』以及《戒律清凈經》中所說：『諸比丘，寧可失去生命而死去，也不可戒律破損。』這是為什麼呢？因為失去生命而死去，只會結束這一世的生命；而戒律破損，則會在數百萬劫中失去善趣，捨棄安樂，感受極大的墮落。』如經中所說，應以生命為代價來守護戒律。否則，就要反思自己剃除鬚髮、身著袈裟的行為毫無意義。正如《三昧王經》中所說：『在佛陀的教法中出家，卻極度造作罪惡之業，認為財富和糧食才是最重要的，貪戀坐騎、牛、車輛等。那些不精進于學處的人，又為何要剃除頭髮呢？』因此，如果想要逃離輪迴，前往解脫之城，如果戒律之足受損，不僅無法到達，還會再次墮入輪迴，被痛苦所摧毀。這可以用一個比喻來說明，如《三昧王經》中所說：『如果一個人被眾多盜賊所逼迫，爲了生存而逃跑，但他的腳卻無法行走奔跑，那麼他就會被盜賊抓住並摧毀。同樣，戒律破損的愚昧之人
【English Translation】 For situations where afflictions are strong, one should diligently seek and rely on antidotes. If one does not strive in this way, thinking that violating a minor precept is not a big deal, and becomes lax regarding the established rules, one will only obtain suffering. As stated in the Vinayavibhaṅga: 'Those who despise the compassionate teachings of the Teacher and slightly transgress them will thereby obtain suffering under the control of others, just as cutting down a bamboo grove ruins a mango orchard.' Some people think that violating a major command of the king cannot be compensated even if one tries to make amends afterward. Similarly, improperly transgressing the Buddha's teachings will lead to rebirth as an animal, like a snake. Therefore, one should strive not to be defiled by transgressions, and even if slightly defiled, one should immediately confess and strive to correct it according to the methods described in the scriptures. As stated in the Brahma-paripṛcchā-sūtra: 'One should rely on the training, diligently strive in it, not abandon it, and not destroy it even for the sake of one's life. One should always diligently abide in it and enter into discipline.' And as stated in the Śīlavisuddha-sūtra: 'Monks, it is better to lose one's life and die than to have one's precepts broken.' Why is that? Because losing one's life and dying only ends the life of this one existence, while breaking the precepts leads to the loss of good rebirths for hundreds of thousands of kalpas, abandoning happiness and experiencing great downfalls.' As stated in the scriptures, one should guard the precepts at the cost of one's life. Otherwise, one should reflect that shaving one's head and wearing robes is meaningless. As stated in the Samādhirāja-sūtra: 'Having become a renunciate in the Buddha's teachings, one engages in extremely sinful deeds, thinking that wealth and grain are the most important, and is attached to mounts, cows, and vehicles. Those who are not diligent in the training, why do they shave their heads?' Therefore, if one wishes to escape from conditioned existence and go to the city of liberation, if the foot of discipline is damaged, not only will one not be able to reach it, but one will also return to saṃsāra and be destroyed by suffering. This can be illustrated with an analogy, as stated in the Samādhirāja-sūtra: 'If a person is greatly harassed by many thieves and tries to escape in order to survive, but his feet cannot walk and run, then he will be caught and destroyed by the thieves. Similarly, a foolish person whose discipline is broken
པའི་མི། །འདུས་བྱས་དག་ལས་འབྲོས་ 13-2-177b པར་འདོད་མོད་ཀྱི། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པས་དེ་ཡང་འབྲོས་མི་ནུས། །ན་རྒ་འཆི་བ་དག་གིས་ཤིན་ཏུ་འཇོམས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་མདོ་དེ་ལས། ཁྱིམ་པ་སྐྱ་བོའི་གོས་གྱོན་ལ། །ངས་ནི་བསླབ་པ་གང་བཤད་པ། །དེ་ཚེ་དགེ་སློང་དེ་དག་ལ། །བསླབ་པ་དེ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དགེ་བསྙེན་ལ་གསུངས་པའི་བསླབ་པའི་གཞི་ལྔ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྲུང་བ་དགེ་སློང་ལ་ཡང་མེད་པར་གསུངས་པའི་དུས་འདིར་བསླབ་པ་ལ་བརྩོན་པ་ནི། ལྷག་པར་ཡང་འབྲས་བུ་ཆེ་བས་འབད་པར་བྱ་སྟེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་གང་གཱའི་བྱེ་སྙེད་དུ། །དང་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཟས་དང་སྐོམ་རྣམས་དང་། །གདུགས་དང་བ་དན་མར་མེའི་ཕྲེང་བ་ཡིས། །སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་རིམ་གྲོ་བྱས། །གང་གིས་དམ་ཆོས་རབ་ཏུ་འཇིག་པ་དང་། །བདེར་གཤེགས་བསྟན་པ་འགག་པར་འགྱུར་བའི་ཚེ། །ཉིན་མཚན་དུ་ནི་བསླབ་པ་གཅིག་སྤྱོད་པ། །བསོད་ནམས་འདི་ནི་དེ་བས་བྱེ་བྲག་འཕགས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ལྟུང་བ་བྱུང་ཡང་བཤགས་པས་ཆོག་སྙམ་ནས་ཕྱིན་ཆད་མི་བྱེད་པའི་སྡོམ་སེམས་མེད་པར་འཇུག་པ་ནི། ཕྱིས་བཅོས་པས་ཆོག་ཟེར་ནས་དུག་ཟ་བ་དང་འདྲ་སྟེ། བྱམས་པ་སེང་གེ་སྒྲའི་མདོ་ལས། བྱམས་པ། ཕྱི་མའི་ཚེ་ཕྱི་མའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་པ་ཐ་མ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་དང་། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཁ་ཅིག་དེ་དག་འདི་སྐད་ཅེས། སྡིག་པའི་ལས་ནི་ཉེས་པ་བཤགས་པས་མ་ལུས་པར་འཛད་པར་འགྱུར་ 13-2-178a རོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་། དེ་དག་སྡིག་པ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མངོན་པར་འདུས་བྱས་ནས་ཡང་བཤགས་པར་བྱའོ། །ཞེས་ལྟུང་བ་ལྷག་པར་འབྱིན་པར་བྱེད་ཅིང་། ཕྱིས་སྡོམ་པ་འཛིན་པར་ནི་མི་བྱེད་པ་དག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་ནི་འཆི་བའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ང་སྨྲ་སྟེ།། འཆི་བ་ཡང་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་དུག་ཟ་བའི་མི་དེ་དང་འདྲ་བར་འཆི་བའི་དུས་བྱས་ནས་ལོག་པར་ལྟུང་བ་རྣམས་སུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། བྱམས་པ། འཕགས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་འདི་ལ་དུག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ནི། འདི་ལྟ་སྟེ། བསླབ་པའི་གཞི་ཇི་ལྟར་བཅས་པ་དག་ལས་འདའ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ཁྱེད་ཅག་གིས་ནི་དུག་བཟའ་བར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་བསྲུང་བ་ནི་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་ལྡན་ཡིན་ན་གསང་སྔགས་ལ་ཡང་འདྲ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པའི་རྒྱུད་ལས། རྒྱལ་བ་ངས་གསུངས་སོ་སོར་ཐར་པ་ཡི། །ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་འདུལ་བ་མ་ལུས་ལས། །སྔགས་པ་ཁྱིམ་པས་རྟགས་དང་ཆོ་ག་སྤང་། །ལྷག་མ་རྣམས་ནི་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱ། །ཞེས་སྔགས་པ་ཁྱིམ་པས་ཀྱང་རབ་བྱུང་གི་རྟགས་ཀྱི་སྐོར་དང་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་དང་བཅས་པ་རྐྱང་པའི་ཆ་འག
【現代漢語翻譯】 雖欲逃離諸有為，然因戒律鬆弛而無法逃脫。老、病、死等將徹底摧毀。（佛陀）如是說。因此，如經中所說：『居士身著俗家衣，我所宣說之學處，屆時比丘亦不具。』如是，守護為居士所說之圓滿五戒，于比丘亦不具之此時，精進于學處尤為重要，因其果報巨大，故當努力。如經中所說：『于恒河沙數劫中，以虔誠之心供養飲食、傘蓋、幡旗、燈鬘，供養無數佛陀。然于正法衰敗、善逝教法隱沒之時，日夜行持一學處，此功德勝過前者。』是故當精進。此外，若認為即使犯戒，懺悔即可，而不發誓今後不再犯，此舉如同明知是毒而食之。如慈氏獅子吼經所說：『慈氏，未來末世五百年，在家菩薩與出家眾中，有人會說：罪業經懺悔即可完全清凈。』他們會故意造作罪業，然後又想懺悔，從而使罪業更加嚴重，且不願持守戒律。我說這些人是走向死亡之人。何謂死亡？譬如，如同服毒之人，臨死時墮入惡趣。』又說：『慈氏，於此聖法毗奈耶中，所謂毒者，即指違越所制定的學處。故汝等不應服毒。』是故當守護戒律。如是守護戒律，對於具足別解脫戒者，於密咒亦是如此。如《大威力經》所說：『勝者我所說之別解脫，清凈戒律及所有調伏法中，咒士在家者，捨棄僧相與儀軌，其餘皆應修持。』如是，咒士在家者，亦應捨棄出家眾之僧相及所有事業儀軌等單純部分。 Even though one wishes to escape from conditioned things, one cannot escape due to the relaxation of discipline. Old age, sickness, and death will utterly destroy. Thus (the Buddha) spoke. Therefore, as it is said in the sutra: 'A householder wearing layman's clothes, whatever precepts I have taught, at that time, those precepts will also be absent in the monks.' Thus, keeping the five precepts completely, which are taught to the upasaka (lay follower), even monks do not have them at this time. Therefore, striving for the precepts is especially important because the fruit is great, so one should strive. As it is said in the same sutra: 'For billions of kalpas, as many as the sands of the Ganges, with a pure mind, offering food and drink, umbrellas and banners, garlands of lamps, serving billions of Buddhas, when the sacred Dharma is destroyed and the Sugata's teachings are about to disappear, practicing one precept day and night, this merit is more excellent than that.' Therefore, one should strive. Furthermore, if one thinks that even if one transgresses, it is enough to confess, and without the intention to refrain from doing so in the future, it is like eating poison knowing it is poison. As it is said in the Maitreya-simhanada Sutra: 'Maitreya, in the future, in the last five hundred years of the degenerate age, some Bodhisattvas, both householders and renunciates, will say: By confessing sinful actions, they will be completely exhausted.' They will intentionally commit sinful actions and then confess again, thus increasing their sins, and they will not uphold the vows in the future. I say that these people are destined for death. What is death? For example, like a person who eats poison, at the time of death, they will fall into the lower realms.' And: 'Maitreya, in this noble Dharma-Vinaya, what is called poison is this: transgressing the precepts that have been established. Therefore, you should not eat poison.' Therefore, one should guard the precepts. Guarding in such a way is the same for secret mantras if one possesses the vows of individual liberation. As it is said in the Subahupariprccha Sutra: 'Victorious One, I have spoken of individual liberation, pure morality, and all the disciplines. A mantra practitioner who is a householder should abandon the signs and rituals of a monk, and the rest should be practiced.' Thus, a mantra practitioner who is a householder should also abandon the signs of a renunciate and all the rituals of activities, etc., which are purely part of the Sangha.
【English Translation】 Even though one wishes to escape from conditioned things, one cannot escape due to the relaxation of discipline. Old age, sickness, and death will utterly destroy. Thus (the Buddha) spoke. Therefore, as it is said in the sutra: 'A householder wearing layman's clothes, whatever precepts I have taught, at that time, those precepts will also be absent in the monks.' Thus, keeping the five precepts completely, which are taught to the upasaka (lay follower), even monks do not have them at this time. Therefore, striving for the precepts is especially important because the fruit is great, so one should strive. As it is said in the same sutra: 'For billions of kalpas, as many as the sands of the Ganges, with a pure mind, offering food and drink, umbrellas and banners, garlands of lamps, serving billions of Buddhas, when the sacred Dharma is destroyed and the Sugata's teachings are about to disappear, practicing one precept day and night, this merit is more excellent than that.' Therefore, one should strive. Furthermore, if one thinks that even if one transgresses, it is enough to confess, and without the intention to refrain from doing so in the future, it is like eating poison knowing it is poison. As it is said in the Maitreya-simhanada Sutra: 'Maitreya, in the future, in the last five hundred years of the degenerate age, some Bodhisattvas, both householders and renunciates, will say: By confessing sinful actions, they will be completely exhausted.' They will intentionally commit sinful actions and then confess again, thus increasing their sins, and they will not uphold the vows in the future. I say that these people are destined for death. What is death? For example, like a person who eats poison, at the time of death, they will fall into the lower realms.' And: 'Maitreya, in this noble Dharma-Vinaya, what is called poison is this: transgressing the precepts that have been established. Therefore, you should not eat poison.' Therefore, one should guard the precepts. Guarding in such a way is the same for secret mantras if one possesses the vows of individual liberation. As it is said in the Subahupariprccha Sutra: 'Victorious One, I have spoken of individual liberation, pure morality, and all the disciplines. A mantra practitioner who is a householder should abandon the signs and rituals of a monk, and the rest should be practiced.' Thus, a mantra practitioner who is a householder should also abandon the signs of a renunciate and all the rituals of activities, etc., which are purely part of the Sangha.
འ་ཞིག་མ་གཏོགས་པ་འདུལ་བ་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་བྱ་དགོས་པར་གསུངས་ན། སྔགས་པ་རབ་བྱུང་ལ་སྨོས་ཅི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔགས་འགྲུབ་པའི་རྩ་བ་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ཏེ། དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས། 13-2-178b སྔགས་ཀྱི་རྩ་བ་དང་པོར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ། །དེ་ནས་བརྩོན་འགྲུས་དང་ནི་བཟོད་པ་དང་། །རྒྱལ་བ་ལ་ནི་དད་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས། །གསང་སྔགས་དང་ནི་ལེ་ལོ་མེད་པ་འོ། །ཇི་ལྟར་མི་དབང་རིན་ཆེན་བདུན་ལྡན་པ། །སྐྱོ་བ་མེད་པར་སྐྱེ་དགུ་འདུལ་བར་བྱེད། །དེ་བཞིན་སྔགས་པ་ཡན་ལག་འདི་བདུན་དང་། །ལྡན་པར་གྱུར་ན་སྡིག་པ་འདུལ་བར་བྱེད། །ཅེས་དང་། འཇམ་དཔལ་རྩ་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། ཟློས་པ་འདི་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས། །དེ་ལ་གྲུབ་པ་མཆོག་མེད་ཅིང་། །གྲུབ་པ་འབྲིང་ཡང་ཡོད་མེད་དེ། །གྲུབ་པ་ཐ་མའང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་ལ་ཐུབ་དབང་གིས། །སྔགས་འགྲུབ་པར་ནི་མ་གསུངས་ཏེ། །མྱ་ངན་འདས་གྲོང་འགྲོ་བ་ཡི། །ཡུལ་དང་ཕྱོགས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །བྱིས་པ་ངན་པ་འདི་ལ་ནི། །སྔགས་འགྲུབ་པ་ནི་ག་ལ་ཡོད། །སྐྱེ་བོ་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་འདི་ལ། །དེ་ལ་བདེ་འགྲོ་ག་ལ་ཡོད། །མཐོ་རིས་སུ་ཡང་མི་འགྱུར་ཞིང་། །བདེ་བ་མཆོག་ཏུའང་མི་འགྱུར་ན། །རྒྱལ་བས་གསུངས་པའི་སྔགས་རྣམས་ནི། །འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁམ་ལུང་པའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། མུ་གེ་བྱུང་ཙ་ན་ཐམས་ཅད་ནས་ཀྱི་སྟེང་དུ་འོང་། དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཀོར་ཀོར་འོང་བས་འདི་ལ་འབུངས་ཤིག ། ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པའང་ལས་འབྲས་མ་བསམས་པ་ལ་མི་འོང་བས་དེས་ན་འདི་སེམས་པ་མན་ངག་ཡིན་གསུང་བ་དང་། ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། སྤྱིར་ལེགས་ཉེས་ཅི་བྱུང་ཡང་ཆོས་ལ་ 13-2-179a བརྟེན་པ་དེའི་ནང་ནས་ཀྱང་འདུལ་བ་ནས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་ལ་བརྟེན་ན་བལྡབ་ཀྱང་མི་དགོས་པ་ཞེ་གཙང་བ་བརྟག་ཐུབ་པ་ཉམས་དགའ་བ་མཐའ་བཟང་བ་ཡིན་གསུང་བ་དང་། དགེ་བཤེས་སྟོན་པའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། ཚན་ཞིག་གིས་འདུལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སྔགས་ཅ་འབྱིད། སྔགས་ལ་བརྟེན་ནས་འདུལ་བ་ཅ་འབྱིད་དེ། འདུལ་བ་སྔགས་ཀྱི་གྲོགས། སྔགས་འདུལ་བའི་གྲོགས་སུ་སོང་བ་ངའི་བླ་མའི་བཀའ་བརྒྱུད་མིན་པ་མེད་གསུང་བ་དང་། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། ངེད་རྒྱ་གར་ན་དོ་གལ་ཆེན་པོའམ་བྱ་བ་གློ་བུར་བ་བྱུང་ན་སྡེ་སྣོད་འཛིན་པ་རྣམས་འཚོགས་ནས། སྡེ་སྣོད་གསུམ་ནས་མ་བཀག་གམ། སྡེ་སྣོད་གསུམ་དང་མི་འགལ་ལམ། ཞེས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་དེའི་སྟེང་དུ་འཇོག་པ་ཡིན། ངེད་བྲི་ཀཱ་མ་ལ་ཤཱི་ལ་བ་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ནས་མ་བཀག་གམ། དེ་དང་མི་འགལ་ལམ་བྱ་བ་ཞིག་ཡོད་ལ། འདུན་མའི་ཞབས་འདུལ་བ་འཛིན་པས་འཇུག་པ་ཡིན་གསུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་། སྣེའུ་ཟུར་པའི་ཞ
【現代漢語翻譯】 如果說除了這個之外，其他都必須按照《律經》中所說的去做，那麼對於出家的咒師來說，又有什麼可說的呢？因為成就咒語的根本也是戒律。如《大軍請問經》中所說： 『咒語的根本首先是戒律，然後是精進、忍辱和對勝者的信心以及菩提心，秘密真言和不懈怠。如同擁有七寶的自在國王，毫不厭倦地調伏眾生。同樣，咒師如果具備這七種支分，就能調伏罪惡。』 《文殊根本續》中也說：『唸誦此咒而戒律有虧，對此既無殊勝成就，也無中等成就，甚至連下等成就也沒有。對於戒律敗壞者，能仁（釋迦牟尼佛）未曾說過能成就咒語，他既非涅槃之城所去之處，也不是方向。對於這個惡劣的孩童，哪裡會有咒語的成就？對於這個戒律敗壞的人，哪裡會有善趣？既不能轉生到天界，也不能獲得殊勝的安樂，更不用說勝者所說的咒語能夠成就了。』 康隆巴尊者也說：『發生饑荒時，一切都會涌向糧食。同樣，一切都會圍繞著戒律，所以要努力修持戒律。』他還說，戒律清凈也來自於不考慮業果，因此，思念業果是竅訣。 夏惹瓦尊者也說：『一般來說，無論發生好事壞事，都要依賴佛法，而在佛法中，如果依賴《律經》中所說的去做，那麼即使翻倍也不需要，因為這樣既乾淨又可以檢驗，令人愉快且結果美好。』 格西敦巴尊者也說：『有些人依靠《律經》來詆譭咒語，有些人依靠咒語來詆譭《律經》。《律經》是咒語的助手，咒語是《律經》的助手，這是我上師的傳承。』 覺沃仁波切也說：『在印度，如果發生重要或緊急的事情，持三藏者會聚集在一起，確定這件事是否被三藏所禁止，是否與三藏相違背，然後在確定之後再做決定。在比克拉瑪拉希拉，如果有什麼事情，也要確定是否被菩薩行所禁止，是否與菩薩行相違背。僧團的事務由持律者來處理。』 因此，爲了使戒律清凈，內鄔蘇巴尊者...
【English Translation】 If it is said that everything else must be done as it comes from the Vinaya, then what need is there to speak of ordained mantra practitioners? For the root of accomplishing mantras is also discipline. As it is said in the 'Inquiry of Strong Army': 'The root of mantras is first of all discipline, then diligence, patience, faith in the Victorious Ones, and the mind of enlightenment, secret mantras, and being without laziness. Just as a sovereign king endowed with the seven precious things subdues beings without weariness, so too, if a mantra practitioner is endowed with these seven limbs, he subdues sins.' And also from the 'Root Tantra of Manjushri': 'If discipline is impaired in this recitation, there is no supreme accomplishment for him, nor is there a middling accomplishment, and there is no lower accomplishment either. For one whose discipline is corrupt, the Sage (Shakyamuni Buddha) has not spoken of the accomplishment of mantras; he is not a place or direction for going to the city of Nirvana. How can there be accomplishment of mantras for this evil child? For this person whose discipline is corrupt, where is there a happy rebirth? He will not even be transformed into heaven, nor will he be transformed into supreme bliss, so what need is there to say that the mantras spoken by the Victorious Ones will be accomplished?' Khamlungpa also said, 'When there is a famine, everything comes upon the grain. Likewise, everything comes circling upon discipline, so strive for this!' He also said that pure discipline does not come from not considering the results of actions, therefore, contemplating this is the essential instruction. Sharawo also said, 'In general, whatever good or bad happens, relying on the Dharma, and within that, relying on what comes from the Vinaya, is so pure that it does not need to be doubled, it can be examined, it is pleasant to practice, and the end is good.' Geshe Tonpa also said, 'Some rely on the Vinaya to disparage mantras, and some rely on mantras to disparage the Vinaya. The Vinaya is the helper of mantras, and mantras become the helper of the Vinaya; this is not absent from the lineage of my lama.' Jowo Rinpoche also said, 'In India, if an important or sudden event occurs, those who hold the three baskets gather together and determine whether it is prohibited by the three baskets or whether it is not contrary to the three baskets, and then they decide on that basis. In Vikramashila, there is also something to determine whether it is prohibited by the conduct of a Bodhisattva or whether it is not contrary to that. The affairs of the Sangha are entered into by those who hold the Vinaya.' Therefore, in order to purify discipline, Neu Zurpa...
ལ་ནས། ད་ལྟ་ནང་ན་ཉོན་མོངས་པ་དང་འཐབ་པ་འདི་ཁོ་ན་གལ་ཆེ་སྟེ། ཉོན་མོངས་དང་མ་འཐབས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པ་མི་འོང་། དེ་ཙ་ན་ཉོན་མོངས་མགོ་གནོན་པ་དང་རྩད་ནས་སྤོང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་མི་འོང་བས་འཁོར་བར་གཏན་དུ་འཁྱམ་དགོས་གསུང་བ་ལྟར་ཡིན་པས། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཉོན་མོངས་ངོས་ཟིན་པར་བྱས་ལ་དེ་དག་གི་ཉེས་དམིགས་ 13-2-179b དང་དེ་དག་དང་བྲལ་བའི་ཕན་ཡོན་བསམས་ནས་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱི་སོ་བཙུགས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་གང་མགོ་འབུར་འབུར་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་མདུང་བུ་འདེབས་དགོས། དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཉུག་གིས་བྱུང་མ་ཐག་ཉིད་དུ་དེ་ལ་དགྲར་བལྟས་ནས་འཐབ་དགོས། དེ་ལྟར་མིན་པར་དང་པོར་བྱུང་ཙ་ན་དང་དུ་ལེན། ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་གསོས་འདེབས་པར་སོང་ན་འཐབ་ཟླ་མེད་པར་ཁོ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྲོ་གསུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་འབད་པས་མ་ལྡོག་ན་ཡང་རྒྱུན་མི་འཐུད་པར་མོད་ལ་ལྡོག་པ་ཆུ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་དགོས་ཀྱི། རྡོ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་ལྟར་མི་བྱ་སྟེ། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། སེམས་ནི་ཆུ་དང་ས་དང་རྡོ་བ་ལ། །རི་མོ་བྲིས་པ་དེ་འདྲར་རིག་པར་བགྱི། །དེ་ནང་ཉོན་མོངས་ཅན་ལ་དང་པོ་ནི། །མཆོག་སྟེ་ཆོས་འདོད་རྣམས་ལ་ཐ་མ་ལགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པར་བྱའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། འདི་ལ་བདག་གིས་ཞེན་བྱ་ཞིང་། །ཁོན་དུ་བཟུང་ནས་གཡུལ་སྤྲད་དེ། །རྣམ་པ་དེ་འདྲའི་ཉོན་མོངས་པ། །ཉོན་མོངས་འཇོམས་བྱེད་མ་གཏོགས་སོ། །བདག་ནི་བསྲེགས་ཏེ་བསད་གྱུར་ཏམ། །བདག་གི་མགོ་བོ་བཅད་ཀྱང་བླ། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཉོན་མོངས་པའི། །དགྲ་ལ་འདུད་པར་མི་བྱ་འོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དགེ་བཤེས་ཕུ་ཆུང་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། ང་ནི་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་ལྗར་གྱིས་མནན་ཡང་མཐང་འོག་ནས་སོ་ཚིགས་བྱེད་གསུང་བ། པོ་ཏོ་བས་གསན་པས། དེ་ཙུག་སོང་ན་མོད་ལ་ལྡོག་གསུང་ངོ་། །ཐ་ 13-2-180a མལ་པའི་དགྲ་ནི་ལན་ཅིག་བཏོན་ཡང་ཡུལ་གཞན་བཟུང་ནས་སྟོབས་རྙེད་པ་ན་སླར་རྒོལ་དུ་འོང་བ་དང་ཉོན་མོངས་གཉིས་མི་འདྲ་སྟེ། ཉོན་མོངས་རྒྱུད་ལ་ལན་ཅིག་རྩ་བ་ནས་འདོན་ཐུབ་ན་ཡུལ་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་ཡང་མེད་ལ་སླར་ལོག་ནས་ཀྱང་མི་འོང་ངོ་། །འོན་ཀྱང་བདག་ཅག་ཉོན་མོངས་གཞོམ་པ་ལ་བརྩོན་པ་མེད་པས་ལན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཐ་མལ་དགྲ་བོ་ཡུལ་ནས་ཕྱུང་ཡང་ནི། །ཡུལ་གཞན་དག་ཏུ་གནས་ཤིང་ཡོངས་བཟུང་ནས། །ནུས་པ་བརྟས་ནས་དེ་ནས་ཕྱིར་ལྡོག་གི ། ཉོན་མོངས་དགྲ་ཚུལ་དེ་དང་འདྲ་མ་ཡིན། །ཉོན་མོངས་ཉོན་མོངས་ཤེས་རབ་མིག་གིས་སྤང་། །བདག་ཡིད་ལས་བསལ་གང་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར། །གང་དུ་གནས་ནས་བདག་གནོད་བྱ་ཕྱིར་འོང་། །བློ་ཞན་བདག་ལ་བརྩོན་པ་མེད་པར་ཟད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །བས
【現代漢語翻譯】 現在，最重要的是與內心的煩惱作鬥爭。如果不與煩惱作鬥爭，就不會有清凈的戒律。因此，如果沒有壓制煩惱、從根源上斷除煩惱的禪定和智慧的修習，就必須永遠在輪迴中漂泊。正如所說，要像之前所說的那樣，認識煩惱，思考它們的過患以及遠離它們的利益，然後豎起正念和正知的哨所。無論哪個煩惱冒頭，都要一次又一次地用矛刺它。也就是說，無論哪個煩惱剛一出現在自己的相續中，就要把它看作敵人並與之戰鬥。如果不是這樣，而是在它剛出現時就接受它，用不如理作意來滋養它，那麼它就會變得沒有對手，只能任其擺佈。如果努力了也無法阻止它，也要讓它像在水上畫畫一樣迅速消失，而不要像在石頭上畫畫一樣留下痕跡。如《親友書》中所說：『心如水土石，所繪畫紋異，初于煩惱者，最佳于求法。』意思是說，對於佛法方面的事情，則應反其道而行之。在《入行論》中也說：『於此應執為己有，懷恨在心而交戰，如此之煩惱，唯除滅煩惱者。縱被焚燒或殺害，縱被斬首亦無妨，無論如何亦不應，屈服於煩惱之敵。』 格西Phu-chung-wa也說：『我即使被煩惱壓得喘不過氣，也要在身下咬牙切齒。』Potowa聽到后說：『那樣的話，要迅速地改正過來。』世俗的敵人即使被打敗一次，也會佔據其他地方，積蓄力量后再次反擊。但煩惱卻不同，如果能從相續中徹底根除一次，就不會去其他地方，也不會再回來。然而，我們之所以無法戰勝煩惱，是因為我們沒有努力。正如《入行論》中所說：『世俗之敵雖逐出，然依他處蓄勢力，力足仍返危害我，煩惱之敵不如是。煩惱煩惱以慧眼，斷自意已何所之，何處依而能害我，是故懦夫無精進。』
【English Translation】 Now, what is most important is to fight against the afflictions within. If you do not fight against the afflictions, there will be no pure discipline. Therefore, without the training of concentration and wisdom that suppresses afflictions and eradicates them from the root, one must wander in samsara forever. As it is said, one must, as mentioned before, recognize the afflictions, contemplate their faults and the benefits of being free from them, and then set up the sentry posts of mindfulness and awareness. Whichever affliction rears its head, one must stab it again and again with a spear. That is to say, as soon as any affliction arises in one's own continuum, one must regard it as an enemy and fight against it. If not, but instead one accepts it when it first arises, and nourishes it with inappropriate attention, then it will become unopposed and one will be at its mercy. Even if one strives but cannot reverse it, one should make it disappear quickly like drawing a line on water, and not like drawing a line on stone. As it is said in the Letter to a Friend: 'The mind is like water, earth, and stone, the drawings made on them are different. The first is best for those with afflictions, the last for those who desire Dharma.' This means that for things related to Dharma, one should do the opposite. It is also said in the Engaging in Bodhisattva Behavior: 'To this I should cling, holding a grudge and fighting, such afflictions, except for those that destroy afflictions. Even if I am burned or killed, even if my head is cut off, it does not matter, in any way I should not, submit to the enemy of afflictions.' Geshe Phu-chung-wa also said: 'Even if I am suffocated by afflictions, I will gnash my teeth from below.' When Potowa heard this, he said: 'In that case, you must quickly correct it.' Worldly enemies, even if defeated once, will occupy other places, accumulate strength, and attack again. But afflictions are different; if they can be completely eradicated from the continuum once, they will not go to other places, nor will they return. However, the reason we cannot defeat afflictions is because we do not strive. As it is said in the Engaging in Bodhisattva Behavior: 'Worldly enemies, though driven out, rely on other places to accumulate power, and when strong enough, return to harm me. The enemy of afflictions is not like that. Afflictions, afflictions, with the eye of wisdom, having abandoned one's own mind, where will they go? Where will they rely to harm me? Therefore, cowards have no diligence.'
ྙུག་རུམ་པའི་ཞལ་ནས། ཉོན་མོངས་པ་ཉུག་གིས་བྱུང་ཙ་ན་ལེ་ལོ་མི་བྱ་བར་མོད་ལ་གཉེན་པོས་བཟློག ། བཟློག་མ་ནུས་ན་ལངས་ལ་མཎྜལ་དང་མཆོད་པ་བཤམ། བླ་མ་དང་ཡི་དམ་ལ་ཕུལ་ལ་གསོལ་བ་གདབ། དེ་ལ་དམིགས་ནས་ཁྲོ་བོའི་བཟླས་པ་བྱས་པས་ཉལ་གྱིས་འགྲོ་གསུང་བ་དང་། གླང་རི་ཐང་པའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། འདུག་ས་སྤོས་པ་དང་སྐེ་ཅུ་ཅུ་བྱས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཉལ་གྱིས་འགྲོ་གསུང་སྟེ། ཁོང་རང་ཉོན་མོངས་དང་འཐབས་པར་སྣང་གསུང་ངོ་། །དེ་ཡང་དགོན་པ་བའི་ཞལ་ནས། ཉིན་མཚན་དུ་རང་གི་སེམས་ལ་ཕྱར་བྱ་བ་ལས་གཞན་ཅི་ཡོད་གསུང་བ་ལྟར་བྱེད་པ་ཞིག་ལ་ 13-2-180b འོང་ཚོད་དུ་གདའ། ཇོ་བོ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་ཉི་མ་གཅིག་ལ་ལན་དུ་ཕྲད་ཀྱང་། དེའི་རིང་ལ་སེམས་བཟང་པོ་བྱུང་ངམ་གསུངས་ནས་འདྲི་སྐད། ཉོན་མོངས་དེ་དག་ཇི་ལྟར་སྤོང་བ་ནི། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆེ་ལ་དབྲལ་བར་དཀའ་ཞིང་། ཉོན་མོངས་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པ་ནི་གཏི་མུག་ཡིན་པས། དེའི་གཉེན་པོར་རྟེན་འབྲེལ་མང་དུ་བསྒོམས་ལ། འཁོར་བའི་འཇུག་ལྡོག་ལ་མཁས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་གོམས་ན་ནི་ལྟ་བ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ལྟ་ངན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མི་འབྱུང་ངོ་། །འདི་ཕྱི་གཉིས་ཀར་སྡུག་བསྔལ་སྟེར་ཞིང་དགེ་རྩ་བསགས་པ་རྣམས་འཇོམས་པའི་དགྲ་ནི་ཞེ་སྡང་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཞེ་སྡང་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྐབས་མི་དབྱེ་བར་བཟོད་པ་ལ་འབད་དོ། །འདི་མ་བྱུང་ན་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཡང་ཆེས་ཤིན་ཏུ་བདེ་སྟེ། གང་ཞིག་བསྒྲིམས་ཏེ་ཁྲོ་འཇོམས་པ། །དེ་ནི་འདི་དང་གཞན་དུ་བདེ། །ཞེས་སྤྱོད་འཇུག་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དགེ་མི་དགེའི་ལས་སྔར་བསགས་ཐམས་ཅད་འཁོར་བ་འགྲུབ་པ་ལ་མཐུ་ཅན་དུ་བྱེད་ཅིང་ནུས་པ་ཇེ་རྒྱས་སུ་གཏོང་བ་ནི་འདོད་ཆགས་སྲེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འདོད་ཁམས་པ་རྣམས་ལ་ནི། ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་རེག་པའི་རྐྱེན་ཅན་གྱི་ཚོར་བའི་རོ་མྱངས་པ་ལས་འབྱུང་བས། ཕྱི་དང་ནང་གི་མི་སྡུག་པ་དང་འདོད་ཡོན་ལ་ཆགས་པའི་ཉེས་དམིགས་མང་དུ་བསྒོམས་ལ་བཟློག་པར་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། རི་དྭགས་གླང་པོ་ཕྱེ་མ་ལེབ་དང་ཉ། །སྦྲང་མ་ལྔ་པོ་ལྔ་ཡིས་བཅོམ་གྱུར་ཏེ། །གཅིག་གིས་འཇོམས་ན་གང་ཞིག་ 13-2-181a ལྔ་རྣམས་ནི། །རྟག་ཏུ་བསྟེན་པ་ཅི་ཕྱིར་འཇོམས་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་འབྱུང་ཉེ་ལ་དབྲལ་བར་དཀའ་བ་རྙེད་པ་དང་གྲགས་པ་དང་བསྟོད་པ་དང་བདེ་བ་བཞི་ལ་སྲེད་ཅིང་། དེ་དག་གི་ལྡོག་ཕྱོགས་བཞི་ལ་ཡིད་མི་དགའ་བའི་གཉེན་པོ་ལ་འབད་དེ། དེ་ཡང་སྤྱིར་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམ་པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་འཆི་བ་དྲན་པ་གནད་དུ་སོང་ན་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །ང་རྒྱལ་ནི་འདིར་ལམ་སྐྱེ་བའི་གེགས་ཀྱི་མཆོག་ཕྱི་མར་བ
【現代漢語翻譯】 紐絨巴尊者開示說：『煩惱剛一生起，就不要懶惰，立即用對治法來對治。如果無法對治，就起身，擺設曼扎和供品，供養上師和本尊，並祈請。專注於此，唸誦忿怒尊的咒語，煩惱就會消失。』朗日塘巴尊者也說：『僅僅是換個地方坐，或者稍微活動一下脖子，煩惱也會消失。』他自己似乎就是在與煩惱作鬥爭。貢巴瓦尊者也說：『日日夜夜觀察自己的內心，除此之外還有什麼更重要的呢？』我們似乎也應該這樣做。 阿底峽尊者每天都要多次詢問：『這段時間裡，你的心是否善良？』至於如何斷除這些煩惱，最難斷除的是無明，它是所有其他煩惱的基礎。因此，要多修習緣起，精通輪迴的流轉和還滅。如果對此熟悉了，就不會產生包括五見在內的所有邪見。嗔恨是給予今生來世痛苦，摧毀積累的善根的敵人。《入菩薩行論》中說：『沒有比嗔恨更嚴重的罪惡。』因此，在任何情況下都不要給嗔恨留機會，要努力修習安忍。如果不這樣做，即使在今生也會非常快樂，如《入菩薩行論》所說：『誰能努力平息嗔恨，此生來世皆得安樂。』 貪慾是使先前積累的善與不善之業，在輪迴中具有力量並增強其能力的原因。對於欲界眾生來說，它源於享受對境時，因接觸而產生的感受。因此，要多修習外在和內在的不凈觀，以及貪戀欲妙的過患，並加以對治。世親論師說：『野獸、大象、飛蛾、魚和蜜蜂，這五種動物都被各自的感官所摧毀。如果僅僅一個感官就能摧毀它們，那麼那些總是依賴五個感官的人，怎麼可能不被摧毀呢？』 此外，對於那些即將發生且難以斷除的，對利養、名聲、讚頌和安樂這四種的貪戀，以及對這四種的相反情況不悅，要努力修習對治法。一般來說，修習輪迴的過患，特別是如果死亡的念頭成為關鍵，就能扭轉這些情況。我慢是今生道產生的最大障礙，來世會墮入惡趣。
【English Translation】 Geshe Nyugrum said: 'As soon as afflictions arise, don't be lazy, but immediately counteract them with antidotes. If you can't counteract them, get up, arrange a mandala and offerings, offer them to the lama and yidam, and pray. Focus on that and recite the mantra of a wrathful deity, and the afflictions will disappear.' Geshe Langri Tangpa also said: 'Just changing your seat or slightly moving your neck will make the afflictions disappear.' It seems that he himself was fighting with afflictions. Gonpawa also said: 'What else is there to do but to examine your own mind day and night?' It seems that we should do the same. Lord Atisha would ask many times a day: 'Has your mind been virtuous during this time?' As for how to abandon these afflictions, the most difficult to abandon is ignorance, which is the basis of all other afflictions. Therefore, meditate extensively on dependent origination and become skilled in the arising and cessation of samsara. If you become familiar with this, all wrong views, including the five views, will not arise. Anger is an enemy that gives suffering in this life and the next, and destroys accumulated merit. The Bodhicharyavatara says: 'There is no sin like anger.' Therefore, in all circumstances, do not give anger a chance, but strive to practice patience. If you do not do this, you will be very happy even in this life, as the Bodhicharyavatara says: 'Whoever strives to pacify anger will be happy in this life and the next.' Attachment is what makes all the previously accumulated virtuous and non-virtuous actions powerful in samsara and increases their power. For those in the desire realm, it arises from the experience of feelings caused by contact when enjoying objects. Therefore, meditate extensively on the impurity of external and internal objects, and the faults of attachment to desirable qualities, and counteract them. Master Vasubandhu said: 'Wild animals, elephants, moths, fish, and bees are all destroyed by their respective senses. If just one sense can destroy them, how can those who always rely on five senses not be destroyed?' Furthermore, for those that are about to arise and are difficult to abandon, the attachment to the four: gain, fame, praise, and happiness, and the displeasure with the opposite of these four, strive to practice antidotes. In general, meditating on the faults of samsara, and especially if the thought of death becomes crucial, will reverse these situations. Pride is the greatest obstacle to the arising of the path in this life, and in the next life, it will lead to lower realms.
ྲན་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་སྤང་སྟེ། སྤོང་ཚུལ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། ན་རྒ་འཆི་སྡུག་བྲལ་དང་དེ་བཞིན་དུ། །ལས་རྣམས་བདག་གིར་བྱ་ལས་མ་འདས་ཞེས། །དེ་ལྟར་ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་པ་ནི། །དེ་ཡི་གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་རྒྱགས་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བདེན་པ་དང་དཀོན་མཆོག་དང་ལས་འབྲས་ལ་ངེས་པ་རྙེད་ན་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཕྲ་རྒྱས་མི་འབྱུང་ངོ་། །གཞན་ཡང་གཉིད་དང་རྨུགས་པ་དང་རྒོད་པ་དང་ལེ་ལོ་དང་བག་མེད་པ་དང་ངོ་ཚ་མེད་ཅིང་ཁྲེལ་མེད་པ་དང་བརྗེད་ངས་དང་ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་སྦྱོར་བའི་བར་དུ་གཅོད་པ་འབྱུང་ཉེ་བ་རྣམས་ཡིན་པས། ཉེས་དམིགས་རིག་པར་བྱས་ལ་གཉེན་པོ་བསྟེན་ནས་འཕྲལ་འཕྲལ་དུ་མཐུ་ཇེ་ཆུང་དུ་གཏོང་བ་ལ་གོམས་པར་བྱའོ། །ཉེས་དམིགས་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། རྒོད་དང་འགྱོད་དང་གནོད་སེམས་རྨུགས་པ་དང་། །གཉིད་དང་འདོད་ལ་འདུན་དང་ཐེ་ཚོམ་སྟེ། །སྒྲིབ་པ་ལྔ་ 13-2-181b པོ་འདི་དག་དགེ་བའི་ནོར། །འཕྲོག་པའི་ཆོམ་རྐུན་ལགས་པར་རིག་པར་མཛོད། །ཅེས་དང་། ལྷག་པའི་བསམ་པ་བསྐུལ་བ་ལས་ཀྱང་། གང་ཞིག་གཉིད་དང་རྨུགས་ལ་དགའ་འགྱུར་བ། །བད་ཀན་རླུང་དང་དེ་བཞིན་མཁས་པ་རྣམས། །དེ་དག་དེ་ཡི་ལུས་ལ་ཤས་ཆེར་འབྱུང་། །དེ་ཡི་ཁམས་རྣམས་རབ་ཏུ་འཁྲུག་པར་འགྱུར། །གང་ཞིག་རྨུགས་དང་གཉིད་ལ་དགའ་འགྱུར་བ། །ཁ་ཟས་ཉེས་པས་ལྟོ་ནི་མ་དག་ཅིང་། །ལུས་ཀྱང་ལྕི་ལ་ཟོ་མདོག་བདེ་མ་ཡིན། །དེ་ཡི་ཚིག་ཀྱང་གསལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང་། གང་ཞིག་རྨུགས་དང་གཉིད་ལ་དགའ་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་རྨོངས་ཤིང་ཆོས་ལ་འདུན་པ་ཉམས། །བྱིས་པ་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལས་ཡོངས་སུ་ཉམས། །དཀར་པོ་ཉམས་ཤིང་མུན་པར་འགྲོ་བར་འགྱུར། །ཞེས་ཉེས་དམིགས་མང་དུ་གསུངས་པ་དང་། དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལས། ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱི་གཞི་གཅིག་ནི། །ལེ་ལོ་ཡིན་ཏེ་གང་ལ་ཡོད། །གང་ལ་ལེ་ལོ་གཅིག་ཡོད་པ། །དེ་ལ་ཆོས་ཀུན་མེད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཚོམས་ལས། བག་མེད་པ་ལ་སྦྱོར་བྱེད་པ། །སྐྱེ་བོ་བྱིས་པ་བསམ་བརླག་ཡིན། །ཚོང་དཔོན་ནོར་རྣམས་བསྲུང་བ་ལྟར། །མཁས་པས་བག་དང་ལྡན་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། སྐྱེས་རབས་ལས། ལྷ་དབང་ཕྱིར་ཡང་ངོ་ཚ་བོར་ནས་ནི། །ཡིད་ལ་ཆོས་དང་འགལ་བ་བྱེད་པ་བས། །གྱོ་མོའི་སྣོད་ཐོགས་གོས་ངན་གྱོན་ནས་ནི། །དགྲ་བོའི་ཁྱིམ་དུ་འབྱོར་པ་མཐོང་ཡང་བླ། །ཞེས་དང་། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། དབང་ཕྱུག་ལུས་གཏོགས་དྲན་པ་བདེར་གཤེགས་ཀྱི། །བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ་དུ་ཉེ་བར་ 13-2-182a བསྟན། །དེ་ནི་བསྒྲིམས་ནས་མངོན་པར་བསྲུང་བགྱི་སྟེ། །དྲན་པ་ཉམས་པས་ཆོས་ཀུན་འཇིག་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཐོས་ལྡན་དད་པ་ཅན་དང་ནི། །བརྩོན་པ་ལྷུར་ལེན་དུ་མ་ཡང་། །ཤེ
【現代漢語翻譯】 因此，應當斷除散亂等因素。斷除的方法如下：《親友書》中說：『當思維老、病、死苦，以及與親友分離之苦，並思維一切行為皆為自業所感，無法逃脫。』像這樣反覆思維，就能通過對治法來避免變得驕慢自大。如果對真諦、三寶（佛法僧）和業果生起堅定的信念，就不會產生猶豫不決的細微念頭。 此外，睡眠、昏沉、掉舉、懈怠、放逸、無慚、無愧、忘失正念和不正知等近煩惱，都是阻礙行善的因素，容易產生。因此，要認識到它們的過患，依靠對治法，逐漸減弱它們的力量，並養成習慣。過患如下：《親友書》中說：『掉舉、後悔、害心、昏沉、睡眠、貪慾和懷疑，這五種障礙如同盜賊，會劫奪善行的財富，應當認識到這一點。』《策發增上意樂經》中也說：『如果有人喜歡睡眠和昏沉，那是因為體內白脈、風和膽汁過多，導致身體失調。如果有人喜歡昏沉和睡眠，那是因為飲食不潔，腸胃消化不良，身體沉重，臉色不好，說話也不清晰。』又說：『如果有人喜歡昏沉和睡眠，那是因為愚癡，對佛法失去興趣，像孩子一樣，失去一切功德，善法衰退，走向黑暗。』經中講述了許多過患。 《念住經》中說：『一切煩惱的根本是懈怠，誰有懈怠，誰就沒有一切佛法。』《集論》中說：『放逸是愚癡之人的行為，他們失去了正念。』如同商人守護自己的財物一樣，智者應當保持正念。《本生傳》中說：『即使爲了天王的地位而捨棄羞恥，做出違背佛法的事情，也比不上拿著瓦缽，穿著破爛的衣服，即使看到敵人的財富也不動心。』《親友書》中說：『擁有財富、身體和憶念，是善逝（如來）所宣說的唯一道路。』因此，要努力守護正念，因為失去正念會毀壞一切佛法。《入行論》中說：『即使博學、有信心、精進，如果沒有正念，也會被煩惱所染污。』因此，應當像保護傷口一樣守護正念。
【English Translation】 Therefore, distraction and other such factors should be abandoned. The method of abandonment is as follows: In the 'Letter to a Friend,' it says: 'Think of the suffering of old age, sickness, and death, as well as separation from loved ones, and that all actions are caused by one's own karma, from which there is no escape.' By repeatedly thinking in this way, one can avoid becoming arrogant through the application of antidotes. If one gains firm conviction in the truth, the Three Jewels (Buddha, Dharma, Sangha), and the law of cause and effect, subtle thoughts of doubt will not arise. Furthermore, the near afflictions such as sleep, drowsiness, excitement, laziness, carelessness, shamelessness, lack of embarrassment, forgetfulness, and non-awareness are factors that hinder the practice of virtue and are prone to arise. Therefore, one should recognize their faults, rely on antidotes, gradually weaken their power, and become accustomed to this. The faults are as follows: In the 'Letter to a Friend,' it says: 'Excitement, regret, harmful thoughts, drowsiness, sleep, desire, and doubt—these five obscurations are like thieves who steal the wealth of virtue; you should recognize this.' The 'Encouragement of Higher Intention' also says: 'If someone enjoys sleep and drowsiness, it is because there is too much white matter, wind, and bile in their body, causing imbalance. If someone enjoys drowsiness and sleep, it is because their diet is impure, their digestion is poor, their body is heavy, their complexion is bad, and their speech is unclear.' It also says: 'If someone enjoys drowsiness and sleep, it is because they are ignorant, lose interest in the Dharma, and like a child, lose all merits, decline in virtue, and go towards darkness.' The scriptures describe many faults. The 'Mindfulness Sutra' says: 'The root of all afflictions is laziness; whoever has laziness has no Dharma.' The 'Compendium of Topics' says: 'Carelessness is the action of foolish people who have lost mindfulness.' Just as a merchant guards their wealth, the wise should maintain mindfulness. The 'Jataka Tales' say: 'Even for the sake of the king of gods, abandoning shame and doing things that contradict the Dharma is not as good as holding a clay bowl, wearing ragged clothes, and not being moved even when seeing the wealth of enemies.' The 'Letter to a Friend' says: 'Having wealth, body, and mindfulness is the only path to liberation taught by the Sugata (Buddha).' Therefore, one should strive to guard mindfulness, because losing mindfulness destroys all Dharma. The 'Guide to the Bodhisattva's Way of Life' says: 'Even if one is learned, has faith, and is diligent, if one lacks mindfulness, one will be defiled by afflictions.' Therefore, one should guard mindfulness as one would protect a wound.
ས་བཞིན་མེད་པའི་སྐྱོན་ཆགས་པས། །ལྟུང་བའི་རྙོག་དང་བཅས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དགག་པར་མ་ནུས་ཀྱང་། ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཁ་མི་སྐྱོར་ཕྱོགས་མི་འཛིན་པར་དགྲར་ལྟ་བ་ཞིག་ད་ལྟ་མེད་དུ་མི་རུང་བས་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་བཟུང་ལ་ཉོན་མོངས་སུན་འབྱིན་པ་ལ་འབད་ནས། རང་གིས་གང་ཁས་བླངས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱའོ། །ཇོ་བོ་ཆེན་པོའི་སློབ་མ་དཔལ་ལྡན་དགོན་པ་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། སྣེའུ་ཟུར་པ་ལ། ཡེ་འབར། སང་གནངས་ཙ་ན་ཁྱེད་ཀྱི་དགེ་བཤེས་པ་དེ་ཀུན་མན་ངག་གི་མཐིལ་གང་ལ་བྱེད་ཟེར་ནས་འདྲི་ན། མངོན་པར་ཤེས་པའམ་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་ཞལ་མཐོང་བ་ལ་བྱེད་བྱས་པར་འོང་ངོ་། །ལས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཇེ་ངེས་ཇེ་ངེས་སོང་ནས་ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་པའི་སྡོམ་པ་དག་པར་བསྲུང་བ་ཞིག་ལ་བྱེད་ཟེར་བ་ཡིན་ནོ་གསུང་། དེས་ན་བསྒོམས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་ཇེ་ཆུང་དུ་སོང་བ་ལ་བྱ་གསུང་བ་ལྟར་གོ་དགོས་སོ། །ཚེ་འདི་ཕྱི་གཉིས་ཀར་སྡིག་དང་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་བསྐྱེད་པའི་གཞན་དང་འཁྲུག་པ་ལ་ཡང་། དེའི་རིང་གི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་སྲོག་དང་བསྡོས་ནས་བཟོད་པར་བྱེད་ཅིང་། རྨས་ 13-2-182b པའི་རྨ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འདི་དེའི་ཚེ་བྱུང་བ་ཡིན་ཟེར་ནས་ངོམ་པར་བྱེད་ན། ཉོན་མོངས་གཞོམ་པ་ལ་བརྩོན་པའི་དུས་སུ་དཀའ་སྤྱད་བཟོད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་རིགས་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། དོན་མེད་དགྲ་ཡིས་རྨ་སྲོལ་བཏོད་པ་ཡང་། །ལུས་ལ་རྒྱན་དང་འདྲ་བར་སྲེལ་བྱེད་ན། །དོན་ཆེན་བསྒྲུབ་ཕྱིར་ཡང་དག་བརྩོན་གྱུར་པ། །བདག་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཅི་ཕྱིར་གནོད་བྱེད་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པའི་དགྲ་ལ་འཐབས་ནས་རྒྱལ་བ་ལ་དཔའ་བོ་ཞེས་བྱ་ཡི། དགྲ་གཞན་ལ་འཐབ་པ་ནི་མ་བསད་ཀྱང་ངང་གིས་འཆི་བ་ལ་རྒོལ་བས་རོ་ལ་གསོད་པ་དང་འདྲ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཁྱད་བསད་ནས། །ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་དགྲ་འཇོམས་པ། །དེ་དག་རྒྱལ་བྱེད་དཔའ་བོ་སྟེ། །ལྷག་མ་རོ་ལ་གསོད་པ་འོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ལས། ཉོན་མོངས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྲོད་གནས་ན། །རྣམ་པ་སྟོང་དུ་བསྲན་གཟུག་སྟེ། །ཝ་ལ་སོགས་པས་སེང་གེ་བཞིན། །ཉོན་མོངས་ཚོགས་ཀྱིས་མི་ཚུགས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ལམ་གྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀུན་གྱིས་ཚུར་ལ་མི་ཚུགས་ཤིང་དེ་དག་ལས་རྒྱལ་བར་བྱའོ། །སྐྱེས་བུ་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།རྗེ་བཙུན་དམ་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞབས་ལ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེ་ལྟར་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་སྒོ་སྣ་ཚོགས་ནས་རྒྱུན་རིང་དུ་བསྒོམས་པ་ལས་སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་མེ་འབར་བའི་རླུབས་ལྟར་མཐོང་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ
【現代漢語翻譯】 正如經文所說：『如同土地般缺失，將會被罪惡和污垢所染。』即使我們無法阻止煩惱和近煩惱的產生，現在也必須將煩惱視為敵人，不袒護、不偏袒它們。我們必須站在對治的一方，努力克服煩惱，從而使自己所承諾的戒律完全清凈。' 喬沃杰（Jowoje，尊者）的弟子，帕丹袞巴（Palden Gonpa）曾對內鄔祖巴（Ne'u Zurpa）說：『明天或後天，你的格西（Geshe，善知識）會被問到，所有口訣的精髓是什麼？』他們會回答說是神通或親見本尊。你應該說，是越來越確信業果，並守護好自己所受的戒律。』因此，我們必須明白，修行的成就意味著無明等煩惱逐漸減少。 對於那些在今生來世只會帶來罪惡和痛苦的爭鬥，人們甚至願意付出生命來忍受爭鬥中的痛苦，並炫耀傷口，說這是在那時造成的。那麼，在努力摧毀煩惱時，為什麼不能忍受艱辛呢？正如《入菩薩行論》所說：『即使敵人無緣無故地造成傷口，人們也會像裝飾品一樣珍惜它。那麼，爲了實現偉大的目標而努力，為什麼痛苦會傷害我呢？』 因此，與煩惱之敵戰鬥並獲勝的人被稱為勇士。與外敵戰鬥就像攻擊一個自然死亡的屍體。正如《入菩薩行論》所說：『克服所有痛苦，摧毀嗔恨等敵人，這些人是真正的勇士，其餘的只是在殺戮屍體。』 因此，正如《入菩薩行論》所說：『即使身處煩惱的陣營，也要以千百種方式堅守陣地，像獅子一樣不被狐貍等擊敗，不被煩惱所動搖。』我們不應被修行道路上的任何障礙所動搖，而應戰勝它們。以上是與中士道（中間根器的人）共同的道次第。 向至尊、慈悲的尊者們頂禮！通過長時間觀修輪迴的過患，我們將看到一切存在都像燃燒的火坑。我們將從內心深處厭惡煩惱，就像避開有毒的食物一樣。
【English Translation】 As it is said, 'Like the absence of earth, it becomes stained with faults and defilements.' Even if we cannot prevent the arising of afflictions and near afflictions, we must now regard afflictions as enemies, not favoring or siding with them. We must take the side of the antidote and strive to overcome afflictions, thereby making the vows we have taken completely pure. Palden Gonpa, a disciple of Jowoje (Atisha), once said to Ne'u Zurpa, 'Tomorrow or the day after, your Geshes (spiritual teachers) will be asked, 'What is the essence of all instructions?' They will answer that it is clairvoyance or seeing the face of a Yidam (personal deity). You should say that it is becoming more and more certain about the law of karma and guarding the vows one has taken purely.' Therefore, we must understand that the accomplishment of meditation means that afflictions such as ignorance gradually decrease. For those who engage in conflicts that only bring sin and suffering in both this life and the next, they are even willing to endure the suffering of the conflict by risking their lives, and they boast about the wounds, saying they were caused at that time. Then, why should we not endure hardship when striving to destroy afflictions? As it is said in the 'Bodhicharyavatara': 'Even if an enemy inflicts wounds for no reason, people cherish them like ornaments. Then, why should suffering harm me when I am striving to achieve a great goal?' Therefore, those who fight and conquer the enemy of afflictions are called heroes. Fighting other enemies is like attacking a corpse that dies naturally. As it is said in the 'Bodhicharyavatara': 'Overcoming all suffering and destroying enemies such as hatred, these are the true heroes; the rest are just killing corpses.' Therefore, as it is said in the same text: 'Even when dwelling in the midst of the afflictions' camp, stand firm in a thousand ways, like a lion that cannot be defeated by foxes, and do not be shaken by the assembly of afflictions.' We should not be shaken by any obstacles on the path, but should overcome them. This concludes the graduated path common to the intermediate being. I prostrate with reverence to the feet of the supreme and compassionate lords! Through continuously meditating on the faults of samsara (cyclic existence) in various ways, we will see all existence as a burning pit of fire. We will renounce afflictions from the depths of our hearts, like avoiding poisonous food.
་དང་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་ 13-2-183a བར་ཞི་བའི་ཐར་པ་ལ་ཐོབ་འདོད་ཀྱིས་ཡིད་ཀུན་ཏུ་གདུངས་པ་དེས། ལམ་བསླབ་པ་རིན་པོ་ཆེ་གསུམ་ལ་བསླབས་ན་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བའི་ཐར་པ་འཐོབ་ཅིང་། དེ་ཡང་མཐོ་རིས་ཀྱི་དཔལ་ལྟར་སླར་ལྡོག་པ་ཡང་མ་ཡིན་མོད། འོན་ཀྱང་སྐྱོན་ཟད་པ་དང་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པ་ཕྱོགས་རེ་བ་ཡིན་པས་རང་གི་དོན་མ་རྫོགས་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཞན་གྱི་དོན་ཡང་ཉི་ཚེ་བར་ཟད་ཅིང་། མཐར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས་ཐེག་ཆེན་དུ་འཇུག་དགོས་པས་ན། བློ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཐོག་མ་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་འཇུག་པར་རིགས་ཏེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། འཇིག་རྟེན་དོན་སྒྲུབ་ཚུལ་ལ་མཐུ་མེད་པའི། །ཐེག་པ་གཉིས་པོ་གཏན་དུ་སྤང་བྱས་ཤིང་། །ཐུབ་རྒྱལ་ཐེག་པ་སྙིང་རྗེས་བསྟན་པ་ལ། །གཞན་ཕན་རོ་གཅིག་རང་བཞིན་དེ་དག་འཇུག ། ཅེས་དང་། བདེ་དང་མི་བདེ་རྨི་ལམ་འདྲར་བགྲངས་ཤིང་། །གཏི་མུག་སྐྱོན་གྱིས་དམའ་བའི་འགྲོ་མཐོང་ན། །ལས་ཀྱི་དམ་པ་གཞན་དོན་དགའ་བོར་ཞིང་། །རང་གི་དོན་ལ་དེ་ཀོ་ཅི་སྟེ་བརྩོན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་རང་ཉིད་སྲིད་པའི་མཚོར་ལྷུང་བ་དང་འདྲ་བར་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱང་བླང་དོར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་ཟུམ་པས་ཉམ་ང་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱོགས་སུ་བགྲོད་མི་ནུས་པར་གོམ་འགྲོས་འཁྱོར་བ་མཐོང་ན། རྒྱལ་བའི་རིགས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་གཞན་ལ་བརྩེ་བ་མེད་པ་དང་དེ་དག་གི་དོན་དུ་མི་བརྩོན་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ཤེས་རབ་མིག་ཟུམ་འགྲོས་འཁྱོར་གྱུར་པ་ལ། །འཇིག་རྟེན་དོན་སྒྲུབ་རྒྱལ་བའི་རྒྱལ་རིགས་ན། ། 13-2-183b སྙིང་རྗེ་མི་བསྐྱེད་སྐྱེས་བུ་གང་ཞིག་ཡོད། །དེ་དག་རྨོངས་བསལ་བརྩོན་འགྲུས་སུ་མི་རྩོམ། །ཞེས་སོ། །འདི་ན་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་བརྗིད་བག་དང་སྐྱེས་བུའི་རྩལ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ཁུར་དུ་འཁྱེར་བ་ལ་བྱ་བར་རིགས་ཏེ། རང་གི་དོན་ཙམ་ལ་དམིགས་པ་ནི་དུད་འགྲོ་རྣམས་དང་ཡང་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ངང་ཚུལ་ནི་གཞན་གྱི་ཕན་བདེ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་གཞོལ་བ་ཡིན་ཏེ། སློབ་མ་ལ་སྤྲིངས་པ་ལས། ཤིན་ཏུ་རྙེད་སླའི་རྩྭ་ཁམ་འགའ་ལྟ་ཕྱུགས་ཀྱང་རང་ཉིད་ཟ། །ཤིན་ཏུ་སྐོམ་པས་གདུངས་པའང་ཆུ་ཞིག་རྙེད་ན་དགའ་མགུར་འཐུང་། །འདི་ན་སྐྱེས་བུ་གཞན་དོན་བྱེད་པར་བརྩོན་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་འདིའི་བརྗིད་བག་ཡིན་ཏེ་དེ་བདེ་སྐྱེས་བུའི་རྩལ་དེ་འཕགས། །ཉི་མ་རླབས་ཆེན་རྟ་ཞོན་རྒྱུ་བ་སྣང་བྱེད་གང་ཡིན་དང་། །ཁུར་ལ་མི་རྩེག་ས་ཡིས་འཇིག་རྟེན་འདེགས་པ་གང་ཡིན་དེ། །རང་དོན་འགའ་མེད་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་འདྲ་སྟེ། །དེ་དག་འཇིག་རྟེན་ཕན་དང་བདེ་བའི་རོ་ལ་གཅིག་ཏུ་གཞོལ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་འགྲོ་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཀུན་ཏུ་གདུངས་པར་
【現代漢語翻譯】 被痛苦逼迫，渴望獲得寂靜解脫的人，如果修習三學（戒定慧），就能從輪迴中解脫，獲得解脫。雖然不像昇天一樣會再次墮落，但因為斷盡了過失，獲得了功德，只是片面的。自己的利益沒有圓滿，那麼利益他人也只是暫時的。最終需要佛陀勸請才能進入大乘。因此，有智慧的人應該從一開始就進入大乘。《入行論》中說：『對於成辦世間利益無能為力的兩種乘（聲聞乘和緣覺乘），應當永遠捨棄。』『佛陀以慈悲宣說的（大乘）法，具有利益他人的唯一特性。』又說：『將安樂和不安樂視為如夢一般，看到被愚癡過失所矇蔽的眾生，對於爲了他人而歡喜的行為感到快樂，為何還要努力追求自己的利益呢？』 因此，當自己如同沉入輪迴大海一樣，看到眾生也因為閉上了辨別取捨的智慧之眼，無法走向無憂無懼的境地，步履蹣跚時，具有佛陀種性的人，不應該對他人沒有慈悲心，不為他們的利益而努力。正如經中所說：『當智慧之眼閉合，步履蹣跚時，具有佛陀種性的（菩薩），怎麼會對眾生沒有慈悲心呢？』『又怎麼會不努力遣除他們的愚昧呢？』 因此，人們的安樂、威嚴和才能，應該用於承擔他人的重任。僅僅關注自己的利益，與畜生也沒有什麼區別。因此，偉大之人的行為，完全是爲了他人的利益和安樂。《致弟子書》中說：『即使是非常容易得到的幾口草，牲畜也只是自己吃。』『即使被強烈的口渴所折磨，找到一點水也會高興地喝下去。』『如果有人努力為他人謀福利，這就是他的威嚴，這就是他的安樂，這就是他的才能。』『太陽光芒萬丈，騎著駿馬奔馳，照亮世界。』『大地不辭辛勞，承載著世界。』『他們沒有絲毫的自私，這就是偉大之人的本性。』『他們完全致力於世界的利益和安樂。』 因此，當衆生被痛苦所折磨時
【English Translation】 Those who are tormented by suffering and desire to attain the liberation of peace, if they train in the three trainings (discipline, concentration, and wisdom), they will be liberated from samsara and attain liberation. Although it is not like ascending to heaven and falling back again, because they have exhausted faults and attained merits, it is only one-sided. If one's own benefit is not fulfilled, then benefiting others is only temporary. In the end, one must be urged by the Buddha to enter the Mahayana. Therefore, those with intelligence should enter the Mahayana from the beginning. The Compendium of Perfections says: 'The two vehicles (Sravaka and Pratyekabuddha) that are powerless to accomplish the benefit of the world should be abandoned forever.' 'The Buddha's teaching of compassion (Mahayana) has the sole characteristic of benefiting others.' It also says: 'Considering happiness and unhappiness as dreamlike, seeing beings obscured by the faults of ignorance, rejoicing in actions that bring joy to others, why strive for one's own benefit?' Therefore, when one sees beings, like oneself, sinking into the ocean of samsara, also unable to walk towards a fearless state because they have closed the eye of wisdom that distinguishes between what to accept and reject, and their steps falter, those with the lineage of the Buddha should not be without compassion for others, nor should they fail to strive for their benefit. As it says in the scripture: 'When the eye of wisdom is closed and the steps falter, how can a (Bodhisattva) with the lineage of the Buddha be without compassion for beings?' 'And how can they not strive to dispel their ignorance?' Therefore, people's happiness, majesty, and abilities should be used to bear the burdens of others. Focusing solely on one's own benefit is no different from animals. Therefore, the conduct of great beings is entirely devoted to the benefit and happiness of others. In the Letter to a Disciple, it says: 'Even a few mouthfuls of grass that are very easy to find, livestock only eat themselves.' 'Even when tormented by intense thirst, if they find a little water, they will happily drink it.' 'If someone strives to benefit others, that is their majesty, that is their happiness, that is their ability.' 'The sun is radiant, riding on a steed, illuminating the world.' 'The earth bears the world without complaint.' 'They have no selfishness, that is the nature of great beings.' 'They are completely devoted to the benefit and happiness of the world.' Therefore, when beings are tormented by suffering
མཐོང་ནས་དེ་དག་གི་དོན་དུ་བྲེལ་བ་ལ་སྐྱེས་བུ་ཞེས་བྱ་ལ་མཁས་པ་ཞེས་ཀྱང་དེ་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། འཇིག་རྟེན་མ་རིག་དུད་སྤྲིན་འཁྲིགས་པས་འགྲོ་བ་འཁྲུགས་གྱུར་པ། །སྡུག་བསྔལ་མེ་རབ་འབར་བའི་ནང་དུ་དབང་མེད་ལྷུང་མཐོང་ནས། །ཐོད་ལ་མེ་མཆེད་འབར་བ་ལྟ་བུར་ཡིད་བྲེལ་བརྩོན་པ་གང་། །འདི་ན་དེ་དག་སྐྱེས་བུ་ཡིན་ཏེ་མཁས་པའང་དེ་དག་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གཞན་གྱི་ལེགས་པ་ 13-2-184a ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས། རྒུད་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའི་སྨན། མཁས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཀུན་གྱིས་བགྲོད་པའི་ལམ་ཆེན་པོ། མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་དང་དྲན་པ་དང་རེག་པས་ཀྱང་འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་གསོས་སུ་འགྱུར་བ། གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཞུགས་པས་རང་གི་དོན་མ་ཚང་བ་མེད་པར་ཞར་ལ་འགྲུབ་པའི་ཐབས་མཁས་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་འཇུག་ཏུ་ཡོད་པ་ནི། ཀྱེ་མའོ་བདག་གིས་རྙེད་པ་ལེགས་པར་རྙེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་ལ། སྐྱེས་བུའི་རྩལ་ཅི་ཡོད་ཀྱིས་ཐེག་པའི་མཆོག་འདིར་འཇུག་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། ཤེས་རབ་རྣམ་དག་མངོན་སྒྲུབ་ཐེག་པའི་མཆོག ། ཐུབ་ཆེན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དེ་ལས་འབྱུང་། །དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་རྣམས་ཀྱི་མིག་བཞིན་ཏེ། །འོད་ལྡན་ཉི་མ་ཤར་བའི་འོད་དང་འདྲ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྒོ་སྣ་ཚོགས་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་ཡིད་དྲངས་པའི་གུས་པ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་ནས་འཇུག་པར་བྱའོ། ། ༈ སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ། དེ་ལྟར་ན་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ་ལ་གསུམ། ཐེག་ཆེན་གྱི་འཇུག་སྒོ་སེམས་བསྐྱེད་ཁོ་ནར་བསྟན་པ་དང་། སེམས་དེ་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་དང་། སེམས་བསྐྱེད་ནས་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ ཐེག་ཆེན་གྱི་འཇུག་སྒོ་སེམས་བསྐྱེད་ཁོ་ནར་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་འཇུག་དགོས་ན་འཇུག་པའི་སྒོ་གང་ནས་ཡིན་སྙམ་ན། དེ་ལ་རྒྱལ་བས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་གཉིས་གསུངས་ཀྱི། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་ 13-2-184b མེད་དོ། །དེ་གཉིས་གང་གི་སྒོར་འཇུག་ཀྱང་འཇུག་སྒོ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་རྒྱུད་ལ་ནམ་སྐྱེས་པ་ན་གཞན་གང་ཡང་མ་སྐྱེས་ཀྱང་ཐེག་ཆེན་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་དང་ནམ་བྲལ་བ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཅི་ཡོད་ཀྱང་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་སར་ལྟུང་ཞིང་། ཐེག་ཆེན་ལས་ཉམས་པ་ཡིན་པར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པའི་གཞུང་དུ་མ་ལས་གསུངས་ཤིང་རིགས་པས་ཀྱང་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དང་པོར་ཐེག་ཆེན་པར་ཆུད་པ་ཡང་། སེམས་དེ་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇོག་ལ། ཕྱིས་ཐེག་ཆེན་པའི་ནང་ནས་འཐོན་པའང་དེ་དང་བྲལ་བ་ཙམ་གྱིས་འཇོག་
【現代漢語翻譯】 觀察到這些，爲了他們的利益而忙碌的人被稱為『大丈夫』，也被稱為『智者』。正如經文所說：『世間無明如濃雲密佈，眾生因此而迷亂。見到眾生無助地沉溺於痛苦的烈火中。如同頭頂燃起火焰般，心中充滿緊迫感並努力的人。在此，這些人是大丈夫，也是智者。』因此，一切自他利益的來源，消除一切衰敗的良藥，一切智者所行的大道，通過見、聞、憶、觸也能成為一切眾生的滋養。爲了他人的利益而行動，自己的利益也會自然而然地成就，具備如此善巧方便的大乘，進入其中，應當這樣想：『啊！我獲得了極大的利益！』並且以大丈夫的全部力量進入這殊勝的大乘。正如《般若波羅蜜多集經》所說：『清凈的智慧是證悟大乘的殊勝之法，一切大能者、一切智者皆由此而生。它如同世間的眼睛，如同光芒四射的太陽升起。』因此，通過各種途徑見到大乘的功德，生起極大的敬意，然後進入其中。 修習大丈夫道次第 如此，修習大丈夫道次第有三：僅僅開示大乘的入門是發菩提心；如何生起菩提心的方法；生起菩提心后如何修學行為。 僅僅開示大乘的入門是發菩提心 首先，如果想要進入大乘，那麼從哪裡進入呢？對此，勝者（佛陀）宣說了波羅蜜多大乘和密咒大乘兩種，除此之外沒有其他的大乘。無論進入哪一個，入門都是菩提心。何時相續中生起菩提心，即使沒有生起其他任何功德，也被安立為大乘行者。何時與菩提心分離，即使具有空性等證悟的功德，也會墮落到聲聞等道，並且從大乘中退失。這一點在許多大乘論典中都有宣說，並且通過理證也能成立。因此，最初被納入大乘，僅僅通過生起菩提心來安立；之後從大乘中退出，也僅僅通過與菩提心分離來安立。
【English Translation】 Having seen these, one who is busy for their sake is called a 'great person' and also called 'wise'. As it says: 'The world is obscured by the dense clouds of ignorance, beings are confused by this. Seeing beings helplessly falling into the raging fire of suffering. Like a fire blazing on the head, whoever is diligent with a sense of urgency. Here, these are the great persons, and these are the wise.' Therefore, the source of all good for oneself and others, the medicine that cures all downfalls, the great path traversed by all wise beings, which even by seeing, hearing, remembering, and touching, becomes nourishment for all beings. By engaging in the benefit of others, one's own benefit is accomplished without exception, possessing the great skillful means, one can enter the Great Vehicle. Oh, I have found a great gain! Thinking thus, one should enter this supreme vehicle with whatever strength one has. As stated in the Perfection of Wisdom Condensed: 'Pure wisdom is the supreme vehicle for manifest realization. All great conquerors, all knowers, arise from that. It is like the eye of the world. Like the light of the radiant sun rising.' Thus, having seen the qualities of the Great Vehicle through various doors, one should generate great reverence and then enter it. Training the Mind in the Stages of the Path of a Great Person Thus, training the mind in the stages of the path of a great person has three aspects: showing that the only gateway to the Great Vehicle is the generation of bodhicitta (enlightenment mind, byang chub kyi sems); how to generate that bodhicitta; and how to train in conduct after generating bodhicitta. Showing That the Only Gateway to the Great Vehicle Is the Generation of Bodhicitta Firstly, if one needs to enter the Great Vehicle, then from where is the gateway to enter? To that, the Victorious One (Buddha) taught two Great Vehicles: the Paramita (perfection, phar rol tu phyin pa) Great Vehicle and the Tantra (secret mantra, gsang sngags) Great Vehicle. Other than these, there is no Great Vehicle. Whichever of these two one enters, the gateway to enter is only bodhicitta. When that is born in one's mind-stream, even if nothing else is born, one is established as a Great Vehicle practitioner. And when one is separated from that, even if one has qualities such as the realization of emptiness, one falls to the level of a shravaka (hearer, nyan thos) and so forth, and one degenerates from the Great Vehicle. This is taught in many Great Vehicle texts, and it is also established by reasoning. Therefore, one is included in the Great Vehicle simply by generating that bodhicitta, and later one exits from the Great Vehicle simply by being separated from that.
པས་ན་ཐེག་ཆེན་པ་ནི་སེམས་དེ་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་སྐྱེས་གྱུར་ན་སྐད་ཅིག་གིས། །འཁོར་བའི་བཙོན་རར་བསྡམས་པའི་ཉམ་ཐག་རྣམས། །བདེར་གཤེགས་རྣམས་ཀྱི་སྲས་ཞེས་བརྗོད་བྱ་ཞིང་། །ཞེས་དང་། དེ་རིང་སངས་རྒྱས་རིགས་སུ་སྐྱེས། །སངས་རྒྱས་སྲས་སུ་ད་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱལ་སྲས་སུ་འགྲོ་བར་གསུངས་ལ། འཕགས་པ་བྱམས་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལས་ཀྱང་། རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ནི་ཆག་ཀྱང་གསེར་གྱི་རྒྱན་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཞིང་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་མིང་ཡང་མི་འདོར་ལ་དབུལ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་པར་བཟློག་གོ ། རིགས་ཀྱི་བུ། དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ནན་ཏན་དང་བྲལ་ཡང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ 13-2-185a གསེར་གྱི་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཞིང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མིང་ཡང་མི་འདོར་ལ་འཁོར་བའི་དབུལ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་པར་བཟློག་གོ། ཞེས་སྤྱོད་པ་ལ་མ་བསླབས་ཀྱང་སེམས་དེ་ཡོད་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གསུངས་པ་དང་། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་། བདག་ཉིད་དང་ནི་འཇིག་རྟེན་འདིས། །བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་འདོད་ན། །དེ་ཡི་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རི་དབང་རྒྱལ་པོ་ལྟར་བརྟན་དང་། །ཞེས་དང་། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གཟུངས་སྔགས་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་བ་འདི་དང་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པ་འདི་དང་གཏིང་དཔག་དཀའ་བ་དང་གསང་བ་བས་ཀྱང་ཆེས་གསང་བ་སེམས་ཅན་སྡིག་ཅན་རྣམས་ལ་བསྟན་དུ་མི་རུང་བ་འདི་ནི་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་དཀོན་པ་ཞིག་སྨྲས་ཏེ། འདི་ནི་སྔོན་མ་ཐོས་ན་འདི་སེམས་ཅན་ཇི་ལྟ་བུ་དག་ལ་བཤད་པར་བྱ། ལག་ན་རྡོ་རྗེས་སྨྲས་པ། འཇམ་དཔལ། གང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལ་ཞུགས་པ་དང་གང་གི་ཚེ་དེ་དག་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། འཇམ་དཔལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོར་དབང་བསྐུར་བའི་གཟུངས་སྔགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པར་བྱ་ཡི། གང་དག་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྫོགས་པར་མ་གྱུར་པ་དེ་དག་ནི་གཞུག་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་ 13-2-185b བལྟར་མི་གཞུག་གོ ། དེ་དག་ལ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་ཀྱང་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཆོས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཡིན་པས་མི་ཆོག་གི ། གང་ཟག་དེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པར་ཆུད་པ་ཞིག་གལ་ཆེའོ། །ཐེག་ཆེན་པར་བྱེད་པའང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉིད་ལ་རག་ལས
【現代漢語翻譯】 因此，大乘行者是隨心而行、隨心而止的。正如《入菩薩行論》中所說：『一旦生起菩提心，剎那間，那些被囚禁在輪迴牢獄中的可憐眾生，便可被稱為善逝之子。』又說：『今日生於佛陀家族，今已成為佛之子。』可見，一旦生起菩提心，立即成為佛子。在《聖妙吉祥智經》中也說：『善男子，譬如金剛寶，即使破碎，也能勝過一切黃金飾品，金剛寶之名也不會消失，並且能消除一切貧困。善男子，同樣，發起一切智智心的金剛寶，即使不精進，也能勝過聲聞和獨覺的功德之黃金飾品，菩薩之名也不會消失，並且能消除一切輪迴之貧困。』可見，即使不修習行為，只要有菩提心，就被稱為菩薩。龍樹菩薩也說：『若欲自他及世間，獲得無上菩提果，其根本即菩提心，如山王般應穩固。』《金剛手灌頂續》中也說：『大菩薩，這個廣大、深奧、難以衡量、比秘密更秘密的大手印灌頂壇城，不能向罪惡眾生展示。金剛手，你說了非常稀有的話。如果以前沒有聽過，應該向什麼樣的眾生宣說呢？金剛手說：文殊，凡是進入修習菩提心的人，以及何時他們的菩提心成就之時，文殊，那些行持菩薩行，行持密咒之門的菩薩，應該引入大智慧灌頂之密咒壇城中。凡是菩提心尚未圓滿的人，不應引入，也不應讓他們觀看壇城。不應向他們展示手印和密咒。』因此，僅僅是法是大乘法是不夠的，重要的是，這個人要真正成為大乘行者，而成為大乘行者的關鍵就在於菩提心。
【English Translation】 Therefore, Mahayanists follow and cease according to the mind. As it is said in 'Bodhichitta-caryāvatāra': 'The moment bodhichitta is born, in an instant, those miserable beings bound in the prison of samsara, are called the sons of the Sugatas.' And: 'Today I am born into the family of the Buddhas, now I have become a son of the Buddha.' Thus, it is said that immediately upon generating bodhichitta, one becomes a son of the Buddhas. In the 'Arya Maitreya-vyākaraṇa' it is also said: 'Son of good family, just as a vajra jewel, even if broken, surpasses all golden ornaments, and the name of the vajra jewel does not disappear, and it also reverses all poverty. Son of good family, similarly, the vajra jewel of generating the mind for omniscience, even if lacking diligence, surpasses all the golden ornaments of the qualities of Shravakas and Pratyekabuddhas, and the name of Bodhisattva does not disappear, and it also reverses all the poverty of samsara.' Thus, it is said that even if one does not train in conduct, if one has that mind, one is called a Bodhisattva. And the Protector Nagarjuna also said: 'If oneself and this world wish to attain unsurpassed enlightenment, the root of that is bodhichitta, which should be as stable as the king of mountains.' And in the 'Vajrapani Empowerment Tantra' it is also said: 'Great Bodhisattva, this great mandala of great mantras, which is extremely vast, extremely profound, difficult to fathom, and even more secret than secrets, which is not to be shown to sinful beings, Vajrapani, you have spoken something very rare. If this has not been heard before, to what kind of beings should this be explained? Vajrapani said: Manjushri, those who have entered into the cultivation of bodhichitta, and when their bodhichitta is accomplished, Manjushri, those Bodhisattvas who practice the conduct of Bodhisattvas, who practice the door of secret mantras, should be introduced into the mandala of great wisdom empowerment mantras. Those whose bodhichitta is not yet perfected should not be introduced, nor should they be allowed to see the mandala. The mudras and secret mantras should not be shown to them.' Therefore, it is not enough for the Dharma to be the Dharma of the Great Vehicle. It is important that the person is truly included as a Mahayanist. And what makes one a Mahayanist depends on bodhichitta itself.
་པས་ན། སེམས་དེ་གོ་བ་ཙམ་ལས་མེད་ན་ཐེག་ཆེན་པའང་དེ་དང་འདྲ་ལ། སེམས་དེ་མཚན་ཉིད་ཚང་བ་ཞིག་ཡོད་ན་ཐེག་ཆེན་པའང་རྣམ་པར་དག་པ་ཞིག་འོང་བས་འདི་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་དགོས་པས་དེ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཆུ་དང་ལུད་དང་དྲོད་དང་ས་ལ་སོགས་པ་ནི་འབྲས་ཀྱི་ས་བོན་དང་ཚོགས་ན་འབྲས་ཀྱི་མྱུ་གུའི་རྒྱུ་བྱེད་ལ། གྲོ་དང་སྲན་མ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་དང་ཚོགས་ནའང་དེ་དག་གི་མྱུ་གུའི་རྒྱུ་བྱེད་པས་དེ་དག་ནི་རྒྱུ་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་ནོ། །ནས་ཀྱི་ས་བོན་ནི་རྐྱེན་སུ་དང་ཚོགས་ཀྱང་འབྲས་ལ་སོགས་པའི་མྱུ་གུའི་རྒྱུར་མི་རུང་བས། ནས་ཀྱི་མྱུ་གུའི་རྒྱུ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ལ་དེས་ཟིན་པའི་ཆུ་ལུད་ལ་སོགས་པའང་ནས་ཀྱི་མྱུ་གུའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མྱུ་གུའི་རྒྱུའི་ནང་ནས་ས་བོན་ལྟ་བུ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ནི་ཆུ་ལུད་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་བྱང་ཆུབ་གསུམ་གའི་རྒྱུ་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུད་བླ་མ་ལས་ཀྱང་། ཐེག་མཆོག་ལ་མོས་ས་བོན་ཤེས་ 13-2-186a རབ་ནི། །སངས་རྒྱས་ཆོས་བསྐྱེད་མ་དང་། ཞེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་ཕའི་ས་བོན་དང་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ནི་མ་ལྟ་བུར་གསུངས་ཏེ། དཔེར་ན། ཕ་བོད་ལ་ནི་བུ་རྒྱ་དང་ཧོར་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་མི་སྲིད་པས་ཕ་ནི་བུའི་རིགས་ངེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། མ་བོད་ལས་ནི་བུ་སྣ་ཚོགས་པ་སྐྱེ་བས་ཐུན་མོང་གི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་བསྟེན་པའི། །ཐར་པའི་ལམ་ནི་གཅིག་ཉིད་ཁྱོད། །གཞན་དག་མེད་ཅེས་བྱ་བར་ངེས། །ཞེས་ཤེར་ཕྱིན་ལ་བསྟོད་པས་ཉན་རང་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལ་བརྟེན་ལ། དེས་ན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་ཡུམ་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་པས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀའི་སྲས་ཀྱི་ཡུམ་ཡིན་པས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་འབྱེད་པ་མིན་གྱི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་སྤྱོད་པ་རླབས་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་འབྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་དེ་ལས་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྨོན་ལམ་དང་། །སྤྱོད་པ་ཡོངས་བསྔོ་མ་བཤད་དེས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་ལྟ་བས་མ་ཕྱེ་ཞིང་སྤྱོད་པས་ཕྱེ་བར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ན། དེ་ལས་གཞན་པའི་ལམ་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གདམས་པའི་མཐིལ་ད
【現代漢語翻譯】 如果僅僅是理解心，那麼小乘和大乘就沒有區別。如果心具有完整的定義，那麼大乘也將是完全清凈的，因此我們應該努力於此。《寶積經》中說：『善男子，菩提心是所有佛法的種子。』我們必須對此獲得定解，因此將對此進行解釋。比如，水、肥料、溫度和土壤等與稻子的種子結合，會成為稻子幼苗的因。與青稞、豆子等種子結合，也會成為它們幼苗的因，因此這些是共同的因。青稞的種子無論與什麼因緣結合，都不會成為稻子等幼苗的因，因此青稞的幼苗有其不共的因。同樣，被青稞種子所滋養的水肥等也會成為青稞幼苗的因。無上菩提心是成佛幼苗之因中，如種子般的不共之因。證悟空性的智慧如同水肥等，是三菩提（佛、菩薩、阿羅漢）的共同之因。因此，《寶性論》中也說：『勝乘信解為種子，智慧如母能生佛。』意思是說，菩提心如同父親的種子，而證悟無我的智慧如同母親。例如，藏族父親不可能生出漢族或蒙古族的孩子，因此父親是孩子種族確定的因。而藏族母親可以生出各種各樣的孩子，因此母親是共同的因。龍樹菩薩也說：『諸佛及諸獨覺，聲聞眾所決定依，解脫之道唯一汝，決定無有他法。』讚歎般若波羅蜜多是聲聞緣覺所依，因此般若波羅蜜多也被稱為『佛母』，是大小乘佛子的母親。因此，區分大小乘的不是證悟空性的智慧，而是菩提心和廣大的行為。如《寶鬘論》中說：『聲聞乘中未曾說，菩薩發心及行愿，彼豈能成菩薩耶？』意思是說，不是從見地上區分，而是從行為上區分。既然證悟空性的智慧都不是大乘的不共道，那麼其他的道就更不用說了。因此，菩提心是所有教言的精髓。
【English Translation】 If the mind is merely understood, then the Lesser Vehicle and the Great Vehicle are the same. If the mind has a complete definition, then the Great Vehicle will also be completely pure, so we should strive for this. In the Ghanavyuha Sutra it says: 'Son of good family, the mind of enlightenment is like the seed of all the Buddha's teachings.' We must gain certainty about this, so it will be explained. For example, water, fertilizer, warmth, and soil, etc., combined with the seed of rice, become the cause of the rice sprout. Combined with the seeds of barley, beans, etc., they also become the cause of their sprouts, so these are common causes. The seed of barley, no matter what conditions it combines with, cannot become the cause of the sprout of rice, etc., so the sprout of barley has its own uncommon cause. Similarly, the water and fertilizer, etc., nourished by the barley seed also become the cause of the barley sprout. The unsurpassed mind of enlightenment is the uncommon cause, like a seed, among the causes of the Buddha's sprout. The wisdom that realizes emptiness is like water and fertilizer, etc., and is the common cause of the three enlightenments (Buddha, Bodhisattva, Arhat). Therefore, it is also said in the Uttaratantra: 'Faith in the Supreme Vehicle is the seed, wisdom is the mother who gives birth to the Buddhas.' This means that the mind of enlightenment is like the father's seed, and the wisdom that realizes selflessness is like the mother. For example, a Tibetan father cannot give birth to a Han or Mongolian child, so the father is the definite cause of the child's race. But a Tibetan mother can give birth to all kinds of children, so the mother is a common cause. Nagarjuna also said: 'The Buddhas and the solitary realizers, and the Shravakas definitely rely on you. The path to liberation is only you, it is certain that there is no other way.' Praising the Prajnaparamita as the reliance of the Hearers and Solitary Realizers, therefore the Prajnaparamita is also called 'Mother of the Buddhas', the mother of the sons of both the Great and Lesser Vehicles. Therefore, it is not the wisdom that realizes emptiness that distinguishes the Great and Lesser Vehicles, but the mind of enlightenment and the vast conduct. As it says in the Ratnavali: 'In the Hearer Vehicle, the Bodhisattva's aspiration and conduct are not explained, how can they become Bodhisattvas?' This means that it is not distinguished by view, but by conduct. Since the wisdom that realizes emptiness is not the uncommon path of the Great Vehicle, what need is there to mention other paths? Therefore, the mind of enlightenment is the essence of all instructions.
ུ་ 13-2-186b བཟུང་ནས་སྦྱོང་བ་མེད་ཅིང་ཐུན་འགོ་ལ་ཚིག་ཙམ་ཞིག་དྲན་པར་བྱས་ནས་ལམ་གྱི་ཆ་ཤས་ཕྲ་མོ་རེ་ལ་ནན་ཏན་དུ་མས་འབད་པ་ནི་ཆོས་རྒྱུས་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བར་གསལ་ལོ། །སྤྱིར་བུ་སྐྱེད་པ་ལ་ཕ་མ་གཉིས་ཆར་དགོས་པ་ལྟར། ལམ་ཆ་ཚང་བ་ལ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཚང་བ་དགོས་ཤིང་ཁྱད་པར་དུ་ཐབས་ཀྱི་གཙོ་བོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་གཙོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་དགོས་ལ། གལ་ཏེ་རེ་རེ་བ་ལས་མི་བསྒོམ་ན་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་ཙམ་དོན་དུ་གཉེར་ན་ནི་ཞི་གནས་ལ་ལྷག་མཐོང་དུ་མ་འཁྲུལ་བར་བྱས་ནས་བདག་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བསྒོམ་དགོས་ནའང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པར་ཁས་འཆེ་ན་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སྦྱང་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས། ཤེས་པས་སྲིད་ལ་མི་གནས་ཤིང་། །སྙིང་རྗེས་ཞི་ལ་མི་གནས་དང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཁོར་བའི་མཐར་ལྟུང་བ་འགོག་ལ། སྙིང་རྗེས་ཞི་བའི་མཐར་ལྟུང་བ་འགོག་དགོས་པས། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཞི་བར་ལྟུང་བ་མི་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྲིད་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་བ་ཐེག་དམན་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་གྱི་དགག་བྱའི་གཙོ་བོ་ཞི་བའི་མཐར་ལྟུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བ་ལ་ཚད་མར་གྱུར་པའི་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ནི། རིན་པོ་ཆེའི་སེམས་འདི་ཉིད་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ན་འདི་འདྲ་བའི་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ལམ་སྐྱེས་སོ་ཞེས་ཡ་མཚན་པར་འཛིན་གྱི། བྱིས་པ་མགུ་བའི་ཡོན་ཏན་ཕྲ་མོ་རེ་རྒྱུད་ 13-2-187a ལ་སྐྱེས་པ་ལ་དེ་ཙམ་དུ་མི་འཛིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གཞན་དག་རང་གི་དོན་དུ་ཡང་། །མི་འབྱུང་སེམས་ཅན་དོན་སེམས་གང་། །སེམས་ཀྱི་རིན་ཆེན་ཁྱད་པར་འདི། །སྔ་ན་མེད་པའི་རྨད་ཅིག་འཁྲུངས། །ཞེས་དང་། དེ་དང་དགེ་མཚུངས་ག་ལ་ཡོད། །དེ་འདྲའི་བཤེས་ཀྱང་ག་ལ་ཡོད། །བསོད་ནམས་དེ་འདྲ་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་དང་། གང་ལ་སེམས་ཀྱི་དམ་པ་རིན་ཆེན་དེ། །སྐྱེས་པ་དེ་ཡི་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། དམ་ཆོས་འོ་མ་བསྲུབས་པ་ལས། །མར་གྱི་ཉིང་ཁུ་ཕྱུང་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུང་རབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཕྱུང་བའི་གདམས་པའི་མཆོག་ཏུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དཔལ་ལྡན་ཨ་ཏི་ཤ་དབུ་མའི་ལྟ་བ་འཛིན་ཅིང་གསེར་གླིང་པ་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་གྱི་ལྟ་བ་འཛིན་པ་ཡིན་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཁོང་ལ་བརྟེན་ནས་རྙེད་པས། བླ་མ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་དྲིན་ཆེ་ཤོས་སུ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལ་གསུང་རབ་ཀྱི་གནད་ཤེས་པ་ཞིག་གིས་བལྟས་ན་ལམ་གྱི་གནད་ལ་གོ་རྒྱུ་ཆེན་པོ་ཡོད་དོ། །འདི་ལ་འབད་ནས་བཅོས་མ་མིན་པ་ཞིག་སྐྱེ་རྒྱུ་བྱུང་ན་དེས་ཟིན་པའི་བྱ་རོག་ལ་ཟན་ཉུང་ཟད་ཅིག་བྱིན་པའང་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་འགྲོ་ཡི། དེ་མ
【現代漢語翻譯】 如果只是抓住一些詞句，而不去實際修習，在法會開始時只記得一些詞句，然後對菩提道次第的細小部分進行多次努力，這表明對佛法的理解非常有限。一般來說，就像生孩子需要父母雙方一樣，完整的菩提道次第需要方便和智慧兩方面的結合，特別是方便方面主要指菩提心（藏文：བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་，梵文天城體：बोधचित्त，梵文羅馬擬音：bodhicitta，漢語字面意思：覺悟之心），智慧方面主要指對空性（藏文：སྟོང་པ་ཉིད་，梵文天城體：शून्यता，梵文羅馬擬音：shunyata，漢語字面意思：空無）的證悟。如果只修習其中一個方面，如果只是爲了從輪迴中解脫，那麼應該區分止觀，修習無我空性的道理。如果自稱是大乘行者，就必須修習菩提心。正如尊者慈氏所說：『智慧不住于有，慈悲不住于寂。』意思是，智慧能防止墮入輪迴的邊，慈悲能防止墮入寂滅的邊。因為智慧不能防止墮入寂滅，而且小乘行者也能不墮入輪迴的邊，所以菩薩道要破除的主要就是墮入寂滅的邊。因此，那些被認為是解釋佛陀意圖的權威的佛子們，如果菩提心在心中生起，他們會驚歎于如此殊勝的菩提道已經生起，而不會太在意凡夫俗子所喜歡的微小功德在心中生起。《入菩薩行論》中說：『他人為自利尚且不生，利益眾生之心，此殊勝菩提心珍寶，是前所未有之奇蹟。』又說：『有何善能與之等？有何友能與之比？有何福能與之齊？』又說：『於何者心中生起此殊勝菩提心珍寶，我向彼身頂禮。』又說：『從攪動神聖的佛法之乳中，提取了精華之酥油。』因此，菩提心被認為是提取了佛經精髓的最殊勝的教誨。 因此，雖然吉祥阿底峽尊者持有中觀的見解，金洲大師持有唯識真實現象的見解，但他們都依靠內心的菩提心而獲得了成就。如果一個瞭解佛經要義的人去看待上師們認為最重要的是菩提心的傳記，就能更好地理解菩提道的要義。如果努力修習，生起不造作的菩提心，那麼即使只是給一隻被菩提心所攝持的烏鴉一點食物，也可以算作是菩薩的行為。如果不是這樣，那麼就不能算作是菩薩的行為。
【English Translation】 If one merely grasps some words and does not actually practice, only remembering some phrases at the beginning of a Dharma gathering, and then makes multiple efforts on small parts of the path to enlightenment, it clearly shows a very limited understanding of the Dharma. Generally, just as having children requires both parents, a complete path to enlightenment requires the combination of both skillful means and wisdom, especially with skillful means being primarily Bodhicitta (བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་, बोधिचित्त, bodhicitta, the mind of enlightenment), and wisdom being primarily the realization of emptiness (སྟོང་པ་ཉིད་, शून्यता, shunyata, emptiness). If one only practices one of these aspects, if one only seeks liberation from samsara, then one should distinguish between shamatha and vipassana, and practice the meaning of selflessness and emptiness. If one claims to be a Mahayana practitioner, then one must practice Bodhicitta. As the venerable Maitreya said: 'Wisdom does not abide in existence, and compassion does not abide in peace.' This means that wisdom prevents falling into the extreme of samsara, and compassion prevents falling into the extreme of nirvana. Because wisdom cannot prevent falling into nirvana, and even Hinayana practitioners can avoid falling into the extreme of samsara, the main thing to be refuted on the Bodhisattva path is falling into the extreme of nirvana. Therefore, those who are considered authoritative in explaining the Buddha's intention, the Bodhisattvas, if Bodhicitta arises in their hearts, they will marvel at how such a wonderful path has arisen, and will not pay much attention to the small virtues that ordinary people like to have arise in their hearts. The Bodhicharyavatara says: 'Others do not arise even for their own benefit, but the mind that thinks of the benefit of sentient beings, this extraordinary jewel of Bodhicitta, is an unprecedented miracle.' It also says: 'What virtue is equal to it? What friend is comparable to it? What merit is equal to it?' It also says: 'To whomever this supreme jewel of Bodhicitta arises in their heart, I prostrate to their body.' It also says: 'From churning the sacred Dharma milk, the essence of butter is extracted.' Therefore, Bodhicitta is considered the most supreme teaching that extracts the essence of the scriptures. Therefore, although the glorious Atisha held the view of Madhyamaka, and Serlingpa held the view of the Mind-Only school that phenomena are truly existent, they both attained realization by relying on the Bodhicitta in their hearts. If someone who understands the essence of the scriptures looks at the biographies of the Lamas who consider Bodhicitta to be the most important, they will have a greater understanding of the essence of the path to enlightenment. If one strives to cultivate and generate non-artificial Bodhicitta, then even giving a small amount of food to a crow that is held by Bodhicitta can be counted as the conduct of a Bodhisattva. If it is not like that, then it cannot be counted as the conduct of a Bodhisattva.
ེད་ན་སྟོང་གསུམ་རིན་པོ་ཆེས་བཀང་སྟེ་བྱིན་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པར་མི་ཆུད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚུལ་ཁྲིམས་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བར་དང་ལྷ་བསྒོམ་པ་དང་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེ་སོགས་བསྒོམ་པའང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པར་མི་ཆུད་དོ། །འཇིག་རྟེན་ 13-2-187b ན་རྩྭ་རྔ་བ་དང་ཟོར་བ་བརྡར་བའི་དཔེ་བརྗོད་པ་ལྟར། རིན་པོ་ཆེའི་སེམས་འདི་གནད་དུ་མ་སོང་བར་ཡུན་ཇི་ཙམ་དགེ་སྦྱོར་ལ་འབད་ལོ་བྱས་ཀྱང་ཟོར་བ་ཤིན་ཏུ་རྟུལ་བས་རྩྭ་རྔ་བ་དང་འདྲ་སྟེ། ས་བཅད་པ་ཅི་ཡང་མེད་ལ། སེམས་འདི་གནད་དུ་ཞིག་སོང་ན་རེ་ཞིག་ལ་མི་རྔ་བར་ཟོར་བ་བརྡར་ནས་རྣོན་པོར་བྱས་ཏེ་དེ་ནས་བརྔས་པས་ཅུང་ཟད་ཙམ་ལའང་མང་དུ་བརྔས་ཟིན་པ་དང་འདྲ་སྟེ། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བ་དང་ཚོགས་སྡུད་པ་བདེ་བླག་ཏུ་ནུས་ཤིང་། དགེ་བ་ཆུང་བ་དང་བར་སྐབས་སུ་འཛད་པ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་མི་ཟད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སྡིག་པ་སྟོབས་ཆེན་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ། །དེ་ནི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་མིན་པ། །དགེ་གཞན་གང་གིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། དེས་ནི་དུས་མཐའི་མེ་བཞིན་སྡིག་ཆེན་རྣམས། །སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་ངེས་པར་སྲེག་པར་བྱེད། །ཅེས་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཀླད་ནད་ཙམ། །བསལ་ལོ་སྙམ་དུ་བསམས་ན་ཡང་། །ཕན་འདོགས་བསམ་པ་དང་ལྡན་ཏེ། །བསོད་ནམས་དཔག་མེད་ལྡན་གྱུར་ན། །སེམས་ཅན་རེ་རེའི་མི་བདེ་བ། །དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསལ་འདོད་ཅིང་། །རེ་རེའང་ཡོན་ཏན་དཔག་མེད་དུ། །བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཞེས་དང་། དགེ་བ་གཞན་ཀུན་ཆུ་ཤིང་བཞིན་དུ་ནི། །འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ནས་ཟད་པར་འགྱུར་བ་ཉིད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ལྗོན་ཤིང་རྟག་པར་ཡང་། །འབྲས་བུ་འབྱིན་པས་མི་ཟད་འཕེལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། ། ༈ སེམས་དེ་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ། གཉིས་པ་སེམས་དེ་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་ 13-2-188a པའི་ཚུལ་ལ་བཞི། རྒྱུ་གང་ལ་བརྟེན་ནས་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱང་བའི་རིམ་པ་དང་། སྐྱེས་པའི་ཚད་དང་། ཆོ་གས་བཟུང་བའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ རྒྱུ་གང་ལ་བརྟེན་ནས་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བ། དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས་རྐྱེན་བཞི་ལས་སྐྱེ་ཚུལ་ནི། སངས་རྒྱས་སམ་བྱང་སེམས་ཀྱི་མཐུ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་རང་གིས་མཐོང་བའམ་ཡིད་ཆེས་པ་ལས་ཐོས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། གང་ལ་གནས་པ་དང་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དེ་ནི་མཐུ་ཆེའོ་སྙམ་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། དེ་ལྟ་བུའི་མཐོང་ཐོས་མེད་ཀྱང་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་བརྩམས་པའི་སྡེ་སྣོད་མཉན་པ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་མོས་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། ཆོས་མ་ཐོས་ཀྱང་བྱང་སེམས་ཀྱི་དམ་ཆོས་ནུབ་ཏུ་ཉེ་བ་མཐོང་བ་ན། ཆོས་དེ་ལྟ་བུ་གནས་པ་ནི་སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ས
【現代漢語翻譯】 即使用充滿三千世界的珍寶來佈施，也不能算作菩薩的行為。同樣，從戒律到智慧，以及觀修本尊、修習氣脈明點等，也不能算作菩薩的行為。正如世間 13-2-187b 所說的磨鐮刀的例子一樣。如果珍寶般的菩提心沒有抓住要點，那麼無論多麼努力地修行，就像鐮刀非常鈍而割草一樣，毫無進展。如果菩提心抓住了要點，那麼即使暫時不割草，而是磨快鐮刀后再割，也能在短時間內割下大量的草。同樣，每一瞬間都能輕易地凈除業障、積累資糧，並且能將微小的善根和短暫的功德轉化為廣大和無盡的功德。正如《入菩薩行論》中所說：『強大的、極其難忍的罪業，如果不是圓滿菩提心，那麼其他任何善行都無法壓制。』又說：『它像劫末之火一樣，能在一瞬間燒燬所有的大罪。』又說：『即使僅僅想著消除眾生的頭痛，如果懷著利益眾生的心，就能獲得無量的功德。』更何況想要消除每一個眾生無量的痛苦，並想讓每一個眾生都成就無量的功德呢？』又說：『其他一切善行就像樹木一樣，結果后就會耗盡。而菩提心的樹木卻能恒常結果，永不耗盡，反而會增長。』 菩提心如何生起之理 第二，菩提心如何生起之理，分為四部分：依靠何種因緣而生起，修習菩提心的次第，生起的標準，以及受持儀軌的方式。 依靠何種因緣而生起 第一部分分為三點，從四種緣起生起的方式是：親眼見到或相信佛或菩薩不可思議的力量，或者通過聽聞，認為安住和進入的菩提具有強大的力量，從而生起菩提心。即使沒有見到或聽到這些，如果在聽聞以無上菩提為主題的經典時，對佛的智慧生起信心，從而生起菩提心。即使沒有聽聞佛法，當看到菩薩的法脈衰落時，想到如果這樣的佛法能夠住世，就能解除無量眾生的痛苦，
【English Translation】 Even if one were to offer the three thousand worlds filled with jewels, it would not be considered the conduct of a Bodhisattva. Similarly, from discipline to wisdom, and meditating on deities, practicing channels, winds, and bindus, etc., would not be considered the conduct of a Bodhisattva. Just as in the world, 13-2-187b there is an example of sharpening a scythe. If this precious mind is not focused on the essential point, then no matter how long one strives in virtuous practice, it is like cutting grass with a very dull scythe, with no progress. But if this mind is focused on the essential point, then even if one does not cut for a while, but sharpens the scythe and makes it sharp, and then cuts, it is like cutting a lot even with just a little effort. In every moment, one can easily purify obscurations and accumulate merit, and for the sake of making small virtues and intermittent efforts vast and inexhaustible. As it is said in 'Entering the Bodhisattva's Way': 'A powerful and extremely unbearable sin, if it is not the perfect Bodhicitta, what other virtue can overcome it?' And: 'It, like the fire at the end of time, will surely burn great sins in a single moment.' And: 'Even if one thinks of relieving just the headache of sentient beings, if one is endowed with the thought of benefiting them, one will be endowed with immeasurable merit.' What need is there to mention wanting to eliminate the immeasurable suffering of each sentient being, and wanting to accomplish immeasurable qualities in each one?' And: 'All other virtues are like fruit trees, which bear fruit and then are exhausted. But the Bodhi mind tree always bears fruit and never diminishes, but increases.' How to Generate Bodhicitta Secondly, how to generate Bodhicitta is divided into four parts: what causes to rely on to generate it, the order of training the mind of enlightenment, the measure of having generated it, and the manner of taking vows. What Causes to Rely on to Generate It The first part has three points, the way to generate from four conditions: Seeing or believing in the inconceivable power of Buddhas or Bodhisattvas, or relying on hearing, thinking that the enlightenment in which one abides and enters is powerful, and then generating the mind. Even if one has not seen or heard such things, when listening to the teachings based on unsurpassed enlightenment, one generates the mind by admiring the wisdom of the Buddhas. Even if one has not heard the Dharma, when seeing the decline of the Bodhisattva's Dharma, one thinks that if such a Dharma could remain, it could relieve the suffering of immeasurable sentient beings.
ེལ་བར་བྱེད་པས་བདག་གིས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཆོས་རིང་དུ་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་ངེས་པར་སེམས་བསྐྱེད་དོ་སྙམ་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། ཆོས་ནུབ་པར་མ་མཐོང་ཡང་དུས་ངན་པ་གཏི་མུག་དང་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་མེད་དང་ཕྲག་དོག་དང་སེར་སྣ་སོགས་ཤས་ཆེ་བའི་དུས་འདིར་ནི་ཉན་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའང་རྙེད་པར་དཀའ་ན། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། རེ་ཞིག་བདག་གིས་སེམས་བསྐྱེད་ན་གཞན་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པ་དཀའ་བར་མཐོང་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པ་སྟེ་བཞིའོ། །སེམས་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་སེམས་སྐྱེད་པར་ 13-2-188b བྱེད་ཅེས་གསུངས་པས་བྱང་ཆུབ་ལ་ཐོབ་འདོད་སྐྱེས་པའོ། །རྐྱེན་གང་གིས་བྱས་པ་ལ། དང་པོ་ནི། ཆོ་འཕྲུལ་ངོ་མཚར་བ་རྣམས་མཐོང་ངམ་ཐོས་ནས་ཡ་མཚན་སྐྱེས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་དེ་བདག་གིས་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི། ཆོས་སྨྲ་བ་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཉན་པས་དང་པོར་དད་པ་སྐྱེས། དེ་ནས་དེ་དག་ལ་ཐོབ་འདོད་སྐྱེས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་བསྟན་པ་ནུབ་པར་འགྱུར་བ་མ་བཟོད་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཐོབ་འདོད་སྐྱེས་པ་སྟེ། འདི་ལ་བསྟན་པ་མ་ནུབ་ན་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བཟློག་པར་མཐོང་བ་ཡོད་པས་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བའི་ཕྱིར་དུ་དམིགས་པའང་ཡོད་མོད་ཀྱང་། སེམས་བསྐྱེད་པའི་རྐྱེན་གྱི་གཙོ་བོ་བསྟན་པ་ནུབ་པ་ལ་མ་བཟོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འོག་ཏུ་སྙིང་རྗེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བར་བཤད་པ་དང་ཟློས་སོ། །བཞི་པ་ནི། དོན་ཆེ་བའི་སེམས་དེ་དཀོན་པར་མཐོང་ནས་གཙོ་བོར་དེས་བསྐུལ་ནས་སངས་རྒྱས་ལ་ཐོབ་འདོད་སྐྱེས་པ་སྟེ། སེམས་བསྐྱེད་པ་འདི་བྱང་ཆུབ་ལ་ཐོབ་འདོད་སྐྱེས་པའི་སྒོ་ནས་བཞག་གི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་སྒོ་ནས་མ་བཞག་པར་སྣང་ངོ་། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལ་དད་པ་སྦྱངས་པའི་སྒོ་ནས་སངས་རྒྱས་ལ་ཐོབ་འདོད་མེད་ན། རང་གི་དོན་འགྲུབ་པ་ལ་ཞི་བ་རྐྱང་པས་ཆོག་པར་འཛིན་པའི་བློ་མི་ལྡོག་སྟེ། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སྦྱངས་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་དོན་ལ་དགོས་པར་མཐོང་ནས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པས་ནི། གཞན་དོན་འགྲུབ་པ་ལ་ཞི་བ་རྐྱང་པས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་ལྡོག་ནུས་ཀྱི། ཆོག་འཛིན་སྔ་མ་བཟློག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་འགོག་བྱེད་གཞན་ 13-2-189a ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་དོན་འགྲུབ་པ་ལ་ཞི་བ་རྐྱང་པས་ཆོག་པར་འཛིན་པའི་བློ་བཟློག་མི་དགོས་པའང་མིན་ཏེ། འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་ཙམ་གྱི་ཐེག་དམན་ལ་སྤངས་པ་དང་རྟོགས་པ་ཕྱོགས་རེ་བ་ལས་མེད་པས་རང་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་དག་སྲིད་པའི་རྒུད་པ་ལས་ཐར་ཡང་ཞི་བའི་རྒུད་པ་ལས་མ་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རང་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་སངས་
【現代漢語翻譯】 以能救度（眾生）之故，我爲了菩薩的法能長久住世，一定要發起菩提心』而發心；即使沒有見到佛法衰敗，但在如今這個惡劣時代，愚癡、無慚、無愧、嫉妒、慳吝等盛行，即使是發起聲聞、緣覺的菩提心也難以獲得，更何況是無上菩提心呢？暫時我發心，其他人也會這樣吧』，因為見到發心艱難而發心，共有四種。 發心的方式是：『發起對大菩提心的希求』，因此是對菩提生起希求之心。那麼，是什麼樣的因緣促使發心呢？第一種是：見到或聽到神奇的奇蹟，產生驚奇，心想：『我一定要獲得那樣的菩提』；第二種是：從說法者那裡聽到佛陀的功德，首先產生信心，然後對那些功德生起希求之心；第三種是：無法忍受大乘佛法衰敗，因此對佛陀的智慧生起希求之心。對於這種情況，因為見到佛法不衰敗就能阻止眾生的痛苦，所以也有爲了消除痛苦而立誓的因素，但發心的主要因緣是無法忍受佛法衰敗。如果不是這樣，就與下面所說的基於慈悲而生起（菩提心）重複了；第四種是：見到意義重大的菩提心稀有難得，主要是被這種稀有性所激勵，從而對成佛生起希求之心。這種發心是通過對菩提生起希求之心的方式來確立的，而不是通過爲了某種目的而行動的方式來確立的。 如果不對佛陀的功德生起信心，不對成佛生起希求之心，那麼認為僅僅通過寂止就能滿足自身利益的觀念就不會改變。通過修習慈愛和慈悲，認識到（成佛）對利益他人是必要的，從而希望成佛，這樣才能轉變認為僅僅通過寂止就能滿足他人利益的觀念，但無法轉變前一種（自利）的觀念，而且也沒有其他方法可以阻止它。 認為僅僅通過寂止就能滿足自身利益的觀念也並非不需要轉變，因為僅僅從輪迴中解脫的小乘，只有片面的斷證，沒有圓滿的自身利益。而且，他們雖然從有寂的衰敗中解脫，卻沒有從寂止的衰敗中解脫出來。圓滿的自身利益就是成
【English Translation】 Because it can save (sentient beings), I resolve to generate the mind of enlightenment, thinking, 'In order for the Dharma of the Bodhisattva to abide long, I must generate the mind of enlightenment.' Even if one does not see the Dharma declining, in this evil age where ignorance, shamelessness, lack of embarrassment, jealousy, and miserliness are prevalent, it is difficult to even find the generation of the mind of enlightenment for the Hearers and Solitary Realizers, let alone the unsurpassed mind of enlightenment. 'If I generate the mind of enlightenment, others will also do so,' seeing the difficulty in generating the mind, one generates it. These are the four. The way to generate the mind is: 'To generate the aspiration for great enlightenment,' thus it is to generate the desire to attain enlightenment. What are the causes that lead to this? The first is: Seeing or hearing wondrous miracles, one is amazed and thinks, 'I must attain such enlightenment'; the second is: Hearing the virtues of the Buddha from a Dharma speaker, one first generates faith, and then generates the desire to attain those virtues; the third is: Unable to bear the decline of the Great Vehicle's teachings, one generates the desire for the wisdom of the Buddha. In this case, because one sees that preventing the decline of the Dharma can avert the suffering of sentient beings, there is also the factor of vowing to eliminate suffering, but the main cause for generating the mind is the inability to bear the decline of the Dharma. If it were not so, it would be a repetition of what is said below about arising from compassion; the fourth is: Seeing the profound meaning of the mind of enlightenment as rare and precious, one is mainly motivated by this rarity, and thus generates the desire to attain Buddhahood. This generation of the mind is established through the way of generating the desire to attain enlightenment, not through the way of acting for a certain purpose. If one does not generate faith in the virtues of the Buddha, and does not generate the desire to attain Buddhahood, then the notion that one can be satisfied with mere quiescence for one's own benefit will not change. By cultivating loving-kindness and compassion, one recognizes that (becoming a Buddha) is necessary for benefiting others, and thus hopes to attain Buddhahood. In this way, one can transform the notion that one can be satisfied with mere quiescence for the benefit of others, but one cannot transform the former (self-benefit) notion, and there is no other method to prevent it. It is not that the notion that one can be satisfied with mere quiescence for one's own benefit does not need to be transformed, because the Lesser Vehicle, which is merely liberation from samsara, only has partial abandonment and realization, and does not have complete self-benefit. Moreover, although they are liberated from the decay of existence, they are not liberated from the decay of quiescence. Complete self-benefit is to become a Bud
རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལ་དད་པ་སྦྱངས་ནས་གཞན་དོན་ལྟ་ཞོག ། རང་གི་དོན་འགྲུབ་པ་ལའང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་མེད་མི་རུང་དུ་མཐོང་ན་ནི་ཐེག་དམན་དུ་མི་ལྡོག་པའི་རྐྱེན་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། །སྔར་བཤད་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་པོ་གཉིས་ལ་ནི་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེས་དྲངས་པ་མི་སྣང་ལ། གསུང་རབ་དང་བསྟན་བཅོས་གཞན་ལས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་དྲངས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་འདོད་ལ་སེམས་བསྐྱེད་དུ་བཤད་པ་མང་པོ་སྣང་བ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ལ་འགོད་པར་ཡི་དམ་བཅས་པའང་སེམས་བསྐྱེད་དུ་གསུངས་པ་སྣང་བས། དེ་གཉིས་རེ་རེ་ཡང་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱི་གྲངས་སུ་བགྲང་དགོས་ལ། མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ལ་ནི་གཞན་དོན་ལ་དགོས་པར་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་དྲངས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་འདོད་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པས། རང་དོན་ལའང་སངས་རྒྱས་མེད་དུ་མི་རུང་བར་མཐོང་བའི་ 13-2-189b ཐོབ་འདོད་དང་། དེ་ཡང་གཞན་གྱི་དོན་ཡལ་བར་བཞག་པ་མིན་པར་གཞན་གྱི་ཕྱིར་དུའང་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཞིག་དགོས་ཏེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར། །ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད། །ཅེས་བྱང་ཆུབ་དང་གཞན་དོན་དོན་གཉེར་གཉིས་ཀ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་བཞི་ལས་སྐྱེ་བ་ནི། རིགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ། དགེ་བཤེས་ཀྱིས་ཟིན་པ། སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ། འཁོར་བའི་དཀའ་སྤྱད་ལ་མི་སྐྱོ་བ་བཞི་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། །སྟོབས་བཞི་ལས་སྐྱེ་བ་ནི། རང་གི་མཐུས་རྫོགས་བྱང་འདོད་པ་རང་གི་སྟོབས་དང་། གཞན་གྱི་མཐུས་རྫོགས་བྱང་འདོད་པ་གཞན་གྱི་སྟོབས་དང་། སྔོན་ཐེག་ཆེན་ལ་གོམས་པ་དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསྔགས་པ་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་རྒྱུའི་སྟོབས་དང་། འདིར་དམ་པ་བསྟེན་ཅིང་ཆོས་ཉན་ལ་སེམས་པ་སོགས་ཀྱི་དགེ་བ་ལ་རིང་དུ་གོམས་པ་སྦྱོར་བའི་སྟོབས་བཞི་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེའོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་རྐྱེན་བརྒྱད་པོ་སོ་སོ་བའམ་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་དང་རྒྱུའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་ན་བརྟན་ལ། རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་གཞན་དང་སྦྱོར་བའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་ན་མི་བརྟན་པར་བྱང་ས་ལས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་བསྟན་པ་སྤྱི་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བསྟན་པ་ནུབ་ཏུ་ཉེ་ཞིང་། སྙིགས་མ་ལས་ཀྱང་ཆེས་སྙིགས་མར་གྱུར་པའི་དུས་འདིར་ལེགས་པར་གོ་ནས་སྙིང་ཐག་པ་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་དཀོན་པར་རིག་པར་བྱས་ལ་དམ་པའི་ 13-2-190a བཤེས་ལ་བརྟེན་ཏེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་ཉན་པ་དང་སེམས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་འབད་ཅིང་། གཞན་གྱིས་དབང་མེད་དུ་བསྐུལ་བ་དང་གཡམ་ལ་རྒྱུགས་དང་སྲ
【現代漢語翻譯】 因為這是佛陀所說的法身之故。因此，如果對佛陀的功德生起信心並加以修習，暫且不論利益他人，即使是爲了成就自己的利益，也認為證得佛果是不可或缺的，那麼這就成了不退轉小乘的強大因素。前面所說的兩種發心，似乎沒有被慈愛和悲憫所引導。而在其他的經文和論著中，也常見僅僅因為見到佛陀的色身和法身的功德，就被引導而生起想要證得佛果的發心。或者立誓要將一切眾生安置於佛果，也被稱為發心。因此，這兩種發心中的每一種，都只能算作是發心而已。而對於具有完整定義的發心來說，僅僅因為看到利益他人的必要性而被引導而生起想要證得佛果的願望是不夠的。即使是爲了自己的利益，也必須認為證得佛果是不可或缺的，並且這種願望不是將他人的利益置之不顧，而是爲了他人而努力追求。正如《現觀莊嚴論》中所說：『發心為利他，欲得正等覺。』這裡同時提到了菩提和為他人利益而努力。從四因生起是指：依靠種姓圓滿、善知識攝受、對眾生懷有慈悲心、不厭倦輪迴的苦難這四個條件而生起發心。從四力生起是指：依靠自己的力量想要證得圓滿菩提是自力；依靠他人的力量想要證得圓滿菩提是他力；過去串習大乘，僅僅聽到佛和菩薩的讚歎就能生起是因力；以及依止聖者，聽聞佛法並用心思維等善行，長期串習是加行力。這四種力量。無論是單獨依靠這八個因緣，還是共同依靠，如果從自力和因力生起，那麼發心就會穩固。如果依靠這些因緣，從他力和加行力生起，那麼發心就不穩固。這是《菩薩地》中所說的。像這樣，在這個普遍的佛法和特別是大乘佛法都接近衰敗，並且已經成為末法時期中的末法時期，如果能夠很好地理解，並且從內心深處生起發心，那是極其稀有的。因此，要依止聖者善知識，努力聽聞和思維大乘的經典，並且努力修行，不要被他人不由自主地驅使，也不要隨波逐流。 Because it is the Dharmakaya (法身，Dharmakāya，Dharmakaya, Dharma body) spoken by the Buddha. Therefore, if you develop faith in the virtues of the Buddha and cultivate it, let alone benefiting others, even for the sake of achieving your own benefit, if you see that attaining Buddhahood is indispensable, then it becomes a great cause for not regressing to the Hinayana. The two types of Bodhicitta (菩提心，bodhicitta，bodhicitta, mind of enlightenment) mentioned earlier do not seem to be guided by loving-kindness and compassion. In other scriptures and treatises, it is also common to see that merely seeing the virtues of the Rupakaya (色身，Rūpakāya，Rupakaya, Form body) and Dharmakaya (法身，Dharmakāya，Dharmakaya, Dharma body) of the Buddha leads to the aspiration to attain Buddhahood. Or vowing to place all sentient beings in Buddhahood is also called Bodhicitta (菩提心，bodhicitta，bodhicitta, mind of enlightenment). Therefore, each of these two types can only be counted as Bodhicitta (菩提心，bodhicitta，bodhicitta, mind of enlightenment). For Bodhicitta (菩提心，bodhicitta，bodhicitta, mind of enlightenment) with a complete definition, it is not enough to merely see the necessity of benefiting others and be led to the desire to attain Buddhahood. Even for one's own benefit, it is necessary to see that attaining Buddhahood is indispensable, and this desire is not to disregard the benefit of others, but to strive for it for the sake of others. As the Abhisamayalankara (現觀莊嚴論) says: 'Bodhicitta (菩提心，bodhicitta，bodhicitta, mind of enlightenment) is for the sake of others, desiring perfect enlightenment.' Here, both Bodhi (菩提，bodhi，bodhi, enlightenment) and striving for the benefit of others are mentioned. Generating from the four causes means: relying on the four conditions of having a perfect lineage, being taken care of by a virtuous teacher, having compassion for sentient beings, and not being tired of the sufferings of Samsara (輪迴). Generating from the four powers means: wanting to attain perfect enlightenment through one's own power is self-power; wanting to attain perfect enlightenment through the power of others is other-power; being accustomed to the Mahayana (大乘) in the past, and being able to generate it merely by hearing the praises of Buddhas and Bodhisattvas is the power of cause; and relying on holy people, listening to the Dharma and thinking about it, etc., and being accustomed to virtuous deeds for a long time is the power of application. These are the four powers. Whether relying on these eight causes and conditions separately or together, if it arises from self-power and the power of cause, then the Bodhicitta (菩提心，bodhicitta，bodhicitta, mind of enlightenment) will be stable. If it arises from these causes and conditions, from the power of others and the power of application, then the Bodhicitta (菩提心，bodhicitta，bodhicitta, mind of enlightenment) will not be stable. This is what is said in the Bodhisattvabhumi (菩薩地). In this way, in this time when the general teachings of Buddhism and especially the teachings of the Mahayana (大乘) are nearing decline, and it has become the most degenerate of the degenerate times, it is extremely rare to understand well and generate Bodhicitta (菩提心，bodhicitta，bodhicitta, mind of enlightenment) from the bottom of one's heart. Therefore, one should rely on a holy virtuous teacher, strive to listen to and think about the Mahayana (大乘) scriptures, and strive to practice, not being involuntarily driven by others, nor following the crowd blindly.
【English Translation】 Because it is the Dharmakaya (Dharmakāya, Dharma body) spoken by the Buddha. Therefore, if you develop faith in the virtues of the Buddha and cultivate it, let alone benefiting others, even for the sake of achieving your own benefit, if you see that attaining Buddhahood is indispensable, then it becomes a great cause for not regressing to the Hinayana. The two types of Bodhicitta mentioned earlier do not seem to be guided by loving-kindness and compassion. In other scriptures and treatises, it is also common to see that merely seeing the virtues of the Rupakaya (Rūpakāya, Form body) and Dharmakaya (Dharmakāya, Dharma body) of the Buddha leads to the aspiration to attain Buddhahood. Or vowing to place all sentient beings in Buddhahood is also called Bodhicitta. Therefore, each of these two types can only be counted as Bodhicitta. For Bodhicitta with a complete definition, it is not enough to merely see the necessity of benefiting others and be led to the desire to attain Buddhahood. Even for one's own benefit, it is necessary to see that attaining Buddhahood is indispensable, and this desire is not to disregard the benefit of others, but to strive for it for the sake of others. As the Abhisamayalankara says: 'Bodhicitta is for the sake of others, desiring perfect enlightenment.' Here, both Bodhi and striving for the benefit of others are mentioned. Generating from the four causes means: relying on the four conditions of having a perfect lineage, being taken care of by a virtuous teacher, having compassion for sentient beings, and not being tired of the sufferings of Samsara. Generating from the four powers means: wanting to attain perfect enlightenment through one's own power is self-power; wanting to attain perfect enlightenment through the power of others is other-power; being accustomed to the Mahayana in the past, and being able to generate it merely by hearing the praises of Buddhas and Bodhisattvas is the power of cause; and relying on holy people, listening to the Dharma and thinking about it, etc., and being accustomed to virtuous deeds for a long time is the power of application. These are the four powers. Whether relying on these eight causes and conditions separately or together, if it arises from self-power and the power of cause, then the Bodhicitta will be stable. If it arises from these causes and conditions, from the power of others and the power of application, then the Bodhicitta will not be stable. This is what is said in the Bodhisattvabhumi. In this way, in this time when the general teachings of Buddhism and especially the teachings of the Mahayana are nearing decline, and it has become the most degenerate of the degenerate times, it is extremely rare to understand well and generate Bodhicitta from the bottom of one's heart. Therefore, one should rely on a holy virtuous teacher, strive to listen to and think about the Mahayana scriptures, and strive to practice, not being involuntarily driven by others, nor following the crowd blindly.
ོལ་ཀ་སོགས་ཀྱིས་མི་བྱ་བར། རང་གི་སྟོབས་ཀྱིས་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རྩ་བ་ཚུགས་པར་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་འདི་ལ་བརྟེན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱང་བའི་རིམ་པ། གཉིས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱང་བའི་རིམ་པ་ནི། ཇོ་བོ་ཆེན་པོ་ནས་བརྒྱུད་པ་ལ་མན་ངག་རྒྱུ་འབྲས་བདུན་མ་དང་། རྒྱལ་སྲས་ཞི་བ་ལྷའི་གཞུང་ནས་འབྱུང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སྦྱོང་བ་གཉིས་སྣང་ངོ་། །རྒྱུ་འབྲས་བདུན་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་འབྱུང་ལ། སེམས་དེ་ལྷག་བསམ་ལས་དང་། བསམ་པ་དེ་སྙིང་རྗེ་ལས་དང་། སྙིང་རྗེ་བྱམས་པ་ལས་དང་། བྱམས་པ་དྲིན་དུ་གཟོ་བ་ལས་དང་། དྲིན་དུ་གཟོ་བ་དྲིན་དྲན་པ་ལས་དང་། དྲིན་དྲན་པ་ནི་མར་མཐོང་བ་ལས་འབྱུང་བ་སྟེ་བདུན་ནོ། །འདི་ལ་གཉིས། རིམ་པ་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པ་དང་། རིམ་ཅན་དུ་སྦྱང་བ་དངོས་སོ། ། ༈ རིམ་པ་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་གྱི་རྩ་བ་སྙིང་རྗེར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱུ་འབྲས་གཞན་རྣམས་དེའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་འགྱུར་ཚུལ་ལོ། ། ༈ ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་གྱི་རྩ་བ་སྙིང་རྗེར་བསྟན་པ། དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། ཐོག་མར་གལ་ཆེ་བ་ནི། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཡིད་བསྐྱོད་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བ་ལས་གདོན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་དམ་འཆའ་བར་འགྱུར་ལ། སྙིང་རྗེ་ 13-2-190b དམན་ན་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་མི་འོང་བས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་སྒྲོལ་བའི་ཁུར་འཁྱེར་བ་ནི་དེ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁུར་དེ་མི་འཛིན་ན་ཐེག་ཆེན་པར་མི་ཆུད་པའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་ནི་ཐོག་མར་གལ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པ་ལས། བཙུན་པ་ཤཱ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ། གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མི་ཟད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཙུན་པ་ཤཱ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ། འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན། དབུགས་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བ་ནི་མིའི་སྲོག་གི་དབང་པོའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། གཱ་ཡ་གཽ་རི་ལས་ཀྱང་། འཇམ་དཔལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་རྩོམ་པ་ནི་ཅི། གནས་ནི་གང་། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། ལྷའི་བུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་རྩོམ་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའ། །གནས་ནི་སེམས་ཅན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་དམ་བཅས་པ་དེ་ཡང་ཚོགས་གཉིས་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་མ་བསླབས་ན་མི་འགྲུབ་པར་མཐོང་ནས་བྱ་དཀའ་བའི་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་འཇུག་པས་ན་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་རྟེན་ནོ། །བར་དུ་གལ་ཆེ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ལན་ཅིག་སེམས་དེ་ལྟ་བུ་སྐྱེས
【現代漢語翻譯】 不應依賴占卜等手段，而應憑藉自身的力量，從內心深處立下菩提心的根本。因為一切菩薩的行為都依賴於此。 菩提心修習次第 第二，菩提心的修習次第，有兩種傳承方式：一是源自喬沃·杰欽波（Jowo Je Chenpo，阿底峽尊者）的口訣——七因果；二是依據嘉賽·西瓦拉（Gyalsey Zhiwa Lha，寂天菩薩）的論著進行修習。七因果是指圓滿正等覺的佛陀源於菩提心，菩提心源於增上意樂，增上意樂源於大悲心，大悲心源於慈愛心，慈愛心源於報恩心，報恩心源於念恩心，念恩心源於視一切眾生為母。共有七個環節。對此，分為兩個部分：一是確立對次第的認知；二是按次第實際修習。 確立對次第的認知 第一部分分為兩個方面：一是闡述大乘道之根本在於大悲心；二是說明其他因果如何成為大悲心的因和果。 闡述大乘道之根本在於大悲心 第一方面分為三點：首先，重要的是，如果以大悲心來調伏內心，爲了將一切眾生從輪迴中解脫，必定會立下誓言。如果悲心不足，就不會這樣做。因此，承擔起度化所有眾生的重任，完全依賴於大悲心。如果不承擔這個重任，就不能被視為大乘行者。所以，大悲心首先是最重要的。正如《不退轉輪經》中所說：『尊者夏拉達瓦蒂之子，菩薩的大悲心是無盡的。為什麼呢？因為它先於一切。尊者夏拉達瓦蒂之子，例如，呼吸是人命的先導。同樣，菩薩的大悲心是圓滿成就大乘的先導。』此外，《迦葉品》中也說：『文殊，菩薩行為的開端是什麼？處所是什麼？文殊回答說：善男子，菩薩行為的開端是大悲心，處所是眾生。』因此，認識到如果不對廣大的二資糧（福德資糧和智慧資糧）進行修習，就無法成就誓言，從而進入難以修持的廣大資糧的積累，所以大悲心是進入菩薩行的基礎。其次，重要的是，一旦生起這樣的心念
【English Translation】 One should not rely on divination or other means, but should establish the root of Bodhicitta (enlightenment mind) from the depths of one's heart with one's own strength. This is because all the practices of a Bodhisattva depend on this. The Stages of Training the Mind of Enlightenment Secondly, there are two traditions for the stages of training the mind of enlightenment: one is the oral instruction of the seven causes and effects from Jowo Je Chenpo (Atisha); the other is based on the teachings of Gyalsey Zhiwa Lha (Shantideva). The seven causes and effects are that the perfectly enlightened Buddha arises from Bodhicitta, Bodhicitta arises from higher intention, higher intention arises from great compassion, great compassion arises from loving-kindness, loving-kindness arises from gratitude, gratitude arises from remembering kindness, and remembering kindness arises from seeing all beings as one's mother. There are seven steps in total. This is divided into two parts: first, establishing certainty about the order; second, actually training in the order. Establishing Certainty about the Order The first part is divided into two aspects: first, explaining that the root of the Mahayana path is great compassion; second, explaining how the other causes and effects become the cause and effect of great compassion. Explaining that the Root of the Mahayana Path is Great Compassion The first aspect is divided into three points: First, it is important that if the mind is moved by great compassion, one will definitely take a vow to liberate all sentient beings from samsara (cyclic existence). If compassion is weak, one will not do so. Therefore, taking on the burden of liberating all beings depends entirely on great compassion. If one does not take on this burden, one cannot be considered a Mahayana practitioner. Therefore, great compassion is the most important thing at the beginning. As it says in the 'Inexhaustible Intelligence Sutra': 'Venerable Sharadvatiputra, the great compassion of the Bodhisattvas is inexhaustible. Why is that? Because it precedes everything. Venerable Sharadvatiputra, for example, breathing is the precursor to the life force of a human being. Similarly, the great compassion of a Bodhisattva is the precursor to the perfect accomplishment of the Mahayana.' Furthermore, it also says in the 'Gaya Gori': 'Manjushri, what is the beginning of the practice of the Bodhisattvas? What is the place? Manjushri replied: Son of the gods, the beginning of the practice of the Bodhisattvas is great compassion, and the place is sentient beings.' Therefore, recognizing that if one does not train in the vast accumulation of the two accumulations (merit and wisdom), one will not be able to fulfill the vow, and thus entering into the accumulation of vast accumulations that are difficult to practice, great compassion is the basis for entering the Bodhisattva path. Secondly, it is important that once such a thought arises
་ནས་ཞུགས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྲངས་མང་ཞིང་བྱེད་ངན་པ་དང་བསླབ་པར་བྱ་བའང་ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའ་ཞིང་མཐའ་ཡས་པ་དང་དུས་ཀྱང་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དགོས་པར་མཐོང་བ་ན་ཞུམ་ནས་ཐེག་པ་དམན་པར་ལྟུང་བ་ལ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལན་ཅིག་བསྐྱེད་པ་ཙམ་མིན་པར་ཇེ་འཕེལ་དུ་གོམས་པར་བྱས་པས་རང་གི་བདེ་སྡུག་ལ་མི་ལྟ་ཞིང་གཞན་གྱི་ 13-2-191a དོན་ལ་མི་སྐྱོ་བས་ཚོགས་ཐམས་ཅད་བདེ་བླག་ཏུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དེ། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། དེ་ལྟར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་བསྐྱོད་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བདག་ཉིད་ལ་མི་ལྟ་བར་གཞན་ལ་ཤིན་ཏུ་ཕན་པ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་ཚོགས་བསགས་པ་ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའ་ཞིང་ཡུན་རིང་ལ་དུབ་པར་འགྱུར་བ་ལ་འཇུག་གོ། །འཕགས་པ་དད་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྐྱེ་བ་མི་ལེན་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དེས་བདེ་བའི་སྐྱེ་བ་མི་འདོར་བ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེའོ། །དེ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའ་བ་ལ་ཞུགས་ན་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་སོ། །གདོན་མི་ཟ་བར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །ཐ་མར་གལ་ཆེ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་རྣམས་འབྲས་བུ་བརྙེས་པའི་ཚེ་ཡང་ཐེག་དམན་བཞིན་ཞི་བར་མི་གནས་པར། ནམ་མཁའ་ཇི་སྲིད་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཐུ་སྟེ། དེ་མེད་ན་ཉན་ཐོས་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མཐའ་དག་བརྙེས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་བཞུགས་པར་མཛད་དོ། །ཞེས་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རྒྱུ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ 13-2-191b དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དཔེར་ན་ལོ་ཏོག་ལ་ཐོག་མར་ས་བོན་དང་བར་དུ་ཆུ་དང་ཐ་མར་སྨིན་པ་གལ་ཆེ་བ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལོ་ཏོག་ལའང་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་དུ་གལ་ཆེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཡིན་པར་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་གསུངས་ཏེ། གང་ཕྱིར་བརྩེ་ཉིད་རྒྱལ་བའི་ལོ་ཏོག་ཕུན་ཚོགས་འདིའི། །ས་བོན་དང་ནི་སྤེལ་ལ་ཆུ་འདྲ་ཡུན་རིང་དུ། །ལོངས་སྤྱོད་གནས་ལ་སྨིན་པ་ལྟ་བུར་འདོད་གྱུར་པ། །དེ་ཕྱིར་བདག་གིས་ཐོག་མར་སྙིང་རྗེ་བསྟོད་པར་བགྱི། །ཞེས་སོ། །དོན་གྱི་དབང་འདི་གཟིགས་ནས། ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ལས་ཀྱང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆོས་རབ་ཏུ་མང་པོ་ལ་བསླབ་པར་མི་བགྱིའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆོས་གཅིག་རབ་ཏུ་བཟུང་ཞིང་རབ་ཏུ་རྟོགས་པར་བགྱིས་ན། སངས་རྒྱས་ཀ
【現代漢語翻譯】 如果進入（大乘道），會發現眾生數量眾多，行為惡劣，需要調伏的對象極其困難和無邊無際，而且需要的時間也無法估量，因此感到沮喪而墮入小乘。如果不是僅僅生起一次大慈悲心，而是逐漸習慣於增長慈悲，就不會顧及自己的苦樂，也不會爲了他人的利益而退縮，從而輕鬆圓滿一切資糧。如《修次初篇》所說：『如是，由大悲心所推動，菩薩們不顧自身，極其努力地為他人謀求利益，積累資糧極其困難，需要很長時間且會感到疲憊。』如同《聖信力生起經》中所說：『對於大慈悲心來說，爲了使一切眾生完全成熟，沒有什麼痛苦的轉生是不接受的；也沒有什麼安樂的轉生是被捨棄的。』像這樣，如果進入極其困難的境地，不會很久就能圓滿資糧，毫無疑問地獲得一切智智的果位。因此，一切佛法的根本就是慈悲。』 最後，最重要的是，諸佛在獲得果位時，也不會像小乘那樣安住于寂滅，而是盡虛空際地利益眾生，這也是大慈悲的力量。如果沒有慈悲，就會像聲聞一樣。如《修次中篇》所說：『由於大慈悲的完全攝持，諸佛世尊即使已經獲得了自身圓滿的利益，仍然安住到眾生界窮盡之時。』並且，諸佛世尊不住涅槃的原因就是大慈悲。』 例如，對於莊稼來說，最初的種子、中間的水和最後的成熟都很重要。同樣，對於成佛的莊稼來說，慈悲在初、中、后三個階段都非常重要，正如聖者月稱所說：『由於您的大悲，是殊勝佛陀莊稼的種子，如水般滋養增長，最終帶來究竟的安樂，因此我首先讚頌大悲。』 考慮到這個要點，《正法集經》中也說：『世尊，菩薩不需要學習非常多的法。世尊，如果菩薩掌握並理解一種法，就能通達一切佛法。』
【English Translation】 If one enters (the Mahayana path), one will find that the number of sentient beings is vast, their behavior is wicked, and the objects to be tamed are extremely difficult and boundless, and the time required is immeasurable. Therefore, one becomes discouraged and falls into the Hinayana. If it is not just generating great compassion once, but gradually becoming accustomed to increasing compassion, one will not care about one's own suffering and happiness, nor will one shrink from benefiting others, thereby easily perfecting all accumulations. As the first meditation stage says: 'Thus, driven by great compassion, Bodhisattvas do not care about themselves, but strive to benefit others greatly. Accumulating resources is extremely difficult, takes a long time, and becomes tiring.' As stated in 'The Sutra of Generating the Power of Faith': 'For great compassion, in order to fully mature all sentient beings, there is no suffering rebirth that is not accepted; nor is there any happy rebirth that is abandoned.' Like this, if one enters an extremely difficult situation, one will perfect the accumulations without delay, and undoubtedly attain the state of omniscience. Therefore, the root of all Buddhist teachings is compassion.' Finally, the most important thing is that when the Buddhas attain the fruit, they do not abide in peace like the Hinayana, but benefit beings as long as space exists. This is also the power of great compassion. Without it, one would become like a Shravaka. As the middle meditation stage says: 'Because of being completely grasped by great compassion, the Buddhas, the Bhagavat, even though they have attained all their own perfect benefits, still abide until the realm of sentient beings is exhausted.' And, the cause of the Bhagavat not abiding in Nirvana is that very great compassion.' For example, for crops, the initial seed, the middle water, and the final ripening are all important. Similarly, for the crop of Buddhahood, compassion is important in the beginning, middle, and end, as the venerable Chandrakirti said: 'Because of your compassion, it is the seed of the excellent Buddha crop, like water nourishing and growing, and ultimately bringing ultimate happiness, therefore I first praise great compassion.' Considering this point, the 'Dharma Collection Sutra' also says: 'Bhagavan, Bodhisattvas do not need to learn very many Dharmas. Bhagavan, if a Bodhisattva masters and understands one Dharma, he can understand all the Buddhadharmas.'
ྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེའི་ལག་མཐིལ་ན་མཆིས་པ་ལགས་སོ། །ཆོས་གཅིག་པུ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའ། །བཅོམ་ལྡན་འདས། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ལག་མཐིལ་དུ་མཆིས་པ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས། དཔེར་བགྱི་ན་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོའི་འཁོར་ལོ་རིན་པོ་ཆེ་དེ་གང་དུ་མཆིས་པ་དེར་དཔུང་གི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་མཆིའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས། དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་གང་དུ་མཆིས་པ་དེར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཆིའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས། དཔེར་བགྱི་ན་སྲོག་གི་དབང་པོ་མཆིས་ན་དབང་པོ་ 13-2-192a གཞན་རྣམས་ཀྱང་མཆིས་པར་འགྱུར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས། དེ་བཞིན་དུ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མཆིས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆོས་གཞན་རྣམས་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ལམ་གྱི་གནད་དམ་པ་ལུང་མཐའ་ཡས་པ་དང་རིགས་པས་གྲུབ་པ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་ན་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྩ་བ་སྙིང་རྗེ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་སྐོར་ལ་གདམས་པའི་མཆོག་ཏུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འཛིན། དེས་ན་ཞང་སྣ་ཆུང་སྟོན་པས། ཇོ་བོ་ལ་གདམས་ངག་ཞུས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་བློས་ཐོངས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམས་བྱ་བ་ཞིག་ལས་མི་འོང་བྱས་པ་ལ། དགེ་བཤེས་སྟོན་པས་ཁྲེལ་ནས། དེ་ཇོ་བོའི་གདམས་ངག་གི་མཐིལ་ཕྱུང་བ་ལ་གསུང་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་གནད་མཁྱེན་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་རྙེད་པའང་འདི་ཁོ་ན་དཀའ་བས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསག་སྦྱང་དང་སྡོང་པོ་བཀོད་པ་སོགས་ཀྱི་གསུང་རབ་དང་དགོངས་འགྲེལ་རྣམས་བལྟས་ནས་ངེས་པ་བརྟན་པོ་བཙལ་དགོས་ཏེ། དཔལ་ལྡན་མ་ཁོལ་གྱིས། ཁྱོད་ཀྱི་ཐུགས་ནི་རིན་པོ་ཆེ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ས་བོན་དེ། །དཔའ་ཁྱོད་ཁོ་ནས་སྙིང་པོར་མཁྱེན། །དེ་གཞན་སྐྱེ་བོས་འོལ་མི་དབྱི། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། ༈ རྒྱུ་འབྲས་གཞན་རྣམས་དེའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་འགྱུར་ཚུལ། གཉིས་པ་རྒྱུ་འབྲས་གཞན་རྣམས་དེའི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྱུར་ཚུལ་ལ། མར་ཤེས་ནས་བྱམས་པའི་བར་རྒྱུར་འགྱུར་ཚུལ་ནི། སྤྱིར་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་འདོད་ཙམ་ཞིག་ནི་སེམས་ཅན་དེའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ཡང་བསམས་ན་སྐྱེ་མོད་ཀྱང་། བློ་དེ་སྐྱེ་སླ་བ་དང་ཤུགས་དྲག་པ་དང་བརྟན་པོར་སྐྱེ་བ་ལ་ནི་སྔོན་དུ་སེམས་ཅན་དེ་ཡིད་དུ་འོང་ 13-2-192b ཞིང་གཅེས་ལ་ཕངས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཞིག་དགོས་ཏེ། གཉེན་ལ་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ན་མི་བཟོད་ལ། དགྲ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ན་དགའ་ཞིང་། དགྲ་གཉེན་བར་མ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ན་ཕལ་ཆེར་ཡལ་བར་འདོར་བའི་བཏང་སྙོམས་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་ཡིད་དུ་སྡུག་པ་ཡོད་པས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཇི་ཙམ་གཅེས་པ་དེ་ཙམ་དུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་མི་བཟོད་པའང་དེ་ཙམ་སྐྱེ་སྟེ། གཅེས་པ་ཆུང་བ་དང་འ
【現代漢語翻譯】 所有佛法都存在於它的掌中。唯一的佛法是什麼呢？就是大慈悲。世尊，大慈悲使得所有佛法都存在於菩薩們的掌中。世尊，譬如轉輪王的寶輪在哪裡，軍隊的所有力量就在哪裡。世尊，同樣地，菩薩的大慈悲在哪裡，所有佛法就在哪裡。世尊，譬如生命力存在，其他感官也會存在。世尊，同樣地，大慈悲存在，菩薩的其他功德也會隨之生起。』 如是說。如果對如此通過無量教證和理證成立的殊勝道之要點獲得定解，為何不將以慈悲為根本的菩提心法類視為最殊勝的教誨呢？因此，香·納瓊敦巴曾說：『即使向覺沃仁波切請教，也只會得到放下世間、修持菩提心的教誨。』格西敦巴聽后責備道：『這是對覺沃仁波切教誨的精髓的概括，是通達佛法要點的人。』獲得定解唯有此事最為困難，因此需要反覆積累、凈化，並閱讀《寶鬘論》等經論及其註釋，以尋求堅定的定解。正如吉祥瑪吉拉準所說：『您的心是珍寶，是圓滿菩提的種子，唯有您才能領會其精髓，他人無法輕易理解。』 其他因果如何成為它的因和果 第二，其他因果如何成為它的因果。從認識母親到生起慈愛的過程是這樣的：一般來說，僅僅想要脫離痛苦的想法，在反覆思念眾生的痛苦時也會產生。但是，爲了使這種想法容易產生、力量強大且穩定，首先需要對該眾生具有喜愛和珍惜之情。例如，親人遭受痛苦時難以忍受，敵人遭受痛苦時感到高興，對非親非敵的人遭受痛苦時，大多會漠不關心。這其中，前者是因為有喜愛之情，而且越是珍惜，就越無法忍受痛苦。珍惜程度小，則...
【English Translation】 All the Dharmas are present in its palm. What is the one Dharma? It is great compassion. World-Honored One, great compassion causes all the Dharmas of the Buddhas to be present in the palms of the Bodhisattvas. World-Honored One, just as wherever the precious wheel of a Chakravartin (Skt. Cakravartin, Eng. Wheel-turning King) is, all the forces of the army are there. World-Honored One, similarly, wherever the great compassion of a Bodhisattva is, all the Dharmas of the Buddhas are there. World-Honored One, just as when the life force is present, the other senses will also be present. World-Honored One, similarly, when great compassion is present, the other qualities of a Bodhisattva will also arise.』 Thus it was said. If one gains certainty about such a supreme key point of the path, established through limitless scriptural and logical proofs, why would one not regard the Dharma cycles rooted in compassion, the Bodhicitta (Skt. Bodhicitta, Eng. Mind of Awakening), as the most supreme of instructions? Therefore, Zhang Nachungtonpa once said: 『Even if one asks Jowo (Atiśa) for instructions, one will only receive the teaching to abandon worldly concerns and cultivate Bodhicitta.』 Geshe Tonpa, upon hearing this, rebuked: 『This is a summary of the essence of Jowo's instructions; it is someone who understands the key points of the Dharma.』 Gaining certainty in this alone is most difficult, so one must repeatedly accumulate merit, purify obscurations, and study the scriptures such as the Bodhicaryāvatāra (Skt. Bodhicaryāvatāra, Eng. A Guide to the Bodhisattva』s Way of Life) and their commentaries to seek firm certainty. As the glorious Machik Labdrön (Tib. Ma gcig lab sgron) said: 『Your mind is a jewel, the seed of perfect Bodhi (Skt. Bodhi, Eng. Awakening); only you understand its essence, others cannot easily comprehend it.』 How other causes and effects become its causes and effects Secondly, how other causes and effects become its causes and effects. The process from recognizing one's mother to generating loving-kindness is as follows: Generally, merely wanting to be free from suffering arises when repeatedly contemplating the suffering of sentient beings. However, in order for that thought to arise easily, powerfully, and stably, one must first have a sense of fondness and cherishing for that sentient being. For example, one cannot bear the suffering of a relative, one rejoices at the suffering of an enemy, and one is mostly indifferent to the suffering of someone who is neither a friend nor an enemy. Among these, the former is because there is fondness, and the more one cherishes, the more unbearable the suffering becomes. If the degree of cherishing is small, then...
བྲིང་ལ་མི་བཟོད་པ་ཤས་ཆུང་ལ་ཤིན་ཏུ་གཅེས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་མོ་ལའང་མི་བཟོད་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བར་སྣང་བས་སོ། །དགྲ་ལ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་ན་འབྲལ་འདོད་མི་སྐྱེ་བར་མ་ཟད་ད་དུང་དེ་ལས་ཆེ་བ་དང་དེ་དང་མ་བྲལ་ན་སྙམ་པ་སྐྱེ་བ་ནི་ཡིད་དུ་མི་འོང་བས་ལན་ལ། དེ་ཡང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཤས་ཆེ་ཆུང་གིས་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་ལ་དགའ་བ་ཤས་ཆེ་ཆུང་དུ་འགྱུར་རོ། །དགྲ་གཉེན་བར་མའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་མི་བཟོད་པའང་མེད་ལ་དགའ་བའང་མེད་པ་ནི་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་གང་ཡང་མེད་པས་ལན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་སེམས་ཅན་གཉེན་དུ་བསྒོམ་པ་ནི་ཡིད་འོང་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་ཡིན་ལ། གཉེན་གྱི་མཐར་ཐུག་ནི་མ་ཡིན་པས་མར་བསྒོམ་པ་དང་དེའི་དྲིན་དྲན་པ་དང་དྲིན་ལན་གཟོ་བ་གསུམ་ནི་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་གཅེས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ལ། སེམས་ཅན་ལ་བུ་གཅིག་པུ་ལྟར་སྙིང་དུ་སྡུག་པར་འཛིན་པའི་བྱམས་པ་ནི་དེ་གསུམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། དེས་སྙིང་རྗེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །བདེ་བ་དང་ཕྲད་འདོད་ཀྱི་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངེས་པ་མི་སྣང་ངོ་། །དེས་ན་མར་ཤེས་པ་སོགས་ཀྱི་དམིགས་པ་གསུམ་ 13-2-193a ནི་བདེ་བ་དང་ཕྲད་འདོད་ཀྱི་བྱམས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་འདོད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་གཉིས་ཀའི་གཞིར་སྣང་བས་འདི་ལ་འབད་དགོས་སོ། །སེམས་བསྐྱེད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་སེམས་ཅན་རྣམས་གཉེན་དུ་བསྒོམ་པ་འདི་ནི། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་དང་བཙུན་པ་ཟླ་བ་དང་སློབ་དཔོན་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་དོ། །ལྷག་བསམ་དང་སེམས་བསྐྱེད་འབྲས་བུར་འགྱུར་ཚུལ་ནི། དེ་ལྟར་བློ་རིམ་གྱིས་སྦྱངས་པས་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་པ་ན། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ལ་ཐོབ་འདོད་སྐྱེ་བས་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་མོད། བར་དེར་ལྷག་བསམ་བཅུག་པས་ཅི་བྱ་སྙམ་ན། སེམས་ཅན་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ན་སྙམ་པའི་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཚད་མེད་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ལའང་ཡོད་ཀྱང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བ་རང་གི་ཁུར་དུ་བཞེས་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་པ་མིན་པ་ལ་མེད་པས། སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་བསམ་པ་ལྷག་པའི་ལྷག་བསམ་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །དེས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་དང་ཕྲད་ན་སྙམ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ན་སྙམ་པས་མི་ཆོག་གི ། རང་གིས་དེ་དག་བསྒྲུབ་པའི་ཁུར་སྙིང་ཐག་པ་ནས་འཁྱེར་དགོས་པས་ཁྱད་པར་རྣམས་ཕྱེད་པར་བྱ་སྟེ། བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པ་ལས། བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོ། དཔེར་ན་ཚོང་དཔོན་ནམ་ཁྱིམ་བདག་ཅིག་ལ་བུ་གཅིག་པུ་འདོད་པ་སྡུག་པ་ཕངས་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་མཐོང་ན་མི་མཐུན་པ་མེད་པ་ཞིག་ཡོད་ལ། 13-2-193b ཁྱེའུ་དེ་ཡང་བྱིས་པར་གྱུར་པས་གར་བྱེད་པས་མི་གཙང་བའི་དོང་དུ་ལྷུང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་དེའི་མ
【現代漢語翻譯】 如果對微小的不容忍佔據主導地位，並且非常珍視自己，那麼即使是微小的痛苦也會顯得難以忍受。看到敵人受苦，不僅不會產生分離的願望，反而會希望他們遭受更大的痛苦，或者永遠不要與痛苦分離，這都是因為厭惡所致。厭惡程度的大小決定了對痛苦的喜悅程度。對於中立者的痛苦，既沒有不容忍也沒有喜悅，這是因為既不令人愉快也不令人厭惡。因此，修習將眾生視為親友是爲了培養喜愛之情。而親友的最終形式並非母親，因此修習將眾生視為母親，憶念母親的恩德，以及報答母親的恩情這三者，都是成就喜愛和珍視的手段。將眾生視為獨子般珍愛的大愛，是這三者的結果，它能生起慈悲心。對於希望獲得安樂的慈愛和希望擺脫痛苦的慈悲，因果關係並不明顯。因此，以認識母親等為代表的三種所緣境，是希望獲得安樂的慈愛和希望擺脫痛苦的慈悲這二者的基礎，因此需要努力修習。 將眾生視為親友，作為生起菩提心的原因，這是導師月稱（Ācārya Candrakīrti，聖月），僧人月（Bhikkhu Candra）和導師寂護（Ācārya Kamalaśīla）所宣說的。 生起增上意樂和菩提心的方式是：像這樣逐漸訓練心識，生起慈悲心后，爲了眾生的利益而希望獲得佛果，這樣就足夠了。如果在其中加入增上意樂，會想做什麼呢？希望眾生獲得安樂和擺脫痛苦的無量慈愛和慈悲，即使是聲聞和獨覺也具有。但是，將利益一切眾生和解除一切眾生的痛苦視為己任，只有大乘行者才具備。因此，必須生起超越尋常的增上意樂。因此，僅僅希望一切眾生獲得安樂和擺脫痛苦是不夠的，必須從內心深處承擔起幫助他們實現這些願望的重任，因此必須區分這些差異。如《慧海請問經》中所說：慧海，例如，一位商人或一家之主，只有一個兒子，他非常愛他，珍視他，覺得他很可愛，並且對他沒有任何不悅之處。 這個孩子還小的時候，因為玩耍而掉進了糞坑裡。這時，孩子的母親...
【English Translation】 If intolerance for the slightest things dominates, and one cherishes oneself greatly, then even the smallest suffering seems unbearable. Seeing an enemy suffer, not only does the desire to separate not arise, but one even wishes they would suffer more, or never be separated from suffering, and this is due to aversion. The degree of aversion determines the degree of joy in suffering. For the suffering of a neutral person, there is neither intolerance nor joy, because it is neither pleasant nor unpleasant. Therefore, cultivating the mind to regard all beings as friends is for the sake of generating affection. And the ultimate form of a friend is not the mother, so cultivating the mind to regard all beings as one's mother, remembering the kindness of the mother, and repaying the kindness of the mother, these three are the means of achieving affection and cherishing. The loving-kindness that cherishes all beings as if they were one's only child is the result of these three, and it gives rise to compassion. For loving-kindness that desires happiness and compassion that desires separation from suffering, the cause-and-effect relationship is not obvious. Therefore, the three objects of focus, such as knowing the mother, appear to be the basis for both loving-kindness that desires happiness and compassion that desires separation from suffering, so one must strive for this. Cultivating the mind to regard all beings as friends as the cause of generating Bodhicitta (the mind of enlightenment) is what was taught by the teacher Chandrakirti (Ācārya Candrakīrti), the monk Candra (Bhikkhu Candra), and the teacher Kamalashila (Ācārya Kamalaśīla). The way in which higher intention and Bodhicitta become the result is: Having gradually trained the mind in this way, when compassion arises, the desire to attain Buddhahood for the sake of all beings arises, and that is sufficient. But if higher intention is inserted in between, what is to be done? Immeasurable loving-kindness and compassion that wish all beings to have happiness and be free from suffering are also possessed by Hearers and Solitary Buddhas. However, taking upon oneself the burden of accomplishing happiness and eliminating suffering for all beings is something that only Mahayanists possess. Therefore, one must generate a higher intention that is superior to the ordinary. Therefore, it is not enough to merely wish that all beings have happiness and be free from suffering; one must sincerely take upon oneself the burden of accomplishing these things, so the differences must be distinguished. As it is said in the Inquiry of Sagaramati: 'Sagaramati, for example, a merchant or householder has an only son, whom he loves very much, cherishes, finds delightful, and has no displeasure towards. When that boy, being a child, fell into a pit of filth while playing. Then, the boy's mother...
་དང་གཉེན་གྱིས་ཁྱེའུ་དེ་མི་གཙང་བའི་དོང་དུ་ལྷུང་བ་དེ་མཐོང་ལ། མཐོང་ནས་ཀྱང་ཆོ་ངེ་ཆེན་པོས་འདེབས་ཤིང་མྱ་ངན་བྱེད་ལ་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་ཏེ། མི་གཙང་བའི་དོང་དེར་ཞུགས་ནས་ཁྱེའུ་དེ་འདོན་པར་ནི་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་དེའི་ཕ་ཕྱོགས་དེར་སོང་སྟེ། དེས་བུ་གཅིག་པུ་དེ་མི་གཙང་བའི་དོང་དེར་ལྷུང་བར་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་རིངས་པར་རིངས་པར་བརྟབས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བུ་གཅིག་པུ་དེ་འདོན་པའི་བློས་སྲེད་པར་བྱས་ཏེ་སྐྱུག་བྲོ་བ་མེད་པར་མི་གཙང་བའི་དོང་དེར་བབས་ཏེ་བུ་གཅིག་པུ་ཕྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་ཁམས་གསུམ་པོ་ནི་མི་གཙང་བའི་དོང་དང་། བུ་གཅིག་པུ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་། མ་དང་གཉེན་ནི་སེམས་ཅན་འཁོར་བར་ལྷུང་བ་མཐོང་ནས་མྱ་ངན་དང་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་གྱི། གདོན་པར་ནུས་པ་མེད་པ་ཉན་རང་དང་། ཚོང་དཔོན་དང་ཁྱིམ་བདག་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་དཔེ་དོན་དུ་སྦྱར་ནས་གསུངས་ཏེ། བུ་གཅིག་པུ་གཅེས་པ་མི་གཙང་བའི་དོང་དུ་ལྷུང་བ་ལ་དེའི་མ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བ་འདྲ་བ་ཞིག་ཉན་རང་ལ་ཡོད་པར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་སྙིང་རྗེ་ལ་བརྟེན་ནས་འགྲོ་བ་སྒྲོལ་བའི་ཁུར་འཁྱེར་བའི་ལྷག་བསམ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་སྒྲོལ་བའི་བློ་སྐྱེས་པ་ན་རང་གི་གནས་སྐབས་འདི་ལྟ་བུས་ནི་སེམས་ཅན་གཅིག་གི་དོན་རྫོགས་པའང་བྱ་བར་མི་ནུས་ལ། དེར་མ་ཟད་དགྲ་བཅོམ་པ་གཉིས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཉུང་ཟད་རེ་དང་དེའི་དོན་ཡང་ཐར་པ་ཙམ་བསྒྲུབ་པར་ནུས་ཀྱི། 13-2-194a ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་དགོད་མི་ནུས་པས། སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་པ་དང་དེ་དག་གི་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དོན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་སུ་ཞིག་གིས་ནུས་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ན། སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་ལ་ནུས་པ་དེ་ཡོད་པར་ཤེས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པ་བསྐྱེད་དོ། ། ༈ རིམ་ཅན་དུ་སྦྱང་བ་དངོས། གཉིས་པ་རིམ་ཅན་དུ་སྦྱང་བ་དངོས་ལ་གསུམ། གཞན་དོན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློ་སྦྱང་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློ་སྦྱང་བ་དང་། སྦྱངས་པའི་འབྲས་བུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ངོས་གཟུང་བའོ། ། ༈ གཞན་དོན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློ་སྦྱང་བ། དང་པོ་ལ་གཉིས། བློ་དེ་སྐྱེ་བའི་གཞི་བསྒྲུབ་པ་དང་། བློ་དེ་བསྐྱེད་པ་དངོས་སོ། ། ༈ བློ་དེ་སྐྱེ་བའི་གཞི་བསྒྲུབ་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས། སེམས་ཅན་ལ་སེམས་སྙོམས་པ་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཐམས་ཅད་ཡིད་འོང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བསྒྲུབ་པའོ། ། ༈ སེམས་ཅན་ལ་སེམས་སྙོམས་པ་བསྒྲུབ་པ། དང་པོ་ནི། སྔར་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར། སྔོན་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་རྣམས་འདིར་ཡང་བླངས་ལ་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཐོག་མར་སེམས་ཅན་ཁ་ཅིག་ལ་ཆགས་ཤིང་ཁ་ཅིག་ལ་སྡང་བའི་ཕྱོགས་རིས་སུ་གཅོད་པ་བཀག
【現代漢語翻譯】 母親和親戚看到那個孩子掉進糞坑裡，他們大聲哭喊，悲痛地哀嚎，卻不進入糞坑去救那個孩子。然後孩子的父親來了，他看到自己唯一的孩子掉進糞坑裡。他急忙毫不猶豫地跳進糞坑，一心想救出自己的孩子，毫不嫌惡地把唯一的孩子救了出來。這裡，三界比喻為糞坑，唯一的孩子比喻為眾生，母親和親戚比喻為看到眾生沉淪輪迴而哀嘆卻無力解救的聲聞和緣覺。商人和戶主則比喻為菩薩。經中說，就像慈母見到心愛的獨子掉進糞坑時生起憐憫一樣，聲聞緣覺也具有類似的憐憫之心。因此，應當依靠慈悲，發起承擔救度眾生的重任的利他心。 如此生起救度眾生的心后，想到以自己現在的能力，連一個眾生的利益都無法圓滿成辦。不僅如此，即使證得兩位阿羅漢的果位，也只能救度少數眾生，並且只能幫助他們獲得解脫。但對於利益一切眾生卻無能為力。想到誰能圓滿成辦無量眾生及其暫時和究竟的利益呢？認識到只有佛陀才能做到，因此發起爲了眾生的利益而證得佛果的願望。 次第修心之正行 第二，次第修心之正行，分為三部分：修習為利他而努力之心，修習為菩提而努力之心，以及認識修習的果實——發菩提心。 修習為利他而努力之心 第一部分分為兩點：成就生起此心的基礎，以及實際生起此心。 成就生起此心的基礎 第一點分為兩部分：成就對眾生的平等心，以及將一切眾生視為悅意之境。 成就對眾生的平等心 第一點是：如前在下士和中士的修習中所述，將前行等次第在此也同樣採納並修習。首先，阻止對某些眾生貪戀而對另一些眾生嗔恨的偏袒之心。
【English Translation】 The mother and relatives saw the child fall into the cesspool, and seeing this, they cried out loudly, lamented with great sorrow, but did not enter the cesspool to retrieve the child. Then the child's father went to that place, and he saw his only child fall into the cesspool. Seeing this, he quickly and without hesitation, with the thought of rescuing his only child, eagerly and without disgust, went down into the cesspool and pulled out his only child. Here, the three realms are likened to the cesspool, the only child is likened to sentient beings, and the mother and relatives are likened to the Shravakas and Pratyekabuddhas who, seeing sentient beings fall into samsara, lament but are unable to liberate them. The merchant and householder are likened to the Bodhisattvas. It is said that just as a compassionate mother feels compassion when her beloved only child falls into a cesspool, so too do the Shravakas and Pratyekabuddhas have a similar compassion. Therefore, one should rely on compassion and generate the altruistic intention to bear the burden of liberating sentient beings. Having generated the mind to liberate sentient beings in this way, one thinks that with one's current abilities, one cannot even perfectly accomplish the benefit of a single sentient being. Moreover, even if one attains the state of two Arhats, one can only liberate a few sentient beings and can only help them attain liberation. But one is powerless to benefit all sentient beings. Thinking, 'Who can perfectly accomplish the temporary and ultimate benefit of limitless sentient beings?' one realizes that only the Buddha can do this, and therefore generates the desire to attain Buddhahood for the benefit of sentient beings. The Actual Gradual Training Secondly, the actual gradual training is in three parts: training the mind to cherish the welfare of others, training the mind to cherish enlightenment, and identifying the result of the training, the generation of Bodhicitta. Training the Mind to Cherish the Welfare of Others The first part has two points: establishing the basis for the arising of that mind, and actually generating that mind. Establishing the Basis for the Arising of That Mind The first point has two parts: establishing equanimity towards sentient beings, and establishing all sentient beings as objects of delight. Establishing Equanimity Towards Sentient Beings The first point is: As explained previously in the context of the lesser and middling persons, the sequence of preliminaries, etc., should also be adopted and practiced here. First, prevent the partiality of being attached to some sentient beings and hating others.
་ནས་སེམས་སྙོམས་པ་མ་བསྒྲུབས་ན། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་གང་སྐྱེ་བ་དེ་ཕྱོགས་རིས་ཅན་དུ་སྐྱེ་ཡི། ཕྱོགས་རིས་མེད་པ་ལ་དམིགས་ནས་མི་སྐྱེ་བས་བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །བཏང་སྙོམས་ལ་འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་དང་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་དང་ཚད་མེད་བཏང་སྙོམས་གསུམ་ལས་འདིར་ནི་ཐ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལའང་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་མེད་པ་བསྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཞིག་དང་། རང་ཉིད་སེམས་ཅན་ལ་ 13-2-194b ཆགས་སྡང་དང་བྲལ་ནས་སེམས་སྙོམས་པ་གཉིས་གསུངས་པ་ལས་འདིར་ཕྱི་མའོ། །འདི་བསྒོམ་པའི་གོ་རིམ་ནི། སྐྱེ་སླ་བས་ཐོག་མར་ཕན་ཡང་མ་བཏགས་གནོད་པའང་མ་བྱས་པའི་བར་མ་ཞིག་ལ་དམིགས་རྟེན་བྱས་ནས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་བསལ་ཏེ་སེམས་སྙོམས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་སེམས་སྙོམས་པ་གྲུབ་ན་དེ་ནས་མཛའ་བཤེས་ལ་སེམས་སྙོམས་པ་བསྒྲུབ་སྟེ། དེ་ལ་སེམས་མ་སྙོམས་པ་ནི་ཆགས་སྡང་གིས་རིས་སུ་གཅོད་པའམ་ཆགས་པ་ཆེ་ཆུང་གིས་མ་སྙོམས་པའོ། །དེ་ལ་སྙོམས་ནས་དགྲ་ལ་སེམས་སྙོམས་པ་བསྒོམ་སྟེ། དེ་ལ་མ་སྙོམས་པ་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་མཐུན་པར་བལྟས་ནས་ཞེ་སྡང་བའོ། །དེ་ལ་སྙོམས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་སྙོམས་པ་བསྒོམ་མོ། །འོ་ན་དེ་དག་ལ་ཅི་ཞིག་བསྒོམས་པས་ཆགས་སྡང་སྤོང་ཞེ་ན་གཉིས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་ངོས་ནས་ནི་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་འདོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པར་མཚུངས་པས་ན། ཁ་ཅིག་ལ་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ཕན་འདོགས་ཤིང་། ཁ་ཅིག་ལ་རིང་བར་བཟུང་ནས་གནོད་པ་བྱེད་པའམ་ཕན་པ་མི་བྱེད་པ་མི་རིགས་སོ་སྙམ་པ་དང་། རང་གི་ངོས་ནས་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འཁོར་བ་ན་སེམས་ཅན་གང་ལན་བརྒྱར་བདག་གི་གཉེན་དུ་མ་གྱུར་པ་ནི་གང་ཡང་མེད་པས། གང་ལ་ནི་ཆགས་པར་བྱ་ལ་གང་ལ་ནི་སྡང་བར་བྱ་སྙམ་དུ་སེམས་པའོ། །ཞེས་སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས་གསུངས་སོ། །ཡང་གཉེན་ལ་ཆགས་པ་ལ་ནི། བུ་མོ་ཟླ་བ་མཆོག་གིས་ཞུས་པ་ལས། བདག་གིས་སྔོན་ཆད་ཁྱེད་རྣམས་ཐམས་ཅད་བསད། །བདག་ཀྱང་ཁྱེད་ཀྱིས་སྔོན་ཆད་གཤགས་ཤིང་གཏུབས། །ཀུན་ཀྱང་ཕན་ཚུན་དགྲ་དང་ 13-2-195a གསོད་པ་ཡིན། །ཁྱེད་ཅག་ཇི་ལྟར་འདོད་ཆགས་སེམས་ཀྱང་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། སྔར་ངེས་མེད་ཀྱི་ཉེས་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་དགྲ་གཉེན་ཐམས་ཅད་མྱུར་དུ་འགྱུར་ནས་འགྲོ་བའི་ཚུལ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ནི་ཁྲོ་ཆགས་གཉིས་ཀ་བཟློག་གོ ། འདི་དགྲའམ་གཉེན་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིར་བཟུང་ནས་བྱེད་དགོས་པས་དགྲ་གཉེན་གྱི་བློ་ལྡོག་མི་དགོས་ཀྱི། དགྲ་གཉེན་ཡིན་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཆགས་སྡང་གིས་རིས་སུ་གཅོད་བའི་བློ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། ། ༈ ཐམས་ཅད་ཡིད་འོང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བསྒྲུབ་པ། ཐམས་ཅད་ཡིད་འོང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བསྒྲུབ་པ་ནི། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། བྱམས་པའི་ཆུས་སེམ
【現代漢語翻譯】 如果不對心進行平等修習，那麼生起的慈愛和悲憫就會帶有偏見。因為不會以無偏見為目標而生起，所以應當修習舍。舍有三種，即行舍、受舍和無量舍，這裡指的是最後一種。而後者又分為兩種，一種是修習使眾生沒有貪嗔等煩惱的狀態，另一種是自己對眾生 13-2-194b 沒有貪嗔，心懷平等。這裡指的是后一種。修習此法的次第是：因為容易生起，所以首先以既沒有幫助也沒有損害的中等人為所緣，之後消除貪執和嗔恨，修習心的平等。如果對這個人修成了心的平等，然後對親友修習心的平等。如果對此沒有修成心的平等，那就是被貪嗔所區分，或者因貪執的大小而不平等。對此修成平等后，就對敵人修習心的平等。如果對此沒有修成平等，那就是一概視為不和而產生憎恨。對此修成平等后，就對一切眾生修習心的平等。那麼，修習這些能捨棄貪嗔呢？有兩種：從眾生的角度來說，一切眾生都希望得到快樂，不希望遭受痛苦，既然如此，親近一些人而幫助他們，疏遠一些人而損害他們或不幫助他們是不合理的。從自己的角度來說，從無始以來，沒有哪個眾生沒有多次做過我的親人，既然如此，應該貪執誰，又應該憎恨誰呢？』這是《修習次第中篇》里所說的。還有，對於貪執親人，《月亮女請問經》中說：『我以前曾經殺死你們所有人，你們以前也曾經宰割砍殺我。一切都是互相敵對 13-2-195a 和殺戮。你們怎麼會生起貪戀之心呢？』如前在不定過患時所說的那樣，應當思維親友和敵人都會迅速變化的情形。這樣就能遣除嗔恨和貪執。因為這需要以敵人或親友作為差別的基礎來進行修習，所以不需要轉變敵友之念，而是要阻止以是敵人或親友為理由而產生貪嗔的分別心。 成辦一切為悅意之相 成辦一切為悅意之相，如《修習次第中篇》所說：『以慈愛的水來滋潤內心，
【English Translation】 If equanimity is not cultivated in the mind, then the arising of love and compassion will be biased. Because it does not arise with impartiality as its goal, one should cultivate equanimity. There are three types of equanimity: equanimity of action, equanimity of feeling, and immeasurable equanimity. Here, it refers to the last one. And the latter is further divided into two types: one is the state of cultivating beings without afflictions such as attachment and aversion, and the other is oneself towards beings 13-2-194b without attachment and aversion, with an equal mind. Here, it refers to the latter. The order of cultivating this is: because it is easy to arise, first take a neutral person who has neither helped nor harmed as the object of focus, then eliminate attachment and anger, and cultivate mental equanimity. If mental equanimity is achieved with that person, then cultivate mental equanimity towards friends. If mental equanimity is not achieved with them, it is because they are distinguished by attachment and aversion, or unequal due to the degree of attachment. After achieving equanimity with them, then cultivate mental equanimity towards enemies. If equanimity is not achieved with them, it is because they are viewed as completely incompatible, leading to hatred. After achieving equanimity with them, then cultivate mental equanimity towards all beings. So, what is cultivated in these practices to abandon attachment and aversion? There are two aspects: from the perspective of beings, all beings equally desire happiness and do not desire suffering. Therefore, it is unreasonable to favor some and help them, while distancing oneself from others and harming them or not helping them. From one's own perspective, since beginningless time, there is no being who has not been my relative many times. Therefore, whom should I be attached to, and whom should I hate?' This is what is said in the Middle Stages of Meditation. Furthermore, regarding attachment to relatives, in the Questions of the Moon Daughter, it says: 'I have killed all of you in the past, and you have also slaughtered and cut me in the past. All are mutually hostile 13-2-195a and killing. How can you have feelings of attachment?' As mentioned earlier in the context of the faults of uncertainty, one should contemplate how friends and enemies all change rapidly. This will dispel both anger and attachment. Because this needs to be done by taking enemies or friends as the basis for distinction, it is not necessary to reverse the notion of enemies and friends, but rather to prevent the discriminating mind of attachment and aversion based on the reason of being an enemy or a friend. Accomplishing All as Delightful Aspects Accomplishing all as delightful aspects, as stated in the Middle Stages of Meditation: 'Moistening the mind with the water of loving-kindness,'
ས་ཀྱི་རྒྱུད་བརླན་ཏེ་སེར་ཡོད་པའི་ས་བཞིན་དུ་བྱས་ལ་སྙིང་རྗེའི་ས་བོན་བཏབ་ན་བདེ་བླག་ཏུ་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་བྱམས་པས་བསྒོས་ནས་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་བྱམས་པ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བུ་སྡུག་པ་ལྟར་མཐོང་བའི་ཡིད་འོང་གི་རྣམ་པ་ཅན་ཏེ། བཏང་སྙོམས་བསྒོམས་པས་ཆགས་སྡང་གིས་མ་སྙོམས་པའི་རང་རོང་རྣམས་ཞི་སྟེ། ཞིང་ས་ལེགས་པར་དུལ་བ་ལྟར་གྱུར་པ་ལ་ཡིད་འོང་དུ་མཐོང་བའི་བྱམས་པའི་ཆུ་ཡིས་བརླན་པར་བྱས་ནས་སྙིང་རྗེའི་ས་བོན་གྲུང་པོ་བཏབ་ན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བདེ་བླག་ཏུ་སྐྱེ་བར་གསུངས་པ་འདི་གནད་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བར་རྟོགས་སོ། །འདི་ལ་གསུམ་ལས། མར་བསྒོམ་པ་ནི། འཁོར་བ་ལ་ཐོག་མ་མེད་པས་རང་གི་སྐྱེ་བ་ལའང་ཐོག་མ་མེད་པས་ན་སྐྱེ་བ་དང་ཤི་བ་བརྒྱུད་མར་བྱས་ཏེ། འཁོར་བ་ན་ལུས་འདི་མ་བླངས་བྱ་བ་དང་ཕྱོགས་འདིར་མ་ 13-2-195b སྐྱེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་མེད་ལ། མ་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་དུའང་མ་གྱུར་པ་མེད་དེ། སའི་དངོས་གཞིར་དྲངས་པ་ལས། སྔོན་ཡུན་རིང་པོ་འདས་པ་ནས་གང་དུ་ཁྱེད། མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་སོང་བ་དང་མ་ཤི་བའི་ས་ཕྱོགས་དེ་ནི་ངས་མཐོང་བར་དཀའོ། །ཡུན་རིང་པོ་འདས་པ་ནས་སེམས་ཅན་གང་ཁྱེད་ཀྱི་ཕའམ་མའམ་ཕུ་ནུའམ་སྲིང་མོའམ་སློབ་དཔོན་ནམ་མཁན་པོའམ་བླ་མའམ་བླ་མའི་གནས་ལྟ་བུར་མ་གྱུར་པ་དེ་ནི་ངས་མཐོང་བར་དཀའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་སྔར་མ་བྱས་པར་མ་ཟད་མ་འོངས་པ་ནའང་མ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའང་མཐའ་ཡས་པས་དེ་ལྟར་བསམས་ལ་རང་གི་མ་བྱས་པ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་བཙལ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་སྐྱེས་ན་དེ་ནས་དེའི་དྲིན་དྲན་པ་སོགས་སྐྱེ་བར་སླ་ལ། མ་སྐྱེས་ན་དྲིན་དྲན་པ་སོགས་ཀྱི་གཞི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲིན་དྲན་པ་བསྒོམ་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མར་བསྒོམས་པའི་འོག་ཏུ་ཐོག་མར་ཚེ་འདིའི་མ་ལ་བསྒོམས་ན་སྐྱེ་མྱུར་བར་པོ་ཏོ་བ་བཞེད་པ་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། མདུན་དུ་མ་རྣམ་པ་གསལ་པོ་ཞིག་བསམས་ལ། ད་ལྟར་དུ་མ་ཟད་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འདིས་བདག་གི་མ་བགྲང་ལས་འདས་པ་བྱེད་བྱེད་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་ལན་འགའ་ཞིག་བསམ་མོ། །དེ་ལྟར་དེས་མ་བྱས་པའི་དུས་སུ་གནོད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་བསྐྱབས། ཕན་བདེ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབས། ཁྱད་པར་དུ་ཚེ་འདིར་ཡང་དང་པོ་མངལ་དུ་ཡུན་རིང་པོར་བཟུང་། དེ་ནས་བཙས་པའི་དུས་སུ་སྤུ་སེར་ཟེང་ངེ་བ་ཞིག་ཤའི་དྲོད་ལ་བཅར། སོར་མོ་བཅུའི་ཁ་ལ་གཡེངས། ནུ་ཞོ་བསྣུན། ནོམ་བུ་ཁས་བསྙོད། སྣབས་ 13-2-196a ལུད་ཁས་ཕྱིས། མི་གཙང་བ་ལག་པས་ཕྱིས་ཀྱིན་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྐྱོ་ངལ་མེད་པར་གསོས། དེ་ཡང་བཀྲེས་སྐོམ་གྱི་དུས་སུ་བཟའ་བཏུང་དང་། འཁྱགས་པའི་དུས་སུ་གོས་དང་། ཕོངས་པའི་དུས་སུ་ནོར་རང་གིས་སྤྱད་མི་བྲ་བ་རྣམས་
【現代漢語翻譯】 如果像滋潤的土地一樣準備好土地，播下慈悲的種子，它會很容易且非常充分地生長。然後，用慈愛來調伏自心，修習慈悲。這裡所說的慈愛，是指視一切眾生如愛子的美好心境。通過修習舍，平息貪嗔不平等的心態，就像良田被很好地調伏一樣，用視之美好的慈愛之水來滋潤，播下堅實的慈悲種子，據說偉大的慈悲會很容易生起。理解這一點至關重要。對此有三點。首先是修習視一切眾生為母親：因為輪迴沒有開始，所以自己的生命也沒有開始。因此，經歷無數次的生死，在輪迴中，沒有未曾獲得過的身體，沒有未曾出生過的地方，也沒有未曾做過母親等親人的時候。正如根本論中所說：『從久遠以前，你未曾出生、未曾去過、未曾死過的地方，我難以見到。從久遠以前，哪個眾生未曾做過你的父親、母親、兄弟、姐妹、老師、堪布、上師或類似上師的地位，我難以見到。』不僅過去如此，未來也將有無盡的眾生如此。因此，這樣思考，努力在自己未曾做過母親這件事上獲得堅定的信念。如果認識到這一點，就容易生起憶念恩德等，如果未認識到這一點，就沒有憶念恩德等的基礎。修習憶念恩德：在視一切眾生為母親之後，首先修習今生的母親，如博朵瓦所說，這樣更容易生起。在面前清晰地觀想母親，多次思考：『不僅現在，從無始輪迴以來，她一直無數次地做我的母親。』這樣，在未做母親的時候，她保護我免受一切傷害，成辦一切利益安樂。特別是今生，首先在子宮裡長時間地懷著我，然後出生時，我是一個毛茸茸的小東西，依偎在她溫暖的身體上，吮吸著十個手指，餵我乳汁，用言語哄我，擦拭我的鼻涕和糞便，用各種方法不知疲倦地養育我。飢渴時給我食物和飲料，寒冷時給我衣服，貧窮時給我財富，她自己捨不得用。 If you prepare the ground like moist soil with fertilizer, and plant the seed of compassion, it will easily and very fully grow. Then, tame the mind with loving-kindness and meditate on compassion. The loving-kindness mentioned here is the beautiful state of mind that sees all sentient beings as beloved children. By meditating on equanimity, pacify the unevenness of attachment and aversion, and like a well-tamed field, moisten it with the water of loving-kindness that sees it as beautiful, and plant the strong seed of compassion, it is said that great compassion will easily arise. Understanding this is crucial. There are three aspects to this. First, meditating on all beings as mothers: Because samsara has no beginning, neither does one's own life. Therefore, having gone through countless births and deaths, in samsara, there is no body that has not been taken, no place that has not been born, and no time when one has not been a mother or other relative. As stated in the Root Text: 'From a long time ago, that place where you were not born, did not go, and did not die, is difficult for me to see. From a long time ago, which sentient being has not been your father, mother, brother, sister, teacher, Khenpo, Lama, or like the position of a Lama, is difficult for me to see.' Not only was it not done in the past, but it will also be endless in the future. Therefore, thinking in this way, strive to gain a firm conviction that you have not been a mother. If you recognize this, it will be easy to generate remembrance of kindness, etc., and if you do not recognize this, there will be no basis for remembrance of kindness, etc. Meditating on remembering kindness: After meditating on all sentient beings as mothers, first meditate on the mother of this life, as Potowa said, it will be easier to arise. Clearly visualize the mother in front of you, and think several times: 'Not only now, but from beginningless samsara, she has been my mother countless times.' In this way, when she was not a mother, she protected me from all harm and accomplished all benefit and happiness. Especially in this life, first she carried me in her womb for a long time, and then when I was born, I was a furry little thing, snuggling against her warm body, sucking on her ten fingers, feeding me milk, coaxing me with words, wiping my snot and feces, and tirelessly raising me with various methods. When I was hungry and thirsty, she gave me food and drink, when I was cold, she gave me clothes, and when I was poor, she gave me wealth, which she herself was reluctant to use.
【English Translation】 If you prepare the ground like moist soil with fertilizer, and plant the seed of compassion, it will easily and very fully grow. Then, tame the mind with loving-kindness and meditate on compassion. The loving-kindness mentioned here is the beautiful state of mind that sees all sentient beings as beloved children. By meditating on equanimity, pacify the unevenness of attachment and aversion, and like a well-tamed field, moisten it with the water of loving-kindness that sees it as beautiful, and plant the strong seed of compassion, it is said that great compassion will easily arise. Understanding this is crucial. There are three aspects to this. First, meditating on all beings as mothers: Because samsara has no beginning, neither does one's own life. Therefore, having gone through countless births and deaths, in samsara, there is no body that has not been taken, no place that has not been born, and no time when one has not been a mother or other relative. As stated in the Root Text: 'From a long time ago, that place where you were not born, did not go, and did not die, is difficult for me to see. From a long time ago, which sentient being has not been your father, mother, brother, sister, teacher, Khenpo (abbot), Lama (spiritual teacher), or like the position of a Lama, is difficult for me to see.' Not only was it not done in the past, but it will also be endless in the future. Therefore, thinking in this way, strive to gain a firm conviction that you have not been a mother. If you recognize this, it will be easy to generate remembrance of kindness, etc., and if you do not recognize this, there will be no basis for remembrance of kindness, etc. Meditating on remembering kindness: After meditating on all sentient beings as mothers, first meditate on the mother of this life, as Potowa said, it will be easier to arise. Clearly visualize the mother in front of you, and think several times: 'Not only now, but from beginningless samsara, she has been my mother countless times.' In this way, when she was not a mother, she protected me from all harm and accomplished all benefit and happiness. Especially in this life, first she carried me in her womb for a long time, and then when I was born, I was a furry little thing, snuggling against her warm body, sucking on her ten fingers, feeding me milk, coaxing me with words, wiping my snot and feces, and tirelessly raising me with various methods. When I was hungry and thirsty, she gave me food and drink, when I was cold, she gave me clothes, and when I was poor, she gave me wealth, which she herself was reluctant to use.
བྱིན། ཡོ་བྱད་དེ་རྣམས་ཀྱང་བདེ་བླག་ཏུ་རྙེད་ནས་མིན་གྱི། སྡིག་དང་སྡུག་དང་གཏམ་ངན་དང་བསྲེས་ཀྱིན་ཤ་ཐང་ཐང་དུ་བཙལ་ནས་བྱིན་པ་ཡིན། བུ་ལ་ན་ཚ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ན། བུ་འཆི་བ་བས་རང་འཆི་བ་དང་། བུ་ན་བ་བས་རང་ན་བ་དང་། བུ་སྡུག་པ་བས་རང་སྡུག་པ་ལ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་འདམ་ཞིང་། སྦྱོར་བས་དེ་བསལ་བའི་ཐབས་བྱེད་པ་ཡིན། མདོར་ན་རང་གིས་ཤེས་ཚད་དང་ནུས་ཚད་ཀྱིས་ཕན་བདེ་གང་ཡིན་བསྒྲུབ། གནོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཚུལ་རྣམས་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སེམས་པའོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་དྲིན་དྲན་པའི་བློ་ཚིག་ཙམ་མིན་པ་ཞིག་སྐྱེས་པ་ན། དེ་ནས་ཕ་ལ་སོགས་པའི་མཛའ་བཤེས་གཞན་ལའང་མར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་དེ་ལྟར་བསྒོམ། དེ་ནས་བར་མ་རྣམས་ཀྱང་མར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བསྒོམ། དེ་ལ་མཛའ་བཤེས་འདྲ་བའི་བློ་སྐྱེས་པ་ན་དགྲ་རྣམས་ཀྱང་མར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བསྒོམ། དེ་ལ་མ་དང་འདྲ་བའི་བློ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མར་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ལ་རིམ་གྱིས་རྒྱ་ཇེ་ཆེར་བཏང་ལ་བསྒོམ་མོ། །དྲིན་དུ་གཟོ་བ་བསྒོམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྐྱེ་ཤི་འཕོས་པས་ངོ་མ་ཤེས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་བདག་གི་མ་དྲིན་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ཞིང་སྐྱབས་མེད་པ་དེ་རྣམས་རྩིས་མེད་དུ་དོར་ནས་རང་ཉིད་འཁོར་བ་ལས་ཅི་ཐར་བྱེད་ 13-2-196b ན་དེ་ལས་ཁྲེལ་ཆུང་བ་མེད་དེ། སློབ་མ་ལ་སྤྲིངས་པ་ལས། ཉེ་དུ་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོའི་ཁོངས་སུ་ཆུད་གྱུར་པ། །ཀློང་གི་ནང་དུ་ལྷུང་བ་ལྟ་བུར་སྣང་བཞིན་དུ། །སྐྱེ་ཤི་འཕོས་པས་ངོ་མ་ཤེས་པ་དེ་བོར་ནས། །གལ་ཏེ་གཅིག་ཐར་བྱེད་ན་དེ་ལས་ཁྲེལ་བོར་མེད། །ཅེས་སོ། །དེས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་དྲིན་ཅན་འདོར་བ་ནི་མ་རབས་རྣམས་ལའང་མི་རིགས་ན་བདག་གི་ཚུལ་དང་ག་ལ་མཐུན་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་དྲིན་ལན་བསྐོར་བའི་ཁུར་བཟུང་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། བྱིས་པ་པང་ན་བཙའ་བ་ཅི་ཡང་མི་ནུས་པས། །གང་གི་ནུ་ཞོ་བྱམས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་གཟགས་འཐུངས་པ། །ངལ་བ་མང་བསྟེན་བྱམས་ལ་བརྟེན་པ་དེ་དག་འདིར། །ཤིན་ཏུ་མ་རབས་ཤིག་ནའང་སྤོང་བར་སུ་ཞིག་སྤྲོ། །གང་གི་ཁོང་ན་འདི་སྐབས་རྙེད་ནས་གནས་བྱས་ཤིང་། །གང་གིས་བརྩེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཟོན་བཅས་འདི་བླངས་པ། །ཉོན་མོངས་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་སྐྱབས་མེད་འདིར་བོར་ནས། །འགྲོ་བ་མ་རབས་ཐ་ཤལ་ཞིག་ནའང་སུ་ཞིག་སྤྲོ། །ཞེས་དང་། ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པར་བསྟོད་པ་ལས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་གང་དག་མ་རིག་ལྡོངས་པས་བསམ་པ་རྒུད་པའི་བློ་གྲོས་ཅན། །ཕ་དང་བུར་གྱུར་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱམས་པས་ཕན་བཏགས་པ། །དེ་དག་བཏང་ནས་གཅིག་པུ་ཐར་བར་བྱེད་པ་བདག་གི་ཚུལ་མིན་ཞེས། །དེ་སླད་ཁྱོད་ཀྱིས་འགྲོ་བ་མགོན་མེད་ངེས་ཐར་བགྱིད་སླད་སྨོན་ལམ་བཏབ། །ཅེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་ཕན་ལན་བྱེད་པ་དེ་
【現代漢語翻譯】 給予的那些物品也不是輕易得到的，而是混合著罪惡、痛苦和惡語，辛辛苦苦尋找才得到的。孩子生病等遭受痛苦時，寧願自己死去也不願孩子死去，寧願自己生病也不願孩子生病，寧願自己痛苦也不願孩子痛苦，下定決心這樣想，並通過方法消除這些痛苦。總之，儘自己所知所能，成辦一切利益和安樂，一心想著消除損害和痛苦。這樣修習，生起的不只是口頭上的感恩之心。之後，也要將父親等其他親友視為母親一樣，並如此修習。然後，也要將中等關係的人視為母親一樣，並修習。當生起如同親友般的念頭時，也要將敵人視為母親一樣，並修習。當生起如同母親般的念頭時，首先要將十方一切眾生視為母親，然後逐漸擴大範圍進行修習。修習報恩：僅僅因為生死流轉而互不相識，就將那些痛苦無依的慈母置之不顧，自己想要從輪迴中解脫，再沒有比這更可恥的了。如《致弟子書》中所說：『親友沉溺於輪迴的苦海中，如同墜入深淵一般，因為生死流轉而互不相識就捨棄他們，如果自己獨自解脫，再沒有比這更可恥的了。』因此，拋棄這樣的恩人，即使是品行低劣的人也不會這樣做，更何況是我的行為呢？這樣想著，肩負起報恩的重任。正如那部經中所說：『嬰兒在懷抱中什麼也做不了，吮吸著母親充滿慈愛的乳汁，母親辛勤勞作，我們依靠著她的慈愛。即使是最卑劣的人，誰又願意拋棄她呢？』『我們在這母親的子宮中獲得生命並安住，母親以慈愛之心呵護著我們。拋棄這些充滿煩惱、痛苦和無助的母親，即使是最下賤的人，誰又願意這樣做呢？』此外，《讚揚無量功德》中也說：『那些被無明遮蔽、心懷惡念的眾生，曾經是我們的父母和子女，他們以慈愛之心侍奉我們，給予我們幫助。捨棄他們而獨自解脫，不是我的行為。因此，爲了讓您能使無依的眾生必定解脫，我發願。』那麼，報答恩情的方式是怎樣的呢？ Giving those things is not easy to get, but mixed with sin, suffering and bad words, hard to find to give. When the child suffers from illness, etc., he would rather die than the child die, rather be sick than the child is sick, and would rather be in pain than the child is in pain. In short, do whatever you know and can to achieve all the benefits and happiness, and concentrate on eliminating harm and suffering. By practicing in this way, a sense of gratitude arises that is not just a word. After that, other friends and relatives such as the father should also be regarded as mothers, and practice in this way. Then, the middle ones should also be regarded as mothers and practice. When a mind like a friend arises, the enemies should also be regarded as mothers and practice. When a mind like a mother arises, all sentient beings in the ten directions should first be regarded as mothers, and then gradually expand the scope to practice. Meditating on gratitude: Only because of the transmigration of birth and death, those kind mothers who are suffering and helpless are ignored, and they want to be liberated from the cycle of reincarnation. There is nothing more shameful than that. As it is said in the letter to the disciples: 'Relatives and friends are trapped in the sea of reincarnation, like falling into the abyss, because they do not know each other because of the transmigration of birth and death, and if they are liberated alone, there is nothing more shameful than that.' Therefore, abandoning such benefactors is not reasonable even for the inferior, let alone my behavior? Thinking this way, take on the burden of repaying gratitude. As it is said in that sutra: 'The baby can't do anything in the arms, sucking the mother's loving milk, the mother works hard, and we rely on her love. Even the most humble person, who would be willing to abandon her?' 'We found life and lived in this mother's womb, and the mother took us with love. Abandoning these mothers who are full of troubles, suffering and helplessness, who would be willing to do it even if they are the most inferior?' In addition, it is also said in 'Praising Infinite Merits': 'Those sentient beings who are blinded by ignorance and have evil thoughts, who have been our parents and children, serve us with love and give us help. It is not my behavior to abandon them and be liberated alone. Therefore, in order for you to surely liberate the helpless beings, I make a vow.' So, what is the way to repay kindness?
【English Translation】 The items given were not easily obtained, but were mixed with sin, suffering, and bad words, and were given after a hard search. When a child suffers from illness, etc., one would rather die than the child die, rather be sick than the child be sick, and rather suffer than the child suffer, resolving to think in this way, and using methods to eliminate these sufferings. In short, do whatever one knows and can to accomplish all benefits and happiness, and focus on eliminating harm and suffering. By practicing in this way, a sense of gratitude arises that is not just lip service. After that, one should also regard one's father and other relatives and friends as one's mother, and practice in this way. Then, one should also regard those in intermediate relationships as one's mother, and practice. When a thought like a friend arises, one should also regard one's enemies as one's mother, and practice. When a thought like a mother arises, one should first regard all sentient beings in the ten directions as one's mother, and then gradually expand the scope to practice. Meditating on repaying kindness: Just because one does not recognize them due to the cycle of birth and death, one abandons those kind mothers who are suffering and helpless, and wants to liberate oneself from samsara. There is nothing more shameful than that. As it is said in 'Letter to a Disciple': 'Relatives and friends are trapped in the ocean of samsara, like falling into an abyss. Because one does not recognize them due to the cycle of birth and death, one abandons them. If one liberates oneself alone, there is nothing more shameful than that.' Therefore, abandoning such benefactors is not reasonable even for the inferior, let alone my behavior? Thinking this way, one takes on the burden of repaying kindness. As it is said in that sutra: 'A baby can't do anything in the arms, sucking the mother's loving milk. The mother works hard, and we rely on her love. Even the most humble person, who would be willing to abandon her?' 'We found life and lived in this mother's womb, and the mother took us with love. Abandoning these mothers who are full of afflictions, suffering, and helplessness, who would be willing to do it even if they are the most inferior?' In addition, it is also said in 'Praising Infinite Merits': 'Those sentient beings who are blinded by ignorance and have evil thoughts, who have been our parents and children, serve us with love and give us help. It is not my behavior to abandon them and be liberated alone. Therefore, in order for you to surely liberate the helpless beings, I make a vow.' So, what is the way to repay kindness? The items given were not easily obtained, but were mixed with sin, suffering, and bad words, and were given after a hard search. When a child suffers from illness, etc., he would rather die than the child die, rather be sick than the child is sick, and would rather be in pain than the child is in pain. In short, do whatever you know and can to achieve all the benefits and happiness, and concentrate on eliminating harm and suffering. By practicing in this way, a sense of gratitude arises that is not just a word. After that, other friends and relatives such as the father should also be regarded as mothers, and practice in this way. Then, the middle ones should also be regarded as mothers and practice. When a mind like a friend arises, the enemies should also be regarded as mothers and practice. When a mind like a mother arises, all sentient beings in the ten directions should first be regarded as mothers, and then gradually expand the scope to practice. Meditating on gratitude: Only because of the transmigration of birth and death, those kind mothers who are suffering and helpless are ignored, and they want to be liberated from the cycle of reincarnation. There is nothing more shameful than that. As it is said in the letter to the disciples: 'Relatives and friends are trapped in the sea of reincarnation, like falling into the abyss, because they do not know each other because of the transmigration of birth and death, and if they are liberated alone, there is nothing more shameful than that.' Therefore, abandoning such benefactors is not reasonable even for the inferior, let alone my behavior? Thinking this way, take on the burden of repaying gratitude. As it is said in that sutra: 'The baby can't do anything in the arms, sucking the mother's loving milk, the mother works hard, and we rely on her love. Even the most humble person, who would be willing to abandon her?' 'We found life and lived in this mother's womb, and the mother took us with love. Abandoning these mothers who are full of troubles, suffering and helplessness, who would be willing to do it even if they are the most inferior?' In addition, it is also said in 'Praising Infinite Merits': 'Those sentient beings who are blinded by ignorance and have evil thoughts, who have been our parents and children, serve us with love and give us help. It is not my behavior to abandon them and be liberated alone. Therefore, in order for you to surely liberate the helpless beings, I make a vow.' So, what is the way to repay kindness?
ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་བྱ་སྙམ་ན། མ་རང་གིས་ཀྱང་འཁོར་བའི་བདེ་འབྱོར་ཅི་ཙམ་ཞིག་ཐོབ་སྟེ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་ 13-2-197a བསླུས་པ་མེད། དེས་ན་བདག་གིས་སྔོན་ཆད་ཉོན་མོངས་པའི་གདོན་གྱིས་བརླམས་པའི་དབང་གིས་རྨས་ནས་རྨ་དྲག་པོ་བྱུང་ཟིན་པ་ལ། བ་ཚྭ་ལ་སོགས་པའི་འགྱུར་བྱེད་འདེབས་པ་དང་འདྲ་བར། རང་བཞིན་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་སླར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་བསྐྱེད་པ་དང་། བྱམས་པས་ཕན་བཏགས་པ་དེ་རྣམས་ནི་ཐར་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་ལ་དགོད་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཕན་ལན་བྱ་དགོས་ཏེ། དབུ་མའི་སྙིང་པོ་ལས། གཞན་ཡང་སྔོན་ཆད་ཉོན་མོངས་པའི། །གདོན་གྱིས་བརླམས་པ་བདག་གིས་ནི། །རྨས་ལ་འགྱུར་བྱེད་འདེབས་པ་བཞིན། །སྡུག་བསྔལ་ནད་པ་གང་སྡུག་བྱས། །སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་གང་དག་གིས། །བྱམས་དང་བསྙེན་བཀུར་ཕན་པ་བྱས། །དེ་ལ་ལན་དུ་ཕན་གདགས་པ། །མྱ་ངན་འདས་ལས་གཞན་ཅི་ཡོད། །ཅེས་སོ། །རྒྱ་མཚོ་རི་རབ་དང་བཅས་པའི་ཁུར་ལས་བྱས་པ་མི་གཟོ་བ་ཁུར་ཆེ་བ་དང་། བྱས་པ་གཟོ་བ་ནི་མཁས་པས་བསྔགས་པའི་གནས་སུ་གསུངས་ཏེ། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་རྔ་སྒྲའི་ཚིགས་བཅད་ལས། རྒྱ་མཚོ་དང་ནི་རི་རབ་དང་། །ས་རྣམས་བདག་གི་ཁུར་མིན་གྱི། །བྱས་པ་མི་གཟོ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་བདག་གི་ཁུར་ཆེན་ཡིན། །མི་གང་སེམས་ནི་མི་རྒོད་ཅིང་། །བྱས་པ་གཟོ་དང་བྱས་པ་ཚོར། །བྱས་པ་ཆུད་གཟོན་མི་བྱེད་པ། །དེ་དག་མཁས་པས་རབ་ཏུ་བསྔགས། །ཞེས་སོ། །མདོར་བསྡུ་ན་རང་གི་མ་དྲན་པ་རྣལ་དུ་མི་གནས་པར་སྨྱོ་ཞིང་མིག་ལོང་བ་ལོང་ཁྲིད་མེད་པ་ཞིག་གོམ་པ་རེ་རེ་ནས་བརྡེག་འཆའ་ 13-2-197b ཞིང་གཡང་ཁ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ནས་འགྲོ་ན། མ་དེས་ཀྱང་བུ་ལ་མི་རེ་ན་སུ་ལ་རེ། བུ་དེ་ལའང་མ་དེ་འཇིགས་པ་དེ་ལས་སྒྲོལ་བ་མི་འབབ་ན་སུ་ལ་འབབ་པས་དེ་ལས་སྒྲོལ་དགོས། དེ་བཞིན་དུ་མར་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་གདོན་གྱིས་སེམས་རྣལ་དུ་གནས་པ་དཀྲུགས་པས་ནི་ཤེས་པ་ལ་རང་དབང་མ་ཐོབ་པས་སྨྱོ། མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ཀྱི་ལམ་ལྟ་བའི་མིག་དང་ནི་བྲལ། ཡང་དག་པའི་བཤེས་ཀྱི་ལོང་འཁྲིད་ནི་མེད། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་བཞིན་ཉེས་སྤྱོད་ཀྱིས་དབྱེན་བཅོས་པས་ནི་བརྡེག་འཆའ། སྤྱིར་འཁོར་བ་དང་ཁྱད་པར་དུ་ངན་འགྲོའི་གཡང་ཁ་འགྲིམ་པ་མཐོང་ན། མ་དེ་ཡང་བུ་ལ་རེ་དགོས་ལ། བུ་ལའང་མ་དེ་འདོན་པ་འབབ་པས་དེ་ལྟར་བསམས་ནས་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་གདོན་པའི་དྲིན་གཟོ་བྱ་སྟེ། བསླབ་བཏུས་ལས། ཉོན་མོངས་ཀྱིས་སྨྱོ་གཏི་མུག་ལྡོངས། །གཡང་ས་མང་པོའི་ལམ་དུ་ནི། །གོམ་པ་རེ་རེ་བརྡེག་འཆའ་བ། །བདག་དང་གཞན་རྟག་མྱ་ངན་གཞི། །འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་མཚུངས། །ཞེས་དེ་ལྟར་བལྟས་ནས་གཞན་ལ་སྐྱོན་བཙལ་བར་མི་རིགས་ཤིང་ཡོན་ཏན་སྣ་རེ་མཐོང
【現代漢語翻譯】 如果思考應該如何做，即使是母親自己，又能獲得多少輪迴的安樂，而所有這些都不會欺騙她。因此，我過去曾因煩惱的魔障所困擾而受傷，就像在傷口上撒鹽一樣，對於那些本質上是痛苦的事物，又再次製造各種痛苦。對於那些以慈愛施予幫助的人，應該以解脫涅槃的安樂來回報，就像《中觀心要》中所說：『此外，過去曾被煩惱的魔障所困擾的我，就像在傷口上撒鹽一樣，痛苦的病人遭受痛苦。在其他生命中，那些以慈愛和尊敬給予幫助的人，對於他們，除了涅槃之外，還有什麼可以作為回報呢？』 揹負大海和須彌山等重擔，卻不報答恩情，這是比重擔更重的負擔；而報答恩情，則是智者讚歎之處。正如龍王鼓聲的偈頌中所說：『大海和須彌山，以及大地，都不是我的負擔；不報答恩情，那才是我的重擔。不馴服的人心，報答恩情，感知恩情，不浪費恩情，這樣的人被智者讚歎。』 總而言之，如果自己的母親失去記憶，精神錯亂，像瞎子一樣沒有嚮導，每走一步都可能跌倒，並且正走向一個可怕的懸崖，那麼母親不指望兒子，又能指望誰呢？如果兒子不救母親脫離那場災難，又能指望誰呢？所以必須救她。同樣，曾經是自己母親的有情眾生，由於煩惱的魔障擾亂了心智，以至於失去了對知識的自主權而變得瘋狂，失去了看待增上生和決定勝道路的眼睛，沒有了正士的引導，每一刻都在因惡行而跌倒，看到他們正走向輪迴，特別是惡道的懸崖，那麼母親也必須指望兒子，兒子也必須承擔救度母親的責任。因此，應該這樣思考，爲了報答從輪迴中解脫的恩情，正如《入行論》中所說：『被煩惱所迷惑而瘋狂，在充滿懸崖的道路上，每走一步都可能跌倒，自己和他人都是永恒痛苦的根源。眾生的痛苦是相同的。』這樣看待之後，就不應該挑剔別人的過錯，而應該看到別人的優點。
【English Translation】 If one wonders what to do, even one's own mother, how much happiness and wealth of samsara can she obtain, and all of that will not deceive her. Therefore, I, who have been wounded in the past by the affliction of disturbing emotions, am like applying salt to a wound. To those who are naturally suffering, I create various sufferings again. Those who have helped with loving-kindness should be repaid with the happiness of liberation and nirvana. As it is said in the Essence of the Middle Way: 'Furthermore, in the past, I was afflicted by the demon of disturbing emotions, like applying a corrosive to a wound. The suffering patient suffers. In other lives, those who have helped with loving-kindness and respect, what else is there to repay them with other than nirvana?' To carry the burden of the ocean and Mount Meru, but not to repay kindness, is a heavier burden. To repay kindness is praised by the wise. As it is said in the verses of the Naga King Drum Sound: 'The ocean, Mount Meru, and the earth are not my burden. Not repaying kindness is my great burden. Those who are not wild in mind, who repay kindness, who are aware of kindness, who do not waste kindness, are praised by the wise.' In short, if one's own mother loses her memory, is deranged, is blind without a guide, stumbles at every step, and is heading towards a terrifying cliff, who else can the mother rely on if not her son? If the son does not save the mother from that danger, who else can? Therefore, he must save her. Similarly, sentient beings who were once one's mother, because the demon of disturbing emotions has disturbed their minds, they have lost their autonomy over knowledge and have become mad. They are deprived of the eyes to see the path of higher realms and definite goodness. They have no guide of a true spiritual friend. At every moment, they stumble because of the deceit of misdeeds. Seeing them heading towards samsara in general and the cliff of the lower realms in particular, the mother must rely on the son, and the son must take on the responsibility of saving the mother. Therefore, one should think in this way and repay the kindness of liberating from samsara. As it is said in the Compendium of Trainings: 'Maddened by disturbing emotions, blinded by ignorance, on the path full of cliffs, stumbling at every step, oneself and others are the basis of constant suffering. The sufferings of beings are the same.' Having seen it in this way, one should not find fault with others, but should see their good qualities.
་ན་ངོ་མཚར་བར་བཟུང་ཞེས་གསུངས་མོད་ཀྱང་འདིར་ཡང་ཉམ་ཐག་པའི་ཚུལ་སྦྱར་དུ་རུང་བ་ཡིན་ནོ། ། ༈ བློ་དེ་བསྐྱེད་པ་དངོས། གཉིས་པ་བློ་དེ་བསྐྱེད་པ་དངོས་ལ་གསུམ་ལས། བྱམས་པ་བསྒོམ་པ་ལ། བྱམས་བའི་དམིགས་པ་ནི། བདེ་བ་དང་མི་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ནོ། །རྣམ་པ་ནི། བདེ་བ་དང་ཕྲད་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་དང་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པ་དང་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པར་བྱའོ་ 13-2-198a སྙམ་པའོ། །ཕན་ཡོན་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་དཀྲིགས་པའི་ཞིང་དག་ན། །མཆོད་པ་རྣམ་མང་དཔག་མེད་ཇི་སྙེད་པ། །སྐྱེས་མཆོག་རྣམས་ལ་དེ་ཡིས་རྟག་མཆོད་པས། །བྱམས་པའི་སེམས་ཀྱི་གྲངས་དང་ཆར་མི་ཕོད། །ཅེས་དངོས་པོ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་བས་ཡུལ་མཐར་ཐུག་པའི་ཞིང་ལ་དུས་རྟག་ཏུ་མཆོད་པ་བྱེད་པ་ལས་བསོད་ནམས་ཆེས་ཆེ་བར་གསུངས་པ་དང་། འཇམ་དཔལ་གྱི་ཞིང་བཀོད་ལས་ཀྱང་། བྱང་ཤར་གྱི་མཚམས་ནས་སངས་རྒྱས་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་རྒྱལ་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སྟོང་གིས་བརྒྱན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ན་དགེ་སློང་འགོག་པ་ལ་ཞུགས་པའི་བདེ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་བདེ་བ་དང་ལྡན་ནོ། །དེར་ལོ་བྱེ་བ་བརྒྱ་སྟོང་དུ་ཚངས་སྤྱོད་སྤྱད་པས་ནི་ཞིང་འདིར་ཐ་ན་སེ་གོལ་གཏོགས་པའི་ཡུན་ཙམ་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ན་སྔ་མ་ལས་བསོད་ནམས་ཆེས་མང་དུ་བསྐྱེད་ན་ཉིན་མཚན་དུ་གནས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཞེས་བཤད་པ་དང་། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས་ཀྱང་། རྫིའུ་ཚོས་སུམ་བརྒྱའི་ཁ་ཟས་དག ། ཉིན་རེ་དུས་གསུམ་སྦྱིན་པས་ཀྱང་། །བྱམས་པ་ཡུད་ཙམ་ཐང་གཅིག་གི། །བསོད་ནམས་དག་ལ་ཆར་མི་ཕོད། །ལྷ་མི་བྱམས་པར་འགྱུར་བ་དང་། །དེ་དག་ཀྱང་ནི་བསྲུང་བ་དང་། །ཡིད་བདེ་བ་དང་བདེ་མང་དང་། །དུག་དང་མཚོན་གྱིས་གནོད་མེད་དང་། །འབད་པ་མེད་པར་དོན་འཐོབ་དང་། །ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་སྐྱེ་འགྱུར་ཏེ། །གལ་ཏེ་གྲོལ་བར་མ་གྱུར་ཀྱང་། །བྱམས་ཆོས་ཡོན་ཏན་ 13-2-198b བརྒྱད་འཐོབ་བོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། བྱམས་པ་ཡོད་ན་ལྷ་མི་བྱམས་ཤིང་ངང་གིས་འདུ་བ་དང་། རྒྱལ་བས་ཀྱང་བདུད་སྡེ་བྱམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕམ་པར་མཛད་པས་བསྲུང་བའི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བ་སོགས་སོ། །དེས་ན་སྐྱེ་བར་དཀའ་ཡང་འབད་དགོས་ཏེ། བསླབ་བཏུས་ལས། གསེར་འོད་དམ་པ་ལས་འབྱུང་བའི་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པ་སྟོན་པའི་ཚིགས་བཅད་རྣམས་ལ་སེམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསམས་ཏེ་ཐ་ན་ཚིག་ཏུ་ཡང་བཏོན་ནས་བསྒོམ་པར་གསུངས་སོ། །ཚིག་དེ་ནི། གསེར་འོད་དམ་པའི་རྔ་ཆེན་སྒྲ་ཡིས་ནི། །སྟོང་གསུམ་འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་འདི་ན། །ངན་སོང་སྡུག་བསྔལ་གཤིན་རྗེའི་སྡུག་བསྔལ་དང་། །དབུལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བར་ཤོག །ཅེས་སོགས་སོ། །བྱམས་པ་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ནི། ཐོག་མར་
【現代漢語翻譯】 雖然經文中說『感到驚訝』，但在這裡也可以加入可憐的情形。 真正生起菩提心。 第二，真正生起菩提心有三個方面：修習慈愛。修習慈愛的所緣是：沒有安樂的眾生。行相是：希望他們能得到安樂，希望他們能得到安樂，希望我能讓他們得到安樂。利益是：如《三摩地王經》所說：『百千俱胝的剎土中，無數種供養，如對殊勝者恒常供養，不及慈愛心的一分。』因為事物非常廣大，所以說比在邊際的剎土中恒常供養的福德還要大。在《文殊剎土莊嚴經》中也說：『在東北方，有以千俱胝佛土莊嚴的名為大自在王佛的世界，那裡的眾生就像比丘進入滅盡定一樣安樂。在那裡行持梵行百千俱胝年，也不如在這個世界哪怕是彈指頃刻間對一切眾生生起慈愛心所生的福德多，更何況是日夜安住于慈愛心中呢？』《寶鬘論》中也說：『以三百罐美食，每日三時佈施，不及一瞬間慈愛心的一分福德。』天人將變得友善，他們也會守護你，內心安樂，獲得眾多安樂，免受毒藥和武器的傷害，不費力氣就能成就事情，將轉生到梵天世界，即使沒有解脫，也能獲得慈愛的八種功德。』 經中說：如果有了慈愛心，天人會變得友善，自然聚集，聖者也會以慈愛的力量戰勝魔眾，所以慈愛是最好的守護等等。因此，即使生起慈愛心很困難，也必須努力。如《學集論》所說：『《金光明經》中宣說的修習慈愛和悲心的偈頌，要全心全意地思考，甚至要念誦出來並修習。』那些偈頌是：『《金光明經》的大鼓聲，響徹三千世界，愿惡趣的痛苦、閻羅王的痛苦和貧困的痛苦都平息！』等等。修習慈愛的次第是：首先
【English Translation】 Although it is said to 'be amazed' in the scriptures, it is also permissible to add a pitiful aspect here. Actually generating that mind (Bodhicitta). Secondly, there are three aspects to actually generating that mind: meditating on loving-kindness. The object of loving-kindness is: sentient beings who do not have happiness. The aspect is: wishing that they would meet with happiness, wishing that they would meet with happiness, and thinking 'I shall make them meet with happiness'. The benefit is: As it says in the Samadhiraja Sutra: 'In hundreds of thousands of billions of lands, however many immeasurable offerings there are, by always offering them to the supreme beings, it does not match a fraction of the number of minds of loving-kindness.' Because the object is extremely vast, it is said that the merit is greater than constantly making offerings in the ultimate lands. It also says in the Manjushri Land Arrangement Sutra: 'In the northeast direction, in the world system of the Great Powerful King Buddha, adorned with a thousand billion lands, sentient beings are endowed with happiness, like a monk entering cessation. Practicing celibacy there for hundreds of thousands of billions of years does not generate as much merit as generating a mind of loving-kindness towards all sentient beings for even a snap of the fingers in this world, let alone abiding in loving-kindness day and night.' It also says in the Ratnavali: 'Even giving three hundred pots of food three times a day does not match a fraction of the merit of a moment of loving-kindness. Gods and humans will become loving, and they will also protect you, your mind will be happy, you will have much happiness, you will be unharmed by poison and weapons, you will attain your goals without effort, and you will be reborn in the Brahma world. Even if you do not become liberated, you will attain the eight qualities of loving-kindness.' It is said that if you have loving-kindness, gods and humans will be loving and naturally gather, and the Victorious Ones also defeated the hordes of demons with the power of loving-kindness, so it becomes the best of protections, and so on. Therefore, even though it is difficult to generate, you must strive. As it says in the Compendium of Trainings: 'The verses in the Golden Light Sutra that teach the meditation on loving-kindness and compassion should be contemplated with all your heart, and even recited and meditated upon.' Those verses are: 'The great drum sound of the Noble Golden Light Sutra, in this three-thousandfold world, may the suffering of the lower realms, the suffering of Yama, and the suffering of poverty be pacified!' and so on. The order of meditating on loving-kindness is: first
མཛའ་བཤེས་ལ་བསྒོམ། དེ་ནས་བར་མ་དང་དེ་ནས་དགྲ་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་དེ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་མོ། །བསྒོམ་བའི་ཚུལ་ནི། ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་བས་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཚུལ་ཡང་ཡང་བསམས་ན་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བ་ལྟར། སེམས་ཅན་ལ་ཟག་བཅས་དང་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་མེད་ཅིང་བདེ་བས་ཕོངས་ལུགས་རྣམས་ཡང་ཡང་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་གོམས་པ་ན་བདེ་བ་དང་ཕྲད་འདོད་ངང་གིས་འབྱུང་ལ། དེ་ཡང་བདེ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱས་ནས་དེ་དག་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བསྟབ་པར་བྱའོ། །སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པ་ལ། སྙིང་རྗེའི་དམིགས་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་ 13-2-199a གསུམ་གྱིས་ཅི་རིགས་པར་སྡུག་བསྔལ་བའི་སེམས་ཅན་ནོ། །རྣམ་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་དེ་དག་དང་བྲལ་ན་སྙམ་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པ་དང་བྲལ་བར་བྱའོ་སྙམ་པའོ། །བསྒོམ་པའི་གོ་རིམ་ནི། ཐོག་མར་མཛའ་བཤེས་དང་དེ་ནས་བར་མ་དང་དེ་ནས་དགྲ་ལ་བསྒོམ་སྟེ། མཛའ་བཤེས་དང་འདྲ་བར་དགྲ་ལའང་སེམས་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཚེ། རིམ་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལའང་བསྒོམ་མོ། །དེ་ལྟར་བཏང་སྙོམས་དང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ལ་ཡུལ་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་རིམ་ཅན་དུ་བསྒོམ་པ་དེ་ནི། ཆོས་མངོན་པའི་མདོའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སློབ་དཔོན་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་མཛད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་གནད་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྟེ། སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་དང་པོ་ནས་སྤྱི་ལ་དམིགས་ནས་སྦྱངས་པ་ལ་སྐྱེ་བ་ལྟར་སྣང་ཡང་། རེ་རེ་ནས་བསམས་ན་གང་ལའང་མི་སྐྱེ་བར་སྣང་ལ། རེ་རེ་ནས་ཡིད་འགྱུར་བའི་མྱོང་བ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་བཏོན་ནས་ཇེ་མང་དུ་བཏང་སྟེ་མཐར་སྤྱི་ལ་དམིགས་ནས་བསྐྱངས་ན་ཚོགས་པ་དང་སོ་སོ་བ་གང་ལ་དམིགས་ཀྱང་རྣམ་དག་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒོམ་པའི་ཚུལ་ནི། མར་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་འཁོར་བར་ལྷུང་ནས་སྤྱི་དང་སོ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྣམས་སེམས་པ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ཡང་སྔར་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་ལམ་སྦྱངས་པས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ན། རང་གི་ཉམས་ལ་དཔགས་ཏེ་བསྒོམས་པས་སྐྱེ་སླ་བར་འགྱུར་རོ། །རང་གི་སྟེང་དུ་དེ་དག་བསམས་ན་ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པ་སྐྱེ་ 13-2-199b བའི་རྒྱུར་འགྱུར་ལ། གཞན་སྟེང་དུ་བསམས་པས་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཀྱང་རང་སྟེང་དུ་སེམས་པ་སྔོན་དུ་མ་སོང་ན་གནད་དུ་འགྲོ་བ་མི་སྐྱེའོ། །དེ་དག་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། རྒྱས་པར་སྙིང་རྗེའི་དམིགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་བྱང་སར་གསུངས་པ་ལ་བློའི་མཐུ་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་མཐར་ཐུག་པ་སྐྱོ་བའི་སེམས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པས་སྡུ
【現代漢語翻譯】 修習慈愛心，先對親友修，然後對中等人修，再對怨敵修，然後依次對一切眾生修。修習的方法是：就像眾生因痛苦而受苦一樣，反覆思念，就會生起慈悲心。對於眾生，無論是具有煩惱還是沒有煩惱的安樂，都要反覆思念他們缺乏安樂的狀態。這樣習慣后，自然會生起想要給予他們安樂的願望。並且，要將各種各樣的安樂在心中顯現，然後將這些安樂給予眾生。 修習慈悲心時，慈悲心的所緣是：以三種痛苦（苦苦、壞苦、行苦）中的任何一種而受苦的眾生。行相是：希望他們能夠脫離這些痛苦，希望他們能夠脫離，希望能夠讓他們脫離。修習的次第是：首先對親友修，然後對中等人修，再對怨敵修。當能像對待親友一樣對怨敵也生起平等心時，逐漸地對十方的一切眾生修。 像這樣，將舍、慈愛和慈悲的對境分開，按照次第修習，這是追隨《阿毗達磨經》的教義，由蓮花戒論師所造。這非常重要，如果沒有分開，一開始就緣 общий (梵文，羅馬擬音不確定，漢語字面意思：總的、共同的)修習，雖然看起來好像生起了，但如果一個一個地去想，就會發現什麼也沒有生起。如果一個一個地從內心深處生起感受，就像之前所說的那樣，然後逐漸增多，最後緣 общий (梵文，羅馬擬音不確定，漢語字面意思：總的、共同的)修習，那麼無論緣 общий (梵文，羅馬擬音不確定，漢語字面意思：總的、共同的)還是緣 отдельные (梵文，羅馬擬音不確定，漢語字面意思：個別的、單獨的)修習，都能清凈地生起。 修習的方法是：思念那些曾經做過自己母親的眾生，是如何沉淪在輪迴中，體驗著 общий (梵文，羅馬擬音不確定，漢語字面意思：總的、共同的)和 отдельные (梵文，羅馬擬音不確定，漢語字面意思：個別的、單獨的)的痛苦的。這些痛苦之前已經說過了。如果這是通過之前修習中士道的次第而生起的，那麼通過比照自己的體驗來修習，就更容易生起。如果在自己身上思念這些，就會成為生起出離心的因；如果在他人身上思念，就會成為生起慈悲心的因。然而，如果 पहले (梵文，羅馬擬音不確定，漢語字面意思：首先、先前)沒有在自己身上思念，就不會產生關鍵的感受。這些只是舉例說明，詳細的慈悲心的所緣，在《瑜伽師地論》中說了百十種痛苦，有智慧的人應該修習。 此外，聲聞緣覺通過現觀苦諦，最終以厭離心看到痛苦；而菩薩通過修習慈悲心，看到痛苦。
【English Translation】 Meditate on loving-kindness, first towards friends, then towards neutral persons, then towards enemies, and then gradually towards all sentient beings. The method of meditation is: just as sentient beings suffer from suffering, repeatedly contemplating this will generate compassion. For sentient beings, whether they have defiled or undefiled happiness, repeatedly contemplate how they lack happiness. When this becomes a habit, the desire to be with happiness will naturally arise. Furthermore, bring to mind various kinds of happiness and bestow them upon sentient beings. When meditating on compassion, the object of compassion is: sentient beings who are suffering from any of the three kinds of suffering (suffering of suffering, suffering of change, and pervasive suffering). The aspect is: wishing that they could be free from these sufferings, wishing that they could be free, and wishing to free them. The order of meditation is: first meditate on friends, then on neutral persons, then on enemies. When you can generate equanimity towards enemies just like towards friends, gradually meditate on all sentient beings in the ten directions. Like this, separating the objects of equanimity, loving-kindness, and compassion, and meditating in a sequential order, this is following the teachings of the Abhidharma Sutra, composed by Master Kamalashila. This is very important, because if you don't separate them and instead meditate on the general from the beginning, although it may seem like it arises, if you think about it one by one, you will find that nothing has arisen. If you generate feelings from the depths of your heart one by one, as mentioned before, and then gradually increase them, and finally meditate on the general, then whether you meditate on the group or the individual, it will arise purely. The method of meditation is: contemplate how those sentient beings who were once your mothers have fallen into samsara and are experiencing general and individual sufferings. These sufferings have already been mentioned before. If this arises from previously practicing the path of the intermediate being, then it will be easier to arise by comparing it to your own experience. If you contemplate these on yourself, it will become a cause for generating the thought of renunciation; if you contemplate them on others, it will become a cause for generating compassion. However, if you do not first contemplate on yourself, the essential feeling will not arise. These are just examples; for a detailed object of compassion, the Yoga Sutra mentions one hundred and ten sufferings, which those with intellectual capacity should meditate on. Furthermore, Shravakas and Pratyekabuddhas realize the truth of suffering and ultimately see suffering with a mind of aversion; while Bodhisattvas see suffering by meditating on compassion.
ག་བསྔལ་སེམས་པ་མང་བར་གསུངས་སོ། །བདེ་བ་མེད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཚུལ་སྒོ་མཐའ་ཡས་པ་ནས་བསམས་ན་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་སྐྱེ་ལ། རྒྱུན་རིང་བར་བསམས་ན་ཤུགས་དྲག་ལ་བརྟན་པ་སྐྱེ་བས། གདམས་ངག་ཅུང་ཟད་རེས་ཚིམ་ནས་གཞུང་ཆེ་བ་ནས་བཤད་པ་རྣམས་ལ་བསྒོམ་པ་དོར་ན་སྟོབས་ཤིན་ཏུ་ཆུང་ངོ་། །དེ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཐེག་ཆེན་གྱི་འཇུག་སྒོ་སེམས་བསྐྱེད་ཡིན་ལུགས་དང་སྙིང་རྗེ་རྩ་བར་འགྲོ་ལུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དམིགས་ལེགས་པར་ཕྱེད་ནས། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ཅིང་བསྐྱངས་པའི་མཐར་སྐྱེས་པའི་མྱོང་བ་དགོས་ཀྱི། གོ་བས་ལེགས་པར་དམིགས་མ་ཕྱེད་པར་ཕུར་ཚུགས་རེ་ལ་འབད་པའི་མྱོང་བ་ཐམ་ཐོམ་གྱིས་གར་ཡང་མི་ཕྱིན་ཏེ། ཉམས་ལེན་གྱི་སྐབས་གཞན་དུའང་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་པའི་ཚད་ནི། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། གང་གི་ཚེ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་བུ་མི་བདེ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ 13-2-200a ཐམས་ཅད་ལའང་སྡུག་བསྔལ་གཏན་ནས་བྱང་བར་འདོད་པའི་རྣམ་པའི་སྙིང་རྗེ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མཚུངས་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་དེ་རྫོགས་པ་ཡིན་པས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་མིང་འཐོབ་སྟེ། ཞེས་བུ་ཆུང་ངུ་སྙིང་དུ་ཆེས་སྡུག་པ་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་པ་ལ་མ་དེ་སྙིང་རྗེ་ཇི་ཙམ་སྐྱེ་བ་དེ་ཙམ་པའི་བློའི་ཚོད་ཅིག་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་རང་གི་ངང་གིས་སྐྱེ་བ་ན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་ཚང་བར་གསུངས་སོ། །འདིས་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་པའི་ཚད་ཀྱང་རིག་པར་བྱའོ། །ཡང་ལུང་དེའི་འཕྲོས་ཉིད་ནས། དེ་ལྟར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ་དྲང་བར་དམ་བཅས་ནས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒྲིམ་མི་དགོས་པར་སྐྱེ་སྟེ། ཞེས་སྨོན་སེམས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་སྔར་བཤད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དེ་དགོས་པར་གསུངས་ཏེ། འདིས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེས་པའི་ཚད་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ཡང་ལམ་མཐོན་པོར་སོང་བའི་སེམས་བསྐྱེད་མིན་གྱི། ལས་དང་པོ་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་དེ་ལྟར་གསུངས་ལ། ཐེག་བསྡུས་ལས་ཀྱང་། བཟང་དང་སྨོན་པའི་སྟོབས་ཅན་དང་། །འདུན་བརྟན་ཁྱད་པར་འགྲོ་བ་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གྲངས་མེད་གསུམ། །ཀུན་ཏུ་རྩོམ་པར་མཛད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས། གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་འགོ་རྩོམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལའང་སེམས་དེ་ལྟ་བུ་ཞིག་སྐྱེ་ 13-2-200b དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་དག་གི་ཕྱོགས་དང་ཡུལ་ཙམ་ནའང་མེད་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ། དེའི་དོན་དུ་བདག་གིས་དགེ་བ་འདི་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམ་པ་བསྐྱེད་པ་ཙམ་ལ་ཆེས་ཆེར་འ
【現代漢語翻譯】 據說，對痛苦的思考越多。如果從無限的角度思考沒有快樂和痛苦的狀態，那麼慈愛和慈悲也會生起很多。如果長時間地思考，就會生起強烈而穩定的慈愛和慈悲。如果只滿足於少許的訣竅，而放棄對大論典的修習，力量就會非常小。正如之前所說，進入大乘的入口是菩提心的生起方式，慈悲是根本等等，要很好地區分這些對境，通過分別的智慧進行分析和培養，最終需要生起體驗。如果不理解含義，沒有很好地區分對境，只是努力於一個固定的目標，那麼這種模糊的體驗是無法前進的。在其他的修行場合也應該這樣理解。那麼，慈悲生起的標準是什麼呢？在《修次第初編》中說：『當如同對待自己心愛的孩子一樣，希望所有眾生的痛苦完全消除，慈悲自然而然地生起，並且自己也同樣地感受到這種痛苦時，那時就圓滿了，可以獲得大慈悲的名稱。』也就是說，對於自己非常疼愛的幼小孩子所遭受的痛苦，母親會生起多麼強烈的慈悲，當對所有眾生都自然而然地生起同樣程度的慈悲時，就具備了大慈悲的特徵。這也可以用來理解大慈愛的生起標準。此外，在那部論的後續部分中說：『這樣，通過串習大慈悲的力量，發誓要引導所有眾生，並且毫不費力地生起希求無上圓滿正等覺的自性菩提心。』也就是說，生起愿菩提心的原因是之前所說的大慈悲。這也可以用來了解菩提心生起的標準。這並不是已經走上高道的菩提心，而是針對初學者的菩提心生起方式。在《攝大乘論》中也說：『善良和願力的力量，以及堅定的意願，是殊勝的行者。無數的菩薩，都在不斷地努力。』因此，即使是開始進入三大阿僧祇劫的菩薩，也需要生起這樣的心。 因此，如果連這些方向和目標都沒有，僅僅是生起『爲了所有眾生的利益，我要成佛。爲了這個目標，我要做這個善行』這樣的想法，就非常滿足了，這實在是太少了。
【English Translation】 It is said that the more one contemplates suffering, the more compassion arises. If one contemplates the state of no happiness and suffering from limitless perspectives, then loving-kindness and compassion will also arise greatly. If one contemplates for a long time, strong and stable loving-kindness and compassion will arise. If one is content with only a few instructions and abandons the practice of the great treatises, the strength will be very small. As mentioned before, the way to enter the Great Vehicle is through the arising of Bodhicitta (enlightenment mind), and compassion is the root, etc. One must clearly distinguish these objects of focus, analyze and cultivate them with discriminating wisdom, and ultimately, experience must arise. If one does not understand the meaning and does not clearly distinguish the objects of focus, but only strives for a fixed goal, then this vague experience will not lead anywhere. This should also be understood in other practice situations. So, what is the standard for the arising of compassion? In the first part of the 'Stages of Meditation', it says: 'When, like a beloved child who is unwell, one wishes that all sentient beings be completely free from suffering, and compassion naturally arises, and one feels the same suffering oneself, then it is complete, and one can obtain the name of great compassion.' That is, for the suffering of one's very beloved young child, how much compassion does the mother feel? When the same degree of compassion naturally arises for all sentient beings, then one possesses the characteristics of great compassion. This can also be used to understand the standard for the arising of great loving-kindness. Furthermore, in the continuation of that treatise, it says: 'Thus, through the power of familiarizing oneself with great compassion, one vows to guide all sentient beings, and effortlessly arises the Bodhicitta (enlightenment mind) of spontaneously aspiring to unsurpassed perfect enlightenment.' That is, the cause for the arising of aspirational Bodhicitta (enlightenment mind) is the great compassion mentioned before. This can also be used to understand the standard for the arising of Bodhicitta (enlightenment mind). This is not the Bodhicitta (enlightenment mind) that has already reached the high path, but rather the way for beginners to generate Bodhicitta (enlightenment mind). In the 'Compendium of the Great Vehicle', it also says: 'The power of goodness and aspiration, and the firm intention, are the excellent practitioners. Countless Bodhisattvas (enlightenment being), are constantly striving.' Therefore, even for a Bodhisattva (enlightenment being) who is beginning to enter the three immeasurable eons, such a mind must arise. Therefore, if even these directions and goals are absent, and one is merely content with generating the thought, 'For the benefit of all sentient beings, I will attain Buddhahood (state of Buddha). For this goal, I will do this virtuous deed,' then that is far too little.
ཁྲུལ་ནས་མ་ཐོབ་པར་ཐོབ་བོ་སྙམ་པའི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་བརྟན་པར་བྱས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གདམས་ངག་གི་མཐིལ་དུ་བཟུང་ནས་མི་སྦྱོང་བར་གཞན་ཞིག་ནས་འཚོལ་ཞིང་འབད་པས་ས་མང་པོ་ཞིག་བཅད་པར་འདོད་པ་ཁོ་ན་སྣང་བ་ལ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གནད་ཤེས་པས་བལྟས་ན་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་སུ་སྣང་སྟེ། རྒྱལ་སྲས་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐལ་པ་དུ་མར་ཐུགས་དམ་གྱི་མཐིལ་དུ་བཟུང་ནས་སྦྱོང་བར་གཞུང་དུ་མ་ལས་འབྱུང་ན་གོ་བ་ཙམ་ལས་མེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལྟ་ཅི་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ལམ་གཞན་བསྒོམ་དུ་མི་རུང་ཟེར་བ་མིན་གྱི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བའི་སྐོར་ལའང་གདམས་པའི་མཐིལ་དུ་བཟུང་ནས་བསྐྱང་དགོས་སོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་མྱོང་བ་མ་སྐྱེས་ཀྱང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བསླབ་པར་བྱ་བ་རྣམས་ཤེས་ཤིང་ཐེག་ཆེན་ལ་མོས་པ་བརྟན་ན་སྔོན་ལ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་སྡོམ་པ་ཆོ་གས་བཟུང་ནས་དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བའང་ཡོད་དེ། སྤྱོད་འཇུག་ཏུ་སྔོན་ལ་སྡོམ་པ་དང་སེམས་བཟུང་ནས་དེའི་བསླབ་བྱ་ཕྱིན་དྲུག་གི་བསམ་གཏན་གྱི་སྐབས་སུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་ལུགས་རྣམས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །འོན་ཀྱང་དེ་དག་གི་སྣོད་རུང་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལའང་སྔོན་དུ་བློ་མང་པོ་ཞིག་སྦྱང་དགོས་པ་སྣང་སྟེ། ཕན་ཡོན་སེམས་པ་དང་ཡན་ 13-2-201a ལག་བདུན་པ་དང་སྐྱབས་འགྲོས་རྒྱུད་སྦྱོང་བ་དང་བསླབ་བྱ་རྣམས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བསྲུང་འདོད་བསྐྱེད་པའོ། །དེས་ན་ལམ་བགྲོད་པ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་སྦྱངས་ནས་ཇེ་རྒྱས་སུ་འགྲོ་དགོས་པ་ལ་མིང་ཙམ་ཞིག་སྣང་ཡང་། དེ་དང་འདྲ་བར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱང་ལེགས་པར་བསྐྱངས་ནས་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་ཞུགས་པར་སོང་ནས་ལམ་བགྲོད་དགོས་པ་ལ་མིང་ཙམ་ཡང་མི་སྣང་ངོ་། །འདི་ནི་རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉེར་གཉིས་གསུངས་པ་ལ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དག་གིས་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་བཤད་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལྷག་བསམ་བསྒོམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྒོམས་པའི་མཐར་ཀྱེ་མ་བདག་ལ་སྡུག་ཅིང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་སེམས་ཅན་འདི་དག་འདི་ལྟར་བདེ་བས་ཕོངས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་ན། འདི་དག་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་བར་བྱ་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང་། དེ་དག་སྒྲོལ་བའི་ཁུར་འཁྱེར་བ་ལ་ཐ་ན་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་བློ་སྦྱོང་བའོ། །འདི་དྲིན་ལན་གཟོ་བའི་སྐབས་སུ་ཡང་ཅུང་ཟད་བྱུང་མོད་ཀྱང་། འདིར་བསྟན་པ་ནི་བདེ་བ་དང་ཕྲད་ན་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ན་སྙམ་པའི་བྱམས་སྙིང་རྗེས་མི་ཆོག་གི ། སེམས་ཅན་ལ་བདག་གིས་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་བོ་སྙམ་པའི་བསམ་པ་འདྲེན་ནུས་པའི་བྱམ
【現代漢語翻譯】 那些沒有獲得證悟卻自認為已經獲得證悟的人，他們的傲慢自負根深蒂固。他們將菩提心（梵文：बोधचित्त，羅馬轉寫：bodhicitta，漢語字面意思：覺悟之心）視為口頭禪，卻不去修習，而是向外尋求，徒勞無功，似乎只想跨越許多土地。如果通曉大乘（梵文：महायान，羅馬轉寫：mahāyāna，漢語字面意思：大乘）精髓的人看到這種情形，只會覺得可笑。因為，無數經論中都記載著，高貴的佛子們在無數劫中都將菩提心作為修行的核心。更何況那些僅僅理解字面意思的人呢？ 這並不是說不能修習其他的道，而是說，在修習菩提心方面，也必須將其作為口頭禪來修持。總的來說，即使沒有生起像前面所說的體驗，但如果瞭解大乘的修行內容，並且對大乘有堅定的信心，那麼可以先受持發心（梵文：चित्तोत्पाद，羅馬轉寫：cittotpāda，漢語字面意思：心生起）和戒律，然後再修習菩提心。就像《入菩薩行論》（梵文：Bodhisattvacaryāvatāra，羅馬轉寫：Bodhisattvacaryāvatāra）中，先受持戒律和發心，然後在禪定品中詳細闡述了修習菩提心的方法一樣。然而，爲了使自己成為合格的容器，似乎需要事先修習許多內容，例如思維利益、七支供（梵文：Saptāṅga-pūjā，羅馬轉寫：Saptāṅga-pūjā，漢語字面意思：七肢供養）和皈依（梵文：śaraṇāgamana，羅馬轉寫：śaraṇāgamana，漢語字面意思：皈依）來調伏自心，並且在瞭解修行內容后，生起想要守護戒律的願望。 因此，在修道過程中，雖然似乎只是略微瞭解空性（梵文：śūnyatā，羅馬轉寫：śūnyatā，漢語字面意思：空性），並且需要不斷增進對空性的證悟，但與此類似，也需要好好修習菩提心，使其不斷提升，從而在道上不斷進步，而不僅僅是停留在口頭上。這是諸佛唯一道路——波羅蜜多（梵文：पारमिता，羅馬轉寫：pāramitā，漢語字面意思：度，到彼岸）教授的論典中所說的二十二種發心，對此，應該通過大車論師們對這些發心如何引導修道的方式的闡釋來理解。 第三，修習增上意樂：在修習慈愛和悲心的基礎上，心想：『唉！這些可憐而可愛的眾生，如此缺乏安樂，飽受痛苦的折磨，我該如何讓他們獲得安樂，從痛苦中解脫呢？』心中這樣想著，即使只是口頭上說說，也要承擔起救度他們的重任。雖然在報答恩情的部分也稍微提到過這一點，但這裡所說的不僅僅是希望他們獲得安樂、脫離痛苦的慈悲，而是要生起『我一定要為眾生帶來利益和安樂』的強烈願望，這種願望能夠引導我們。
【English Translation】 Those who have not attained enlightenment but think they have, their arrogance is deeply rooted. They take Bodhicitta (बोधचित्त, bodhicitta, the mind of enlightenment) as a mantra, but do not practice it, instead seeking it externally, to no avail, seeming only to want to cross many lands. If those who know the essence of Mahayana (महायान, mahāyāna, the Great Vehicle) see this, they will only find it laughable. Because, it is recorded in numerous scriptures that noble sons of the Buddha have taken Bodhicitta as the core of their practice for countless eons. What need is there to mention those who only understand the literal meaning? This is not to say that other paths cannot be practiced, but that in practicing Bodhicitta, it must also be taken as a mantra to cultivate. In general, even if the experience described earlier has not arisen, but if one understands the practices of the Mahayana and has firm faith in the Mahayana, then one can first take the vows of generating the mind of enlightenment (चित्तोत्पाद, cittotpāda, mind generation) and then practice Bodhicitta. Just as in the Bodhisattvacaryāvatāra, one first takes the vows and generates the mind of enlightenment, and then in the chapter on meditation, the methods of practicing Bodhicitta are explained in detail. However, in order to make oneself a suitable vessel, it seems necessary to practice many things beforehand, such as contemplating the benefits, the seven-limb practice (Saptāṅga-pūjā, Saptāṅga-pūjā, Seven Branch Offering), and taking refuge (śaraṇāgamana, śaraṇāgamana, going for refuge) to tame the mind, and after understanding the practices, generating the desire to keep the vows. Therefore, in the process of traversing the path, although it seems that one only slightly understands emptiness (śūnyatā, śūnyatā, emptiness) and needs to continuously increase the realization of emptiness, similarly, one needs to cultivate Bodhicitta well, so that it continuously improves and progresses on the path, and not just remain on the verbal level. This is the only path of all the Buddhas—the twenty-two types of mind generation spoken of in the treatise on the instructions of the pāramitā (पारमिता, pāramitā, perfection, to the other shore), which should be understood from the explanation of how the great chariot masters guide the path with these. Third, cultivating higher intention: On the basis of cultivating loving-kindness and compassion, one thinks: 'Alas! These poor and lovely sentient beings, so lacking in happiness and tormented by suffering, how can I bring them happiness and liberate them from suffering?' Thinking in this way, even if only verbally, one must take on the responsibility of liberating them. Although this has been mentioned slightly in the section on repaying kindness, what is taught here is not just the loving-kindness and compassion of hoping that they will attain happiness and be free from suffering, but the strong desire to bring benefit and happiness to sentient beings, which can guide us.
ས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་དགོས་ 13-2-201b པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཐུན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་མིན་གྱི། ཐུན་རྗེས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་དྲན་པར་བྱས་ནས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྐྱངས་ན་བོགས་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། སྙིང་རྗེ་དེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འདུག་ཀྱང་རུང་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུའང་རུང་སྟེ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་ལ། སྙིང་རྗེ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་དམིགས་རྣམ་གང་སྐྱོང་ཐམས་ཅད་ལ་འདྲའོ། །སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཙནྡྲ་གཽ་མིས་ཀྱང་། སེམས་ཀྱི་ཤིང་ནི་ཐོག་མ་མེད་དུས་ཅན། །ཉོན་མོངས་ཁ་བའི་ཁུ་བས་རླན་བསྒོས་པ། །རོ་ཞིམ་དངོས་པོར་བགྱི་བར་མི་ནུས་ལ། །ཡོན་ཏན་ཆུ་ཡི་ཐིགས་པས་ཅི་རུ་འགྱུར། །ཞེས་རོ་ཤིན་ཏུ་ཁ་བའི་ཏིག་ཏའི་སྡོང་པོ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་ཞིག་ལ་བུར་ཁུ་ལྟ་བུའི་ཐིགས་པ་རེ་རེ་ཙམ་བླུགས་པས་མངར་པོར་བྱ་མི་ནུས་པ་ལྟར། ཉོན་མོངས་པའི་རོ་ཁ་བས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་བསྒོས་པའི་སེམས་རྒྱུད་ལ་བྱམས་པའམ་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྒོམ་པ་ཡུན་ཐུང་ཐུང་རེས་ཅིར་ཡང་མི་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་པས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་སྐྱོང་དགོས་སོ། ། ༈ བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློ་སྦྱང་བ། གཉིས་པ་བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློ་སྦྱང་བ་ནི། སྔར་བཤད་པའི་རིམ་པས་བདས་ནས་གཞན་དོན་ལ་བྱང་ཆུབ་དགོས་པར་མཐོང་ནས་དེ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་བསྐྱེད་པའང་ཡིན་མོད། འོན་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པས་སྔར་སྐྱབས་འགྲོའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་འཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་ཐོག་མར་དད་པ་ཅི་ 13-2-202a འཕེལ་བྱ། དེ་ནས་དད་པས་འདུན་པའི་རྟེན་བྱེད་པར་གསུངས་པས། ཡོན་ཏན་དེ་དག་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ཐོབ་འདོད་བསྐྱེད་དེ་རང་གི་དོན་ལའང་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་པ་མེད་དུ་མི་རུང་བ་ལ་ངེས་པ་དྲང་ངོ་། །སེམས་བསྐྱེད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མང་ཡང་སྙིང་རྗེས་ནོན་ཏེ་རང་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཆེ་བར་ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བཀའ་སྩལ་པར་སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས་གསུངས་སོ། ། ༈ སྦྱངས་པའི་འབྲས་བུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ངོས་གཟུང་བ། སྦྱངས་པའི་འབྲས་བུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ངོས་བཟུང་བ། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་སྔར་དྲངས་པའི་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་ལུང་དོན་བཞིན་ཡིན་ལ། དབྱེ་བ་ནི་སྡོང་པོ་བཀོད་པའི་མདོའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས། སྤྱོད་འཇུག་ལས། འགྲོ་བར་འདོད་དང་འགྲོ་བ་ཡི། །བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་མཁས་པས་འདི་གཉིས་ཀྱི། །བྱེ་བྲག་རིམ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སྨོན་འཇུག་གཉིས་སུ་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་མི་མཐུན་པ་མང་དུ་སྣང་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པའམ་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བ
【現代漢語翻譯】 爲了展示慈愛和悲心的重要性，這些（慈愛和悲心）不僅僅是禪修時的狀態，而是在所有行為中都要憶念並持續修持，這樣才能獲得更大的利益。《中觀次第論》中說：『慈悲無論是在禪定中還是在所有行為中，都要時時刻刻為一切眾生修持。』這裡，慈悲只是一個例子，適用於所有修持的目標和狀態。偉大的導師旃扎·果彌（Candragomin，月稱）也說：『心之樹，無始以來，被煩惱之雪的汁液浸透，無法轉化為美味之物，少許功德之水滴又能如何？』就像一棵非常苦澀的樹，即使滴上少許糖漿也無法使其變甜一樣。從無始以來就被煩惱的苦味浸透的心，即使短暫地修持慈愛或悲心等功德，也無法改變。』因此，必須持續修持。 修持菩提心的要點 第二，修持菩提心的要點：通過之前所說的步驟，認識到爲了利益他人必須證得菩提，並生起想要獲得菩提的願望。然而，僅僅這樣是不夠的，正如之前在皈依時所說的那樣，通過思維佛陀的身、語、意和事業的功德，首先要儘可能地增長信心。 然後，因為據說信心是願望的基礎，所以要從內心深處生起想要獲得這些功德的願望，並確信爲了自己的利益，也必須證得一切智智（sarvākārajñāna， सर्वাকারज्ञान，sarvaakaarajnyaana，一切種智）。雖然生起菩提心的原因有很多，但通過悲心來壓倒並由自己生起菩提心是非常特別的，這是在《智慧手印三摩地經》中所說的，並在《修次初篇》中提到。 修習的成果——認識菩提心 修習的成果——認識菩提心。總的特徵如前所述，符合《現觀莊嚴論》的經文意義。分類上，遵循《華嚴經》，如《入菩薩行論》所說：『發願前往與實際前往，二者差別當知曉，如是智者依次第，了知此二之差別。』即分為愿菩提心和行菩提心。雖然這二者有很多不同之處，但生起『爲了利益眾生，我願成佛』的想法，或者正在成佛的…
【English Translation】 To demonstrate the importance of love and compassion, these (love and compassion) are not just states during meditation, but should be remembered and continuously practiced in all actions, so that greater benefits can be obtained. The Middle Stages of Meditation states: 'Compassion, whether in meditation or in all actions, should be practiced for all sentient beings at all times.' Here, compassion is just an example, applicable to all practiced goals and states. The great teacher Candragomin also said: 'The tree of the mind, from beginningless time, is soaked with the juice of the snow of afflictions, unable to be transformed into a delicious thing, how can a few drops of the water of merit change it?' Just like a very bitter tree, even if a little syrup is dripped on it, it cannot be made sweet. The mindstream that has been soaked in the bitterness of afflictions from beginningless time, even if practicing virtues such as love or compassion for a short time, cannot be changed. Therefore, it must be practiced continuously. The Essentials of Training the Mind for Enlightenment Second, the essentials of training the mind for enlightenment: Through the steps mentioned earlier, recognizing that one must attain enlightenment to benefit others, and generating the desire to attain enlightenment. However, this alone is not enough. As mentioned earlier in the context of refuge, by contemplating the qualities of the Buddha's body, speech, mind, and activities, one must first increase faith as much as possible. Then, because it is said that faith is the basis of desire, one must generate the desire to attain these qualities from the depths of one's heart, and be certain that it is indispensable to attain sarvākārajñāna ( सर्वাকারज्ञान，sarvaakaarajnyaana，all-knowing wisdom) for one's own benefit as well. Although there are many causes for the arising of bodhicitta, it is particularly special to generate bodhicitta by oneself, overwhelmed by compassion, as stated in the Samadhi of the Seal of Wisdom, and mentioned in the First Stages of Meditation. The Result of Practice—Recognizing Bodhicitta The result of practice—recognizing bodhicitta. The general characteristics are as mentioned earlier, in accordance with the meaning of the verses of the Ornament for Clear Realization. In terms of classification, following the Avatamsaka Sutra, as stated in the Bodhicaryavatara: 'The difference between wishing to go and actually going should be known, just as the wise gradually understand the difference between these two.' That is, it is divided into aspiration bodhicitta and action bodhicitta. Although there are many differences between these two, the thought of 'For the benefit of sentient beings, may I become a Buddha,' or becoming a Buddha...
ར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སྨོན་ལ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་ཀྱང་རུང་མི་སློབ་ཀྱང་རུང་ཇི་སྲིད་དུ་སྡོམ་པ་མ་བཟུང་བ་དེ་སྲིད་དུ་སྨོན་པའི་སེམས་ཡིན་ལ། སྡོམ་པ་བཟུང་བ་ནས་སེམས་དེ་འཇུག་པའི་སེམས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། དེ་ལ་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་གང་ཐོག་མར་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་ནི་སྨོན་པའི་སེམས་སོ། །གང་ཕན་ཆད་སྡོམ་པ་བཟུང་སྟེ་ཚོགས་རྣམས་ལ་ཞུགས་པ་དེ་ནི་ 13-2-202b ཞུགས་པའི་སེམས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་བརྒལ་ལན་མང་དུ་སྣང་ཡང་མ་སྤྲོས་སོ། །གཉིས་པ་ཞི་བ་ལྷའི་གཞུང་ལ་བརྟེན་ནས་སྦྱང་བ་ལ་གསུམ་ལས། བདག་གཞན་བརྗེ་བའི་ཕན་ཡོན་དང་མ་བརྗེས་པའི་ཉེས་དམིགས་བསམ་པ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཞིག་བདག་དང་གཞན་རྣམས་ནི། །མྱུར་དུ་བསྐྱབ་པར་འདོད་པ་དེས། །བདག་དང་གཞན་དུ་བརྗེ་བྱ་བ། །གསང་བའི་དམ་པ་སྤྱད་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། འཇིག་རྟེན་བདེ་བ་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་ཀུན་གཞན་བདེ་འདོད་ལས་བྱུང་། །འཇིག་རྟེན་སྡུག་བསྔལ་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་ཀུན་བདག་བདེ་འདོད་ལས་བྱུང་། །མང་དུ་བཤད་ལྟ་ཅི་དགོས་ཏེ། །བྱིས་པ་རང་གི་དོན་བྱེད་དང་། །ཐུབ་པ་གཞན་གྱི་དོན་མཛད་པ། །འདི་གཉིས་ཀྱི་ནི་ཁྱད་པར་ལྟོས། །བདག་བདེ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དག ། ཡང་དག་བརྗེ་བར་མ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་ཅིང་། །འཁོར་བ་ན་ཡང་བདེ་བ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། བདག་གཅེས་པར་འཛིན་པ་རྒུད་པ་ཀུན་གྱི་སྒོ་དང་། གཞན་གཅེས་པར་འཛིན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སུ་བསམ་མོ། བདག་གཞན་བརྗེ་བའི་བསམ་པ་གོམས་ན་བསྐྱེད་པར་ནུས་པ་ནི། སྔར་རང་གི་དགྲ་བྱེད་པ་མིང་ཐོས་ནའང་འཇིགས་པ་སྐྱེ་བ་ཞིག་ཕྱིས་མཐུན་པར་བྱས་ནས་མཛའ་བ་ན་དེ་མེད་ན་མི་དགའ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བ་ལྟར། བློ་གོམས་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་ན་བདག་ལ་གཞན་བཞིན་དང་གཞན་ལ་བདག་བཞིན་དུ་བལྟ་བའང་གོམས་ན་སྐྱེ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དཀའ་ལས་ཕྱིར་ལྡོག་མི་བྱ་སྟེ། ། 13-2-203a འདི་ལྟར་གོམས་པའི་མཐུ་ཡིས་ནི། །གང་གི་མིང་ཐོས་འཇིགས་པ་ཡང་། །དེ་ཉིད་མེད་ན་མི་དགར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། བདག་གི་ལུས་ནི་གཞན་དག་ཏུ། །བཞག་པ་དེ་ལྟར་དཀའ་བ་མེད། །ཅེས་སོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ལུས་བདག་གི་ལུས་མིན་པས་དེ་ལ་རང་གི་བློ་འདྲ་བ་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་དུ་རུང་སྙམ་ན། ལུས་འདི་ཡང་ཕ་མའི་ཁུ་ཁྲག་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞིང་། གཞན་གྱི་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཀྱང་། སྔོན་གོམས་པའི་དབང་གིས་ངར་འཛིན་པ་སྐྱེ་བ་ལྟར། གཞན་ལུས་ལའང་རང་གི་བཞིན་གཅེས་པར་འཛིན་པ་གོམས་པར་བྱས་ན་སྐྱེ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དེ་བས་ཇི་ལྟར་གཞན་དག་གི ། ཁུ་བ་ཁྲག་གི་ཐིགས་པ་ལ། །ཁྱོད་ཀྱིས་ངར་འཛིན་བྱས་པ་ལྟར། །
【現代漢語翻譯】 發願想要成佛。無論是否學習佈施等行為，只要沒有受持律儀，就一直是發願心。從受持律儀開始，就要明白這個心是趣入心。如《修次初篇》所說：『爲了利益一切眾生而想要成佛，這最初的意願就是發願心。之後受持律儀，進入資糧道，就是趣入心。』因此，對此有很多辯駁，但這裡不作詳細闡述。 第二，依靠寂天菩薩的論典來修習，分為三點：思維交換自他的利益和不交換的過患。《入菩薩行論》中說：『凡欲迅速救護自他者，應實行交換自他之秘密殊勝法。』又說：『世間所有安樂，皆源於利他之心；世間所有痛苦，皆源於自利之心。』何必多說呢？看看凡夫只為自己，佛陀卻利益他人，這兩者之間的差別！』如果不能將自樂和他人的痛苦完全交換，就無法成就佛果，即使在輪迴中也沒有安樂。』如經文所說，執著自我為珍貴是所有衰敗的根源，而執著他人為珍貴是所有圓滿的根本。 如果習慣了交換自他的想法，就能生起這種心。就像以前對自己的敵人，聽到名字都會害怕，後來和解了，關係親密了，沒有他就不高興一樣。因為心會跟隨習慣，所以像對待自己一樣對待他人，像對待他人一樣對待自己，如果習慣了，就能生起這種心。如《入菩薩行論》所說：『不應退縮困難，因為通過習慣的力量，聽到名字都會害怕的人，沒有他反而會不高興。』又說：『將自己的身體給予他人，並沒有那麼困難。』 如果有人想，別人的身體不是自己的身體，怎麼能生起像對待自己一樣的想法呢？要知道，這個身體也是由父母的精血形成的，即使是由其他身體的部分組成，也因為之前的習慣而生起我執。同樣，如果習慣了像珍視自己一樣珍視他人的身體，也能生起這種心。如《入菩薩行論》所說：『因此，就像你對他人精血的結合產生我執一樣。』
【English Translation】 Wishing to become a Buddha. Whether or not one studies practices such as generosity, as long as one has not taken vows, it is still the mind of aspiration. From the moment one takes vows, one should understand that this mind is the mind of entering. As stated in the first chapter of the Stages of Meditation: 'That which is initially sought for the benefit of all beings, to become a Buddha, is the mind of aspiration. That which follows, having taken vows and entered the accumulations, is the mind of entering.' Therefore, there are many arguments about this, but I will not elaborate here. Secondly, relying on the treatises of Shantideva to train, there are three points: contemplating the benefits of exchanging self and others and the faults of not exchanging. As stated in the Bodhicharyavatara: 'Those who wish to quickly protect themselves and others should practice the secret and supreme practice of exchanging self and others.' It also says: 'All the happiness in the world comes from the desire for the happiness of others; all the suffering in the world comes from the desire for one's own happiness.' What need is there to say more? Look at the difference between ordinary people who only work for themselves and the Buddhas who benefit others! If one does not completely exchange one's own happiness for the suffering of others, one will not attain Buddhahood, and even in samsara there will be no happiness.' As the scriptures say, cherishing oneself is the gateway to all decline, and cherishing others is the basis of all perfections. If one is accustomed to the thought of exchanging self and others, one can generate this mind. Just as one used to be afraid of even hearing the name of one's enemy, but later, after reconciling and becoming close, one becomes unhappy without them. Because the mind follows habit, treating others as oneself and treating oneself as others, if one is accustomed to it, one can generate this mind. As stated in the Bodhicharyavatara: 'One should not shrink back from difficulties, because through the power of habit, one who was afraid of hearing the name of someone will become unhappy without them.' It also says: 'To give one's body to others is not so difficult.' If someone thinks, 'Since the body of another is not my body, how can I generate the same thought as I have for myself?' Know that this body is also formed from the essence of one's parents, and even though it is composed of parts of other bodies, one develops self-grasping due to previous habits. Similarly, if one becomes accustomed to cherishing the bodies of others as one cherishes one's own, one can generate this mind. As stated in the Bodhicharyavatara: 'Therefore, just as you have self-grasping towards the combination of the essence and blood of others.'
དེ་བཞིན་གཞན་ལ་གོམས་པར་གྱིས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་ལེགས་པར་བསམས་པས་ནི་སྙིང་ཐག་པ་ནས་དེ་བསྒོམ་པ་ལ་སྤྲོ་ཤུགས་སྐྱེ་ལ་གོམས་པར་བྱས་ན་བསྐྱེད་ནུས་པར་ཡང་མཐོང་བ་དེས། བདག་གཞན་བརྗེ་བའི་ཚུལ་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ནི། བདག་གཞན་བརྗེ་ཞེས་པ་དང་། བདག་གཞན་དུ་བྱ་ཞིང་གཞན་བདག་ཏུ་བྱ། ཞེས་གསུངས་པ་ནི་གཞན་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་དང་དེའི་མིག་ལ་སོགས་པ་ལ་ངའི་འོ་སྙམ་པའི་བློ་སྦྱོང་བ་མིན་གྱི། དང་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པ་དང་གཞན་ཡལ་བར་འདོར་བའི་བློ་གཉིས་གོ་ས་བརྗེས་ཏེ་གཞན་ལ་རང་ལྟར་གཅེས་པར་འཛིན་ཅིང་རང་ལ་གཞན་ལྟར་ཡལ་བར་འདོར་བའི་བློ་བསྐྱེད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་གི་བདེ་བ་དང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ 13-2-203b བརྗེ་བར་གསུངས་པའང་བདག་གཅེས་འཛིན་ལ་དགྲར་བལྟས་ནས་བདག་གི་བདེ་བ་ལ་ཆེས་ཆེར་བྱེད་པ་འགོག་ཅིང་། གཞན་གཅེས་འཛིན་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་བལྟས་ནས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡལ་བར་འདོར་བ་བཀག་ནས་དེ་སེལ་བ་ལ་ཆེད་ཆེར་བྱེད་པ་སྟེ། མདོར་ན་རང་གི་བདེ་བ་ལ་མི་བལྟ་བར་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བའི་དོན་དུ་འཇུག་པའོ། །བློ་དེ་སྦྱོང་བ་ན་གེགས་ནི་གཉིས་ཏེ། རང་དང་གཞན་གྱི་བདེ་སྡུག་གི་རྟེན་བདག་དང་གཞན་གཉིས་སྔོ་སེར་ལྟར་སོ་སོ་བར་རིས་སུ་བཅད་ནས་གྲུབ་པར་འཛིན་ཅིང་། དེ་ནས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བདེ་སྡུག་ལའང་འདི་ནི་ངའི་ཡིན་པས་བསྒྲུབ་པའམ་བསལ་བར་བྱའོ། །འདི་ནི་གཞན་གྱི་ཡིན་པས་སྙམ་ནས་ཡལ་བར་འདོར་བས། དེའི་གཉེན་པོར་ནི་བདག་དང་གཞན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོར་རིས་སུ་ཆད་པ་མེད་དེ། ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་བདག་ལའང་གཞན་གྱི་བློ་སྐྱེ་ལ་གཞན་ལའང་བདག་གི་བློ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་ཕ་རི་ཚུ་རི་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཕ་རི་ལ་འདི་ངོས་ནས་ཕ་རིའི་བློ་སྐྱེ་ཡང་ཕ་རིར་ཕྱིན་ན་ཚུ་རིའི་བློ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྔོན་པོ་ཁ་དོག་སུ་ལ་ལྟོས་ཀྱང་སྔོན་པོ་ཉིད་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་ཡི། ཁ་དོག་གཞན་གྱི་བློ་མི་སྐྱེ་བ་དང་མི་འདྲའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བསླབ་བཏུས་ལས། བདག་གཞན་མཉམ་ཉིད་གོམས་བྱས་པས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བརྟན་པར་འགྱུར། །བདག་དང་གཞན་ཉིད་ལྟོས་པ་སྟེ། །ཕ་རོལ་ཚུ་རོལ་ཇི་བཞིན་བརྫུན། །ངོགས་ཏེ་རང་གིས་ཕ་རོལ་མིན། །གང་ལ་ལྟོས་ན་ཚུ་རོལ་འགྱུར། །བདག་ཉིད་རང་གིས་མ་གྲུབ་ན། །གང་ལ་ལྟོས་ཏེ་གཞན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་བལྟོས་ས་ལ་ 13-2-204a ལྟོས་ནས་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་པར་གསུངས་སོ། །ཡང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་བདག་ལ་མི་གནོད་པས་དེ་སེལ་བའི་དོན་དུ་མི་འབད་དོ་སྙམ་པའི་གེགས་བསལ་བ་ནི། དེ་ལྟ་ན་རྒས་པའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་བར་དོགས་ནས་གཞོན་པའི་ཚེ་ནོར་གསོག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གཞོན་པ་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་ར
【現代漢語翻譯】 同樣地，要習慣於利益他人。』如此說。像這樣，通過很好地思考利益和過患，就會從內心深處生起修習它的熱情，並且如果習慣了，也會看到能夠生起。因此，修習自他交換之理的次第是：所謂『自他交換』，以及『將自作為他，將他作為自』，並不是指將他人視為『我』，或者將他們的眼睛等視為『我的』來修習，而是指將珍愛自己和捨棄他人的兩種心態互換位置，生起像愛自己一樣珍愛他人，像對待他人一樣捨棄自己的心態。因此，所謂交換自己的安樂和他人的痛苦，是指將珍愛自己視為敵人，從而阻止過度追求自己的安樂；將珍愛他人視為功德，從而阻止捨棄他人的痛苦，而要努力消除它。總之，就是不顧自己的安樂，而致力於消除他人的痛苦。 修習這種心態時，有兩種障礙：一是認為自己和他人的安樂和痛苦的所依——自己和他人，像藍色和黃色一樣，是截然分開、各自成立的；二是認為基於此，安樂和痛苦也『這是我的，所以應該成辦或消除；這是他人的，所以應該捨棄』。對此的對治是，自己和他人並非本質上截然分開，而是相互依存的，對於自己也會生起『他人』的念頭，對於他人也會生起『自己』的念頭，就像此岸和彼岸一樣。例如，對此岸來說，會生起『彼岸』的念頭，但到了彼岸，就會生起『此岸』的念頭。因此，無論看向誰，藍色都會生起『藍色』的念頭，而不會生起其他顏色的念頭，這與自他不同。正如《入行論》中所說：『通過習慣自他平等，菩提心會變得穩固。自己和他人是相互依存的，就像此岸和彼岸一樣虛假。從這邊來說不是彼岸，看向哪裡就變成此岸。如果自己不是獨立成立的，那麼依靠什麼而變成他人呢？』意思是說，一切都是依賴於所依賴之處而安立的，並非自身成立。 此外，消除『他人的痛苦不會傷害到我，所以不必努力消除它』這種障礙的方法是：如果這樣，那麼在年老時擔心受苦，年輕時就不會積累財富了，因為年老的痛苦不會傷害到年輕人。
【English Translation】 Likewise, get used to benefiting others.' Thus it is said. In this way, by thinking well about the benefits and drawbacks, enthusiasm for cultivating it will arise from the depths of your heart, and if you get used to it, you will also see that you can generate it. Therefore, the order of cultivating the method of exchanging self and others is: The so-called 'exchanging self and others,' and 'making self as others, and making others as self,' does not mean cultivating the mind of thinking of others as 'me,' or thinking of their eyes, etc., as 'mine,' but rather exchanging the positions of the two minds of cherishing oneself and abandoning others, generating the mind of cherishing others as oneself and abandoning oneself as others. Therefore, the so-called exchanging one's own happiness and the suffering of others means regarding cherishing oneself as an enemy, thereby preventing excessive pursuit of one's own happiness; regarding cherishing others as a virtue, thereby preventing the abandonment of others' suffering, and striving to eliminate it. In short, it means not looking at one's own happiness, but engaging in the purpose of eliminating the suffering of others. When cultivating this mind, there are two obstacles: one is to regard the basis of one's own and others' happiness and suffering—oneself and others—as being as separate and established as blue and yellow; the second is to think that based on this, happiness and suffering are also 'This is mine, so it should be accomplished or eliminated; this is others', so it should be abandoned.' The antidote to this is that self and others are not essentially separate, but are interdependent, and the thought of 'others' arises for oneself, and the thought of 'self' arises for others, just like this shore and the other shore. For example, for this shore, the thought of 'the other shore' arises, but when one goes to the other shore, the thought of 'this shore' arises. Therefore, no matter who one looks at, blue will give rise to the thought of 'blue,' but not the thought of other colors, which is different from self and others. As it is said in the Bodhicaryāvatāra: 'By habituating oneself to the equality of self and others, the bodhicitta will become stable. Self and others are interdependent, just like this shore and the other shore are false. From this side, it is not the other side, wherever one looks, it becomes this side. If oneself is not independently established, then relying on what does one become others?' It means that everything is established depending on what it relies on, and is not established by itself. Furthermore, the way to eliminate the obstacle of 'others' suffering does not harm me, so there is no need to strive to eliminate it' is: If that were the case, then one would not accumulate wealth in youth for fear of suffering in old age, because the suffering of old age does not harm the young.
ོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྐང་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ལག་པས་མི་སེལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྒན་གཞོན་དང་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་མཚོན་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། ཉི་མ་སྔ་རྟིང་ངམ་སྔ་དྲོ་དང་ཕྱི་དྲོ་སོགས་ལའང་སྦྱར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒན་གཞོན་རྒྱུད་གཅིག་ཡིན་ལ་རྐང་ལག་ཚོགས་པ་གཅིག་ཡིན་པས་རང་གཞན་གཉིས་དང་མི་འདྲའོ་སྙམ་ན། རྒྱུན་དང་ཚོགས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མང་པོ་དང་ཚོགས་པ་ཅན་མང་པོ་ལ་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི་རང་རྐྱ་བའི་ངོ་བོ་མེད་ལ། རང་གི་བདག་དང་གཞན་གྱི་བདག་ཀྱང་ཚོགས་རྒྱུན་དེ་ལ་འཇོག་དགོས་པས་བདག་དང་གཞན་ལྟོས་ནས་བཞག་པ་ཙམ་མིན་པའི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གཅེས་འཛིན་གོམས་པའི་དབང་གིས་རང་གི་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་ལ་མི་བཟོད་པ་ཡིན་པས་གཞན་ལའང་གཅེས་འཛིན་གོམས་ན་དེའི་སྡུག་བསྔལ་ལའང་མི་བཟོད་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བདག་གཞན་བརྗེ་བའི་གེགས་བསལ་ནས་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་དངོས་ནི། བདག་ལ་ཆགས་པའི་དབང་གིས་རང་གཅེས་པར་བཟུང་བ་འདིས་འཁོར་བ་ཐོག་མེད་ 13-2-204b ནས་ད་བར་དུ་མི་འདོད་པ་སྣ་ཚོགས་བསྐྱེད་ལ། རང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཞིག་བྱེད་པར་འདོད་ཀྱང་རང་གི་དོན་གཙོ་བོར་བཟུང་སྟེ་ཐབས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཞུགས་པས། བསྐལ་པ་བགྲང་ལས་འདས་པ་སོང་ཡང་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་གང་ཡང་མ་གྲུབ། མ་གྲུབ་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་གིས་མནར་བར་གྱུར། རང་དོན་གྱི་བསམ་པ་དེ་གཞན་ལ་སྤོས་ནས་ཞུགས་ན་ཆེས་ཤིན་ཏུ་སྔ་བར་སངས་རྒྱས་ནས་རང་གཞན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་འགྱུར་བ་གདོན་མི་ཟ་བ་ལ། དེ་ལྟར་མ་བྱས་པས་དཀའ་ལ་དོན་མེད་པས་དུས་འདས་སོ། །ད་ནི་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་དགྲའི་མཆོག་བདག་གཅེས་པར་འཛིན་པ་འདི་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་བསྟེན་ནས་འབད་པ་དུ་མས་མ་སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེས་པ་རྒྱུན་འཐུད་དུ་མི་གཞུག་གོ་སྙམ་པའི་ངེས་པ་བརྟན་པར་བྱས་ནས་ལན་དུ་མར་འགོག་པར་བྱེད་པ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། འདི་ཡིས་བརྒྱ་ཕྲག་ཐམས་ཅད་དུ། །འཁོར་བར་བདག་ལ་གནོད་པ་བྱས། །ཡིད་ཁྱོད་རང་དོན་བྱེད་འདོད་པས། །བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་འདས་གྱུར་ཀྱང་། །ངལ་བ་ཆེན་པོ་དེ་ལྟ་བུས། །ཁྱོད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་བསྒྲུབས། །ཞེས་དང་། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྔ་དུས་སུ། །ལས་འདི་བྱས་པར་གྱུར་ན་ནི། །སངས་རྒྱས་ཕུན་སུམ་བདེ་མིན་པ། །གནས་སྐབས་འདི་འདྲར་འགྱུར་མི་སྲིད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་རང་གི་ཁ་མི་འཛིན་ཕྱོགས་མི་སྐྱོར་བར་རང་གི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་རྩ་ 13-2-205a རྣམས་ལྟོས་པ་མེད་པར་སེམས་ཅན་ལ་གཏོང་བའི་བློ་ཡང་ཡང་སྦྱང་བ་དང་གང་ལ་བཏང་བ་དེའི་དོན་བྱ་དགོས་ཤིང་། དེ་ལ་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པ་མི་རིགས་པས། ལུས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ལ་རང་གི་དོན་དུ་ད
【現代漢語翻譯】 同樣地，腳的痛苦也不能用手來消除，因為它們是不同的。』 如是說。老少和先後出生只是象徵，也適用於日子的先後或早晚等情況。如果認為老少是同一血脈，手腳是同一集合，因此與自他不相同，那麼，血脈和集合只是對眾多剎那和眾多集合體的假名安立，沒有獨立的自性。自己的主和別人的主也必須安立在那個集合血脈上，因此，我和他只是依賴而安立，沒有以自己的自性成立。然而，由於無始以來串習了珍愛執著，所以無法忍受自己的痛苦，如果也串習了珍愛他人，那麼也會對他人的痛苦無法忍受。因此，在消除交換自他的障礙后，實際的修習方式是：由於對自己的貪執，執著于自愛，這從無始以來至今，產生了各種不 желаемое。雖然想要讓自己變得完美，但由於主要爲了自己的利益，而採取了非正當的手段，所以即使經過了無數劫，自己和他人的利益都沒有成就。不僅沒有成就，反而被痛苦所折磨。如果將這種為自己著想的心轉移到他人身上，那麼就會非常迅速地成佛，從而圓滿自己和他人的所有利益。但由於沒有這樣做，所以白費力氣，浪費了時間。現在明白了這一點，就要依靠正念和正知，以多種努力，使這個最大的敵人——自愛——不生起，已經生起的不再延續，要堅定這樣的決心，並多次阻止它。如《入行論》云：『此于百千生，於我作損害，汝欲自利益，經 বহু劫 दुх。若汝昔作此，今當不 страда，佛 लाभ云何有。』 這樣，不偏袒自己，不袒護自己，毫不吝惜地將自己的身體、受用、善根等施與眾生，並反覆修習這種心，而且必須做對所施之物的利益之事，不能邪 злоупотреблять。因此，不要爲了自己的利益而利用身體等。
【English Translation】 Similarly, the suffering of the feet cannot be alleviated by the hands, because they are different. ' Thus it is said. Old and young, and earlier and later births are merely symbolic, and can also be applied to the sequence of days or morning and evening, etc. If one thinks that old and young are of the same lineage, and hands and feet are the same collection, therefore they are not different from self and other, then, lineage and collection are merely nominal designations for many moments and many collections, and have no independent essence. One's own master and another's master must also be established on that collection lineage, therefore, self and other are merely established in dependence, and are not established by their own essence. However, due to the habit of cherishing attachment from beginningless time, one cannot bear one's own suffering, and if one also cultivates cherishing others, then one will also be unable to bear their suffering. Therefore, after eliminating the obstacles to exchanging self and other, the actual method of practice is: due to attachment to oneself, clinging to self-love, this has generated various undesirable things from beginningless time until now. Although one wants to make oneself perfect, because one is mainly for one's own benefit, and engages in improper means, so even after countless kalpas have passed, neither one's own nor others' interests have been accomplished. Not only has it not been accomplished, but one is tormented by suffering alone. If this thought of thinking for oneself is transferred to others, then one will become a Buddha very quickly, thereby perfecting all the interests of oneself and others. But because one has not done so, one has wasted effort and wasted time. Now that one understands this, one must rely on mindfulness and awareness, and with many efforts, prevent this greatest enemy—self-love—from arising, and prevent what has already arisen from continuing, one must firmly resolve to do so, and repeatedly prevent it. As it is said in the Bodhicharyavatara: 'This has harmed me in samsara for hundreds of thousands of lives. You want to benefit yourself, but countless kalpas have passed. With such great effort, you have only accomplished suffering. If you had done this earlier, you would not be in this state of imperfection of Buddhahood.' Thus, without being biased towards oneself, without protecting oneself, one should give one's body, possessions, and roots of virtue to sentient beings without hesitation, and repeatedly cultivate this mind, and one must do what is beneficial to what has been given, and not abuse it. Therefore, do not use the body, etc., for one's own benefit.
མིགས་པའི་བློ་དགག་པར་བྱ་སྟེ། བདག་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གྱུར་ཅེས། །ཡིད་ཁྱོད་ངེས་པར་ཤེས་གྱིས་ལ། །སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་མ་གཏོགས་པར། །ད་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་མི་བསམ། །གཞན་དབང་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡིས། །རང་དོན་བསྒྲུབ་པར་རིགས་མ་ཡིན། །དེ་དོན་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡིས། །དེ་ལ་ལོག་པར་བྱ་མི་རིགས། །ཞེས་སོ། །ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་གཞན་དོན་དུ་དམིགས་པ་ཤོར་ཏེ་རང་གི་དོན་ལ་དམིགས་པའམ་ལུས་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་གཞན་ལ་གནོད་པའི་རྐྱེན་བྱེད་པར་སྣང་ན། འདིས་སྔར་ཡང་མཐའ་མེད་པའི་གནོད་པ་ལ་སྦྱར། ད་དུང་ཡང་ཕན་པ་ལྟར་བཅོས་པ་ལ་འཁྲུལ་ནས་དེའི་དབང་དུ་སོང་ན་སྡུག་བསྔལ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ་བསྐྱེད་དོ་སྙམ་ནས་དགག་པར་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོ་བོ་གར་བརླག་པའི། །སྔོན་གྱི་དུས་དེ་གཞན་ཡིན་ཏེ། །ངས་མཐོང་ཁྱོད་ད་གང་དུ་འགྲོ། །ཁྱོད་ཀྱི་དྲེགས་པ་ཀུན་གཞོམ་བྱ། །ད་དུང་བདག་ལ་རང་གི་དོན། །ཡོད་སྙམ་སེམས་པ་དེ་དོར་ཞིག ། བདག་གིས་གཞན་ལ་ཁྱོད་བཙོངས་ཀྱིས། །སྐྱོ་བར་མ་སེམས་ཞོ་ཤ་ཕུལ། །གལ་ཏེ་བག་མེད་གྱུར་ནས་ཁྱོད། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་མ་བྱིན་ན། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོ་བོ་དམྱལ་བ་ཡི། །སྲུང་མ་རྣམས་ལ་བྱིན་དུ་ངེས། ། 13-2-205b དེ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་རེ་ལྟ་ཞིག ། ཁོ་བོ་བྱིན་པས་ཡུན་རིང་སྡུག ། ད་ནི་ཁོན་རྣམས་དྲན་བྱས་ཏེ། །ཁྱོད་ཀྱིས་རང་དོན་སེམས་པ་གཞོམ། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པའི་ཕན་ཡོན་ཡང་ཡང་བསམས་ནས་སྙིང་ཐག་པའི་སྤྲོ་ཤུགས་བསྐྱེད་དེ་གཞན་ཡལ་བར་འདོར་བའི་བློ་མ་སྐྱེས་པ་མི་བསྐྱེད་པ་དང་སྐྱེས་པ་རྒྱུན་འཐུད་དུ་མི་གཞུག་ཅིང་། གཞན་ལ་ཕངས་པ་དང་སྡུག་པ་དང་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཅི་སྐྱེའི་སྒོ་ནས་སྔར་རང་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པ་བཞིན་གཞན་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པའི་བློ་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། གཞན་རྣམས་བདག་བཞིན་གཟུང་བར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་གཅེས་པར་འཛིན་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་ནི་དེའི་དྲིན་དྲན་པའམ་དེས་རང་ལ་ཕན་འདོགས་པར་མཐོང་བ་དགོས་ལ། དེ་ཡང་ས་བོན་གྲུང་པོ་བཏབ་པ་ལས་སྟོན་ཐོག་མང་ཞིང་བཟང་བ་འབྱུང་བར་མཐོང་ན། ཞིང་ས་གཤིན་པོ་ལ་གཅེས་སྤྲས་སུ་འཛིན་པ་སྐྱེ་བ་ལྟར། སེམས་ཅན་གྱི་ཞིང་ལས་ཀྱང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་བཏབ་པ་ལས་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་བདེ་ལེགས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་ན་གཅེས་པར་འཛིན་པ་སྐྱེ་བས་དེ་དག་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་དང་རྒྱལ་བ་ལས། །སངས་རྒྱས་ཆོས་འགྲུབ་འདྲ་བ་ལ། །རྒྱལ་ལ་གུས་བྱེད་དེ་བཞིན་དུ། །སེམས་ཅན་ལ་མིན་ཅི་ཡི་ཚུལ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་སྲོག་བཅད་ན་ངན་འགྲོ་གསུམ་དུ་འཁྲིད་ཅིང་། སྲོག་གཅོད་པ་ཐར་བར་བྱས་ན་བདེ་འགྲོ་དང་དེར་ཡང་ཚེ་རིང་བ་དང་། དེ་ལ་མ་བྱིན་པར་བླངས་པ་དང་
【現代漢語翻譯】 應駁斥執著于自身的想法：『我受制於他人。』你要清楚地認識到這一點。除了利益一切眾生之外，現在你不要考慮其他。受制於眼睛等感官，不應爲了自己而行動。因此，不應讓眼睛等感官對他人造成損害。 如果對身體等產生為他人服務的想法有所缺失，反而執著于自身利益，或者身語意成為傷害他人的原因，這已經導致了無盡的損害。如果現在仍然被看似有益的偽裝所迷惑，繼續受其支配，將會產生極其難以忍受的痛苦，因此必須駁斥這種想法：『你把我帶到哪裡去了？』 『過去的時光已經過去了，我看到了你，現在你要去哪裡？』我要摧毀你所有的傲慢。現在，放棄認為自己還有利益的想法。我已經把你賣給他人，不要感到悲傷，我會給你酸奶。』 『如果因為放縱而沒有把你奉獻給眾生，你肯定會被我交給地獄的獄卒。』 『所以，你要好好看看。』因為把你奉獻出去，我已經痛苦了很久。現在，回憶起所有的仇恨，摧毀你為自己著想的心。』 同樣，要反覆思考珍愛他人的利益，從內心深處生起喜悅和力量，不要讓捨棄他人的想法產生，已經產生的想法也不要讓它持續下去。無論產生對他人憐憫、痛苦或喜愛之情，都要像過去珍愛自己一樣珍愛他人：『應如待自己一般對待他人。』 因此，生起珍愛眾生的原因在於憶念他們的恩德，或者看到他們對自己有所幫助。就像看到播下肥沃的種子能收穫豐碩的果實一樣，如果認識到在眾生的田地裡播下佈施等種子，就能成就暫時和究竟的一切安樂，那麼就會生起珍愛之心，因此要思考這些道理。 《入菩薩行論》中說：『從眾生和諸佛那裡，成就佛法是相似的，那麼，為什麼像恭敬諸佛一樣，不恭敬眾生呢？』 此外，殺害眾生會導致墮入三惡道，而救護眾生的生命則會導致轉生善道，並且在善道中也能長壽。偷盜他們的財物……
【English Translation】 The thought of clinging to oneself should be refuted: 'I am under the control of others.' You must clearly understand this. Except for benefiting all sentient beings, now you should not think of anything else. Being controlled by the eyes and other senses, it is not appropriate to act for oneself. Therefore, one should not allow the eyes and other senses to cause harm to others. If the thought of serving others is lost with regard to the body and so on, and instead one clings to one's own interests, or if body, speech, and mind become the cause of harming others, this has already led to endless harm. If now one is still deceived by the guise of seeming benefit and continues to be dominated by it, it will generate extremely unbearable suffering, therefore this thought must be refuted: 'Where have you taken me?' 'The past times are gone, I have seen you, where are you going now?' I will destroy all your arrogance. Now, abandon the thought that you still have your own interests. I have sold you to others, do not be sad, I will give you yogurt.' 'If, because of indulgence, you are not offered to sentient beings, you will surely be given by me to the guardians of hell.' 'Therefore, you should take a good look.' Because of offering you, I have suffered for a long time. Now, remembering all the hatred, destroy the mind that thinks of your own interests.' Similarly, by repeatedly contemplating the benefits of cherishing others, generate joy and strength from the depths of your heart, and do not let the thought of abandoning others arise, and do not let the thoughts that have already arisen continue. Whatever arises of compassion, suffering, or affection for others, cherish others as you cherished yourself in the past: 'Others should be regarded as oneself.' Therefore, the cause of generating cherishing sentient beings lies in remembering their kindness or seeing that they are helpful to oneself. Just as seeing that planting fertile seeds yields abundant fruit, if one recognizes that by planting seeds of generosity and so on in the field of sentient beings, all temporary and ultimate well-being is accomplished, then cherishing arises, therefore these reasons should be contemplated. The Bodhicaryāvatāra says: 'From sentient beings and the Victorious Ones, the accomplishment of the Dharma is similar, so why not respect sentient beings as one respects the Victorious Ones?' Furthermore, killing sentient beings leads to falling into the three lower realms, while saving the lives of sentient beings leads to rebirth in the higher realms, and even in the higher realms, one can have a long life. Stealing their property...
ལོངས་སྤྱོད་བྱིན་པ་དང་ 13-2-206a ཞེ་སྡང་བསྐྱེད་པ་དང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྒོམས་པ་ལས་ཀྱང་ངན་འགྲོ་དང་བདེ་འགྲོར་འཁྲིད་པ་སོགས་དང་། ཁྱད་པར་དུ་དེ་དག་ལ་དམིགས་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་དེ་དག་གི་དོན་དུ་སྤྱོད་པ་རྣམས་བསྒྲུབ་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱང་དེ་ལ་རག་ལས་ཤིང་། སེམས་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་སྦྱིན་པ་སོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སེམས་ཅན་མགུ་བར་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་བསམ་པར་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་། འཇིག་རྟེན་བདེ་འགྲོ་ངན་འགྲོ་ཡི། །འདོད་དང་མི་འདོད་འབྲས་བུ་དེ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པ་དང་། །གནོད་པ་ལས་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར། །སེམས་ཅན་བརྟེན་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །གོ་འཕང་བླ་མེད་རྙེད་འགྱུར་ན། །ལྷ་དང་མི་ཡི་ལོངས་སྤྱོད་གང་། །ཚངས་དང་དབང་པོ་དྲག་པོ་དང་། །འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བས་བསྟེན་དེ་དག ། སེམས་ཅན་ཕན་པ་ཙམ་ཞིག་གིས། །མ་དྲངས་པ་ནི་འགྲོ་གསུམ་འདིར། །འགའ་ཡང་མེད་ལ་མཚར་ཅི་ཡོད། །སེམས་དམྱལ་དུད་འགྲོ་ཡི་དྭགས་སུ། །སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པ་དུ་མའི་དངོས། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་མྱོང་བ་གང་། །དེ་ནི་སེམས་ཅན་གནོད་ལས་བྱུང་། །བཀྲེས་སྐོམ་ཕན་ཚུན་བརྡེག་པ་དང་། །གཟིར་བ་ཡི་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད། །བཟློག་པར་དཀའ་ཞིང་ཟད་མེད་དེ། །སེམས་ཅན་གནོད་པའི་འབྲས་བུ་འོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཉན་ཐོས་རྣམས་འབྲས་བུ་དམན་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཆེད་ཆེར་མ་བྱས་པ་ལས་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་རྣམས་འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་པ་བརྙེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་ཆེད་ཆེར་བྱས་པ་ 13-2-206b ལས་བྱུང་བས་ཚུལ་དེ་བསམས་ནས་རང་གི་དོན་ལ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་ཆགས་པར་མི་བྱ་བར་གསུངས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆགས་བྲལ་བ། །དུག་བཞིན་འབད་པས་སྤང་བར་བྱ། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་ཆགས་བྲལ་བས། །བྱང་ཆུབ་དམན་པ་ཐོབ་མིན་ནམ། །སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་མ་དོར་བས། །རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ། །དེ་ལྟར་ཕན་དང་མི་ཕན་པའི། །འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་བཅད་པ་ན། །དེ་དག་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཀྱང་ནི། །རང་དོན་ཆགས་ཤིང་ཇི་ལྟར་གནས། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་གཞན་གྱི་དོན་ལ་གཅིག་ཏུ་གཞོལ་བ་དང་འབྲས་བུ་བྱང་ཆུབ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་མྱུ་གུ་ལས་འབྱུང་བར་ཤེས་ཤིང་། དེའི་རྩ་བ་ནི་སྙིང་རྗེར་གཟིགས་ནས་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་དེ་བསྒོམ་པ་ལྷུར་ལེན་ལ། ཆེས་གོམས་པས་དེ་དག་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ན་ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའ་བའི་རླབས་ཆེན་པོའི་སྤྱོད་པ་ལ་རང་དབང་མེད་པར་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། སྙིང་རྗེ་བརྟན་པའི་རྩ་བ་ཅན། །བྱང་སེམས་མྱུ་གུ་ལས་བྱུང་བ། །གཞན་དོན་གཅིག་འབྲས་བྱང་ཆུབ་ནི། །རྒྱལ་བའི་སྲས་རྣམས་སྒོམ་པར་བྱེད། །གང་ཞིག་གོམས་པས་བརྟན་པ་ནི། །གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་བྲེད་རྣམས། །བསམ་གཏན
【現代漢語翻譯】 佈施財物，生起嗔恨，以及修習慈愛和悲憫，這些都會導致墮入惡趣或升入善趣等等。特別是，如果以他們為對境生起菩提心，併爲了他們的利益而行持，那麼成佛也依賴於此。如經文中通過偈頌所說，依賴於眾生，佈施等才能圓滿，因此應當令眾生歡喜。如《入菩薩行論》中也說：'世間善趣與惡趣，欲與不欲之果報，皆由利益眾生事，以及損害眾生而生。依賴眾生得佛果，無上菩提亦可得，天人受用諸安樂，梵天帝釋大力者，以及世間守護神，彼等皆依利眾生。三界之中無一物，非由利眾所引生，此有何奇當讚歎。地獄餓鬼與畜生，種種痛苦之顯現，眾生所受諸苦難，皆由損害眾生而生。飢渴逼迫互毆打，以及種種折磨苦，難以逆轉且無盡，皆是損害眾生之果。' 因此，聲聞乘獲得較低的果位，是因為沒有為眾生的利益付出巨大的努力；而諸佛獲得究竟的果位，是因為為眾生的利益付出了巨大的努力。因此，應當思維此理，不要對自己的利益產生絲毫的貪執。如經中所說：'對於眾生若無執，應如毒藥般努力斷，聲聞緣覺若執著，豈不得證劣菩提？不捨棄諸有情故，圓滿正覺得菩提，如是斷定利不利，剎那貪執自利者，如何能安住於此？' 因此，應當了知，唯一專注于利益他人，以及果位菩提，是從菩提心的幼苗中產生的。並且，看到其根本在於悲憫，因此諸位菩薩都致力於修習悲憫。一旦對此非常熟悉並變得穩固，那麼他們就會不由自主地投入到極其難以行持的偉大行為中。如經中所說：'悲憫穩固為根本，菩提心苗從中生，利他唯一之果位，諸佛之子勤修習，何者因熟而穩固，彼等為他苦所驚，禪定' Giving away possessions, generating hatred, and cultivating love and compassion all lead to being led to bad or good migrations, and so on. In particular, achieving Buddhahood also depends on generating Bodhicitta (enlightenment mind) with those beings as the object and accomplishing actions for their sake. As stated in the verses, relying on sentient beings, generosity, etc., are perfected, so one should contemplate making sentient beings happy. Also, from 'Commentary on the Bodhicitta': 'The world's happiness, good migrations, bad migrations, desired and undesired results, all arise from benefiting and harming sentient beings. Relying on sentient beings, the supreme state of Buddhahood can be attained. Whatever enjoyments of gods and humans, Brahma, Indra, powerful ones, and those who protect the world rely on, none of them in these three realms are led by anything other than benefiting sentient beings. What is there to marvel at? Whatever sufferings in hells, animals, and pretas (hungry ghosts), the various forms of suffering experienced by sentient beings, all arise from harming sentient beings. Hunger, thirst, mutual beatings, and the suffering of torment, difficult to reverse and inexhaustible, are the results of harming sentient beings.' It is said that the Shravakas (listeners) attain a lesser result because they did not make great efforts for the sake of sentient beings, while the Buddhas attain the ultimate result because they made great efforts for the sake of sentient beings. Therefore, contemplating this, it is said that one should not be attached to one's own benefit even for a moment. As it says in the same text: 'Those who are not attached to sentient beings should abandon it with effort, like poison. Do not the Shravakas attain a lesser Bodhi (enlightenment) because of their detachment? By not abandoning sentient beings completely, the fully enlightened ones attain Bodhi. Thus, when it is determined that benefit and non-benefit arise, how can those who are attached to their own benefit for even a moment remain?' Therefore, one should know that focusing solely on the benefit of others and the result, Bodhi, arises from the sprout of Bodhicitta, and seeing its root in compassion, the sons of the Buddhas take it upon themselves to cultivate it. Once they become very familiar with it and it becomes stable, they will involuntarily engage in great actions that are very difficult to do. As it says in the same text: 'With compassion as the stable root, the sprout of Bodhicitta arises, the sole result of benefiting others is Bodhi, which the sons of the Victorious Ones cultivate. Those who are stable through familiarity are terrified by the suffering of others, contemplation.'
【English Translation】 Giving away possessions, generating hatred, and cultivating love and compassion all lead to being led to bad or good migrations, and so on. In particular, achieving Buddhahood also depends on generating Bodhicitta (enlightenment mind) with those beings as the object and accomplishing actions for their sake. As stated in the verses, relying on sentient beings, generosity, etc., are perfected, so one should contemplate making sentient beings happy. Also, from 'Commentary on the Bodhicitta': 'The world's happiness, good migrations, bad migrations, desired and undesired results, all arise from benefiting and harming sentient beings. Relying on sentient beings, the supreme state of Buddhahood can be attained. Whatever enjoyments of gods and humans, Brahma, Indra, powerful ones, and those who protect the world rely on, none of them in these three realms are led by anything other than benefiting sentient beings. What is there to marvel at? Whatever sufferings in hells, animals, and pretas (hungry ghosts), the various forms of suffering experienced by sentient beings, all arise from harming sentient beings. Hunger, thirst, mutual beatings, and the suffering of torment, difficult to reverse and inexhaustible, are the results of harming sentient beings.' It is said that the Shravakas (listeners) attain a lesser result because they did not make great efforts for the sake of sentient beings, while the Buddhas attain the ultimate result because they made great efforts for the sake of sentient beings. Therefore, contemplating this, it is said that one should not be attached to one's own benefit even for a moment. As it says in the same text: 'Those who are not attached to sentient beings should abandon it with effort, like poison. Do not the Shravakas attain a lesser Bodhi (enlightenment) because of their detachment? By not abandoning sentient beings completely, the fully enlightened ones attain Bodhi. Thus, when it is determined that benefit and non-benefit arise, how can those who are attached to their own benefit for even a moment remain?' Therefore, one should know that focusing solely on the benefit of others and the result, Bodhi, arises from the sprout of Bodhicitta, and seeing its root in compassion, the sons of the Buddhas take it upon themselves to cultivate it. Once they become very familiar with it and it becomes stable, they will involuntarily engage in great actions that are very difficult to do. As it says in the same text: 'With compassion as the stable root, the sprout of Bodhicitta arises, the sole result of benefiting others is Bodhi, which the sons of the Victorious Ones cultivate. Those who are stable through familiarity are terrified by the suffering of others, contemplation.'
་བདེ་བ་དོར་ནས་ཀྱང་། །མནར་མེད་པར་ཡང་འཇུག་པར་བྱེད། །འདི་ནི་ངོ་མཚར་འདི་བསྔགས་འོས། །འདི་ནི་དམ་པའི་ཚུལ་ལུགས་མཆོག །ཅེས་སོ། །ད་ནི་ཚུལ་དེ་དག་ལ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་གསུང་སྒྲོས་ཀྱིས་ཀྱང་ངེས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སྦྱོང་མི་ཤེས་པའི་བྱང་ཆུབ་ 13-2-207a སེམས་དཔའ་བོད་ཀྱིས་ཤེས་པ་གསུང་། འོ་ན་ཅི་ཙུག་བྱེད་ན། དང་པོ་ནས་གོ་རིམ་དུ་བསླབས་ནས་བྱེད་པ་ཞིག་དགོས་གསུང་། གླང་རི་ཐང་པའི་ཞལ་ནས། ཤྭ་བོ་པ་དང་ངེད་གཉིས་ལ་མི་ཐབས་བཅོ་བརྒྱད་རྟ་ཐབས་གཅིག་དང་བཅུ་དགུ་ཡོད། མི་ཐབས་ནི་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ཅི་བྱེད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སློབ་པ་དེ་ཡིན། རྟ་ཐབས་ནི་བྱང་སེམས་མ་སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེ་སྐྱེས་པ་མི་གནས་ཤིང་འཕེལ་དུ་མི་སྟེར་བ་བདག་གཅེས་འཛིན་ཡིན་པས་འདི་ལ་ཟུར་བསྟན་ནས་ཅི་གནོད་དུ་སྦྱོང་། སེམས་ཅན་ལ་མཐིལ་བསྟན་ནས་ཅི་ཕན་དུ་སྦྱོང་བ་ཡིན་གསུང་། དགེ་བཤེས་སྟོན་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོས་ཁོ་བོ་ལ་རླུང་མཉམ་འཇུག་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་དང་འདི་ཡོད་བྱས་པས། ཁྱོད་ལ་རྣ་རྩར་རྔ་བོ་ཆེ་བརྡུངས་ཀྱང་མི་ཤིགས་པའི་སྒོམ་ཡོད་ཀྱང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མེད་ན་ཉིན་མཚན་དུ་བཤགས་པ་བྱ་དགོས་པའི་སར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་གསུང་སྟེ། གཟུགས་མེད་ཀྱི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ལ་སོགས་པ་མི་ཁོམ་པའི་གནས་སུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་འགྲོ་ས་ཡོད་པ་ལ་དགོངས་པར་སྣང་ངོ་། །ཁམ་ལུང་པའི་ཞལ་ནས། རང་ཅག་གིས་ཇོ་བོ་སེམས་ཅན་ལ་ཡོ་ལེ་ཕྱོད་དེ་བྱས་པས་སེམས་ཅན་གྱིས་ཀྱང་འོ་ཅག་ལ་དེ་ལྟར་འོང་གསུང་ངོ་། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྩ་བ་ཚུགས་མི་ཚུགས་དང་ཐེག་ཆེན་པའི་གསེབ་ཏུ་བཅོས་མ་མིན་པར་ཚུད་མི་ཚུད་ཐམས་ཅད་འདི་ལ་ཐུག་འདུག་པས། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འདི་ལ་བློ་སྐྱེད་ཅི་བྱུང་བལྟས་ལ་སྐྱེས་ 13-2-207b ན་ནི་ལེགས། མ་སྐྱེས་ནའང་དེ་ལྟར་མི་བསྡད་པར་དེ་ལྟ་བུ་སྟོན་པའི་དགེ་བཤེས་ལ་རྟག་ཏུ་བརྟེན། དེ་ལྟར་བློ་སྦྱོང་བའི་གྲོགས་དང་རྟག་ཏུ་འགྲོགས། དེ་ལྟ་བུ་སྟོན་པའི་གསུང་རབ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ལ་བལྟ། དེའི་རྒྱུར་ཚོགས་གསོག ། དེའི་གེགས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་། རང་ཡང་དེ་ལྟར་དུ་བློ་སྦྱངས་ན་ས་བོན་ཚང་བར་ཐེབས་ངེས་པས་ལས་དོན་མི་ཆུང་ཞིང་དགའ་བར་རིགས་ཏེ། ཇོ་བོ་ཆེན་པོས། ཐེག་ཆེན་ཆོས་སྒོར་འཇུག་འདོད་པས། །མུན་སེལ་གདུང་བ་ཞི་བྱེད་པ། །ཉི་ཟླ་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །བསྐལ་པར་འབད་པས་སྐྱེ་ཡང་རུང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། ༈ སྐྱེས་པའི་ཚད། སེམས་དེ་སྐྱེས་པའི་ཚད་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ༈ ཆོ་གས་བཟུང་བའི་ཚུལ། བཞི་པ་ཆོ་གས་བཟུང་བ་ནི། ཇོ་བོ་ཆེན་པོས། དེ་བསྐྱེད་སྦྱོང་བར་འདོད་པ་ཡིས།
【現代漢語翻譯】 捨棄安樂，乃至墮入無間地獄。這真是稀有，值得讚歎！這真是聖者的殊勝行持！』 現在，爲了對這些行持生起定解，也應引用聖者們的言教。阿底峽尊者曾說：『菩提心若不修慈悲，菩薩之名徒有其表。』那麼該如何做呢？尊者說：『必須從最初開始，按次第修學。』 朗日塘巴尊者曾說：『我和霞沃巴有十八種對治人的方法，以及十九種對治馬的方法。』對治人的方法是指發起殊勝菩提心后，爲了利益眾生而修學。對治馬的方法是指，對於未生起的菩提心，令其不生起；對於已生起的菩提心，令其不增長，因為我執是障礙，所以要針對我執，修持如何損害它；針對眾生，修持如何利益他們。 格西敦巴（Dge-bshes ston-pa）時，有位大瑜伽士對他說：『我擁有融入風息等三摩地。』格西敦巴回答說：『即使你擁有擊打耳邊也不會破裂的禪定，如果沒有慈悲和菩提心，也會轉生到日夜懺悔之處。』 這似乎是指，無色界的異生凡夫等，最終會轉生到沒有閑暇之處。 康隆巴尊者曾說：『我們阿底峽尊者對待眾生如此友善，眾生也會如此對待我們。』 能否奠定大乘的基礎，能否真正融入大乘之中，完全取決於此。因此，應當時時觀察自己是否生起了菩提心，生起固然好，未生起也不應停滯不前，應恒常依止能宣說菩提心的善知識，恒常與修習菩提心的道友交往，閱讀宣說菩提心的經論和註釋，積聚其因——資糧，凈除其障礙——罪障。自己也如此修習菩提心，必定能圓滿具足種子，所以這不是小事，值得歡喜。正如阿底峽尊者所說：『欲入大乘法門者，如日月般能消除黑暗、止息痛苦的菩提心，即使歷經 বহু劫 (bskal pa，kalpa，劫，極長的時間單位) 努力生起，也是值得的。』 生起之量 菩提心生起的標準，可以從前面已經講過的內容中瞭解。 四、以儀軌攝持 第四，以儀軌攝持。阿底峽尊者曾說：『欲生起並修習菩提心者，』
【English Translation】 Abandoning happiness, even entering the Avīci hell. This is truly rare and worthy of praise! This is the supreme conduct of the holy ones!' Now, to generate certainty in these practices, we should also quote the sayings of the holy ones. Lord Atiśa said: 'A Bodhisattva who does not train in loving-kindness and compassion is merely known as a Bodhisattva by name.' So what should one do? The venerable one said: 'One must learn in stages, starting from the beginning.' Langri Tangpa said: 'Śāwopa and I have eighteen methods for dealing with people and nineteen methods for dealing with horses.' The methods for dealing with people refer to generating the supreme Bodhicitta and then studying for the benefit of sentient beings. The methods for dealing with horses refer to preventing the unarisen Bodhicitta from arising and preventing the arisen Bodhicitta from remaining and increasing, because self-cherishing is an obstacle. Therefore, one should train in how to harm self-cherishing and how to benefit sentient beings by showing them the essence. When Geshe Tonpa was alive, a great yogi said to him: 'I have samādhis such as merging with the winds.' Geshe Tonpa replied: 'Even if you have a meditation that cannot be broken even if a big drum is beaten next to your ear, if you do not have loving-kindness, compassion, and the mind of enlightenment, you will be born in a place where you have to confess day and night.' This seems to refer to the fact that formless ordinary beings and others will eventually be born in places where there is no leisure. Khamlungpa said: 'Our Lord Atiśa treated sentient beings so kindly, and sentient beings will treat us in the same way.' Whether the foundation of the Great Vehicle is laid or not, and whether one is truly included in the Great Vehicle or not, all depends on this. Therefore, one should always observe whether one has generated Bodhicitta. It is good if it has arisen, but even if it has not arisen, one should not remain stagnant. One should always rely on a virtuous friend who can explain Bodhicitta, always associate with Dharma friends who practice Bodhicitta, and read the scriptures and commentaries that explain Bodhicitta. Accumulate the cause of it—merit—and purify its obstacles—defilements. If one also trains one's mind in this way, one will surely have all the seeds complete, so this is not a small matter and one should rejoice. As Lord Atiśa said: 'Those who wish to enter the gate of the Great Vehicle, the mind of enlightenment, which is like the sun and moon that can dispel darkness and pacify suffering, is worth striving for even if it takes kalpas to arise.' The Measure of Arising The standard for the arising of Bodhicitta can be understood from what has already been explained. Four, Grasping with Ritual Fourth, grasping with ritual. Lord Atiśa said: 'Those who wish to generate and train in Bodhicitta,'
།བྱམས་སོགས་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་པོ། །འབད་པས་རིང་དུ་བསྒོམས་བྱས་པས། །ཆགས་དང་ཕྲག་དོག་བསལ་བྱ་ཞིང་། །ཡང་དག་ཆོ་ག་བྱས་པས་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བློ་སྦྱངས་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པ་ན་དེ་བཟུང་བའི་ཆོ་ག་བྱའོ། །འདི་ལ་གསུམ། མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ། ཐོབ་པ་མི་ཉམས་པར་བསྲུང་བ། ཉམས་ན་ཕྱིར་བཅོས་པའི་ཐབས་སོ། ། ༈ མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ། དང་པོ་ལ་གསུམ། གང་ལ་བླང་བའི་ཡུལ། གང་གིས་ལེན་པའི་རྟེན། ཇི་ལྟར་བླང་བའི་ཆོ་གའོ། ། ༈ གང་ལ་བླང་བའི་ཡུལ། དང་པོ་ནི། བླ་མའི་བྱ་བའི་རིམ་པ་ལས། མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་སློབ་དཔོན། ཞེས་པ་ལས་ཇོ་བོས་གསལ་ཁ་མ་མཛད་ལ། གོང་མ་རྣམས་སྨོན་སེམས་དང་ལྡན་ཞིང་དེའི་བསླབ་བྱ་ལ་གནས་པས་མི་ཆོག་གི་འཇུག་ 13-2-208a སྡོམ་དང་ལྡན་པ་དགོས་པར་བཞེད་དེ། དགྲ་ལས་རྣམ་རྒྱལ་གྱིས། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཐད་དུ་སོང་ནས། ཞེས་གསུངས་པ་དང་མཐུན་པར་སྣང་ངོ་། །ཆོས་བཅུ་པར་གཞན་གྱིས་འཛིན་དུ་བཅུག་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་ཉན་ཐོས་བཤད་པ་ནི། དེས་བསྐུལ་ཞིང་སྐྱོ་བར་བྱས་ནས་འཛིན་དུ་བཅུག་པ་ལ་གསུངས་པས་དེས་ཆོ་ག་བྱས་པར་མི་སྣང་ངོ་། ། ༈ གང་གིས་ལེན་པའི་རྟེན། ལེན་པའི་རྟེན་ནི། སྤྱིར་ཛེ་ཏ་རིས། རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་རྟེན་དང་བསམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པས། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ལྷ་དང་ཀླུ་ལ་སོགས་པ་ལུས་དང་བསམ་པའི་སྒོ་ནས་སྨོན་སེམས་སྐྱེར་རུང་བ་ཐམས་ཅད་འདིའི་རྟེན་དུ་རུང་ཡང་། འདིར་ནི་ལམ་སྒྲོན་འགྲེལ་པ་ལས། འཁོར་བས་ཡིད་འབྱུང་ལ་འཆི་བ་དྲན་པ་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེ་བ། ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱངས་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ཡིད་འགྱུར་བའི་ཉམས་མྱོང་ཅུང་ཟད་རྙེད་པ་ཞིག་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། ༈ ཇི་ལྟར་བླང་བའི་ཆོ་ག། ཇི་ལྟར་ལེན་པའི་ཆོ་ག་ལ་གསུམ་ལས། སྦྱོར་བའི་ཆོ་ག་ལ་གསུམ། སྐྱབས་འགྲོ་ཁྱད་པར་ཅན་བྱ་བ་དང་། ཚོགས་བསག་པ་དང་། བསམ་པ་སྦྱང་བའོ། ། ༈ སྐྱབས་འགྲོ་ཁྱད་པར་ཅན་བྱ་བ། དང་པོ་ལ་གསུམ། གནས་བརྒྱན་ཞིང་རྟེན་བཀྲམ་ནས་མཆོད་རྫས་བཤམ་པ་དང་། གསོལ་བ་གདབ་ཅིང་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། སྐྱབས་སུ་སོང་བའི་བསླབ་བྱ་བརྗོད་པའོ། ། ༈ གནས་བརྒྱན་ཞིང་རྟེན་བཀྲམ་ནས་མཆོད་རྫས་བཤམ་པ། དང་པོ་ནི། སྡིག་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོས་དབེན་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་ 13-2-208b ས་གཞི་ལེགས་པར་བྱས་ཤིང་གཙང་བ་དེར། བ་བྱུང་ལྔས་བསྐྱང་ནུལ་དང་བྱུག་པ་བྱས་ལ་ཙན་དན་ལ་སོགས་པའི་དྲིའི་ཆུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བས་ཀྱང་བྱུག་ཅིང་དྲི་ཞིམ་པོའི་མེ་ཏོག་སིལ་མ་གཏོར་ལ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་དང་པོ་ཏི་ལ་སོགས་པ་དང་
【現代漢語翻譯】 如經文所說：『慈等四梵住，應勤修久修，除貪及嫉妒，如法行而生。』因此，修習心要后，若生起堅定不移的菩提心，則應舉行受持儀軌。此儀軌分三部分：未生起令生起，已生起令不退失，退失后恢復之方法。 未生起令生起： 第一部分分三點：所依之境，能依之身，受持之儀軌。 所依之境： 第一點，關於『具相之導師』，在《上師行次第》中，阿底峽尊者未明確說明。前輩大德認為，僅具足發願心且安住于彼之教誨尚不足夠，還需具足律儀。如《摧魔品》所說：『前往具足菩薩戒之善知識處。』與此說法相符。在《十法經》中，關於由他人引導而生起菩提心的聲聞部說法，是指由他人勸請、勸導而受持的情況，並非指由他人舉行儀軌。 能依之身： 能依之身，如寂天菩薩所說：『種姓之子或種姓之女，具足所依及圓滿之意樂。』因此，天、龍等一切身心皆可生起愿菩提心者，皆可作為能依之身。此處，如《菩提道燈論釋》所說：『對輪迴生厭離心，憶念死亡，具足智慧及大悲心。』如前所述，通過修習道次第，對菩提心生起意樂，獲得少許體驗者，方可作為能依之身。 受持之儀軌： 受持之儀軌分三：加行儀軌分三，即：皈依特別境，積資糧，修習意樂。 皈依特別境： 第一點分三：嚴飾處所，陳設供物；祈請皈依；宣說皈依之學處。 嚴飾處所，陳設供物： 第一點，應在遠離罪惡之人的僻靜處所， 整理、清掃地面，用牛糞塗抹，再用旃檀等香水塗抹，散佈芬芳的花朵，陳設三寶之身像（如佛像、佛塔等）和經書等。
【English Translation】 As it is said: 'Loving-kindness and the other three Brahmaviharas, should be diligently and repeatedly cultivated, to eliminate attachment and jealousy, and arise through proper practice.' Therefore, after training the mind, if a firm and unwavering Bodhicitta arises, then the ritual of taking it should be performed. This has three parts: causing it to arise when it has not arisen, protecting it from degenerating when it has arisen, and methods for restoring it when it has degenerated. Causing it to arise when it has not arisen: The first part has three points: the object to rely on, the basis for relying, and the ritual for taking it. The object to rely on: The first point, regarding 'a qualified spiritual teacher,' Jowo (Atisha) did not explicitly state it in 'Stages of the Guru's Activities.' The previous great masters considered that merely having the aspiration and abiding by its teachings is not sufficient; it is necessary to have vows. As Drala Namgyal said: 'Go to a virtuous spiritual friend who possesses the vows of a Bodhisattva.' This seems to be in accordance with that. In the 'Ten Dharmas Sutra,' the Shravaka explanation of generating Bodhicitta by being led by others refers to being urged and encouraged to take it, not to having the ritual performed by others. The basis for relying: The basis for taking it, as Je Tsongkhapa said: 'A son or daughter of good family, possessing a basis and complete intention.' Therefore, all beings such as gods and nagas who can generate aspirational Bodhicitta in body and mind can be the basis for this. Here, as the commentary on 'Lamp for the Path' says: 'Turning away from Samsara, mindfulness of death, possessing wisdom and great compassion.' As previously explained, those who have trained their minds in the stages of the path and have gained some experience of turning their minds towards Bodhicitta can be the basis for this. The ritual for taking it: The ritual for taking it has three parts: the preparatory ritual has three parts: taking refuge in a special object, accumulating merit, and training the intention. Taking refuge in a special object: The first point has three parts: adorning the place and arranging the supports, offering oblations; supplicating and taking refuge; and stating the precepts of having taken refuge. Adorning the place and arranging the supports, offering oblations: The first point is that in a secluded place away from sinful people, the ground should be well prepared and cleaned. It should be smeared with cow dung and then with fragrant water such as sandalwood, and fragrant flowers should be scattered. Images of the Three Jewels (such as statues of the Buddha, stupas, etc.) and scriptures should be arranged.
བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐུ་གཟུགས་རྣམས་ཁྲིའམ་ཁྲིའུའམ་སྟེགས་བུ་བཟང་པོ་ལ་བཞུགས་སུ་གཞུག །བླ་རེ་ལ་སོགས་པ་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་ཇི་ལྟར་འབྱོར་པ་དང་རོལ་མོ་དང་ཞལ་ཟས་དང་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྟ་གོན་བྱ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བཞུགས་པའི་གདན་ཁྲི་མེ་ཏོག་གིས་བརྒྱན་པའང་བཤམ་མོ། །གོང་མ་རྣམས་ནི་སྔོན་དུ་དགེ་འདུན་གྱི་བསྙེན་བཀུར་དང་འབྱུང་པོའི་གཏོར་མ་བཏང་བའི་སྒོ་ནས་ཚོགས་གསོག་པ་དང་། མཆོད་པའང་མེད་ན་བསྐལ་བཟང་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་རས་ཀྱི་ཁ་ཚར་ཕུལ་བ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་འགྲུབ་ལ། ཡོད་ན་གཡོ་མེད་པར་ནན་ཏན་ཆེན་པོས་བཙལ་ནས་གྲོགས་པོའི་བློར་མི་ཤོང་བ་ཙམ་བཤམ་དགོས་ཏེ། ཇོ་བོ་ལ་བོད་སྟོན་རྣམས་ཀྱིས་མང་ཡུལ་དང་བསམ་ཡས་སུ་སེམས་བསྐྱེད་ཞུས་དུས་སུ་མཆོད་པ་ངན་པས་མི་སྐྱེ་གསུང་སྐད། རྟེན་ཡང་བསྟན་པའི་གཙོ་བོའི་སྐུ་རབ་གནས་ཅན་ཞིག་མེད། ཐབས་མེད་གླེགས་བམ་ཡང་སྡུད་པ་ཡན་ཆད་ཤེར་ཕྱིན་ལ་བྱ་གསུང་ངོ་། །དེ་ནས་བླ་མའི་བྱ་བའི་རིམ་པ་ལས་བཤད་པ་ལྟར་འཕགས་པའི་ཚོགས་སྤྱན་དྲངས་ཤིང་མཆོད་པའི་སྤྲིན་གྱི་གཟུངས་ཚར་གསུམ་གདོན་ཞིང་བསྟོད་པ་བྱའོ། །དེ་ 13-2-209a ནས་སློབ་མས་ཁྲུས་བྱས་གོས་བཟང་པོ་བགོས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་ལ། བླ་མས་ཚོགས་ཀྱི་ཞིང་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་དང་བ་བསྐྱེད་དུ་བཅུག་ལ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རེ་རེའི་མདུན་ན་རང་ཉིད་འདུག་པར་བསམས་ནས་དལ་བུས་ཡན་ལག་བདུན་པ་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ ། དེ་ལ་སྔ་མ་ཕལ་མོ་ཆེ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཞི་བ་ལྷ་ནས་བརྒྱུད་པ་ལ་ཡན་ལག་བདུན་པ་དང་བྱམས་པ་དང་ཐོགས་མེད་ནས་བརྒྱུད་པ་ལ་ཕྱག་དང་མཆོད་པ་གཉིས་ཙམ་བྱའོ། །དེ་ཡང་སྡིག་པ་བཤགས་པ་བྱེད་ན་འགྱོད་དགོས་པས་ཡིད་མི་དགའ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིད་དགའ་སྤྲོ་དང་ལྡན་པ་ལ་སྐྱེ་དགོས་པས་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇོ་བོ་ཆེན་པོས་སེམས་བསྐྱེད་དང་སྡོམ་པའི་ཆོ་གར་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྡུས་ལ། བླ་མའི་བྱ་བའི་རིམ་པ་ལས་ཡན་ལག་བདུན་ཀ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་སྔོན་དུ་བྱ་བར་གསལ་པོར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་མཚན་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཞི་བ་ལྷའི་ལུགས་ལའང་མི་སྐྱེ་བར་ཁས་བླང་དགོས་སོ། ། ༈ གསོལ་བ་གདབ་ཅིང་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ། གཉིས་པ་ནི། དེ་ནས་བླ་མ་ལ་སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་བཞག་དགོས་པར་གསུངས་པས་སངས་རྒྱས་སུ་མོས་པ་བྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་ཡོན་དང་མཎྜལ་ཕུལ་ལ་པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དོན་དུ་གསོལ་བ་གདབ་བོ། །ཇི་ལྟར་སྔོན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ 13-2-209b ས
【現代漢語翻譯】 將菩薩的身像安放在寶座或矮凳上。準備好供品，如綢緞、鮮花等，以及音樂、食物和裝飾品。還要佈置好上師的座位，用鮮花裝飾。以上準備工作，如果之前沒有通過供養僧眾和佈施食子來積累福報和進行供養，那麼可以按照《賢劫經》中所說，僅獻上絲綢蓋布等物也能完成。如果條件允許，就應盡力尋找，佈置得讓同伴都覺得不可思議。據說，阿底峽尊者在芒域和桑耶請求菩提心時曾說，供品不好是不會生起菩提心的。如果沒有具有加持力的佛像作為所依，那麼至少也要收集經書，尤其是《般若經》。然後，按照《上師行次第》中所說，迎請聖眾，唸誦三遍《供云咒》，並進行讚頌。 然後，弟子沐浴更衣，合掌。上師讓他們從內心深處對所有聖眾的功德生起歡喜心，並觀想自己站在每一尊佛和菩薩面前，緩緩地進行七支供。其中，大多數傳承自龍樹和寂天的傳承進行完整的七支供，而傳承自彌勒和無著的傳承則只進行禮拜和供養兩支。如果懺悔罪業，就必須要有後悔之心，內心不悅；而生起菩提心，則必須要有喜悅和快樂，所以說不應該這樣做。阿底峽尊者在生起菩提心和受戒的儀式中，將禮拜和供養等儀式都包括在『等等』之中。而且，《上師行次第》中也明確指出，七支供應該在生起菩提心之前進行。如果按照上述理由，那麼龍樹和寂天的宗規也無法生起菩提心了。 ༈ 祈請與皈依 第二，據說要將上師視為佛陀，所以要以視佛之心來禮拜，獻上供品和曼扎，右膝著地，合掌，爲了菩提心而祈請。如同過去諸佛、阿羅漢、正等覺佛和菩薩大士一樣。
【English Translation】 The images of Bodhisattvas should be placed on thrones or good platforms. Prepare offerings such as silk cloths, flowers, and so on, as available, as well as music, food, and decorations. Also, arrange the seat of the spiritual teacher, decorated with flowers. If the above preparations, such as accumulating merit and making offerings, have not been done previously through offerings to the Sangha and giving Torma to the spirits, then it can be accomplished by offering only silk cloths, etc., as stated in the Bhadrakalpika Sutra. If conditions permit, one should try to find and arrange things to the extent that companions find it unbelievable. It is said that when Atisha requested Bodhicitta in Mangyu and Samye, he said that Bodhicitta would not arise with poor offerings. If there is no blessed image of the main object of refuge, then at least collect scriptures, especially the Prajnaparamita Sutra. Then, according to what is said in the 'Stages of the Guru's Activities,' invite the assembly of noble ones, recite the 'Cloud of Offerings Mantra' three times, and offer praise. Then, the disciple bathes, puts on good clothes, and joins their palms. The Guru makes them generate joy from the depths of their hearts for the qualities of all the fields of assembly, and thinking that they are standing in front of each Buddha and Bodhisattva, slowly perform the seven-branch practice. Among these, most of the lineages from Nagarjuna and Shantideva perform the complete seven-branch practice, while the lineages from Maitreya and Asanga perform only the two branches of prostration and offering. If one is confessing sins, one must have remorse, and be unhappy; while generating Bodhicitta, one must have joy and happiness, so it is said that one should not do so. The great Jowo (Atisha) in the ceremony of generating Bodhicitta and taking vows, includes the rituals of prostration and offering, etc., in 'etc.' Moreover, the 'Stages of the Guru's Activities' clearly states that all seven branches should be done before generating Bodhicitta. If it is according to the above reasons, then it must be admitted that Bodhicitta will not arise even in the systems of Nagarjuna and Shantideva. ༈ Supplication and Refuge Secondly, it is said that the Guru should be regarded as the Buddha, so one should prostrate with the mind of seeing the Buddha, offer gifts and a Mandala, kneel with the right knee on the ground, join the palms, and supplicate for the sake of Bodhicitta. Just like the Buddhas, Arhats, Perfectly Enlightened Buddhas, and great Bodhisattvas of the past.
་ཆེན་པོ་ལ་བཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དང་པོར་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཐུགས་བསྐྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དུ་གསོལ། ཞེས་ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་བརྗོད་དོ། །དེ་ནས་སྐྱབས་འགྲོ་ཁྱད་པར་ཅན་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཡུལ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་ཆོས་ཐེག་ཆེན་གྱི་འགོག་པ་གཙོ་བོར་བྱས་པའི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་དང་དགེ་འདུན་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་སེམས་འཕགས་པ་ལ། དུས་ད་ནས་བཟུང་སྟེ་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སྟོན་པ་དང་ཆོས་ལ་སྐྱབས་དངོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་ཞུ་སྙམ་པའི་བསམ་པ་སྤྱི་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ལམ་སྒྲོན་ལས། མི་ལྡོག་པ་ཡི་སེམས་དག་གིས། །ཞེས་གསུངས་པས། དེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པ་ལས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མི་ལྡོག་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་འདུན་པ་དྲག་པོ་བྱས་ལ་སྤྱོད་ལམ་སྔར་བཤད་པ་དང་འདྲ་བས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་དགོངས་སུ་གསོལ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་དུས་འདི་ནས་བཟུང་ནས་ཇི་སྲིད་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ལ་མཆིས་ཀྱི་བར་དུ་རྐང་གཉིས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ། །སློབ་དཔོན་དགོངས་སུ་གསོལ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་དུས་འདི་ནས་བཟུང་ནས་ཇི་སྲིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་མཆིས་ཀྱི་བར་དུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཞི་བ་འདོད་ཆགས་དང་ 13-2-210a བྲལ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ། །སློབ་དཔོན་དགོངས་སུ་གསོལ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་དུས་འདི་ནས་བཟུང་ནས་ཇི་སྲིད་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ལ་མཆིས་ཀྱི་བར་དུ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་འཕགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དགེ་འདུན་རྣམས་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ། །ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་དོ། །དཀོན་མཆོག་རེ་རེའི་སྐྱབས་འགྲོ་ལ་དགོངས་གསོལ་རེ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐྱབས་འགྲོའི་ཚིག་གཞན་དང་མི་འདྲ་ཡང་ཇོ་བོས་མཛད་པའི་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡིན་ནོ། ། ༈ སྐྱབས་སུ་སོང་བའི་བསླབ་བྱ་བརྗོད་པ། སྐྱབས་སུ་སོང་བའི་བསླབ་བྱ་ནི། སྔར་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་བསླབ་བྱ་རྣམས་འདིར་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱིས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ༈ ཚོགས་བསག་པ། ཚོགས་བསག་པ་ནི། སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་གར་སྐབས་འདིར་ཡང་ཕྱག་དང་མཆོད་པ་སོགས་བྱེད་པར་བཤད་ཅིང་། འགྲེལ་པ་ལས། ཡན་ལག་བདུན་པ་དང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་སྔོན་དང་ད་ལྟར་གྱི་བཤེས་གཉེན་རྣམས་ཡིད་ལ་དྲན་པར་བྱས་ནས་བྱེད་པར་བཤད་པ་ལྟར་བྱ་སྟེ། བླ་མ་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་ནི་མཆོད་པ་སྔ་མའི་དུས་སུའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཡན་ལག་བདུན་པ
【現代漢語翻譯】 那些安住于偉大地位的人們，首先應如是發起無上正等覺之心：『我，名為[某某]，懇請上師引導我發起無上正等覺之心。』如此重複三次。 然後進行特殊的皈依：如此，以諸佛世尊為皈依之境，以大乘之滅諦（主要為滅除障礙）為道的真諦，以不退轉的聖菩薩僧眾為皈依處。從現在起，直至證得菩提果位，爲了救護一切眾生，我將以佛為導師，以法為真實的皈依處，以僧為助伴。心中懷著這樣的普遍想法，特別是如《菩提道燈論》所說：『不退轉之意樂…』因此，應生起強烈的願望，在任何時候都不退轉，並按照之前所說的行爲準則進行皈依。上師請垂聽，我，名為[某某]，從現在起直至證得菩提果位，皈依于兩足尊之勝者——諸佛世尊。上師請垂聽，我，名為[某某]，從現在起直至證得菩提果位，皈依于諸法之勝者——寂靜、離貪之法。上師請垂聽，我，名為[某某]，從現在起直至證得菩提果位，皈依于僧眾之勝者——聖菩薩不退轉之僧眾。』如此重複三次。 對每一皈依境的皈依都念誦『請垂聽』，雖然對法的皈依詞句與其他不同，但這是按照阿底峽尊者所造儀軌進行的。 皈依后的學處： 皈依后的學處，如同之前在下士道中所講的學處一樣，上師也應在此宣說。 積聚資糧： 積聚資糧，在發心儀軌中，也說到了此時應進行頂禮和供養等。註釋中說：『應憶念七支供養、諸佛、菩薩以及過去和現在的善知識，然後進行。』應如是行持。對上師的供養，在之前的供養時也應知曉。七支供養…
【English Translation】 Those who abide in the great position, should first generate the unsurpassed, perfect, and complete enlightenment mind as follows: 'I, named [so and so], request the master to guide me to generate the unsurpassed, perfect, and complete enlightenment mind.' Repeat this three times. Then, perform the special refuge: Thus, with the Buddhas, the Bhagavat, as the object of refuge, with the Truth of the Path of the Mahayana (mainly the cessation of obstacles) as the Dharma, and with the irreversible Arya Bodhisattva Sangha as the refuge. From now on, until attaining the essence of enlightenment, for the sake of saving all sentient beings, I will take the Buddha as the guide, the Dharma as the actual refuge, and the Sangha as the companion. Holding such a general thought, especially as stated in 'Lamp for the Path to Enlightenment': 'With irreversible intention...' Therefore, one should generate a strong aspiration to never turn back at any time, and take refuge according to the previously mentioned code of conduct. Master, please listen, I, named [so and so], from this time until reaching the essence of enlightenment, take refuge in the supreme of the two-legged ones—the Buddhas, the Bhagavat. Master, please listen, I, named [so and so], from this time until reaching the essence of enlightenment, take refuge in the supreme of all dharmas—the peaceful, desire-free dharmas. Master, please listen, I, named [so and so], from this time until reaching the essence of enlightenment, take refuge in the supreme of all assemblies—the Arya Bodhisattva, the irreversible Sangha.' Repeat this three times. For each refuge of the Three Jewels, recite 'Please listen,' and although the words for taking refuge in the Dharma are different from others, it is done according to the ritual created by Jowo Atisha. The precepts after taking refuge: The precepts after taking refuge are the same as those previously explained in the context of the Lesser Person, and the master should also explain them here. Accumulating merit: Accumulating merit, in the mind generation ritual, it is also said that prostrations and offerings should be made at this time. The commentary says: 'One should remember the seven-branch offering, the Buddhas, Bodhisattvas, and the virtuous friends of the past and present, and then proceed.' One should act accordingly. The offering to the lamas should also be known at the time of the previous offering. The seven-branch offering...
་ནི། བཟང་སྤྱོད་དང་སྤྱོད་འཇུག་གི་གཞུང་གང་རུང་གིས་བྱའོ། ། ༈ བསམ་པ་སྦྱང་བ། སེམས་སྦྱང་བ་ནི། ལམ་སྒྲོན་ནས་བྱམས་པའི་སེམས་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བལྟས་ཏེ་སེམས་བསྐྱེད་པར་གསུངས་པས་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་དམིགས་ 13-2-210b རྣམ་གསལ་གདབ་བོ། །དངོས་གཞིའི་ཆོ་ག་ནི། སློབ་དཔོན་གྱི་མདུན་དུ་པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་པའམ་ཙོག་པུའང་རུང་བས་འདུག་ལ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ལམ་སྒྲོན་ལས། ལྡོག་པ་མེད་པར་དམ་འཆའ་བའི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ། །ཞེས་པ་དང་། ཆོ་ག་ལས་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་བར་དུ། ཞེས་གསུངས་པས། གཞན་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཙམ་མིན་གྱི། སེམས་དེ་བསྐྱེད་པ་ལ་དམིགས་ནས་བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་མི་གཏང་ངོ་སྙམ་དུ་དམ་འཆའ་བ་ཡིན་པས་དེའི་བསམ་པ་ཆོ་ག་ལ་བརྟེན་ནས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་སྨོན་སེམས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ལ་སློབ་པར་མི་ནུས་ན་མི་བྱ་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་བདག་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བར་བྱའོ་སྙམ་པ་ཙམ་ཆོ་གས་བསྐྱེད་ན་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ལ་སློབ་པར་ནུས་མི་ནུས་ཐམས་ཅད་ལ་བྱས་པས་ཆོག་གོ། སྨོན་སེམས་ལ་དེ་ལྟར་གཉིས་རུང་གི་འཇུག་སེམས་ཆོ་གས་ལེན་པ་ལ་བསླབ་བྱ་ལ་ཡེ་མི་སློབ་པ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བྱར་མི་རུང་བས། ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཐོགས་མེད་ནས་བརྒྱུད་པ་ལ་སྡོམ་པའི་ཆོ་ག་མང་པོ་ལ་བྱར་རུང་བ་དང་མི་རུང་བའི་ཁྱད་པར་འདོད་པ་ནི་མ་གོ་བ་ཆེན་པོའ། །གཞན་ཡང་ཁ་ཅིག་གིས་ལས་དང་པོ་པའི་ཆོས་སྤྱོད་དུ་འཇུག་སྡོམ་འཛིན་པའི་ཆོ་གས་ཡང་ཡང་འཛིན་པར་བཤད་ནས་བསླབ་བྱ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དུ་རྩ་ལྟུང་ཡེ་མི་ཤེས་པས་ཇི་ལྟར་བྱ་བའི་ཁྱད་ 13-2-211a པར་མ་བསྟན་པ་ནི་དོན་མ་ཡིན་པ་ཆེན་པོ་ལ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །གསལ་རྒྱལ་ལ་གདམས་པ་ལས་ཀྱང་། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བསླབ་བྱ་ལ་བསླབ་པར་མི་ནུས་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཙམ་བསྐྱེད་པ་ལའང་བསོད་ནམས་མང་པོ་འགྲུབ་པར་གསུངས་པ་ཁུངས་སུ་མཛད་ནས། གང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་སློབ་མི་ནུས་པ་དེས་ཀྱང་འབྲས་བུ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་ཐབས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པར་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། ཞེས་སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས་གསུངས་པས། སྦྱིན་སོགས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ལ་མི་སློབ་པ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་བྱར་རུང་བ་དང་སྡོམ་པ་བཟུང་དུ་མི་རུང་བར་ཆེས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །སེམས་བཟུང་བའི་ཆོ་ག་ནི། ཕྱོགས་བཅུ་རྣམས་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། སློབ་དཔོན་དགོངས་སུ་གསོལ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བས་སྐྱེ་བ་འདི་དང་སྐྱ
【現代漢語翻譯】 那麼，就用《入菩薩行論》或《菩薩行》的任何一部論典來進行。 修習發心： 修心方面，《菩提道燈論》中說，首先要生起慈愛之心，觀察眾生的痛苦，從而發起菩提心。因此，如前所述，要清晰地確立慈愛和悲憫的對境。 正行儀軌是：在導師面前，右膝著地，或者蹲著也可以，合掌發起菩提心。正如《菩提道燈論》所說：『毫不動搖地立誓，發起菩提心。』儀軌中也說：『直至菩提心要。』因此，不僅僅是心想爲了利益他人而證得佛果，而是要立誓，爲了發起這個心，直至未證得菩提之前，絕不放棄。因此，要依靠儀軌來生起這種想法。如果不能學習愿菩提心的學處，那就不做；如果僅僅是心想爲了所有眾生的利益，我要成佛，那麼無論能否學習菩提心的學處，都可以通過儀軌來做。愿菩提心可以這樣二者皆可，但行菩提心通過儀軌受持，卻完全不學習學處，在任何情況下都是不允許的。因此，認為從龍樹和無著傳承下來的戒律儀軌，在可以做和不可以做之間存在差別，這是非常不理解的。還有一些人說，作為初學者的修行，應該反覆受持行菩提心的儀軌，卻不教導如何做，因為根本不瞭解共同的學處，特別是根本墮罪，這是非常不恰當的。 《噶當寶典》中也說：『如果不能學習佈施等學處，僅僅生起菩提心，也能積累很多福德。』以此為依據，《瑜伽師地論》第一卷中說：『無論如何都不能完全學習波羅蜜多的人，爲了獲得更大的果報，也應該以方便善巧來發起菩提心。』因此，對於不學習佈施等學處的人來說，可以生起菩提心，但不能受持戒律，這一點非常清楚。受持菩提心的儀軌是：祈請十方諸佛菩薩垂念我，祈請導師垂念我，我（名字）從今生乃至生生世世
【English Translation】 Then, it should be done with either 'Bodhicaryavatara' or 'Bodhicitta'. Training the Mind: Regarding mind training, 'Bodhipathapradipa' states that one should first generate a mind of loving-kindness, observe the suffering of sentient beings, and thereby generate Bodhicitta (the mind of enlightenment). Therefore, as previously explained, one should clearly establish the objects of loving-kindness and compassion. The actual ritual is: in front of the teacher, kneeling with the right knee on the ground, or squatting is also acceptable, one should join the palms and generate Bodhicitta. As 'Bodhipathapradipa' says: 'Without wavering, vow to generate the mind of enlightenment.' The ritual also says: 'Until the essence of enlightenment.' Therefore, it is not merely thinking of attaining Buddhahood for the benefit of others, but vowing that in order to generate this mind, one will never give up until enlightenment is attained. Therefore, one should rely on the ritual to generate this thought. If one cannot study the precepts of aspirational Bodhicitta, then one should not do it; if one merely thinks that for the benefit of all sentient beings, I will become a Buddha, then whether or not one can study the precepts of Bodhicitta, it is acceptable to do it through the ritual. Aspirational Bodhicitta can be done in both ways, but taking the engaging Bodhicitta through the ritual without studying the precepts at all is not permissible in any way. Therefore, to think that there is a difference between what can and cannot be done in the ritual of vows transmitted from Nagarjuna and Asanga is a great misunderstanding. Furthermore, some say that as a practice for beginners, one should repeatedly take the ritual of engaging Bodhicitta, but they do not teach how to do it because they do not understand the common precepts, especially the root downfalls, which is applying it to something that is very inappropriate. 'Kadampa Teachings' also says: 'If one cannot study the precepts of generosity, etc., merely generating the mind of enlightenment can also accumulate much merit.' Based on this, the first volume of 'Yogacarabhumi-sastra' says: 'Even those who cannot fully study the Paramitas in any way should generate the mind of enlightenment with skillful means for the sake of greater fruit.' Therefore, it is very clear that for those who do not study the precepts of generosity, etc., it is permissible to generate Bodhicitta, but it is not permissible to take vows. The ritual for taking Bodhicitta is: I beseech all the Buddhas and Bodhisattvas residing in the ten directions to pay attention to me. I beseech the teacher to pay attention to me. I (name) from this life until life after life
ེ་བ་གཞན་དང་གཞན་དག་ཏུ་སྦྱིན་པའི་རང་བཞིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་བསྒོམས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་བདག་གིས་བགྱིས་པ་དང་བགྱིད་དུ་བསྩལ་བ་དང་བགྱིད་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེས། ཇི་ལྟར་སྔོན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་ས་ཆེན་པོ་ལ་རབ་ཏུ་བཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་ 13-2-211b པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཐུགས་བསྐྱེད་པར་མཛད་པ་དེ་བཞིན་དུ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བས་ཀྱང་དུས་འདི་ནས་བཟུང་ནས་ཇི་སྲིད་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ལ་མཆིས་ཀྱི་བར་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བགྱིའོ། །སེམས་ཅན་མ་བསྒྲལ་བ་རྣམས་བསྒྲལ་བར་བགྱིའོ། །མ་གྲོལ་བ་རྣམས་གྲོལ་བར་བགྱིའོ། །དབུགས་མ་ཕྱིན་པ་རྣམས་དབུགས་དབྱུང་བར་བགྱིའོ། །ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་པ་རྣམས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་བགྱིའོ། །ཞེས་པ་སྟེ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །སྐྱབས་འགྲོའི་ཆོ་ག་དང་འདི་གཉིས་ལ་སློབ་དཔོན་གྱི་རྗེས་སུ་བཟླས་དགོས་པའི་གསལ་ཁ་མ་བྱུང་ཡང་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་སློབ་དཔོན་ཡོད་པའི་ལུགས་ཡིན་ལ། སློབ་དཔོན་མ་རྙེད་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་ཇོ་བོས་མཛད་པ་ལས། དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་མེད་ཀྱང་བདག་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་དང་ཕྱོགས་བཅུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡིད་ལ་བསམས་ཏེ་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས། གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་སློབ་དཔོན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་སྤངས་པའི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་གོ་རིམ་གོང་མ་བཞིན་དུ་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བྱའོ། །མཇུག་གི་ཆོ་ག་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་སྨོན་སེམས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་རྣམས་སློབ་མ་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བའོ། ། ༈ ཐོབ་པ་མི་ཉམས་པར་བསྲུང་བ། གཉིས་པ་ཐོབ་པ་མི་ 13-2-212a ཉམས་པར་བསྲུང་བ་ལ་བསླབ་བྱ་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་པས་དེ་བཤད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་གཉིས། ཚེ་འདིར་སེམས་བསྐྱེད་མི་ཉམས་པའི་རྒྱུ་ལ་བསླབ་པ་དང་། སྐྱེ་བ་གཞན་དུའང་དེ་དང་མི་འབྲལ་བའི་རྒྱུ་ལ་བསླབ་པའོ། ། ༈ ཚེ་འདིར་སེམས་བསྐྱེད་མི་ཉམས་པའི་རྒྱུ་ལ་བསླབ་པ། དང་པོ་ལ་བཞི། སེམས་བསྐྱེད་ལ་སྤྲོ་ཤུགས་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་དུ་ཕན་ཡོན་དྲན་པ་ལ་བསླབ་པ་དང་། སེམས་བསྐྱེད་དངོས་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་དུ་ལན་དྲུག་ཏུ་བསྐྱེད་པ་ལ་བསླབ་པ་དང་། གང་གི་དོན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་སེམས་ཅན་བློས་མི་སྤང་བ་ལ་བསླབ་པ་དང་། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསག་པ་ལ་བསླབ་པའོ། ། ༈ སེམས་བསྐྱེད་ལ་སྤྲོ་ཤུགས་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་དུ་ཕན་ཡོན་དྲན་པ་ལ་བསླབ་པ།
【現代漢語翻譯】 在其他各種事物中，我所做的佈施的自性、持戒的自性、禪修的自性之善根，以及我所做、所教人做、以及隨喜他人所做的善根，以此善根，如同往昔的如來（Tathāgata，如來），應供（Arhat，阿羅漢），正等覺（Samyaksaṃbuddha，三藐三菩提）諸佛，以及安住于大地之上的大菩薩們發起無上正等覺之心一樣，我，名為[某某]，也從此時起，直至菩提道場，發起無上正等覺大菩提心。我將度化尚未度化的眾生，解脫尚未解脫的眾生，令尚未喘息的眾生得以喘息，令尚未涅槃的眾生得以涅槃。』應唸誦三遍。 皈依儀軌和此二者，雖未明確說明需要跟隨上師唸誦，但實際是需要的。這些是有上師的情況。如果沒有找到上師，該怎麼辦呢？在阿底峽尊者所著的《發心儀軌》中說：『如此，即使沒有上師，自己發菩提心之儀軌是：觀想釋迦牟尼佛和十方諸佛，進行頂禮和供養等儀軌后，祈請，並省略「上師」一詞，按照上述皈依等次第進行。』應如是行持。最後的儀軌是：上師應向弟子講述願心和行心的學處。 守護已得不失壞 第二，守護已得不失壞，需要了解學處，因此將要講述。這有兩方面：今生不失菩提心的因，以及來世也不離菩提心的因。 今生不失菩提心的因 第一方面有四點：為增長菩提心的歡喜和力量，學習憶念利益；為實際增長菩提心，學習六次發心；學習不捨棄為之發菩提心的眾生；以及學習積聚福德和智慧資糧。 為增長菩提心的歡喜和力量，學習憶念利益
【English Translation】 Among various other things, by the root of virtue of the nature of giving, the nature of discipline, and the nature of meditation that I have done, and that I have caused to be done, and that I rejoice in, may I, by that root of virtue, just as the Buddhas, the Tathāgatas, the Arhats, the Samyaksaṃbuddhas of the past, and the great Bodhisattvas who dwell upon the great earth, have generated the mind of unsurpassed perfect and complete enlightenment, so may I, who am called [name], from this time forth, until I reach the essence of enlightenment, generate the great mind of unsurpassed perfect and complete enlightenment. May I liberate those sentient beings who have not been liberated. May I free those who have not been freed. May I give breath to those who have not breathed. May I lead to Nirvana those who have not passed into Nirvana.』 This should be recited three times. Although it is not explicitly stated that the refuge ceremony and these two require recitation following the teacher, it is indeed necessary. These are the methods when a teacher is present. If a teacher cannot be found, what should be done? In the Bodhicitta Generation Ceremony composed by Jowo (Atiśa), it says: 『Thus, even without a teacher, the ceremony for generating Bodhicitta oneself is: contemplate Shakyamuni Buddha and all the Buddhas of the ten directions, perform prostrations and offerings, and then, making requests and omitting the word 「teacher,」 proceed with the refuge and other steps as above.』 This should be done accordingly. The concluding ceremony is: the teacher should explain the vows of aspiration and action to the student. Protecting What Has Been Attained from Being Lost Secondly, to protect what has been attained from being lost, it is necessary to understand the precepts, so they will be explained. This has two aspects: learning the causes for not losing Bodhicitta in this life, and learning the causes for not being separated from it in future lives. Learning the Causes for Not Losing Bodhicitta in This Life The first aspect has four points: learning to remember the benefits in order to increase joy and strength in Bodhicitta; learning to generate Bodhicitta six times in order to actually increase Bodhicitta; learning not to abandon the sentient beings for whom Bodhicitta is generated; and learning to accumulate the accumulations of merit and wisdom. Learning to Remember the Benefits in Order to Increase Joy and Strength in Bodhicitta
དང་པོ་ནི། མདོ་སྡེ་བལྟ་བའམ་བླ་མ་ལས་མཉན་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་རྣམས་སེམས་པ་སྟེ། སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས་རྒྱས་པར་གསུངས་པས་དེར་བལྟ་དགོས་ཤིང་། དེ་ལས་ཀྱང་སྔར་དྲངས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ལྟ་བུར་གསུངས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་དང་སྨོན་ལམ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་མདོར་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་ཡན་ལག་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་མཐའ་ཡས་པ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་མདོར་བསྟན་དུ་ཐམས་ཅད་འདུས་པས་མདོར་བསྟན་དེ་དེའི་སྡོམ་ཡིན་པ་ལྟར་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནད་བསྡུས་པའི་སྡོམ་དུ་གསུངས་སོ། །བྱང་ས་ལས་ཕན་ཡོན་གསུངས་པ་ནི་སྨོན་སེམས་ཀྱི་ཡིན་པས་དེ་ལས་དང་པོ་སེམས་བསྐྱེད་པ་བརྟན་པོ་བསྐྱེད་པ་ལ་ཕན་ཡོན་གཉིས་གསུངས་ཏེ། ཞིང་དམ་པར་འགྱུར་བ་དང་གནོད་པ་མེད་པའི་བསོད་ 13-2-212b ནམས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འཇིག་རྟེན་ལྷ་མིར་བཅས་པས་ཕྱག་བྱར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་གནས་སུ་འགྱུར་བ་དང་། སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱང་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་གསུངས་པ་ལྟར་བླ་མའམ་གོང་མར་འགྱུར་བ་དང་། བསོད་ནམས་བྱ་བ་ཆུང་ངུ་ཞིག་བྱས་ཀྱང་འབྲས་བུ་མཐའ་ཡས་པ་འབྱིན་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་དང་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་བརྟེན་པས་ས་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ཀྱི་ཕ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་བའོ། ། ༈ སེམས་བསྐྱེད་དངོས་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་དུ་ལན་དྲུག་ཏུ་བསྐྱེད་པ་ལ་བསླབ་པ། གཉིས་པ་ནི། འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་རྒྱལ་བསྲུང་བའི་སྲུང་མ་ཉིས་འགྱུར་གྱིས་རྟག་ཏུ་བསྲུང་བས། གཉིད་ལོག་གམ་མྱོས་སམ་བག་མེད་པར་གྱུར་པ་ནའང་གནོད་སྦྱིན་ནམ་མི་མ་ཡིན་གཉུག་མར་གནས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཙེ་མི་ནུས་པའོ། །གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་ཀྱི་ཚིག །ཡམས་དང་གནོད་པ་དང་ནད་འགོ་བ་ཞི་བར་བྱེད་པ་སེམས་ཅན་གྱི་ལག་ན་འདུག་པ་མ་གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱང་འདིའི་ལག་ཏུ་འོངས་ནས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ན་གྲུབ་པ་དག་ལྟ་ཅི་སྨོས། འདིས་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཚོགས་ཀྱང་སེམས་བསྐྱེད་བརྟན་ན་འགྲུབ་སླ་བར་བསྟན་པས་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པ་ལའང་འདི་ཡོད་ན་མྱུར་བའོ། །གནས་གང་ན་གནས་པ་དེར་ཡང་འཇིགས་པ་དང་འཇིགས་པར་འགྱུར་བ་དང་མུ་གེ་དང་མི་མ་ཡིན་གྱི་གནོད་པ་མ་བྱུང་བ་རྣམས་མི་འབྱུང་ཞིང་བྱུང་བ་རྣམས་ཞི་བར་ 13-2-213a འགྱུར་རོ། །ཚེ་འཕོས་པའི་འོག་ཏུ་ཡང་གནོད་པ་ཉུང་ཞིང་རང་བཞིན་གྱིས་ནད་མེད་པ་དང་གནོད་པ་བྱུང་ནའང་ཡུན་རིང་པོ་དང་དྲག་པོས་མི་འདེབས་པ་དང་། ཆོས་སྟོན་པ་སོགས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ན་ལུས་མི་ངལ་ཞིང་བརྗེད་ངས་པ་དང་སེམས་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་ར
【現代漢語翻譯】 首先，通過閱讀經文或從上師處聽聞，思考菩提心的利益。《華嚴經》（梵文：Gaṇḍavyūha Sūtra，英文：Gandavyuha Sutra）對此有詳細闡述，因此需要閱讀該經。此外，如前所述，菩提心就像一切佛法的種子，它概括了菩薩的所有行為和願望，因此就像一個概要。雖然詳細解釋有很多方面，但所有內容都包含在概要中，因此概要是其總結。同樣，菩提心也被認為是菩薩道所有要點的總結。在《菩薩地論》（梵文：Bodhisattvabhūmi，英文：Bodhisattvabhumi）中，所說的利益是指愿菩提心。因此，首先生起菩提心，爲了穩固生起，說了兩種利益：成為清凈的福田和獲得免受損害的功德。 首先，如經文所說：『世間天人皆應敬禮。』一旦生起菩提心，就成為一切眾生的功德之源。如經文所說，一旦生起菩提心，即使是阿羅漢大士，也會在種姓上被其壓倒，成為上師或尊者。即使做了微小的善行，也能產生無量的果報，因此是功德的福田，也是一切世間的依靠，如同大地。如經文所說，如同眾生的父母。 爲了使菩提心真正增長，需要學習六次生起菩提心。 其次，轉輪王的護衛是普通護衛的兩倍，因此受到守護。即使在睡眠、醉酒或不謹慎時，夜叉或常住的非人也不能加害。密咒和明咒的詞句，以及平息瘟疫、損害和傳染病的方法，如果尚未掌握在眾生手中，也會因此而掌握並得以實現，更不用說已經掌握的人了。這表明，如果菩提心堅定，那麼息災等事業也容易成就，因此，即使是爲了成就共同的悉地，擁有菩提心也能更快實現。無論住在哪裡，那裡都不會發生恐懼、恐懼的根源、饑荒和非人的損害，已經發生的也會平息。即使在來世，也能減少損害，自然無病，即使發生損害，也不會持續很久或很嚴重。在從事講法等利益眾生的事業時，身體不會疲倦，也不會健忘或心力衰退。
【English Translation】 Firstly, contemplate the benefits of Bodhicitta (the mind of enlightenment) by reading scriptures or listening to a Lama (spiritual teacher). The 'Gandavyuha Sutra' (Flower Ornament Sutra) extensively explains this, so it should be consulted. Furthermore, as mentioned earlier, Bodhicitta is like the seed of all the Buddha's teachings, and it summarizes all the actions and aspirations of a Bodhisattva (enlightenment being), so it is like an outline. Although there are endless aspects to elaborate on, everything is included in the outline, so the outline is its summary. Similarly, Bodhicitta is said to be a summary that condenses the essence of all the paths of a Bodhisattva. In the 'Bodhisattvabhumi' (Stages of a Bodhisattva), the benefits mentioned refer to aspirational Bodhicitta. Therefore, first, to firmly generate Bodhicitta, two benefits are mentioned: becoming a pure field of merit and fully possessing merit free from harm. Firstly, as the scripture says, 'The world, including gods and humans, should pay homage.' As soon as Bodhicitta is generated, one becomes a source of merit for all sentient beings. As the scripture says, as soon as Bodhicitta is generated, even Arhats (liberated beings) and great beings are surpassed in terms of lineage, becoming a Lama or superior. Even a small act of merit produces limitless results, so it is a field of merit and a support for all the worlds, like the earth. As the scripture says, one becomes like a parent to all beings. To truly increase Bodhicitta, one needs to train in generating it six times. Secondly, the protection of a Chakravartin (universal monarch) is twice that of ordinary protectors, so one is always protected. Even when asleep, intoxicated, or careless, Yakshas (nature spirits) or resident non-humans cannot harm one. The words of secret mantras and knowledge-mantras, and methods for pacifying epidemics, harms, and contagious diseases, if not yet mastered by beings, will be mastered and accomplished, let alone those who have already mastered them. This shows that if Bodhicitta is firm, activities such as pacification are easily accomplished, so even for accomplishing common Siddhis (spiritual powers), having Bodhicitta makes it faster. Wherever one resides, fear, sources of fear, famine, and harm from non-humans will not occur, and those that have occurred will be pacified. Even in the afterlife, there will be little harm, natural health, and even if harm occurs, it will not last long or be severe. When engaging in activities that benefit beings, such as teaching the Dharma, the body will not tire, and one will not become forgetful or lose mental strength.
ོ། །བྱང་སེམས་རིགས་ལ་གནས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཀྱང་གནས་ངན་ལེན་ཉུང་བ་ཡིན་ལ། སེམས་བསྐྱེད་ན་ནི་ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བར་འགྱུར་རོ། །བཟོད་པ་དང་དེས་པ་དང་ལྡན་པས་ཚུར་གནོད་པ་བྱས་པ་བཟོད་ཅིང་ཕར་གནོད་པ་མི་བྱེད་ལ་གཞན་གྱིས་གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་མཐོང་ནའང་ཤིན་ཏུ་མི་དགའ་བ་དང་། ཁོང་ཁྲོ་བ་དང་ཕྲག་དོག་དང་གཡོ་དང་འཆབ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་རེས་འགའ་ཙམ་ལས་མི་སྐྱེ་ཞིང་སྐྱེས་ནའང་ཤུགས་མི་དྲག་ལ་རིང་དུ་མི་གནས་པར་མྱུར་དུ་འབྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །ངན་སོང་དུའང་སྐྱེ་དཀའ་ཞིང་སྐྱེས་ནའང་མྱུར་དུ་ཐར་བ་དང་དེར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་བ་དང་དེས་རྐྱེན་བྱས་ནས་འཁོར་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་སྐྱོ་བ་དང་སེམས་ཅན་དེ་དག་ལའང་སྙིང་རྗེ་སྐྱེའོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་གཟུགས་ཅན་དུ་གྲུབ་ན་ནམ་མཁར་ཡང་མི་ཤོང་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཟང་ཟིང་གིས་མཆོད་པས་ཆ་ཙམ་དུའང་མི་ཆོག་པ་ནི། དཔའ་བྱིན་གྱིས་ཞུས་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་གང་། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་གཟུགས་མཆིས་ན། །ནམ་མཁའི་ཁམས་ནི་ཀུན་བཀང་སྟེ། །དེ་ནི་དེ་བས་ལྷག་པར་འགྱུར། ། 13-2-213b གངྒཱའི་བྱེ་མའི་གྲངས་སྙེད་ཀྱི། །སངས་རྒྱས་ཞིང་རྣམས་མི་གང་གིས། །རིན་ཆེན་དག་གིས་ཀུན་བཀང་སྟེ། །འཇིག་རྟེན་མགོན་ལ་ཕུལ་བ་བས། །གང་གིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བགྱིས་ཏེ། །བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་སེམས་བཏུད་ན། །མཆོད་པ་འདི་ནི་ཁྱད་པར་འཕགས། །དེ་ལ་མཐའ་ནི་མ་མཆིས་སོ། །ཞེས་སོ། །ཇོ་བོ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་གདན་ལ་སྐོར་བ་མཛད་ནས་ཇི་ལྟར་བྱས་ན་མྱུར་དུ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ན། སྐུ་གཟུགས་ཆུང་བ་རྣམས་བཞེངས་ནས་ཆེ་བ་རྣམས་ལ་མྱུར་དུ་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་པས་གང་ལ་བསླབ་པར་བྱ་ཞེས་དྲིས་པ་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་པ་དང་། གན་དྷོ་ལའི་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་བུད་མེད་རྒན་པ་ཞིག་ལ་གཞོན་པ་ཞིག་གིས་དྲིས་པ་ལའང་ལན་སྔར་ལྟར་མཛད་པ་གསན་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ཐུགས་ངེས་ཆེ་བར་སོང་སྐད། དེ་ལྟར་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མན་ངག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནད་བསྡུས་པ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཏེར་ཆེན་པོ་ཐེག་དམན་ལས་འབྱེད་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཁྱད་ཆོས་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་སྤྱོད་པ་རླབས་པོ་ཆེ་ལ་བསྐུལ་བའི་རྟེན་དམ་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་དེ་བསྒོམ་པ་ལ་སྤྲོ་ཤུགས་ཇེ་འཕེལ་དུ་བཏང་ནས་སྐོམ་པས་ཆུའི་གཏམ་ཐོས་པ་ལྟར་བྱ་སྟེ། བསྐལ་པ་དུ་མའི་བར་དུ་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་མཁྱེན་རབ་ཀྱིས་ཆེས་ཕྲ་བར་བྱས་ཏེ་ལམ་རྣམས་ལ་དཔྱད་པ་ན་འདི་ཉིད་འཚང་རྒྱ་བའི་ཐབས་དམ་པར་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་ཀྱིས་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ 13-2-214a ཡང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། བསྐལ་པ་དུ་མར་རབ་དགོངས་མཛད་པ་ཡི། །ཐུབ་དབང་ར
【現代漢語翻譯】 菩薩安住于菩薩種性，自然煩惱輕微。若發起菩提心，身心煩惱將變得極其微小。由於具有忍耐和信心，能忍受他人造成的損害，自己不損害他人；即使見到他人互相損害，也極不悅意。憤怒、嫉妒、狡詐和虛偽等，也只是偶爾生起，即使生起，力量也不強，不會持續很久，而是迅速消退。難以轉生於惡趣，即使轉生，也能迅速解脫，並且在那裡所受的痛苦也較小，由此因緣，對輪迴生起極大的厭離心，對那些眾生也生起慈悲心。 菩提心的功德若有形體，則連虛空也無法容納。用珍寶供養諸佛，也無法比得上菩提心功德的少分。如《勇授請問經》所說：『菩提心之福，若有實物者，虛空界充滿，亦勝彼福德。』 如恒河沙數，諸佛剎土中，遍滿諸珍寶，供養世間怙，若人僅合掌，心向菩提者，此供勝彼供，彼福無邊際。 據說，阿底峽尊者在大金剛座繞塔時，心想如何才能迅速獲得圓滿菩提。當他建造小佛像時，（有人）問大佛像：『想要迅速成佛，應當修學什麼？』（佛像）回答說：『應當修學菩提心。』在岡陀拉上方的虛空中，一位年輕人問一位老婦人同樣的問題，也得到了同樣的回答。因此，阿底峽尊者對菩提心深信不疑。 因此，應當了知，菩提心是所有大乘竅訣的精髓，是所有成就的寶藏，是區分大乘和小乘的特徵，是策勵菩薩們行持廣大事業的殊勝所依。應當像口渴的人聽到水的聲音一樣，對修習菩提心生起越來越強烈的歡喜心。在無數劫中，以不可思議的智慧極其精細地辨別各種道，發現唯有此道是諸佛菩薩所見的成佛殊勝方便。如《入菩薩行論》所說： 經無數劫思維，諸佛見此最勝道。
【English Translation】 A Bodhisattva abiding in the Bodhisattva lineage naturally has few afflictions. If they generate Bodhicitta (awakening mind), the afflictions of body and mind will become extremely small. Endowed with patience and faith, they endure harm done by others and do not harm others themselves; even when they see others harming each other, they are extremely displeased. Anger, jealousy, deceit, and hypocrisy, etc., arise only occasionally, and even when they do arise, their strength is not great, they do not last long, and they quickly dissipate. It is difficult to be reborn in the lower realms, and even if they are reborn, they quickly attain liberation, and even there, their suffering is small. Due to this, they develop a great aversion to Samsara (cyclic existence) and compassion arises for those sentient beings. If the merit of Bodhicitta had a physical form, even the sky would not be able to contain it. Offering to the Buddhas with material possessions would not even be comparable to a fraction of the merit of Bodhicitta. As stated in the 'Inquiry of Brave Giving Sutra': 'If the merit of Bodhicitta had a form, it would fill the entire expanse of the sky and still exceed it.' More numerous than the sands of the Ganges, filling Buddha-fields with jewels, offering to the protector of the world, if one merely joins their palms and turns their mind towards Bodhi, this offering surpasses that offering, its merit is limitless. It is said that when Jowo Je (Atisha) was circumambulating the Vajra Throne, he thought about how to quickly attain perfect Bodhi. When he was building small Buddha statues, (someone) asked the large Buddha statue: 'Wanting to quickly attain Buddhahood, what should one study?' (The statue) replied: 'One should study Bodhicitta.' In the sky above Gandhola, a young man asked an old woman the same question and received the same answer. Therefore, Atisha developed great conviction in Bodhicitta. Therefore, it should be known that Bodhicitta is the essence of all Mahayana (Great Vehicle) instructions, the treasure of all accomplishments, the characteristic that distinguishes Mahayana from Hinayana (Lesser Vehicle), and the sacred support that encourages Bodhisattvas to engage in vast activities. One should generate increasing joy in practicing Bodhicitta, like a thirsty person hearing the sound of water. Having discerned the various paths with incredible wisdom over countless eons, one discovers that only this path is the supreme means to attain Buddhahood, as seen by the Buddhas and their heirs. As stated in the 'Bodhicharyavatara' (Guide to the Bodhisattva's Way of Life): After contemplating for many eons, the Buddhas saw this as the supreme path.
ྣམས་ཀྱིས་འདི་ཉིད་ཕན་པར་གཟིགས། །ཞེས་སོ། ། ༈ སེམས་བསྐྱེད་དངོས་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་དུ་ལན་དྲུག་ཏུ་བསྐྱེད་པ་ལ་བསླབ་པ། སེམས་བསྐྱེད་དངོས་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་དུ་ལན་དྲུག་ཏུ་བསྐྱེད་པ་ལ་བསླབ་པ་ལ་གཉིས། སྨོན་སེམས་བསྐྱེད་པ་མི་གཏོང་བ་དང་། སྤེལ་བ་ལ་བསླབ་པའོ། ། ༈ སྨོན་སེམས་བསྐྱེད་པ་མི་གཏོང་བ། དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་སེམས་དང་བཤེས་གཉེན་དཔང་དུ་བྱས་ཏེ་དེའི་སྤྱན་སྔར་སེམས་ཅན་མ་བརྒལ་བ་རྣམས་བསྒྲལ་བ་སོགས་ཀྱི་དམ་བཅའ་བྱས་ནས། སེམས་ཅན་གྲངས་མང་ཞིང་བྱེད་ངན་པའམ་བསྐལ་པ་དུ་མར་འབད་དགོས་པའི་དུས་རིང་བའམ་ཚོགས་གཉིས་མཐའ་ཡས་ཤིང་བྱ་དཀའ་བ་རྣམས་ལ་སློབ་དགོས་པར་མཐོང་བས་ཞུམ་པའི་རྐྱེན་བྱས་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཁུར་བཞག་ན། སོ་ཐར་གྱི་ཕམ་པ་ལས་ཀྱང་སྡིག་ཆེ་སྟེ། སྡུད་པ་ལས། གལ་ཏེ་བསྐལ་པ་བྱེ་བར་དགེ་བའི་ལས་ལམ་བཅུ། །སྤྱོད་ཀྱང་རང་རྒྱལ་དགྲ་བཅོམ་ཉིད་ལ་འདོད་བསྐྱེད་ན། །དེ་ཚེ་ཚུལ་ཁྲིམས་སྐྱོན་བྱུང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པ་ཡིན། །སེམས་བསྐྱེད་དེ་ནི་ཕས་ཕམ་པས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ལྕི། །ཞེས་བྱང་སེམས་དེའི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བར་གསུངས་ཏེ། ཉན་རང་གི་ཡིད་བྱེད་སྡོམ་པ་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་མཆོག་ཡིན་པས་དེ་ཉམས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་རལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་མ་དོར་ན་འདོད་ཡོན་ལ་འཛེམ་མེད་དུ་སྤྱོད་ཀྱང་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྡོམ་སེམས་མ་རལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ལས། གལ་ 13-2-214b ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདོད་ཡོན་ལྔ་སྤྱོད་ཀྱང་། །སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་སྐྱབས་སོང་སྟེ། །སངས་རྒྱས་འགྲུབ་བྱ་སྙམ་དུ་ཀུན་མཁྱེན་ཡིད་བྱེད་ན། །མཁས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གནས་རིག་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པའི་སེམས་དོར་ན་ངན་འགྲོར་རིང་དུ་འཁྱམ་དགོས་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། དངོས་པོ་ཕལ་པ་ཅུང་ཟད་ལ། །ཡིད་ཀྱིས་སྦྱིན་པར་བསམས་བྱས་ནས། །མི་གང་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་པ། །དེ་ཡང་ཡི་དྭགས་རྒྱུར་གསུངས་ན། །བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་ལ། །བསམ་པ་ཐག་པས་མགྲོན་གཉེར་ནས། །འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བསླུས་བྱས་ན། །བདེ་འགྲོར་ཅི་ག་འགྲོ་འགྱུར་རམ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་དེ་ཉིད་ལས། ལོང་བས་ཕྱག་དར་ཕུང་པོ་ལས། །ཇི་ལྟར་རིན་ཆེན་རྙེད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཇི་ཞིག་ལྟར་སྟེས་ན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བདག་ལ་སྐྱེས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། འདི་འདྲ་བ་བདག་གིས་རྙེད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡ་མཚན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་བཏང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དམིགས་ནས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་འདོར་བའི་ཞེ་དམ་མང་དུ་བྱ་བའོ། ། ༈ སྤེལ་བ་ལ་བསླབ་པ། གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་མ་བཏང་བ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པས་ཉིན་ལན་གསུམ་མཚན་ལན་གསུམ་དུ་འབད་པ་
【現代漢語翻譯】 愿他們認為這有益。' 爲了菩提心增長，學習六次生起菩提心： 爲了菩提心增長，學習六次生起菩提心，分為兩部分：不捨棄愿菩提心和學習增長菩提心。 不捨棄愿菩提心： 首先，以諸佛、菩薩和善知識為證，在他們面前發誓度化尚未度化的眾生等。如果因為眾生眾多且行為惡劣，或者需要經歷多個劫才能完成，或者需要學習無邊無際且難以積累的二資糧，而感到沮喪，從而放棄生起菩提心的重擔，那麼這種罪過比聲聞乘的墮罪還要嚴重。《攝頌》中說：'如果於百千劫，行持十善業道，卻生起只求自得，聲聞或緣覺之心，彼時戒律生損，是為戒律毀壞，此較菩提心退，其過尤為深重。' 這說明菩薩的戒律已經破損。因為聲聞和緣覺的作意戒律是菩薩的殊勝戒律，如果破損，則戒律毀壞。如果不捨棄菩提心，即使毫無顧忌地享用欲樂，菩薩不共的律儀誓言也不會毀壞。同經中說：'設若菩提薩埵，受用五種欲樂，皈依佛法僧伽，意念成佛利生，智者了知彼為，安住波羅蜜多。' 因此，如果捨棄已經承諾的菩提心，將長期在惡趣中漂流。《入行論》中說：'區區小物的施捨，若僅口說而未行，經說彼亦成餓鬼，何況擬供無上樂，遍請眾生而欺誑，云何得至安樂地？' 所以說：'如盲于糞聚中，偶獲珍寶一般，我等何幸竟爾，得生菩提心耶！' 如是思維，認為自己獲得如此珍寶實屬罕見，無論如何也不應捨棄。並且要特別專注於此，多次發誓縱然剎那也不捨棄。
【English Translation】 'May they see this as beneficial.' To increase Bodhicitta, learn to generate it six times: To increase Bodhicitta, learning to generate it six times is divided into two parts: not abandoning the aspiration Bodhicitta and learning to increase it. Not abandoning the aspiration Bodhicitta: First, taking the Buddhas, Bodhisattvas, and spiritual friends as witnesses, make a vow before them to liberate beings who have not yet been liberated, etc. If, because beings are numerous and act badly, or because it takes many kalpas to complete, or because one sees that one must learn the two accumulations that are limitless and difficult to accumulate, one becomes discouraged and abandons the burden of generating Bodhicitta, then this sin is greater than the defeat of the Hearers. From the Compendium: 'If for hundreds of thousands of kalpas, one practices the ten paths of virtuous action, but generates the desire for self-peace, for Hearers or Pratyekabuddhas, at that time the discipline is damaged, the discipline is ruined. Abandoning Bodhicitta is heavier than even a defeat.' This explains that the discipline of that Bodhisattva is corrupted. Because the mental engagement of Hearers and Pratyekabuddhas is the supreme discipline of Bodhisattvas, if it is damaged, then the discipline is ruined. If one does not abandon it, even if one uses desirable qualities without hesitation, the uncommon vow of the Bodhisattva is not ruined. From the same text: 'If a Bodhisattva enjoys the five desirable qualities, but goes for refuge to the Buddha, Dharma, and noble Sangha, and thinks of attaining Buddhahood, the wise know that he abides in the perfection of discipline.' Therefore, if one abandons the Bodhicitta that one has vowed, one must wander in the lower realms for a long time. From the Guide to the Bodhisattva's Way of Life: 'If one has thought of giving even a small thing, but does not give it, it is said that one will become a hungry ghost. How much more so if one has invited all beings to the supreme bliss, but then deceives them? Where will one go for happiness?' Therefore, from the same text: 'Just as a blind man might find a jewel in a pile of dust, so too, how fortunate am I that Bodhicitta has arisen in me!' Thinking in this way, that it is very wonderful that I have found such a thing, one should not abandon it in any way. And one should make many vows, specifically focusing on it, not to abandon it even for a moment.
ཆེན་པོས་སྤེལ་བར་བྱའོ། །དེ་ཡང་སྔར་བཤད་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་གྲུབ་ན་དེ་ལྟར་བྱ། མ་གྲུབ་ན་ཚོགས་ཀྱི་ཞིང་གསལ་གདབ་ལ་མཆོད་པ་ཕུལ་ནས་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སོགས་སྦྱངས་ཏེ་ལན་དྲུག་གཟུང་བར་ 13-2-215a བྱའོ། །དེའི་ཆོ་ག་ནི། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་ཚོགས་ཀྱི་མཆོག་རྣམས་ལ། །བྱང་ཆུབ་བར་དུ་བདག་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། །བདག་གིས་སྦྱིན་སོགས་བགྱིས་པ་འདི་དག་གིས། །འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པར་ཤོག །ཅེས་པ་སྟེ་ལན་གསུམ་གསུམ་མོ། སེམས་ཅན་བློས་མི་སྤང་བ་ལ་བསླབ་པ་ནི། ལམ་སྒྲོན་དང་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་གའི་བསླབ་བྱའི་སྐབས་སུ་མ་བྱུང་ཡང་། ལམ་སྒྲོན་འགྲེལ་པ་ལས། དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་ཞིང་མི་བཏང་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དམིགས་པ་དང་དེའི་ཕན་ཡོན་དང་དེ་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་དང་ཐུན་མོང་གི་སྤེལ་བ་དང་མི་བརྗེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྲུང་བ། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་བགྲངས་བྱུང་ལ། རྩ་བའི་དགོངས་པ་དང་ཡང་མི་འགལ་བར་སྣང་བས་དེ་ལའང་བསླབ་བོ། ། ༈ གང་གི་དོན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་སེམས་ཅན་བློས་མི་སྤང་བ་ལ་བསླབ་པ། བློས་སྤངས་པའི་ཚད་ནི། མི་འཐད་པ་བྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་འགའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་ནས་ད་ནི་དུས་ནམ་དུའང་འདིའི་དོན་མི་བྱའོ་སྙམ་པ་སྐྱེས་པའོ། ། ༈ བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསག་པ་ལ་བསླབ་པ། ཚོགས་གཉིས་བསག་པ་ལ་བསླབ་པ་ནི། སྨོན་སེམས་ཆོ་གས་བཟུང་བ་ནས་ཞག་རེ་རེ་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འཕེལ་བའི་རྒྱུར་དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་གསོག་པ་ལ་འབད་པའོ། །འདི་གོང་མ་རྣམས་གསུང་བ་མ་གཏོགས་པ་ཁུངས་དག་པོ་ནི་མ་མཐོང་མོད། འོན་ཀྱང་ཕན་ཆེ་བར་སྣང་ངོ་། ། ༈ སྐྱེ་བ་གཞན་དུའང་དེ་དང་མི་འབྲལ་བའི་རྒྱུ་ལ་བསླབ་པ། གཉིས་པ་སྐྱེ་བ་གཞན་དུའང་དེ་དང་མི་འབྲལ་བའི་རྒྱུ་ལ་བསླབ་པ་ལ་གཉིས། ཉམས་པར་བྱེད་པ་ནག་པོའི་ཆོས་བཞི་སྤང་བ་དང་། མི་ཉམས་ 13-2-215b པར་བྱེད་པ་དཀར་པོའི་ཆོས་བཞི་བླང་བ་ལ་བསླབ་པའོ། ། ༈ ཉམས་པར་བྱེད་པ་ནག་པོའི་ཆོས་བཞི་སྤང་བ། དང་པོ་ནི། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པའི་འོད་སྲུངས་ཀྱི་ལེའུ་ལས། སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་བརྗེད་པའམ་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་བ་ལ་ཆོས་བཞི་དང་། བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་བར་མ་དོར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་བརྗེད་པའམ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལ་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་པ་གསུངས་པ་དེ་སྨོན་སེམས་ཀྱི་བསླབ་བྱར་མཛད་པའོ། །དེ་ལ་ནག་པོའི་ཆོས་བཞི་ལས། མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་དང་བླ་མ་དང་སྦྱིན་གནས་ལ་བསླུ་བ་ནི་གཉིས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཡུལ་ནི། མཁན་སློབ་གོ་སླ་ལ་བླ་མ་ནི་ཕན་པར་འདོད་པ་དང་སྦྱིན་གནས་ནི་གྲངས་སུ་མ་གཏོགས་ཀྱང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའོ། །ཞེས་འོད་སྲུངས་ལེའུའི་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་དོ། །
【現代漢語翻譯】 應盛大地弘揚。如果之前所說的完整儀軌已經完成，就按那樣做。如果沒有完成，就觀想資糧田，供養，修習慈愛和悲心等，唸誦六次。 儀軌如下：'諸佛正法賢聖僧，直至菩提我皈依，我以佈施等功德，為利有情願成佛。'唸誦三次。關於不捨棄有情眾生的修學，雖然在《菩提道燈論》和發心儀軌的修學處中沒有出現，但在《菩提道燈論》的註釋中說：'因此，爲了攝受有情眾生而不捨棄，爲了菩提心的所緣、利益、生起儀軌、共同的弘揚和不忘失，應當守護。'在這一段中提到了，並且似乎與根本的意旨不相違背，因此也應修學。 為誰而發心的有情眾生，不捨棄他們而修學？ 捨棄的標準是：由於做了不如法的事情等一些因緣，生起'現在無論何時也不為他做事情'的想法。 修學積聚福德和智慧資糧。 修學積聚二資糧：從以願心儀軌受持開始，爲了菩提心增長的因緣，努力積累供養三寶等的資糧。雖然沒有看到這是以上師們的說法之外的可靠依據，但似乎很有益處。 修學在其他生世也不離棄菩提心的因。 第二，修學在其他生世也不離棄菩提心的因，分為二：捨棄使菩提心退失的四種黑法，和受持使菩提心不退失的四種白法。 捨棄使菩提心退失的四種黑法。 第一，在《寶積經·凈藏品》中說：'來世忘失菩提心或不現前有四法，未獲菩提之間，中陰不忘失菩提心或現前有四法。'將此作為願心的修學處。其中，關於四種黑法，欺騙堪布、阿阇黎、上師和施主，應通過兩種方式來了解：對境是，堪布和阿阇黎容易理解，上師是想要給予利益的人，施主即使不在僧眾之列，也具有功德。'這是《凈藏品》註釋中所說的。
【English Translation】 It should be propagated greatly. If the complete ritual mentioned earlier has been completed, then do it that way. If it has not been completed, then visualize the field of merit, make offerings, practice loving-kindness and compassion, etc., and recite six times. The ritual is as follows: 'I take refuge in the Buddha, Dharma, and Sangha until enlightenment. Through the merit of generosity, etc., may I attain Buddhahood for the benefit of all beings.' Recite three times. Regarding the practice of not abandoning sentient beings, although it does not appear in the training sections of 'The Lamp for the Path to Enlightenment' and the Bodhicitta generation ritual, it is stated in the commentary on 'The Lamp for the Path to Enlightenment': 'Therefore, in order to embrace sentient beings without abandoning them, and for the object, benefits, generation ritual, common propagation, and non-forgetfulness of Bodhicitta, one should protect it.' It is mentioned in this section, and it does not seem to contradict the fundamental intention, so it should also be practiced. For which sentient beings for whom Bodhicitta is generated, should one practice not abandoning them? The standard of abandonment is: due to some causes such as doing improper things, the thought arises, 'Now I will never do anything for him/her'. Practice accumulating merit and wisdom. Practice accumulating the two accumulations: starting from taking the vow with the aspiration ritual, strive to accumulate the accumulation of offerings to the Three Jewels, etc., as a cause for the growth of Bodhicitta. Although I have not seen a reliable basis for this other than the words of the previous masters, it seems very beneficial. Practice the cause of not being separated from Bodhicitta in other lives as well. Secondly, practicing the cause of not being separated from it in other lives is divided into two: abandoning the four black dharmas that cause Bodhicitta to decline, and adopting the four white dharmas that cause Bodhicitta not to decline. Abandoning the four black dharmas that cause Bodhicitta to decline. First, in the chapter of 'The Heap of Jewels Sutra, Pure Treasury', it says: 'There are four dharmas for forgetting Bodhicitta or not manifesting in the next life, and four dharmas for not forgetting Bodhicitta or manifesting in the intermediate state until enlightenment is attained.' This is made the training place for aspiration. Among them, regarding the four black dharmas, deceiving the Khenpo (abbot), Acharya (teacher), Lama (guru), and benefactor should be understood in two ways: the objects are, the Khenpo and Acharya are easy to understand, the Lama is the one who wants to give benefit, and the benefactor, even if not among the Sangha, has qualities.' This is what is said in the commentary on the 'Pure Treasury' chapter.
ཡུལ་དེ་ལ་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་བྱས་ན་ནག་པོའི་ཆོས་སུ་འགྲོ་སྙམ་ན། ཡུལ་དེ་དག་གང་རུང་ལ་རང་གིས་ཤེས་བཞིན་དུ་བསླུས་ན་ནག་པོའི་ཆོས་སོ། །བསླུ་ལུགས་ནི་ཡུལ་དེ་དག་གིས་སྙིང་བརྩེ་བས་ལྟུང་བ་གླེངས་པ་ན་བརྫུན་གྱི་ཚིག་གིས་མགོ་རྨོངས་པར་བྱེད་པ་ལ་འགྲེལ་པས་བཤད་ལ། བླ་མ་རྣམས་ནི་བསླུ་བའི་སེམས་ཀྱིས་དབུ་བསྐོར་ཐབས་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཛད་དོ། །འོན་ཀྱང་བརྫུན་མིན་པའི་གཡོ་སྒྱུ་ནི་འོག་ཏུ་སྟོན་པས་བརྫུན་བྱས་ནས་དབུ་བསྐོར་བ་ཞིག་དགོས་ཏེ། བསླབ་བཏུས་སུ་ནག་པོའི་ཆོས་རྣམས་སྤོང་བ་དཀར་པོའི་ཆོས་ཡིན་པར་གསུངས་ལ། འདིའི་གཉེན་པོ་ནི་དཀར་ཆོས་བཞིའི་དང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་བླ་མ་ལ་གྲོས་གཞན་ཞིག་ཞུ། ལྐོག་ 13-2-216a ཏུ་གྲོས་གཞན་ཞིག་བྱས་ནས་དགེ་བཤེས་ཀྱིས་གསན་དུ་འོང་ངོ་ཟེར་ཏེ། སློབ་མ་སྙིང་རག་མས་བླ་མའི་དབུ་གཡོག་གསུང་། གཞན་འགྱོད་པ་མེད་པ་ལ་འགྱོད་པ་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པ་ལའང་གཉིས་ལས། ཡུལ་ནི། གང་ཟག་གཞན་དགེ་བ་བྱེད་པ་འགྱོད་པ་དང་མི་ལྡན་པའོ། །དེ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱས་པ་ནི། འགྱོད་དུ་གཞུག་པའི་བསམ་པས་འགྱོད་པའི་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་འགྱོད་པ་བསྐྱེད་པའོ། །འགྲེལ་པས་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་ཡང་དག་པའི་བསླབ་པ་ལ་གནས་པ་རྣམས་གཡོ་སྒྱུས་བསླབ་ཚིག་ལ་མགོ་རྨོངས་པར་བྱེད་པ་ལ་བཤད་དོ། །དེ་གཉིས་ལ་བསླུ་ཐུབ་མ་ཐུབ་དང་འགྱོད་པ་སྐྱེས་མ་སྐྱེས་འདྲ་བར་བཞེད་དེ་འགྲེལ་པ་དང་ཡང་མཐུན་པར་སྣང་ངོ་། །འོན་ཀྱང་འགྲེལ་པས་ཕྱི་མ་ཡང་མགོ་རྨོངས་པར་བྱེད་པ་ལ་བྱས་སོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་མི་བསྔགས་པ་སོགས་སྨྲ་བ་ལ། ཡུལ་ནི། ཆོ་གས་སེམས་བསྐྱེད་བཟུང་ནས་ལྡན་པ་ལ་ཁ་ཅིག་བཞེད། ཁ་ཅིག་སྔར་སེམས་བསྐྱེད་ན་ད་ལྟ་མི་ལྡན་ཡང་འདྲ་བར་འདོད་དེ། དེ་ནི་མདོ་དང་འགལ་བས་མི་འཐད་དོ། །འགྲེལ་པ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ཙམ་ལས་གསལ་ཁ་མ་བྱུང་ངོ་། །སྐབས་གཞན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་ལྡན་བསླབ་པ་ལ་སློབ་པ་ལ་ཐེག་ཆེན་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པར་བཤད་པ་མང་པོ་སྣང་ནའང་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་ལྡན་པ་ནས་བཟུང་དགོས་སམ་སྙམ་མོ། །དེ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱས་པ་ནི། མི་ 13-2-216b བསྔགས་པ་སོགས་སྨྲས་པའོ། །ཞེ་སྡང་གིས་ཀུན་ནས་བསླངས་ནས་བརྗོད་པ་དགོས་པར་བཞེད་པ་ནི་འགྲེལ་པ་དང་མཐུན་ནོ། །ཡུལ་གང་ལ་སྨྲས་པ་ལ་བྱང་སེམས་ལ་ཆོས་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཐེག་ཆེན་ལ་མོས་པའམ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དུ་དེ་དག་ལ་སྨྲས་པ་ལ་འགྲེལ་པས་བཤད་ཀྱང་དོན་གོ་བ་ཞིག་གིས་ཆོག་པ་འདྲའོ། །དེ་ལ་བསྔགས་པ་མ་ཡིན་པའི་སྒྲ་ནི། ངང་ཚུལ་ངན་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་ཉེས་པའི་དམིགས་མ་ཕྱེ་བར་བརྗོད་པའོ། །མི་སྙན་པའི་སྒྲ་ནི། མི་ཚངས་པར་སྤྱད་དོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ད
【現代漢語翻譯】 如果想知道在那個地方做什麼會導致墮入黑法（nag po'i chos）呢？如果在任何一個地方，你明知故犯地欺騙，那就是黑法。解釋中說，欺騙的方式是，當那些地方的人們以慈悲心談論墮落時，用虛假的言辭使他們迷惑。上師們會盡一切努力以欺騙的心來迷惑他人。然而，並非虛假的欺騙將在後面展示，所以需要通過虛假來迷惑。在《學集論》中說，捨棄黑法是白法（dkar po'i chos），因為這是白法四種對治法中的第一種。也就是說，向上師請教另一種建議，暗地裡制定另一種計劃，然後說『格西（dge bshes，善知識）會來聽』，愚蠢的弟子會擾亂上師的心。此外，對於沒有後悔的人，引發後悔也分為兩種情況。對象是：其他正在行善且沒有後悔的人。做什麼呢？以使人後悔的想法，對不應後悔的事情產生後悔。解釋中說，對於那些行為如梵天（tshangs pa，清凈）且安住于正確戒律的人，用欺騙使他們對戒律感到困惑。對於這兩種情況，是否能欺騙成功以及是否產生後悔，都被認為是相似的，這似乎與解釋相符。然而，解釋中說，後者也是爲了使人感到困惑。對於那些已正確進入大乘（theg pa chen po）的有情（sems can，眾生），說不讚嘆等話。對象是：有些人認為，通過儀軌受持菩提心（sems bskyed）並與之相應的人。有些人認為，即使之前發過菩提心，現在不相應也可以。但這與經（mdo）相矛盾，所以不合理。解釋中只說了『菩薩（byang chub sems dpa'）』，沒有明確說明。在其他地方，有很多說法說，持有菩薩戒（sdom ldan）並在戒律上學習的人，是正確進入大乘的人，但我想知道是否必須從發菩提心並與之相應的人開始。做什麼呢？說不讚嘆等話。認為必須由嗔恨（zhe sdang）所驅使而說，這與解釋相符。對誰說呢？解釋中說，爲了阻止那些在菩薩那裡尋求佛法（chos）的人，阻止那些信奉或想要修持大乘的人，才對他們說這些話，但似乎只要理解其含義就可以了。不讚嘆的言語是：像說『品行惡劣』這樣，沒有區分過失而說出的話。不悅耳的言語是：像說『不行梵行』這樣的話。
【English Translation】 If one wants to know what actions in a certain place lead to falling into the Black Dharma (nag po'i chos), it is that in any of those places, if you knowingly deceive, that is Black Dharma. The explanation says that the way to deceive is when people in those places speak of downfalls with compassion, to confuse them with false words. The lamas will make every effort to mislead with a deceiving mind. However, deception that is not false will be shown later, so it is necessary to mislead through falsehood. In the Compendium of Trainings, it is said that abandoning Black Dharma is White Dharma (dkar po'i chos), because it is the first of the four antidotes of White Dharma. That is, to ask the lama for another suggestion, secretly make another plan, and then say, 'The Geshe (dge bshes, spiritual friend) will come to listen,' and the foolish disciple will disturb the lama's mind. Furthermore, inducing regret in someone who has no regret is also divided into two situations. The object is: other beings who are doing good and have no regret. What is done? With the intention of making someone regret, to create regret for something that should not be regretted. The explanation says that those who behave like Brahma (tshangs pa, pure) and abide in the correct precepts are confused about the precepts through deception. For these two situations, whether one can deceive successfully and whether regret arises are considered similar, which seems to be in accordance with the explanation. However, the explanation says that the latter is also to confuse. To those sentient beings (sems can, beings) who have correctly entered the Great Vehicle (theg pa chen po), speaking of not praising, etc. The object is: some think that it is those who have taken the Bodhicitta (sems bskyed) through ritual and are in accordance with it. Some think that even if one has generated Bodhicitta before, it is okay if one is not in accordance with it now. But this contradicts the Sutra (mdo), so it is unreasonable. The explanation only says 'Bodhisattva (byang chub sems dpa')', without specifying clearly. In other places, there are many statements that those who hold the Bodhisattva vows (sdom ldan) and study the precepts are those who have correctly entered the Great Vehicle, but I wonder if it must start from those who have generated Bodhicitta and are in accordance with it. What is done? Speaking of not praising, etc. The view that it must be spoken driven by hatred (zhe sdang) is in accordance with the explanation. To whom is it spoken? The explanation says that in order to prevent those who seek Dharma (chos) from the Bodhisattva, to prevent those who believe in or want to practice the Great Vehicle, these words are spoken to them, but it seems that it is enough to understand the meaning. The words of not praising are: like saying 'of bad character,' speaking without distinguishing faults. The unpleasant words are: like saying 'does not practice celibacy.'
མིགས་ཀྱིས་ཕྱེ་ནས་བརྗོད་པའོ། །བརྗོད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི། རྣམ་པ་འདི་དང་འདིས་མི་ཚངས་པར་སྤྱད་ཅེས་པ་ལྟ་བུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་བརྗོད་པ་དང་ཚིགས་བཅད་མ་ཡིན་པ་སྔ་མ་གསུམ་གྱི་མཐར་སྦྱར་ཏེ་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་དོ། །འདི་རང་ཅག་ལ་འབྱུང་ཡང་ཉེ། ཉེས་དམིགས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྟེ། སྔར་མདོར་བསྡུས་བརྗོད་ཟིན་ལ། གཞན་ཡང་བྱང་སེམས་ལ་བརྙས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ནའང་དེ་སྙེད་ཀྱི་བསྐལ་པར་བྱང་སེམས་དེ་དམྱལ་བར་གནས་དགོས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པ་མ་གཏོགས་པར་ལས་གཞན་གང་གིས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ངན་འགྲོར་ལྟུང་མི་ནུས་པར་རབ་ཏུ་ཞི་བ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱི་མདོ་ལས་གསུངས་ལ། སྡུད་པ་ལས་ཀྱང་། ལུང་བསྟན་མ་ཐོབ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་གིས། །ལུང་བསྟན་ཐོབ་ལ་སེམས་ཁྲོས་རྩོད་པ་རྩོམ་བྱེད་ན། །ཐ་བ་སྐྱོན་ལྡན་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ 13-2-217a ཇི་སྙེད་པ། །དེ་སྙེད་བསྐལ་པར་གཞི་ནས་གོ་ཆ་བགོ་དགོས་སོ། །ཞེས་དེ་ལྟ་བུའི་ཁོང་ཁྲོའི་བསམ་པ་ཅི་ཙམ་སྐྱེས་པ་དེ་ཙམ་གྱི་བསྐལ་པར་གཞི་ནས་ལམ་བགྲོད་དགོས་པར་གསུངས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ལས་ཤིན་ཏུ་རིང་བར་འགྱུར་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁོང་ཁྲོ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་པ་དང་བྱུང་ནའང་དེ་མ་ཐག་བཤགས་པ་དང་སྡོམ་པ་ལ་འབད་དགོས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། སེམས་འདི་བཟང་བ་མིན་སྙམ་དྲན་པ་སྐྱེད་བྱེད་ཅིང་། །སོ་སོར་འཆགས་པར་བྱེད་ཅིང་ཕྱིས་ཀྱང་སྡོམ་བྱེད་ལ། །དགའ་བར་མི་བྱེད་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཆོས་འདིར་སློབ། །ཅེས་སོ། །ཞེ་སྡང་ལ་སྐབས་ཕྱེ་ན་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སྔར་ཡོད་མཐུ་ཆུང་དུ་འགྲོ་ཞིང་རིང་དུ་སྦྱངས་ཀྱང་སྔར་མེད་གསར་དུ་བསྐྱེད་དཀའ་བར་འགྲོ་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྩ་བ་འཆད་ལ། འགལ་རྐྱེན་ཞེ་སྡང་བཀག་ནས་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སྦྱངས་ན་ཇེ་བས་ཇེ་ཆེར་འཕེལ་ནས་ཚད་མེད་པར་འགྲོ་སྟེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གནོད་མེད་ན། །སེམས་ལ་དེ་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཞེས་དང་། གང་ཕྱིར་རིགས་མཐུན་སྔ་མ་ཡི། །ས་བོན་ལས་ནི་འཕེལ་བ་ཅན། །བརྩེ་བ་ལ་སོགས་བློ་དེ་དག ། གོམས་པར་གྱུར་ན་གང་ན་གནས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྒྱུ་དང་གཡོས་གཞན་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་ཀྱི་ལྷག་པའི་བསམ་པས་མ་ཡིན་པ་ལ། ཡུལ་ནི། སེམས་ཅན་གཞན་གང་ཡང་རུང་བའོ། །དེ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱས་པ་ནི་གཡོ་སྒྱུས་སྤྱོད་པའོ། །ལྷག་བསམ་ནི་བསམ་པ་རང་བཞིན་ 13-2-217b པ་ལ་འགྲེལ་པས་བཤད་དོ། །གཡོ་སྒྱུ་ནི་བྲེ་སྲང་ལ་སྒྱུ་བྱེད་པ་སོགས་དང་། རྒྱལ་བ་ཡེ་འབྱུང་གིས་རག་མར་གཏོང་བ་ལ་སྔོན་ལ་སྟོད་ལུངས་སུ་གཏོང་བྱས་ནས་ཕྱིས་རག་མ་ཅི་བདེར་ཁས་བླངས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་གསུང་ངོ་། །ཀུན་ལས་བཏུས་ལས་ནི། གཉིས་ཀ་རྙེད་བཀུར་ལ་ཆགས་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བ་དང་འདོད་ཆགས་དང་གཏི་མུག་གང་རུང་གི་ཆ
【現代漢語翻譯】 以分別言說。非言說者，如『以如此這般的行為行不凈行』，像這樣分別言說，以及將非偈頌形式的前面三種情況附加在後面進行解釋。《釋論》中這樣說到。這種情況在我們這裡也容易發生，而且過患極大。之前已經簡略地說過了。此外，如果對菩薩生起輕蔑之心，那麼這位菩薩需要在地獄中待上與此心念相應的劫數。如《寂止決定勝神通經》所說，除了誹謗菩薩之外，沒有任何其他業能使菩薩墮入惡趣。經中說這是完全寂滅的殊勝神通。在《攝頌》中也說：『若未得授記之菩薩，于已得授記者心生嗔，發起爭論。如是具過患嗔心之剎那數，需于爾許劫後方能披甲。』意思是說，生起多少嗔恨之心，就需要經過多少劫才能重新踏上修行之路，從而遠離菩提。因此，要從各個方面斷除嗔恨，即使生起也要立即懺悔，並努力守護戒律。正如經中所說：『生起此心非善之念，分別觀察，之後加以守護，不生歡喜，此乃于佛法中學習。』如果放縱嗔恨，那麼慈悲心和憐憫心原有的力量就會減弱，即使長期修習，也難以生起新的慈悲心和憐憫心，從而摧毀菩提心的根本。如果斷除嗔恨這一違緣，並如前所述進行修習，那麼慈悲心和憐憫心就會越來越增長，最終達到無限的程度。正如《釋量論》中所說：『若無不順品之害，心即轉為彼自性。』以及『何以故，同類之前者，從種子中增長。慈等諸心識，若串習則於何處不住？』 欺騙和虛偽是指並非出於利他的動機而接近他人。對象是任何其他眾生。所做的事情是用欺騙和虛偽來對待他們。利他之心在《釋論》中解釋為自性之心。欺騙是指在度量衡上作弊等行為。嘉瓦·耶雄說，比如把劣質酥油當作優質酥油出售，先在上面放一些好酥油，然後承諾說剩下的都是好酥油。在《集論》中說：這兩種行為都是由於貪戀名利，或者受到貪慾和愚癡的影響而產生的。
【English Translation】 It is expressed by distinguishing with the eyes. What is not expressed is like saying, 'He engaged in impure conduct in this way and that.' Explaining by distinguishing in this way, and adding the previous three non-verse forms at the end. This is explained in the commentary. This is also likely to happen to us, and the fault is very great. It has already been briefly stated before. Furthermore, if one generates a mind of contempt towards a Bodhisattva, that Bodhisattva must remain in hell for as many kalpas as that thought. As stated in the 'Sutra of the Miraculous Power of Complete Pacification,' no other action, except for slandering a Bodhisattva, can cause a Bodhisattva to fall into lower realms. It speaks of the miraculous power of complete pacification. Also, in the 'Compendium Sutra': 'If a Bodhisattva who has not received a prophecy becomes angry and argues with one who has received a prophecy, for as many moments as that flawed mind exists, one must put on armor only after that many kalpas.' It is said that for as many kalpas as such an angry thought arises, one must then travel the path, thus becoming very distant from enlightenment. Therefore, anger must be rejected in every way, and if it arises, one must immediately confess and strive for vows. As it says in the same text: 'Generating the thought that this mind is not good, separately examining it, and later guarding it, not rejoicing in it, this is learning in the Buddha's Dharma.' If one opens the door to hatred, loving-kindness and compassion, which were previously present, will become weaker, and even if practiced for a long time, it will be difficult to newly generate what was not there before, thus destroying the root of Bodhicitta. If one prevents the adverse condition of hatred and practices as previously explained, it will increase more and more, becoming immeasurable. As it says in the 'Pramanavarttika': 'If there is no harm from opposing factors, the mind will become of that nature itself.' And, 'Because the former of the same kind is capable of increasing from the seed, where will those minds of love and so on not abide if they become accustomed?' Deceit and cunning are used to approach others, not with a superior intention. The object is any other sentient being. What is done is to act with deceit and cunning. Superior intention is explained in the commentary as the nature of the mind itself. Deceit includes cheating with scales and measures, etc. Gyalwa Yeshe Jung said that it is like selling inferior butter as superior butter, first putting some good butter on top and then promising that the rest is good butter. The 'Compendium of Topics' says that both arise from attachment to gain and honor, and are influenced by either desire or ignorance.
ར་གཏོགས་པར་འདྲ་བ་ལ། སྒྱུ་ནི་ཡོན་ཏན་མེད་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ལྟར་སྟོན་པ་དང་གཡོ་ནི་རང་གི་ཉེས་པ་སྒྱོང་བ་ལ་གསུངས་ཏེ། སྒྱོང་བ་ནི་རང་གི་ཉེས་པ་ཐབས་ཀྱིས་མི་མངོན་པར་བྱེད་པའོ། ། ༈ མི་ཉམས་པར་བྱེད་པ་དཀར་པོའི་ཆོས་བཞི་བླང་བ་ལ་བསླབ་པ། དཀར་པོའི་ཆོས་བཞི་ལས། དཀར་ཆོས་དང་པོའི་ཡུལ་ནི་སེམས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཅོག་གོ། །བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་སྲོག་གམ་ཐ་ན་བཞད་གད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་ཤེས་བཞིན་དུ་བརྫུན་སྨྲ་བ་སྤོང་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་རང་གི་མཁན་སློབ་སོགས་ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བརྫུན་གྱིས་མགོ་བསྐོར་བ་མི་འབྱུང་ངོ་། །དཀར་ཆོས་གཉིས་པའི་ཡུལ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དོ། །བྱ་བ་ནི། དེ་ལ་གཡོ་སྒྱུ་མེད་པར་ལྷག་པའི་བསམ་པས་གནས་པ་སྟེ་བསམ་པ་དྲང་པོས་གནས་པའོ། །འདི་ནི་ནག་ཆོས་བཞི་པའི་གཉེན་པོའ། །དཀར་ཆོས་གསུམ་པའི་ཡུལ་ནི། བྱང་སེམས་ཐམས་ཅད་དོ། །བྱ་བ་ནི། སྟོན་པ་དང་འདྲ་བའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིང་དེ་དག་གི་དོན་གནས་ཀྱི་བསྔགས་པ་ཕྱོགས་བཞིར་བརྗོད་པའོ། །འོ་སྐོལ་དགེ་བ་འདྲ་བ་བྲད་བྲུད་བྱེད་པར་འདུག་ཀྱང་འཕེལ་རྟགས་མེད་པར་ཟད་རྟགས་མང་བ་དེ་བྱང་སེམས་དང་གྲོགས་ལ་ཞེ་སྡང་དང་བརྙས་པ་བྱས་ཤིང་རྨ་ཕྱུང་བས་ཟད། 13-2-218a དེས་ན་འདི་དང་བྱང་སེམས་ལ་རྨ་འབྱིན་པ་སྤོང་བ་གཉིས་ཐུབ་ན་བསླབ་བཏུས་ནས་གང་ཟག་ལ་བརྟེན་པའི་གནོད་འགྱུར་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་མི་འོང་གསུང་སྟེ། བྱང་སེམས་གང་ན་ཡོད་མི་ཤེས་པས། འོད་སྲུངས་ཀྱིས་ཞུས་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ནས་དག་སྣང་སྦྱོང་བའི་དབང་དུ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའང་ཉན་པ་པོ་སྐབས་ལ་བབ་པ་ན་ཡིན་གྱི། ཕྱོགས་བཞིར་སོང་ནས་མ་བརྗོད་ན་ཉེས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མིན་ནོ། །འདི་ནི་ནག་ཆོས་གསུམ་པའི་གཉེན་པོའོ། །དཀར་ཆོས་བཞི་པའི་ཡུལ་ནི། རང་གིས་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་སེམས་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་བྱ་བ་ནི། ཉི་ཚེ་བའི་ཐེག་པ་མི་འདོད་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འཛིན་དུ་འཇུག་པའོ། །དེ་ཡང་རང་གི་ངོས་ནས་གདུལ་བྱ་དེ་ལ་སྦྱར་བ་དགོས་ཀྱི། གདུལ་བྱ་དེ་ལ་བསམ་པ་དེ་མ་སྐྱེས་ན་ཉེས་པར་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནག་ཆོས་གཉིས་པ་སྤོང་སྟེ། གཞན་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་འཇོག་འདོད་ཡོད་ན། གཞན་ལ་ཡིད་མི་བདེ་བའི་འགྱོད་པ་ཙམ་ཞིག་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་དུ་ཡིད་མི་བདེ་བསྐྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ཆེད་དུ་མི་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེང་གེས་ཞུས་པ་ལས་ཀྱང་། སྐྱེ་བ་ཀུན་ཏུ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རྨི་ལམ་ན་ཡང་སེམས་འདི་ནི། །འདོར་མི་འགྱུར་ན་མ་ཉལ་ཚེ། །སྨོས་ཅི་འཚལ་བར་གང་གིས་འགྱུར། །བཀའ་སྩལ་པ། གྲོང་ངམ་གྲོང་ཁྱེར་རྣམས་སུ་འམ། །གང་དུ་གནས་པའི་ཡུལ་ 13-2-218b རྣམས་སུ། །བྱང་ཆ
【現代漢語翻譯】 ར་གཏོགས་པར་འདྲ་བ་ལ། (Ra gtogs par 'dra ba la) 虛偽類似於依附， སྒྱུ་ནི་ཡོན་ཏན་མེད་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ལྟར་སྟོན་པ་དང་གཡོ་ནི་རང་གི་ཉེས་པ་སྒྱོང་བ་ལ་གསུངས་ཏེ། (Sgyu ni yon tan med bzhin du yod pa ltar ston pa dang g.yo ni rang gi nyes pa sgyong ba la gsungs te) 幻術是指明明沒有功德卻裝作有功德的樣子，欺騙是指掩蓋自己的過失。 སྒྱོང་བ་ནི་རང་གི་ཉེས་པ་ཐབས་ཀྱིས་མི་མངོན་པར་བྱེད་པའོ། (Sgyong ba ni rang gi nyes pa thabs kyis mi mngon par byed pa'o) 掩蓋就是用方法讓自己的過失不顯露出來。 ༈ མི་ཉམས་པར་བྱེད་པ་དཀར་པོའི་ཆོས་བཞི་བླང་བ་ལ་བསླབ་པ། (Mi nyams par byed pa dkar po'i chos bzhi blang ba la bslab pa) 不退失的修法是受持四種白法。 དཀར་པོའི་ཆོས་བཞི་ལས། (Dkar po'i chos bzhi las) 在四種白法中： དཀར་ཆོས་དང་པོའི་ཡུལ་ནི་སེམས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཅོག་གོ། (Dkar chos dang po'i yul ni sems can yin no cog go) 第一白法的對境是一切眾生。 བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་སྲོག་གམ་ཐ་ན་བཞད་གད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་ཤེས་བཞིན་དུ་བརྫུན་སྨྲ་བ་སྤོང་བ་སྟེ། (Bya ba ni de la srog gam tha na bzhad gad kyi phyir yang shes bzhin du brdzun smra ba spong ba ste) 行為是斷除爲了生命乃至爲了玩笑，明知故犯地說謊。 དེ་ལྟར་བྱས་ན་རང་གི་མཁན་སློབ་སོགས་ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བརྫུན་གྱིས་མགོ་བསྐོར་བ་མི་འབྱུང་ངོ་། (De ltar byas na rang gi mkhan slob sogs yul khyad par can la brdzun gyis mgo bskor ba mi 'byung ngo) 這樣做了，就不會用謊言欺騙自己的堪布（Khenpo， 堪布是對精通佛法的僧人的尊稱）、老師等特殊的對境。 དཀར་ཆོས་གཉིས་པའི་ཡུལ་ནི། (Dkar chos gnyis pa'i yul ni) 第二白法的對境是： སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དོ། (Sems can thams cad do) 一切眾生。 བྱ་བ་ནི། (Bya ba ni) 行為是： དེ་ལ་གཡོ་སྒྱུ་མེད་པར་ལྷག་པའི་བསམ་པས་གནས་པ་སྟེ་བསམ་པ་དྲང་པོས་གནས་པའོ། (De la g.yo sgyu med par lhag pa'i bsam pas gnas pa ste bsam pa drang pos gnas pa'o) 對他們不虛偽，以清凈的意樂安住，也就是以正直的心安住。 འདི་ནི་ནག་ཆོས་བཞི་པའི་གཉེན་པོའ། ('Di ni nag chos bzhi pa'i gnyen po'o) 這是第四黑法的對治法。 དཀར་ཆོས་གསུམ་པའི་ཡུལ་ནི། (Dkar chos gsum pa'i yul ni) 第三白法的對境是： བྱང་སེམས་ཐམས་ཅད་དོ། (Byang sems thams cad do) 一切菩薩（Byangsems，菩提薩埵的簡稱）。 བྱ་བ་ནི། (Bya ba ni) 行為是： སྟོན་པ་དང་འདྲ་བའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིང་དེ་དག་གི་དོན་གནས་ཀྱི་བསྔགས་པ་ཕྱོགས་བཞིར་བརྗོད་པའོ། (Ston pa dang 'dra ba'i 'du shes bskyed cing de dag gi don gnas kyi bsngags pa phyogs bzhir brjod pa'o) 生起視如佛陀的想，並且在四方稱揚他們的功德。 འོ་སྐོལ་དགེ་བ་འདྲ་བ་བྲད་བྲུད་བྱེད་པར་འདུག་ཀྱང་འཕེལ་རྟགས་མེད་པར་ཟད་རྟགས་མང་བ་དེ་བྱང་སེམས་དང་གྲོགས་ལ་ཞེ་སྡང་དང་བརྙས་པ་བྱས་ཤིང་རྨ་ཕྱུང་བས་ཟད། (O skol dge ba 'dra ba brad brud byed par 'dug kyang 'phel rtags med par zad rtags mang ba de byang sems dang grogs la zhe sdang dang brnyas pa byas shing rma phyung bas zad) 我們好像在做善事，但是沒有增長的跡象，反而衰損的跡象很多，這是因為對菩薩和道友生嗔恨心和輕蔑心，並且傷害了他們。 13-2-218a དེས་ན་འདི་དང་བྱང་སེམས་ལ་རྨ་འབྱིན་པ་སྤོང་བ་གཉིས་ཐུབ་ན་བསླབ་བཏུས་ནས་གང་ཟག་ལ་བརྟེན་པའི་གནོད་འགྱུར་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་མི་འོང་གསུང་སྟེ། (Des na 'di dang byang sems la rma 'byin pa spong ba gnyis thub na bslab btus nas gang zag la brten pa'i gnod 'gyur gsungs pa thams cad mi 'ong gsung ste) 因此，如果能夠做到這一點和斷除傷害菩薩，那麼《學集論》（Bslab btus）中所說的依于有情的一切損害都不會發生。 བྱང་སེམས་གང་ན་ཡོད་མི་ཤེས་པས། ('Byang sems gang na yod mi shes pas) 因為不知道菩薩在哪裡， འོད་སྲུངས་ཀྱིས་ཞུས་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ནས་དག་སྣང་སྦྱོང་བའི་དབང་དུ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ('Od srungs kyis zhus pa ltar sems can kun la ston pa'i 'du shes bskyed nas dag snang sbyong ba'i dbang du mdzad pa yin no) 所以就像持戒請問光明童子（'Od srungs）一樣，對一切眾生生起視如佛陀的想，從而清凈凈觀。 ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའང་ཉན་པ་པོ་སྐབས་ལ་བབ་པ་ན་ཡིན་གྱི། (Yon tan brjod pa'ang nyan pa po skabs la bab pa na yin gyi) 稱揚功德也要在聽者機緣成熟的時候。 ཕྱོགས་བཞིར་སོང་ནས་མ་བརྗོད་ན་ཉེས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མིན་ནོ། (Phyogs bzhir song nas ma brjod na nyes par 'gyur ba ni min no) 如果沒有在四方稱揚，也不會變成過失。 འདི་ནི་ནག་ཆོས་གསུམ་པའི་གཉེན་པོའོ། ('Di ni nag chos gsum pa'i gnyen po'o) 這是第三黑法的對治法。 དཀར་ཆོས་བཞི་པའི་ཡུལ་ནི། (Dkar chos bzhi pa'i yul ni) 第四白法的對境是： རང་གིས་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་སེམས་ཅན་ནོ། (Rang gis smin par byed pa'i sems can no) 自己所調伏的眾生。 དེ་ལ་བྱ་བ་ནི། (De la bya ba ni) 對他們的行為是： ཉི་ཚེ་བའི་ཐེག་པ་མི་འདོད་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འཛིན་དུ་འཇུག་པའོ། (Nyi tshe ba'i theg pa mi 'dod par rdzogs pa'i byang chub 'dzin du 'jug pa'o) 不讓他們希求小乘，而是引導他們受持圓滿菩提。 དེ་ཡང་རང་གི་ངོས་ནས་གདུལ་བྱ་དེ་ལ་སྦྱར་བ་དགོས་ཀྱི། (De yang rang gi ngos nas gdul bya de la sbyar ba dgos kyi) 這也要從自己的角度出發，與所化之機相應。 གདུལ་བྱ་དེ་ལ་བསམ་པ་དེ་མ་སྐྱེས་ན་ཉེས་པར་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། (Gdul bya de la bsam pa de ma skyes na nyes par 'gro ba ma yin te) 如果所化之機沒有生起這種想法，也不會有過失。 བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། (Bsgrub par mi nus pa'i phyir ro) 因為無法成辦。 འདིས་ནག་ཆོས་གཉིས་པ་སྤོང་སྟེ། ('Dis nag chos gnyis pa spong ste) 這可以斷除第二黑法： གཞན་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་འཇོག་འདོད་ཡོད་ན། (Gzhan bde ba thams cad kyi mthar thug pa la snying thag pa nas 'jog 'dod yod na) 如果真心想要給予他人一切安樂， གཞན་ལ་ཡིད་མི་བདེ་བའི་འགྱོད་པ་ཙམ་ཞིག་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་དུ་ཡིད་མི་བདེ་བསྐྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ཆེད་དུ་མི་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། (Gzhan la yid mi bde ba'i 'gyod pa tsam zhig bskyed pa'i ched du yid mi bde bskyed pa'i sbyor ba ched du mi bsgrub pa'i phyir ro) 就不會爲了讓別人產生不悅的後悔，而特意去造作令人不悅的行為。 སེང་གེས་ཞུས་པ་ལས་ཀྱང་། (Seng ges zhus pa las kyang) 如《獅子請問經》中也說： སྐྱེ་བ་ཀུན་ཏུ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །(Skye ba kun tu byang chub sems) 生生世世菩提心， རྨི་ལམ་ན་ཡང་སེམས་འདི་ནི། །(Rmi lam na yang sems 'di ni) 乃至夢中此心亦， འདོར་མི་འགྱུར་ན་མ་ཉལ་ཚེ། །('Dor mi 'gyur na ma nyal tshe) 若不捨棄未眠時， སྨོས་ཅི་འཚལ་བར་གང་གིས་འགྱུར། །(Smos ci 'tshal bar gang gis 'gyur) 況醒之時何能捨？ བཀའ་སྩལ་པ། (Bka' stsal pa) 世尊開示： གྲོང་ངམ་གྲོང་ཁྱེར་རྣམས་སུ་འམ། །(Grong ngam grong khyer rnams su 'am) 無論城鎮或鄉村， གང་དུ་གནས་པའི་ཡུལ་ (Gang du gnas pa'i yul) 無論何處所安住， 13-2-218b རྣམས་སུ། (Rnams su) 的地方， བྱང་ཆ (Byang cha) 菩提
【English Translation】 ར་གཏོགས་པར་འདྲ་བ་ལ། (Ra gtogs par 'dra ba la) Hypocrisy is similar to attachment, སྒྱུ་ནི་ཡོན་ཏན་མེད་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ལྟར་སྟོན་པ་དང་གཡོ་ནི་རང་གི་ཉེས་པ་སྒྱོང་བ་ལ་གསུངས་ཏེ། (Sgyu ni yon tan med bzhin du yod pa ltar ston pa dang g.yo ni rang gi nyes pa sgyong ba la gsungs te) Deceit is said to be showing as if one has qualities when one does not, and deception is said to be concealing one's own faults. སྒྱོང་བ་ནི་རང་གི་ཉེས་པ་ཐབས་ཀྱིས་མི་མངོན་པར་བྱེད་པའོ། (Sgyong ba ni rang gi nyes pa thabs kyis mi mngon par byed pa'o) Concealing is making one's own faults invisible by means of methods. ༈ མི་ཉམས་པར་བྱེད་པ་དཀར་པོའི་ཆོས་བཞི་བླང་བ་ལ་བསླབ་པ། (Mi nyams par byed pa dkar po'i chos bzhi blang ba la bslab pa) The practice of not degenerating is to train in taking up the four white dharmas. དཀར་པོའི་ཆོས་བཞི་ལས། (Dkar po'i chos bzhi las) Among the four white dharmas: དཀར་ཆོས་དང་པོའི་ཡུལ་ནི་སེམས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཅོག་གོ། (Dkar chos dang po'i yul ni sems can yin no cog go) The object of the first white dharma is all sentient beings. བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་སྲོག་གམ་ཐ་ན་བཞད་གད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་ཤེས་བཞིན་དུ་བརྫུན་སྨྲ་བ་སྤོང་བ་སྟེ། (Bya ba ni de la srog gam tha na bzhad gad kyi phyir yang shes bzhin du brdzun smra ba spong ba ste) The action is to abandon knowingly speaking falsehoods to them, even for the sake of one's life or even for the sake of a joke. དེ་ལྟར་བྱས་ན་རང་གི་མཁན་སློབ་སོགས་ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བརྫུན་གྱིས་མགོ་བསྐོར་བ་མི་འབྱུང་ངོ་། (De ltar byas na rang gi mkhan slob sogs yul khyad par can la brdzun gyis mgo bskor ba mi 'byung ngo) If you do that, you will not deceive your own Khenpo (Khenpo, is a title given to learned Tibetan Buddhist monks), teachers, etc., who are special objects, with lies. དཀར་ཆོས་གཉིས་པའི་ཡུལ་ནི། (Dkar chos gnyis pa'i yul ni) The object of the second white dharma is: སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དོ། (Sems can thams cad do) All sentient beings. བྱ་བ་ནི། (Bya ba ni) The action is: དེ་ལ་གཡོ་སྒྱུ་མེད་པར་ལྷག་པའི་བསམ་པས་གནས་པ་སྟེ་བསམ་པ་དྲང་པོས་གནས་པའོ། (De la g.yo sgyu med par lhag pa'i bsam pas gnas pa ste bsam pa drang pos gnas pa'o) To abide with them without deceit, with a superior intention, that is, to abide with a straight mind. འདི་ནི་ནག་ཆོས་བཞི་པའི་གཉེན་པོའ། ('Di ni nag chos bzhi pa'i gnyen po'o) This is the antidote to the fourth black dharma. དཀར་ཆོས་གསུམ་པའི་ཡུལ་ནི། (Dkar chos gsum pa'i yul ni) The object of the third white dharma is: བྱང་སེམས་ཐམས་ཅད་དོ། (Byang sems thams cad do) All Bodhisattvas (Byangsems, short for Bodhisattva). བྱ་བ་ནི། (Bya ba ni) The action is: སྟོན་པ་དང་འདྲ་བའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིང་དེ་དག་གི་དོན་གནས་ཀྱི་བསྔགས་པ་ཕྱོགས་བཞིར་བརྗོད་པའོ། (Ston pa dang 'dra ba'i 'du shes bskyed cing de dag gi don gnas kyi bsngags pa phyogs bzhir brjod pa'o) To generate the perception of being like the teacher and to speak of their qualities in the four directions. འོ་སྐོལ་དགེ་བ་འདྲ་བ་བྲད་བྲུད་བྱེད་པར་འདུག་ཀྱང་འཕེལ་རྟགས་མེད་པར་ཟད་རྟགས་མང་བ་དེ་བྱང་སེམས་དང་གྲོགས་ལ་ཞེ་སྡང་དང་བརྙས་པ་བྱས་ཤིང་རྨ་ཕྱུང་བས་ཟད། (O skol dge ba 'dra ba brad brud byed par 'dug kyang 'phel rtags med par zad rtags mang ba de byang sems dang grogs la zhe sdang dang brnyas pa byas shing rma phyung bas zad) We seem to be doing virtuous deeds, but there are no signs of increase, but many signs of decrease, which is exhausted by hating and despising Bodhisattvas and friends, and by hurting them. 13-2-218a དེས་ན་འདི་དང་བྱང་སེམས་ལ་རྨ་འབྱིན་པ་སྤོང་བ་གཉིས་ཐུབ་ན་བསླབ་བཏུས་ནས་གང་ཟག་ལ་བརྟེན་པའི་གནོད་འགྱུར་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་མི་འོང་གསུང་སྟེ། (Des na 'di dang byang sems la rma 'byin pa spong ba gnyis thub na bslab btus nas gang zag la brten pa'i gnod 'gyur gsungs pa thams cad mi 'ong gsung ste) Therefore, if you can do this and avoid harming Bodhisattvas, then all the harms based on individuals mentioned in the Compendium of Trainings (Bslab btus) will not occur. བྱང་སེམས་གང་ན་ཡོད་མི་ཤེས་པས། ('Byang sems gang na yod mi shes pas) Because we do not know where the Bodhisattvas are, འོད་སྲུངས་ཀྱིས་ཞུས་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ནས་དག་སྣང་སྦྱོང་བའི་དབང་དུ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ('Od srungs kyis zhus pa ltar sems can kun la ston pa'i 'du shes bskyed nas dag snang sbyong ba'i dbang du mdzad pa yin no) Therefore, just as Asanga ( 'Od srungs) asked, generate the perception of the teacher in all sentient beings, and then purify the pure perception. ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའང་ཉན་པ་པོ་སྐབས་ལ་བབ་པ་ན་ཡིན་གྱི། (Yon tan brjod pa'ang nyan pa po skabs la bab pa na yin gyi) Speaking of qualities is also when the listener is ready. ཕྱོགས་བཞིར་སོང་ནས་མ་བརྗོད་ན་ཉེས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མིན་ནོ། (Phyogs bzhir song nas ma brjod na nyes par 'gyur ba ni min no) It is not a fault if you do not speak in the four directions. འདི་ནི་ནག་ཆོས་གསུམ་པའི་གཉེན་པོའོ། ('Di ni nag chos gsum pa'i gnyen po'o) This is the antidote to the third black dharma. དཀར་ཆོས་བཞི་པའི་ཡུལ་ནི། (Dkar chos bzhi pa'i yul ni) The object of the fourth white dharma is: རང་གིས་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་སེམས་ཅན་ནོ། (Rang gis smin par byed pa'i sems can no) The sentient beings that you ripen. དེ་ལ་བྱ་བ་ནི། (De la bya ba ni) The action towards them is: ཉི་ཚེ་བའི་ཐེག་པ་མི་འདོད་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འཛིན་དུ་འཇུག་པའོ། (Nyi tshe ba'i theg pa mi 'dod par rdzogs pa'i byang chub 'dzin du 'jug pa'o) To lead them to take hold of complete enlightenment, not desiring temporary vehicles. དེ་ཡང་རང་གི་ངོས་ནས་གདུལ་བྱ་དེ་ལ་སྦྱར་བ་དགོས་ཀྱི། (De yang rang gi ngos nas gdul bya de la sbyar ba dgos kyi) This also needs to be applied to the trainees from your own side. གདུལ་བྱ་དེ་ལ་བསམ་པ་དེ་མ་སྐྱེས་ན་ཉེས་པར་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། (Gdul bya de la bsam pa de ma skyes na nyes par 'gro ba ma yin te) If that thought does not arise in that trainee, it is not a fault. བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། (Bsgrub par mi nus pa'i phyir ro) Because it cannot be accomplished. འདིས་ནག་ཆོས་གཉིས་པ་སྤོང་སྟེ། ('Dis nag chos gnyis pa spong ste) This abandons the second black dharma: གཞན་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་འཇོག་འདོད་ཡོད་ན། (Gzhan bde ba thams cad kyi mthar thug pa la snying thag pa nas 'jog 'dod yod na) If you sincerely want to place others in the ultimate of all happiness, གཞན་ལ་ཡིད་མི་བདེ་བའི་འགྱོད་པ་ཙམ་ཞིག་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་དུ་ཡིད་མི་བདེ་བསྐྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ཆེད་དུ་མི་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། (Gzhan la yid mi bde ba'i 'gyod pa tsam zhig bskyed pa'i ched du yid mi bde bskyed pa'i sbyor ba ched du mi bsgrub pa'i phyir ro) you will not deliberately create actions that cause unhappiness in order to create mere regret of unhappiness in others. སེང་གེས་ཞུས་པ་ལས་ཀྱང་། (Seng ges zhus pa las kyang) As it is also said in the 'Questions of Simha': སྐྱེ་བ་ཀུན་ཏུ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །(Skye ba kun tu byang chub sems) In all births, the mind of enlightenment, རྨི་ལམ་ན་ཡང་སེམས་འདི་ནི། །(Rmi lam na yang sems 'di ni) Even in dreams, this mind, འདོར་མི་འགྱུར་ན་མ་ཉལ་ཚེ། །('Dor mi 'gyur na ma nyal tshe) If it is not abandoned when not sleeping, སྨོས་ཅི་འཚལ་བར་གང་གིས་འགྱུར། །(Smos ci 'tshal bar gang gis 'gyur) What need is there to say what will happen when awake? བཀའ་སྩལ་པ། (Bka' stsal pa) The Blessed One said: གྲོང་ངམ་གྲོང་ཁྱེར་རྣམས་སུ་འམ། །(Grong ngam grong khyer rnams su 'am) Whether in villages or cities, གང་དུ་གནས་པའི་ཡུལ་ (Gang du gnas pa'i yul) In whatever place you dwell, 13-2-218b རྣམས་སུ། (Rnams su) བྱང་ཆ (Byang cha) Enlightenment
ུབ་ལ་ནི་ཡང་དག་འཛུད། །དེས་ན་སེམས་འདོར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་ང་རྒྱལ་བཅོམ་པ་དང་ཕྲག་དོག་དང་སེར་སྣ་སྤངས་པ་དང་གཞན་གྱི་འབྱོར་པ་མཐོང་ན་ཡིད་དགའ་བ་བཞི་དང་ལྡན་ན་སྨོན་ལམ་མི་འདོར་བར་འཇམ་དཔལ་ཞིང་བཀོད་ལས་གསུངས་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བ་དང་དགེ་བ་ཅི་བྱེད་ཀྱི་སྔོན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཏོང་བ་བྱས་ན་སྐྱེ་བ་གཞན་དུའང་སེམས་རིན་པོ་ཆེ་དང་མི་འབྲལ་བ་ནི། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་མང་དུ་མིས་བརྟགས་ན། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གསལ་བར་བསྟན་ཏོ། ། ༈ ཉམས་ན་ཕྱིར་བཅོས་པའི་ཐབས། གསུམ་པ་ཉམས་ན་ཕྱིར་བཅོས་པའི་ཚུལ་ལ། ནག་པོའི་ཆོས་བཞི་དང་སེམས་ཅན་བློས་སྤོང་དང་ལྔའམ། ངས་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་སྙམ་ནས་སེམས་བསྐྱེད་དོར་བ་དང་དྲུག་ལ་ཐུན་ཚོད་འདས་ན་སྨོན་སེམས་གཏོང་ལ། ཐུན་ཚོད་ཀྱི་ནང་དུ་འགྱོད་པས་སླེབ་ན་ཉམས་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཞིང་། ལན་དྲུག་ལེན་པ་དང་ཚོགས་གཉིས་ལ་སློབ་པ་ཉམས་ནའང་ཉམས་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་གཏོང་རྒྱུ་བྱུང་ན་སྨོན་སེམས་ལེན་པའི་ཆོ་ག་སྐྱོར་ལ། ཉམས་རྒྱུ་ཙམ་ལ་ནི་ཆོ་ག་བསྐྱར་མི་དགོས་བཤགས་པས་ཆོག་གོ་ཞེས་མང་པོ་དེ་སྐད་དུ་སྨྲའོ། །དེ་ལ་ངས་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་སྙམ་ནས་སེམས་བསྐྱེད་བཞག་ན་དེ་ལ་ནི་དེ་མ་ཐག་ནས་གཏོང་གི་ཐུན་ཚོད་ལ་བལྟོས་གཏན་ནས་མི་དགོས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འཐད་དོ། །ནག་པོའི་ཆོས་བཞི་ནི་ཚེ་འདིར་སེམས་བསྐྱེད་གཏོང་བའི་རྒྱུ་མིན་གྱི། སྐྱེ་ 13-2-219a བ་གཞན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཚེ་འདིར་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། ལམ་སྒྲོན་ལས། འདི་ནི་སྐྱེ་བ་གཞན་དུའང་དྲན་དོན་དུ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བསླབ་པ་ཡོངས་སུ་བསྲུང་། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་ནི་འོད་སྲུངས་ཀྱིས་ཞུས་པ་ལས་ཇི་སྐད་བཤད་པའོ། །མདོ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཡང་དེ་ཡིན་ཏེ། འོད་སྲུངས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་པ་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མངོན་དུ་འགྱུར་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་འདུག་གི་བར་དུ་བར་མ་དོར་བརྗེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དཀར་ཆོས་བཞིའི་སྐབས་སུ་གསལ་བར་གསུངས་པས། ནག་ཆོས་བཞིའི་སྐབས་སུ་ཚེ་འདི་ཕྱིའི་གསལ་ཁ་མེད་ཀྱང་ཕྱི་མའི་དབང་དུ་བྱས་པར་ཤེས་སོ། །འོན་ཀྱང་ཚེ་འདིར་ཡང་ནག་ཆོས་རྣམས་བསྟེན་ན་སེམས་བསྐྱེད་མཐུ་ཆུང་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་ལྡན་གྱིས་བཞད་གད་ཀྱི་ཕྱིར་བརྫུན་ཅུང་ཟད་སྨྲས་པ་དང་། སེམས་ཅན་ལ་གཡོ་སྒྱུ་ཅུང་ཟད་བགྱིས་པ་དང་། བྱང་སེམས་ལ་ཞེ་སྡང་གིས་ངན་སྨྲས་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པ་དང་། གཞན་གྱི་དགེ་རྩ་བྱས་པ་ལ་འགྱོད་པ་ཅུང་ཟད་བསྐྱེད་
【現代漢語翻譯】 如是安立於勝義菩提心，因此不會捨棄菩提心。』如是說。此外，若具足四種心態——斷除我慢、嫉妒、慳吝，以及見到他人 prosper 心生歡喜，則不會捨棄愿菩提心，此出於《文殊剎土莊嚴經》。《寶云經》中說：『於一切行住坐臥中修持菩提心，無論行持何種善業，皆於事前發起菩提心，如此則生生世世不離珍貴菩提心。』如是等等經文已清楚闡明。 若已退失，則補救之方法： 第三，關於退失后補救之方法，有黑法四種、捨棄有情、自忖無力成佛而捨棄發心等五種或六種情況。若超過一座之時間，則捨棄願心；若於一座之內因後悔而退失，則成為退失之因。需六次重受，並勤學二資糧。若僅為退失之因，則僅需唸誦儀軌；若已真正退失，則需重受願心儀軌，無需重念儀軌，懺悔即可，許多論典如是說。若自忖無力成佛而捨棄發心，則立即捨棄，無需等待一座之時間，故無論如何皆不應如此。 黑法四種並非今生捨棄發心之因，而是來世不生起發心之因，故需於今生遮止。如《菩提道燈論》云：『為於他生憶念故，當守護如前所說學處。』如是說。如前所說，乃指《海意問經》中所說。此經之意亦是如此。《海意問經》中說：『海意，若菩薩具足四法，則生生世世，甫一出生即生起菩提心，直至安住于菩提樹下，于其中間亦不忘失。』如是于白法四種之章節中已清楚闡明。故於黑法四種之章節中，雖未明說今生之事，然應知是就來世而言。然於今生，若串習黑法，則菩提心之力量亦將減弱。若非如此，則已受菩薩戒者，為博人一笑而稍作妄語，或對有情稍作欺騙，或以嗔恨心對菩薩稍作惡語，或對他人的善根稍作後悔，亦不應成為捨棄菩提心之因。
【English Translation】 Thus, it is established in the ultimate Bodhicitta, therefore, one will not abandon Bodhicitta.' Thus it is said. Furthermore, if one possesses four qualities—abandoning arrogance, jealousy, stinginess, and rejoicing in the prosperity of others—one will not abandon the aspiration Bodhicitta, as stated in the 'Array of Pure Lands of Manjushri'. In the 'Cloud of Jewels Sutra', it says: 'In all activities, cultivate the mind of enlightenment, and before doing any virtuous deed, generate the mind of enlightenment, so that in other lifetimes, one will not be separated from the precious mind. As much as people examine it,' and so on, it is clearly shown. Methods for Rectifying Decline: Third, regarding the manner of rectifying decline, there are five or six situations: the four black dharmas, abandoning sentient beings, thinking one is incapable of attaining Buddhahood and abandoning the mind of enlightenment. If one exceeds the session time, one abandons the aspiration mind; if within the session time, regret causes decline, it becomes a cause of decline. One needs to retake it six times and study the two accumulations diligently. If it is only a cause of decline, then one only needs to recite the ritual; if one has truly declined, then one needs to retake the aspiration mind ritual, without needing to repeat the ritual, confession is sufficient, as many texts say. If one thinks one is incapable of attaining Buddhahood and abandons the mind of enlightenment, then one abandons it immediately, without needing to wait for a session time, so in no way should one do this. The four black dharmas are not the cause of abandoning the mind of enlightenment in this life, but the cause of not manifesting the mind of enlightenment in future lives, so one needs to prevent them in this life. As the 'Lamp for the Path to Enlightenment' says: 'For the sake of remembering in other lives, one should fully protect the precepts as previously stated.' Thus it is said. As previously stated, it refers to what is stated in the 'Questions of Ocean of Intelligence Sutra'. The meaning of the sutra itself is also the same. In the 'Questions of Ocean of Intelligence Sutra', it says: 'Ocean of Intelligence, if a Bodhisattva possesses four dharmas, then in all lifetimes, immediately upon birth, the mind of enlightenment will manifest, and until one sits under the Bodhi tree, in between, one will not forget.' Thus, it is clearly stated in the chapter on the four white dharmas. Therefore, in the chapter on the four black dharmas, although there is no explicit mention of this life, one should know that it is referring to future lives. However, in this life as well, if one cultivates the black dharmas, the power of the mind of enlightenment will diminish. If it were not so, then a holder of the Bodhisattva vows who tells a slight lie for the sake of laughter, or deceives sentient beings slightly, or speaks harsh words to a Bodhisattva with hatred, or feels slight regret for the virtuous roots of others, should not become a cause of abandoning the mind of enlightenment.
ནས་འགྱོད་པ་མེད་པར་ཐུན་ཚོད་འདས་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་གཏོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་གིས་སྨོན་སེམས་གཏོང་ལ་སྨོན་སེམས་བཏང་ན་སྡོམ་པ་གཏོང་བར་བྱང་ས་དང་བསླབ་བཏུས་གཉིས་ཀ་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འདོད་ན་ནི་དེ་དག་ཀྱང་རྩ་ལྟུང་དུ་བཞག་དགོས་ན་དེ་འདྲ་བ་ནི་ 13-2-219b གང་ནས་ཀྱང་མ་བཤད་ལ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཐུན་ཚོད་བརྩི་བ་ནི་ཉེ་བར་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པ་ལ་བརྟེན་པར་སྣང་ན་། དེ་ནི་མདོའི་དོན་གཏན་མ་ཡིན་པར་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེའུའི་རྣམ་བཤད་ལས་བདག་གིས་རྒྱས་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་པས་འདིར་མ་བཤད་དོ། །སེམས་ཅན་བློས་སྤོང་བ་ནི་སེམས་ཅན་སྤྱི་ལ་དམིགས་ནས་སེམས་ཅན་འདི་ཙམ་གྱི་དོན་བདག་གིས་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ནས་བློས་སྤོང་ན་ནི་སྨོན་སེམས་བཏང་བ་ཉིད་དུ་གསལ་ལ། སེམས་ཅན་བྱེ་བྲག་པ་ལ་དམིགས་ནས་འདིའི་དོན་དུས་ནམ་ཡང་མི་བྱའོ་སྙམ་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ན་ནི་ཡ་གྱལ་ཞིག་ན་ཚོགས་པ་འཇིག་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཅོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་འཇིག་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སེམས་ཅན་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་སོགས་དུ་མ་ཞིག་དོར་ཞིང་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་བསླབ་བྱ་འདི་ལ་ལམ་སྒྲོན་འགྲེལ་པ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཨིནྡྲ་བྷཱུ་ཏི་དང་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཐོགས་མེད་དང་དཔའ་བོ་དང་ཞི་བ་ལྷ་དང་ཙནྡྲ་གཽ་མི་དང་ཞི་བ་འཚོ་ལ་སོགས་པ་ལུགས་ཐ་དད་པར་གྱུར་ཏེ། ཁ་ཅིག་ནི། སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་དང་སྤྱོད་པ་ལ་ཞུགས་པ་གཉིས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་རྣམས་སོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །ལ་ལས་ནི་མདོ་ལས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་བསྲུང་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །ལ་ལས་ནི་ཚོགས་ལམ་པའི་བསླབ་བྱ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པའོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །གཞན་དག་ནི་བསླབ་པ་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་མི་བཞེད་ 13-2-220a དོ། །ཁ་ཅིག་ནི་སྐྱབས་འགྲོའི་བསླབ་བྱའི་སྟེང་དུ་སེམས་མི་བརྗེད་པ་དང་བརྗེད་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་བརྒྱད་བསྲུང་བར་བྱའོ་ཞེས་བཀོད་ནས། སློབ་དཔོན་དེ་དག་གི་ལུགས་དེ་མདོ་ནས་ཀྱང་གསུངས་པས་རང་རང་གི་བླ་མས་གང་གནང་བའི་ལུགས་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་བདག་གི་བླ་མ་གསུང་ངོ་ཞེས་འཆད་ཅིང་། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མདོའི་དོན་ཡིན་པར་འདོད་པར་སྣང་ངོ་། །སྤྱིར་འགྲེལ་པ་འདི་དགེ་བཤེས་སྟོན་པ་ནས་བརྒྱུད་པའི་བཤེས་གཉེན་ཆེན་པོ་རྣམས་ཇོ་བོའི་འགྲེལ་པར་མི་མཛད་ལ། ནག་ཚོ་ནས་བརྒྱུད་པ་རྣམས་ཇོ་བོས་མཛད་པར་བཞེད་ཅིང་། ནག་ཚོའི་སྦས་ཆོས་སུ་འདོད་དོ། །འོན་ཀྱང་སྔ་མ་རྣམས་ལ་གྲགས་པ་ལ་པུ་རངས་སུ་འགྲེལ་པ་བསྡུས་པ་ཞིག་མཛད། དེ་ནས་བསམ་ཡས་སུ་ཕེབས་པ་ན་དེ་ལ་ལོཙྪ་བས་སྣོན་པ་ཞུས་ནས་རྒྱས་སུ་བ
【現代漢語翻譯】 如果毫無悔意地錯過（守護菩薩戒的）時限，就會捨棄菩薩戒。因為《菩薩地》和《學集論》中都說，捨棄願心即是捨棄戒律。如果這樣認為，那麼那些（錯過時限的情況）也必須被視為根本墮罪，但這種情況在任何地方都沒有說明，而且是不合理的。此外，計算時限似乎是基於近圓所提出的問題。但這根本不是經部的本意，我在《戒律品釋》中已經詳細闡述，所以這裡不再贅述。從內心捨棄眾生，是指普遍地緣著所有眾生，心想我無法為這麼多眾生做事情，從而從內心捨棄，這顯然是捨棄了願心。如果緣著某個特定的眾生，生起永遠不做此眾生之事的想法，那麼就像摧毀一個群體一樣，會摧毀爲了一切眾生而發起的菩提心。如果不是這樣，那麼捨棄第二個、第三個、第四個等許多眾生，而為其餘眾生髮起菩提心，也應該能夠生起圓滿的菩提心。對於發起菩提心的學處，從《道燈論釋》來看，國王因陀羅菩提（Indrabodhi），龍樹（Nāgārjuna），無著（Asaṅga），英雄（Vīra），寂天（Śāntideva），旃扎古彌（Candragomin），寂護（Śāntarakṣita）等人的觀點各不相同。有些人認為，所有最初發心和進入修行時的學處都是（需要守護的）。有些人認為，所有經部所說的都是應該守護的。有些人認為，所有資糧道的學處都是（應該守護的）。有些人則不認為有這樣的學處。有些人則在皈依的學處之上，加上不忘失菩提心和守護八種導致忘失菩提心的法，並說：『這些學者的觀點也出自經部，所以應該遵循各自上師所傳授的觀點。』我的上師是這樣說的。他們似乎都認為這些是經部的本意。總的來說，這部釋論從格西頓巴（dGe-bshes sTon-pa）傳承下來的大善知識們不認為是阿底峽尊者的釋論，而從納措（Nag-tsho）傳承下來的則認為是阿底峽尊者所著，並認為是納措的秘密教法。然而，在前者中流傳著一個說法，即在普蘭（Pu-rangs）寫了一部簡略的釋論，後來到達桑耶（bSam-yas）時，譯師們對其進行了補充，使其更加詳盡。 如果毫無悔意地錯過（守護菩薩戒的）時限，就會捨棄菩薩戒。因為《菩薩地》和《學集論》中都說，捨棄願心即是捨棄戒律。如果這樣認為，那麼那些（錯過時限的情況）也必須被視為根本墮罪，但這種情況在任何地方都沒有說明，而且是不合理的。此外，計算時限似乎是基於近圓所提出的問題。但這根本不是經部的本意，我在《戒律品釋》中已經詳細闡述，所以這裡不再贅述。從內心捨棄眾生，是指普遍地緣著所有眾生，心想我無法為這麼多眾生做事情，從而從內心捨棄，這顯然是捨棄了願心。如果緣著某個特定的眾生，生起永遠不做此眾生之事的想法，那麼就像摧毀一個群體一樣，會摧毀爲了一切眾生而發起的菩提心。如果不是這樣，那麼捨棄第二個、第三個、第四個等許多眾生，而為其餘眾生髮起菩提心，也應該能夠生起圓滿的菩提心。對於發起菩提心的學處，從《道燈論釋》來看，國王因陀羅菩提（Indrabodhi），龍樹（Nāgārjuna），無著（Asaṅga），英雄（Vīra），寂天（Śāntideva），旃扎古彌（Candragomin），寂護（Śāntarakṣita）等人的觀點各不相同。有些人認為，所有最初發心和進入修行時的學處都是（需要守護的）。有些人認為，所有經部所說的都是應該守護的。有些人認為，所有資糧道的學處都是（應該守護的）。有些人則不認為有這樣的學處。有些人則在皈依的學處之上，加上不忘失菩提心和守護八種導致忘失菩提心的法，並說：『這些學者的觀點也出自經部，所以應該遵循各自上師所傳授的觀點。』我的上師是這樣說的。他們似乎都認為這些是經部的本意。總的來說，這部釋論從格西頓巴（dGe-bshes sTon-pa）傳承下來的大善知識們不認為是阿底峽尊者的釋論，而從納措（Nag-tsho）傳承下來的則認為是阿底峽尊者所著，並認為是納措的秘密教法。然而，在前者中流傳著一個說法，即在普蘭（Pu-rangs）寫了一部簡略的釋論，後來到達桑耶（bSam-yas）時，譯師們對其進行了補充，使其更加詳盡。
【English Translation】 If the time limit (for guarding the Bodhisattva vows) passes without regret, the Bodhisattva vows will be abandoned. Because both the Bodhisattvabhumi and the Compendium of Trainings say that abandoning the aspiration is abandoning the vows. If this is the case, then those (situations where the time limit is missed) must also be regarded as root downfalls, but this is not stated anywhere and is unreasonable. Furthermore, calculating the time limit seems to be based on the questions asked by Near Round. But this is not the intention of the sutras at all, and I have explained it in detail in the Commentary on the Chapter on Ethics, so I will not repeat it here. Abandoning sentient beings from the heart means universally focusing on all sentient beings, thinking that I cannot do things for so many sentient beings, and thus abandoning them from the heart, which is clearly abandoning the aspiration. If, focusing on a particular sentient being, one generates the thought of never doing anything for this sentient being, then just like destroying a group, it will destroy the Bodhicitta generated for all sentient beings. If this is not the case, then abandoning the second, third, fourth, and so on, many sentient beings, and generating Bodhicitta for the remaining sentient beings, should also be able to generate complete Bodhicitta. Regarding the precepts for generating Bodhicitta, from the Commentary on the Lamp for the Path, the views of King Indrabodhi, Nāgārjuna, Asaṅga, Vīra, Śāntideva, Candragomin, Śāntarakṣita, and others differ. Some believe that all the precepts for initially generating the mind and entering practice are (to be guarded). Some believe that everything stated in the sutras should be guarded. Some believe that all the precepts of the path of accumulation are (to be guarded). Others do not believe that there are such precepts. Some add to the precepts of taking refuge, adding not forgetting Bodhicitta and guarding the eight dharmas that cause forgetting Bodhicitta, and say: 'These scholars' views also come from the sutras, so one should follow the views transmitted by their respective gurus.' My guru said this. They all seem to think that these are the intentions of the sutras. In general, this commentary is not considered to be Atiśa's commentary by the great spiritual friends who have been passed down from Geshe Tonpa, while those who have been passed down from Nagtso consider it to be written by Atiśa and consider it to be Nagtso's secret teachings. However, among the former, there is a saying that a brief commentary was written in Purang, and later when he arrived in Samye, the translators supplemented it to make it more detailed. If the time limit (for guarding the Bodhisattva vows) passes without regret, the Bodhisattva vows will be abandoned. Because both the Bodhisattvabhumi and the Compendium of Trainings say that abandoning the aspiration is abandoning the vows. If this is the case, then those (situations where the time limit is missed) must also be regarded as root downfalls, but this is not stated anywhere and is unreasonable. Furthermore, calculating the time limit seems to be based on the questions asked by Near Round. But this is not the intention of the sutras at all, and I have explained it in detail in the Commentary on the Chapter on Ethics, so I will not repeat it here. Abandoning sentient beings from the heart means universally focusing on all sentient beings, thinking that I cannot do things for so many sentient beings, and thus abandoning them from the heart, which is clearly abandoning the aspiration. If, focusing on a particular sentient being, one generates the thought of never doing anything for this sentient being, then just like destroying a group, it will destroy the Bodhicitta generated for all sentient beings. If this is not the case, then abandoning the second, third, fourth, and so on, many sentient beings, and generating Bodhicitta for the remaining sentient beings, should also be able to generate complete Bodhicitta. Regarding the precepts for generating Bodhicitta, from the Commentary on the Lamp for the Path, the views of King Indrabodhi, Nāgārjuna, Asaṅga, Vīra, Śāntideva, Candragomin, Śāntarakṣita, and others differ. Some believe that all the precepts for initially generating the mind and entering practice are (to be guarded). Some believe that everything stated in the sutras should be guarded. Some believe that all the precepts of the path of accumulation are (to be guarded). Others do not believe that there are such precepts. Some add to the precepts of taking refuge, adding not forgetting Bodhicitta and guarding the eight dharmas that cause forgetting Bodhicitta, and say: 'These scholars' views also come from the sutras, so one should follow the views transmitted by their respective gurus.' My guru said this. They all seem to think that these are the intentions of the sutras. In general, this commentary is not considered to be Atiśa's commentary by the great spiritual friends who have been passed down from Geshe Tonpa, while those who have been passed down from Nagtso consider it to be written by Atiśa and consider it to be Nagtso's secret teachings. However, among the former, there is a saying that a brief commentary was written in Purang, and later when he arrived in Samye, the translators supplemented it to make it more detailed.
ཏང་ཟེར་བ་འདུག་པས། ཇོ་བོས་འགྲེལ་པ་བསྡུས་པ་ཞིག་མཛད་པ་ལ། གསུང་སྒྲོས་ལ་གཞི་བླངས་པའི་བཤད་པ་རེ་མང་ཞིག་བསྣན་པའི་རིགས་སུ་འདུག་པས། ནོར་བར་མངོན་པ་འགའ་ཟུང་སྣང་ཞིང་གཞུང་གི་དོན་ལེགས་པོར་ཤོད་པའང་མང་པོ་སྣང་བས། བདག་གིས་ཀྱང་མ་ནོར་བ་རྣམས་སྐབས་གཞན་དང་ལམ་རིམ་དུ་དྲངས་ནས་བཤད་དོ། །འདིའི་བསླབ་བྱ་སྔར་བཤད་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཡིད་བརྟན་མི་སྣང་སྟེ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཞེས་པ་འཇུག་སེམས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ལ་བྱེད་ན་ནི་སྐྱབས་འགྲོའི་བསླབ་བྱའི་སྟེང་དུ་དཀར་ནག་གི་ཆོས་བརྒྱད་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པ་མི་སྲིད་པས་མི་འཐད་ལ། 13-2-220b སྨོན་སེམས་རྐྱང་པ་ལ་བྱེད་ན་ནི་དེའི་བསླབ་བྱ་ལ་མདོ་ལས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་སྤྱོད་པ་ལ་ཞུགས་པ་མན་ཆད་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ལ་སློབ་པ་མི་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་སྡོམ་པའི་བསླབ་བྱ་དང་ཁྱད་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་བཤད་པའི་བསླབ་བྱ་གཉིས་མ་གཏོགས་པའི་བསླབ་བྱ་ནི་ལམ་སྒྲོན་དང་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་ལྟར་ཡིན་ལ། ཆོས་བདུན་པའི་མདོ་ལ་བསླབ་པར་གསུངས་པ་ནི་མངོན་ཤེས་མྱུར་བར་འདོད་པས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པས། སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་སྒོས་ཀྱི་བསླབ་བྱར་མི་སྣང་བས་མ་བྲིས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་གི་ལུགས་ནི། སྨོན་སེམས་མི་གཏོང་བ་དང་སེམས་ཅན་བློས་མི་གཏོང་བ་མ་གཏོགས་པའི་བསླབ་བྱ་རྣམས་དང་འགལ་ན། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་བར་དུ་བྱང་སེམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ལྟུང་བ་མེད་ཀྱང་བར་མ་དགེ་བ་ཁས་བླངས་པའི་བསླབ་བྱ་དང་འགལ་བ་ཡོད་པས་ཉེས་སྤྱོད་དུ་འགྱུར་བས་སྟོབས་བཞིས་བཤགས་པར་བྱའོ། །བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཐོབ་ནས་ནི་སྡོམ་པའི་བསླབ་བྱ་དང་འགལ་བའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་བས་ལྟུང་བའི་ཕྱིར་བཅོས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ལྟར་བྱས་པས་ཆོག་པས་འཇུག་སེམས་ཀྱི་བསླབ་བྱའི་ནང་དུ་འདུས་ཀྱི་དེ་ལས་གཞན་དུ་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་ལན་དྲུག་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་སྨོན་པའི་བསླབ་བྱ་ཐུན་མོང་མིན་པའོ། ། ༈ སེམས་བསྐྱེད་ནས་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ། གསུམ་པ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་ཚུལ་ལ་གསུམ། སེམས་བསྐྱེད་ནས་བསླབ་པ་ལ་སློབ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན། ཐབས་ཤེས་རེ་རེ་བ་ལ་བསླབས་པས་སངས་རྒྱས་མི་འགྲུབ་པར་བསྟན་པ། 13-2-221a བསླབ་པ་ལ་སློབ་པའི་རིམ་པ་ཉིད་བཤད་པའོ། ། ༈ སེམས་བསྐྱེད་ནས་བསླབ་པ་ལ་སློབ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན། དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་སྨོན་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ནས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བསླབ་པར་བྱ་བ་ལ་མི་སློབ་པ་དེ་ཡང་བྱམས་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་ལུང་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་ཕན་ཡོན་ཆེ་མོད་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་སྙིང་པོར་མ་བྱས་ན་འཚང་རྒྱ་བ་མི་སྲིད་པས་སྤྱོད་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། གཱ་ཡ་གཽ་རི་ལས། བ
【現代漢語翻譯】 有人說，靜命論師（藏文：ཞི་བ་འཚོ，含義：寂護）造了一部《菩提心釋》（藏文：བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ།），但靜命論師只是做了一個總結，其中新增了很多基於口頭傳承的解釋，所以似乎有一些錯誤，但也有很多地方很好地解釋了經文的含義。因此，我也在其他場合和道次第中引用並解釋了那些沒有錯誤的部分。至於這裡的戒律，我認為不可靠。如果將『發心』（藏文：སེམས་བསྐྱེད）解釋為入行心的戒律，那麼僅僅在皈依的戒律之上，對黑白八法（藏文：དཀར་ནག་གི་ཆོས་བརྒྱད）進行取捨是不夠的，所以這是不合理的。 如果僅僅解釋為愿菩提心，那麼就不需要學習經中所說的所有戒律，甚至不需要學習如何進入修行。否則，它將與律儀的戒律沒有區別。除了前面提到的兩種戒律之外，其他的戒律都類似於《菩提道燈論》（藏文：ལམ་སྒྲོན།）和發心儀軌。經中說，學習七法經（藏文：ཆོས་བདུན་པའི་མདོ）是爲了快速獲得神通。因此，它似乎不是發心的特殊戒律，所以我沒有寫。這樣，按照我自己的觀點，如果不違背不捨愿菩提心和不捨眾生的戒律，那麼在沒有獲得菩薩戒之前，即使違背了以菩薩身份所承諾的戒律，也不會有墮罪，但會因為違背了中間階段所承諾的善行戒律而構成惡行，所以應該用四力懺悔。獲得菩薩戒之後，如果違背了律儀的戒律，就會構成墮罪，所以按照經中所說的方法進行補救就可以了，因為它包含在入行心的戒律中，沒有其他的。然而，每天六次發心是愿菩提心不共的戒律。 從發心到學習行為的方式 第三，從發心到學習行為的方式有三種：發心后必須學習的原因；僅僅學習方便或智慧之一不能成佛；以及學習的次第。 發心后必須學習的原因 首先，像這樣，發了愿菩提心之後，如果不學習佈施等應該學習的行為，雖然像前面引用的慈氏解脫經（藏文：བྱམས་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ）的經文一樣有很大的利益，但是如果不把菩薩的學處作為修行的核心，就不可能成佛，所以必須學習行為。如《迦葉品》（梵文：Kāśyapaparivarta）中所說：
【English Translation】 Some say that Jo-bo (Lord Atisha) composed a condensed commentary on Bodhicitta (Tibetan: བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ།), but it seems that Jo-bo only made a summary, adding many explanations based on oral traditions, so there seem to be some errors, but there are also many places where the meaning of the scriptures is well explained. Therefore, I also quote and explain those parts that are not wrong in other occasions and in the Lamrim. As for the precepts here, I don't think they are reliable. If 'generating the mind' (Tibetan: སེམས་བསྐྱེད) is interpreted as the precepts of entering the Bodhisattva path, then it is not enough to just adopt or reject the eight white and black dharmas (Tibetan: དཀར་ནག་གི་ཆོས་བརྒྱད) on top of the refuge precepts, so this is unreasonable. If it is only interpreted as aspiring Bodhicitta, then it is not necessary to learn all the precepts mentioned in the sutras, or even how to enter practice. Otherwise, it will be no different from the precepts of vows. Apart from the two precepts mentioned earlier, the other precepts are similar to the 'Bodhipathapradīpa' (Tibetan: ལམ་སྒྲོན།) and the Bodhicitta ritual. The sutra says that learning the Sutra of Seven Dharmas (Tibetan: ཆོས་བདུན་པའི་མདོ) is to quickly gain clairvoyance. Therefore, it does not seem to be a special precept of Bodhicitta, so I did not write it. In this way, according to my own view, if one does not violate the precepts of not abandoning aspiring Bodhicitta and not abandoning sentient beings, then before obtaining the Bodhisattva vows, even if one violates the precepts promised as a Bodhisattva, there will be no downfall, but it will constitute misconduct because it violates the precepts of good deeds promised in the intermediate stage, so one should confess with the four powers. After obtaining the Bodhisattva vows, if one violates the precepts of vows, it will constitute a downfall, so it is enough to remedy it according to the method stated in the sutras, because it is included in the precepts of entering the Bodhisattva path, and there is nothing else. However, generating Bodhicitta six times a day is the uncommon precept of aspiring Bodhicitta. How to train in conduct after generating Bodhicitta Third, there are three ways to train in conduct after generating Bodhicitta: the reasons why one must train after generating Bodhicitta; showing that one cannot attain Buddhahood by training in only one of skillful means or wisdom; and the order of training. Reasons why one must train after generating Bodhicitta First, like this, after generating aspiring Bodhicitta, if one does not train in the actions that should be trained in, such as generosity, although there are great benefits as in the sutra of Maitreya's liberation (Tibetan: བྱམས་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ) quoted earlier, it is impossible to attain Buddhahood if one does not take the Bodhisattva's training as the core of practice, so one must train in conduct. As it is said in the Kāśyapaparivarta:
ྱང་ཆུབ་ནི་སྒྲུབ་པ་སྙིང་པོར་བྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཡིན་གྱི། ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་སྙིང་པོར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། དེ་བས་ན་སྒྲུབ་པ་སྙིང་པོར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཞོན་ནུ། སྒྲུབ་པ་སྙིང་པོར་བྱེད་པ་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་རྙེད་དཀའ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྒྲུབ་པ་ནི་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་སློབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས་ཀྱང་། དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདག་མ་དུལ་བར་གཞན་མི་འདུལ་བར་ཤེས་ནས་བདག་ཉིད་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་རོ། །སྒྲུབ་པ་མེད་པར་བྱང་ཆུབ་མི་འཐོབ་བོ། །ཞེས་དང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་། བརྩེ་ལྡན་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། །ཐབས་རྣམས་ལ་ནི་མངོན་སྦྱོར་མཛད། །ཐབས་བྱུང་དེ་རྒྱུ་ལྐོག་གྱུར་པས། །དེ་འཆད་པ་ནི་དཀའ་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། གཞན་ལ་བརྩེ་ 13-2-221b བ་ཆེན་པོ་ཡོད་ན་ནི་དེའི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་དགོས་ལ། དེ་སེལ་བ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ན་སྙམ་པའི་སེམས་བཟང་བས་མི་ཆོག་གི་དེའི་ཐབས་ལ་འཇུག་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་སྔོན་དུ་རང་ཉིད་ཐབས་དེ་ལ་མ་ཞུགས་པར་ནི་གཞན་སྒྲོལ་བར་མི་ནུས་པས་གཞན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པས་སྔོན་དུ་རང་ཉིད་གདུལ་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་ནི་སྒྲུབ་པ་སྙིང་པོར་བྱ་དགོས་པར་གསུངས་ཤིང་། སྒྲུབ་པའང་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་དེའི་བསླབ་པ་ལ་སློབ་པར་གསུངས་པས། སྒྲུབ་པ་སྙིང་པོར་བྱེད་པའི་བྱེད་ས་མ་འཕྱུགས་པ་གལ་ཆེའོ། ། ༈ ཐབས་ཤེས་རེ་རེ་བ་ལ་བསླབས་པས་སངས་རྒྱས་མི་འགྲུབ་པར་བསྟན་པ། གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པས་མི་ཆོག་གི་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལ་འཇུག་པ་དེ་ཡང་ཐབས་མ་ནོར་བ་ཞིག་དགོས་ཏེ། ནོར་བའི་ལམ་ལ་ཅི་ཙམ་འབད་ཀྱང་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་སྟེ། འོ་མ་བཞོ་བར་འདོད་ནས་རྭ་ལ་འཐེན་པ་བཞིན་ནོ། །མ་ནོར་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཆ་མ་ཚང་ན་འབད་ཀྱང་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་སྟེ། ས་བོན་དང་ཆུ་དང་ས་ལ་སོགས་པ་གང་རུང་ཞིག་མ་ཚང་ན་མྱུ་གུ་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། རྒྱུ་ནོར་བ་ལ་ནན་ཏན་བྱས་ན་ཡུན་ཤིན་ཏུ་རིང་མོ་ཞིག་གིས་ཀྱང་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་འཐོབ་པ་མེད་དེ། དཔེར་ན་རྭ་ལས་འོ་མ་བཞོ་བ་བཞིན་ནོ། །རྒྱུ་མཐའ་དག་མ་སྤྱད་པ་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་མེད་དེ། ས་བོན་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་མེད་ན་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འབྲས་བུ་དེ་ལ་འདོད་པས་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་མ་ནོར་བ་དང་མཐའ་དག་ 13-2-222a ལ་བརྟེན་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་རྒྱུ་རྐྱེ
【現代漢語翻譯】 『菩提是那些以修行為核心的大菩薩們所證得的，而不是那些以錯誤修行作為核心的人所能證得的。』正如《三摩地王經》中所說：『因此，應當以修行作為核心。』為什麼呢？年輕人，因為對於那些以修行作為核心的人來說，獲得無上正等正覺並非難事。』這裡所說的修行，是指爲了成就佛果，學習菩薩的學處。在《修次第初篇》中也說：『如此發心的菩薩，知道自己尚未調伏，不能調伏他人，因此應努力修持佈施等。沒有修行，就無法獲得菩提。』《釋量論》中也說：『慈悲者為除眾生苦，善巧方便精進行。此等方便因隱晦，是故宣說甚為難。』意思是說，如果對他人有偉大的慈悲心，就必須解除他們的痛苦。要解除痛苦，僅僅有希望他們脫離痛苦的善良願望是不夠的，還必須採取行動。而且，如果自己沒有事先實踐這些方法，就無法救度他人，因此，想要利益他人，首先必須調伏自己。因此，經中說必須以修行作為核心。而修行，是指受持戒律並學習其學處，所以，以修行作為核心，最重要的是不要找錯方向。 第二，僅僅希望獲得佛果是不夠的，還必須採取正確的方法來成就佛果。如果在錯誤的道路上努力，無論多麼努力也不會有結果，就像想要擠牛奶卻拉牛角一樣。即使方向正確，如果條件不完備，努力也不會有結果，就像種子、水和土壤等任何一個條件不具備，就不會發芽一樣。因此，《修次第中篇》中說：『如果在錯誤的因上努力，即使經過非常長的時間，也無法獲得想要的結果，就像從牛角中擠牛奶一樣。如果所有的因都沒有使用，也不會產生結果，因為如果缺少種子等任何一個因素，就不會產生幼苗等結果。因此，如果想要獲得那個結果，就必須依賴正確且完備的因和緣。』那麼，什麼是因和緣呢？
【English Translation】 'Bodhi is attained by great Bodhisattvas who make practice the essence, not by those who make wrong practice the essence.' As stated in the Samadhiraja Sutra: 'Therefore, practice should be made the essence.' Why is that? Young one, because for those who make practice the essence, attaining unsurpassable, perfect, and complete enlightenment is not difficult.' Here, practice refers to learning the precepts of a Bodhisattva in order to attain Buddhahood. The first chapter of the Stages of Meditation also states: 'Thus, a Bodhisattva who has generated the mind of enlightenment, knowing that he is not tamed and cannot tame others, should diligently engage in practicing generosity and so forth. Without practice, Bodhi cannot be attained.' The Pramanavarttika also states: 'The compassionate one strives to eliminate suffering, diligently applying skillful means. Because these means are obscure, it is difficult to explain them.' This means that if one has great compassion for others, one must eliminate their suffering. To eliminate suffering, it is not enough to simply have good intentions of wishing them to be free from suffering, but one must also take action. Moreover, if one has not previously engaged in these methods oneself, one cannot liberate others, so one who wishes to benefit others must first tame oneself. Therefore, it is said that practice must be made the essence. And practice is said to be taking vows and learning their precepts, so it is important not to stray from the path of making practice the essence. Secondly, it is not enough to merely desire to attain Buddhahood; one must also engage in the correct methods to achieve Buddhahood. If one strives on the wrong path, no matter how hard one tries, there will be no result, just like pulling on a cow's horn to try to milk it. Even if the direction is correct, if the conditions are not complete, effort will not produce results, just as a sprout will not grow if any of the conditions such as seed, water, and soil are missing. Therefore, the Middle Stages of Meditation states: 'If one strives on a wrong cause, even after a very long time, one will not obtain the desired result, just like milking milk from a horn. If all the causes are not used, no result will occur, because if any factor such as a seed is missing, no result such as a sprout will occur. Therefore, if one desires that result, one must rely on correct and complete causes and conditions.' So, what are the causes and conditions?
ན་ཚང་ལ་མ་ནོར་བ་གང་ཞེ་ན། རྣམ་སྣང་མངོན་བྱང་ལས། གསང་བ་པའི་བདག་པོ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་སྙིང་རྗེའི་རྩ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། ཐབས་ཀྱིས་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་དང་ཐབས་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལམ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོག་པ་རྒྱ་ནག་ཧྭ་ཤང་ལ་སོགས་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞིག་ཡིན་ཕྱིན་ཆད་ངན་རྟོག་ཡིན་ན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ་བཟང་རྟོག་ཡིན་ནའང་འཁོར་བར་འཆིང་བས་དེའི་འབྲས་བུ་འཁོར་བ་ལས་མི་འདའ་སྟེ། གསེར་སྒྲོག་དང་ཐག་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་པ་དང་། སྤྲིན་དཀར་ནག་གཉིས་ཀས་ནམ་མཁའ་ལ་བསྒྲིབས་པ་དང་། ཁྱི་དཀར་ནག་གང་གིས་ཕུག་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པ་དང་འདྲའོ། །དེས་ན་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པར་བཞག་པ་ཉིད་འཚང་རྒྱ་བའི་ལམ་ཡིན་ལ། སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་སོགས་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ངེས་དོན་བསྒོམ་པར་མི་ནུས་པའི་སྐྱེ་བོ་བླུན་པོའི་དོན་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་པས། ངེས་དོན་དེ་རྙེད་ནས་སྤྱོད་པ་དེ་དག་ལ་འཇུག་པ་ནི་རྒྱལ་པོ་དམངས་ཀྱི་སར་བབ་པའམ། གླང་པོ་རྙེད་ནས་གླང་པོའི་རྗེས་ཚོལ་བ་དང་འདྲ་བར་སྨྲའོ། །དེ་ལ་ཧྭ་ཤང་གིས་ 13-2-222b ནི་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པ་ལ་བསྔགས་པ་མཛད་པའི་མདོའི་ཁུངས་བརྒྱད་ཅུ་དྲངས་ནས་བསྒྲུབས་སོ། །འདིས་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་རྣལ་མ་མིན་ནོ་ཞེས་ཀུན་རྫོབ་ལ་སྐུར་པ་ཆེན་པོ་བཏབ་ཅིང་། རྒྱལ་བའི་བསྟན་པའི་སྙིང་པོ་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱོད་པ་བཀག་པས་དོན་དམ་པའི་ཚུལ་རྒྱང་རིང་དུ་སྤངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཁྱད་ཞུགས་ཀྱང་ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཙམ་དུ་བསྡུར་རུང་བའི་སེམས་ཙོམ་འཇོག་ཅིག་ལ་ལམ་གྱི་དམ་པར་བཟུང་བའི་ལོག་ལྟ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་ཆད་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་ལུང་དང་རིགས་པ་དྲི་མ་མེད་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བཀག་ནས་རྒྱལ་བ་དགྱེས་པའི་ལམ་བཟང་པོ་རྒྱས་པར་མཛད་མོད། འོན་ཀྱང་བསྟན་པ་ནུབ་པ་ལ་ཉེ་བར་སླེབ་པ་དང་ལམ་གྱི་གནད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ངེས་པའི་དོན་གྱི་ལུང་དང་དྲི་མ་མེད་པའི་རིགས་པས་མཐའ་ཆོད་པར་ངེས་པའི་དམ་པ་རྣམས་ཟད་པ་དང་། སེམས་ཅན་བསོད་ནམས་ཤིན་ཏུ་དམན་ཞིང་ཆོས་ལ་དད་པ་ཅུང་ཟད་ཡོད་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་མངས་པས། ད་དུང་ཡང་ཁ་ཅིག་ནི་བསྲུང་སྡོམ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ཕྱོགས་རྣམས་ཁྱད་དུ་བསད་ནས་ལམ་བསྒོམ་པའི་ཚེ་དེ་དག་འདོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཧྭ་ཤང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བྱེད་ཅིང་། ལ་ལ་ནི་ཐ
【現代漢語翻譯】 那麼，什麼是沒有錯誤的根本呢？《現觀莊嚴論》中說：『秘密主（Vajrapani，金剛手菩薩），一切智智（sarvajnana，指佛陀的智慧）源於慈悲的根本，源於菩提心的因，以方便達到圓滿。』這裡已經解釋了慈悲。菩提心分為世俗菩提心和勝義菩提心兩種。方便指的是圓滿佈施等，這是大論師寂護（Kamalaśīla）所說的。 然而，一些人，如中國的和尚（Hwa shang），對這樣的道路產生了顛倒的理解。他們說：『只要是分別念，無論是惡分別念還是善分別念，都會束縛于輪迴，其結果無法超越輪迴。這就像被金鎖和繩索束縛，白雲和烏雲遮蔽天空，白狗和黑狗咬人都會帶來痛苦一樣。』因此，什麼也不分別地安住才是成佛的道路。佈施和持戒等是爲了那些無法修習這種真實意義的愚笨之人而說的。一旦獲得了真實的意義，再去行持這些行為，就像國王降臨到平民之中，或者找到了大象再去尋找大象的足跡一樣。』 因此，和尚（Hwa shang）引用了八十部經來讚美不分別。這實際上是對方便的各個方面都加以否定，認為它們不是真正的成佛之道，是對世俗諦的極大誹謗。並且，他們阻止以區分事物的智慧來分析諸法自性本空的勝義諦，從而遠離了勝義諦的道路。無論如何努力，他們也只能將修行歸結為一種止觀（samatha-vipassana）的片面狀態，將僅僅是平靜的住心視為殊勝的道路。這種極端的邪見被偉大的菩薩寂護（Kamalaśīla）以清凈的教理和理證徹底駁斥，從而弘揚了令諸佛歡喜的良好道路。然而，由於佛法衰落臨近，通達圓滿道之要義的聖者們已經逝去，眾生的福報極其淺薄，雖然對佛法略有信心，但智慧的力量卻極其微弱。因此，現在仍然有些人貶低守護誓言等行為，在修道時像和尚（Hwa shang）一樣拋棄它們。還有一些人...
【English Translation】 Then, what is the unerring root? The Abhisamayalankara (現觀莊嚴論) says: 'Lord of Secrets (Vajrapani, 金剛手菩薩), the wisdom of omniscience (sarvajnana, 指佛陀的智慧) arises from the root of compassion, arises from the cause of bodhicitta, and is perfected by skillful means.' Compassion has already been explained. Bodhicitta is twofold: relative bodhicitta and ultimate bodhicitta. Skillful means refers to the complete perfection of generosity and so forth, as explained by the great master Kamalashila (寂護). However, some, such as the Chinese monk Hwa shang, have a reversed understanding of such a path. They say: 'As long as there is conceptualization, whether it is negative or positive, it binds one to samsara, and its result cannot transcend samsara. It is like being bound by a golden chain and a rope, white clouds and black clouds obscuring the sky, and a white dog and a black dog both causing suffering when they bite.' Therefore, abiding without conceptualizing anything is the path to enlightenment. Generosity and keeping vows, etc., are taught for the sake of foolish beings who cannot meditate on such definitive meaning. Once the definitive meaning is found, engaging in those practices is like a king descending to the level of commoners, or like finding an elephant and then looking for its footprints. Therefore, Hwa shang praised non-conceptualization by quoting eighty sutras to prove it. This actually denies all aspects of skillful means, claiming they are not the real path to enlightenment, and is a great slander of relative truth. Furthermore, they prevent the wisdom of discriminating awareness from analyzing the ultimate truth of selflessness, thus abandoning the path of ultimate truth. No matter how hard they try, they can only reduce practice to a one-sided state of shamatha-vipassana (止觀), regarding merely a peaceful abiding of mind as the supreme path. This extreme wrong view was thoroughly refuted by the great Bodhisattva Kamalashila (寂護) with pure teachings and reasoning, thus propagating the good path that pleases the Buddhas. However, as the decline of the Dharma approaches, the holy ones who have realized the essential points of the complete path have passed away, and beings' merit is extremely shallow. Although they have some faith in the Dharma, the power of their wisdom is extremely weak. Therefore, even now, some people still disparage practices such as guarding vows, abandoning them when practicing the path, just like Hwa shang. And some...
བས་ཀྱི་ཆ་ལ་སྐུར་པ་དེ་མ་གཏོགས་པ་ལྟ་བའི་གོ་ལུགས་ཧྭ་ཤང་གི་དེ་ལེགས་པར་འདོད་ལ། གཞན་དག་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དོར་ནས་ཅི་ 13-2-223a ཡང་མི་སེམས་པའི་ཧྭ་ཤང་གི་སྒོམ་དེ་ལེགས་པར་འདོད་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་དག་གི་ལམ་དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པའི་ཕྱོགས་དང་ཡུལ་ནའང་མི་སྣང་མོད། གལ་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་རྙེད་ནས་བསྒོམ་ལུགས་མ་ནོར་བར་བསྒོམ་པའི་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། སྤྱོད་ཕྱོགས་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཡུལ་ཅན་རྣམས་མི་བསྒོམ་ཞེས་པའམ་ཡང་ན་དེ་རྣམས་མཐིལ་དུ་བཟུང་ནས་སྒོ་དུ་མ་ནས་འབད་མི་དགོས་སོ་ཞེས་སྨྲ་ན་ནི་གསུང་རབ་མཐའ་དག་དང་འགལ་ཞིང་རིགས་པའི་ལམ་ལས་འདས་པ་ཁོ་ནར་སྣང་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་འཁོར་བ་ལ་མི་གནས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་དོན་དམ་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་དང་ཟབ་མོའི་ལམ་ཞེས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། ཞི་བ་མྱང་འདས་ལ་མི་གནས་པ་ནི་ཇི་སྙེད་པ་རིག་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ལམ་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་མདོ་ལས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བར་འགྱུར་བ་ལགས་སོ། །བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་འཚོ་ 13-2-223b བར་འགྱུར་བ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས། དེ་ལྟ་ལགས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་བརྩོན་པར་བགྱིའོ། །ཞེས་དང་། འཕགས་པ་ནམ་མཁའི་མཛོད་ལས་ཀྱང་། དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཤེས་པས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་འདོར་རོ། །ཐབས་ཀྱི་ཤེས་པས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་ངོ་། །ཞེས་དང་། འཕགས་པ་དགོངས་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་ཤིན་ཏུ་མི་ཕྱོགས་པ་དང་འདུ་བྱེད་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཤིན་ཏུ་མི་ཕྱོགས་པ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ངས་མ་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་སོ། །དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པས་བསྟན་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་འཆིང་བ་ནི་གང་། ཐར་པ་ནི་གང་ཞེ་ན། ཐབས་མེད་པར་སྲིད་པར་འགྲོ་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཆིང་བའོ། །ཐབས་ཀྱིས་སྲིད་པའི་འགྲོ་བར་འགྲོ་བ་ནི་ཐར་པའོ། །ཤེས་རབ་མེད་པར་སྲིད་པར་འགྲོ་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཆི
【現代漢語翻譯】 我認為，除了對行為方面的誹謗之外，華尚（指中國禪宗）的見解是好的。另一方面，似乎人們認為拋棄各自的分別智慧，什麼也不想的華尚的禪修是好的。雖然他們的道路在修習空性方面和目標上都不明顯，但即使假設他們在修習空性，那些已經正確理解了空性的意義，並且以正確的方式修習而沒有錯誤的覺悟的人，也應該只修習空性。如果有人說不修習以世俗為目標的行為方面，或者說不必抓住這些根本，從多個方面努力，那似乎完全與所有經文相悖，並且超越了理性的道路。因為大乘行者所要成就的是不住涅槃（無住涅槃）。不住輪迴依賴於證悟真如的智慧和依賴於勝義諦的道次第，也就是甚深道、智慧資糧和智慧部分來成就。不住寂滅涅槃則依賴於了知如所有性的智慧和依賴於世俗諦的道次第，也就是廣大道、福德資糧和方便部分來成就。正如《秘密不可思議經》中所說：『智慧資糧能夠捨棄一切煩惱。福德資糧能夠使一切眾生得到滋養。世尊，因此，菩薩摩訶薩應當努力積聚福德和智慧資糧。』《聖虛空藏經》中也說：『以智慧之識，能完全捨棄一切煩惱。以方便之識，則不會捨棄一切眾生。』《聖解深密經》中也說：『對於利益眾生極不熱衷，對於所有造作顯現的事物極不熱衷，我沒有開示這是無上正等覺。』《維摩詰所說經》中也說：『菩薩的束縛是什麼？解脫又是什麼？沒有方便而執著于輪迴是菩薩的束縛。以方便進入輪迴是解脫。沒有智慧而執著于輪迴是菩薩的束縛。』
【English Translation】 I think that, apart from the slander of the behavioral aspect, the view of Hwashang (referring to Chinese Zen) is good. On the other hand, it seems that people think that the meditation of Hwashang, which abandons the wisdom of individual discernment and does not think about anything, is good. Although their path is not obvious in terms of practicing emptiness and its goal, even if they are practicing emptiness, those who have correctly understood the meaning of emptiness and have the realization of practicing in the right way without error should only practice emptiness. If someone says not to practice the behavioral aspect that aims at the conventional, or that there is no need to grasp these fundamentals and strive from multiple aspects, it seems completely contrary to all scriptures and beyond the path of reason. Because what Mahayana practitioners are to achieve is non-abiding Nirvana (無住涅槃). Non-abiding in samsara relies on the wisdom of realizing Suchness and the stages of the path that rely on ultimate truth, which are the profound path, the accumulation of wisdom, and the aspect of wisdom to achieve. Non-abiding in peaceful Nirvana relies on the wisdom of knowing the suchness of things and the stages of the path that rely on conventional truth, which are the vast path, the accumulation of merit, and the aspect of skillful means to achieve. As it is said in the Inconceivable Secret Sutra: 'The accumulation of wisdom will abandon all defilements. The accumulation of merit will nourish all sentient beings. O Bhagavan, therefore, Bodhisattva Mahasattvas should strive to accumulate merit and wisdom.' It is also said in the Holy Akasagarbha Sutra: 'With the knowledge of wisdom, one can completely abandon all defilements. With the knowledge of skillful means, one will not abandon all sentient beings.' It is also said in the Holy Samdhinirmocana Sutra: 'Not being very inclined towards benefiting sentient beings and not being very inclined towards all manifested phenomena, I have not taught this as unsurpassed perfect enlightenment.' It is also said in the Vimalakirti Sutra: 'What is the bondage of Bodhisattvas? And what is liberation? Holding onto samsara without skillful means is the bondage of Bodhisattvas. Entering samsara with skillful means is liberation. Holding onto samsara without wisdom is the bondage of Bodhisattvas.'
ང་བའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྲིད་པའི་འགྲོ་བ་ནི་ཐར་པའོ། །ཐབས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པའི་ཤེས་རབ་ནི་འཆིང་བའོ། །ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་ཤེས་རབ་ནི་ཐར་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་མ་ཟིན་པའི་ཐབས་ནི་འཆིང་བའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པའི་ཐབས་ནི་ཐར་པའོ། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་འདོད་ 13-2-224a ཕྱིན་ཆད་ལམ་གྱི་ཚེ་ན་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ཆར་ལ་བརྟེན་དགོས་ཀྱི་ཡ་བྲལ་གྱིས་མི་འགྲུབ་སྟེ། གཱ་ཡ་གཽ་རི་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་འདི་གཉིས་ཏེ། གཉིས་གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་བོ། །ཞེས་པ་དང་། དཔལ་མཆོག་དང་པོ་ལས་ཀྱང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐབས་ལ་མཁས་པ་ནི་ཕ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། འོད་སྲུངས་ཀྱིས་ཞུས་པ་ལས་ཀྱང་། འོད་སྲུངས། འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན། བློན་པོས་ཟིན་པའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཤེས་རབ་ཐབས་མཁས་པས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་ཐམས་ཅད་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་ཚང་བའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ་ཡི། སྟོང་པ་རྐྱང་པས་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་གར་ཡོད་མི་ཕྱིན་ཏེ། གཙུག་ན་རིན་པོ་ཆེའི་མདོ་ལས། དེ་བྱམས་པའི་གོ་ཆ་བགོས་ཤིང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་གནས་ལ་གནས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་པར་བསྒྲུབས་པ་བསམ་གཏན་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། གང་སྦྱིན་པ་དང་མ་བྲལ་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་མ་བྲལ་བ་དང་བཟོད་པ་དང་མ་བྲལ་བ་བརྩོན་འགྲུས་དང་མ་བྲལ་བ་བསམ་གཏན་དང་མ་བྲལ་བ་ཤེས་ 13-2-224b རབ་དང་མ་བྲལ་བ་ཐབས་དང་མ་བྲལ་བ། ཞེས་རྒྱས་པར་བཀའ་སྩལ་ཅིང་། དེའི་དོན་རྒྱུད་བླ་མར་ཡང་། དེ་རྣམས་འདྲི་བྱེད་གང་དག་ཡིན། །སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་ལ་སོགས། །རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པ། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གཟུགས་སུ་བརྗོད། །ཅེས་ཁ་ཅིག་གིས་མགོ་འདྲི་ཤེས་ཀྱི་གཞན་མི་ཤེས། ཁ་ཅིག་གིས་ལག་པ་ཤེས་ཀྱི་གཞན་མི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རི་མོ་མཁན་མང་པོ་འཚོགས་ནས་རྒྱལ་པོའི་གཟུགས་འདྲི་ན། རི་མོ་མཁན་གཅིག་མ་ཚང་ནའང་ཡོངས་སུ་མི་རྫོགས་པ་དཔེར་བྱས་ནས་རྒྱལ་པོའི་གཟུགས་ནི་སྟོང་ཉིད་དང་རི་མོ་མཁན་རྣམས་ནི་སྦྱིན་སོགས་དང་འདྲ་བར་གསུངས་ཏེ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་རྣམས་མ་ཚང་ན་མགོ་རྡུམ་དང་ལག་རྡུམ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་སྟོང་པ་ཙམ་ལ་བསྒོམ་རྒྱུར་བཟུང་ནས་གཞན་བསྒོམ་མི་དགོས་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱོགས་སྔ་མར་བླངས་ནས་བཀག་ཅིང
【現代漢語翻譯】 啊！以智慧，從有為的輪迴中解脫；不以方便攝持的智慧是束縛，以方便攝持的智慧是解脫；不以智慧攝持的方便是束縛，以智慧攝持的方便是解脫。如是廣說。 因此，想要獲得佛果，從修行道開始，方便和智慧二者都需要依賴，不可分離。如《迦葉品》所說：『菩薩的道，簡而言之就是這二者。何為二者？即方便和智慧。』《勝樂根本續》也說：『般若波羅蜜多不是母親，善巧方便才是父親。』《無盡意經》中也說：『無盡意，譬如大臣輔佐的國王，能夠成辦一切所需。同樣，菩薩的智慧被善巧方便所攝持，也能成辦一切佛的事業。』 因此，要修持具備佈施等一切方便之分的，具足一切殊勝相的空性。僅僅修持空性，無法到達大乘之道。《寶頂經》中說：『他披上慈愛的盔甲，安住于大悲之中，對具足一切殊勝相的空性進行證悟的禪修。』何為具足一切殊勝相的空性？即不離佈施、不離持戒、不離忍辱、不離精進、不離禪定、不離智慧、不離方便。』 經中廣為開示，其含義在《寶性論》中也有闡述：『彼等詢問為何物？佈施持戒忍等性，一切殊勝相具足，空性即是彼形象。』有些人只知道頭部，不知道其他；有些人只知道手，不知道其他。就像許多畫師聚集在一起畫國王的畫像，即使缺少一位畫師，畫像也無法完整。經中以這個比喻說明國王的形象如同空性，畫師們如同佈施等。如果缺少佈施等方便，就像缺少頭部或手的殘缺畫像一樣。 還有人認為，只需修持空性，不需要修持其他。對此，世尊已經首先提出並進行了駁斥。
【English Translation】 Ah! With wisdom, liberation from the cycle of existence; wisdom not grasped by means is bondage, wisdom grasped by means is liberation; means not grasped by wisdom is bondage, means grasped by wisdom is liberation. Thus it is extensively taught. Therefore, desiring the fruit of Buddhahood, from the time of the path onwards, both means and wisdom must be relied upon; they cannot be accomplished separately. As stated in the Gāyā Gaurī: 'The path of Bodhisattvas, in brief, is these two. What are the two? They are means and wisdom.' And in the Śrīparamādya: 'The Perfection of Wisdom is not the mother; skillful means is the father.' And in the Akṣayamati-nirdeśa: 'Akṣayamati, just as kings who are attended by ministers accomplish all that is needed, so too, the wisdom of Bodhisattvas, fully attended by skillful means, accomplishes all the deeds of the Buddhas.' Therefore, one should meditate on emptiness that possesses all aspects of the supreme and complete qualities of means, such as generosity. By emptiness alone, one will not go anywhere on the path of the Great Vehicle. As stated in the Ratnacūḍa Sūtra: 'He puts on the armor of love, abides in the state of great compassion, and meditates on the complete and perfect emptiness that possesses all aspects. What is the complete and perfect emptiness that possesses all aspects? That which is inseparable from generosity, inseparable from ethics, inseparable from patience, inseparable from diligence, inseparable from meditation, inseparable from wisdom, inseparable from means.' It is extensively taught, and its meaning is also in the Uttaratantra: 'What are those that inquire? Generosity, ethics, patience, and so on. The complete and perfect emptiness that possesses all aspects is described as an image.' Some know the head but not the rest; some know the hand but not the rest. Just as when many painters gather to paint a portrait of a king, it is not complete even if one painter is missing, it is taught that the image of the king is like emptiness, and the painters are like generosity and so on. If the means such as generosity are not complete, it is like an image with a truncated head or a truncated hand. Furthermore, some say that one should only take emptiness as the object of meditation and that there is no need to meditate on anything else. This was first taken up and refuted by the Blessed One himself.
་། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དུས་སུ་བསྐལ་པ་དུ་མར་སྦྱིན་པ་བཏང་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་ངེས་དོན་མ་གོ་བའི་ཤེས་རབ་འཆལ་བར་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པར་འཐག་པ་བསྡུས་པ་ལས། བྱམས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབ་པ་འདི་ནི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱིར་ཡིན་ན། དེ་ལ་མི་བླུན་པོ་དེ་དག་འདི་སྐད་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཁོ་ན་ལ་བསླབ་པར་བྱ་ཡི། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ 13-2-225a པ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་དེ་དག་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཞན་དག་ལ་སུན་འབྱིན་པར་སེམས་སོ། །མ་ཕམ་པ། འདི་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། ཀ་ཤིའི་རྒྱལ་པོར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་ཕུག་རོན་གྱི་ཕྱིར་རང་གི་ཤ་ཁྲ་ལ་བྱིན་པ་དེ་ཤེས་རབ་འཆལ་བ་ཡིན་ནམ། བྱམས་པས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་མ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། བྱམས་པ། ང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་གང་དག་བསགས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་གིས་ང་ལ་གནོད་པར་གྱུར་ཏམ། བྱམས་པས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་མ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། མ་ཕམ་པ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་བསྐལ་པ་དྲུག་ཅུར་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབས། བསྐལ་པ་དྲུག་ཅུར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ། བསྐལ་པ་དྲུག་ཅུར་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ། བསྐལ་པ་དྲུག་ཅུར་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ། བསྐལ་པ་དྲུག་ཅུར་བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ། བསྐལ་པ་དྲུག་ཅུར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབས་ན། དེ་ལ་མི་བླུན་པོ་དེ་དག་འདི་སྐད་དུ། ཚུལ་གཅིག་ཁོ་ནས་བྱང་ཆུབ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སོ་ཟེར་ཏེ། དེ་དག་ནི་སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་མ་དག་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ལ་འབད་པ་ཆེན་པོས་ 13-2-225b བསྒོམ་མི་དགོས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། རང་གི་སྟོན་པའི་སྔོན་གྱི་སྐྱེས་རབས་བཟང་པོ་རྣམས་ལ་དེ་དག་ནི་ངེས་དོན་མ་གོ་བའི་དུས་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྐུར་པ་འདེབས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་སྒོ་སྣ་ཚོགས་ནས་བསྒྲུབ་པ་ནི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་བརྟན་པོ་མེད་ན་ཡིན་གྱི། ཡོད་ན་དེས་ཆོག་གོ་སྙམ་པའང་ལོག་ལྟ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་ཡང་དག་པ་ཡིན་ན་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པའི་ས་ཆེན་པོར་ཆུད་པའི་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་དང་། ཁྱད་པར་དུ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་ས་བརྒྱད་པའི་བྱང་སེམས་རྣམས་ལ་སྤྱོད་པ་མི་དགོས་
【現代漢語翻譯】 如果這樣，菩薩在過去無數劫中所作的佈施、持戒等行為，都被說成是沒有領悟究竟意義的邪慧。在《攝抉擇分》中說：『慈氏，菩薩爲了圓滿菩提而如實修持六波羅蜜，但那些愚蠢的人卻說，菩薩只需修持般若波羅蜜，其他的波羅蜜有什麼用呢？』他們輕視其他的波羅蜜。彌勒菩薩，您怎麼認為？曾經作為迦尸國王的人，爲了鴿子而佈施自己的血肉，那是邪慧嗎？』慈氏菩薩回答說：『世尊，不是的。』世尊說：『慈氏，我作為菩薩行菩薩行時，積累了與六波羅蜜相應的善根，那些善根對我造成了損害嗎？』慈氏菩薩回答說：『世尊，不是的。』世尊說：『彌勒菩薩，您也在六十劫中如實修持了佈施波羅蜜，六十劫中修持了持戒波羅蜜，六十劫中修持了忍辱波羅蜜，六十劫中修持了精進波羅蜜，六十劫中修持了禪定波羅蜜，六十劫中修持了智慧波羅蜜。然而，那些愚蠢的人卻說，只有一種方式可以成佛，那就是通過空性。』他們這樣的行為是不清凈的。』因此，如果有人說，有了空性的證悟，就不需要努力修持方便之分，這實際上是在誹謗自己導師過去美好的生平事蹟，說那些都是沒有領悟究竟意義的時期。 如果認為，只有在沒有穩固的空性證悟時，才需要從各種途徑修持佈施等行為，有了空性證悟就足夠了，這也是一種極大的邪見。因為，如果這種說法是正確的，那麼對於那些已經現證勝義諦，獲得了無分別智慧，進入了廣大菩薩地的菩薩們，特別是對於那些已經獲得了無分別智慧自在的八地菩薩們來說，就不需要再修持行爲了。
【English Translation】 If that is the case, then the giving of alms, keeping of precepts, and so on, which Bodhisattvas have done for many kalpas, are said to be perverted wisdom that has not understood the definitive meaning. In the Summary of Discrimination: 'Maitreya, this perfect accomplishment of the six pāramitās (perfections) by the Bodhisattvas is for the sake of complete enlightenment. But those foolish people say, 'Bodhisattvas should only study the Prajñāpāramitā (Perfection of Wisdom); what should be done with the remaining pāramitās?' And they think of denigrating the other pāramitās. Maitreya, what do you think? Was it perverted wisdom that the one who became King Kashi gave his own flesh and blood for the sake of the dove?' Maitreya replied, 'Bhagavan, it was not.' The Bhagavan said, 'Maitreya, when I was practicing the conduct of a Bodhisattva, did the roots of virtue that I accumulated, endowed with the six pāramitās, harm me?' Maitreya replied, 'Bhagavan, it was not.' The Bhagavan said, 'Maitreya, you also perfectly accomplished the pāramitā of giving for sixty kalpas, the pāramitā of morality for sixty kalpas, the pāramitā of patience for sixty kalpas, the pāramitā of diligence for sixty kalpas, the pāramitā of meditation for sixty kalpas, and the pāramitā of wisdom for sixty kalpas. But those foolish people say, 'Enlightenment comes from only one way, that is, through emptiness.' Their conduct becomes completely impure.' Therefore, to say that if one has the realization of emptiness, one does not need to meditate with great effort on the aspect of means, is to accuse one's own teacher's good previous lives of being times when they did not understand the definitive meaning. If one thinks that the practice of giving, etc., from various approaches is only necessary if one does not have a firm realization of emptiness, and that if one has it, that is enough, that is also a great wrong view. For if that were true, then the sons of the Victorious Ones who have directly realized the ultimate truth, have attained the non-conceptual wisdom, and have entered the great bhūmis (grounds), and especially the eighth-bhūmi Bodhisattvas who have obtained power over non-conceptual wisdom, would not need conduct.
པར་འགྱུར་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ས་བཅུ་པོ་རེ་རེ་ལའང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་རེ་རེ་ཡིན་ཀྱང་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་མི་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ས་བཅུ་པ་ལས་གསུངས་པས། ས་རེ་རེ་ན་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་དྲུག་གམ་བཅུ་སྤྱོད་པར་གསུངས་ཤིང་། དེ་དག་གི་དོན་རྗེ་བཙུན་མ་ཕམ་པ་དང་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཐོགས་མེད་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བཀྲལ་བས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་དྲང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་དུ་ས་བརྒྱད་པའི་སྐབས་སུ་ནི་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ཟད་པས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བའི་དོན་དམ་པ་ལ་གནས་པའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་འདི་ཙམ་གྱིས་ནི་འཚང་རྒྱ་བར་མི་ནུས་ཏེ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་འདི་ཐོབ་པས་སོ། །ངེད་ཀྱི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་དང་ཞིང་ལ་ 13-2-226a སོགས་པ་ཚད་མེད་པ་འདི་དག་ལ་ལྟོས་ཤིག །ངེད་ཀྱི་སྟོབས་ལ་སོགས་པའང་ཁྱེད་ལ་མེད་ཀྱི། དེའི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམས་ཤིག ། སེམས་ཅན་མ་ཞི་བ་ཉོན་མོངས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་དཀྲུགས་པ་ལ་སོམས་ཤིག ། བཟོད་པ་འདི་ཡང་མ་འདོར་ཞིག་ཅེས་སོགས་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་དགོས་པར་བཤད་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཕྲ་མོ་རེས་ཆོག་ཤེས་བྱས་ནས་གཞན་རྣམས་འཇོག་པ་ནི་མཁས་པའི་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་ས་བཅུ་པ་ལས། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་མི་གཡོ་བ་འདི་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྒོའི་རྒྱུན་དེ་ལ་གནས་པ་དེ་ལ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པར་མཛད་དོ། །དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་ཀྱང་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལ་འདི་ནི་དོན་དམ་པའི་བཟོད་པའང་ཡིན་ན། འོན་ཀྱང་ངེད་ཀྱི་སྟོབས་བཅུ་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དེ་ཁྱེད་ལ་མེད་ཀྱི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དེ་ཡོངས་སུ་བཙལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམས་ཤིག ། བཟོད་པའི་སྒོ་འདི་ཉིད་ཀྱང་མ་འདོར་ཞིག ། རིགས་ཀྱི་བུ། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཞི་བ་རྣམ་པར་ཐར་པ་ཐོབ་ཀྱང་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་མ་ཞི་བ་ཉོན་མོངས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གཡེན་སྤྱོ་བ་འདི་དག་ལ་སོམས་ཤིག ། 13-2-226b ཡང་རིགས་ཀྱི་བུ། སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒོ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དྲན་པར་གྱིས་ཤིག ། ཡང་རིགས་ཀྱི་བུ། འདི་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུ
【現代漢語翻譯】 如果這樣轉變理解，那是不合理的。因為十地（Bhumi，菩薩修行過程中的十個階段）每一地都有其主要修習的佈施等功德，但並非不修習其他功德。《十地經》（Daśabhūmika Sūtra）中說，每一地都修習六度（pāramitā，佈施、持戒、忍辱、精進、禪定、智慧）或十度（包括方便、愿、力、智），而尊者無勝（Maitreyanātha）、龍樹（Nāgārjuna）和無著（Asaṅga）也如此解釋這些意義，因此不能以其他方式牽強附會。 特別是在第八地（不動地，Acala-bhūmi）時，由於所有煩惱都已止息，當安住於一切戲論寂滅的勝義諦（paramārtha-satya，最高的真理）時，諸佛會告誡說：『僅憑對空性（śūnyatā，萬法皆無自性）的這種證悟，還不能成佛。因為聲聞（Śrāvaka，聽聞佛法而修行的弟子）和獨覺佛（Pratyekabuddha，獨自悟道的修行者）也已獲得這種無分別（nirvikalpa，沒有分別念）的智慧。看看我（佛）的身體、智慧和佛土（Buddhakṣetra，佛所居住和教化的世界）等無量功德！你們也沒有我的力量等功德。因此，要精進努力！想想那些尚未調伏、被各種煩惱所困擾的眾生！也不要捨棄這種忍耐！』等等，以此來鼓勵菩薩學習菩薩行。如果僅僅滿足於微小的禪定（dhyāna，專注的冥想狀態），而捨棄其他功德，那將成為智者的笑柄。 正如《十地經》中所說：『善男子，安住于菩薩不動地的菩薩，憑藉往昔願力所生的力量，以及安住於法門的相續，諸佛世尊會幫助他證得如來（Tathāgata，佛的稱號之一）的智慧。』佛也會這樣開示：『善哉！善哉！爲了完全證悟一切佛法，這確實是勝義諦的忍耐。然而，你們沒有我的十力（daśa-bala，佛的十種力量）和無畏（vaiśāradya，佛的四種無畏）等圓滿的佛法。爲了圓滿地尋求佛法，要精進努力！也不要捨棄這種忍耐之門！善男子，即使你獲得了這樣的寂滅解脫，也要想想那些尚未調伏、被各種煩惱所困擾的凡夫俗子，他們會受到各種方式的誘惑和責罵！』 『此外，善男子，要憶念往昔的願力、利益眾生的事業，以及不可思議的智慧之門！還有，善男子，這就是諸法的法性（dharmatā，事物本來的性質）。如來出現與否……』
【English Translation】 If it is transformed to understand like this, it is not reasonable. Because each of the ten Bhumis (stages in the bodhisattva's path) has its main practice of generosity etc., but it is not that the others are not practiced. As it is said in the Daśabhūmika Sūtra (Ten Bhumi Sutra), each Bhumi practices the six perfections (pāramitā, generosity, discipline, patience, diligence, meditation, wisdom) or ten perfections (including skillful means, vow, power, knowledge), and venerable Maitreyanātha, Nāgārjuna, and Asaṅga also explained these meanings in this way, so it cannot be forced in other ways. Especially in the case of the eighth Bhumi (Immovable Bhumi, Acala-bhūmi), since all afflictions have ceased, when abiding in the ultimate truth (paramārtha-satya, the highest truth) where all elaborations are pacified, the Buddhas will advise: 'Just with this realization of emptiness (śūnyatā, the absence of inherent existence), one cannot attain Buddhahood. Because Śrāvakas (listeners, disciples who practice by hearing the teachings) and Pratyekabuddhas (solitary realizers, those who attain enlightenment on their own) have also attained this non-conceptual (nirvikalpa, without conceptual thought) wisdom. Look at my (Buddha's) body, wisdom, and Buddha-field (Buddhakṣetra, the realm where a Buddha resides and teaches) etc., these immeasurable qualities! You also do not have my powers etc. Therefore, exert diligence! Think of those sentient beings who are not yet tamed, who are disturbed by various afflictions! And do not abandon this patience!' etc., to encourage Bodhisattvas to learn the Bodhisattva conduct. If one is content with a small amount of meditation (dhyāna, a state of focused concentration) and abandons the other qualities, it is a cause for laughter among the wise. As it is said in the Daśabhūmika Sūtra: 'Noble son, the Bodhisattva who abides in the immovable Bhumi of the Bodhisattva, through the power generated by previous aspirations and abiding in the continuity of the Dharma gate, the Buddhas, the Bhagavat (Blessed One), will help him to accomplish the wisdom of the Tathāgata (Thus-Gone One, one of the titles of a Buddha).' The Buddha will also say: 'Well done! Well done! This is indeed the patience of ultimate truth for fully realizing all the Buddha's teachings. However, you do not have my ten powers (daśa-bala, the ten powers of a Buddha) and fearlessnesses (vaiśāradya, the four fearlessnesses of a Buddha) etc., the complete Buddha qualities. Exert diligence to fully seek the complete Buddha qualities! And do not abandon this gate of patience! Noble son, even if you have attained such peaceful liberation, think of those untamed ordinary beings who are disturbed by various afflictions arising in various ways, who are tempted and scolded in various ways!' 『Furthermore, noble son, remember the aspirations of the past, the work of benefiting sentient beings, and the inconceivable gate of wisdom! Also, noble son, this is the suchness (dharmatā, the nature of things) of all dharmas (phenomena). Whether the Tathāgatas appear or not...』
ང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་འདི་ནི་གནས་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་སུ་མེད་པའོ། །འདིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཉི་ཚེ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཆོས་ཉིད་འདི་འཐོབ་བོ། །ཡང་རིགས་ཀྱི་བུ། ངེད་ཀྱི་སྐུ་ཚད་མེད་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཚད་མེད་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཚད་མེད་པ་དང་ཡེ་ཤེས་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་ཚད་མེད་པ་དང་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཚད་མེད་པ་དང་དབྱངས་ཀྱི་ཡན་ལག་རྣམ་པར་དག་པ་ཚད་མེད་པ་ལ་ལྟོས་ལ། ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པ་སྐྱེད་ཅིག །ཅེས་སོ། །ཡང་དཔེར་ན་གྲུ་བོ་ཆེ་ནི་རྒྱ་མཚོར་ཞུགས་ནས་མཐུན་པའི་རླུང་གིས་བསྐྱོད་ནས་འགྲོ་བའི་ཚེ་ཉི་མ་གཅིག་ལ་ཇི་ཙམ་ཆོད་པ་དེ། རྒྱ་མཚོར་མ་ཞུགས་པའི་སྔོན་དུ་ཆེད་དུ་འབད་ནས་བསྐྱོད་དགོས་པའི་ཚེ་ལོ་བརྒྱར་ཡང་མི་ཆོད་པ་བཞིན་དུ། ས་བརྒྱད་པར་སླེབ་ནས་འབད་པ་ཆེན་པོ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཡུད་ཙམ་ཞིག་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་ཇི་ཙམ་གཅོད་པ་དེ་ཙམ་ནི། ས་དེ་མ་ཐོབ་པའི་སྔོན་དུ་བསྐལ་པ་འབུམ་དུ་ལམ་ལ་འབད་པས་ཀྱང་མི་ནུས་པར་ས་བཅུ་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། མྱུར་ 13-2-227a ལམ་ཡོད་པ་སྐད་ཟེར་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་མི་སློབ་པ་ནི་རང་གིས་རང་བསླུ་བའོ། །གལ་ཏེ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་མི་དགོས་པར་མི་འདོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཅིར་ཡང་མི་སེམས་པ་དེ་ལ་དེ་དག་ཚང་སྟེ། སྦྱིན་བྱ་སྦྱིན་བྱེད་དང་སྦྱིན་རྫས་སུ་མི་ཞེན་པས་དམིགས་མེད་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ཚང་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་ཚང་ཞིང་། མདོ་ལས་ཀྱང་རེ་རེའི་ནང་དུ་དྲུག་དྲུག་འདུས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། དེ་ཙམ་གྱིས་ཚང་བར་འགྱུར་ན། མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཞི་གནས་རྣམས་ལའང་མཉམ་པར་བཞག་པའི་དུས་ན་དེ་ལྟར་དུ་ཞེན་པ་མེད་པས་ཕར་ཕྱིན་ཐམས་ཅད་ཚང་བར་འགྱུར་ལ། ཁྱད་པར་དུ་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་ཉན་རང་ལའང་ཆོས་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཚང་བར་འགྱུར་བས་ཐེག་ཆེན་པར་འགྱུར་རོ། །རེ་རེའི་ནང་དུ་དྲུག་དྲུག་འདུས་པར་གསུངས་པས་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འདོད་ན། འོ་ན་མཎྜལ་འབུལ་བ་ལའང་། བ་ཡི་ལྕི་བ་ཆུར་བཅས་སྦྱིན་པ་སྟེ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་དྲུག་ཀ་ཡོད་པར་གསུངས་པས་དེ་ཁོ་ན་བྱ་བར་རིགས་སོ། །དེས་ན་ལྟ་བས་ཟིན་པའི་སྤྱོད་པ་དང་ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་ཤེས་རབ་ནི། དཔེར་ན་བུ་སྡུག་པ་ཤི་བའི་མྱ་ངན་གྱིས་མནར་བའི་མ་དེ་གཞན་དང་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་བློ་ཅི་སྐྱེས་ཀྱང་མྱ་ངན་གྱི་ཤུགས་དེས་མ་བཏང་ཡང་བློ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་གྱི་བློ་ 13-2-227b ཡིན་མི་དགོས་པ་བཞིན་དུ།
【現代漢語翻譯】 '即使我沒有出現也沒關係，因為法界（Chos kyi dbyings，Dharmadhatu）本自存在。一切法皆是空性（stong pa nyid，sunyata），一切法皆無所緣（dmigs su med pa，animitta）。如來（De bzhin gshegs pa，Tathagata）們並非僅僅通過這些來區分，聲聞（Nyan thos，Sravaka）和獨覺（Rang sangs rgyas，Pratyekabuddha）也都能獲得這種無分別的法性（chos nyid，dharmata）。' '此外，善男子（rigs kyi bu，kula-putra），觀察我的無量身（sku tshad med pa，apramana-kaya）、無量智慧（ye shes tshad med pa，apramana-jnana）、無量佛土（sangs rgyas kyi zhing tshad med pa，apramana-buddha-ksetra）、無量現證菩提（ye shes mngon par bsgrub pa tshad med pa，apramana-abhisam-bodhi）、無量光明輪（'od kyi dkyil 'khor tshad med pa，apramana-prabha-mandala）和無量清凈妙音支（dbyangs kyi yan lag rnam par dag pa tshad med pa，apramana-svara-anga-visuddhi），你也應如是修持。' '例如，一艘大船駛入大海，藉助順風的力量航行，一天所能到達的距離，就像未入海之前，即使努力劃槳百年也無法到達一樣。同樣，到達第八地（sa brgyad pa，bhumi）之後，無需費力，頃刻間所能證得的通往一切智（thams cad mkhyen pa，sarva-jnana）的道路，就像未獲得此地之前，即使在數百萬劫中努力修行也無法達到一樣，正如《十地經》（sa bcu pa，dasa-bhumi-sutra）所說。' 因此，如果有人說有捷徑（myur lam），而不學習菩薩（byang chub sems dpa'，bodhi-sattva）的行持，那就是自欺欺人。 如果有人認為，'我並非不需要佈施（sbyin pa，dana）等行為，只是不執著于任何事物，這樣就能圓滿佈施等行為。因為不執著于施者（sbyin bya，dayaka）、受者（sbyin byed，pratigrahaka）和施物（sbyin rdzas，deya），就能圓滿無所緣的佈施（dmigs med kyi sbyin pa，animitta-dana），其餘的波羅蜜多（pha rol tu phyin pa，paramita）也能同樣圓滿。經典（mdo，sutra）中也說，每一項中都包含了六項。' 如果僅僅這樣就能圓滿，那麼外道（mu stegs can，tirthika）專注一境的止（zhi gnas，samatha）在入定時也同樣不執著，這樣豈不是也能圓滿一切波羅蜜多？ 特別是，如前所述，聲聞和獨覺在對法性（chos nyid，dharmata）進行無分別時，豈不是也能圓滿菩薩的一切行持，從而成為大乘（theg chen pa，maha-yana）行者？如果認為每一項中都包含了六項就足夠了，那麼在獻曼扎（maN+Dal，mandala）時，也有'牛的糞便和水也是佈施'等說法，包含了六項，難道僅僅做這些就足夠了嗎？ 因此，以見解（lta ba，drsti）攝持的行為和以方便（thabs，upaya）攝持的智慧，就像失去愛子的母親，雖然沉浸在悲痛中，但當她與他人交談時，無論生起什麼念頭，雖然悲傷的力量沒有減弱，但這些念頭並不都是悲傷的念頭一樣。
【English Translation】 'Even if I do not appear, the Dharmadhatu (Chos kyi dbyings, Dharmadhatu) is inherently present. All dharmas are emptiness (stong pa nyid, sunyata), and all dharmas are without object (dmigs su med pa, animitta). The Tathagatas (De bzhin gshegs pa, Tathagata) are not distinguished merely by these, but all Sravakas (Nyan thos, Sravaka) and Pratyekabuddhas (Rang sangs rgyas, Pratyekabuddha) also attain this non-conceptual dharmata (chos nyid, dharmata).' 'Furthermore, son of good family (rigs kyi bu, kula-putra), contemplate my immeasurable body (sku tshad med pa, apramana-kaya), immeasurable wisdom (ye shes tshad med pa, apramana-jnana), immeasurable Buddha-field (sangs rgyas kyi zhing tshad med pa, apramana-buddha-ksetra), immeasurable manifestation of enlightenment (ye shes mngon par bsgrub pa tshad med pa, apramana-abhisam-bodhi), immeasurable circle of light ('od kyi dkyil 'khor tshad med pa, apramana-prabha-mandala), and immeasurable pure and melodious branches of voice (dbyangs kyi yan lag rnam par dag pa tshad med pa, apramana-svara-anga-visuddhi), and you should cultivate likewise.' 'For example, a large ship entering the ocean, propelled by favorable winds, covers a certain distance in a day. This is like the distance that could not be covered even in a hundred years of effort before entering the ocean. Similarly, having reached the eighth bhumi (sa brgyad pa, bhumi), without great effort, the path to omniscience (thams cad mkhyen pa, sarva-jnana) that is traversed in an instant is like the path that could not be traversed even by striving for eons before attaining that bhumi, as stated in the Dasabhumika Sutra (sa bcu pa, dasa-bhumi-sutra).' Therefore, if someone says there is a shortcut (myur lam) and does not study the conduct of a Bodhisattva (byang chub sems dpa', bodhi-sattva), that is deceiving oneself. If someone thinks, 'I do not need generosity (sbyin pa, dana) and other practices, but by not thinking of anything, those practices are complete. Because there is no attachment to the giver (sbyin bya, dayaka), the receiver (sbyin byed, pratigrahaka), and the gift (sbyin rdzas, deya), the aimless generosity (dmigs med kyi sbyin pa, animitta-dana) is complete, and the remaining paramitas (pha rol tu phyin pa, paramita) are also complete. The Sutra (mdo, sutra) also says that each one contains six.' If it is complete with just that, then even the one-pointed samatha (zhi gnas, samatha) of the Tirthikas (mu stegs can, tirthika) would also be complete with all the paramitas because there is no attachment during the state of meditative absorption. In particular, as mentioned earlier, when Sravakas and Pratyekabuddhas do not conceptualize dharmata (chos nyid, dharmata), wouldn't they also complete all the practices of a Bodhisattva and thus become Mahayana (theg chen pa, maha-yana) practitioners? If one thinks that it is enough that each one contains six, then even in offering a mandala (maN+Dal, mandala), there is the saying, 'Cow dung and water are also generosity,' which contains six, so would it be appropriate to do only that? Therefore, conduct grasped by view (lta ba, drsti) and wisdom grasped by skillful means (thabs, upaya) are like a mother tormented by grief over the death of her beloved child. Although she is engaged in speaking with others, whatever thoughts arise, although the force of grief has not subsided, not all of those thoughts are thoughts of grief.
སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཤུགས་དྲག་ན་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་དང་ཕྱག་དང་སྐོར་བ་དང་བཟླས་རྗོད་བྱེད་པའི་ཚེ་དེ་དག་ལ་དམིགས་པའི་བློ་དེ་རྣམས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་དེའི་རྩིའམ་ཤུགས་དང་ལྡན་པར་འཇུག་པ་མི་འགལ་ལ། ཐུན་འགོ་ལྟ་བུ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཤུགས་དྲག་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞག་པའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་དངོས་སུ་མེད་ཀྱང་དེའི་རྩིས་ཟིན་པ་མི་འགལ་ལོ། །དེས་ན་དེ་འདྲ་བ་ལ་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྦྱིན་པ་ཞེས་བྱ་ཡི། གཏོང་བའི་སེམས་པ་གཏན་མེད་པ་ལ་སྦྱིན་པ་མི་བཏུབ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷག་མ་ལའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཐབས་ཤེས་མ་བྲལ་བའི་ཚུལ་ཡང་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འཁོར་བའི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་ཚེ་རིང་བ་སོགས་སུ་གསུངས་པ་ལའང་འཁྲུལ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་ཤེས་རབ་དང་བྲལ་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་། དེ་དག་གིས་ཟིན་ན་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུར་ཤིན་ཏུ་རུང་སྟེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན། །རྒྱལ་པོ་བསོད་ནམས་ཚོགས་ལས་འཁྲུངས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ་ལུང་མཐའ་ཡས་སོ། །གཞན་ཡང་ཁྱེད། རེས་འགའ་ནི་ངན་འགྲོའི་རྒྱུར་འགྲོ་བའི་ཉེས་སྤྱོད་དང་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུར་བསྒྱུར་ནུས་པར་སྨྲ་ལ། རེས་འགའ་ནི་མངོན་མཐོའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་སྦྱིན་པ་དང་ 13-2-228a ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱང་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་ཟེར་བ་སྣང་བས་སེམས་རྣལ་དུ་ཞོག་ལ་སྨྲོས་ཤིག ། ཡང་མདོ་ལས། སྦྱིན་སོགས་དྲུག་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ། །ཞེས་པ་དང་། ཕུང་པོ་གསུམ་པ་ལས། དམིགས་པར་ལྷུང་བས་སྦྱིན་པ་བྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་མཆོག་འཛིན་གྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་པ་སོགས་ལ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤགས་པར་བགྱིའོ། །ཞེས་བཤད་པ་དང་། ཚངས་པས་ཞུས་པ་ལས། དཔྱོད་པ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་རྟོག་པའོ། །ཡོངས་སུ་མི་རྟོག་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་བོ། །ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་ལའང་འཁྲུལ་བར་མི་བྱ་སྟེ། དང་པོའི་དོན་ནི། བདག་གཉིས་སུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཞེན་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་སྦྱིན་སོགས་ནི་མ་དག་པས་བདུད་ཀྱི་ལས་སུ་བཤད་ཀྱི། སྦྱིན་སོགས་བདུད་ལས་སུ་སྟོན་པ་མིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དྲུག་ཀ་ལ་གསུངས་པས་བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱང་བདུད་ལས་སུ་འདོད་པར་གྱིས་ཤིག ། ལུང་གཉིས་པའི་དོན་ཡང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པས་མ་དག་པ་ལ་དེ་ལྟར་བཤད་ཀྱི། སྦྱིན་སོགས་རྣམས་མི་བསྟེན་པར་སྟོན་པ་མིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དམིགས་པར་ལྷུང་ནས་སྦྱིན་པ་བསྩལ་བ་ཞེས་དམིགས་པར་ལྷུང་བ་མི་དགོས་པར་སྤྱིར
【現代漢語翻譯】 如果證悟空性的智慧非常強烈，那麼在佈施、頂禮、繞塔和唸誦時，即使專注于這些行為的心識並非直接證悟空性，但它們與空性的力量或影響相結合，這並不矛盾。例如，在禪修開始時，如果菩提心非常強烈，那麼在安住于空性三摩地時，即使菩提心並非實際存在，但它仍然包含在空性的影響之中，這並不矛盾。因此，這樣的佈施被稱為『無所緣的佈施』。如果完全沒有佈施的心念，那就不可能進行佈施。同樣，其餘的（行為）也應如此理解。不離方便與智慧的方式也應如此理解。對於功德之聚的果報，如輪迴中的身體、受用和長壽等，不應產生誤解。如果不善於運用方便和智慧，情況確實如此。然而，如果它們與方便和智慧相結合，則非常適合作為解脫和一切智的因。正如《寶鬘論》中所說：『簡而言之，色身（梵文：Rūpakāya，指佛的色身）源於國王（指佛）的功德之聚。』正如所說的那樣，有無量的教證。 此外，你有時說，所有可能導致惡趣的惡行和煩惱也能轉化為成佛之因；有時又說，可能導致善趣的佈施和持戒等善行卻是輪迴之因，不能轉化為菩提之因。這似乎有些矛盾，請冷靜思考後再說。此外，經中說：『執著于佈施等六度是魔業。』《三蘊經》中說：『因執著于所緣而行佈施，因執著于持戒而守護戒律等，所有這些我都一一懺悔。』《梵天請問經》中說：『所有分別念都是分別，不分別才是菩提。』對於這些也不應產生誤解。第一句話的意思是，由對二取的顛倒執著所引發的佈施等是不清凈的，因此被稱為魔業。但這並不是說佈施等本身就是魔業。否則，既然六度都包括在內，那麼你也要認為禪定和智慧也是魔業嗎？第二句話的意思也是，由顛倒的執著所引發的不清凈行為才這樣說。但這並不是說不要修持佈施等。如果不是這樣，那麼『因執著于所緣而行佈施』這句話就意味著根本不需要執著于所緣。總的來說，
【English Translation】 If the wisdom that realizes emptiness is very strong, then when giving alms, prostrating, circumambulating, and reciting, even if the minds focused on these activities are not directly realizing emptiness, it is not contradictory that they engage with the power or influence of emptiness. For example, at the beginning of a session, if the mind of Bodhicitta is very strong, then when abiding in the Samadhi of emptiness, even if the mind of Bodhicitta is not actually present, it is not contradictory that it is included in its influence. Therefore, such giving is called 'giving without an object of focus'. If there is no thought of giving at all, then it is impossible to give. Similarly, the remaining (actions) should also be understood in this way. The way of not separating skillful means and wisdom should also be understood in this way. Regarding the fruits of the accumulation of merit, such as bodies, enjoyments, and longevity in Samsara, one should not be mistaken. If one is not skilled in using skillful means and wisdom, this is indeed the case. However, if they are combined with skillful means and wisdom, then they are very suitable as causes for liberation and omniscience. As it is said in the 'Ratnavali': 'In brief, the Form Body (Sanskrit: Rūpakāya, referring to the Form Body of the Buddha) arises from the accumulation of merit of the King (referring to the Buddha).' As it is said, there are countless scriptural proofs. Furthermore, you sometimes say that all evil deeds and afflictions that may lead to lower realms can also be transformed into causes for Buddhahood; and sometimes you say that virtuous deeds such as giving and keeping precepts, which may lead to higher realms, are causes for Samsara and cannot be transformed into causes for Bodhi. This seems somewhat contradictory, please think calmly before speaking. Furthermore, the Sutra says: 'Attachment to the six perfections such as giving is the work of Mara.' The 'Triskandha Sutra' says: 'Due to being attached to objects, giving alms, and guarding precepts with attachment to the best precepts, etc., all of these I confess individually.' The 'Brahma's Inquiry Sutra' says: 'All discriminations are discriminations, non-discrimination is Bodhi.' One should not be mistaken about these either. The meaning of the first statement is that giving, etc., motivated by the inverted attachment to the two selves, is impure and therefore called the work of Mara. But it is not that giving, etc., are shown to be the work of Mara. Otherwise, since all six are included, would you also consider meditation and wisdom to be the work of Mara? The meaning of the second statement is also that it is said in this way about impure actions motivated by inverted attachment. But it is not that one should not practice giving, etc. If it were not so, then the phrase 'giving alms while being attached to objects' would mean that it is not necessary to be attached to objects at all. In general,
་སྦྱིན་པ་བཏང་བ་བཤགས་སོ། །ཞེས་གསུང་རིགས་པ་ལས་དེ་ལྟར་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒོམ་རིམ་ཐ་མ་ནས་ 13-2-228b ལན་འདེབས་ཚུལ་འདི་ལྟར་མཛད་པ་འདི་གནད་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྟེ། འདི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གོ་ནས་སྤྱོད་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་གང་ཟག་གམ་ཆོས་ཀྱི་བདག་གི་མཚན་འཛིན་དུ་བྱས་ནས་མཚན་བཅས་སུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་འདི་གཏང་ངོ་སྙམ་པའི་གཏོང་སེམས་དང་ཉེས་སྤྱོད་འདི་བསྡམ་མོ་སྙམ་པའི་སྡོམ་སེམས་དང་དེ་འདྲ་བའི་དགེ་བའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འཁོར་གསུམ་དུ་འཛིན་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན་ན། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྙེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེ་སྡང་དང་ང་རྒྱལ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་པར་རིགས་ཀྱི། དེ་ཆེད་དུ་བྱས་ལ་བསྟེན་དུ་མི་རུང་ངོ་། །འདི་འདིའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འཁོར་གསུམ་དུ་རྟོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དུ་བྱས་ན། བཤེས་གཉེན་གྱི་ཡོན་ཏན་སེམས་པ་དང་དལ་འབྱོར་དང་འཆི་བ་དང་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་སེམས་པ་དང་སྐྱབས་འགྲོ་དང་ལས་འདི་ལས་འབྲས་བུ་འདི་འབྱུང་དང་། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བ་དང་འཇུག་སེམས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ལ་སྦྱོང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་འདི་ནི་འདིའོ་འདི་ལས་འདི་འབྱུང་ངོ་འདི་ལ་ཡོན་ཏན་དང་ཉེས་དམིགས་འདི་ཡོད་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ངེས་པ་དྲང་དགོས་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་པས། དེ་དག་ལ་ཇི་ལྟར་ངེས་པ་ཆེ་བ་ཙམ་དུ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཇེ་འཕེལ་དུ་འགྲོ་ལ། ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ལ་ངེས་པ་ཇི་ཙམ་ཆེ་བར་བསྐྱངས་པ་དེ་ཙམ་དུ་ལམ་དེ་དག་གི་ངེས་པ་ཇེ་ཆུང་དུ་འགྲོ་བས། སྤྱོད་པ་དང་ 13-2-229a ལྟ་བའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཚ་གྲང་ལྟར་འགལ་འདུར་སོང་ནས་གཉིས་ཀ་ལ་ངེས་ཤེས་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བ་བསྐྱེད་ས་མེད་པར་འགྲོའོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་ན་ཆོས་སྐུ་ཐོབ་བྱར་འཇོག་པ་དང་གཟུགས་སྐུ་ཐོབ་བྱར་བྱེད་པ་གཉིས་མི་འགལ་བ་ལྟར། ལམ་གྱི་ཚེ་ཡང་བདག་གཉིས་སུ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་དམིགས་གཏད་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མ་ལུས་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ལའང་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པ་དང་། འདི་ལས་འདི་འབྱུང་དང་འདི་ལ་སྐྱོན་ཡོན་འདི་ཡོད་ལའང་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པ་གཉིས་མི་འགལ་བ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་གཞིའི་ལྟ་བ་བདེན་གཉིས་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ལ་རག་ལས་པས། ལུང་དང་རིགས་པས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རང་གི་སྡོད་ལུགས་སམ་ཡིན་ཚུལ་ལ་རང་བཞིན་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་དོན་དམ་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཚད་མ་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་འཆོལ་བར་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་གཉིས་ཕན་ཚུན་དུ་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་དུ་འགྲོ་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། གཅིག་གཅིག་གི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་ན་དེ་ནས་བདེན་པ་ག
【現代漢語翻譯】 『我懺悔佈施』，因為經文中沒有這樣說。從《修次第》的最後部分， 以這種方式回答非常重要，因為如果錯誤地理解了這一點，所有的行為都會被認為是人或法的自性執著，並被認為是具有相狀的。如果認為『我正在佈施這個東西』的佈施心，『我正在約束這個惡行』的約束心，以及所有類似的善念都是執著於三輪的法執，那麼那些已經獲得了法無我見解的人，應該像對待嗔恨和傲慢等煩惱一樣，以各種方式去駁斥它。不應該爲了這個目的而去依賴它。 如果所有的念頭，例如『這是這個』，都被認為是執著於三輪的法執，那麼思維善知識的功德，思維閑暇和圓滿，思維死亡和惡趣的痛苦，皈依，這個行為會產生這個結果，慈愛、悲心和菩提心的修習，以及入行論的修習，所有這些都需要思考『這是這個，這個會產生這個，這個有這些功德和過患』，從而獲得定解。因此，對這些的定解越大，法執就會越增長。反之，對法無我的定解越增長，對這些道的定解就會越小。這樣，行為和 見解兩個方面就會像冷熱一樣相互矛盾，以至於無法對兩者都產生強烈而持久的定解。因此，就像果位時安立為獲得法身和獲得色身二者不矛盾一樣，在道位時，也要在對二取自性的執著，連微塵許的執著目標都不存在的離戲中，引導定解，並且對『這個會產生這個，這個有這些功德和過患』也引導定解，這二者之間必須是不矛盾的。這取決於如何通過經文和理證來確定二諦。對於輪迴和涅槃的一切法，確定其存在的狀態或存在的方式，連微塵許的自性都不成立的勝義諦的量，以及毫不混淆地確定因和果的法，分別確定因果的世俗諦的量，更不用說二者之間是相違的，如果能夠確定二者是互助的，那麼就能確定真 實。
【English Translation】 'I confess giving alms,' because it is not said that way in the scriptures. From the last part of the 'Stages of Meditation', Answering in this way is very important, because if this is misunderstood, all actions will be considered as self-grasping of person or dharma, and will be considered as having characteristics. If the mind of giving that thinks 'I am giving this thing', the mind of restraint that thinks 'I am restraining this misdeed', and all similar virtuous thoughts are considered as dharma-grasping that grasps the three spheres, then those who have attained the view of dharma-lessness should refute it in every way, like hatred and pride. It should not be relied upon for this purpose. If all thoughts, such as 'This is this', are considered as dharma-grasping that grasps the three spheres, then thinking about the qualities of the spiritual friend, thinking about leisure and endowment, thinking about death and the suffering of the lower realms, taking refuge, this action will produce this result, the practice of loving-kindness, compassion, and bodhicitta, and the practice of the precepts of entering the path, all of these require thinking 'This is this, this will produce this, this has these qualities and faults', thereby gaining certainty. Therefore, the greater the certainty about these, the more the dharma-grasping will increase. Conversely, the more the certainty about dharma-lessness is cultivated, the smaller the certainty about these paths will become. In this way, action and the two aspects of view will contradict each other like hot and cold, so that there is no place to generate strong and lasting certainty about both. Therefore, just as establishing the attainment of the Dharmakaya and the attainment of the Rupakaya as not contradictory in the state of fruition, so too in the state of the path, it is necessary to lead certainty to the non-conceptual, free from elaboration, without leaving even a particle of the object of grasping at the characteristics of the two selves, and to lead certainty to 'This will produce this, this has these qualities and faults', these two must be non-contradictory. This depends on how the two truths are determined through scripture and reasoning. For all phenomena of samsara and nirvana, the measure of the ultimate truth that establishes that not even a particle of self-nature is established in its state of existence or way of being, and the measure of the conventional truth that separately establishes cause and effect without confusing even a little of the phenomena of cause and effect, let alone that the two are contradictory, if it can be determined that the two are mutually helpful, then the true reality can be determined.
ཉིས་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པ་དང་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་རྙེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་འདི་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པར་བྱའོ། །ལུང་གསུམ་པའི་དོན་ནི། མདོ་དེའི་སྐབས་དེ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་ 13-2-229b པ་དེ་ཁོ་ནར་མ་སྐྱེས་པར་སྟོན་པ་ལ་རྟོག་པའོ་ཞེས་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་སྟོན་གྱི། དེ་དག་མི་བསྟེན་པར་དོར་བྱར་སྟོན་པ་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སངས་མ་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་སྤྱོད་པ་དེ་རྣམས་ལ་སློབ་མི་དགོས་པའི་སྐབས་མེད་པས། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་བསླབ་དགོས་ཤིང་། དེ་ཡང་ད་ལྟ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་འབད་ནས་བསྒྲུབས་ན་འགྲུབ་པ་རྣམས་འབད་པས་བསྒྲུབ། རེ་ཞིག་ལ་བྱར་མི་ནུས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྨོན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་དེ་དག་ཉམས་སུ་ལེན་ནུས་པའི་རྒྱུར་ཚོགས་གསོག་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་སྨོན་ལམ་མང་དུ་བྱས་ན་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་ཉམས་སུ་ལོངས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་མི་བྱེད་པར་རང་གིས་མི་ཤེས་པ་དང་མི་བྱེད་པའི་ཕྱོགས་བཟུང་ནས་དེ་དག་ལ་བསླབ་མི་དགོས་སོ་ཞེས་སྨྲ་ན་ནི། རང་ཡང་ཕུང་ལ་གཞན་ཡང་ཕུང་བར་བྱེད་ཅིང་བསྟན་པ་ནུབ་པའི་ཡང་རྐྱེན་དུ་འགྲོ་བས་མི་བྱ་སྟེ། མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས། འདུས་མ་བྱས་ལའང་སོ་སོར་རྟོག་ལ་འདུས་བྱས་ཀྱི་དགེ་བས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་སྐྱོ་བ་ནི་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ཡང་རབ་ཏུ་ཤེས་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལམ་ཡང་ཡོངས་སུ་མི་ཚོལ་ན་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ། །ཞེས་དང་། ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་བྲལ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆོས་ཟབ་མོ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་དང་། གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལས། རིགས་བུ་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་མེ་ནི་རྒྱུ་ལས་འབར་ཏེ་རྒྱུ་མེད་ན་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་ལས་སེམས་འབར་གྱི། དམིགས་པ་མེད་ 13-2-230a ན་སེམས་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པས་དམིགས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་ཡང་ཤེས་ལ། དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་དམིགས་པའང་ཉེ་བར་ཞི་བར་མི་བྱེད། ཉོན་མོངས་ལ་དམིགས་པའང་འབྱུང་བར་མི་བྱེད་ལ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དམིགས་པ་ལའང་འཇོག་པར་བྱེད། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་ལའང་སོ་སོར་རྟོག་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་དམིགས་པ་ལའང་བལྟའོ། །ཞེས་དམིགས་པ་མེད་ལུགས་དང་དམིགས་པ་ཡོད་ལུགས་སོ་སོར་གསུངས་པ་རྣམས་ཕྱེད་དགོས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་དང་མཚན་མར་འཛིན་པའི་འཆིང་བ་ལྷོད་དགོས་ལ་བསླབ་པའི་ཐག་པས་དམ་དུ་བསྡམ་དགོས་པ་དང་། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་གཉིས་ཞིག་དགོས་ལ་དགེ་བའི་བྱ་བ་རྣམས་མ་ཞིག་དགོས་པས། བསླབ་པས་བསྡམས་པ་དང་མཚན་འཛིན་གྱིས་བཅི
【現代漢語翻譯】 這被歸類為理解二諦（二種真理，俗諦和勝義諦）的意義和獲得佛陀意圖的數量。這種方法將在勝觀（毗婆舍那）的章節中討論。第三個論證的意義是，由於該經的章節是關於探究生等等，它表明佈施等等不僅僅是產生（結果），而是通過概念來表明。它僅僅是通過概念來指派，而不是表明應該放棄或不依賴它們。因此，直到成佛之前，沒有不需要學習這些行為的時候。因此，有必要學習六度等等的行為。而且，如果現在從內心深處努力實踐可以實現的，就努力去實現；對於暫時無法做到的，也應將其作為願望的目標，並通過積累資糧、凈化障礙和多做祈願，作為能夠實踐它們的因，這樣不用很久就能體驗到它們。如果不這樣做，而是站在自己不瞭解和不實踐的一邊，說不需要學習這些，那麼這會摧毀自己和他人，並且是導致佛法衰落的因素，所以不應該這樣做。《總集經》中說：『對於無為法也進行分別思考，並且對有為的善行也感到厭倦，這是魔的事業。即使完全瞭解菩提道，也不尋求六度之道，這是魔的事業。』此外，不善巧方便的菩薩不應專注于甚深之法。《秘密不可思議經》中說：『種姓之子，例如，火從燃料中燃燒，沒有燃料就會熄滅。同樣，心從所緣中燃燒，沒有所緣心就會平靜。因此，善巧方便的菩薩，由於般若波羅蜜多的完全清凈，也知道如何使所緣寂靜，並且不使善根的所緣寂靜，也不使煩惱的所緣生起，也安住於六度的所緣，也分別思考空性的所緣，並且以大悲觀看一切眾生。』因此，需要區分無所緣的方式和有所緣的方式。同樣，需要放鬆煩惱和執著相的束縛，但需要用學習的繩索緊緊地束縛。需要摧毀兩種過失，但不能摧毀善行。因此，用學習來束縛和用執著相來捆綁是必要的。
【English Translation】 This is categorized as the number of understanding the meaning of the two truths (two kinds of truth, conventional truth and ultimate truth) and obtaining the intention of the Buddha. This method will be discussed in the chapter on higher seeing (Vipassanā). The meaning of the third argument is that since the chapter of that sutra is about investigating birth and so on, it shows that giving and so on are not merely produced (as a result), but are shown as merely designated by concept. It is merely assigned by concept, not showing that they should be abandoned or not relied upon. Therefore, until enlightenment, there is no time when it is not necessary to learn these practices. Therefore, it is necessary to learn the practices of the six perfections and so on. Moreover, if those that can be accomplished by striving now from the depths of one's heart are strived for, then strive to accomplish them; for those that cannot be done for the time being, they should also be made the object of aspiration, and by accumulating merit, purifying obscurations, and making many prayers as the cause of being able to practice them, it will not be long before they can be experienced. If one does not do this, but takes the side of what one does not know and does not practice, and says that it is not necessary to learn these, then this destroys oneself and others, and is a factor in the decline of the Dharma, so it should not be done. The Compendium of Sutras says: 'Even to separately contemplate the unconditioned, and to be disgusted with the virtues of the conditioned, is the work of a demon. Even if one thoroughly knows the path to enlightenment, and does not seek the path of the perfections, it is the work of a demon.' Furthermore, a Bodhisattva who is unskilled in means should not be overly diligent in the profound Dharma. The Secret Inconceivable Sutra says: 'Son of lineage, just as fire burns from fuel, and without fuel it will be extinguished. Similarly, the mind burns from an object, and without an object the mind will be calmed. Therefore, the Bodhisattva who is skilled in means, due to the complete purity of the Perfection of Wisdom, also knows how to pacify objects, and does not pacify the objects of virtuous roots, nor does he cause the objects of afflictions to arise, and he also abides in the objects of the perfections, and also separately contemplates the objects of emptiness, and also looks with great compassion at the objects of all sentient beings.' Therefore, it is necessary to distinguish between the way of having no object and the way of having an object. Similarly, it is necessary to loosen the bonds of afflictions and grasping at characteristics, but it is necessary to bind tightly with the rope of learning. It is necessary to destroy the two faults, but it is not necessary to destroy virtuous deeds. Therefore, it is necessary to bind with learning and to bind with grasping at characteristics.
ངས་པ་གཉིས་མི་གཅིག་ཅིང་། བསྲུང་སྡོམ་ལྷོད་པ་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་འཆིང་བ་ལྷོད་པ་གཉིས་ཀྱང་མི་གཅིག་གོ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་རྒྱུ་དུ་མ་ལས་འགྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། རེ་རེ་བས་མི་ཆོག་པས་བྱ་བརྒྱ་འུར་རྡོ་གཅིག་གིས་འདེད་པ་སྐད་ཟེར་ནས་དལ་བའི་རྟེན་བཟང་པོ་ཐོབ་ནས་སྒོ་སྣ་ཚོགས་ནས་སྙིང་པོ་བླངས་པས་ཆོག་པ་ལ་ལམ་གྱི་ཆ་ཤས་རེ་རེ་ལས་གཞན་ལ་མི་སྦྱོང་བ་ནི་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་འགོག་བྱེད་ཀྱི་མི་དགེ་བའི་བཤེས་སུ་རིག་པར་བྱའོ། །ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ 13-2-230b ཡང་ཉམས་ལེན་གྱི་དུས་སུ་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་ལ་སློབ་མི་སློབ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཉི་ཚེ་བའི་ཐེག་པ་དང་ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་གཉིས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ལ། ཉི་ཚེ་བའི་དོན་ནི་ཕྱོགས་རེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟར་གྱི་འབྲས་བུ་དམན་པ་བཟའ་བཏུང་སོགས་ལའང་རྒྱུ་རྐྱེན་དུ་མ་ཞིག་གིས་བསྒྲུབ་དགོས་པར་སྣང་ན། སྐྱེས་བུའི་དོན་གྱི་མཆོག་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཕྱོགས་རེས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འབྲས་བུ་རྒྱུའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་སྙིང་རྗེ་པདྨ་དཀར་པོ་ལས་ཀྱང་། ཉི་ཚེ་བས་ཉི་ཚེ་བ་འགྲུབ་པ་དང་མཐའ་དག་པས་མཐའ་དག་པ་འགྲུབ་པར་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྐྱེ་བ་འབྱུང་བའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་འབྱུང་བ་དེ་ནི་རྒྱུ་གཅིག་པུས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཚད་མེད་པ་འབུམ་ཕྲག་བཅུས་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་སྟེ། བཅུ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཚད་མེད་པས་མི་ངོམས་པ་ཡང་དག་པའི་རྒྱུ་དང་། ཞེས་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་དང་། དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པས་བསྟན་པ་ལས་ཀྱང་། ཀྱེ་གྲོགས་པོ་དག །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ནི་བསོད་ནམས་བརྒྱ་ལས་ངེས་པར་སྐྱེས་པའོ། །དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལས་ངེས་པར་སྐྱེས་པའོ། །དགེ་བའི་ལམ་ཚད་མེད་པ་ལས་ངེས་པར་སྐྱེས་པའོ། །ཞེས་རྒྱས་པར་བཤད་དོ། །མགོན་ 13-2-231a པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་། གང་ཚེ་སངས་རྒྱས་གཟུགས་སྐུ་ཡི། །རྒྱུ་ཡང་དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་བཞིན། །གཞལ་མེད་དེ་ཚེ་ཆོས་སྐུ་ཡི། །རྒྱུ་ལྟ་ཇི་ལྟར་གཞལ་དུ་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལྟ་བུའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གིས་བསྡུས་པ་ལ་སློབ་པ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སྔགས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་ཏེ། སྔགས་ཀྱི་གཞུང་ཆེ་བ་དུ་མ་ནས་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་ལྷའི་བཀོད་པ་ཇི་སྙེད་ཅིག་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ནང་གི་སེམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལ་བཤད་པའི་ཚེ། ཕྱིན་དྲུག་དང་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་དང་སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་
【現代漢語翻譯】 懈怠和守護誓言並非一回事，執著和解脫束縛也並非一回事。一切智由多種因素構成，僅憑單一因素無法成就。因此，不要像『用一顆石子追趕百鳥』那樣，獲得閑暇的良好基礎后，應從各種途徑汲取精華。如果只修習道路的某個部分，而不修習其他部分，那就要認識到，這是阻礙積累二資糧的惡知識。大小乘 在修習時，是否應該學習無量法門呢？答案是肯定的。『小乘』和『片面的』是同義詞。之所以說『片面的』，是因為它只關注某個方面。即使是現在享用的低劣果實（如食物等），也需要多種因緣才能成就。那麼，要成就最殊勝的菩薩果位，如果認為只修習某個方面就足夠了，這是不合理的。因為果隨因行是緣起的法則。考慮到這一點，《悲華經》中也說：『片面的只能成就片面的，圓滿的才能成就圓滿的。』同樣，《如來出現經》中也說：『諸佛出現並非僅由一個原因。』為什麼呢？『善男子，如來是依靠無量百千俱胝的圓滿因成就的。』這十種圓滿因是：『以無量福德和智慧資糧而不滿足是圓滿因』等等，廣為宣說。《維摩詰所說經》中也說：『諸位道友，如來的身體是由百福所生，由一切善法所生，由無量善道所生。』等等，廣為宣說。龍樹菩薩也說：『何時佛陀色身之因，亦如世間之量，無量彼時法身之因，如何可量？』 因此，修習包含在此類方法和智慧（般若波羅蜜多）中的六度，如前所述，是顯宗和密宗共通的。因為在許多偉大的密宗經典中，所有出現的壇城和本尊的佈置，都是在解釋內在心性的功德時，與六度、三十七道品和十六空性等般若波羅蜜多相關的。
【English Translation】 'Slackness in guarding vows and loosening the bonds of attachment are not the same. Omniscience is achieved through multiple causes; a single cause is insufficient. Therefore, instead of 'chasing a hundred birds with one stone,' having obtained a good foundation of leisure, one should extract the essence from various paths. If one only practices a part of the path and does not train in others, one should recognize this as an evil friend who obstructs the accumulation of the two accumulations. The Great and Small Vehicles' 'During practice, should one learn limitless collections? Yes, one should. 'Limited Vehicle' and 'Small Vehicle' are synonymous. The meaning of 'limited' is that it focuses on only one aspect. Even the inferior fruits we enjoy now, such as food, must be accomplished through multiple causes and conditions. Therefore, to achieve the supreme goal of enlightenment, it is unreasonable to think that focusing on only one aspect is sufficient, because the result follows the cause, which is the law of dependent origination. Considering this, the Karuna Pundarika Sutra also states: 'The limited achieves the limited, and the complete achieves the complete.' Similarly, the Tathāgatotpatti Sūtra also states: 'The appearance of the Tathāgatas is not due to a single cause.' Why? 'O son of the Victorious Ones, the Tathāgatas are perfectly accomplished through countless hundreds of thousands of perfect causes.' These ten perfect causes are: 'Being insatiable with limitless accumulations of merit and wisdom is a perfect cause,' and so on, extensively explained. The Vimalakīrti Nirdeśa Sūtra also states: 'O friends, the body of the Tathāgata is born from a hundred merits, born from all virtuous dharmas, born from limitless virtuous paths,' and so on, extensively explained. Nāgārjuna also said: 'When the cause of the Buddha's Form Body is like the measure of the world, how can the cause of the Dharma Body be measured?' 'Therefore, training in the six perfections, which are included in such methods and wisdom (Prajñāpāramitā), as previously explained, is common to both Mantra and Pāramitā. Because in many great Mantra texts, all the mandalas and arrangements of deities that appear are explained in relation to the qualities of the inner mind, the six perfections, the thirty-seven factors of enlightenment, and the sixteen emptinesses, etc., of the Prajñāpāramitā.'
ལམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གང་ཟག་གི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལ་འདོད་ཡོན་ལམ་དུ་བྱེད་པ་སོགས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནས་བཤད་པ་འགའ་ཞིག་གི་འདོར་ལེན་མ་གཏོགས་པ་རྣམས་ཐུན་མོང་བ་ཁོ་ནར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གོང་དུ་བཤད་པ་ལ་ས་བོན་བྱས་ཏེ་ལེགས་པར་བསམས་ནས་ལམ་ཕྱོགས་རེ་བ་མིན་པའི་ཆ་ཚང་བ་ལ་ངེས་པ་མ་རྙེད་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྤྱིའི་ལམ་གྱི་རྐང་མི་ཟིན་པར་སྣང་བས། ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་བསྐྱེད་ལ་སྒོ་དུ་མ་ནས་ཐེག་པ་མཆོག་གི་རིགས་ཀྱི་ནུས་པ་ཇེ་རྒྱས་སུ་གཏང་བར་བྱའོ། ། ༈ བསླབ་པ་ལ་སློབ་པའི་རིམ་པ་ཉིད་བཤད་པ། གསུམ་པ་བསླབ་པ་ལ་སློབ་པའི་རིམ་པ་ཉིད་བཤད་པ་ལ་གཉིས། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྤྱི་ལ་བསླབ་ཚུལ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ལ་སློབ་པའི་ 13-2-231b ཚུལ་ལོ། ། ༈ ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྤྱི་ལ་བསླབ་ཚུལ། དང་པོ་ལ་གསུམ། བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་སློབ་འདོད་སྦྱང་བ་དང་། སྦྱངས་ནས་རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་སྡོམ་པ་གཟུང་བ་དང་། བཟུང་ནས་ཇི་ལྟར་བསླབ་པའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་སློབ་འདོད་སྦྱང་བ། དང་པོ་ནི། འདུལ་བ་དང་སྔགས་གཉིས་ལ་དང་པོ་རང་རང་གི་སྡོམ་པ་མ་བཟུང་བར་བསླབ་བྱ་རྣམས་མཉན་དུ་མི་རུང་ཡང་འདི་ནི་དེ་དག་དང་མི་འདྲ་སྟེ་སྔོན་དུ་བསླབ་བྱ་རྣམས་ལེགས་པར་ཤེས་པར་བྱས། རྒྱུད་སྦྱངས་ནས་དེ་ནས་འཛིན་པར་སྤྲོ་བ་ན་སྡོམ་པ་འབོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བྱང་ས་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླང་བར་འདོད་པ་ལ། སྔ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་མ་མོ་འདི་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པའི་གཞི་དང་ཉེས་པའི་གནས་གང་དག་བསྟན་པ་དེ་དག་བསྒྲག་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་སྙིང་ནས་བརྟགས་ཤིང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སོ་སོར་བརྟགས་ནས་སྤྲོ་བར་གྱུར་ལ། ཕ་རོལ་གྱིས་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་པའི་ཕྱིར་ཡང་མ་ཡིན། ཕ་རོལ་དང་འགྲན་པའི་ཕྱིར་ཡང་མ་ཡིན་ན་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྟན་པོ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླང་བ་འདི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དེས་ཀྱང་ནོད་པར་བྱ་ཞིང་དེ་ལ་དབོག་པར་ཡང་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་བསླབ་བྱ་རྣམས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཡིད་ཡུལ་དུ་བྱས་ཏེ་དེ་དག་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་སློབ་འདོད་སྦྱངས་ནས་སྡོམ་པ་བླངས་ན་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པར་འགྱུར་བས་འདི་ནི་ཐབས་བཟང་ངོ་། །དེ་ཡང་སྐབས་ 13-2-232a འདི་དང་འོག་གཉིས་ཀར་བཤད་ན་ཚིག་གི་ཁུར་ཆེས་པར་འགྱུར་བས་འོག་ཏུ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ༈ སྦྱངས་ནས་རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་སྡོམ་པ་གཟུང་བ། གཉིས་པ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ལེའུའི་འགྲེལ་པར། དང་པོ་ཇི་ལྟར་ལེན་ལུགས་དང་། དེ་མ་ཐག་ནས་རྩ་ལྟུང་དང་ཉེས་བྱས་ཀྱི
【現代漢語翻譯】 因為已經完整地闡述了所有道。因此，對於某些人的特殊情況，例如將慾望作為道，以及從波羅蜜多（藏文：ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་，含義：到達彼岸）中所述的一些取捨之外，其餘的都應被理解為共同的。如果以上述所說作為種子，經過深思熟慮后，對於道的各個方面沒有獲得確定的認識，那麼似乎就無法掌握大乘（藏文：ཐེག་པ་ཆེན་པོ་，含義：偉大的載具） общей 的 общий 道路的基礎。因此，有智慧的人應該對此產生堅定的認識，並通過多種途徑來擴充套件殊勝大乘的潛力。 學習次第之教 第三，講述學習次第之教，分為兩部分：學習大乘 общей 的 общий 方法，以及特別學習金剛乘（藏文：རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་，含義：金剛乘）的方法。 學習大乘 общей 的 общий 方法 第一部分分為三點：想要學習菩薩（藏文：བྱང་སེམས་，含義：菩提薩埵）的學處之前的準備，準備好之後受持菩薩戒，以及受持之後如何學習的方法。 學習菩薩的學處之前的準備 第一點是：在律藏（藏文：འདུལ་བ་）和密咒（藏文：སྔགས་）中，如果沒有首先受持各自的戒律，是不允許聽聞學處的，但這裡與它們不同，應該事先很好地瞭解學處。在凈化相續之後，如果樂於受持，那麼才會授予戒律。正如《菩薩地論》（藏文：བྱང་ས་）中所說：『想要如法受持菩薩戒的人，應該事先宣講這部《菩薩藏經》（藏文：བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་མ་མོ་）中所說的菩薩學處的基礎和過患之處。如果從內心深處進行考察，並用智慧進行分別，從而感到歡喜，而不是爲了讓別人如法受持，也不是爲了與別人競爭，那麼就應該知道這是堅定的菩薩，應該如法接受並授予他戒律。』因此，在瞭解學處之後，將其置於心中，並從內心深處準備好學習它們，那麼在受持戒律時就會變得非常堅定，所以這是一個好方法。如果將這些內容在本處和下文都進行闡述，那麼篇幅就會過長，因此將在下文進行闡述。 準備好之後受持菩薩戒 第二點是：《戒律品釋》（藏文：ཚུལ་ཁྲིམས་ལེའུའི་འགྲེལ་པ་）中說：『首先是如何受戒的方法，以及緊接著的根本墮和惡作的闡述。
【English Translation】 Because all paths have been fully explained again and again. Therefore, for some individuals' special circumstances, such as taking desire as the path, and apart from some of the acceptances and rejections mentioned in the Pāramitā (Tibetan: ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་, meaning: gone beyond), the rest should be understood as common. If, taking what has been said above as a seed, after careful consideration, one does not gain a definite understanding of all aspects of the path, then it seems that one cannot grasp the foundation of the general path of the Mahāyāna (Tibetan: ཐེག་པ་ཆེན་པོ་, meaning: Great Vehicle). Therefore, those with wisdom should generate a firm understanding of this and expand the potential of the supreme Mahāyāna through various means. Explanation of the Order of Learning Third, explaining the order of learning, which is divided into two parts: how to learn the general Mahāyāna and how to learn the Vajrayāna (Tibetan: རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་, meaning: Diamond Vehicle) in particular. How to Learn the General Mahāyāna The first part is divided into three points: preparing to learn the Bodhisattva's (Tibetan: བྱང་སེམས་, meaning: Bodhisattva) precepts, taking the Bodhisattva vows after preparing, and how to learn after taking the vows. Preparing to Learn the Bodhisattva's Precepts The first point is: In the Vinaya (Tibetan: འདུལ་བ་) and Mantras (Tibetan: སྔགས་), it is not permissible to listen to the precepts without first taking their respective vows, but this is different from them, and one should first know the precepts well. After purifying the mindstream, if one is happy to take them, then the vows are given. As it says in the Bodhisattvabhumi (Tibetan: བྱང་ས་): 'One who wishes to properly take the Bodhisattva's precepts should first proclaim from this Mother of the Bodhisattva's Sutra Pitaka (Tibetan: བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་མ་མོ་) the basis of the Bodhisattva's precepts and the places of transgression that are taught. If, after examining from the heart and distinguishing with wisdom, one becomes joyful, and not for the sake of having others properly hold them, nor for the sake of competing with others, then one should know that this is a steadfast Bodhisattva, and one should properly accept and bestow the precepts upon him.' Therefore, after knowing the precepts, placing them in the mind, and preparing to learn them from the bottom of one's heart, then taking the vows will become very firm, so this is a good method. If these contents are explained both here and below, then the length will become too great, so they will be explained below. Taking the Bodhisattva Vows After Preparing The second point is: In the Commentary on the Chapter on Ethics (Tibetan: ཚུལ་ཁྲིམས་ལེའུའི་འགྲེལ་པ་), it says: 'First, the method of taking the vows, and then the explanation of the root downfalls and misdeeds.
་ལྟུང་བ་རྣམས་བསྲུང་ཚུལ་དང་། ཉམས་ན་ཕྱིར་བཅོས་ལུགས་རྣམས་རྒྱས་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་པས་སྡོམ་པ་ལེན་པའི་སྔ་རོལ་ཏུ་ངེས་པར་བལྟ་དགོས་པས་དེར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ༈ བཟུང་ནས་ཇི་ལྟར་བསླབ་པའི་ཚུལ། གསུམ་པ་ལ་གསུམ། གང་ལ་བསླབ་པའི་གཞི་དང་། དེར་བསླབ་པ་རྣམས་འདུས་ཚུལ་དང་། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་བསླབ་པའི་རིམ་པའོ། ། ༈ གང་ལ་བསླབ་པའི་གཞི། དང་པོ་ནི། གསལ་བའི་དབྱེ་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱང་རིགས་བསྡུ་ན། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་བྱ་རྣམས་འདུ་བས་ཕྱིན་དྲུག་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་གྱི་གནད་མཐའ་དག་བསྡུས་པའི་སྡོམ་ཆེན་པོའོ། །བསྡུ་བ་བཞི་ཡང་དེར་འདུ་སྟེ། སྦྱིན་པ་འདུ་བ་ནི་སླ་ལ། ཚིག་སྙན་པ་ནི་ཕྱིན་དྲུག་ལས་བརྩམས་ཏེ་གདུལ་བྱ་ལ་འདོམས་པ་ཡིན་ཞིང་། དོན་སྤྱོད་པ་ནི་གདམས་པའི་དོན་དེ་ལ་གཞན་བཀོད་པ་ཡིན་ལ། དོན་མཐུན་པ་ནི་རང་གིས་ཀྱང་གདུལ་བྱ་དང་འདྲ་བར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཚོགས་གཉིས་དང་བསླབ་པ་གསུམ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་མོད་ཀྱང་། ཕྱིན་དྲུག་གིས་གོ་བ་བསྐྱེད་པ་ལྟར་སྡུད་བྱེད་གཞན་གྱིས་དེ་ལྟར་མི་ནུས་པས། ཕྱིན་དྲུག་ལ་བསྡུ་བའི་གཞི་བྱེད་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ༈ དེར་བསླབ་པ་རྣམས་འདུས་ཚུལ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དངོས་ཀྱི་དོན་གྲངས་ངེས་པ་དང་། ཞར་ལ་གོ་རིམ་ངེས་པ་བསྟན་ 13-2-232b པའོ། ། ༈ དངོས་ཀྱི་དོན་གྲངས་ངེས་པ། དང་པོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕྱིན་དྲུག་གི་སྡོམ་ཙམ་མཛད་པ་ལ། རྒྱལ་ཚབ་དམ་པས་དེ་ལྟར་མཛད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་གནད་རྣམས་དགོངས་པ་བཞིན་བཀྲལ་ནས་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་པ་ནི་གྲངས་ངེས་ཚུལ་འདི་རྣམས་ཡིན་པས། འདི་དག་ལ་ཡིད་འཕྲོག་པའི་ངེས་པ་རྙེད་ན་ཕྱིན་དྲུག་གི་ཉམས་ལེན་ལ་གདམས་པའི་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་འབྱུང་བས་ངེས་པ་རྙེད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་དྲུག་ལས། མངོན་མཐོ་ལ་ལྟོས་པའི་གྲངས་ངེས་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རླབས་ཆེ་བ་རྣམས་རྫོགས་པ་ལ་ཚེ་རབས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བརྒྱུད་དགོས་ལ། དེར་ཡང་ལམ་གྱི་ས་ཆོད་འོང་བ་ལ་རྟེན་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་རེ་མེད་པར། ད་ལྟའི་རྟེན་འདི་འདྲ་བ་ཆ་རེ་རེ་ཙམ་ཡོད་པས་བསྒྲུབས་ཀྱང་བོགས་ཅི་ཡང་མི་ཐོན་པས། རྟེན་ཆ་ཐམས་ཅད་ནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་གང་ལ་སྤྱོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་དང་གང་གིས་སྤྱོད་པའི་ལུས་དང་གང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྤྱོད་པའི་འཁོར་དང་ལས་ཀྱི་མཐའ་གང་བརྩམས་པ་རྣམས་འགྲུབ་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཞི་ལྡན་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་དག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་རྐྱེན་དུ་འགྲོ་བ་མང་བས་དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཀྱི་དབང་དུ་མི་འགྲོ་བ་དང་། དེས་ཀྱང་མི་ཆོག་པས་བླང་དོར་གྱི་གནས་རྣམས་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཇུག་ཅིང
【現代漢語翻譯】 關於如何守護墮罪以及如何補救已犯墮罪的方法，已經詳細闡述完畢，因此在受戒之前務必閱讀，請務必瞭解。 如何受持後進行修學 第三部分分為三點：修學的所依之基、修學內容的總集方式，以及修學的次第。 修學的所依之基 第一點是，雖然從顯現的角度來看，分類無量無邊，但如果從類別上進行歸納，菩薩的學處可以歸納為六波羅蜜多，因此六度是菩薩道所有精要的總集。 四攝也包含在其中，佈施易於理解，愛語是從六度出發來教誡所化眾生，利行是將所教之義付諸實踐，同事是自己也像所化眾生一樣去修持。雖然通過二資糧和三學等也能總攝菩薩道的一切，但沒有其他方法能像六度一樣產生如此廣大的理解，因此將六度作為總攝的基礎是最好的。 修學內容的總集方式 第二部分分為兩點：一是正文的意義在於確定數量，二是順帶說明次第的確定。 正文的意義在於確定數量 第一點是，世尊只是略說了六度的綱要，而聖者彌勒菩薩則根據世尊的意旨，詳細解釋了這樣做的原因，從而產生了定解。如果對這些產生令人信服的定解，就會將六度的修持視為殊勝的教誨，因此要努力獲得定解。這六度中，從希求增上生的角度來看，數量是確定的，因為要圓滿菩薩廣大無邊的行為，需要經歷無數劫的時間。而且，要使道路有所進展，必須具備圓滿的所依，否則，即使憑藉現在這樣殘缺不全的所依來修行，也不會有任何成效。因此，必須具備各方面都圓滿的所依。也就是說，需要具備受用圓滿，即所享用的受用；身體圓滿，即能享用的身體；眷屬圓滿，即一同享用的眷屬；以及事業圓滿，即所作所為都能成就。僅僅具備這些圓滿，也容易成為煩惱的因緣，因此還不能受煩惱的控制。即使不受煩惱控制也不夠，還必須正確地取捨。
【English Translation】 The methods for guarding against transgressions and rectifying them if they occur have been extensively established, so it is necessary to read them before taking vows, and be sure to understand them. How to train after taking the vows The third part has three points: the basis for training, how the trainings are gathered there, and the order of how to train in it. The basis for training The first point is that although the divisions of clarity are endless, if we collect the types, the bodhisattva's trainings are gathered into the six pāramitās (perfections), so the six perfections are the great summary that collects all the essential points of the bodhisattva's path. The four saṅgrahavastus (ways of gathering disciples) are also gathered there. Giving is easy to understand. Sweet speech is based on the six perfections and instructs those to be tamed. Purposeful conduct is to guide others on the meaning of the instructions. Consistent conduct is that one also accomplishes it like those to be tamed. Although the two accumulations and the three trainings, etc., also collect all the bodhisattva's path, other collectors cannot do so like the six perfections generate understanding. Therefore, making the six perfections the basis of collection is supreme. How the trainings are gathered there The second part has two points: the actual meaning is to determine the number, and incidentally to show the determination of the order. The actual meaning is to determine the number The first point is that the Blessed One only made a summary of the six perfections, but the holy Regent explained the essential points of the reasons for doing so according to his intention and generated certainty. If you find a convincing certainty in these, you will regard the practice of the six perfections as the supreme instruction, so you should find certainty. Of these six, the number determined in relation to high status is that to complete the vast conduct of enlightenment, it is necessary to go through countless lifetimes. Also, to make progress on the path, it is necessary to have a fully complete basis, otherwise, even if you practice with just a part of the current basis, nothing will be accomplished. Therefore, it is necessary to have a basis that is fully complete in all aspects. That is, it is necessary to have four perfections: the enjoyment of what is used, the body with which to use it, the retinue with whom to use it, and the accomplishment of whatever work is undertaken. Even with just these perfections, there are many causes of afflictions, so it is also not subject to the power of afflictions. Even that is not enough, it also engages in what should be adopted and abandoned without being mistaken.
་ལྡོག་པའི་དམིགས་ལེགས་པར་ཕྱེད་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་སྨྱིག་མ་དང་ཆུ་ཤིང་རང་གི་འབྲས་བུ་ཆགས་པ་དང་དྲེའུ་མོ་སྦྲུམ་པས་བརླག་པ་ལྟར། ཕུན་ཚོགས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ 13-2-233a བརླག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་རབ་ཡོད་ན་སྔར་གྱི་བཟང་པོའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུར་ཤེས་ནས་སླར་ཡང་རྒྱུ་རྣམས་ལ་འབད་དེ་ཇེ་འཕེལ་དུ་འགྲོ་ལ། ཤེས་རབ་མེད་ན་སྔར་བསགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་ལོངས་སྤྱད་པས་ནི་ཟད། གསར་དུ་ནི་མི་སྤེལ་བས་ཕྱི་མ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བའི་འགོ་ཚུགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་དེ་དྲུག་འབྱུང་བའང་རྒྱུ་མེད་དང་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་མི་འབྱུང་ཞིང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ཡང་ཕྱིན་དྲུག་ཏུ་ངེས་པས་ཚེ་འདིར་ཕྱིན་དྲུག་ཀུན་ཏུ་བསྟེན་གོམས་ལན་མང་དུ་བྱ་སྟེ། རྒྱུ་ལ་ཅི་ཙམ་ཁྱད་ཞུགས་པ་དེ་ཙམ་དུ་འབྲས་བུ་ལ་ཁྱད་པར་རྣམས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་གནས་སྐབས་ཀྱི་མངོན་མཐོ་ཡིན་ལ། ལུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སོགས་མཐར་ཕྱིན་པའི་མངོན་མཐོ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། ལོངས་སྤྱོད་དང་ལུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། །འཁོར་རྩོམ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མངོན་མཐོ་དང་། །རྟག་ཏུ་ཉོན་མོངས་དབང་ཉིད་མི་འགྲོ་དང་། །བྱ་བ་རྣམས་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རྟེན་དེ་ལྟ་བུས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་པ་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སུ་ཟད་དེ་རང་གི་དོན་དང་གཞན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གཉིས་བསྒྲུབ་པ་ལ་ལྟོས་པའི་གྲངས་ངེས་ནི། དེ་ལ་གཞན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཐོག་མར་ཟང་ཟིང་གིས་ཕན་གདགས་དགོས་ལ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་འཚེ་དང་བཅས་ 13-2-233b པའི་སྦྱིན་པས་ཅིར་ཡང་མི་འགྱུར་བས། གཞན་གནོད་གཞི་དང་བཅས་པ་ལས་ལེགས་པར་ལྡོག་པ་ཉིད་གཞན་དོན་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་དགོས་སོ། །དེ་མཐར་འབྱིན་པ་ལའང་ཚུར་གནོད་མ་བཟོད་པར་གཅིག་ལན་དང་གཉིས་ལན་བྱས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པོ་མི་འོང་བས། ཚུར་གནོད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་དགོས་སོ། །འདིས་ལན་མ་བྱས་པས་གཞན་གྱིས་སྡིག་གསོག་པ་དུ་མ་ཁེགས་ཤིང་དེས་འདུན་ནས་དགེ་བ་ལ་སྦྱར་དུ་ཡོད་པས་གཞན་དོན་ཆེན་པོའོ། །རང་གི་དོན་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཐུས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་བདེ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་ལ་མི་འོང་བས། བསམ་གཏན་གྱིས་སེམས་མཉམ་པར་བཞག་སྟེ་དམིགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་འདོད་དུ་གནས་པའི་ལས་རུང་ཐོབ་པ་དགོས། དེ་ལེ་ལོ་ཅན་ལ་མི་སྐྱེ་བས་ཉིན་མཚན་ཀུན་ཏུ་མི་ངལ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་དགོས་པས་དེ་ནི་དེ་དག་གི་གཞིའོ། །དེས་ན་དོན་གཉིས་པོ་དེ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཕྱིན་དྲུག་ཏུ་ངེས་ཏེ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་རབ་བརྩོན་པ། །གཏོང་དང་མི་གནོད་བཟོད་པས་བྱེད།
【現代漢語翻譯】 需要一個能很好地區分衰退的標誌，否則，就像竹子和水生植物因自身結果而毀滅，騾子因懷孕而死亡一樣，繁榮本身也會導致毀滅。如果擁有智慧，就會明白這是先前善行的結果，並再次努力增加其原因；如果沒有智慧，僅僅享受先前積累的果實就會耗盡它，並且由於沒有新的積累，未來的痛苦就會開始。因此，來世出現這六種情況，也只能從無因和不協調的因中產生，並且隨順之因也必定是六度，因此今生要經常修習六度，因為原因上的差異越大，結果上的差異就越大。這些是暫時的增上生，而圓滿的增上生，如身體的完美等，則存在於佛陀的境界中。正如《經莊嚴論》中所說：『受用和身體的圓滿，眷屬的圓滿是增上生，永遠不受煩惱的控制，以及所作所為的正確性。』因此，以這樣的所依來學習菩薩的行持時，菩薩的事業無非是兩種：成辦自利和他利。因此，爲了成辦二利，需要一定的數量：首先，爲了成辦他利，必須首先以財物來幫助，但如果佈施伴隨著對眾生的傷害，那將毫無用處。因此，完全避免傷害他人是偉大的他利，所以需要持戒。即使在最終給予時，如果不能忍受反擊而進行報復，戒律也不會清凈，因此需要對反擊毫不在意的忍辱。因為不反擊，可以阻止他人積累惡業，並且可以引導他們行善，所以這是偉大的他利。自利是通過智慧的力量獲得解脫的安樂，但這不能通過心散亂來實現。因此，需要通過禪定來使心平靜，並獲得隨心所欲地安住于所緣的堪能。因為這不會發生在懶惰的人身上，所以需要日夜不懈地精進，這是它們的基礎。因此，爲了成辦這二利，必定需要六度：『對於眾生的利益非常勤奮，通過佈施、不害和忍辱來做到。』 需要一個能很好地區分衰退的標誌，否則，就像竹子和水生植物因自身結果而毀滅，騾子因懷孕而死亡一樣，繁榮本身也會導致毀滅。如果擁有智慧，就會明白這是先前善行的結果，並再次努力增加其原因；如果沒有智慧，僅僅享受先前積累的果實就會耗盡它，並且由於沒有新的積累，未來的痛苦就會開始。因此，來世出現這六種情況，也只能從無因和不協調的因中產生，並且隨順之因也必定是六度，因此今生要經常修習六度，因為原因上的差異越大，結果上的差異就越大。這些是暫時的增上生，而圓滿的增上生，如身體的完美等，則存在於佛陀的境界中。正如《經莊嚴論》中所說：『受用和身體的圓滿，眷屬的圓滿是增上生，永遠不受煩惱的控制，以及所作所為的正確性。』因此，以這樣的所依來學習菩薩的行持時，菩薩的事業無非是兩種：成辦自利和他利。因此，爲了成辦二利，需要一定的數量：首先，爲了成辦他利，必須首先以財物來幫助，但如果佈施伴隨著對眾生的傷害，那將毫無用處。因此，完全避免傷害他人是偉大的他利，所以需要持戒。即使在最終給予時，如果不能忍受反擊而進行報復，戒律也不會清凈，因此需要對反擊毫不在意的忍辱。因為不反擊，可以阻止他人積累惡業，並且可以引導他們行善，所以這是偉大的他利。自利是通過智慧的力量獲得解脫的安樂，但這不能通過心散亂來實現。因此，需要通過禪定來使心平靜，並獲得隨心所欲地安住于所緣的堪能。因為這不會發生在懶惰的人身上，所以需要日夜不懈地精進，這是它們的基礎。因此，爲了成辦這二利，必定需要六度：『對於眾生的利益非常勤奮，通過佈施、不害和忍辱來做到。』
【English Translation】 It is necessary to have a sign that clearly distinguishes decline, otherwise, just as bamboo and aquatic plants are destroyed by their own fruit, and mules die from pregnancy, prosperity itself will lead to destruction. If one has wisdom, one will understand that this is the result of previous good deeds and will strive again to increase its causes; if one does not have wisdom, merely enjoying the fruits of previous accumulation will exhaust it, and because there is no new accumulation, future suffering will begin. Therefore, the occurrence of these six in other lives also only arises from causelessness and discordant causes, and the concordant cause is also definitely the six perfections, so in this life, one should frequently practice the six perfections, because the greater the difference in the cause, the greater the differences in the result. These are temporary higher states, while the perfect higher state, such as the perfection of the body, etc., exists in the realm of the Buddha. As it is said in the Ornament of the Sutras: 'The perfection of enjoyment and body, the perfection of retinue is a higher state, always not going under the power of afflictions, and the correctness of actions.' Therefore, when learning the conduct of a Bodhisattva with such a basis, the activities of a Bodhisattva are nothing more than two: accomplishing one's own benefit and the benefit of others. Therefore, in order to accomplish the two benefits, a certain number is needed: first, in order to accomplish the benefit of others, one must first help with material things, but if giving is accompanied by harm to sentient beings, it will be useless. Therefore, completely avoiding harming others is a great benefit to others, so discipline is needed. Even in the final giving, if one cannot endure retaliation and retaliates, the discipline will not be pure, so one needs patience that does not care about retaliation. Because not retaliating can prevent others from accumulating evil deeds, and one can guide them to do good, so this is a great benefit to others. One's own benefit is obtaining the bliss of liberation through the power of wisdom, but this cannot be achieved through a distracted mind. Therefore, one needs to calm the mind through meditation and obtain the ability to abide on the object of focus as one wishes. Because this does not arise in lazy people, one needs to exert diligence day and night, which is the basis of them. Therefore, in order to accomplish these two benefits, the six perfections are definitely needed: 'Being very diligent for the benefit of sentient beings, doing it through giving, non-harming, and patience.' It is necessary to have a sign that clearly distinguishes decline, otherwise, just as bamboo and aquatic plants are destroyed by their own fruit, and mules die from pregnancy, prosperity itself will lead to destruction. If one has wisdom, one will understand that this is the result of previous good deeds and will strive again to increase its causes; if one does not have wisdom, merely enjoying the fruits of previous accumulation will exhaust it, and because there is no new accumulation, future suffering will begin. Therefore, the occurrence of these six in other lives also only arises from causelessness and discordant causes, and the concordant cause is also definitely the six perfections, so in this life, one should frequently practice the six perfections, because the greater the difference in the cause, the greater the differences in the result. These are temporary higher states, while the perfect higher state, such as the perfection of the body, etc., exists in the realm of the Buddha. As it is said in the Ornament of the Sutras: 'The perfection of enjoyment and body, the perfection of retinue is a higher state, always not going under the power of afflictions, and the correctness of actions.' Therefore, when learning the conduct of a Bodhisattva with such a basis, the activities of a Bodhisattva are nothing more than two: accomplishing one's own benefit and the benefit of others. Therefore, in order to accomplish the two benefits, a certain number is needed: first, in order to accomplish the benefit of others, one must first help with material things, but if giving is accompanied by harm to sentient beings, it will be useless. Therefore, completely avoiding harming others is a great benefit to others, so discipline is needed. Even in the final giving, if one cannot endure retaliation and retaliates, the discipline will not be pure, so one needs patience that does not care about retaliation. Because not retaliating can prevent others from accumulating evil deeds, and one can guide them to do good, so this is a great benefit to others. One's own benefit is obtaining the bliss of liberation through the power of wisdom, but this cannot be achieved through a distracted mind. Therefore, one needs to calm the mind through meditation and obtain the ability to abide on the object of focus as one wishes. Because this does not arise in lazy people, one needs to exert diligence day and night, which is the basis of them. Therefore, in order to accomplish these two benefits, the six perfections are definitely needed: 'Being very diligent for the benefit of sentient beings, doing it through giving, non-harming, and patience.'
།གནས་དང་གྲོལ་བ་གཞིར་བཅས་པས། །རང་དོན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱོད། །ཅེས་ཏེ། འདི་ལ་གཞན་དོན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་མེད་དོ། །གནས་དང་གྲོལ་བ་ཞེས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་གནས་པ་བསམ་གཏན་གྱི་ལག་རྗེས་དང་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལག་རྗེས་སུ་གསུངས་པ་འདི་གཉིས་སོ་སོར་ཕྱེད་ན་ཞི་གནས་ལ་ལྷག་མཐོང་དུ་མི་ 13-2-234a འཁྲུལ་ལོ། །དེ་ལྟར་ན་སེམས་འཛིན་ཟབ་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱང་འདིའི་བསམ་གཏན་གྱི་ཆ་ཤས་རེར་འགྱུར་བས་ཕྱིན་དྲུག་གི་ལུས་རྫོགས་པ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་དགོས་སོ། །གཞན་དོན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་རྫོགས་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་ལྟོས་པའི་གྲངས་ངེས་ནི། ཐོག་མར་ཟང་ཟིང་བཏང་བས་དེའི་ཕོངས་པ་སེལ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་གང་ལའང་ཕར་གནོད་མི་བྱེད། དེར་མ་ཟད་ཚུར་གནོད་བཟོད་པར་བྱས། ཁོའི་གྲོགས་བྱས་པས་མི་སྐྱོ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ཤིང་། བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་སོགས་ཀྱིས་ཡིད་འདུན་པར་བྱས་ཏེ། སྣོད་རུང་དུ་སོང་བ་ན་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་ལེགས་པར་བཤད་དེ་ཐེ་ཚོམ་བཅད་པས་གྲོལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱིན་དྲུག་ཏུ་ངེས་ཏེ། མི་ཕོངས་པ་དང་རྣམ་པར་མི་འཚེ་དང་། །རྣམ་འཚེ་བཟོད་དང་བྱ་བས་མི་སྐྱོ་དང་། །དགའ་བྱེད་ལེགས་པར་བརྗོད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །གཞན་གྱི་དོན་ནི་རང་གི་དོན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཕྱིན་དྲུག་ལ་མི་བརྟེན་དུ་མི་རུང་བར་གསུངས་ཏེ། རང་གཞན་གྱི་དོན་རྣམས་དེ་ལས་འགྲུབ་ལུགས་ལ་ངེས་པ་རྙེད་ན་དེ་བསྒྲུབ་པ་ལ་གུས་པར་འགྱུར་རོ། །ཐེག་ཆེན་ཐམས་ཅད་སྡུད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་གྲངས་ངེས་ནི། འདི་ལྟར་ལོངས་སྤྱོད་རྙེད་པ་ལ་མི་ཆགས་ཤིང་། མ་རྙེད་པ་དོན་དུ་མི་གཉེར་བས་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མི་བལྟ་བ་དང་། དེ་ཡོད་ན་བསླབ་པ་བསྲུང་བར་ནུས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེན་ཅིང་དེ་ལ་གུས་པ་དང་། སེམས་ 13-2-234b ཅན་དང་སེམས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་བཟོད་པས་མི་སྐྱོ་བ་དང་། དགེ་བའི་བྱ་བ་ཇི་འདྲ་བ་ལ་སྦྱོར་ཡང་སྤྲོ་བས་དེས་མི་སྐྱོ་བ་དང་། ཞི་གནས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མི་རྟོག་པ་དང་། ལྷག་མཐོང་གི་རྣལ་འབྱོར་མི་རྟོག་པ་བསྒོམ་པ་དྲུག་གིས་ནི་འདིས་འགྲོ་བའི་ཐེག་ཆེན་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ལ། དེ་དག་ཀྱང་ཕྱིན་དྲུག་གིས་རིམ་པར་བསྒྲུབ་ཅིང་དེ་ལས་མང་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལོངས་སྤྱོད་མངོན་པར་མི་དགའ་དང་། །རབ་གུས་གཉིས་ལ་མི་སྐྱོ་དང་། །རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ། །ཐེག་ཆེན་མཐའ་དག་འདིར་ཟད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐེག་ཆེན་ལ་འཇུག་པར་འདོད་པ་དང་ཕྱིན་དྲུག་ཉམས་སུ་མི་ལེན་པར་འདོར་བ་ནི་འགལ་བའོ། །ལམ་མམ་ཐབས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་དབང་དུ་མཛད་པའི་གྲངས་ངེས་ནི། ཐོབ་ཟིན་པའི་ཡུལ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མ་ཆགས་པའི་ལམ་མམ་ཐ
【現代漢語翻譯】 『安住與解脫為基礎，成辦自利一切事。』然而，此中不具成辦他利一切事。安住與解脫，指心專注于所緣為禪定的成果，從輪迴中解脫為智慧的成果，若將此二者分開，則止觀不會混淆。 如此一來，那些想要深入修持心專注的人，也會將此視為禪定的一部分，因此必須確信六度之身已圓滿。爲了圓滿成辦他利一切事，需要一定的數量：首先，佈施財物以消除其貧困；其次，不對任何眾生造成傷害；不僅如此，還要忍受他人造成的傷害；幫助他人而不感到厭倦，發起精進；依靠禪定，通過神通等方式使他人心悅誠服；當器皿堪能時，依靠智慧，善加解說，斷除疑惑，從而使其解脫，因此必定是六度。即：『不貧乏，不損害，忍受損害，行事不厭倦，令人喜悅，善於言說，為此，他人的利益就是自己的利益。』 以上說明，要成辦自他之利，必須依靠六度，若能確信自他之利皆由此而成，則會恭敬地修持六度。為攝集一切大乘，需要一定的數量：即不貪著已獲得的受用，不追求未獲得的受用，不關注受用；若有受用，則能守護戒律，因此受持戒律並恭敬之；對於因眾生和非眾生而產生的痛苦，以忍耐而不感到厭倦；對於任何善行都樂於去做，因此不感到厭倦；修持止觀的瑜伽，不作分別。通過這六種方式，就能攝集一切大乘，而這些也依次通過六度來修持，不需要更多，即：『不喜受用，極恭敬，二者皆不厭倦，瑜伽不作分別，一切大乘皆攝於此。』 如此說來，想要進入大乘卻捨棄六度而不修持，是相違的。就一切道或方便而言，需要一定的數量：對於已獲得的對境受用不執著的道或方
【English Translation】 'Abiding and liberation are the foundation, accomplishing all aspects of self-benefit.' However, it does not include accomplishing all aspects of the benefit of others. Abiding and liberation refer to the mind focusing on the object as the result of meditation, and liberation from samsara as the result of wisdom. If these two are separated, then shamatha (calm abiding) and vipassana (insight) will not be confused. In this way, those who want to deeply practice mind-focusing will also regard this as a part of meditation. Therefore, it is necessary to be certain that the body of the six perfections is complete. In order to perfectly accomplish all aspects of the benefit of others, a certain number is needed: First, giving material things to eliminate their poverty; second, not causing harm to any sentient beings; not only that, but also enduring the harm caused by others; helping others without feeling tired, initiating diligence; relying on meditation, using supernatural powers and other means to make others sincerely admire; when the vessel is capable, relying on wisdom, explaining well, cutting off doubts, thereby liberating them, so it must be the six perfections. That is: 'Not being poor, not harming, enduring harm, not being tired of doing things, making people happy, speaking well, for this reason, the benefit of others is one's own benefit.' The above explains that to accomplish the benefit of oneself and others, one must rely on the six perfections. If one is certain that the benefit of oneself and others is achieved through this, then one will respectfully practice the six perfections. To gather all the Mahayana, a certain number is needed: that is, not being attached to the enjoyment already obtained, not pursuing the enjoyment not yet obtained, not paying attention to the enjoyment; if there is enjoyment, then one can protect the precepts, so one upholds the precepts and respects them; for the suffering caused by sentient beings and non-sentient beings, enduring without feeling tired; being happy to do any good deeds, so not feeling tired; practicing the yoga of shamatha, not making distinctions; practicing the yoga of vipassana, not making distinctions. Through these six methods, one can gather all the Mahayana, and these are also practiced sequentially through the six perfections, and no more is needed, that is: 'Not liking enjoyment, extremely respectful, not tired of both, yoga without making distinctions, all Mahayana are gathered here.' In this way, wanting to enter the Mahayana but abandoning the six perfections without practicing them is contradictory. In terms of all paths or methods, a certain number is needed: the path or method of not being attached to the enjoyment of the object already obtained
བས་ནི་སྦྱིན་པ་སྟེ་གཏོང་བ་ལ་གོམས་པས་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་མ་ཐོབ་པ་དེ་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་རྩོལ་བའི་རྣམ་གཡེང་སྡོམ་པའི་ཐབས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ། དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་ལ་ལས་ཀྱི་མཐའི་རྣམ་གཡེང་ཐམས་ཅད་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་མི་གཏོང་བའི་ཐབས་ནི་བཟོད་པ་སྟེ། གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡིད་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགེ་བ་འཕེལ་བའི་ཐབས་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པ་ལས་དེ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་ཐབས་ནི་ཕར་ཕྱིན་ཐ་མ་གཉིས་ 13-2-235a ཏེ། བསམ་གཏན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཤེས་སྒྲིབ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱིན་དྲུག་ཏུ་ངེས་ཏེ། ཡུལ་རྣམས་ལ་ནི་མ་ཆགས་ལམ། །དེ་ཐོབ་རྣམ་གཡེང་སྡོམ་པ་གཞན། །སེམས་ཅན་མི་གཏོང་འཕེལ་བ་དང་། །སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བ་གཞན། །ཞེས་སོ། །འདོད་ཡོན་གྱི་རྣམ་གཡེང་བྱུང་བའི་དབང་དུ་མི་འགྲོ་བ་ལ་མ་ཆགས་པའི་སྦྱིན་པ་དང་། སྔར་མ་བྱུང་བ་འགོག་པ་ལ་དོན་མེད་པ་དང་དོན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་གཡེང་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། སེམས་ཅན་བྱེད་ངན་པ་གྲངས་མང་ཞིང་འབྱུང་ཉེ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་དེའི་དོན་ལས་ཕྱིར་ལྡོག་པའི་གཉེན་པོར་ནི་བཟོད་པ་ལ་གོམས་པ་སྟོབས་ཅན་དང་། དགེ་བ་གྲངས་མང་ཞིང་དུས་རིང་པོར་བསྒྲུབས་པའི་སྒོ་ནས་འཕེལ་བ་ལ་དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་སོགས་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་སྤྲོ་བ་དྲག་ལ་རིང་བའི་བརྩོན་པ་དང་། ཉོན་མོངས་མགོ་གནོན་པ་ལ་བསམ་གཏན་དང་། དེའི་ས་བོན་དང་ཤེས་སྒྲིབ་འཇོམས་པ་ལ་ཤེས་རབ་དགོས་པར་བསྟན་པ་འདིས་ནི་ཕྱིན་དྲུག་ལ་ངེས་པ་ཆེན་པོ་སྟེར་རོ། །བསླབ་པ་གསུམ་ལ་ལྟོས་པའི་གྲངས་ངེས་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་ངོ་བོ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མི་བལྟ་བའི་སྦྱིན་པ་ཡོད་ན་ཡང་དག་པར་ལེན་པས་དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། །ཡང་དག་པར་བླངས་པའང་གཤེ་བ་ལ་སླར་མི་གཤེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བཟོད་པས་བསྲུང་བས་དེ་ནི་དེའི་འཁོར་རོ། །བསམ་གཏན་ནི་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་ 13-2-235b རབ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་ཡིན་ནོ། །བརྩོན་འགྲུས་ནི་བསླབ་པ་གསུམ་ག་ལ་གཏོགས་པས་ཕྱིན་དྲུག་ཏུ་ངེས་ཏེ། བསླབ་གསུམ་དབང་དུ་མཛད་ནས་ནི། །རྒྱལ་བས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག །ཡང་དག་བཤད་དེ་དང་པོ་གསུམ། །ཐ་མ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་གཉིས། །གཅིག་ནི་གསུམ་ཆར་ལ་ཡང་གཏོགས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་རྟེན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་གིས་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་ཐེག་པ་གང་ལ་གནས་ནས་ཐབས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཇི་སྙེད་དང་ལྡན་པས། བསླབ་པ་གང་བསྒྲུབ་པའི་རྟེན་དང་དོན་དང་ཐེག་ཆེན་དང་ཐབས་དང་
【現代漢語翻譯】 佈施是給予，習慣於給予，因此對它沒有執著。持戒是阻止追求未得之物的散亂，因為安住于比丘的戒律，一切業邊的散亂都不會產生。忍辱是不捨棄眾生的方法，因為一切損害所帶來的痛苦都不會使內心厭惡。精進是增長善的方法，因為從發起精進中，善會增長。最後的兩種波羅蜜多是清凈障礙的方法，禪定清凈煩惱障，智慧清凈所知障。 因此，波羅蜜多必定是六種：對於諸境沒有執著，獲得它，阻止其他散亂，不捨棄眾生，增長善，清凈其他障礙。如是說。不被慾望的散亂所控制，是不執著的佈施；阻止先前未生起的，是阻止無意義和非真實散亂的戒律；對於眾多且易於產生的惡行眾生，作為從其事業中退回的對治，是習慣於忍辱的強大力量；通過長時間積累眾多善行，並通過思考它們的利益等來增長善，是強烈而持久的精進；壓制煩惱是禪定；摧毀其種子和所知障是智慧。通過這個教導，可以對六度獲得極大的確定。 關於依賴於三學的數量確定：戒律的自性是戒律，如果存在不貪圖享用的佈施，則可以正確地接受它，因此它是戒律的集合。正確接受之後，通過不以惡語還擊等忍辱來守護，因此它是戒律的眷屬。禪定是心的學，智慧是智慧的學。精進屬於所有三學，因此波羅蜜多必定是六種：通過掌握三學，勝者正確地宣說了六波羅蜜多，前三者和後兩者有兩種形態，一個也屬於三者。如是說。那麼，具備何種圓滿的所依，以安住於何種乘，具備多少種方便，來成辦自他一切圓滿的利益？所依是什麼，意義是什麼，大乘是什麼，方便是什麼，以及要修持的學是什麼？
【English Translation】 'Generosity is giving, being accustomed to giving, therefore being free from attachment to it. Morality is the method of restraining the distraction of striving for what has not been obtained, because all distractions of the edge of karma do not arise when abiding in the discipline of a monk. Patience is the method of not abandoning sentient beings, because all the suffering caused by harm does not dishearten the mind. Diligence is the method of increasing virtue, because from initiating diligence, it will increase. The last two perfections are the method of purifying obscurations, meditation purifies afflictive obscurations, and wisdom purifies cognitive obscurations.' 'Therefore, the Pāramitās are definitely six: not being attached to objects, obtaining it, restraining other distractions, not abandoning sentient beings, increasing virtue, and purifying other obscurations. Thus it is said. Not being controlled by the distraction of desire is the unattached giving; preventing what has not arisen before is the morality of restraining meaningless and untrue distractions; for many and easily arising evil sentient beings, as an antidote to turning back from their deeds, is the powerful force of being accustomed to patience; increasing virtue through accumulating many virtues for a long time, and through thinking about their benefits, etc., is strong and lasting diligence; suppressing afflictions is meditation; destroying its seeds and cognitive obscurations is wisdom. Through this teaching, one can gain great certainty about the six perfections.' 'Regarding the numerical certainty dependent on the three trainings: the nature of morality is morality, and if there is giving that does not look to enjoyment, then it can be properly accepted, therefore it is the collection of morality. Having been properly taken, it is protected by patience such as not retaliating with abuse, therefore it is its retinue. Meditation is the training of the mind, and wisdom is the training of wisdom. Diligence belongs to all three trainings, therefore the Pāramitās are definitely six: having mastered the three trainings, the Victorious One correctly explained the six perfections, the first three and the last two have two forms, and one also belongs to all three. Thus it is said. So, with what kind of perfect basis, abiding in what vehicle, with how many kinds of methods, does one accomplish all the perfect benefits for oneself and others? What is the basis, what is the meaning, what is the Mahāyāna, what are the methods, and what is the training to be practiced?'
བསླབ་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡོམ་ཡིན་པ་ལ་ངེས་པ་ཆེན་པོ་མ་རྙེད་ཀྱི་བར་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་དང་པོ་ནས་འཁོར་བ་ལས་མི་འདའ་བའམ་མི་འཕགས་པའི་རྒྱུ་ནི་གཉིས་ཏེ། ལོངས་སྦྱོད་ལ་ཆགས་པ་དང་ཁྱིམ་ལ་ཆགས་པའོ། །དེའི་གཉེན་པོར་ནི་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །ལན་ཅིག་འཕགས་ཀྱང་མཐར་མི་ཕྱིན་པར་སླར་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་ནི་གཉིས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་ལོག་སྒྲུབ་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་དགེ་ཕྱོགས་ལ་ཡུན་རིང་པོར་སྦྱོར་བས་ཡོངས་སུ་སྐྱོ་བའོ། །དེའི་གཉེན་པོར་ནི་བཟོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དང་གནོད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ་དང་དུས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལའང་ཉི་མ་གཅིག་ལྟ་བུར་བལྟ་བའི་སྤྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱོང་ཚུལ་ཤེས་ནས་སྒོ་དུ་མ་ནས་སྦྱངས་ན་ལྡོག་པའི་ 13-2-236a རྒྱུའི་གཉེན་པོ་བྱེད་ནུས་པའི་བཟོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་སྐྱེ་བས་གནད་དུ་ཆེའོ། །དེ་ཙམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པར་མ་ཟད་ད་ལྟའི་དུས་ཀྱི་དགེ་སྦྱོར་ལའང་དཀའ་སྤྱད་ཐན་ཐུན་ལ་བཟོད་བསྲན་ཆུང་བ་དང་། གང་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་སྤྲོ་ཤུགས་ཆུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དང་པོར་ཞུགས་པ་མང་ཡང་བར་དུ་མ་ལོག་པ་ཆེན་པོ་མི་འོང་བར་སྣང་སྟེ། བཟོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་མན་ངག་ལ་མ་སྦྱངས་པས་ལན་ནོ། །བར་དུ་མ་ལོག་ཀྱང་ཆུད་ཟ་བའི་རྒྱུ་ནི་གཉིས་ཏེ། སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་མི་གནས་པའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་ཤེས་རབ་འཆལ་བའོ། །དེའི་གཉེན་པོར་ནི་བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་སྟེ། སེམས་གཞན་དུ་གཡེངས་པའི་བཟླས་བརྗོད་སོགས་ཀྱང་དོན་མེད་པར་གསུངས་ཤིང་། ནང་རིག་པའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་དོན་ལ་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་མ་རྒྱས་ན་འཇུག་ལྡོག་གི་གནས་རགས་པ་ལའང་འཁྲུལ་ནས་ལོག་པར་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་གྲངས་ངེས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པའི་གཞིའི་གནས་ཀྱི་གྲངས་ངེས་ནི། ཕར་ཕྱིན་དང་པོ་བཞི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚོགས་སུ་འགྱུར་བས་དེ་བཞི་ཀས་མི་གཡེང་བའི་ཕར་ཕྱིན་བསམ་གཏན་འགྲུབ་ལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་སྨིན་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་གྲངས་ངེས་ནི། 13-2-236b སྔར་བཤད་པའི་གསུམ་པ་དང་དོན་འདྲའོ། །འདི་ནི་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་བཞེད་པ་སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོས་བཀོད་པ་ལྟར་བཤད་པ་སྟེ་ཕྱིན་དྲུག་ལ་ངེས་པ་སྐྱེ་བ་ལ་གནད་ཆེ་བར་སྣང་ངོ་། ། ༈ ཞར་ལ་གོ་རིམ་ངེས་པ་བསྟན་པ། གཉིས་པ་ཞར་ལ་གོ་རིམ་ངེས་པ་ལ་གསུམ་ལས། སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་
【現代漢語翻譯】 應當知曉，圓滿和攝集一切學處即是六波羅蜜（梵文：Paramita，梵文羅馬擬音：Pāramitā，漢語字面意思：到彼岸），在未對菩薩的修持要點皆包含于其中生起堅定信念之前，應當反覆思維。此外，從一開始就不解脫輪迴或不證悟聖果的原因有兩個：貪執受用和貪戀家庭。對治它們的方法是佈施和持戒。即使一度證悟聖果，最終卻未能達到究竟而退轉的原因也有兩個：眾生的邪行所帶來的痛苦，以及長期行善而產生的厭倦。對治它們的方法是忍辱和精進，即對於痛苦和損害毫不在意，對於無盡的時間也視如一日的歡喜。如果懂得如何培養這些品質，並通過多種途徑進行修習，就能生起能夠對治退轉之因的忍辱和精進，這一點至關重要。不僅對於如此程度的菩薩行是這樣，即使是對於當今時代的善行來說，也存在因難以忍受微小的苦行，以及對於所修之道的興趣不足，導致一開始進入的人很多，但最終不退轉的人卻很少的情況。這是因為沒有修習忍辱和精進的竅訣。即使不退轉，也會有虛度光陰的原因，那便是心無法安住于善的對境，而是散亂和智慧上的放縱。對治它們的方法是禪定和智慧，因為經中說心散亂時所念誦的咒語等也是沒有意義的。如果不增長對內明（梵文：adhyātma-vidyā，漢語字面意思：內在的知識）的通達智慧，即使對於粗略的取捨之處也會迷惑，從而導致邪行。以上是從捨棄不順品，而修習對治品的角度所作的數目決定。成就一切佛法的基礎之數目決定是：前四度（佈施、持戒、忍辱、精進）會轉為三摩地（梵文：Samādhi，梵文羅馬擬音：Samādhi，漢語字面意思：禪定）之聚，因此，這四者能成就毫不散亂的波羅蜜禪定。如果依靠它來修習勝觀（梵文：Vipaśyanā，梵文羅馬擬音：Vipaśyanā，漢語字面意思：內觀），就能證悟實相。隨順成熟眾生的數目決定與之前所說的第三點意思相同。這是根據聖者無著（梵文：Asanga）的觀點，由善獅子（梵文：Subhavyākaraṇa）論師所著，對於生起六度（佈施、持戒、忍辱、精進、禪定、智慧）的定解具有重要意義。 順便說一下，顯示順序的確定。 第二，順便說一下，順序的確定分為三點：生起的次第。
【English Translation】 It should be known that perfecting and collecting all the trainings is the six Pāramitās. Until a firm conviction arises that all the key points of a Bodhisattva's practice are included within them, one should contemplate repeatedly. Furthermore, there are two reasons why one does not transcend Saṃsāra or attain noble results from the beginning: attachment to enjoyment and attachment to family. The antidotes to these are generosity and discipline. Even if one becomes noble once, there are two reasons for eventually not reaching the end and reverting: suffering caused by the wrongdoings of sentient beings and becoming weary from engaging in virtuous activities for a long time. The antidotes to these are patience and diligence, that is, not caring about suffering and harm, and viewing even immeasurable time as just one day of joy. If one knows how to cultivate these qualities and trains through various means, one can generate patience and diligence that can act as antidotes to the causes of reversion, which is crucial. Not only is this the case for such a level of Bodhisattva conduct, but even for virtuous practices in the present age, there is a situation where many enter at the beginning due to the difficulty in enduring small austerities and the lack of interest in the path being practiced, but few ultimately do not revert. This is because they have not trained in the instructions of patience and diligence. Even if one does not revert, there are two reasons for wasting time: the mind not abiding on the object of virtue, but being distracted, and intellectual licentiousness. The antidotes to these are Samādhi and wisdom, because it is said that mantras recited with a distracted mind are meaningless. If one does not increase the wisdom of thoroughly discriminating the meaning of the inner knowledge (adhyātma-vidyā), one will be confused even about the rough places of acceptance and rejection, leading to wrong conduct. The above is a numerical determination made from the perspective of abandoning unfavorable factors and practicing antidotes. The numerical determination of the basis for accomplishing all the Buddha's teachings is: the first four perfections (generosity, discipline, patience, diligence) transform into a collection of Samādhi, therefore, these four accomplish the perfection of Samādhi without distraction. If one cultivates Vipaśyanā based on it, one will realize the true nature. The numerical determination in accordance with maturing sentient beings is the same as the meaning of the third point mentioned earlier. This is according to the view of the noble Asanga, written by the teacher Subhavyākaraṇa, which seems crucial for generating certainty in the six perfections. Incidentally, showing the certainty of the order. Secondly, incidentally, the certainty of the order is divided into three points: the order of arising.
ནི། ལོངས་སྤྱོད་ལ་མི་བལྟ་ཞིང་མ་ཆགས་པའི་སྦྱིན་པ་ཡོད་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེན་པར་བྱེད་ལ། ཉེས་སྤྱོད་ལེགས་པར་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་ན་གནོད་པ་ལ་བཟོད་པར་འགྱུར་རོ། །དཀའ་སྤྱད་ལ་མི་སྐྱོ་བའི་བཟོད་པ་ཡོད་ན་ལྡོག་པའི་རྐྱེན་ཉུང་བས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པར་ནུས་སོ། །ཉིན་མཚན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ན་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་བཀོལ་བ་ལ་ལས་སུ་རུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེའོ། །སེམས་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་འབྱུང་ངོ་། །དམན་མཆོག་གི་རིམ་པ་ནི། སྔ་མ་སྔ་མ་དམན་ལ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་མཆོག་གོ ། རགས་ཕྲའི་རིམ་པ་ནི། སྔ་མ་རྣམས་ཕྱི་མ་རྣམས་ལས་འཇུག་པ་དང་བྱ་སླ་བས་རགས་ལ། ཕྱི་མ་རྣམས་སྔ་མ་རྣམས་ལས་འཇུག་པ་དང་བྱ་བར་དཀའ་བས་རང་རང་གི་སྔ་མ་ལས་ཕྲ་བ་སྟེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ཕྱི་མ་སྐྱེ། །དམན་དང་མཆོག་ཏུ་གནས་ཕྱིར་དང་། །རགས་པ་དང་ནི་ཕྲ་བའི་ཕྱིར། །དེ་དག་རིམ་པར་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། ། 13-2-237a ཕར་ཕྱིན་དང་། གཞན་གྱི་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་པ་བསྡུ་བ་བཞི་ལ་བསླབ་པའོ། ། ༈ རང་གི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ཕར་ཕྱིན། དང་པོ་ལ་དྲུག །སྦྱིན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། བཟོད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། བསམ་གཏན་དང་། ཤེས་རབ་ལ་བསླབ་པའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ སྦྱིན་པ་ལ་བསླབ་པའི་ཚུལ། དང་པོ་ལ་བཞི། སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ། དེ་བསྐྱེད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས། སྦྱིན་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བའོ། ། ༈ སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ། དང་པོ་ནི། བྱང་ས་ལས། སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་དང་རང་གི་ལུས་ལ་མི་བལྟ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མ་ཆགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སེམས་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བའི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་དང་། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། གཏོང་བའི་སེམས་པ་དགེ་བ་དང་དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ལུས་ངག་གི་ལས་སོ། །དེ་ལ་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པ་ནི། སྦྱིན་བྱའི་རྫས་གཞན་ལ་བཏང་བས་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་དབུལ་བ་བོར་བ་ལ་མི་བལྟོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ད་དུང་འགྲོ་བ་བཀྲེན་པོ་དུ་མ་ཡོད་པས་སྔར་བྱོན་པའི་རྒྱལ་བ་རྣམས་སྦྱིན་པ་མཐར་མ་ཕྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ལུས་དང་ངག་མི་གཙོ་ཡི། སེམས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་རང་ལ་བདོག་པའི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་ལ་སེར་སྣའི་འཛིན་པ་བཅོམ་ནས་གཞན་ལ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་གཏོང་ཞིང་། དེ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་བཏང་བའི་འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ལ་བདར་བའི་བློ་གོམས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས་སྦྱིན་པའི་ 13-2-237b ཕར་ཕྱིན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་དབུ
【現代漢語翻譯】 如果有了不貪戀受用的佈施，就能受持戒律；如果具備了能很好地防護惡行的戒律，就能忍受損害。如果有了不厭倦苦行的忍耐，由於違逆的因緣減少，就能努力精進。如果日夜精進，心專注于善的目標，就能生起堪能的禪定。如果心能平靜安住，就能如實地證悟真理。下劣和殊勝的次第是：前面的越來越下劣，後面的越來越殊勝。粗大和微細的次第是：前面的比起後面的，容易進入和實行，所以是粗大的；後面的比起前面的，難以進入和實行，所以相對於各自的前面來說是微細的。《經莊嚴論》中說：『依靠前面的，後面的產生，因為安住于下劣和殊勝，以及粗大和微細的緣故，這些是依次顯示的。』 波羅蜜多（梵文：paramita，梵文羅馬擬音：pāramitā，漢語字面意思：到彼岸），以及成熟他人相續的四攝（佈施、愛語、利行、同事）都需要修學。 首先是成熟自己成佛之法的波羅蜜多。 第一部分有六個方面：佈施、持戒、忍辱、精進、禪定和智慧的修學方法。 首先是修學佈施的方法。 第一部分有四個方面：佈施的體性，進入佈施的方法，佈施的分類，以及這些內容的總結。 首先是佈施的體性。 第一點是：在《菩薩地》中說：『什麼是佈施的體性呢？就是菩薩不貪戀一切資具和自己的身體，與不執著一同生起的意樂，以及由此引發的身語行為，完全施捨佈施之物。』如經文所說，佈施的體性是捨棄的善心，以及由此引發的身語行為。要圓滿佈施波羅蜜多，並不在于將佈施之物施捨給他人後，是否消除了眾生的貧困。如果這樣認為，那麼因為仍然有許多貧困的眾生，所以過去的諸佛就未能圓滿佈施。因此，身體和語言並不重要，重要的是心。就像這樣，對於自己擁有的身體、受用和一切善根，斷除慳吝的執著，從內心深處施捨給他人，不僅如此，還要習慣於將佈施的果報迴向給眾生，這樣才能圓滿佈施 波羅蜜多。就像《入菩薩行論》中所說：『如果眾生貧困』
【English Translation】 If there is giving without attachment to enjoyment, one will take up morality; if one possesses morality that well restrains misconduct, one will become tolerant of harm. If there is tolerance without weariness of hardship, one will be able to exert diligence because there are few opposing conditions. If one exerts diligence day and night, a samadhi (Sanskrit: samādhi, 梵文羅馬擬音：samādhi, 漢語字面意思：三摩地，等持) will arise that is workable for applying the mind to virtuous objects. If the mind is placed evenly, realization will arise as it is in reality. The order of inferior and superior is: the former is more and more inferior, and the latter is more and more superior. The order of coarse and subtle is: the former is coarser than the latter because they are easier to enter into and do, and the latter is subtler than the former because they are more difficult to enter into and do than their respective former ones. As it says in the Ornament for the Sutras: 'Relying on the former, the latter arises, because it abides in inferior and superior, and because of coarse and subtle, these are shown in order.' The pāramitās (梵文：paramita，梵文天城體：पारमिता，梵文羅馬擬音：pāramitā，漢語字面意思：to the other shore, 到彼岸) and the four saṅgrahavastus (佈施、愛語、利行、同事) which ripen the minds of others, are to be studied. Firstly, the pāramitās which ripen one's own Buddha-dharma. The first part has six aspects: the methods of studying giving, morality, patience, diligence, meditation, and wisdom. Firstly, the method of studying giving. The first part has four aspects: the nature of giving, the means of engaging in it, the divisions of giving, and the summary of their meaning. Firstly, the nature of giving. The first point is: In the Bodhisattvabhumi it says: 'What is the nature of giving? It is the mind of a Bodhisattva that arises together with non-attachment, not looking at all possessions and one's own body, and the actions of body and speech that are motivated by it, completely giving away the object of giving.' As it says, the nature of giving is the virtuous mind of giving and the actions of body and speech motivated by it. The perfection of giving pāramitā does not depend on whether the poverty of beings is eliminated by giving away the object of giving to others. If it were so, then because there are still many poor beings, the Buddhas of the past would not have perfected giving. Therefore, body and speech are not important, but the mind is important. Like this, having destroyed the clinging of miserliness to one's own body, possessions, and all roots of virtue, giving to others from the depths of one's heart, and not only that, but also habituating the mind to dedicate the fruits of giving to sentient beings, from the completion of this comes the giving pāramitā. As it says in the Bodhicaryāvatāra: 'If beings are poor'
ལ་བོར་བ། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཡིན་ན། །ད་དུང་འགྲོ་བཀྲེན་ཡོད་ན་སྔོན། །སྐྱོབ་པ་ཇི་ལྟར་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །བདོག་པ་ཐམས་ཅད་འབྲས་བཅས་ཏེ། །སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་བཏང་སེམས་ཀྱིས། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གསུངས་ཏེ། །དེ་ལྟས་དེ་ནི་སེམས་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཉམས་ལེན་ནི། དངོས་སུ་རྫས་གཞན་ལ་གཏོང་བ་མེད་ཀྱང་གཏོང་བའི་སེམས་པ་སྒོ་དུ་མ་ནས་བསྐྱེད་ཅིང་ཇེ་འཕེལ་དུ་གཏོང་བ་ཡིན་ནོ། ། ༈ དེ་བསྐྱེད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས། གཉིས་པ་ནི། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སེར་སྣ་མ་ལུས་པར་བཅོམ་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། སེར་སྣ་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་པ་ཡིན་པས་ཐེག་དམན་གྱི་དགྲ་བཅོམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་ས་བོན་དང་བཅས་པ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཏོང་བའི་གེགས་སེར་སྣའི་ཀུན་ཏུ་འཛིན་པ་བསལ་བ་ཙམ་དུ་མ་ཟད། བདོག་པ་ཐམས་ཅད་གཞན་ལ་གཏོང་བའི་བསམ་པ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །དེ་ལ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་བཏང་བའི་ཕན་ཡོན་བསྒོམ་དགོས་པས་དེ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཟླ་བ་སྒྲོན་མ་ལས། རུལ་བར་གྱུར་པའི་ལུས་འདི་དང་། །སྲོག་ཀྱང་གཡོ་བ་དབང་མེད་ཅིང་། །རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་འདྲ་བ་ལ། །བྱིས་པ་འདི་དག་ཆགས་པས་ན། །ཤིན་ཏུ་མ་རུངས་ལས་བྱས་ཏེ། །སྡིག་པའི་དབང་དུ་སོང་བ་དང་། །མི་མཁས་འཆི་བདག་བཞོན་པས་སོང་། །དེ་དག་མི་བཟད་སེམས་དམྱལ་འགྲོ། །ཞེས་ལུས་མི་གཙང་བ་དང་སྲོག་རི་ 13-2-238a གཟར་གྱི་ཆུ་ལྟར་གཡོ་བ་དང་ལུས་སྲོག་གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པས་རང་དབང་བའི་བདག་མེད་པ་དང་། རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བརྫུན་པར་བལྟས་ནས་དེ་ལ་ཆགས་པ་དགག་དགོས་ཏེ། དེ་མ་ལོག་ན་ཆགས་པའི་དབང་དུ་སོང་སྟེ་ཉེས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་རྣམས་བསགས་ནས་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བར་གསུངས་པ་དང་། སྒོ་མཐའ་ཡས་པ་སྒྲུབ་པའི་གཟུངས་ལས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་གང་དག་ཁ་ཅིག་རྩོད་འགྱུར་བ། །དེ་ཡི་གཞི་རྩ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་སྟེ། །དེ་ལྟས་གང་ལ་སྲེད་པར་འགྱུར་བ་སྤོངས། །སྲེད་པ་སྤང་བ་བྱས་ན་གཟུངས་སུ་འགྱུར། །ཞེས་དང་། བསླབ་བཏུས་ལས་ཀྱང་། འདི་ལྟར་བདག་གི་ལུས་དང་སེམས། །སྐད་ཅིག་རེ་རེས་འགྲོ་བ་ཉིད། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་དྲི་འབབ་པའི། །ལུས་ཀྱིས་རྟག་ཅིང་དྲི་མེད་ཀྱི། །བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར་ན་ནི། །དེ་ནི་རིན་མེད་རྙེད་མིན་ནམ། །ཞེས་དང་། སྐྱེས་རབས་ལས་ཀྱང་། བདག་མེད་འཇིག་ལ་སྙིང་པོ་མེད་པའི་ལུས། །སྡུག་བསྔལ་དྲིན་མེད་རྟག་ཏུ་མི་གཙང་བའི། །ལུས་ཀྱིས་གཞན་ལ་ཕན་ཐོགས་འགྱུར་བ་ལ། །དགའ་བར་མི་འགྱུར་དེ་ནི་མཁས་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། འབད་པ་དུ་མས་བསྲུངས་ཀྱང་ངེས་པར་འདོར་དགོས་པའི་སྙིང་པོ་མེད་པའི་ལུས་གཞན་ལ་བསམ་པས
【現代漢語翻譯】 如果佈施是到達彼岸（梵文：Pāramitā，含義：度，完成）的方法， 如果還有人貧困， 那麼，救濟又如何能算是到達彼岸呢？ 將所有財產連同果實， 以慈悲之心施與眾人， 這才是佈施的彼岸， 因此，佈施的本質在於發心。 因此，佈施波羅蜜多的修持， 即使沒有實際將財物施與他人， 也要從多方面生起並增長佈施之心。 第二，僅僅斷除對身體和受用的吝嗇， 並不能成為佈施波羅蜜多。 因為吝嗇屬於貪慾的範疇， 小乘的阿羅漢也能完全斷除包括種子在內的吝嗇。 因此，不僅要消除阻礙佈施的吝嗇執著， 還要從內心深處生起將所有財產施與他人的意願。 為此，需要觀修執著的過患和佈施的利益，現在開始講述。 《月燈經》中說： '這個腐爛的身體， 生命也無常且不由自主， 如同夢幻泡影一般。 愚癡的人們卻執著於此， 造作種種惡業， 受罪惡的支配。 無知的人被死主所驅使， 這些人可悲，將墮入地獄。' 身體是不凈的，生命如懸崖上的流水般無常，身體和生命都受業力支配，沒有自主性。應將身體和生命視為夢幻泡影般虛假，從而斷除對它們的執著。如果不斷除執著，就會受其支配，積累種種惡行，最終墮入惡道。此外，《無盡藏陀羅尼經》中也說： '有些眾生會爭鬥， 其根本原因在於執著。 因此，應捨棄貪戀之物， 捨棄貪戀才能成就陀羅尼。' 《學集論》中也說： '如此我的身與心， 每一剎那都在流逝。 如果能以這無常、污穢的身體， 獲得常恒、清凈的菩提， 那豈不是無價之寶？' 《本生傳》中也說： '無我、易逝、無意義的身體， 充滿痛苦、忘恩負義、常不清凈的身體， 如果能利益他人， 不為此感到高興，那就不是智者。' 如上所說，即使費盡心思守護，最終也必然要捨棄的無意義的身體，如果能以利益他人的心來對待……
【English Translation】 If giving is the Pāramitā (Sanskrit: Pāramitā, meaning: to cross over, to complete), If there are still people in poverty, Then how can relief be considered reaching the other shore? Giving all possessions along with their fruits, With a compassionate heart to all beings, That is the Pāramitā of giving, Therefore, the essence of giving lies in the intention. Therefore, the practice of the Pāramitā of giving, Even without actually giving material things to others, One should generate and increase the mind of giving from various aspects. Second, merely cutting off stinginess towards the body and possessions, Does not become the Pāramitā of giving. Because stinginess belongs to the category of attachment, The Śrāvakas (Hinayana practitioners) can also completely abandon stinginess, including its seeds. Therefore, not only should one eliminate the clinging of stinginess that hinders giving, But one must also generate from the depths of one's heart the intention to give all possessions to others. For this, one needs to contemplate the faults of clinging and the benefits of giving, and now I will speak about them. The Chandrapradīpa Sūtra says: 'This decaying body, Life is also impermanent and involuntary, Like a dream and illusion. Foolish people are attached to this, Creating all kinds of evil deeds, Being dominated by sin. Ignorant people are driven by the Lord of Death, These people are miserable and will go to hell.' The body is impure, life is as impermanent as a stream on a cliff, and both body and life are subject to karma and have no autonomy. One should regard the body and life as false like dreams and illusions, thereby abandoning attachment to them. If one does not abandon attachment, one will be dominated by it, accumulate all kinds of evil deeds, and eventually fall into evil realms. Furthermore, the Inexhaustible Treasury Dhāraṇī Sūtra also says: 'Some sentient beings will quarrel, The root cause of which is clinging. Therefore, one should abandon what is craved, Abandoning craving will accomplish the Dhāraṇī.' The Compendium of Trainings also says: 'Thus, my body and mind, Are passing away in every moment. If one can use this impermanent, defiled body, To attain the constant, pure Bodhi, Wouldn't that be a priceless treasure?' The Jātaka Tales also says: 'The selfless, perishable, meaningless body, Full of suffering, ungrateful, and always impure body, If it can benefit others, Not being happy about it is not wise.' As mentioned above, even if one tries hard to protect it, the meaningless body that must inevitably be abandoned, if one treats it with the intention of benefiting others...
་བཏང་བས་རང་གཞན་གྱི་དོན་མང་པོ་འགྲུབ་པ་ལ། དེ་ལྟར་བློ་མི་སྦྱོང་བ་ནི་བདག་བླུན་པའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ལུས་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་གཏོང་བའི་བློ་ཅི་སྐྱེ་བྱའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། ཐམས་ཅད་ 13-2-238b བཏང་བས་མྱ་ངན་འདའ། །བདག་བློ་མྱ་ངན་འདས་པ་སྒྲུབ། །ཐམས་ཅད་གཏོང་བར་ཆབས་གཅིག་ལ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བཏང་བ་མཆོག །ཅེས་སོ། །ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། ལོངས་སྤྱོད་རྣམ་པ་མི་རྟག་མཐོང་གྱུར་ཅིང་། །སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་རང་གི་ངང་གྱུར་ན། །བྱིན་པ་བདག་གི་ཁྱིམ་བཞག་གཞན་གྱི་བར། །ཤིན་ཏུ་རིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གང་བྱིན་དེ་ལས་འཇིགས་པ་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ཁྱིམ་ན་གང་བཞག་དེ་ལས་འཇིགས་པ་འབྱུང་། །མི་ཆོག་ཐུན་མོང་རྟག་ཏུ་བསྲུང་དགོས་ཏེ། །བྱིན་ན་ཉེས་པ་དེ་དག་གནོད་མི་འགྱུར། །བྱིན་པས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་བདེ་བ་འགྲུབ། །མ་བྱིན་ཚེ་འདི་ཉིད་ལའང་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད། །མི་ཡི་ནོར་རྣམས་སྐར་མདའི་རང་བཞིན་ལྟར། །ཡོངས་སུ་མ་བཏང་དེ་དག་མེད་པར་འགྱུར། །མ་བྱིན་ནོར་རྣམས་མི་རྟག་མེད་འགྱུར་ཏེ། །བྱིན་པས་དེ་དག་ཡོད་པའི་གཏེར་དུ་འགྲོ། །སེམས་ཅན་ཕན་པར་གཞོལ་བས་གང་བྱིན་པའི། །ནོར་རྣམས་སྙིང་པོ་མེད་པའང་ཡོད་པར་འགྱུར། །གང་ཞིག་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་མཁས་པས་བསྔགས། །སྐྱེ་བོ་བྱིས་པ་དེ་དག་གསོག་ལ་དགའ། །ཡོངས་སུ་བཟུང་བས་མི་འབྲལ་གང་ཡང་མེད། །བྱིན་པས་རྟག་ཏུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འབྱུང་། །བཏང་བས་ཉོན་མོངས་ཡོངས་སུ་འཛིན་མི་འགྱུར། །འཇུངས་པ་འཕགས་པའི་ལམ་མིན་ཉོན་མོངས་བསྐྱེད། །གང་ཞིག་བྱིན་པ་དེ་ནི་ལམ་གྱི་མཆོག ། དེ་ལས་གཞན་གྱུར་འཕགས་པས་ལམ་ངན་གསུངས། །ཞེས་སོ། །དགེ་བའི་རྩ་བའང་ཆེ་ཆུང་གང་བྱས་ 13-2-239a ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ལ་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་ཏུ་ཕན་བདེ་རྒྱ་ཆེན་འགྲུབ་པའི་དོན་དུ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་བསྔོས་ཤིང་སྦྱིན་པར་བཏང་ན། སེམས་ཅན་རེ་རེ་ལ་བརྟེན་པའི་བསོད་ནམས་དེ་སྙེད་འཐོབ་པས་ཚོགས་བདེ་བླག་ཏུ་རྫོགས་ཏེ། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་ལས། དེ་སྐད་བརྗོད་པའི་བསོད་ནམས་གང་། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་གཟུགས་ཅན་གྱུར། །གངྒཱའི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཁམས་སུ་ཤོང་མི་འགྱུར། །དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས། །གཏན་ཚིགས་ཀྱང་ནི་འདི་ལ་སྣང་། །སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་ཚད་མེད་ལ། །ཕན་འདོད་དེ་ནི་དེ་འདྲ་འོ། །ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང་གཏོང་བ་འཕེལ་བ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་དང་། སེར་སྣ་འཕེལ་བ་དང་། གཏོང་སེམས་མ་སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེ་བ་དང་། སྐྱེས་པ་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་འཁོར་དང་ཡོ་བྱད་རྣམས་སྔར་ཡོད་མི་གཟུང་ཞིང་གཞན་གྱིས་བྱིན་ནའང་བླང་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། སེར་སྣའི་སྐྱོན་ནི་གང་གིས་འཕེལ་འགྱུར་རམ། །ཡོངས་སུ་གཏོང་སེམས་འཕེལ་བར
【現代漢語翻譯】 如果因為佈施而成就了自他的眾多利益，心想：『不這樣修心，我真是愚蠢啊！』從而生起將身體等施與他人的心。如《入行論》所說：『一切皆捨棄，能脫諸苦惱，我欲除苦惱，當舍一切物。』一時舍一切，勝於施有情。 《攝波羅蜜多論》中也說：『若見受用諸物皆無常，大悲之心自然而生起，佈施於我如置家室外，以極合理之方式而了知。何者佈施則不生諸怖畏，何者置於家室則生諸怖畏，不滿足之物常需共同守護，若已佈施則彼等過患皆不生。佈施能成辦今生來世之安樂，不佈施則僅於此生亦生痛苦。人之財物如流星般，若未施捨則終將消失。未佈施之財物無常終將滅，佈施能使彼等成為不朽之寶藏。』 『凡以利益有情之心而佈施之物，無意義者亦將變得有意義。智者讚歎完全施捨之人，愚者則樂於積攢。執著不捨者終將一無所有，佈施則能恒時具足圓滿。佈施能使煩惱不生執著，慳吝非聖者之道，乃生煩惱之因。凡佈施者，乃為殊勝之道，除此之外，聖者皆說為惡道。』 無論善根大小，一切都從內心深處發願並佈施，爲了使眾生獲得暫時和究竟的廣大安樂。依靠每一個眾生都能獲得相應的福德，從而輕易圓滿資糧。如《寶鬘論》所說：『如是語之福德若有色，則恒河沙數之世界亦不能容納，此乃薄伽梵所說，於此亦可見其理，有情界無量，利他心亦如是。』 此外，對於增長佈施的障礙，以及增長慳吝，對於不生起佈施心，或者使已生起的佈施心退失的助緣和用具，原有的不再持有，他人給予的也不接受。《攝波羅蜜多論》中說：『何者增長慳吝之過患？何者增長佈施之心？』
【English Translation】 If many benefits for oneself and others are achieved through giving, one should think, 'Not training my mind in this way, I am truly foolish!' and thereby generate the mind to give one's body and so forth to others. As stated in the Bodhicharyavatara: 'By giving up everything, one attains nirvana. I wish to achieve nirvana, so I should give up everything.' Giving up everything at once is superior to giving to sentient beings. It is also said in the Compendium of Perfections: 'If one sees that the enjoyment of all things is impermanent, and great compassion naturally arises, then giving is like placing one's home outside, and one understands it in a very reasonable way. Whatever is given does not give rise to fear, but whatever is kept at home gives rise to fear. Unsatisfactory things always need to be guarded together, but if they have been given away, then those faults do not arise. Giving accomplishes happiness in this life and the next, but not giving causes suffering even in this life. A person's wealth is like a shooting star; if it is not given away, it will disappear. Wealth that is not given away is impermanent and will disappear, but giving makes it an inexhaustible treasure.' 'Whatever is given with the intention of benefiting sentient beings, even meaningless things become meaningful. The wise praise those who give completely, while fools delight in hoarding. Those who cling and do not give will eventually have nothing, but giving always brings abundance. Giving prevents attachment to afflictions; miserliness is not the path of the noble, but a cause of afflictions. Whoever gives is on the supreme path; other than that, the noble ones say is a bad path.' No matter how small or large the root of virtue, dedicate and give it away from the depths of your heart, with the intention of achieving vast temporary and ultimate happiness for all sentient beings. By relying on each sentient being, one obtains that much merit, thereby easily completing the accumulations. As stated in the Ratnavali: 'If the merit of speaking thus had form, even worlds as numerous as the sands of the Ganges could not contain it. This was said by the Bhagavan, and the reason for this is also apparent: the realm of sentient beings is limitless, and the desire to benefit them is also like that.' Furthermore, one should not hold onto existing aids and implements that obstruct the increase of giving, increase miserliness, prevent the arising of the mind of giving, or cause the mind of giving that has already arisen to decline, nor should one accept them even if given by others. The Compendium of Perfections says: 'What increases the fault of miserliness? What increases the mind of giving?'
་མི་འགྱུར་བའི། །ཡོངས་འཛིན་གེགས་སུ་འགྱུར་བའི་བསླུ་བ་དག །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་མ་ལུས་ཡོངས་སུ་སྤང་། །གང་ཞིག་གཏོང་སེམས་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་དག ། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ལམ་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་ན། །དེ་འདྲའི་ནོར་རམ་རིན་ཆེན་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བླང་བར་འོས་པ་མིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱེད་པའི་ཚེ་སེར་སྣས་ཡོ་བྱད་ལ་ཆགས་པར་གྱུར་ 13-2-239b ན། ཐུབ་པས་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་བཏང་ནས་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབས་པ་དང་། བདག་ཀྱང་དེའི་རྗེས་སུ་སློབ་པར་དམ་བཅས་པ་དྲན་པར་བྱས་ཏེ། བདག་གིས་སྔར་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ལ་བཏང་ནས་ད་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཆགས་པར་བྱེད་ན། བདག་གི་སྤྱོད་པ་ནི་གླང་པོ་ཆེ་ཉི་མས་གདུངས་པ་ན་ཆུར་ཞུགས་ནས་ཁྲུས་བྱེད་ཅིང་། སྐམ་ལ་སླེབས་པ་ན་ས་ལ་འགྲེ་ལྡོག་བྱས་པས་ལུས་ལ་སས་གོས་པ་མཐོང་ནས་སླར་ཡང་ཆུར་འཇུག །དེ་ནས་ཡང་སྔར་བཞིན་བྱེད་པ་དང་འདྲའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་མ་ཆགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། ཐུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་མཆོག་དྲན་བྱས་ཤིང་། །དེ་གཞོལ་རང་གི་དམ་བཅས་བསམ་བྱ་སྟེ། །ཡོངས་འཛིན་ཆགས་པ་རྣམ་པར་བསལ་བའི་ཕྱིར། །སེམས་ལ་རྟོག་པའི་དམ་པ་འདི་དག་རྟོགས། །འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་བདག་གིས་ལུས་བཏང་སྟེ། །དེ་བཏང་ཆོས་ཀྱང་བདག་གིས་སྤངས་བྱས་ན། །ཕྱི་རོལ་དངོས་ལ་བདག་གིས་ཆགས་བྱ་བ། །གླང་པོའི་ཁྲུས་བཞིན་བདག་ལ་རིགས་པ་མིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་བཏང་བའི་ཕན་ཡོན་མང་དུ་བསམས་ནས་བྲོད་པ་ཆེན་པོ་དང་། ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་ནུས་ན་གཏོང་བའི་བློ་ངང་གིས་སྐྱེའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སྦྱང་བ་དང་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལ་སོགས་པ་བསམས་པའི་མཐར་ཡང་གཏོང་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །བསྐྱེད་ཚུལ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ལུས་དང་ 13-2-240a དེ་བཞིན་ལོངས་སྤྱོད་དང་། །དུས་གསུམ་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་ཕྱིར། །ཕངས་པ་མེད་པར་གཏང་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ལུས་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་རྩ་གསུམ་དམིགས་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བསམ་པས་གཏོང་བའོ། །དེ་ལྟར་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རང་གིར་འཛིན་པའི་སྲེད་པ་བཟློག་ནས། གཞན་ལ་གཏོང་བའི་སེམས་པ་ཡང་དང་ཡང་དུ་སྦྱོང་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཁྱེད་ཀྱི་དངོས་ཡིན་ཏེ། །འདི་ལ་བདག་གི་ང་རྒྱལ་བདག་ལ་མེད། །དེ་འདྲ་རྨད་བྱུང་རྣམ་རྟོག་ཡང་དང་ཡང་། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་རྗེས་འབྲང་བ། །གང་ལ་ཡོད་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས། །སངས་རྒྱས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྐྱེས་མཆོག་གསུང་། །ཞེས་སོ། །ད་ལྟ་མོས་པ་མ་སྨིན་ཅིང་སྟོབས་ཆུང་བས་སེམས་ཅན་རྣམ
【現代漢語翻譯】 『不改變的』。爲了斷除成為圓滿引導者的障礙的欺騙，菩薩將全部斷除。如果慳吝成為佈施的障礙，成為證得圓滿菩提道路上的障礙，那麼這樣的財富或珍寶王位，菩薩也不應接受。』如此等等。當這樣做時，如果因為慳吝而執著于財物，就要憶念佛陀放棄一切所有而成就菩提，我也發誓要追隨他的足跡。我過去已經將身體、受用和一切善根佈施給眾生，現在又執著于受用，我的行為就像大象被太陽曬得難受時，進入水中沐浴，當它走到岸上時，又在地上打滾，看到身上沾滿了泥土，又再次進入水中。然後又像之前一樣。』這樣想著，不要執著。正如經中所說：『憶念諸佛的殊勝行，思維隨順佛陀的誓言，爲了遣除執著這個障礙，心中要生起這些殊勝的念頭。我已將身體佈施給一切眾生，既然已經捨棄了身體，也捨棄了（對身體的）執著，那麼我對身外之物還有什麼可執著的呢？這就像大象洗澡一樣，對我來說是不合理的。』如此等等。如果能通過思維佈施的眾多利益，生起極大的歡喜，並通過思維執著的過患，生起極大的恐懼，那麼佈施之心自然會生起。同樣，通過修習慈悲等，以及思維諸佛菩薩的解脫事蹟等，最終也要生起佈施之心。生起的方法是：如《入菩薩行論》中所說：『身體以及受用，還有三世的一切善根，爲了成辦一切眾生的利益，毫不吝惜地佈施。』按照這樣所說的，以身體、受用、善根這三者作為所緣境，以意念佈施給一切眾生。這樣，通過斷除對一切財物生起『我所』的貪戀，反覆修習佈施之心，就稱為菩薩。如《攝波羅蜜多論》中所說：『這一切都是您的，我對這些沒有我慢。如此殊勝的分別念，反覆隨學圓滿佛陀的功德，誰擁有這些，就被稱為菩薩。』佛陀說，菩薩是不可思議的殊勝之士。現在因為信心尚未成熟，力量還很弱小，所以對眾生……
【English Translation】 'Unchanging'. To eliminate the deceptions that become obstacles to perfect guidance, Bodhisattvas completely abandon them. If stinginess becomes an obstacle to generosity, hindering the path to perfect enlightenment, then such wealth or precious royal power should not be accepted by Bodhisattvas. 'Etc. When doing so, if one becomes attached to possessions due to stinginess, one should remember that the Buddha achieved enlightenment by giving up all possessions, and I also vow to follow in his footsteps. I have already given my body, enjoyments, and all virtues to sentient beings, and now I am still attached to enjoyments. My behavior is like an elephant who, when tormented by the sun, enters the water to bathe, and when it reaches the shore, it rolls around on the ground, seeing its body covered in mud, and then enters the water again. Then it does the same as before.' Thinking this way, do not be attached. As it is said in the scripture: 'Remember the supreme conduct of the Buddhas, contemplate the vows that accord with the Buddhas, and to eliminate the attachment that hinders, generate these supreme thoughts in your mind. I have given my body to all beings, and since I have given up my body and also abandoned attachment to it, what else should I be attached to? This is like an elephant bathing, which is not reasonable for me.' Etc. If one can generate great joy by contemplating the many benefits of generosity, and generate great fear by contemplating the faults of attachment, then the mind of generosity will naturally arise. Similarly, through cultivating loving-kindness and compassion, and contemplating the liberation stories of the Buddhas and Bodhisattvas, one should ultimately generate the mind of generosity. The method of generating it is: As stated in the Bodhisattvacharyavatara: 'The body and enjoyments, as well as all the virtues of the three times, should be given without hesitation to accomplish the benefit of all sentient beings.' According to what is said in this way, take the body, enjoyments, and roots of virtue as the object of focus, and mentally give them to all sentient beings. In this way, by eliminating the craving that arises from clinging to all possessions as 'mine', and repeatedly cultivating the mind of generosity, one is called a Bodhisattva. As stated in the Compendium of Perfections: 'All these are yours, I have no pride in them. Such wonderful discriminations, repeatedly following the qualities of the perfect Buddha, whoever possesses these is called a Bodhisattva.' The Buddha said that Bodhisattvas are inconceivable and supreme beings. Now, because faith has not yet matured and strength is still weak, towards sentient beings...
ས་ལ་བསམ་པས་ལུས་བྱིན་ཟིན་ཀྱང་ཤ་ལ་སོགས་པ་དངོས་སུ་མི་སྟེར་མོད། འོན་ཀྱང་ལུས་སྲོག་གཏོང་བའི་བསམ་པ་མ་སྦྱངས་ན། གོམས་པ་མེད་པས་ད་གདོད་ཀྱང་ལུས་སྲོག་གཏོང་མི་ནུས་པར་བསླབ་བཏུས་ལས་གསུངས་པས་ད་ལྟ་ནས་བསམ་པ་སྦྱང་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་སེམས་ཅན་ལ་བཏང་བའི་ཟས་གོས་དང་གནས་ཁང་སོགས་ལ་སྤྱོད་པ་ན། གཞན་དོན་དུ་འདི་དག་སྤྱད་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བསམ་པ་བརྗེད་ནས་རང་དོན་དུ་སྲེད་པས་སྤྱོད་ན་ 13-2-240b ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ལྟུང་བ་དང་། སྲེད་པ་ནི་མེད་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པའི་འདུ་ཤེས་འཇོག་པ་བརྗེད་པའམ་སེམས་ཅན་གཞན་ཞིག་གི་ཕྱིར་ཆགས་ན་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ལྟུང་བའོ། །གཞན་ལ་བསྔོས་པ་དེ་དག་ལ་གཞན་གྱི་རྫས་སུ་འདུ་ཤེས་ནས་རང་གི་ཕྱིར་སྤྱོད་ན་མ་བྱིན་ལེན་དུ་འགྱུར་ཞིང་རིན་ཐང་ཚང་ན་སོ་ཐར་གྱི་ཕམ་པར་འགྱུར་བར་བསླབ་བཏུས་ལས་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བསྔོས་པ་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་གཅིག་ལ་རིན་ཐང་ཚང་བ་མི་སྲིད་པས་ཕམ་པ་མི་འོང་ཞེས་འདོད་ལ། གཞན་དག ། སེམས་ཅན་རེ་རེ་ལའང་ཡོ་བྱད་རིལ་པོ་བསྔོས་པས་དེ་མི་འཐད་པར་སྨྲ་ཞིང་། ལ་ལ། གཞན་ལ་བསྔོས་ཀྱང་དེས་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་མེད་པས་ཕམ་པ་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲའོ། །དགོངས་པ་ནི། མིའི་འགྲོ་བ་པ་ལ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་བསྔོས་ཤིང་དེས་ཀྱང་དེ་རིག་ནས་བདག་ཏུ་བཟུང་བའི་སྐབས་སུ་གཞན་གྱི་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་ནས་རང་དོན་དུ་ལེན་པ་ལ་རིན་ཐང་ཚང་ན་ཕམ་པ་འོང་བས་དེ་ལ་དགོངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྡེ་པ་གཞན་གྱི་ལུགས་སུ་སྨྲ་བའང་མི་འཐད་དོ། །སེམས་ཅན་ཁོ་རང་གི་ལོངས་སྤྱོད་སྤྱད་ལ་ཁོའི་དོན་བྱའོ་སྙམ་ནས་སྤྱོད་ན་ཉེས་པ་མེད་དེ། བསླབ་བཏུས་ལས། བདག་པོ་དང་བཅས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་ཀྱིས་བདག་པོ་དང་བཅས་པའི་ལུས་བསྲུང་ངོ་སྙམ་པས་སྤྱད་ན་ཉེས་པ་མེད་དེ། བྲན་རྟག་ཏུ་རྗེ་བོའི་ལས་བྱེད་པ་གང་གིས་འཚོ་བ་བདག་གི་རྫས་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡོ་བྱད་དེ་སེམས་ཅན་ 13-2-241a ལ་བསྔོས་ཟིན་པས་དེས་མ་གནང་བར་སྤྱད་ན་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། དེའི་སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། ཤིན་ཏུ་རྗེ་བོའི་དོན་ལ་བརྩོན་པའི་བྲན་གྱིས་རྗེ་བོ་ན་བ་ལ་སོགས་པས་རྨྱ་བའི་བློ་ཅན་གྱིས་གནང་བ་མེད་པར་སྤྱད་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ཞེས་སོ། །དངོས་སུ་སེམས་ཅན་ལ་ཐམས་ཅད་མི་སྟེར་ན་བློས་བཏང་བ་དེ་བརྫུན་དུ་སྣང་བས། དེ་འདྲ་བ་ལ་སྙིང་པོ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་མ་དད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐད་དུ་འགའ་ཞིག་གིས་དེ་ཁོ་ན་མ་རིག་པར་མ་དད་པར་བྱ་བར་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གཏོང་བའི་སེམས་ངོ་མཚར་ཆེན་པོ་ཅན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་འདི་ལ་ནི་འགའ་ཞིག་གིས་ཐེ་
【現代漢語翻譯】 即使以意念將身體佈施出去，實際上並沒有將血肉等真正施捨出去。然而，如果不修習捨棄身體和生命的意念，因為沒有習慣，最終也無法捨棄身體和生命。《學集論》中說，因此現在就要修習意念。像這樣，從內心深處將食物、衣服和住所等佈施給眾生后，如果在使用這些東西時，忘記了『爲了利益他人而使用這些』的想法，而是爲了自己的利益而貪戀地使用， 就會犯下煩惱的墮落。如果不是貪戀，而是忘記了安立緣於一切眾生的意念，或者爲了其他眾生而執著，那就是非煩惱的墮落。對於佈施給他人之物，如果認為那是他人的東西，卻爲了自己而使用，就會構成不予取，如果價值足夠，就會構成別解脫戒的根本墮落。《學集論》中如是說。對此，有些人認為：『因為是佈施給一切眾生的，所以不可能對一個眾生價值足夠，因此不會構成根本墮落。』另一些人則說：『因為是把整個物品佈施給每個眾生，所以這種說法不合理。』還有人說：『即使佈施給他人，但他人沒有接受，所以沒有根本墮落。』 其真實含義是：如果從內心深處佈施給人類，並且對方也知道並接受了，在這種情況下，如果認為那是他人的東西，卻爲了自己的利益而拿取，價值足夠就會構成根本墮落，這是就這種情況而言的。因此，按照其他部派的觀點來說也是不合理的。如果認為『這是眾生自己的受用，爲了他們的利益而使用』，這樣使用就沒有過失。《學集論》中說：『如果認為用屬於主人的受用，來保護屬於主人的身體，就沒有過失。』就像奴僕經常為主人做事，維持生計的物品並非屬於自己一樣。』如果認為物品已經佈施給眾生，未經他們允許就使用會有過失， 那麼，這也沒有過失。《學集論》中說：『對於非常勤奮地為主人服務的奴僕，即使主人因生病等原因而神志不清，未經允許就使用，也沒有過失。』如果實際上沒有將一切都施捨給眾生，就會覺得以意念佈施是虛假的，因此不要不相信，認為那樣做沒有意義。《學集論》中說：『對於這樣行事的菩薩，有些人因為不瞭解實情而不相信，這是不應該的，因為要了解佈施的意念具有非常大的功德。』對於這種道理，有些人會懷疑。
【English Translation】 Even if one gives away the body in thought, one does not actually give away flesh and blood. However, if one does not train the thought of giving up body and life, one will not be able to give up body and life even now because one is not accustomed to it. The Compendium of Trainings says that one must train the thought from now on. Like this, after giving food, clothing, and shelter, etc., to sentient beings from the bottom of one's heart, if one forgets the thought of 'using these for the benefit of others' and uses them with attachment for one's own benefit, one will commit a downfall of affliction. If it is not attachment, but one forgets to establish the perception of focusing on all sentient beings, or if one is attached for the sake of another sentient being, then it is a downfall that is not an affliction. Regarding those things dedicated to others, if one perceives them as the property of others and uses them for oneself, it becomes taking what is not given, and if the value is sufficient, it becomes a root downfall of individual liberation. The Compendium of Trainings says so. Regarding this, some people think, 'Since it is dedicated to all sentient beings, it is impossible for the value to be sufficient for one sentient being, so there will be no root downfall.' Others say, 'Since the entire item is dedicated to each sentient being, that is not reasonable.' Still others say, 'Even if it is dedicated to others, they have not taken ownership of it, so there is no root downfall.' The meaning is: if one dedicates something from the bottom of one's heart to a human being, and that person also knows and takes ownership of it, then if one perceives it as belonging to another and takes it for one's own benefit, if the value is sufficient, there will be a root downfall, so that is what it refers to. Therefore, it is not reasonable to speak according to the tenets of other schools. If one thinks, 'This is the enjoyment of the sentient being themselves, and I will use it for their benefit,' then there is no fault in using it. The Compendium of Trainings says, 'If one thinks of protecting the body of the owner with the possessions of the owner, there is no fault, just as a servant who always works for the master, the livelihood is not something that belongs to oneself.' If one thinks that if the item has already been dedicated to the sentient being, it will be a fault to use it without their permission, then there is no fault in that. The same text says, 'For a servant who is very diligent in serving the master, even if the master is delirious due to illness, there is no fault in using it without permission.' If one does not actually give everything to sentient beings, it seems that giving in thought is false, so one should not be distrustful, thinking that it is meaningless. The same text says, 'Regarding a Bodhisattva who acts in this way, it is not appropriate for some to be ignorant of that very thing and not believe, because one should fully understand the mind of giving, which has great wonders.' Some doubt this principle.
ཚོམ་བྱ་བར་མི་རིགས་སོ། །ཞེས་སོ། ། ༈ སྦྱིན་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། གསུམ་པ་སྦྱིན་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་གསུམ། རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དང་། རྟེན་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་པའི་རབ་དབྱེ་དང་། སྦྱིན་པ་རང་གི་ངོ་བོའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། ། ༈ རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། དང་པོ་ལ། དམ་པ་དྲུག་ལྡན་དུ་བྱ་བའི་རྟེན་དམ་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་ནས་བྱེད་པའོ། །དངོས་པོ་དམ་པ་ནི། སྤྱིར་སྦྱིན་པའི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ལ་ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་འཇུག་པ་ནའང་དེའི་བསམ་པ་མ་དོར་བ་ཡོད་དོ། །ཆེད་དུ་བྱ་བ་དམ་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་འཕྲལ་དུ་བདེ་བ་དང་ཕུགས་སུ་ཕན་པའི་ཕྱིར་དུ་གཏོང་བའོ། །ཐབས་མཁས་པ་དམ་པ་ནི། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཟིན་པ་ལ་གསུངས་ཏེ། ལས་དང་པོ་པས་ནི་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ 13-2-241b ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པ་ལ་བྱའོ། །བསྔོ་བ་དམ་པ་ནི། བཏང་བའི་དགེ་བ་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བའོ། །རྣམ་པར་དག་པ་དམ་པ་ནི། ཉོན་མོངས་དང་ཤེས་སྒྲིབ་འགོག་པ་སྟེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པ་ལས་བཤད་དོ། །ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་བྱ་བ་ནི། ཆོས་སྦྱིན་ལྟ་བུ་ཞིག་བྱེད་པ་ན་ཉན་རང་གི་ཡིད་བྱེད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཆོས་ལ་མོས་ཤིང་བཟོད་ལ་གཞན་གྱིས་གཤེ་བ་བཟོད་པ་དང་། དེ་ཉིད་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་བསྐྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། ཐེག་དམན་དང་མ་འདྲེས་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པས་དགེ་བ་དེ་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བའི་བསམ་གཏན་དང་། སྦྱིན་བྱ་སྦྱིན་བྱེད་ལེན་པ་པོ་རྣམས་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ་དྲུག་ཚང་བར་བྱས་ན་ཤིན་ཏུ་སྟོབས་ཆེ་སྟེ། དེ་དག་ནི་བརྒྱད་སྟོང་པའི་འགྲེལ་ཆེན་ལས་གསུངས་སོ། ། ༈ རྟེན་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་པའི་རབ་དབྱེ་བ། གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་ཁྱིམ་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བྱེད་ལ་བྱང་སེམས་རབ་བྱུང་གིས་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བྱ་བར་གསུངས་ཏེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སོ་སོར་ཐར་པ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཁྱིམ་པ་གང་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་དག་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱིས་རབ་ཏུ་བཀང་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་དབུལ་བ་ཕུལ་བ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ། རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གྱུར་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་གིས་ཚིག་བཞི་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཞིག་བསྟན་ན་འདི་ནི་དེ་བས་ཆེས་བསོད་ནམས་མང་དུ་བསྐྱེད་དེ། ཤཱ་ 13-2-242a རིའི་བུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ནི་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་བྱ་བར་མ་གནང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་བར་གཅོད་དུ་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་པར་བསླ
【現代漢語翻譯】 ཚོམ་བྱ་བར་མི་རིགས་སོ། །ཞེས་སོ། །——不應分類，如是說。 ༈ སྦྱིན་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ།——殊勝佈施的分類 གསུམ་པ་སྦྱིན་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་གསུམ། རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དང་། རྟེན་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་པའི་རབ་དབྱེ་དང་། སྦྱིན་པ་རང་གི་ངོ་བོའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། །——第三，殊勝佈施有三種分類：所有所依如何行持，觀待各個所依的殊勝分類，以及佈施自身體性的殊勝分類。 ༈ རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བྱ་བ།——所有所依如何行持 དང་པོ་ལ། དམ་པ་དྲུག་ལྡན་དུ་བྱ་བའི་རྟེན་དམ་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་（菩提心，bodhicitta）ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་ནས་བྱེད་པའོ། །——首先，使之具足六種殊勝的殊勝所依是：依止菩提心，即由菩提心發起而行持。 དངོས་པོ་དམ་པ་ནི། སྤྱིར་སྦྱིན་པའི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ལ་ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་འཇུག་པ་ནའང་དེའི་བསམ་པ་མ་དོར་བ་ཡོད་དོ། །——殊勝事物是：一般而言，是受用所有佈施之物，即使涉及特殊情況，也不應捨棄此念。 ཆེད་དུ་བྱ་བ་དམ་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་འཕྲལ་དུ་བདེ་བ་དང་ཕུགས་སུ་ཕན་པའི་ཕྱིར་དུ་གཏོང་བའོ། །——殊勝目的：爲了使一切眾生當下安樂，究竟受益而行佈施。 ཐབས་མཁས་པ་དམ་པ་ནི། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཟིན་པ་ལ་གསུངས་ཏེ། ལས་དང་པོ་པས་ནི་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པ་ལ་བྱའོ། །——殊勝方便：指被無分別智慧所攝持。對於初學者，則指被了悟諸法無自性的智慧所攝持。 བསྔོ་བ་དམ་པ་ནི། བཏང་བའི་དགེ་བ་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བའོ། །——殊勝迴向：將佈施的善根迴向于圓滿菩提。 རྣམ་པར་དག་པ་དམ་པ་ནི། ཉོན་མོངས་དང་ཤེས་སྒྲིབ་འགོག་པ་སྟེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པ་ལས་བཤད་དོ། །——殊勝清凈：遣除煩惱障和所知障，如《大乘集經》所說。 ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་བྱ་བ་ནི། ཆོས་སྦྱིན་ལྟ་བུ་ཞིག་བྱེད་པ་ན་ཉན་རང་གི་ཡིད་བྱེད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཆོས་ལ་མོས་ཤིང་བཟོད་ལ་གཞན་གྱིས་གཤེ་བ་བཟོད་པ་དང་། དེ་ཉིད་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་བསྐྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། ཐེག་དམན་དང་མ་འདྲེས་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པས་དགེ་བ་དེ་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བའི་བསམ་གཏན་དང་། སྦྱིན་བྱ་སྦྱིན་བྱེད་ལེན་པ་པོ་རྣམས་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ་དྲུག་ཚང་བར་བྱས་ན་ཤིན་ཏུ་སྟོབས་ཆེ་སྟེ། དེ་དག་ནི་བརྒྱད་སྟོང་པའི་འགྲེལ་ཆེན་ལས་གསུངས་སོ། །——使之具足六度：在進行法佈施等行為時，需具足聲聞緣覺的意念，守護戒律；信解一切智智之法，安忍他人詈罵；爲了使其不斷增長而生起希求的精進；以不與小乘混雜的專注之心，將善根迴向于圓滿菩提的禪定；以及了知佈施之物、佈施者、受施者皆如幻化的智慧。若能圓滿這六者，則力量極大，這些在《八千頌大釋》中有所闡述。 ༈ རྟེན་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་པའི་རབ་དབྱེ་བ།——觀待各個所依的殊勝分類 གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་ཁྱིམ་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བྱེད་ལ་བྱང་སེམས་རབ་བྱུང་གིས་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བྱ་བར་གསུངས་ཏེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སོ་སོར་ཐར་པ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཁྱིམ་པ་གང་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་དག་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱིས་རབ་ཏུ་བཀང་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་དབུལ་བ་ཕུལ་བ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ། རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གྱུར་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་གིས་ཚིག་བཞི་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཞིག་བསྟན་ན་འདི་ནི་དེ་བས་ཆེས་བསོད་ནམས་མང་དུ་བསྐྱེད་དེ། ཤཱ་——第二，一般而言，財物佈施由在家菩薩行持，而出家菩薩則應行持法佈施。《菩薩別解脫經》中說：『舍利子，若有在家菩薩，以七寶充滿如恒河沙數之佛剎，供養如來、應供、正等覺諸佛；舍利子，若有出家菩薩，僅說一句四句偈，此所生福德亦勝過前者。』 རིའི་བུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ནི་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་བྱ་བར་མ་གནང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་བར་གཅོད་དུ་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་པར་བསླ——舍利子，如來不允許出家人行持財物佈施。』這是考慮到財物佈施會成為聞法等善行的障礙。
【English Translation】 ཚོམ་བྱ་བར་མི་རིགས་སོ། །ཞེས་སོ། །——It should not be categorized, so it is said. ༈ སྦྱིན་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ།——The excellent classification of generosity. གསུམ་པ་སྦྱིན་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་གསུམ། རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དང་། རྟེན་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་པའི་རབ་དབྱེ་དང་། སྦྱིན་པ་རང་གི་ངོ་བོའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། །——Third, there are three excellent classifications of generosity: how all supports should be acted upon, the excellent classification in relation to each support, and the excellent classification of the nature of generosity itself. ༈ རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བྱ་བ།——How all supports should be acted upon. དང་པོ་ལ། དམ་པ་དྲུག་ལྡན་དུ་བྱ་བའི་རྟེན་དམ་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་（菩提心，bodhicitta）ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་ནས་བྱེད་པའོ། །——Firstly, the excellent support for making it possess six excellences is: relying on bodhicitta, that is, acting by being inspired by it. དངོས་པོ་དམ་པ་ནི། སྤྱིར་སྦྱིན་པའི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ལ་ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་འཇུག་པ་ནའང་དེའི་བསམ་པ་མ་དོར་བ་ཡོད་དོ། །——The excellent object is: in general, it is to use all objects of generosity without exception, and even when engaging in specific instances, one should not abandon this thought. ཆེད་དུ་བྱ་བ་དམ་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་འཕྲལ་དུ་བདེ་བ་དང་ཕུགས་སུ་ཕན་པའི་ཕྱིར་དུ་གཏོང་བའོ། །——The excellent purpose is: to give for the sake of all sentient beings, so that they may have immediate happiness and ultimate benefit. ཐབས་མཁས་པ་དམ་པ་ནི། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཟིན་པ་ལ་གསུངས་ཏེ། ལས་དང་པོ་པས་ནི་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པ་ལ་བྱའོ། །——The excellent skillful means is said to be that which is grasped by non-conceptual wisdom. For beginners, it should be that which is grasped by the wisdom that realizes the absence of inherent existence of phenomena. བསྔོ་བ་དམ་པ་ནི། བཏང་བའི་དགེ་བ་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བའོ། །——The excellent dedication is: to dedicate the merit of giving to perfect enlightenment. རྣམ་པར་དག་པ་དམ་པ་ནི། ཉོན་མོངས་དང་ཤེས་སྒྲིབ་འགོག་པ་སྟེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པ་ལས་བཤད་དོ། །——The excellent purity is: to prevent afflictions and cognitive obscurations, as explained in the Mahāyānasaṃgraha. ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་བྱ་བ་ནི། ཆོས་སྦྱིན་ལྟ་བུ་ཞིག་བྱེད་པ་ན་ཉན་རང་གི་ཡིད་བྱེད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཆོས་ལ་མོས་ཤིང་བཟོད་ལ་གཞན་གྱིས་གཤེ་བ་བཟོད་པ་དང་། དེ་ཉིད་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་བསྐྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། ཐེག་དམན་དང་མ་འདྲེས་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པས་དགེ་བ་དེ་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བའི་བསམ་གཏན་དང་། སྦྱིན་བྱ་སྦྱིན་བྱེད་ལེན་པ་པོ་རྣམས་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ་དྲུག་ཚང་བར་བྱས་ན་ཤིན་ཏུ་སྟོབས་ཆེ་སྟེ། དེ་དག་ནི་བརྒྱད་སྟོང་པའི་འགྲེལ་ཆེན་ལས་གསུངས་སོ། །——To make it possess the six perfections: when doing something like giving the Dharma, one needs the discipline of restraining the thoughts of hearers and self-realizers; patience in believing in and tolerating the Dharma of omniscience and enduring the scolding of others; diligence in generating the desire to increase it more and more; meditation of dedicating that virtue to perfect enlightenment with a single-pointed mind that is not mixed with the lesser vehicle; and the wisdom of knowing the object of giving, the giver, and the receiver as illusory. If these six are complete, it is very powerful, and these are explained in the Great Commentary on the Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra. ༈ རྟེན་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་པའི་རབ་དབྱེ་བ།——The excellent classification in relation to each support. གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་ཁྱིམ་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བྱེད་ལ་བྱང་སེམས་རབ་བྱུང་གིས་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བྱ་བར་གསུངས་ཏེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སོ་སོར་ཐར་པ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཁྱིམ་པ་གང་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་དག་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱིས་རབ་ཏུ་བཀང་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་དབུལ་བ་ཕུལ་བ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ། རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གྱུར་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་གིས་ཚིག་བཞི་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཞིག་བསྟན་ན་འདི་ནི་དེ་བས་ཆེས་བསོད་ནམས་མང་དུ་བསྐྱེད་དེ། ཤཱ་——Second, in general, material generosity is done by a bodhisattva householder, while a bodhisattva renunciate is said to do Dharma generosity. From the Pratimoksha Sutra for Bodhisattvas: 'Shariputra, if any bodhisattva householder fills Buddhafields as numerous as the sands of the Ganges River with the seven precious substances and offers them to the Tathagatas, Arhats, perfectly complete Buddhas; Shariputra, if any bodhisattva who has become a renunciate teaches a four-line verse, this generates much more merit than that. རིའི་བུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ནི་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་བྱ་བར་མ་གནང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་བར་གཅོད་དུ་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་པར་བསླ——Shariputra, the Tathagata does not allow renunciates to do material generosity.' This is because it is considered that material generosity would become an obstacle to listening to the Dharma and other virtuous activities.
བ་བཏུས་སུ་གསུངས་ཏེ་རབ་བྱུང་གིས་ཟང་ཟིང་ཆེད་དུ་བསྒྲུབས་ནས་སྦྱིན་གཏོང་བྱེད་པ་བཀག་གི། །རང་གི་དགེ་བའི་བྱ་བ་ལ་མི་གནོད་པར་སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་མཐུས་མང་དུ་རྙེད་ན་ཟང་ཟིང་གཏོང་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། ངས་ནི་ཁྱེད་ལ་གཏོང་བའི་ཕན་ཡོན་མི་བརྗོད་ཀྱི་འཛིན་པའི་ཉེས་དམིགས་བརྗོད་པ་ཡིན་གསུང་སྟེ། རབ་བྱུང་གིས་ཤ་ཐང་ཐང་དུ་ནོར་བཙལ་ཞིང་བསགས་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་རྨ་མང་དུ་ཕྱུང་སྟེ་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་ལ་མ་དགྱེས་པའི་གཏམ་མོ། ། ༈ སྦྱིན་པ་རང་གི་ངོ་བོའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། སྦྱིན་པའི་ངོ་བོའི་དབྱེ་བ་ལ་གསུམ་ལས། ༈ ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ། ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ནི། དམ་པའི་ཆོས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པ་དང་། བཟོ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལས་ཀྱི་མཐའ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་སློབ་པ་རིགས་པར་སྟོན་པ་དང་། བསླབ་པའི་གཞི་འཛིན་དུ་འཇུག་པའོ། ། ༈ མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པ། མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པ་ནི། རྒྱལ་པོ་དང་ཆོམ་རྐུན་ལ་སོགས་པ་མིའི་འཇིགས་པ་དང་། སེང་གེ་དང་སྟག་དང་ཆུ་སྲིན་ལ་སོགས་པ་མི་མ་ཡིན་པའི་འཇིགས་པ་དང་། ཆུ་དང་མེ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བའི་འཇིགས་པ་ལས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ་པའོ། ། ༈ ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ། ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་ལ་གཉིས། ཟང་ཟིང་དངོས་སུ་གཏོང་བའི་སྦྱིན་པ་དང་། བསམ་པ་ཙམ་གྱི་སྦྱིན་པའོ། ། ༈ ཟང་ཟིང་དངོས་སུ་གཏོང་བའི་སྦྱིན་པ། དང་པོ་ལ་གསུམ། ཟང་ཟིང་གཏོང་བའི་ཚུལ། གཏོང་ 13-2-242b བར་མ་ནུས་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། སྦྱིན་པའི་གེགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པའོ། ། ༈ ཟང་ཟིང་གཏོང་བའི་ཚུལ། དང་པོ་ལ་བཞི། གང་ལ་གཏོང་བའི་ཞིང་། གང་གིས་གཏོང་བའི་བསམ་པ། ཇི་ལྟར་གཏོང་བའི་སྦྱོར་བ། གང་གཏོང་བའི་དངོས་པོའོ། ། ༈ གང་ལ་གཏོང་བའི་ཞིང་། དང་པོ་ནི་བཅུ་སྟེ། རང་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་མཛའ་བཤེས་དང་གནོད་པ་བྱེད་པའི་དགྲ་བོ་དང་། ཕན་གནོད་གང་ཡང་མི་བྱེད་པའི་ཐ་མལ་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཅན་དང་ཚུལ་འཆལ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཅན་དང་། རང་ལས་དམའ་བ་དང་། རང་དང་མཉམ་པ་དང་། རང་ལས་ལྷག་པ་དང་། འབྱོར་ཞིང་སྐྱིད་པ་དང་། སྡུག་ཅིང་ཕོངས་པའོ། ། ༈ གང་གིས་གཏོང་བའི་བསམ་པ། བསམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པ་དགོས་པ་ནི། འདི་ལ་བརྟེན་ནས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཚོགས་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་དགོས་པ་ལ་དམིགས་པ་དང་། དང་པོ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ལ་བཏང་ཟིན་པས་བཅོལ་བ་ལེན་པ་ལྟར་གཏང་བར་བྱ་བའི་རང་གི་རྫས་ལ་གཞན་གྱི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པ་དང་། སློང་བ་དང་མི་སློང་བའི་ཞིང་རྣམས་ལ་འདི་དག་བདག་གི་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པར་བྱེད་པས་བདག་གི་ད
【現代漢語翻譯】 在《律藏》（Vinaya Pitaka）中說，禁止僧侶爲了物質利益而進行佈施。如果一個人不損害自己的善行，並且由於先前功德的力量而獲得很多財富，那麼應該進行佈施。夏惹瓦（Sharawa）也說：『我不是在說佈施的利益，而是在說執著的過患。』這是在說，僧侶們拚命地尋求和積累財富，從而對戒律造成許多損害，並且不樂於佈施。 佈施本身從體性上的分類： 佈施的體性有三種： 法的佈施： 法的佈施是：如實地宣講正法，教授工巧等不違背世間規律的技藝，以及引導他人進入修學的基礎。 無畏的佈施： 無畏的佈施是：從國王、盜賊等人的恐懼中，從獅子、老虎、鱷魚等非人的恐懼中，以及從水、火等自然災害的恐懼中，救護一切眾生。 物質的佈施： 物質的佈施有兩種：實際給予物質的佈施和僅有想法的佈施。 實際給予物質的佈施： 第一種分為三種：給予物質的方式，如果不能給予該怎麼辦，以及對治佈施的障礙。 給予物質的方式： 第一種分為四種：給予的對象（福田），給予的動機，給予的行為，以及所給予的物品。 給予的對象（福田）： 第一種有十種：對自己有幫助的親友，對自己有害的敵人，既無幫助也無害的普通人，具有戒律等功德的人，具有破戒等過失的人，比自己低下的人，與自己平等的人，比自己優越的人，富裕快樂的人，以及貧窮困苦的人。 給予的動機： 動機分為三種：需要具備什麼樣的動機？需要以『依靠這個，我將圓滿無上菩提的資糧——佈施波羅蜜多』的想法為目標。首先，菩薩已經將一切所有佈施給眾生，因此要像接受委託一樣給予，認為自己的財物是別人的。對於乞討和不乞討的福田，要認為『這些人能使我圓滿佈施波羅蜜多，所以他們是我的… 』
【English Translation】 It is said in the Vinaya Pitaka that monks are prohibited from giving alms for the sake of material gain. If one does not harm one's own virtuous deeds, and gains much wealth through the power of previous merit, then it is said that one should give alms. Sharawa also said: 'I am not talking about the benefits of giving, but about the faults of attachment.' This is saying that monks desperately seek and accumulate wealth, thereby causing much damage to their discipline, and are not happy to give alms. The division of generosity itself by its nature: There are three types of generosity: The generosity of Dharma: The generosity of Dharma is: to teach the sacred Dharma without distortion, to teach skills such as craftsmanship that do not violate worldly laws, and to lead others to take up the basis of learning. The generosity of fearlessness: The generosity of fearlessness is: to protect all sentient beings from the fear of humans such as kings and thieves, from the fear of non-humans such as lions, tigers, and crocodiles, and from the fear of natural disasters such as water and fire. The generosity of material things: There are two types of material generosity: the generosity of actually giving material things, and the generosity of mere thought. The generosity of actually giving material things: The first is divided into three: the manner of giving material things, what to do if one cannot give, and relying on the antidote to the obstacles of giving. The manner of giving material things: The first is divided into four: the field to which one gives, the intention with which one gives, the action of giving, and the object that one gives. The field to which one gives: The first is ten: friends who help oneself, enemies who harm oneself, ordinary people who neither help nor harm, those with qualities such as discipline, those with faults such as immorality, those who are lower than oneself, those who are equal to oneself, those who are superior to oneself, those who are rich and happy, and those who are poor and miserable. The intention with which one gives: There are three types of intention: What kind of intention is necessary? It is necessary to aim at the thought that 'relying on this, I will perfect the accumulation of unsurpassed enlightenment—the perfection of generosity.' First, since Bodhisattvas have already given all their possessions to sentient beings, one should give as if receiving a trust, thinking that one's own possessions belong to others. For the fields that beg and do not beg, one should think, 'These people enable me to perfect the perfection of generosity, so they are my…'
གེ་བའི་བཤེས་སོ་སྙམ་པ་ཞིང་ལ་དམིགས་པ་སྟེ་བསམ་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་དགོས་ཏེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། སློང་བ་མངོན་དུ་འོངས་ན་རྒྱལ་སྲས་དེས། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཚོགས་ནི་སྤེལ་བའི་ཕྱིར། །དེས་གཞན་འདུ་ཤེས་བདག་ལ་བཞག་བྱས་ཤིང་། །དགེ་བའི་བཤེས་ 13-2-243a གཉེན་འདུ་ཤེས་དེ་ལ་བསྐྱེད། །ཅེས་སོ། །དངོས་པོ་རེ་རེ་གཏོང་བ་ལ་དགོས་པ་འདི་དང་འདིའི་ཕྱིར་གཏང་བར་བྱའོ་སྙམ་པའི་དགོས་པ་ལ་དམིགས་པའི་བསམ་པ་རྒྱས་པར་ནི་ལག་བཟང་གིས་ཞུས་པ་དང་ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྔར་བཤད་པའི་ཞིང་ལ་དམིགས་པའི་བསམ་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་བྱ་དགོས་པས་སྤྱིའི་བསམ་པ་ཡིན་ལ། བསམ་པ་བྱེ་བྲག་པ་ནི། གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་བྱམས་པའི་སེམས་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སྙིང་རྗེའི་བསམ་པ་དང་། ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་དགའ་བའི་བསམ་པ་དང་། ཕན་འདོགས་པ་རྣམས་ལ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་བསམ་པ་བཞག་ནས་སྦྱིན་པར་བྱ་བའོ། །ཞིང་རྣམས་ལའང་སེམས་སྙོམས་པར་བྱ་དགོས་ཤིང་། སྦྱིན་པ་བཏང་བའི་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་ཡང་སློང་བ་པོ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་གཏོང་བ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཞིང་ལ་བརྩེ་བར་བྱ་སྟེ། ཟླ་བ་གྲགས་པས། སྦྱིན་གང་སེར་སྣ་དང་བྲལ་བ། །སྣོད་དམ་སྣོད་མིན་དེ་དག་ལ། །མཉམ་པར་སེམས་སྙོམས་པས་གཏོང་བའི། །སྦྱིན་དེ་སྦྱིན་པ་པོ་ལས་དག ། བརྩེ་བས་སྦྱིན་དང་སྦྱིན་པའི་འབྲས། །གཉིས་ཀའང་ཅིག་ཅར་དོན་གཉེར་ལ། །གཏོང་བའི་སྦྱིན་གང་སེར་སྣ་མེད། །དེ་ནི་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྔགས། །ཞེས་པ་དང་། ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པར་བསྟོད་པ་ལས་ཀྱང་། གང་ཞིག་སྐྱེ་བ་དམན་དང་ཕོངས་པ་རེ་བའི་བསམ་ལྡན་མཐོང་ན་ཡང་། །བརྩེ་མེད་འབྲས་བུ་འདོད་པས་སྣོད་གཞན་ཡོན་ཏན་དག་དང་ལྡན་འཚོལ་བ། །བསམ་ 13-2-243b བརླག་དེ་ནི་སྦྱིན་པ་བྱེད་ཀྱང་སློང་བ་དག་དང་མཚུངས་སོ་ཞེས། །དེ་སླད་ཁྱོད་ནི་ཐུགས་རྗེས་སློང་བ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བཞེད་ལ་ཞུགས། །ཞེས་སོ། །བསམ་པ་ཅི་འདྲ་བ་སྤངས་པ་དགོས་པ་ལ། ལྟ་ངན་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་བསམ་པ་མེད་པ་ནི། སྦྱིན་པ་ལ་འབྲས་བུ་མེད་དོ་སྙམ་པ་དང་། གནོད་འཚེའི་སྦྱིན་པས་ཆོས་སུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་པ་དང་། དགེ་མཚན་དང་བཀྲ་ཤིས་དང་སྦྱར་ཏེ་སྦྱིན་པ་དང་སྦྱིན་པ་རྫོགས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆགས་བྲལ་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་མི་སྦྱིན་པའོ། །ཁེངས་པའི་བསམ་པ་མེད་པ་ནི། སློང་བ་པོ་ལ་བརྙས་པ་དང་། གཞན་ལ་འགྲན་པ་དང་། བྱིན་ནས་ཀྱང་བདག་ནི་གཏོང་ཕོད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་དེ་ལྟ་མིན་ནོ་ཞེས་རློམ་སེམས་སུ་མི་བྱེད་པའོ། །ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་སྦྱིན་པ་གཏོང་བའི་ཚེ་སེར་སྣ་ཅན་རྣམས་ལ་མི་དད་པར་བྱེད་ཅིང་། དེས་ཀྱང་ཁོང་ཁྲོ་བསྐྱེད་ནས་དམྱ
【現代漢語翻譯】 需要具備三種心態，即認為乞討者是善知識，並專注于佈施的對境（福田）。如《攝波羅蜜多》所說：『當乞討者出現時，菩薩爲了增長圓滿菩提的資糧，應當視他人為重要，視自己為卑微，並對善知識生起敬重之心。』 對於每一件佈施的物品，都要想到『爲了這個和那個目的，我應當佈施』，這種專注于目的的心態，可以從《善臂請問經》和《攝波羅蜜多》中瞭解更多。之前所說的專注于福田的心態是普遍適用的，因此是共同的心態。而特殊的心態是：對於加害者，要有慈愛之心；對於受苦者，要有悲憫之心；對於有功德者，要有歡喜之心；對於幫助者，要保持捨棄之心，然後進行佈施。對於所有福田，都要保持平等心。佈施所產生的善果，也要回向給乞討者等一切眾生，特別是要關愛受苦的福田。如月稱菩薩所說：『不懷吝嗇的佈施，無論對有德或無德的對境，都以平等心施捨，這樣的佈施勝過佈施者本身。以慈愛心佈施，佈施和佈施的果報，都同時爲了利益眾生而努力，不懷吝嗇的佈施，受到聖者的讚揚。』 《讚揚無量功德經》中也說：『如果看到出身低賤或貧窮的人，即使他們懷有期望，也不應因為沒有慈悲心，爲了追求果報，而去尋找其他具有功德的對境。這種心態迷失的人，即使佈施也和乞討者一樣。因此，你應該以慈悲心對待乞討者，並開始佈施。』 需要斷除哪些心態呢？首先，不要持有錯誤的見解，例如認為佈施沒有果報，或者認為有害的佈施可以變成善法，或者將佈施與吉兆和吉祥聯繫起來，認為僅僅通過佈施和完成佈施就能獲得世間和出世間的解脫，因此而不去佈施。其次，不要持有傲慢的心態，例如輕視乞討者，與他人競爭，或者佈施后自認為慷慨大方，認為別人不如自己。《業障清凈經》中也說：『凡夫在佈施時，不信任吝嗇之人，反而生起嗔恨心，從而墮入地獄。』
【English Translation】 It is necessary to have three mindsets: to regard the beggar as a virtuous friend and to focus on the field of merit (the object of giving). As stated in the Compendium of Perfections: 'When a beggar appears, the bodhisattva, in order to increase the accumulation of perfect enlightenment, should regard others as important, regard himself as humble, and generate respect for the virtuous friend.' For each item to be given, one should think, 'For this and that purpose, I should give.' This mindset focused on purpose can be further understood from the Request of Good Arms Sutra and the Compendium of Perfections. The previously mentioned mindset focused on the field of merit is universally applicable and is therefore a common mindset. The specific mindsets are: for those who harm, have a loving heart; for those who suffer, have a compassionate heart; for those who have virtues, have a joyful heart; and for those who help, maintain a balanced heart, and then give. For all fields of merit, one must maintain equanimity. The virtuous results of giving should also be dedicated to all sentient beings, including beggars, and especially to cherish the suffering fields of merit. As stated by Chandrakirti: 'Giving without stinginess, to both worthy and unworthy recipients, giving with equanimity, that giving is superior to the giver himself. Giving with love, both the giving and the results of giving, are simultaneously striving for the benefit of beings. Giving without stinginess is praised by the noble ones.' The Praise of Infinite Qualities Sutra also states: 'If one sees someone of low birth or impoverished, even if they have expectations, one should not, without compassion, seek other recipients with virtues in order to pursue rewards. Such a person with a lost mind, even if giving, is the same as a beggar. Therefore, you should treat beggars with compassion and begin to give.' What kind of mindsets need to be abandoned? First, do not hold wrong views, such as thinking that giving has no results, or that harmful giving can become virtuous, or associating giving with auspicious signs and good fortune, thinking that merely through giving and completing giving, one can attain worldly and transmundane liberation, and therefore not giving. Second, do not hold an arrogant mindset, such as despising beggars, competing with others, or after giving, considering oneself generous and thinking that others are not as good as oneself. The Sutra on the Purification of Karmic Obscurations also states: 'When ordinary people give, they do not trust stingy people, but instead generate anger, thereby falling into hell.'
ལ་བར་འགྲོ་བས་སྦྱིན་པ་ལ་སྒྲིབ་པར་གསུངས་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བའི་ཚེ་ཡང་ཚུལ་འཆལ་ལ་མི་སྙན་པ་སྨྲས་པས་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་མི་དད་པར་བྱེད་ཅིང་མ་དད་པ་དེས་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བ་དང་། བཟོད་པ་སོགས་ལ་གནས་ནས་དེ་དག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་གནས་པ་ལ་མི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་སྒྲིབ་པའོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེས་ན་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པར་བསྟོད་པ་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཐོས་དང་བློ་གྲོས་ཆེ་བའི་ཚེ་ན་བདག་བསྟོད་མ་མཛད་ལ། །འགྲོ་བ་ཡོན་ཏན་ཆུང་བ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་ནི་ 13-2-244a མཐོན་པོར་བཀུར་བར་གྱུར། །ཡོན་ཏན་ཚོགས་ལ་གནས་ཚེ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཉེས་པ་ཆུང་ངུའང་བཟུང་། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །རྟེན་པའི་བསམ་པ་མེད་པ་ནི། སྙན་གྲགས་འོང་དུ་རེ་ནས་སྦྱིན་པ་མིན་པའོ། །ཞུམ་པའི་བསམ་པ་མེད་པ་ནི། སྟེར་བའི་སྔོན་ནས་ཀྱང་ཡིད་དགའ་ཞིང་སྦྱིན་པའི་ཚེ་དང་བར་བྱེད་ལ་བྱིན་ནས་ཀྱང་འགྱོད་པ་མེད་པ་དང་། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་བ་རྣམས་ཐོས་ནའང་ཡིད་ཞུམ་པར་མི་བྱེད་ཅིང་བདག་ལ་ཁྱད་དུ་གསོད་པར་མི་བྱེད་པར་སྤྲོ་བ་སྤེལ་བའོ། །རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའི་བསམ་པ་མེད་པ་ནི། དགྲ་གཉེན་ཐ་མལ་པ་རྣམས་ལ་ཕྱོགས་རིས་མེད་པར་སྙོམས་པའི་སྙིང་རྗེས་སྦྱིན་པའོ། །ལན་ལ་བལྟ་བའི་བསམ་པ་མེད་པ་ནི། ཕ་རོལ་པོས་ཕན་འདོགས་སུ་རེ་ནས་གཏོང་བ་མིན་པ་སྟེ། སྐྱེ་བོ་རྣམས་བདེ་བས་ཕོངས་པ་དང་སྲེད་པའི་མེས་ཚིག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བའི་མཐུ་མེད་པ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་སྨིན་ལ་བལྟ་བའི་བསམ་པ་མེད་པ་ནི། ཕྱི་མ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དང་ལུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྣམ་སྨིན་ལ་རེ་བ་མེད་དེ། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་སྙིང་པོ་མེད་པ་དང་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་ཕན་ཡོན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་སྐབས་སུ་འབྲས་བུ་དེ་དག་ལ་རེ་བ་འགོག་པ་མིན་གྱི། སྲིད་པའི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཙམ་ལ་ཐོབ་བྱར་འཛིན་པ་འགོག་པའོ། །གཞན་ཡང་སྦྱིན་པ་བཏང་ན་རྒྱལ་པོ་སོགས་ཀྱིས་གཏོང་ཕོད་ཅན་དུ་ཤེས་ནས་བཀུར་སྟི་བྱུང་ན་སྙམ་ 13-2-244b དུ་ལོག་འཚོའི་བསམ་པ་མེད་པ་དང་། དབུལ་པོར་འགྱུར་དུ་དོགས་ནས་མི་སྦྱིན་པ་དང་། སློང་བ་པོ་ལ་བསླུ་བའི་བསམ་པ་དང་ཡིད་མི་དགའ་བ་དང་ཁྲོས་པ་དང་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་མེད་པ་དང་། སློང་བ་པོའི་ལོག་སྒྲུབ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྐྱོ་བ་མེད་པ་དང་རང་བསླུ་བ་ལ་སོགས་པའི་སློང་བ་པོའི་སྐྱོན་མཐོང་ཡང་གཞན་ལ་སྒྲོག་པའི་བསམ་པ་མེད་པ་དང་། གཞན་གྱིས་ཁ་དྲང་དུ་མི་ཐུབ་པར་སྦྱིན་པ་སོ་སོ་ལས་འབྲས་བུ་སོ་སོ་འབྱུང་བར་ཡིད་ཆེས་ནས་སྦྱིན་པའོ། ། ༈ ཇི་ལྟར་གཏོང་བའི་སྦྱོར་བ། ཇི་ལྟར་གཏོང་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་གཉིས་ལས། སྦྱོར་བ་ཇི་འདྲ་
【現代漢語翻譯】 有人說，去拉巴（laba，地名）會阻礙佈施。同樣，守護戒律時，如果說出不悅耳的破戒之語，會導致許多人不相信，不信之人會墮入惡道。安住于忍辱等，卻宣揚與這些相違背的行為，這就是阻礙戒律等。正如讚頌無量功德中所說：『當您擁有廣博的學識和智慧時，不要自我讚揚。』其他功德較小的眾生，也會被高高地尊敬。當安住于功德之聚時，即使您微小的過失也會被抓住不放。 沒有依賴的意念，不是爲了期望名聲而佈施。沒有沮喪的意念，在給予之前心中歡喜，在佈施之時和之後都沒有後悔。即使聽到菩薩極其廣大的佈施，也不會感到沮喪，不會輕視自己，而是增長歡喜。沒有背離的意念，對怨親中庸之人沒有偏袒，以平等的慈悲心佈施。沒有期待回報的意念，不是期望他人幫助而施捨，而是因為看到眾生缺乏安樂，被貪慾之火焚燒，沒有能力消除痛苦，並且本性就是痛苦的。沒有期待異熟果的意念，不期望來世獲得享樂和圓滿的身體，因為看到一切有為法都沒有實義，而將佈施視為獲得無上菩提的助益。這並不是阻止期待暫時的果報，而是阻止將輪迴的身體和享樂本身視為目標。此外，佈施時沒有爲了讓國王等知道自己慷慨而受到尊敬的邪命意念，不會因為害怕變得貧窮而不佈施，沒有欺騙乞討者的意念，沒有不悅、憤怒和心散亂，不會因為乞討者的各種不正當行為而感到厭煩，即使看到乞討者的過失，如自我欺騙等，也不會宣揚。相信他人無法改變，佈施各自產生各自的果報，從而進行佈施。 如何佈施的行為： 如何佈施的行為分為兩種，行為是怎樣的？
【English Translation】 It is said that going to Laba (a place name) hinders generosity. Similarly, when guarding morality, if one speaks unpleasant words of transgression, it causes many people to disbelieve, and those who disbelieve fall into evil destinies. Abiding in patience, etc., yet proclaiming actions contrary to these, this obstructs morality, etc. As it says in the 'Praise of Immeasurable Qualities': 'When you have vast learning and wisdom, do not praise yourself.' Other beings with lesser qualities are also highly respected. When abiding in a collection of qualities, even your small faults are seized upon. Having no thought of reliance means not giving alms in the hope of gaining fame. Having no thought of discouragement means rejoicing in your heart even before giving, having no regrets during and after giving. Even upon hearing of the exceedingly vast generosity of Bodhisattvas, one does not become discouraged, does not belittle oneself, but increases joy. Having no thought of turning away means giving with impartial compassion, without partiality towards enemies, friends, or neutrals. Having no thought of looking for a return means not giving in the hope that others will help, but because one sees that beings lack happiness, are burned by the fire of desire, have no power to eliminate suffering, and are by nature suffering. Having no thought of looking to fruition means not hoping for enjoyment and a perfect body in the future, because one sees that all conditioned things are without essence, and one sees generosity as beneficial for unsurpassed enlightenment. This does not prevent hoping for those temporary fruits, but it prevents holding onto the body and enjoyment of samsara as the goal. Furthermore, when giving alms, there is no thought of wrong livelihood, such as hoping that the king, etc., will know that one is generous and show respect. One does not refrain from giving for fear of becoming poor, one has no intention of deceiving beggars, one has no displeasure, anger, or mental distraction, one does not become weary of the various improper actions of beggars, and even if one sees the faults of beggars, such as self-deception, one does not proclaim them to others. Believing that others cannot change it, one gives alms with faith that each alms produces its own fruit. How to Give: The Action How to give is of two kinds: What is the action like?
བས་མི་གཏོང་བ་ནི། མྱུར་པོར་མི་སྟེར་བར་བསྒྱངས་ཏེ་སྟེར་བ་དང་། ཉོན་མོངས་པར་བྱས་ནས་དེ་ནས་སྟེར་བ་དང་། ཆོས་སམ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཚུལ་དང་མི་མཐུན་པའི་ལས་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས་སྟེར་བ་དང་། སྔར་འདི་ཙམ་སྟེར་རོ་ཞེས་དམ་བཅས་པ་ལས་ཕྲི་ནས་ངན་པའམ་ཉུང་ངུ་སྟེར་བ་དང་། དྲིན་བགྲང་གིན་སྟེར་བ་དང་། དུས་གཅིག་ཏུ་བྱིན་པས་ཆོག་པ་ལ་བསྲིས་ཏེ་ཉུང་ངུ་ནས་སྟེར་བ་དང་། རྒྱལ་པོར་གྱུར་པ་ན་གཞན་གྱི་བུ་དང་ཆུང་མ་ཕྲོགས་ཏེ་སྟེར་བ་དང་། ཕ་མ་དང་བྲན་ལ་སོགས་པའི་ཡོ་བྱད་ནན་གྱིས་བླངས་ཏེ་གཞན་ལ་སྟེར་བ་དང་། གཞན་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བའི་ཐབས་ཀྱིས་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་དང་། རང་ཉིད་སྙོམས་ལས་སུ་བསྡད་དེ་གཞན་ལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་དང་། སློང་བ་ལ་སྨོད་པས་འཕྱ་བ་དང་ཟུར་གྱིས་སྨོད་པའི་བསྟིང་བ་དང་ངག་རྩུབ་པོས་སྤ་བཀོང་བར་བྱས་ནས་སྟེར་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བཅས་པའི་བསླབ་ 13-2-245a པ་དང་འགལ་བར་བྱས་ཏེ་སྟེར་བ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་འཕྲལ་ལ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ་བཞིན་དུ་མི་གཏོང་བར་ཡུན་རིང་པོར་བསགས་ནས་སྟེར་བ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པས་དེ་དག་འདོར་བར་བྱའོ། །དེ་ཡང་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བསགས་པའི་སྦྱིན་པ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་པ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་མཐོང་སྟེ། འདི་ལྟར་བསགས་ནས་དུས་གཅིག་ཏུ་གཏོང་བ་ལ་བསོད་ནམས་ལྷག་པ་མེད་པ་དང་། གསོག་པའི་རིང་ལ་ཡོ་བྱད་སློང་བ་དུ་མ་ཞིག་ཕྱིར་བཟློག་སྟེ་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ད་གདོད་མ་བླངས་པ་ཁ་ཅིག་ལ་སྟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱང་སར་གསུངས་པ་འདི་གལ་ཆེ་སྟེ། དེའི་རིང་ལ་སེར་སྣ་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་དུ་མ་བསྐྱེད་པ་དང་། བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་དགེ་བའི་བྱ་བ་མང་པོའི་བར་གཅོད་དུ་འགྱུར་བ་དང་། ཕལ་ཆེར་བར་སྐབས་སུ་བརླག་པར་འགྱུར་བས་མཐའི་སྦྱིན་པའང་མི་འགྲུབ་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟ་བུས་བཏང་བ་ནི། བཞིན་གྱི་མདངས་གསལ་ཞིང་འཛུམ་པ་སྔར་བྱེད་ལ་གསོང་པོར་སྨྲ་བ་དང་ལྡན་པས་ཞིང་ཅི་འདྲ་ཞིག་ལའང་གུས་པ་དང་རང་གི་ལག་གིས་དང་དུས་སུ་དང་གཞན་ལ་མི་གནོད་པ་དང་དཀའ་སྤྱད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བསྲན་ནས་སྦྱིན་པའོ། །དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ནི། བདེན་པ་པོའི་ལེའུ་ལས། རིམ་གྲོར་བགྱིས་ཏེ་བསྩལ་བས་ནི་གཉེན་ལ་སོགས་པས་རིམ་གྲོ་བགྱིད་པར་འགྱུར། ལག་བདར་ཏེ་བསྩལ་ 13-2-245b བས་ནི་རིམ་གྲོ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར། དུས་སུ་བསྩལ་བས་ནི་དོན་རྣམས་དུས་སུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ཞེས་དང་། གཞན་ལ་མི་གནོད་པར་བསྩལ་བས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་བརྟན་པ་དག་འཐོབ་པར་འགྱུར། མི་བདེ་བ་བཟོད་པས་བསྩལ་བས་ནི་འཁོར་སྙིང་ཉེ་བར་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །མཛོད་ལས་ལག་བདར
【現代漢語翻譯】 不情願地佈施是指：延遲給予，先製造煩惱再給予，從事與佛法或世俗不符的行為后才給予，減少先前承諾的數量，給予劣質或少量的東西，一邊數著恩情一邊給予，一次性可以給完的卻吝嗇地分多次給予，成為國王后掠奪他人的妻兒來給予，強行奪取父母和奴僕等人的財物給予他人，以損害他人利益的方式進行佈施，自己懶惰卻讓別人去做，通過辱罵、嘲諷、挖苦、惡語相向等方式來貶低乞討者后才給予，違背佛陀制定的戒律來給予，以及不立即佈施現有的財物，而是長期積攢后才給予。這些都是應該避免的佈施行為，應當捨棄。因為菩薩積累的佈施往往伴隨著過失，而隨有隨施則被認為是無過失的。因為如果積累起來一次性佈施，並不會增加功德，而且在積累的過程中，會多次拒絕前來乞討的人，從而在各方面產生懊惱之心，最終才給予少數沒有被拒絕的人。因此，《菩薩地論》中提到的這一點非常重要，因為在積累的過程中，會產生吝嗇等諸多煩惱，並且守護等行為會阻礙許多善行，而且大多數情況下，財物會在積累過程中遺失，最終導致佈施無法完成。那麼，應該以何種方式佈施呢？應該面帶笑容，先說話和藹可親，對任何對象都恭敬，親手佈施，及時佈施，不損害他人利益，忍受困苦的佈施。這些行為的果報是：在《諦者品》中說：『以恭敬心佈施，會得到親友的恭敬；親手佈施，會得到恭敬；及時佈施，諸事皆能及時成就。』以及『不損害他人利益地佈施，會獲得穩固的財富；忍受不適而佈施，會得到親近的眷屬。』如經文所說。在《俱舍論》中，親手佈施...
【English Translation】 Unwilling giving refers to: giving with delay, giving after creating afflictions, giving after engaging in actions that are not in accordance with Dharma or worldly customs, reducing the amount promised earlier, giving inferior or small amounts, giving while counting favors, being stingy and giving in small portions when it could be given all at once, plundering others' wives and children to give after becoming a king, forcibly taking possessions from parents and servants to give to others, giving alms in a way that harms others, being lazy oneself but making others do it, and giving after belittling beggars through insults, mockery, sarcasm, and harsh words, giving in violation of the precepts established by the Buddha, and not giving immediately when possessions arise, but accumulating them for a long time before giving. These are all actions of giving that should be avoided and abandoned. Because the giving accumulated by Bodhisattvas is often accompanied by faults, while giving as things arise is seen as faultless. Because if accumulated and given all at once, it does not increase merit, and in the process of accumulation, many who come to beg are repeatedly turned away, thereby generating regret in all aspects, and finally giving to a few who have not been turned away. Therefore, this point mentioned in the Bodhisattvabhumi is very important, because in the process of accumulation, many afflictions such as stinginess arise, and actions such as guarding obstruct many virtuous deeds, and in most cases, possessions are lost in the process of accumulation, ultimately leading to the failure of giving. So, in what way should one give? One should give with a bright face and a smile, speaking kindly first, being respectful to any recipient, giving with one's own hands, giving in a timely manner, not harming others' interests, and enduring the suffering of hardship. The results of these actions are: In the Satyaka Chapter, it says: 'Giving with reverence will receive reverence from relatives and others; giving with one's own hands will receive reverence; giving in a timely manner will accomplish all things in a timely manner.' And 'Giving without harming others' interests will obtain stable wealth; giving while enduring discomfort will obtain close retinue.' As the scriptures say. In the Abhidharmakosha, giving with one's own hands...
་ཏེ་བྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྙེད་པར་གསུངས་སོ། །ལོངས་སྤྱོད་བརྟན་པས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་གཞན་གྱིས་བར་དུ་མི་ཆོད་ཅིང་མེ་ལ་སོགས་པས་མེད་པར་མི་འགྱུར་བར་མཛོད་འགྲེལ་ནས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །གཞན་ཡང་གཞན་གྱི་སྦྱིན་པའི་གྲོགས་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ནི། རང་ལ་ཡོ་བྱད་ཡོད་ན་སེར་སྣ་ཅན་ལན་འགའ་ཡང་སྦྱིན་པ་གཏོང་མ་མྱོང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱིམ་དུ་སོང་ནས་མགུ་ཞིང་བག་ཕེབས་པར་བྱས་ཏེ། འདི་སྐད་དུ་ངའི་གན་ན་ཡོ་བྱད་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡོད། དེང་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་དུ་སློང་བ་པོ་འདོད་པས། ཁྱེད་སློང་བ་དང་ཕྲད་ན་བཟློག་སྟེ་མ་གཏོང་བར་ཡང་ན་ངའི་ནོར་ལས་ལོངས་ལ་དེ་དག་ལ་བྱིན་ཅིག ། ཡང་ན་དེ་ངའི་ཐད་དུ་ཁྲིད་དེ་ཤོག་ཅིག །ངའི་སྦྱིན་པ་ལ་ཡི་རང་བའང་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བསྒོའོ། ། དེས་ཀྱང་ནོར་གོད་པ་མེད་ཅིང་དགའ་བས་དེ་བཞིན་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་དག་ལ་སེར་སྣའི་དྲི་མ་བསལ་བའི་ས་བོན་བཏབ་པ་ཡིན་ཏེ། རིམ་གྱིས་གོམས་པ་ལས་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ནོར་ཉུང་ངུ་སྟེར་ཞིང་མ་ཆགས་པ་ཆུང་ངུ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲིང་དང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆེན་པོ་འཐོབ་བོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་མཁན་སློབ་དང་སློབ་མ་དང་གྲོགས་ 13-2-246a བརྐམ་ཆགས་ཅན་གཏོང་མི་ནུས་པའམ་དེ་མིན་ཀྱང་ཡོ་བྱད་མེད་པ་རྣམས་ལ་ཡོ་བྱད་བྱིན་ཏེ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྦྱིན་པ་བྱེད་དུ་འཇུག་ཅིང་རང་ཉིད་མི་བྱེད་དོ། །འདིས་ནི་རང་གི་བསོད་ནམས་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་བསྐྱེད་ལ། གཞན་ཁ་ཅིག་གི་ཉོན་མོངས་བཏུལ་བ་དང་། ཁ་ཅིག་གི་ཆོས་འདོད་པ་རྫོགས་པར་བྱས་པ་དང་། སེམས་ཅན་བསྡུས་པ་དང་སྨིན་པར་བྱས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་ལ་ཡོ་བྱད་མེད་ན་བཟོ་དང་ལས་ཀྱི་གནས་ཀྱིས་ནོར་བསྒྲུབས་ཏེ་སྟེར་བ་དང་། ཡང་ན་དབུལ་པོ་དང་སེར་སྣ་ཅན་རྣམས་ཀྱང་སྦྱིན་འདོད་པའི་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་གཞན་ལ་བྱེད་དོ། །ཡང་ན་སློང་བ་བྱུང་བ་རྣམས་དད་པ་ཅན་འབྱོར་པ་དང་ལྡན་པའི་ཁྱིམ་དུ་གཏོང་བ་དང་རང་ཡང་དེར་སོང་ནས་ཅི་ནུས་ཀྱིས་སྦྱིན་པ་གཏོང་བའི་གྲོགས་བྱེད་དོ། །གཞན་ཡང་སྦྱིན་བྱའི་རྫས་རྣམས་ལ་འདམས་ཏེ་བཟང་རིམ་ནས་སྟེར་བ་དང་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་རྫས་བཤམས་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ། ། ༈ གང་གཏོང་བའི་དངོས་པོ། དངོས་པོ་ལ་གཉིས། གཏོང་བ་དང་མི་གཏོང་བའི་དངོས་པོ་མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། ། ༈ གཏོང་བ་དང་མི་གཏོང་བའི་དངོས་པོ་མདོར་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། དངོས་པོ་གང་བཏང་བ་དེས་འཕྲལ་དུ་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའི་ཚོར་བ་བདེ་བ་བསྐྱེད་ལ། ཕུགས་སུ་ཕན་པ་སྡིག་སྤོང་བའམ་དགེ་བ་ལ་འགོད་པ་དང་འཕྲལ་དུ་བདེ་བར་མི་འགྱུར་ཡང་ཕུགས་སུ་ཕན་ན་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་གཞན་ལ་གཏང་བར་བྱ་ལ། གང་བཏང་བ་དེས་འཕྲལ་དུ་གདུང་བ
【現代漢語翻譯】 據說，慷慨佈施能獲得巨大的財富。如《寶疏》所說，財富穩固，則財富不會被他人中斷，也不會被火等摧毀。此外，幫助他人行佈施之法是：如果自己有財物，就去那些吝嗇、從未佈施過的人家中，讓他們高興和安心，告訴他們：『我有很多財物，現在爲了圓滿佈施波羅蜜多，我需要乞討者。如果你們遇到乞討者，不要拒絕，要麼用我的財物佈施給他們，要麼把他們帶到我這裡來，也請你們讚歎我的佈施。』這樣，他們也不會損失財物，反而會高興地照做。如此，就為他們種下了去除吝嗇之垢的種子，逐漸習慣后，他們自己也會施捨少量財物，從小小的佈施開始，逐漸獲得中等乃至巨大的果報。同樣，對於自己的堪布（軌範師）、阿阇梨（親教師）、弟子和朋友中，那些貪婪、無法佈施或沒有財物的人，給予他們財物，讓他們供養三寶，而自己不親自去做。這樣，就能積累極大的福德，調伏一些人的煩惱，圓滿一些人對佛法的希求，攝受和成熟眾生。同樣，如果自己沒有財物，就通過手藝和工作來獲取財物並佈施，或者向貧窮和吝嗇的人宣講想要佈施的佛法。或者，將前來乞討的人送到有信仰、富裕的人家中，自己也去那裡，盡力幫助他們行佈施。此外，對於佈施的物品，要選擇最好的依次佈施，並將準備好的佈施物品全部佈施出去。 物品分為兩種：簡略地說明可以佈施和不可以佈施的物品，以及詳細地解釋。 首先是簡略地說明：所佈施的物品，如果能立即帶來遠離惡趣之因的安樂感受，並且長遠來看有益，能引導人們止惡行善；或者雖然不能立即帶來安樂，但長遠來看有益，那麼菩薩就應該佈施給他人。如果所佈施的物品立即帶來痛苦
【English Translation】 It is said that generous giving leads to the acquisition of great wealth. As stated in the 'Treasure Commentary,' stable wealth means that wealth will not be interrupted by others, nor will it be destroyed by fire, etc. Furthermore, the method of helping others to give is: if one has wealth, go to the homes of those who are miserly and have never given alms, make them happy and at ease, and tell them: 'I have a great deal of wealth, and now, in order to perfect the pāramitā of giving, I desire beggars. If you encounter beggars, do not turn them away, but either give to them from my wealth, or bring them to me, and also rejoice in my giving.' In this way, they will not lose wealth and will gladly do so. Thus, the seed of removing the stain of miserliness is planted in them, and gradually, through habit, they themselves will also give small amounts of wealth, starting with small acts of generosity, gradually obtaining medium and then great rewards. Similarly, for one's own Khenpo (preceptor), Acharya (teacher), disciples, and friends who are greedy, unable to give, or without wealth, give them wealth and allow them to make offerings to the Three Jewels, without doing it oneself. In this way, one can accumulate extremely great merit, subdue the afflictions of some, fulfill the desires of others for the Dharma, and gather and ripen sentient beings. Similarly, if one does not have wealth, one can acquire wealth through crafts and work and give it away, or one can preach the Dharma of wanting to give to the poor and miserly. Or, one can send those who come begging to the homes of faithful and wealthy people, and go there oneself to help them give as much as possible. Furthermore, for the objects of giving, one should choose the best and give them in order, and give away all the prepared objects of giving. Objects are divided into two types: a brief explanation of objects that can and cannot be given, and a detailed explanation. First, the brief explanation: if the object given immediately brings a feeling of happiness that is free from the cause of bad rebirths, and is beneficial in the long run, guiding people to abandon evil and do good; or if it does not immediately bring happiness, but is beneficial in the long run, then a Bodhisattva should give it to others. If the object given immediately brings suffering
་བསྐྱེད་ལ་ཕུགས་སུ་གནོད་པར་འགྱུར་ 13-2-246b བ་དང་འཕྲལ་བདེ་ཡང་ཕུགས་སུ་གནོད་ན་གཞན་ལ་གཏང་བར་མི་བྱའོ། ། ༈ གཏོང་བ་དང་མི་གཏོང་བའི་དངོས་པོ་རྒྱས་པར་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ། ནང་གི་དངོས་པོ་གཏོང་མི་གཏོང་དང་། ཕྱིའི་དངོས་པོ་གཏོང་མི་གཏོང་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། ། ༈ ནང་གི་དངོས་པོ་གཏོང་མི་གཏོང་རྒྱས་པར་བཤད་པ། དང་པོ་ནི། ནང་གི་དངོས་པོ་མི་གཏོང་བའི་ཚུལ་ཤེས་ན་དེ་ལས་ལྡོག་པ་རྣམས་གཏང་བྱར་ཤེས་པས་ཐོག་མར་མི་གཏོང་བའི་ཚུལ་བཤད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་གསུམ་ལས། དུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གཏང་དུ་མི་རུང་བ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱིས་དང་པོ་ནས་ལུས་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་ལ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་བཏང་མོད་ཀྱང་། ལུས་ཀྱི་ཤ་ལ་སོགས་པ་སློང་བའི་དཀའ་སྤྱད་ཀྱིས་ཡིད་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་བསམ་པ་མ་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་སློང་ཡང་གཏང་བར་མི་བྱ་སྟེ། བསླབ་བཏུས་ལས། གང་གིས་སྐྱོ་བར་འགྱུར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་དེ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། གང་འདི་སྟོབས་ཆུང་བ་ལས་ལྕི་བའམ་དུས་ཡུན་རིང་པོར་རྩོམ་པའམ་མོས་པ་ཡོངས་སུ་མ་སྨིན་པ་རྣམས་བྱ་དཀའ་བའི་ལས་རྣམས་རྩོམ་པ་སྟེ། དཔེར་ན་རང་གི་ཤ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །འདིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ལུས་བྱིན་ཟིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དུས་མ་ཡིན་པར་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་ལས་ལྡོག་པར་ཟད་དེ། གཞན་དུ་ན་སེམས་ཅན་དེ་དག་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྐྱོ་བར་གྱུར་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་ཆུད་ཟ་བའི་ཕྱིར། འབྲས་བུའི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་ཆུད་ཟ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་ནམ་མཁའི་མཛོད་ཀྱི་མདོ་ལས། དུས་མ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ནི་བདུད་ཀྱི་ལས་ 13-2-247a སོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། སྙིང་རྗེའི་བསམ་པ་མ་དག་པར། །ལུས་ནི་གཏང་བར་མི་བྱ་སྟེ། །ཅི་ནས་འདི་དང་གཞན་དག་ཏུ། །དོན་ཆེན་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུར་བཏང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །དགོས་པའི་སྒོ་ནས་གཏང་དུ་མི་རུང་བ་ནི། དགོས་པ་ཕྲན་ཚེགས་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་ལུས་མི་གཏང་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དམ་པའི་ཆོས་ནི་སྤྱོད་པའི་ལུས། །ཕྲན་ཚེགས་ཆེད་དུ་གནོད་མི་བྱ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་སེམས་ཅན་གྱི། །བསམ་པ་མྱུར་དུ་རྫོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །རང་ངོས་ནས་སེར་སྣ་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་པའི་གེགས་དང་བྲལ་ཞིང་གཞན་ངོས་ནས་ལུས་མ་བཏང་ན་སེམས་ཅན་མང་པོའི་དོན་འགྲུབ་པའི་དགོས་པ་ཆེ་བའི་ཚེ། ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་སློང་ཡང་མི་སྦྱིན་ལ། སྲོག་གཅོད་སོགས་གཞན་དང་རང་ལ་གནོད་པའི་ཉེས་སྤྱོད་བྱེད་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་དུ་སློང་ན་ནི་རེ་ཞིག་ཙམ་ཡང་རང་ཉིད་གཞན་ལ་སྦྱིན་པར་མི་བྱའོ། །སློང་བ་པོའི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བ་ནི། བདུད་རིས་ཀྱི་ལྷ་དང་དེས་བརླམས་པའི་སེམས་ཅན་གྱིས་མཐོ་བཙམས་པའི་བསམ་པས་ཡན་ལག
【現代漢語翻譯】 會從根本上造成損害，即使當下感到舒適，但從長遠來看有害，也不應給予他人。 第二部分：詳細闡述給予和不給予之物。 分為兩部分：詳細闡述內在之物的給予與不給予，以及外在之物的給予與不給予。 第三部分：詳細闡述內在之物的給予與不給予。 首先，如果瞭解了不給予內在之物的方式，那麼就能明白與此相反的都是應該給予的。因此，首先闡述不給予的方式。這分為三個方面：從時間角度來說，不應給予的情況是，菩薩從一開始就下定決心將身體等奉獻給眾生，但如果索取身體的血肉等，會導致因苦行而心生厭倦，在慈悲心尚未增長之前，即使被索取也不應給予。如《學集論》中所說：『什麼樣的精進會讓人感到厭倦呢？那就是因為力量弱小而從事繁重或長時間的事情，或者在信心尚未成熟時從事難以完成的事情，例如佈施自己的血肉等。』雖然已經將身體佈施給眾生，但不應在不適當的時候使用，否則會適得其反。因為如果菩薩對眾生感到厭倦，就會毀壞菩提心的種子，從而毀壞巨大的果報。因此，《聖虛空藏經》中說：『不合時宜的慾望是魔的事業。』《入菩薩行論》中也說：『在慈悲心尚未純凈之前，不應捨棄身體，而應將其用於今生來世成就偉大利益。』從必要性的角度來說，不應爲了微小的需求而捨棄身體。如前論中所說：『身體是修持正法的工具，不應爲了微小的需求而損害。這樣做才能迅速圓滿眾生的願望。』從自身角度來說，如果自身沒有吝嗇等佈施的障礙，而從他人角度來說，如果不捨棄身體，就能成就眾多眾生的利益，那麼即使被索取肢體等也不應給予。如果索取是爲了進行殺生等對自他有害的惡行，那麼即使是片刻也不應將自己給予他人。從索取者的角度來說，如果是魔類的神靈或被其迷惑的眾生，以傲慢之心索取肢體等，也不應給予。
【English Translation】 It will fundamentally cause harm, and even if it feels comfortable in the moment, it should not be given to others if it is harmful in the long run. Section 2: Detailed Explanation of What to Give and What Not to Give. Divided into two parts: detailed explanation of giving and not giving internal things, and giving and not giving external things. Section 3: Detailed Explanation of Giving and Not Giving Internal Things. First, if you know how not to give internal things, then you can understand that the opposite of this is what should be given. Therefore, first explain the ways of not giving. This is divided into three aspects: From the perspective of time, the situation in which one should not give is that, although a Bodhisattva initially resolves to dedicate their body and so on to sentient beings, if the demand for the flesh and blood of the body, etc., leads to aversion due to asceticism, and before the mind of great compassion has grown, even if asked, it should not be given. As stated in the 'Compendium of Trainings': 'What kind of diligence causes weariness? That is, engaging in heavy or lengthy tasks due to weakness, or engaging in difficult tasks when faith has not yet matured, such as giving away one's own flesh and blood, etc.' Although the body has already been given to sentient beings, it should not be used inappropriately, otherwise it will be counterproductive. Because if the Bodhisattva becomes weary of sentient beings, it will destroy the seed of Bodhicitta, thereby destroying the great fruit. Therefore, the 'Sutra of the Noble Akashagarbha' says: 'Desire out of time is the work of demons.' The 'Bodhisattvacharyavatara' also says: 'Before the mind of compassion is purified, the body should not be abandoned, but should be used to accomplish great benefits in this and future lives.' From the perspective of necessity, the body should not be abandoned for trivial needs. As stated in the previous treatise: 'The body is the tool for practicing the sacred Dharma, and should not be harmed for trivial needs. By doing so, the wishes of sentient beings will be quickly fulfilled.' From one's own perspective, if one is free from obstacles to giving such as stinginess, and from the perspective of others, if not abandoning the body can accomplish the benefit of many sentient beings, then even if limbs, etc., are requested, they should not be given. If the request is for engaging in harmful actions such as killing, etc., then even for a moment, one should not give oneself to others. From the perspective of the requester, if it is a demon-like deity or a sentient being deluded by them, requesting limbs, etc., with an arrogant mind, it should not be given.
་ལ་སོགས་པ་སློང་ན་མི་སྦྱིན་ཏེ། དེ་དག་ཉིད་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྨྱོན་པ་དང་སེམས་འཁྲུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སློང་ནའང་མི་སྟེར་ཏེ། འདི་དག་ནི་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་སློང་བ་མ་ཡིན་གྱི། བླ་བརྡོལ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་མ་བྱིན་ན་ལྟུང་བ་མེད་པར་མ་ཟད་ཀྱི། བྱིན་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་བའོ། །དེ་དག་མ་གཏོགས་པའི་སྐབས་སུ་ལུས་ 13-2-247b སློང་བ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་གསེས་ནས་གཏན་དུ་སྦྱིན་པ་དང་། གཞན་གྱི་ཆོས་ལྡན་གྱི་དགོས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བྲན་དུ་འགྲོ་བ་སོགས་གནས་སྐབས་དབང་བྱར་སྦྱིན་པ་གཉིས་སོ། ། ༈ ཕྱིའི་དངོས་པོ་གཏོང་མི་གཏོང་རྒྱས་པར་བཤད་པ། ཕྱིའི་དངོས་པོ་གཏོང་མི་གཏོང་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གཉིས། ཕྱིའི་དངོས་པོ་མི་གཏོང་བའི་ཚུལ་དང་། ཕྱིའི་དངོས་པོ་གཏོང་བའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ ཕྱིའི་དངོས་པོ་མི་གཏོང་བའི་ཚུལ། དང་པོ་ལ་ལྔ་ལས། དུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བ་ནི། དཔེར་ན་རབ་བྱུང་དང་བསྙེན་གནས་ཅན་ལ་ཕྱི་དྲོའི་ཁ་ཟས་སྟེར་བ་ལྟ་བུའོ། །སྦྱིན་བྱའི་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བ་ནི། སྡོམ་བརྩོན་ཅན་ལ་ཟས་སྐོམ་ལྷག་མར་གྱུར་པ་སྟེར་བ་དང་། བཤང་གཅི་དང་མཆིལ་སྣབས་དང་སྐྱུག་པ་དང་རྣག་ཁྲག་གིས་འབགས་ཤིང་གོས་པའི་བཟའ་བཏུང་སྟེར་བ་དང་། སྒོག་བཙོང་དང་ཤ་མི་ཟ་ཞིང་ཆང་མི་འཐུང་བ་དང་དེ་དག་ལ་བཟའ་བཏུང་བྱེད་པར་འདོད་ཀྱང་དེ་དག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དུ་མི་རུང་བའི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་སྒོག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་དེ་དག་གིས་འབགས་པ་སྟེར་བ་དང་། གཏོང་བ་ལ་ལེགས་པར་བརྡའ་སྤྲད་ཅིང་དགའ་བར་གྱུར་ཀྱང་མི་མཛའ་བ་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་སྲིན་པོ་རྣམས་དང་དྲག་ཤུལ་གྱིས་གནོན་པའམ་བྱས་པ་མི་གཟོ་བ་བརྗེད་ངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སློང་བ་ལ་བུ་དང་བྲན་ལ་སོགས་པ་སྟེར་བ་དང་། བཟའ་བཏུང་མི་འཕྲོད་པ་དང་འཕྲོད་ཀྱང་ཚོད་མི་ཟིན་པར་སློང་བའི་ནད་པ་ལ་དེ་དག་སྟེར་བ་དང་། ཧ་ཅང་སྲེད་པ་ཆེ་ཞིང་འགྲངས་པས་ཁ་ཟས་བསོད་པ་སློང་བ་ལ་དེ་དག་སྟེར་བ་དང་། མུ་སྟེགས་ཅན་ཀླན་ 13-2-248a ཀ་ཚོལ་བ་དང་གླེགས་བམ་གྱི་དོན་ཤེས་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་ནོར་གྱི་འདུ་ཤེས་ཅན་གྱིས་སློང་བ་ལ་གླེགས་བམ་སྟེར་བ་ལྟ་བུའོ། །བྱང་སར་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་འདི་རྒྱས་པར་བྱང་སའི་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་གླེགས་བམ་བྲིས་ཟིན་པ་སློང་མོ་བ་བྱིས་པའི་ཤེས་རབ་ཅན་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱེད་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ལ་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་དག་ལ་སློང་བར་བྱེད་ན་ཡང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་གིས་འདི་ཆོས་ཟབ་མོ་རྣམས་འཛིན་དུ་གཞུག་པ་དང་མོས་པར་བྱ་ནུས་སོ་སྙམ་པ་དེ
【現代漢語翻譯】 如果有人乞討身體的一部分，不要施捨，因為那會傷害他們自己。如果瘋子或精神錯亂的人乞討，也不要給，因為這些人不是真心乞討，只是隨便說說而已。不給他們，不僅沒有過錯，反而給了會有過錯。除了這些情況，可以施捨身體。 施捨身體有兩種方式：一種是將肢體等分割開來，永久施捨；另一種是爲了滿足他人符合佛法的需求，比如賣身為奴等，暫時施捨。 關於施捨或不施捨外在物品的詳細解釋 關於施捨或不施捨外在物品的詳細解釋分為兩部分：不施捨外在物品的方式和施捨外在物品的方式。 不施捨外在物品的方式 第一部分分為五點：從時間角度來說，不應該施捨。例如，不應該給比丘或持八關齋戒者提供下午的食物。從施捨對象的角度來說，不應該施捨。例如，不應該給持戒精嚴者提供剩餘的食物或飲料，不應該給他們被糞便、尿液、痰、鼻涕、嘔吐物、膿血污染的食物和飲料。對於不吃大蒜、洋蔥、肉、不喝酒的人，即使他們想吃這些東西，也不應該給他們提供大蒜等，或者被這些東西污染的食物，因為他們持有不能享用這些東西的戒律。即使乞討者表達了良好的意願並感到高興，也不應該給不友善的人、夜叉、羅剎，以及那些以暴力壓迫或忘恩負義的人提供孩子或奴隸等。對於因疾病而不能食用或即使能食用也無法控制食量的人，不應該給他們提供食物。對於非常貪婪且已經吃飽的人，如果他們乞討剩餘的食物，不應該給他們。對於尋求爭論的、不理解經文意義、只看重財物的外道，不應該給他們經書。 《菩薩地論》中如此說，這應該像《菩薩地論·攝事品》中所說的那樣理解。如經中所說：『如果將已經寫好的經書施捨給心智不成熟的乞丐，那將是有過錯的。如果爲了施捨給他們而去向他人乞討，那也是有過錯的。』如果有人認為『我能讓他們接受並信仰這些深奧的佛法』，那也是不應該的。
【English Translation】 If someone begs for a part of the body, do not give it, as it would harm them. If a madman or someone mentally disturbed begs, do not give either, because these people are not begging sincerely, they are just saying it casually. Not giving to them is not only without fault, but giving would be a fault. There are two ways to give the body: one is to divide the limbs, etc., and give them permanently; the other is to temporarily give oneself into servitude, etc., in order to fulfill the needs of others in accordance with the Dharma. Detailed explanation of whether to give or not give external objects The detailed explanation of whether to give or not give external objects is divided into two parts: the way of not giving external objects and the way of giving external objects. The way of not giving external objects The first part is divided into five points: From the perspective of time, one should not give. For example, one should not provide afternoon food to a monk or someone observing the eight precepts. From the perspective of the object of giving, one should not give. For example, one should not give leftover food or drinks to those who are strict in their precepts, and one should not give them food and drinks contaminated with feces, urine, phlegm, snot, vomit, pus, and blood. For those who do not eat garlic, onions, meat, or drink alcohol, even if they want to eat these things, one should not provide them with garlic, etc., or food contaminated with these things, because they hold the precepts that they cannot enjoy these things. Even if the beggar expresses good intentions and is happy, one should not give children or slaves, etc., to unkind people, yakshas, rakshasas, and those who oppress with violence or are ungrateful. For those who are sick and cannot eat or cannot control their food intake even if they can eat, one should not provide them with food. For those who are very greedy and already full, if they beg for leftover food, one should not give it to them. For heretics who seek arguments, do not understand the meaning of scriptures, and only value wealth, one should not give them scriptures. The Bodhisattvabhumi says so, and this should be understood as stated in the Bodhisattvabhumi-Samgrahavastu. As stated in the sutra: 'If one gives written scriptures to beggars with immature minds, it will be faulty. If one begs from others in order to give to them, it will also be faulty.' If someone thinks, 'I can make them accept and believe in these profound Dharmas,' that is also not appropriate.
་ལྟ་བུ་ཁོ་ནའི་སེམས་ཀྱིས་སྦྱིན་པར་བྱེད་ན་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དམ་པའི་ཆོས་ལྟར་བཅོས་པའི་གླེགས་བམ་མམ་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གླེགས་བམ་ལ་དད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དེ་ཡི་གེར་འབྲིར་བཅུག་ནས་སམ། བྲིས་ཟིན་པ་ལག་ན་བདོག་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་དམ་གཞན་ལས་བསླངས་ཏེ་སྦྱིན་པར་བྱེད་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གླེགས་བམ་བྲིས་ཟིན་པ་ལག་ན་བདོག་པ་དེ་ཡང་ཕྱིས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ཡི་གེར་འབྲིར་གཞུག་པའམ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་སྙིང་པོ་མེད་པ་ཁོ་ནར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་གཞན་དག་ལའང་ལེགས་པ་ཁོ་ནར་བསྒྲག་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་གླེགས་བམ་མ་བྲིས་པ་སློང་ 13-2-248b བ་ཞིག་འོངས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དེ་ལ་འདིས་ཁྱོད་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་ཡོངས་སུ་དྲི་བར་བྱ་སྟེ་གལ་ཏེ་བཙོངས་ལ་ཡོངས་སུ་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གལ་ཏེ་གླེགས་བམ་དེ་ཆོས་ཀྱི་སྟ་གོན་བྱས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་མི་བྱ་བར་རིན་བདོག་ན་རིན་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རིན་མི་བདོག་ན་གཉིས་ཀ་མ་བྱིན་ཀྱང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་དོན་དུ་སྟ་གོན་བྱས་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཅི་ནས་ཀྱང་དེ་བདེ་བར་ཡོངས་སུ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གླེགས་བམ་དེ་ཉིད་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་གཞུང་ཤིན་ཏུ་ངན་པ་འབྲི་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་སློང་བ་ལ་མ་བྱིན་ཀྱང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །གཞུང་ཤིན་ཏུ་ངན་པ་འདྲི་བར་འདོད་པ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཞུང་འབྲིང་འདྲི་བར་འདོད་པ་ལའང་དེ་བཞིན་ནོ། །གཞུང་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་འདྲི་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་སློང་བ་ལ་མ་བྱིན་ན་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བ་ནི། རང་ཉིད་གླེགས་བམ་གྱི་དགོས་པ་བསྒྲུབས་ཟིན་པའང་མིན་ལ་དེ་ལ་སེར་སྣའི་དྲི་མ་ཡང་མེད་པའི་ཚེ་ཤེས་པར་འདོད་ནས་སློང་བ་ལ་གླེགས་བམ་སྟེར་བ་ལྟ་བུའོ། །འདི་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་འདི་ལྟ་བུ་སྦྱིན་པ་ནི་དགོས་པ་གསུམ་གང་རུང་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ན་མ་བྱིན་པ་ལ་དགོས་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་ལྷག་པོ་ཡོད་ཀྱི། བྱིན་པ་ལ་ལྷག་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དགོས་པ་དང་པོ་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ 13-2-249a ལྟར་རང་ལ་སེར་སྣའི་དྲི་མ་མེད་པས་སེར་སྣའི་ཉོན་མོངས་བསལ་མི་དགོས་པ་དང་། མ་བྱིན་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་མང་དུ་མཐོང་ལ་བྱིན་ན་ཆེན་པོར་མི་འགྱུར་བ་དང་། མ་བྱིན་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསྒྲུབས་པས་སེམས་ཅན་འདི་དང་སེམས་ཅན་གཞན་ཐམས་ཅད་དགའ་བར་བྱེད་ནུས་ཀྱི་བྱིན་ན་འདི་གཅིག་པུ་དགའ་བ་
【現代漢語翻譯】 如果僅僅是出於利他之心而佈施，那沒有過錯。如果有人爲了取悅信徒，讓他們抄寫偽經或外道典籍，或者佈施已抄寫的此類書籍，或者通過乞討來佈施，那就會有過錯。菩薩應該擦除已抄寫的書籍，然後讓人抄寫佛經，或者自己明白那些書籍毫無意義，並且只向他人宣揚好的內容。如果有人來乞討未抄寫的書籍，菩薩應該詢問他：『你要用它做什麼？』如果他說：『我要賣掉它來享用。』如果那本書籍是用來準備宗教儀式的，菩薩就不應該佈施書籍，而應該佈施錢財。如果沒有錢財，兩者都不給也沒有過錯。如果書籍不是用來準備宗教儀式的，那麼爲了讓他能夠快樂地享用，就應該佈施書籍。同樣，如果有人想抄寫非常糟糕的書籍而乞討，不給也沒有過錯。正如對待想要抄寫非常糟糕的書籍的人一樣，對待想要抄寫一般的書籍的人也是如此。如果有人爲了抄寫非常優秀的書籍而乞討，不給就會有過錯。 不應從依賴的角度進行佈施的情況：例如，自己還沒有完成對書籍的需求，也沒有吝嗇之心，但有人爲了學習而乞討書籍，就給予他書籍。不應該佈施的原因是：這種法佈施是爲了實現三種需求中的任何一種，如果不佈施，后兩種需求會更多，而佈施了就沒有更多了。而且，沒有必要實現第一種需求，因為自己沒有吝嗇之心，所以不需要消除吝嗇的煩惱。如果不佈施，會看到更多的智慧積累，而佈施了就不會變得更偉大。如果不佈施，爲了利益和安樂一切眾生，通過積累智慧，能夠讓這個眾生和所有其他眾生感到快樂，而佈施了就只有這一個眾生感到快樂。
【English Translation】 If one gives alms purely out of altruistic intention, there is no fault. However, if one pleases faithful beings by having them copy scriptures that are either false or heretical, or if one gives away scriptures that have already been copied, or if one begs and then gives them away, then there will be fault. A Bodhisattva should erase scriptures that have already been copied and then have people copy the words of the Buddha, or understand for themselves that those scriptures are meaningless, and only proclaim what is good to others. If someone comes begging for scriptures that have not been copied, the Bodhisattva should ask them, 'What will you do with it?' If they say, 'I will sell it and enjoy the proceeds,' if that scripture is one that has been prepared for religious purposes, then the Bodhisattva should not give the scripture, but should give money if they have it. If they do not have money, there is no fault in not giving either. If the scripture is not one that has been prepared for religious purposes, then the scripture itself should be given so that they can happily enjoy it. Similarly, if someone begs in order to copy a very bad text, there is no fault in not giving. Just as with someone who wants to copy a very bad text, it is the same with someone who wants to copy an average text. If someone begs in order to copy a particularly excellent text, it should be understood that there will be fault if one does not give. Situations where giving is not appropriate from a dependency perspective: For example, if one has not yet fulfilled one's own need for scriptures and also has no attachment, but someone begs for scriptures in order to learn, and one gives them the scriptures. The reason why this should not be given is: Giving this kind of Dharma is for the sake of fulfilling any of the three needs. If one does not give, the latter two needs will be greater, but if one gives, there will be no more. Moreover, there is no need to fulfill the first need, because one has no attachment, so there is no need to eliminate the affliction of attachment. If one does not give, one will see a greater accumulation of wisdom, but if one gives, it will not become great. If one does not give, one can make this being and all other beings happy by accumulating wisdom for the benefit and happiness of all sentient beings, but if one gives, only this one being will be happy.
ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་སར་དགོས་པ་ཆེ་ཆུང་དེ་ལྟར་གསུངས་ཤིང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། ཆུང་ངུའི་ཕྱིར་དུ་ཆེ་མི་བཏང་། །ཞེས་གསུངས་པས་མ་བྱིན་ན་ཉེས་པ་མེད་པ་ཙམ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་སྦྱིན་པའི་ཚུལ་ནི། འདི་ཁྱོད་ལ་མི་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་ཚིག་བརླང་པོས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཐབས་མཁས་པས་བརྡའ་སྤྲད་ནས་གཏོང་བའོ། །ཐབས་མཁས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་དང་པོ་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ལ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་བསམ་པ་དག་པས་བསྔོས་ཏེ། དཔེར་ན་དགེ་སློང་གིས་མཁན་སློབ་ལ་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་བརྟགས་བྱས་ནས་བསྔོས་ཏེ་འཆང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བསྔོས་པས་ཡོ་བྱད་བསགས་པ་ཡིན་ཀྱང་འཕགས་པའི་རིགས་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཞེས་བྱ་སྟེ་བསོད་ནམས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཕེལ་ལོ། །དེས་ཡོ་བྱད་དེ་དག་ཀྱང་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་བཅོལ་བ་དང་འདྲ་བར་འཆང་ངོ་། །གལ་ཏེ་སློང་བ་པོ་འོངས་ཤིང་ཡོ་བྱད་དེ་ཡང་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་འོས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་སངས་ 13-2-249b རྒྱས་བྱང་སེམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ལ་མ་བཏང་བའི་ཡོ་བྱད་གང་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བྱས་ནས་སྟེར་ལ། འོས་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་རྣམ་བརྟགས་ཀྱིས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དེ་དག་ལ་བསྔོས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། བཞིན་བཟང་། འདི་ནི་གཞན་གྱི་ཡིན་ཏེ། ཁྱེད་ལ་ངས་སྦྱིན་དུ་མེད་དོ། །ཞེས་ཚིག་འཇམ་པོས་གོ་བར་བྱེད་དོ། །ཡང་ན་གླེགས་བམ་དེའི་རིན་ཉིས་འགྱུར་རམ་སུམ་འགྱུར་དུ་སྦྱིན་ཏེ། ཅི་ནས་ཀྱང་དེས་བྱང་སེམས་ལ་འདི་སྲེད་པ་ཆེ་ནས་མི་སྦྱིན་པ་མ་ཡིན་གྱི། གླེགས་བམ་འདི་སྦྱིན་པའི་དབང་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་ངེས་སྙམ་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་སྟེ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་སྦྱིན་པའོ། །དངོས་པོའི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བ་ནི། རང་གི་ཕ་མ་དང་སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་བཟའ་བཏུང་དང་། བརྡའ་མ་སྤྲད་པ་དང་སྤྲད་ཀྱང་སྟེར་བ་ལ་མི་མོས་པའི་བུ་དང་ཆུང་མ་དང་བྲན་ལ་སོགས་པ་དང་བུ་དང་ཆུང་མ་སྐྱིད་ལོབས་ཅན་གྱི་རིགས་ཀྱི་མི་ལྟ་བུའོ། །འདི་བྲན་གྱི་དོན་དུ་མི་སྟེར་བ་ལ་གསུངས་ཀྱང་དངོས་པོ་གཙོ་ཆེ་བར་སྣང་བས་དངོས་པོའི་ནང་དུ་བགྲངས་སོ། །བྱང་སའི་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བར་ནི། ཆོས་གོས་གསུམ་དང་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡོ་བྱད་ལྷག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བ་རྣམས་ལ་སེར་སྣའི་བསམ་པ་མེད་ཅིང་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་ན་སློང་བ་ལ་མ་བྱིན་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པར་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ཆོས་གོས་གསུམ་མ་གཏོགས་པ་ཡོ་བྱད་ལྷག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བ་ལུས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་དང་བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་ 13-2-250a པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འགྱུར་བ་དག་གལ་ཏེ་སློངས་མོ་པ་འདོད་པ་རྣམས་ལ་སོ་སོར་བརྟགས་ཏེ་སྦྱིན་པར་བྱེད་ན་ཁ་ན
【現代漢語翻譯】 因為這就是原因。正如《菩薩地論》中說到的，給予或不給予的重要性是不同的。而且，《入菩薩行論》中也說：『莫為小故而舍大。』因此，不給予並非僅僅是沒有過錯。不給予的方式不是用粗暴的語言說『我不給你』，而是用巧妙的方法暗示而不給。巧妙的方法是這樣的：菩薩從一開始就以純潔的意念將一切資具供養給十方諸佛菩薩，就像比丘將袈裟等物作了『རྣམ་པར་བརྟགས་』（藏文， विकल्प，vikalpa，分別）后供養給堪布和阿阇黎一樣。這樣供養后，即使積累了資具，也被稱為安住于聖者種姓的菩薩，從而增長無量的福德。因此，他持有這些資具，就像諸佛菩薩委託給他一樣。如果乞討者來了，而這些資具也適合給予他，那麼菩薩會想：『諸佛菩薩沒有不佈施給眾生的資具』，然後給予他。如果不適合，那麼就通過『རྣམ་པར་བརྟགས་』（藏文， विकल्प，vikalpa，分別）的儀軌，依靠供養，用溫和的語言讓他明白：『尊敬的，這是別人的東西，我不能給你。』或者，可以給予那本經書兩倍或三倍的價錢，無論如何都要讓他覺得，菩薩不是因為貪戀而不給，而是因為這本經書是不能給予的。這就是智者的佈施。從物品的角度來說，不能佈施的是：自己的父母和包括牲畜在內的食物，以及沒有告知或告知了也不願意給的兒女、妻子和僕人等，以及嬌生慣養的兒女和妻子等。這裡雖然說是不能給僕人，但因為物品更重要，所以歸入物品之中。《菩薩地論》的總結是：對於三法衣和除此之外的佛陀允許的剩餘資具，如果沒有吝嗇之心，並且對善法有益，那麼即使不給乞討者也沒有過錯。正如所說：『已出家的菩薩，除了三法衣之外，對於佛陀允許的剩餘資具，如果與身體的享受和安樂相符，如果分別觀察后給予想要的乞討者，』 That is the reason. As stated in the Bodhisattvabhumi (Stages of a Bodhisattva), the importance of giving or not giving is different. Moreover, the Bodhisattvacaryavatara (A Guide to the Bodhisattva's Way of Life) also says: 'Do not abandon the great for the sake of the small.' Therefore, not giving is not merely without fault. The way of not giving is not to say rudely, 'I will not give it to you,' but to imply skillfully without giving. The skillful method is this: From the beginning, the Bodhisattva dedicates all possessions to the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions with pure intention, just as a bhikshu (monk) dedicates robes and other items to the khenpo (abbot) and acharya (teacher) after making 'རྣམ་པར་བརྟགས་' (Tibetan, विकल्प, vikalpa, discrimination). Having dedicated in this way, even if possessions are accumulated, one is called a Bodhisattva abiding in the lineage of the noble ones, thereby increasing immeasurable merit. Therefore, he holds those possessions as if entrusted by the Buddhas and Bodhisattvas. If a beggar comes and those possessions are suitable to be given to him, then the Bodhisattva thinks, 'The Buddhas and Bodhisattvas have no possessions that they do not give to sentient beings,' and then gives them. If it is not suitable, then through the ritual of 'རྣམ་པར་བརྟགས་' (Tibetan, विकल्प, vikalpa, discrimination), relying on the dedication, he makes him understand with gentle words: 'Respected one, this belongs to another, I cannot give it to you.' Alternatively, one can give two or three times the price of that scripture, so that he will think that the Bodhisattva is not giving because of attachment, but because this scripture is definitely not to be given. This is the giving of the wise. From the perspective of objects, what cannot be given are: one's own parents and food including livestock, and children, wives, and servants, etc., who have not been informed or who are unwilling to give even if informed, as well as spoiled children and wives, etc. Although it is said here that one cannot give to servants, because the object is more important, it is included among the objects. The summary of the Bodhisattvabhumi is: For the three robes and other remaining possessions allowed by the Buddha, if there is no stinginess and they are beneficial to the side of virtue, then even if one does not give to the beggar, there is no fault. As it is said: 'A Bodhisattva who has renounced the world, apart from the three robes, if the remaining possessions allowed by the Buddha are in accordance with the enjoyment and comfort of the body, if he examines each of the beggars who desire them and gives them,'
【English Translation】 Because that is the reason. As stated in the Bodhisattvabhumi, the importance of giving or not giving is different. Moreover, the Bodhisattvacaryavatara also says: 'Do not abandon the great for the sake of the small.' Therefore, not giving is not merely without fault. The way of not giving is not to say rudely, 'I will not give it to you,' but to imply skillfully without giving. The skillful method is this: From the beginning, the Bodhisattva dedicates all possessions to the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions with pure intention, just as a bhikshu dedicates robes and other items to the khenpo and acharya after making 'རྣམ་པར་བརྟགས་' (Tibetan, विकल्प, vikalpa, discrimination) after dedicating in this way, even if possessions are accumulated, one is called a Bodhisattva abiding in the lineage of the noble ones, thereby increasing immeasurable merit. Therefore, he holds those possessions as if entrusted by the Buddhas and Bodhisattvas. If a beggar comes and those possessions are suitable to be given to him, then the Bodhisattva thinks, 'The Buddhas and Bodhisattvas have no possessions that they do not give to sentient beings,' and then gives them. If it is not suitable, then through the ritual of 'རྣམ་པར་བརྟགས་' (Tibetan, विकल्प, vikalpa, discrimination), relying on the dedication, he makes him understand with gentle words: 'Respected one, this belongs to another, I cannot give it to you.' Alternatively, one can give two or three times the price of that scripture, so that he will think that the Bodhisattva is not giving because of attachment, but because this scripture is definitely not to be given. This is the giving of the wise. From the perspective of objects, what cannot be given are: one's own parents and food including livestock, and children, wives, and servants, etc., who have not been informed or who are unwilling to give even if informed, as well as spoiled children and wives, etc. Although it is said here that one cannot give to servants, because the object is more important, it is included among the objects. The summary of the Bodhisattvabhumi is: For the three robes and other remaining possessions allowed by the Buddha, if there is no stinginess and they are beneficial to the side of virtue, then even if one does not give to the beggar, there is no fault. As it is said: 'A Bodhisattva who has renounced the world, apart from the three robes, if the remaining possessions allowed by the Buddha are in accordance with the enjoyment and comfort of the body, if he examines each of the beggars who desire them and gives them,' That is the reason. As stated in the Bodhisattvabhumi (Stages of a Bodhisattva), the importance of giving or not giving is different. Moreover, the Bodhisattvacaryavatara (A Guide to the Bodhisattva's Way of Life) also says: 'Do not abandon the great for the sake of the small.' Therefore, not giving is not merely without fault. The way of not giving is not to say rudely, 'I will not give it to you,' but to imply skillfully without giving. The skillful method is this: From the beginning, the Bodhisattva dedicates all possessions to the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions with pure intention, just as a bhikshu (monk) dedicates robes and other items to the khenpo (abbot) and acharya (teacher) after making 'རྣམ་པར་བརྟགས་' (Tibetan, विकल्प, vikalpa, discrimination). Having dedicated in this way, even if possessions are accumulated, one is called a Bodhisattva abiding in the lineage of the noble ones, thereby increasing immeasurable merit. Therefore, he holds those possessions as if entrusted by the Buddhas and Bodhisattvas. If a beggar comes and those possessions are suitable to be given to him, then the Bodhisattva thinks, 'The Buddhas and Bodhisattvas have no possessions that they do not give to sentient beings,' and then gives them. If it is not suitable, then through the ritual of 'རྣམ་པར་བརྟགས་' (Tibetan, विकल्प, vikalpa, discrimination), relying on the dedication, he makes him understand with gentle words: 'Respected one, this belongs to another, I cannot give it to you.' Alternatively, one can give two or three times the price of that scripture, so that he will think that the Bodhisattva is not giving because of attachment, but because this scripture is definitely not to be given. This is the giving of the wise. From the perspective of objects, what cannot be given are: one's own parents and food including livestock, and children, wives, and servants, etc., who have not been informed or who are unwilling to give even if informed, as well as spoiled children and wives, etc. Although it is said here that one cannot give to servants, because the object is more important, it is included among the objects. The summary of the Bodhisattvabhumi is: For the three robes and other remaining possessions allowed by the Buddha, if there is no stinginess and they are beneficial to the side of virtue, then even if one does not give to the beggar, there is no fault. As it is said: 'A Bodhisattva who has renounced the world, apart from the three robes, if the remaining possessions allowed by the Buddha are in accordance with the enjoyment and comfort of the body, if he examines each of the beggars who desire them and gives them,'
་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི་འདོད་པའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་པས་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་ནའང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སོ་སོར་ཐར་པ་ལས་ནི། ཤཱ་རིའི་བུ། གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་གོས་གསུམ་ཡོངས་སུ་བཏང་སྟེ་སློང་བ་པོ་གཙོ་བོར་བྱེད་པར་གྱུར་ན། དེས་འདོད་པ་ཆུང་བ་བསྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས། ཆོས་གོས་གསུམ་བྱིན་ན་ནི་བྱང་སེམས་རབ་བྱུང་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། དགོས་པའི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བ་ནི། རང་ངམ་གཞན་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་དུ་སློང་བ་ལ་དུག་དང་མཚོན་དང་མེ་དང་ཆང་སྟེར་བ་དང་། ངན་འགྲོར་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་གསོག་པའི་དགག་བྱ་དང་ལྡན་པའི་དགའ་ཞིང་རྩེད་མོ་རྩེ་བའི་དངོས་པོ་སློང་བ་ལ་དེ་དག་སྦྱིན་པ་དང་། རྒྱ་དང་ས་མདའ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་དུ་སློབ་པ་དང་སློང་བ་ལ་དེ་དག་སློབ་པ་དང་སྦྱིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདིས་ནི་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ལུས་སྲོག་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་གནོད་པ་བསྐྱལ་བའི་ཕྱིར་དུ་དེ་དག་གི་མན་ངག་སློབ་པའང་མི་རུང་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་སྐམ་མམ་གཤེར་ལ་གནས་པའི་སྲོག་ཆགས་ལ་གནོད་པ་བསྐྱལ་བའི་ཕྱིར་དུ་ས་ཕྱོགས་དང་ཆུ་སློང་བ་ལ་དེ་དག་སྦྱིན་པ་དང་ཡུལ་མི་དེའམ་གཞན་ལ་གནོད་པ་བསྐྱལ་བའི་ཕྱིར་ 13-2-250b དུ་རྒྱལ་སྲིད་སློང་བ་ལ་དེ་དག་སྦྱིན་པ་དང་མི་མཛའ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སློང་བ་ལ་དེའི་དགྲ་སྟེར་བ་ལྟ་བུའོ། ། ༈ ཕྱིའི་དངོས་པོ་གཏོང་བའི་ཚུལ། ཕྱིའི་དངོས་པོ་གཏོང་བའི་ཚུལ་ནི། རྟེན་དེ་ལ་སྟོན་པས་མ་བཀག་པའི་དུས་དང་གང་ཟག་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་གཏོང་བ་དེ་མི་འོས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་དེ་དང་འཚམ་པ་ཡིན་ན་སྟེར་དགོས་པ་དང་། རྟེན་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལས་ལྡོག་པ་གླེགས་བམ་ལ་སེར་སྣ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་གླེགས་བམ་གྱི་བྱ་བ་བྱས་མ་ཟིན་ཀྱང་སློང་བ་པོ་ཤེས་འདོད་ཅན་ལ་སྦྱིན་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་དཔེ་གཉིས་པ་ཡོད་ན་དེ་སྟེར་དགོས་ལ་མེད་ན་དཔེ་འབྲི་བའི་རིན་སྟེར་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་མེད་ན་བདག་གིས་འདི་བྱིན་པས་ཚེ་འདི་ལ་ལྐུགས་པར་གྱུར་ཀྱང་བླ་ཡི། སེར་སྣ་དང་དུ་བླང་བར་མི་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་ངེས་པར་སྦྱིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལས་མ་གཏོགས་པ་རྣམས་དང་རྒྱལ་པོ་བྱེད་པའི་ཚེ་གཞན་གྱི་བུ་དང་ཆུང་མ་ལ་སོགས་པ་བདག་པོ་དང་ཁ་ཕྲལ་ནས་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་ཡང་གྲོང་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་ཏེ་སློང་བ་ལ་སྦྱིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ངན་འགྲོའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་བའི་དགའ་རྩེད་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་གཞན་ལ་མི་གནོད་པའི་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་དང་། སྲོག་ཆགས་ལ་མི་གནོད་ན་སྲོག་ཆགས་གནས་པའི་སྐམ་དང་གཤེར་གྱི་ས་ཕྱོགས་དང་སྲོག་ཆགས་མེད་པའི་བཟའ་བཏུང་རྣམས་སློང་བ་ལ་སྦྱིན་
【現代漢語翻譯】 沒有過失。如果因為顧及善的一面，不屬於貪慾的範疇而不佈施，也沒有過失。』如此說。在菩薩的別解脫戒中說：『舍利子，如果菩薩捨棄三法衣，主要以乞討為生，那他不是在修持少欲。』這樣說，如果施捨三法衣，菩薩出家就會墮落。從需要的角度來說，不應該佈施的是：爲了傷害自己或他人而乞討毒藥、武器、火和酒；以及乞討那些會積累惡趣之因、具有應被禁止的娛樂嬉戲之物時，施捨這些東西；以及爲了傷害眾生而教授或乞討羅網和陷阱等，教授或施捨這些東西。這表明，爲了損害眾生的身體、生命和受用，教授這些訣竅也是不行的。此外，爲了損害居住在乾燥或潮濕地方的眾生，乞討土地和水時，施捨這些東西；以及爲了損害那個或其他的國家人民，乞討王位時，施捨這些東西；以及不友好的人乞討時，給予他們的敵人，等等。 外物的佈施方式： 外物的佈施方式是：如果所依之物沒有被導師（釋迦牟尼佛）禁止，並且對那個對像佈施是合適的，那麼就應該給予。如果所依之物與之前所說的相反，例如對經書有吝嗇心，即使經書的工作還沒有完成，也應該佈施給想要學習的人。如果還有第二本，就應該給那本，如果沒有，就應該支付抄寫經書的費用。如果連這個也沒有，就應該想：『我因為施捨這個而今生變成啞巴也行，不能接受吝嗇心』，下定決心一定要佈施。至於財物，除了之前所說的之外，在做國王的時候，也不能拆散別人的子女和妻子等，然後進行佈施，但是可以佈施包括村莊在內的土地。同樣，對於不會成為惡趣之因的娛樂嬉戲之物，以及不會傷害他人的羅網等；如果不會傷害眾生，那麼對於眾生居住的乾燥和潮濕的土地，以及沒有眾生的飲食，乞討時應該佈施。
【English Translation】 There is no fault. If one does not give because it is in consideration of the side of virtue and does not belong to the category of desire, there is no fault. ' Thus it is said. In the Pratimoksha of the Bodhisattva it is said: 'Shariputra, if a Bodhisattva abandons the three Dharma robes and mainly lives by begging, then he is not practicing contentment.' Thus it is said, if the three Dharma robes are given, the Bodhisattva's ordination will be ruined. From the perspective of need, what should not be given is: begging for poison, weapons, fire, and alcohol in order to harm oneself or others; and when begging for things that accumulate the cause of bad destinies and have objects of joyful play that should be prohibited, giving these things; and teaching or begging for nets and snares, etc., in order to harm sentient beings, teaching or giving these things. This shows that it is also not permissible to teach these secrets in order to harm the body, life, and enjoyment of living beings. Furthermore, when begging for land and water in order to harm living beings living in dry or wet places, giving these things; and when begging for kingship in order to harm the people of that or another country, giving these things; and when unfriendly people beg, giving their enemies, and so on. The way to give external objects: The way to give external objects is: if the object is not prohibited by the Teacher (Shakyamuni Buddha), and it is appropriate to give to that person, then it should be given. If the object is the opposite of what was said before, such as having stinginess towards scriptures, even if the work of the scriptures has not been completed, it should be given to those who want to learn. If there is a second copy, it should be given, and if not, the cost of copying the scripture should be paid. If even that is not available, one should think: 'Even if I become mute in this life because of giving this, it is better than accepting stinginess,' and resolve to definitely give. As for wealth, apart from what was said before, when acting as a king, one cannot separate other people's children and wives, etc., and then give them away, but one can give land including villages. Similarly, for objects of joyful play that will not become the cause of bad destinies, and nets, etc., that do not harm others; if it does not harm living beings, then for the dry and wet land where living beings live, and food and drink without living beings, one should give when begging.
དགོས་ལ། རང་ངམ་གཞན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་དུ་སློང་ན་དུག་དང་མཚོན་དང་མེ་དང་ཆང་ཡང་སྦྱིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཟང་ཟིང་སྦྱིན་པའི་ཚེ་སློང་བ་པོ་བཀྲེན་པ་དང་འབྱོར་པ་ཅན་ 13-2-251a གཉིས་བྱུང་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ལ་དང་པོ་ནས་སློང་བ་པོ་དེ་གཉིས་བྱུང་ན་གཉིས་ཀའི་འདོད་པ་རྫོགས་པར་ནུས་ན་ནི་གཉིས་ཀའི་འདོད་པ་བསྐང་བར་བྱ་ལ། མ་ནུས་ན་ནི་བཀྲེན་པའི་འདོད་པ་རྫོགས་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་བྱེད་པ་ཡིན་པས་གཉིས་ཀའི་འདོད་པ་སྐོང་མ་ནུས་པའི་ཚེ། བཞིན་བཟང་། ངས་ཡོ་བྱད་འདི་དང་པོ་ནས་བཀྲེན་པ་འདི་ལ་བསྔོས་ཟིན་པས་ཁྱོད་ངོ་བཟློག་གོ་སྙམ་དུ་མ་སེམས་ཤིག་ཅེས་ཚིག་འཇམ་པོས་གོ་བར་བྱས་ནས་འབྱོར་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་འདོད་པ་རྫོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྦྱིན་པ་ལ་སློབ་ཚུལ་འདི་དག་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བཟུང་བའི་ལས་དང་པོ་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་བར་སྣང་བས་བྲིས་པ་སྟེ་དམིགས་བསལ་མེད་པ་རྣམས་ནི་བྱང་སའི་དགོངས་པ་བཞིན་དུ་བཤད་པའོ། ། ༈ གཏོང་བར་མ་ནུས་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། གཉིས་པ་གཏོང་བར་མ་ནུས་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། སློང་བ་པོས་བསླངས་པའི་ཚེ་སེར་སྣས་ནོན་ན་འདི་སྙམ་དུ། དངོས་པོ་འདི་དང་བདག་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲལ་ཏེ་འདིས་ཀྱང་བདག་འདོར་བདག་གིས་ཀྱང་འདི་འདོར་རོ། །དེས་ན་འདི་བཏང་ལ་ཡིད་དགའ་བ་དང་སྙིང་པོ་བླངས་ཏེ་འཆི་བའི་དུས་བྱའོ། །འདི་བཏང་ན་འཆི་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ་ནོར་ལ་ཆགས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་འགྱོད་པ་མེད་ལ་དགའ་ཞིང་རངས་པ་སྐྱེའོ་སྙམ་དུ་བསམ་མོ། །དེ་ལྟར་བསམས་ཀྱང་གཏོང་མ་ནུས་ན། བདག་ནི་ད་དུང་མཐུ་ཆུང་ཞིང་དགེ་རྩ་མ་སྨིན་ཏེ་ཐེག་ཆེན་ལ་ལས་དང་པོ་པ་དང་མི་གཏོང་བའི་སེམས་ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ལྟ་ 13-2-251b བ་དང་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ལ་གནས་པ་ལགས་ཀྱིས། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་བཟོད་པར་མཛད་ཅིང་གདུང་བར་མི་མཛད་དུ་གསོལ། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསམ་པ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བདག་གིས་བགྱིའོ། །ཞེས་སློང་བ་པོ་ལ་གོ་བར་བྱ་བ་གསུམ་གྱིས་གོ་བར་བྱ་བར་དྲག་ཤུལ་ཅན་གྱིས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་སོ། །འདི་ནི་ཕན་ཚུན་དུ་མ་དད་པའི་ཉེས་པ་གཞན་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི། སེར་སྣའི་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བྱང་སེམས་ལ་སེར་སྣ་སྨད་པར་བསླབ་བཏུས་ལས་གསུངས་སོ། །འོན་ཀྱང་འདི་ལྟར་བྱས་ན་སེར་སྣས་ཆོས་ནོར་མི་སྟེར་བའི་ཕམ་པ་ཁེགས་པ་འདྲའོ། །ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། ཇི་སྟེ་སློང་བ་མངོན་དུ་འོངས་གྱུར་ཀྱང་། །ཤིན་ཏུ་མཐུ་ཆུང་སྦྱིན་པར་མ་ནུས་ན། །ཅི་ནས་སློང་བ་དམའ་བབ་མ་གྱུར་པར། །འཇམ་པའི་ཚིག་གིས་དེ་ཡི་ཡིད་ཀྱང་བཞོ། །ཕྱིན་ཆད་སློང་བ་དྲུང་དུ་འོངས་གྱུར་ན། །ཅི་ནས་ཡི་ཆད་དམའ་བར་མི་འགྱུར་བར། །འཇུངས་པའི་སྐྱ
【現代漢語翻譯】 需要。爲了自己或他人的利益，即使是毒藥、武器、火和酒也應該佈施。那麼，在佈施財物時，如果出現乞丐和富人兩種情況，應該怎麼辦呢？對此，如果一開始就出現這兩個乞丐，如果能夠滿足兩者的願望，就應該滿足兩者的願望。如果不能滿足，就應該預先想到要滿足貧窮者的願望。在不能滿足兩者願望時，應該面帶笑容，用溫和的語言告訴對方：『我一開始就發願將此物佈施給這位貧窮者，請你不要介意。』這樣，就滿足了不富裕者的願望。對於這樣的佈施，這些學習方法對於受持菩薩戒的初學者來說，顯得非常重要，所以才寫下來。沒有特別說明的，都是按照菩薩的意旨來解釋的。 如果不能佈施，應該怎麼辦？ 第二，如果不能佈施，應該怎麼辦呢？當乞丐乞討時，如果被吝嗇所壓制，就應該這樣想：『這個東西和我終將分離，它會拋棄我，我也會拋棄它。』因此，應該佈施它，心中歡喜，並取其精華，在臨終時這樣做。如果佈施了它，臨終時就不會執著于財物，沒有後悔，並且會感到高興和滿足。』這樣想了，如果還是不能佈施，就應該說：『我現在力量還很小，善根尚未成熟，對於大乘來說，我還是個初學者，被不佈施的心所控制，並且執著於我見和我所見。』請聖人寬恕，不要悲傷。我將盡力使您和一切眾生的願望都得到滿足。』這樣，用三種方式讓乞丐明白。這是從強烈的請求中說出來的。這僅僅是爲了避免彼此不信任的過失，並不是說沒有吝嗇的過失。在《學集論》中，菩薩應該受到吝嗇的譴責。然而，這樣做似乎可以避免因吝嗇而不施捨財物的失敗。在《攝波羅蜜多論》中也說：『如果乞丐出現在眼前，但由於力量太小而無法佈施，無論如何都不要讓乞丐感到沮喪，用溫和的語言來安慰他的心。以後如果乞丐來到面前，無論如何都不要讓他感到失望和沮喪，要消除吝嗇的過失。』
【English Translation】 It is necessary. For the benefit of oneself or others, even poison, weapons, fire, and alcohol should be given. So, when giving material things, if both a beggar and a wealthy person appear, what should be done? In this regard, if these two beggars appear from the beginning, if it is possible to fulfill the wishes of both, then the wishes of both should be fulfilled. If it is not possible, then one should think in advance that one should fulfill the wishes of the poor. When it is not possible to fulfill the wishes of both, one should smile and tell the other party in gentle words: 'I have vowed from the beginning to give this item to this poor person, please do not mind.' In this way, the wishes of the non-wealthy person are fulfilled. For such giving, these learning methods seem very important for beginners who have taken the Bodhisattva vows, so they are written down. Those that are not specifically stated are explained according to the intention of the Bodhisattva. What should be done if one cannot give? Second, what should be done if one cannot give? When a beggar begs, if one is suppressed by stinginess, one should think: 'This thing and I will eventually separate, it will abandon me, and I will abandon it.' Therefore, one should give it away, be happy in one's heart, and take its essence, and do this at the time of death. If one gives it away, one will not be attached to wealth at the time of death, there will be no regret, and one will feel happy and satisfied.' Having thought this, if one still cannot give, one should say: 'My power is still small, my roots of virtue have not yet matured, for the Mahayana, I am still a beginner, controlled by the mind of not giving, and clinging to the view of self and what belongs to me.' Please forgive me, holy one, and do not be sad. I will do my best to fulfill the wishes of you and all sentient beings.' In this way, let the beggar understand in three ways. This is spoken from a strong request. This is only to avoid the fault of mutual distrust, it is not to say that there is no fault of stinginess. In the Compendium of Trainings, Bodhisattvas should be condemned for stinginess. However, doing this seems to avoid the failure of not giving wealth due to stinginess. In the Compendium of Perfections, it is also said: 'If a beggar appears before you, but you are too weak to give, in any case, do not let the beggar feel discouraged, and comfort his heart with gentle words. In the future, if a beggar comes before you, in any case, do not let him feel disappointed and discouraged, and eliminate the fault of stinginess.'
ོན་རྣམས་རྣམ་པར་བསལ་བར་བྱ། །སྲེད་པ་ཡོངས་སུ་སྤང་ཕྱིར་ནན་ཏན་བྱ། །ཞེས་སོ། ། ༈ སྦྱིན་པའི་གེགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ། སྦྱིན་པའི་གེགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ་ལ། གེགས་ནི་བསྡུ་བ་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་བཞི་སྟེ། མ་གོམས་པ་དང་། རྒུད་པ་དང་། ཆགས་པ་དང་། འབྲས་བུ་མ་མཐོང་བའོ། ། ༈ མ་གོམས་པ། དེ་ལ་དང་པོ་ནི། སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་རྫས་ཡོད་བཞིན་དུ་སློང་བ་པོ་ལ་སྦྱིན་མི་འདོད་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་ནི། ཉེས་པ་འདི་ནི་བདག་སྔོན་སྦྱིན་པ་ལ་གོམས་པར་མ་བྱས་པས་ལན་པར་ 13-2-252a ངེས་སོ་སྙམ་དུ་མྱུར་བར་རིག་པར་བྱས་ནས། ད་ཡང་སྦྱིན་པ་མ་བཏང་ན་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ལའང་སྦྱིན་པ་ལ་མི་དགའ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སོ་སོར་བརྟགས་ཏེ་སྦྱིན་པར་བྱེད་ཀྱི། མ་གོམས་པའི་ཉེས་པའི་དབང་དུ་མི་གཏོང་བའོ། ། ༈ རྒུད་པ། གཉིས་པ་ནི། ལོངས་སྤྱོད་ཧ་ཅང་ཆུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གཏོང་བའི་སེམས་མི་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་ནི། འདི་སྙམ་དུ་བདག་འཁོར་བ་ན་འཁོར་བའི་ཚེ་ཕ་རོལ་ལ་ཕན་མ་བཏགས་པར་སྔོན་གྱི་ལས་སམ་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པས་བཀྲེས་སྐོམ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བཟོད་དཀའ་བ་མང་པོ་མྱོང་ན། གལ་ཏེ་གཞན་ལ་ཕན་བཏགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་ཚེ་འདིའི་སྡུག་བསྔལ་དེས་བདག་འཆི་ཡང་བདག་ལ་ནི་སྦྱིན་པ་ཁོ་ན་ལེགས་ཀྱི་སློང་བ་པོ་ཕྱིར་བཟློག་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ལོངས་སྤྱོད་དེ་མེད་ཀྱང་སྔོ་རྔད་ཅི་ཡང་རུང་བ་ཙམ་གྱིས་འཚོའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། ཕོངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་དང་དུ་བླངས་ཏེ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པའོ། ། ༈ ཆགས་པ། གསུམ་པ་ནི། སྦྱིན་བྱའི་ཏུ་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་ཆགས་ནས་སློང་བ་ལ་གཏོང་བའི་སེམས་མི་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་ནི། ཆགས་པའི་ཉེས་པ་དེ་མྱུར་བར་རིག་པར་བྱས་ནས་བདག་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེའོ་སྙམ་དུ་འདུ་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་འདི་ནི་ཕྱི་མ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ཤེས་ནས་དེ་སྤངས་ཏེ་དངོས་པོ་དེ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པའོ། ། ༈ འབྲས་བུ་མ་མཐོང་བ། བཞི་པ་ནི། སྦྱིན་པ་བཏང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འབྱུང་བའི་ཕན་ཡོན་མ་ 13-2-252b མཐོང་བར་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོའི་ཕན་ཡོན་ལ་བལྟས་ནས་གཏོང་བའི་སེམས་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་ནི། ཉེས་པ་དེ་མྱུར་བར་རིག་པར་བྱས་ནས་སྤྱིར་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ནས་འཇིག་པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ལོངས་སྤྱོད་འཇིག་ཅིང་འབྲལ་བར་བལྟས་ནས་སྦྱིན་པ་གང་གཏོང་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱེད་པའོ། །ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་སྨིན་ཙམ་ལ་བལྟ་བ་ནི། རིན་གྱི་ཕྱིར་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཕངས་པ་མེད་པར་གཞན་ལ་གཏོང་བའི་ཚོང་པ་ལ་ཁེ་ཙམ་ཐོབ་ཀྱི་བསོད་ནམས་མི་འཐོབ་པ་བཞིན
【現代漢語翻譯】 應徹底消除煩惱，爲了完全捨棄貪慾，應當精進。』 修持佈施的障礙的對治法： 修持佈施的障礙的對治法有四種，如同從積聚中產生一樣，即：不習慣、衰損、貪執、未見果。 不習慣： 第一種是，明明有可以佈施的財物，卻不想佈施給乞討者。對此的對治是：迅速認識到這個過失是由於我過去不習慣佈施所致。心想：『如果現在還不佈施，來世也會不喜歡佈施。』這樣分別觀察後進行佈施，不讓不習慣的過失控制自己。 衰損： 第二種是，由於受用非常匱乏，生不起佈施的心。對此的對治是：心想：『我在輪迴中漂泊時，沒有利益過他人，受過去業力或他人支配，經歷了許多難以忍受的飢渴等痛苦。如果依靠利益他人而產生的，即使因此而死，對我來說佈施才是最好的，遣退乞討者並非如此。即使沒有受用，也能靠野菜等維持生計。』這樣思索后，甘願忍受貧困的痛苦而進行佈施。 貪執： 第三種是，對所要佈施的物品非常喜愛和執著，以至於對乞討者生不起佈施的心。對此的對治是：迅速認識到貪執的過失，心想：『認為痛苦是快樂，這樣顛倒的執著，會在來世帶來痛苦。』明白之後，捨棄貪執，將物品佈施出去。 未見果： 第四種是，沒有看到依靠佈施而產生圓滿菩提的利益，只看到享用巨大財富的利益，因此生起佈施的心。對此的對治是：迅速認識到這個過失，觀察到一般而言一切有為法都在剎那剎那壞滅，特別是受用會壞滅和離散，因此將所有佈施都回向于偉大的菩提。只關注受用等異熟果報，就像商人爲了利潤而不吝惜一切用具佈施給他人一樣，只能獲得利益，而無法獲得福德。
【English Translation】 『Thoroughly eliminate afflictions. Strive diligently to completely abandon craving.』 Applying the Antidote to Obstacles of Generosity: Applying the antidote to obstacles of generosity involves four obstacles, arising as if from accumulation: unfamiliarity, decline, attachment, and not seeing the result. Unfamiliarity: The first is, despite having resources to give, one is unwilling to give to beggars. The antidote to this is to quickly recognize that this fault is due to not being accustomed to giving in the past. Thinking, 'If I still do not give now, in future lives I will also dislike giving.' Thus, examine separately and give, not letting the fault of unfamiliarity control you. Decline: The second is, due to having very little wealth, the mind of giving does not arise. The antidote to this is to think, 'When I wandered in samsara, I did not benefit others, and being under the power of past karma or others, I experienced many unbearable sufferings such as hunger and thirst. If it arises from benefiting others, even if I die from this, giving alone is good for me, but turning away beggars is not so. Even without wealth, I can survive on whatever greens are available.' Thinking thus, willingly endure the suffering of poverty and give. Attachment: The third is, being attached to the object to be given, which is pleasing and excellent, the mind of giving does not arise towards the beggar. The antidote to this is to quickly recognize the fault of attachment, thinking, 'Perceiving suffering as happiness, this inverted perception will bring suffering in the future.' Knowing this, abandon attachment and give the object away. Not Seeing the Result: The fourth is, not seeing the benefit of perfect enlightenment arising from giving, but only seeing the benefit of enjoying great wealth, thus the mind of giving arises. The antidote to this is to quickly recognize this fault, observing that generally all conditioned phenomena are destroyed moment by moment, and especially that wealth is destroyed and separated, therefore dedicate all giving to great enlightenment. Merely looking at the ripening of enjoyment and so on is like a merchant who, for the sake of profit, gives all his goods to others without hesitation, only gains profit but does not gain merit.
་དུ། ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་ཐོབ་ཀྱི་ཐར་པ་ནི་མི་འཐོབ་སྟེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། འདིར་བྱིན་པ་ཡི་སྦྱིན་པ་ལ། །འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་འབྱུང་འགྱུར་ཞེས། །ལེན་དང་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་ནི། །ཚོང་སྤོགས་བཞིན་དུ་སྨད་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། ། ༈ བསམ་པ་ཙམ་གྱི་སྦྱིན་པ། གཉིས་པ་བསམ་པ་ཙམ་གྱི་སྦྱིན་པ་ནི། དབེན་པར་སོང་སྟེ་ཡིད་ནང་དུ་བསྡུས་ནས་བསམ་པ་དག་ཅིང་སྙིང་ཐག་པ་ནས་དང་བས་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྟོག་པས་སྤྲུལ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱིན་པར་མོས་པ་བྱེད་པའོ། །དེས་ཚེགས་ཆུང་ངུས་བསོད་ནམས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཕེལ་བ་དང་། དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་སྦྱིན་པར་བྱང་ས་ལས་གསུངས་སོ། །འབྱོར་པ་དང་མི་ལྡན་པས་འདི་བྱ་བར་ལག་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་ཀྱང་འབྱོར་ལྡན་གྱིས་ཀྱང་བྱར་མི་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ལོངས་སྤྱོད་མེད་པའི་ཚེ་སྦྱིན་པ་ཇི་ལྟར་ 13-2-253a བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་སྦྱིན་པ་རྣམས་ནི། ལྷག་བསམ་རྣམ་པར་དག་པའི་ས་ས་དང་པོ་མ་ཐོབ་བར་དུ་ཡིན་གྱི། ས་དེ་ཐོབ་ནས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་ཕོངས་པ་མི་སྲིད་དེ། བྱང་ས་ལས། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཇི་སྲིད་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་ལོངས་སྤྱོད་དེ་དག་མེད་དེ། མི་བདོག་བཞིན་དུ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དག་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བུས་ངན་སོང་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུར་ཚེ་རབས་ཐམས་ཅད་དུ་ལོངས་སྤྱོད་ཟད་མི་ཤེས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། ༈ དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ། བཞི་པ་དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་ས་མཐོན་པོའི་སྦྱིན་པ་ལ་སློབ་ཚུལ་རྣམས་སྨོན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སྦྱོང་བ་དང་། སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་སྦྱིན་གཏོང་ལ་ད་ལྟ་ནས་འཇུག་པ་རྣམས་ཀྱི་གནང་བཀག་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སློབ་པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་དགེ་རྩ་ལ་སེར་སྣའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་ཞིང་གཏོང་བའི་བློ་ཇེ་རྒྱས་སུ་གཏོང་བ་ལ་འབད་པར་བྱས་ནས་དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་དགའ་བ་བསྒོམ་པ་དང་། བློ་དེ་ལྟར་མ་སྦྱངས་པ་ལ་ཡིད་གདུང་བ་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ལག་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར། ཚེ་རབས་གཞན་དུ་ཚེགས་ཆུང་ངུས་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པར་བྱེད་ནུས་ཀྱི། དེ་དག་ཐམས་ཅད་དོར་ནས་བཞག་ན་ནི་ཚེ་འདིར་ཡང་ཉེས་པ་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བ་ 13-2-253b རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུན་དུ་གོས་པར་འགྱུར་ལ། ཚེ་རབས་གཞན་དུའང་འཇུག་སྙིང་མི་འདོད་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། སྦྱིན་པ་དེ་འད
【現代漢語翻譯】 然而，無法獲得獲得巨大財富的解脫。正如《四百論》中所說：'在此佈施的佈施，將產生巨大的果報。接受和完全施捨，就像商業利潤一樣應受到譴責。' 二、僅是意念的佈施： 僅是意念的佈施是：前往寂靜處，將心收攝於內，以清凈的意念和真誠的心，觀想變幻出廣大無量的各種佈施之物，並樂意將之佈施給眾生。如此，能以微小的努力增長無量的福德。這也是菩薩以智慧所作的佈施，如《菩薩地論》所說。即使沒有財富，也可以這樣做，如《勝幢臂請問經》所說，但並非有財富的人就不能做。當沒有財富時，如何進行具有智慧的佈施呢？ 這些具有殊勝意樂的佈施，是在尚未獲得初地之前進行的。一旦獲得初地，就不可能缺乏財富。如《菩薩地論》所說：'如此，菩薩在尚未獲得清凈意樂之前，沒有這些財富。在沒有財富的情況下，進行具有智慧的佈施。菩薩殊勝的清凈意樂，就像從惡趣中獲得解脫一樣，在所有生世中都能獲得用之不竭的財富。' 四、總結以上內容： 總結以上內容是：受持菩薩戒后，將學習如何進行高地菩薩的佈施作為願望的目標而進行修習；對於之前所說的佈施行為，要知道哪些可以做，哪些不可以做，從而進行學習；特別是要對治對身體、財富和善根的吝嗇，努力增長佈施的意樂，並樂於如此修習；對於沒有如此訓練自己的心，要生起悲傷之情。如此行持，如《勝幢臂請問經》所說，來世能以微小的努力圓滿佈施波羅蜜多。如果捨棄所有這些，那麼今生也會經常被極重的罪過所染污，來世也不願進入，因此很難進入菩薩的行持。此外，《波羅蜜多攝頌》中說：佈施是……
【English Translation】 However, liberation from obtaining great wealth is unattainable. As the Catuhsataka states: 'The giving of charity here, will produce great fruit. Receiving and completely giving away, should be condemned like commercial profit.' Second, the giving of mere thought: The giving of mere thought is: going to a secluded place, gathering the mind within, with pure intention and from the bottom of one's heart, imagining and transforming a vast and immeasurable variety of things to be given, and being willing to give them to sentient beings. Thus, with little effort, immeasurable merit increases. This is also the giving done by a Bodhisattva with wisdom, as stated in the Bodhisattvabhumi. Even without wealth, this can be done, as stated in the Kasyapaparivarta Sutra, but it is not that those with wealth cannot do it. When there is no wealth, how does one perform giving with wisdom? These givings with excellent intention are done until one has not attained the first bhumi. Once that bhumi is attained, it is impossible to lack wealth. As the Bodhisattvabhumi states: 'Thus, the Bodhisattva does not have those riches until he has attained pure intention. Without wealth, he performs giving with wisdom. The Bodhisattva's excellent pure intention, just as obtaining liberation from the lower realms, will obtain inexhaustible wealth in all lifetimes.' Fourth, summarizing the above: Summarizing the above is: after taking the Bodhisattva vows, taking learning how to give like high-level Bodhisattvas as the object of aspiration and practicing; for the giving actions mentioned earlier, knowing what can be done and what cannot be done, and learning accordingly; especially, applying the antidote to stinginess towards body, wealth, and roots of virtue, striving to increase the intention of giving, and cultivating joy in practicing in this way; for not training one's mind in this way, one must generate a feeling of sadness. If one acts in this way, as stated in the Kasyapaparivarta Sutra, in future lives one will be able to perfect the paramita of giving with little effort. If one abandons all these, then in this life one will also be constantly covered by extremely heavy faults, and in future lives one will not want to enter, therefore it will be very difficult to enter the practice of a Bodhisattva. Furthermore, the Paramitasamgraha states: Giving is...
ྲའི་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །དེ་འདྲའི་སྦྱིན་པ་གཏོང་འདོད་དེ་མི་བཏང་། །འཇིག་རྟེན་ནང་ན་གཏོང་འདོད་སེམས་ལྡན་པ། །གཏོང་བའི་ནང་ན་མཆོག་ཅེས་རྒྱལ་བས་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྤྱོད་པའི་རྟེན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྗེས་སུ་དྲན་ཅིང་བསྒོམ་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་ཞིང་སྨོན་ལམ་འདེབས་པ་ནི་གཏོང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་དང་གཏོང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པས་དེ་ལ་འབད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ལག་བཟང་གིས་ཞུས་པའི་དོན་བསྡུས་པའི་གནད་དམ་པའོ། ། ༈ ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བསླབ་པའི་ཚུལ། གཉིས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་ལ་ལྔ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ངོ་བོ། དེ་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། དེ་དག་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བའོ། ། ༈ ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ངོ་བོ། དང་པོ་ནི། གཞན་ལ་གནོད་པ་གཞི་དང་བཅས་པ་ལས་ཡིད་ཕྱིར་ལོག་པའི་སྤོང་སེམས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་པས། སེམས་དེའི་གོམས་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། ཕྱི་རོལ་ཏུ་སེམས་ཅན་གནོད་འཚེ་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་བཀོད་པའི་སྒོ་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ད་དུང་སེམས་ཅན་རྣམས་གནོད་འཚེ་དང་མ་བྲལ་བས་སྔར་བྱོན་པའི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ 13-2-254a ཕྱིན་མ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་དང་། སེམས་ཅན་དེ་དག་ཀྱང་གནོད་འཚེ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱོགས་སུ་བཀྲི་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕྱི་རོལ་ཏུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གནོད་འཚེ་དང་བྲལ་ལམ་མ་བྲལ་ཡང་བླ་ཡི། རང་གི་རྒྱུད་སྟེང་དུ་དེ་དག་ལ་གནོད་པ་ལས་ལྡོག་པའི་སྤོང་སེམས་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཉ་ལ་སོགས་པ་གང་ཞིག་ཏུ། །དེ་དག་གསོད་མི་འགྱུར་བར་བསྐྲད། །སྤོང་བའི་སེམས་ནི་ཐོབ་པ་ལས། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་བཤད། །ཅེས་སོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གསུམ་དུ་ཡོད་མོད་ཀྱི་འདིར་གཙོ་བོ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྤོང་བའི་སེམས་སུ་བཤད་དེ། དེ་ཡང་ཀུན་སློང་དང་བཅས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། མི་དགེ་བཅུ་སྤོང་བའི་སྤོང་བ་བཅུ་ཡིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོའི་དབང་དུ་བྱས་ན། མི་དགེ་བ་བདུན་སྤོང་བའི་ལུས་ངག་གི་ལས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྤོང་བ་བདུན་ཡིན་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་དུ་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་དང་སྡིག་པ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སེམས་ལ་ཡིད་གཅགས་པའི་མེ་ཞི་བས་བསིལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རམ་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམ་པ་དག་གིས་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ། དེ་ཡང་སྤོང་བ་བདུན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །ཆོས་གསུམ་པོ་མ་ཆགས་པ་དང་ཞེ་སྡང་མེད་
【現代漢語翻譯】 菩提心是佈施的根本。如果有人想做這樣的佈施卻不做，那麼在世間，有佈施意願的人，被勝者（佛陀）稱為佈施中的至高者。』如是說。憶念和修習作為行為基礎的菩提心，併發愿和祈禱證得菩提，是所有佈施的根本和至高者，因此要努力修習。這是拉桑（Laksha）所請示的意義精要。 學習戒律的方法： 第二，戒律波羅蜜有五種：戒律的體性，進入修習的方法，戒律的分類，修習時應如何做，以及這些的意義總結。 戒律的體性： 第一，遠離對他人造成傷害的一切行為的舍心是戒律。這種舍心的習氣逐漸圓滿，就成為戒律波羅蜜。並非通過外在使一切眾生遠離傷害來圓滿戒律波羅蜜。如果那樣，由於眾生尚未脫離傷害，過去的勝者（佛陀）們就沒有圓滿戒律波羅蜜，並且也無法將眾生從傷害中解脫出來。因此，外在的一切眾生是否脫離傷害並不重要，重要的是在自己的相續中，培養遠離傷害的舍心，這才是戒律的修習。如《入行論》所說：『何需盡除諸有情， 斬盡猶如魚等類， 唯除此心嗔恚念， 戒度即已度究竟。』這裡主要以別解脫戒為例，說明舍心。如果從發心和俱生的角度來說，就是斷除十不善業的十種斷舍；如果從自性的角度來說，就是斷除七種不善業的身語行為的自性斷舍。如《入行論釋》所說：『因此，由於不接受煩惱，不產生罪惡，以及心中熄滅火焰般的清涼，或者因為是安樂之因，所以是聖者所應依止的，這就是戒律，它具有斷舍七支的特徵。』不執著三種事物，沒有嗔恨
【English Translation】 The root of generosity is the mind of Bodhi (byang chub sems, bodhicitta, bodhicitta, the mind of enlightenment). If one desires to give such generosity but does not, then in the world, those who have the mind to give are called the supreme among givers by the Victorious Ones (Buddhas).』 As it is said. Remembering and meditating on the mind of Bodhi, which is the basis of practice, and aspiring and praying to attain Bodhi, is the root of all generosity and the supreme of all generosity, so one should strive for it. This is the essential meaning condensed from what Laksha (lag bzang) asked. How to Train in Ethics: Second, the perfection of ethics has five aspects: the nature of ethics, the means of engaging in its cultivation, the divisions of ethics, how to act when accomplishing them, and the summary of their meaning. The Nature of Ethics: First, the mind of renunciation that turns away from harming others, along with its basis, is ethics. As the habit of that mind becomes more and more complete, it becomes the perfection of ethics. It is not that the perfection of ethics is completed by externally arranging for all sentient beings to be free from harm. If that were the case, since sentient beings have not yet been freed from harm, the Buddhas of the past would not have completed the perfection of ethics, and they would not be able to lead sentient beings to freedom from harm. Therefore, whether all sentient beings externally are free from harm or not is secondary. The practice of ethics is to cultivate the habit of renouncing harm to them on one's own mindstream. As it says in the Bodhisattvacharyavatara (spyod 'jug, Bodhisattvacharyavatara, Bodhisattvacharyavatara, A Guide to the Bodhisattva』s Way of Life): 『Where would there be enough leather to cover the entire earth? With just leather on the soles of my shoes, it is as if the whole earth were covered. Likewise, I am unable to control external phenomena, but I will control my own mind. What need is there to say more? The perfection of ethics is said to be attained from gaining the mind of renunciation, which prevents killing fish and so forth.』 Although there are three types of ethics, here, mainly taking the ethics of vows as the basis, it is explained as the mind of renunciation. Also, considering the motivation and what is together with it, it is the ten renunciations that abandon the ten non-virtues; considering its own nature, it is the seven renunciations of the nature of physical and verbal actions that abandon the seven non-virtues. As it says in the commentary on the Bodhisattvacharyavatara: 『Therefore, because it does not accept afflictions, does not produce sins, and because the mind is cooled by the extinguishing of the fire of attachment, or because it is the cause of happiness, it is to be relied upon by the noble ones, and that is ethics, which is characterized by the seven branches of renunciation.』 Not being attached to the three things, without hatred
པ་དང་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི་དེ་དག་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་དང་བཅས་པའི་ 13-2-254b ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལས་ཀྱི་ལམ་བཅུ་རྣམ་པར་བཤད་དོ། །ཞེས་སོ། ། ༈ དེ་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས། གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་ནས་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་པར་ཁས་བླངས་པ་དེས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྒྱན་དང་ལྡན་པར་བསྒྲུབ་པར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་པས་དེའི་དོན་བསྒྲུབ་དགོས་ལ། དེ་ཡང་སྔོན་དུ་རང་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། རང་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་མ་དག་པ་དང་ཉམས་ན་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བས། གཞན་གྱི་དོན་ལྟ་ཞོག་རང་གི་དོན་ཡང་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དོན་ལ་བརྩོན་པས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གཅེས་སྤྲས་བྱ་བ་ལ་ལྷོད་པར་མི་བྱ་བར་བསྲུང་སྡོམ་ལ་ཤིན་ཏུ་གྲིམས་དགོས་ཏེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཚུལ་ཁྲིམས་རྒྱན་ལྡན་པར། །འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་དོན་གང་བརྩོན་པས། །རང་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཐོག་མར་ཡོངས་སུ་སྦྱང་། །ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པའི་མཐུ་ཡི་སྟོབས་ཀྱང་བསྐྱེད། །ཅེས་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པས་རང་དོན་མི་ནུས་ན། །གཞན་དོན་ཚུལ་ལ་མཐུ་ཡོད་ག་ལས་འོང་། །དེ་ཕྱིར་གཞན་དོན་ལེགས་པར་བརྩོན་པ་ཡིས། །འདི་ལ་རིམ་གྲོ་གློད་པར་རིགས་པ་མིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་སུ་དག་པའང་འཇུག་ལྡོག་གི་གནས་རྣམས་ཇི་ལྟར་བཅས་པ་ལྟར་ལག་ཏུ་ལེན་པ་ལ་རག་ལས་ལ། དེ་ཡང་བསྲུང་བར་འདོད་པའི་བློ་ཤུགས་དྲག་ཅིང་བརྟན་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས། མ་བསྲུངས་པའི་ཉེས་དམིགས་དང་ 13-2-255a བསྲུངས་པའི་ཕན་ཡོན་རིང་དུ་བསྒོམས་པའི་སྒོ་ནས་བསྲུང་འདོད་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། དེ་བས་མི་བཟད་འཇིགས་པ་མཐོང་བྱ་ཞིང་། །སྤང་འོས་ཆུང་ཡང་རྣམ་པར་སྤང་བར་གྱིས། །ཞེས་པ་ལྟར། ཉེས་དམིགས་ཀྱིས་འཇིགས་ནས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆུང་ངུའང་འབད་པས་སྤོང་བ་སྟེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་རགས་ཤོས་མི་དགེ་བཅུའི་ཉེས་དམིགས་རྣམས་སྔར་བཤད་ཟིན་པ་ལྟར་བསམ་མོ། །ཕན་ཡོན་ནི། སྔར་ཡང་བཤད་ཅིང་། དཔལ་ལྡན་དཔའ་བོས་གསུངས་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། ལྷ་རྫས་དགའ་རྒྱུ་མི་ཡི་ལོངས་སྤྱོད་དང་། །བདེ་མཆོག་རོ་མཆོག་ལྷ་ཡི་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །ཚུལ་ཁྲིམས་རྒྱུས་བྱུང་ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཆེ། །སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་དེ་ལས་བྱུང་བ་ལྟོས། །ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱུད་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བ་དང་། སྙིང་རྗེའི་ངང་ཅན་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་བསླབ་པ་མཚུངས་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཉེས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཙང་མ་འཐོབ་པ་དང་། རྒྱན་གཞན་ནི་ཧ་
【現代漢語翻譯】 並且正確的見解是引發所有這些的原因。因此，通過引發所有這些的原因，以戒律的力量來詳細解釋十種行為之道。』 進入禪修的方法： 第二，這樣發菩提心並承諾學習行為的人，就是承諾要使一切眾生都具備圓滿佛陀的戒律莊嚴，所以必須成辦其意義。而這也要首先生起自己戒律完全清凈的力量。如果自己的戒律不清凈或破損，就會墮入惡趣，更不用說利益他人，連自己的利益也無法成就。因此，致力於利益他人，就不能在珍視戒律上有所懈怠，必須非常嚴格地守護誓言。如《攝波羅蜜多論》中說：『爲了成就一切眾生都具備圓滿佛陀的戒律莊嚴，首先要完全清凈自己的戒律，並生起戒律清凈的力量。』又說：『如果戒律破損，自己都無法利益，又怎麼可能有力量利益他人呢？因此，致力於利益他人，不應該對此有所懈怠。』 這樣，戒律完全清凈也取決於如何按照所制定的進退之處來實踐。而這也要跟隨強烈而堅定的守護意願，通過長久地禪修不守護的過患和守護的利益來生起守護的意願。首先，《彼論》中說：『因此，要看到可怕的恐懼，即使是微小的過失也應努力斷除。』就像這樣，因為害怕過患，所以即使是微小的罪過也要努力斷除。就像之前所說的那樣，要思考戒律的違背之處，也就是十不善業的過患。利益方面，之前也已經說過。吉祥勇（Śrīvīra）所說的是：『天物、喜悅、人間的享受，以及至上的快樂、至上的美味、天界的圓滿，都是由戒律產生的，有什麼可奇怪的呢？看看諸佛的法，都是由此而生的。』此外，依靠這個，相續會越來越殊勝，會和具有慈悲心的偉大菩薩們一樣學習，會獲得斷除一切惡行種子的清凈智慧。其他的裝飾品很容易……
【English Translation】 And the correct view is what causes all of these to arise. Therefore, by virtue of the discipline that causes all of these to arise, the ten paths of action are explained in detail.』 Method for entering meditation: Second, one who has thus generated the mind of enlightenment and has vowed to train in conduct has vowed to establish all sentient beings as possessing the adornment of the discipline of a fully enlightened Buddha. Therefore, one must accomplish its meaning. And that also requires first generating the power of one's own discipline being completely pure. If one's own discipline is impure or damaged, one will fall into the lower realms. Leaving aside benefiting others, one's own benefit will not be accomplished either. Therefore, by striving for the benefit of others, one should not be lax in cherishing discipline, and one must be extremely strict in guarding vows. As it says in the Compendium of Perfections: 『For the sake of accomplishing all beings as possessing the adornment of the discipline of a fully enlightened Buddha, first purify your own discipline completely, and also generate the power of the strength of pure discipline.』 And: 『If one cannot benefit oneself due to damaged discipline, how can there be power to benefit others? Therefore, by striving well for the benefit of others, it is not appropriate to be lax in venerating this.』 Thus, the complete purity of discipline also depends on taking up in practice the points of entering and withdrawing as they have been established. And that also follows a strong and stable mind of wanting to guard, and one should generate the desire to guard through meditating for a long time on the faults of not guarding and the benefits of guarding. First, it says in that same text: 『Therefore, one should see unbearable fear, and even small faults that should be abandoned, abandon them completely.』 Like that, fearing faults, one should strive to abandon even small transgressions. One should think about the faults of the opposite of discipline, the ten non-virtuous actions, as has been explained before. As for the benefits, they have also been explained before. What Śrīvīra said is: 『Divine substances, joy, human enjoyments, and supreme bliss, supreme taste, the abundance of the gods, all arise from discipline. What is so amazing? Look, the Buddha's teachings arise from that.』 Furthermore, relying on this, the continuum goes from higher to higher in distinction, one becomes equal in learning to the great compassionate bodhisattvas, and one obtains pure wisdom that has abandoned all seeds of misdeeds. Other ornaments are easy…
ཅང་གཞོན་པ་དང་ཧ་ཅང་རྒན་པ་ལ་བཏགས་ན་འཕྱས་ཀྱི་གནས་སུ་འགྱུར་བས་མི་མཛེས་ཀྱང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྒྱན་ནི་རྒན་གཞོན་བར་མ་སུ་ལ་ལྡན་ཡང་ཐམས་ཅད་དགའ་བ་བསྐྱེད་པས་རྒྱན་གྱི་མཆོག་དང་། དྲི་བཟང་པོ་གཞན་ནི་རྫི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་ཡང་རྫི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པར་མི་འགྲོ་བས་ཕྱོགས་རེ་བ་ཡིན་ལ། ཚུལ་ཁྲིམས་ 13-2-255b ཀྱི་གྲགས་པའི་དྲི་ནི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་དང་། ཚ་གདུང་སེལ་བའི་ཙནྡན་ལ་སོགས་པའི་ལྡེ་གུའི་བྱུག་པ་ནི་རབ་བྱུང་ལ་འགལ་ཡང་། ཉོན་མོངས་པའི་ཚ་གདུང་སྐྱོབ་པའི་བྱུག་པ་ནི་རབ་བྱུང་ལ་མི་འགལ་ཞིང་མཐུན་པ་དང་། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རྟགས་ཙམ་ལྡན་པར་འདྲ་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ནོར་དང་ལྡན་པ་ནི་གཞན་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ནི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པའི་ལམ། །སྙིང་རྗེའི་ངང་ཅན་རྣམས་དང་མཉམ་པར་བསྒྲུབ། །ཡེ་ཤེས་གཙང་མ་ཕུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ། །སྐྱོན་བྲལ་རྒྱན་དུ་འགྱུར་བའི་མཆོག་ཅེས་བྱ། །ཁམས་གསུམ་ཀུན་ཏུ་ཡིད་འོང་དྲི་བསུང་སྟེ། །རབ་ཏུ་བྱུང་དང་མི་འགལ་བྱུག་པ་ཡིན། །ཆ་ལུགས་མཐུན་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་གྱུར་ན། །མི་ཡི་ནང་ན་དེ་ནི་འཕགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་གཅམ་གསག་གི་ཚིག་མ་བརྗོད་ཅིང་འབད་རྩོལ་གྱིས་ཚེགས་ཀྱིས་མ་བསྒྲུབས་ཀྱང་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ངང་གིས་འདུ་བ་དང་། དྲག་པོའི་ལས་ཀྱིས་བསྡིགས་པ་མེད་ཀྱང་སྐྱེ་བོ་ཀུན་འདུད་པ་དང་། རང་གི་གཉེན་ལ་སོགས་པའི་རིགས་སུ་སྨོས་སུ་མེད་པ་དང་། སྔར་ཕན་མ་བཏགས་པ་དང་ངོ་མི་ཤེས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱང་ངང་གིས་བྱམས་པ་དང་། རྐང་པའི་རྗེས་ཀྱི་ས་རྡུལ་ཡང་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་བོས་གཏུག་ཅིང་ཐོབ་པ་རྣམས་མཆོད་པའི་ཞིང་དུ་འཁྱེར་བར་བྱེད་པའི་ཕན་ཡོན་རྣམས་ཀྱང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་འབྱུང་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། ཚིག་ཏུ་མ་བརྗོད་ཚེགས་སུ་མ་གྱུར་ཀྱང་། །ཉམས་ 13-2-256a སུ་མཁོ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་རིམ་གྲོ་འདུ། །བསྡིགས་པ་མེད་པར་འཇིག་རྟེན་ཀུན་འདུད་དེ། །ཚེགས་མེད་མ་བསྒྲུབས་དབང་ཕྱུག་འཐོབ་པར་འགྱུར། །བརྗོད་དུ་མ་འོས་རིགས་སུ་འབྱུང་བ་དང་། །ཕན་ཞིང་དབེན་པ་གང་ཡང་མ་བྱས་ཤིང་། །སྔོན་ཆད་མི་བཤེས་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་པའི་སྐྱེ་བོ་དེ་ལ་འདུད། །རྐང་པས་བཀྲ་ཤིས་གྱུར་པའི་རྡུལ་དག་ཀྱང་། །སྤྱི་གཙུག་དམ་པས་བླངས་ཤིང་ལྷ་དང་མི། །ཕྱག་འཚལ་མགོས་གཏུགས་ཐོབ་པ་ཀུན་ཏུ་འཁྱེར། །དེ་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་རིགས་མཆོག་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་ལེགས་པར་བསམས་པའི་མཁས་པས། དེ་ཉིད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བསྲུང་འོས་ཚུལ་ཁྲིམས་དག ། རང་གི་བདེ་ལ་བརྐམ་པས་དྲལ་མི་བྱ། །ཞེས་དང་། རང་དབང་གྱུར་པས་ཉམས་སུ་བདེ་བ་དང་། །མཁས་པས་བསྔག
【現代漢語翻譯】 如果將年輕和年老聯繫起來，會變得不雅觀，成為嘲笑的對象。然而，戒律的莊嚴，無論年輕人、老年人還是中年人擁有，都能帶來喜悅，是莊嚴中的 श्रेष्ठ。其他 좋은 香氣只能吹向某個方向，不能吹向所有方向，因此是有侷限性的。而戒律的聲譽之香卻能傳遍四面八方。用於消除熱惱的檀香等塗抹物，對出家人來說是不允許的。然而，能夠消除煩惱熱惱的塗抹物，對出家人來說不僅不違背，而且是相符的。即使僅僅擁有出家人的外表，但擁有戒律財富的人，也會比其他人更加傑出。正如經文中所說：『戒律是獲得卓越的途徑，與慈悲者們共同修持。是純凈智慧的卓越本質，成為無瑕疵的莊嚴之 श्रेष्ठ。在三界中散發著令人愉悅的香氣，是與出家人不相違背的塗抹物。即使外表相似，但擁有戒律的人，在人群中也是 श्रेष्ठ 的。』 此外，即使不使用虛偽的言辭，不費力地努力，也能自然而然地獲得所需的受用。即使沒有嚴厲的懲罰，也能讓所有人信服。自己的親屬等血統無需贅述。即使是以前沒有施加恩惠、不認識的人，也會自然而然地產生愛意。甚至腳下的塵土，也會被天人和人們用頭頂來敬奉，並作為供養的福田帶走。這些利益都來自於戒律。正如經文中所說：『即使不說話，不費力，也能自然而然地獲得所需的受用和侍奉。無需威脅就能讓世間信服，無需費力就能獲得自在。無需提及的血統，以及未曾施加恩惠和不認識的所有人，都會敬佩擁有戒律的人。腳下吉祥的塵土，也會被天人和人們用頭頂來敬奉，並帶走。因此，擁有戒律的人是 श्रेष्ठ 的血統。』 因此，明智的人在充分思考了利益和過患之後，正如經文中所說：『菩提心者應當守護的戒律，不要因為貪圖自己的安樂而破壞。』因為擁有自主權而感到快樂，被智者讚揚。
【English Translation】 If associating with the young and the very old becomes a matter of ridicule and is not beautiful. However, the ornament of discipline, whoever possesses it, whether young, old, or middle-aged, brings joy to all and is the श्रेष्ठ of ornaments. Other good fragrances can only travel in one direction and cannot travel in all directions, thus they are limited. But the fragrance of the fame of discipline travels in all directions. Applying sandalwood and other cooling substances to relieve heat is contrary to monasticism. However, applying substances that relieve the heat of afflictions is not contrary to monasticism, but in harmony with it. Even if one only possesses the appearance of a renunciate, one who possesses the wealth of discipline becomes more excellent than others. As it is said in the text: 'Discipline is the path to attain distinction, accomplished together with those who possess compassion. It is the pure essence of wisdom, becoming the श्रेष्ठ of ornaments without flaws. In all three realms, it is a pleasing fragrance, an ointment that is not contrary to renunciates. Even if appearances are similar, one who possesses discipline becomes noble among people.' Furthermore, even without uttering deceitful words or striving with effort, the necessary enjoyments naturally gather. Even without forceful threats, all beings are subdued. One's own relatives and lineage are beyond mention. Even those who have not been favored before and are unknown naturally feel affection. Even the dust from the footprints is touched by the heads of gods and humans, and those who obtain it carry it away as a field of merit for offerings. These benefits also arise from discipline. As it is said in the text: 'Even without speaking or exerting effort, the necessary enjoyments and services naturally gather. Without threats, the world is subdued, and without effort, power is attained. Lineage that is beyond mention, and without having done any favors or being separate, all beings who were previously unknown also revere the person who possesses discipline. Even the dust blessed by the feet is taken by the holy heads of gods and humans, and all who obtain it carry it away. Therefore, one who possesses discipline is of the श्रेष्ठ lineage.' Therefore, the wise, having thoroughly contemplated the benefits and drawbacks, as it is said in the text: 'The discipline that Bodhisattvas should protect, do not break it out of greed for one's own happiness.' And being independent, one is happy and praised by the wise.
ས་པའི་རྒྱན་ལྡན་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས། །བསླབ་པའི་གནས་རྣམས་ཚང་བར་ཡོངས་རྫོགས་པས། །ཀུན་རྫོགས་བསྙེམས་མེད་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དག་བསྟེན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསྲུང་དགོས་ལ། དེ་ཡང་རང་ངན་སོང་གིས་འཇིགས་པ་ཙམ་དང་ལྷ་དང་མིའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཙམ་ལ་སྨོན་པ་བསལ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར་དུ་བསྲུང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། གང་ཞིག་འཇིག་རྟེན་དཔག་ཡས་སེམས་ཅན་དག ། མཐའ་དག་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་ལ་དགོད་མོས་ཤིང་། །འཇིག་རྟེན་ 13-2-256b ཕན་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་སྟེན་བྱེད་པ། །དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་གསུངས། །དེ་བས་ངན་སོང་འཇིགས་དང་རྒྱལ་སྲིད་དང་། །མཐོ་རིས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ལ་སྨོན་བསལ་ཏེ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དྲི་མེད་ཡང་དག་བསྲུང་བྱ་ཞིང་། །འཇིག་རྟེན་དོན་ལ་བརྩོན་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྟེན། །ཞེས་སོ། ། ༈ ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། གསུམ་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི་གསུམ་སྟེ། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། ། ༈ སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས། དེ་ལ་དང་པོ་ནི། བྱང་སར་སོ་སོར་ཐར་པ་རིས་བདུན་ལ་གསུངས་པས་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ན་ནི། ཁྱིམ་པའམ་རབ་བྱུང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པ་དངོས་དང་དེ་དག་དང་ཐུན་མོང་བའི་སྤོང་སྡོམ་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ལ། སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པའི་རྟེན་དུ་མི་རུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་ལྡན་ཡིན་ན་སོ་ཐར་དང་ཐུན་མོང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཅི་རིགས་པར་སྤོང་བའི་སྤོང་སྡོམ་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ནི། ཕྱིན་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་ལ་དམིགས་ནས་རང་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་སྐྱེས་ཟིན་མི་ཉམས་པ་དང་གོང་ནས་གོང་དུ་སྤེལ་བར་བྱེད་པའོ། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ནི། སེམས་ཅན་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་གི་དོན་ལ་དམིགས་ནས་དེ་དག་གི་འདི་དང་ཕྱི་མའི་དོན་རྣམས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། འདི་རྣམས་རྒྱས་པར་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེའུའི་རྣམ་བཤད་དུ་བདག་གིས་ 13-2-257a གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་པས་དེ་ངེས་པར་ཡང་དང་ཡང་དུ་བལྟ་དགོས་སོ། །དེས་ན་སོ་སོར་ཐར་པའི་བཅས་པ་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་ལྡན་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་བསླབ་བྱའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་བྱ་ལས་ཟུར་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་ཀྱང་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ་ཐར་གྱི་བཅས་པ་དངོས་སམ་དེ་དང་ཐུན་མོང་བ་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལའང་ཐོག་མར་གལ་ཆེ་བས་དེ་ཉིད་ལ་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། བྱང་སའི་གཏན་ལ་དབབ
【現代漢語翻譯】 如經文所說：『守護具足莊嚴的戒律，圓滿持守一切學處，依止圓滿無懈怠的清凈戒律。』應當如此守護。並且，應當消除僅僅因為害怕惡趣，或者僅僅是羨慕天人和人間的圓滿，而是爲了使一切眾生安住于戒律而守護。如經文所說：『若有無量世間諸有情，皆悉樂住清凈戒律中，為利世間而行持戒律，此即名為戒律波羅蜜。』因此，消除對惡趣的恐懼和對王位以及高處圓滿的羨慕，應當守護無垢的清凈戒律，爲了世間的利益而精進持戒。 戒律的分類： 第三，戒律的分類有三種：別解脫戒、攝善法戒和饒益有情戒。 別解脫戒： 第一種是別解脫戒。在《菩薩地》中，別解脫戒分為七種。如果持有別解脫戒的菩薩安住于菩薩戒中，那麼無論是出家還是在家的別解脫戒律，以及與這些戒律共同的捨棄之戒，都是別解脫戒。如果持有菩薩戒的人不適合作為別解脫戒的所依，那麼捨棄與別解脫戒共同的自性罪以及各種應捨棄的罪過，就是別解脫戒。攝善法戒是指以六度等善法為對境，使自相續中未生起的善法得以生起，已生起的善法不退失，並且越來越增長。饒益有情戒是指以十一種有情的利益為對境，爲了他們今生和來世的利益，以不違背戒律的方式，盡力成辦。這些內容在戒律品類的釋論中我已經詳細闡述過，所以必須反覆閱讀。因此，別解脫戒的學處是持有菩薩戒的出家人的學處之一，並非獨立於菩薩的學處之外。在三種戒律中，別解脫戒是菩薩最初最重要的，因此應當學習它。如《菩薩地》所說。
【English Translation】 As the scripture says: 'Guard the precepts that possess adornment, fully uphold all the training grounds, rely on the complete and diligent pure precepts.' One should guard in this way. Moreover, one should eliminate merely fearing the lower realms, or merely envying the perfections of gods and humans, but rather guard for the sake of establishing all sentient beings in precepts. As the scripture says: 'If countless sentient beings in the world, all delight in dwelling in pure precepts, acting in precepts for the benefit of the world, this is called the perfection of precepts.' Therefore, eliminate the fear of lower realms and the envy of kingship and the perfections of higher realms, one should guard the stainless pure precepts, and diligently uphold precepts for the benefit of the world. The divisions of precepts: Third, there are three divisions of precepts: the precepts of discipline, the precepts of gathering virtuous dharmas, and the precepts of benefiting sentient beings. The precepts of discipline: The first is the precepts of discipline. In the Bodhisattva-bhumi, the Pratimoksha precepts are divided into seven types. If a Bodhisattva holding the Pratimoksha precepts abides in the Bodhisattva precepts, then whether it is the Pratimoksha precepts of a householder or a renunciate, and the vows of abandonment that are common to these, are the precepts of discipline. If a Bodhisattva holding the Bodhisattva precepts is not suitable as a basis for the Pratimoksha precepts, then abandoning the naturally sinful actions that are common to the Pratimoksha precepts, as well as various sins that should be abandoned, is the precepts of discipline. The precepts of gathering virtuous dharmas refer to focusing on virtuous dharmas such as the six perfections, generating those that have not arisen in one's own mindstream, ensuring that those that have arisen do not decline, and increasing them more and more. The precepts of benefiting sentient beings refer to focusing on the benefit of eleven types of sentient beings, and striving to accomplish their benefit in this life and the next in a way that does not violate the precepts. I have already explained these in detail in the commentary on the chapter on precepts, so it is necessary to read it repeatedly. Therefore, the precepts of the Pratimoksha are one aspect of the training for a renunciate holding the Bodhisattva precepts, and are not separate from the Bodhisattva's training. Among the three types of precepts, the precepts of discipline, which involve engaging in or refraining from the actual precepts of the Pratimoksha or those common to it, are initially important for a Bodhisattva, so one should train in them. As stated in the Bodhisattva-bhumi.
་པ་བསྡུ་བ་ལས། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ལས་འདི་ལྟ་སྟེ། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་འདི་ནི་སྡུད་པར་བྱེད་པ་དང་འབྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བསྡམས་ཤིང་བསྲུངས་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ཀྱང་བསྡམ་ཞིང་བསྲུང་བར་འགྱུར་ལ། དེ་མ་བསྡམས་ཤིང་མ་བསྲུངས་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ཀྱང་མི་བསྡམ་ཞིང་མི་བསྲུང་བར་འགྱུར་བས། དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་ན་སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཉམས་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བཟུང་ནས་དེའི་འཇུག་ལྡོག་གི་བཅས་པ་རྣམས་དོར་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་བྱ་གཞན་ཞིག་ལ་སློབ་རྒྱུ་ཡིན་པ་སྐད་ཟེར་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་གནད་མ་ཟིན་པ་ཡིན་ཏེ། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཕྱི་མ་ 13-2-257b གཉིས་ཀྱི་གཞི་དང་གནས་སུ་ལན་དུ་མར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡང་། རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་རྣམས་སྤོང་བ་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་རྣམས་ཀྱི་ཡང་ཉེས་དམིགས་ཆེ་བའི་གནད་རྣམས་བསྡུས་པ་ནི། ཐེག་པ་གོང་འོག་ཐམས་ཅད་དུ་གསུངས་པའི་མི་དགེ་བཅུ་སྤོང་ཡིན་པས་དེ་དག་ལ་ཀུན་སློང་ཙམ་ཡང་མི་རྒྱུ་བའི་སྒོ་ནས་སྒོ་གསུམ་ཡང་དག་པར་སྡོམ་དགོས་ཏེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། མཐོ་རིས་ཐར་པའི་བདེ་ལམ་གྱུར་པ་སྟེ། །ལས་ལམ་བཅུ་པོ་འདི་ལས་ཉམས་མི་བྱ། །འདི་ལ་གནས་པས་འགྲོ་ལ་ཕན་བསམས་པའི། །བསམ་པའི་ཁྱད་པར་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་འགྱུར། །ངག་ལུས་ཡིད་རྣམས་ཡང་དག་བསྡམ་བྱ་བ། །མདོར་བསྡུས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ཞེས་རྒྱལ་བས་གསུངས། །ཚུལ་ཁྲིམས་མ་ལུས་འདུ་བའི་གཞི་ཡིན་པས། །དེ་ཕྱིར་འདི་དག་རྣམ་པར་སྤྱད་པར་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་གྱི་སྐབས་སུ་མི་དགེ་བཅུ་སྤོང་ལ་བཤད་ལ། ས་བཅུ་པ་ལ་སོགས་པའི་མདོ་སྡེ་དུ་མར་ཡང་དེ་ལྟར་འབྱུང་བས། ཐོག་མར་འདི་ལ་སྔར་ལྟར་སྡོམ་སེམས་སྦྱངས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་བདེ་བླག་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ༈ དེ་དག་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། དེ་དག་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པ་ནི། དམ་པ་དྲུག་ལྡན་དང་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་རང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་ནས་གཞན་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་འགོད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ཡིན་ལ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་སྔར་ 13-2-258a བཞིན་ནོ། ། ༈ དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ། ལྔ་པ་དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། སྤྱོད་པའི་རྟེན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་ཉམས་ཤིང་ཇེ་འཕེལ་དུ་གཏོང་བ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་རྩ་བ་ཡིན་ཅིང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་
【現代漢語翻譯】 從戒律的集合來說，這三種戒律是這樣的：律儀戒具有集合和獲取的作用，如果守護好律儀戒，其他的戒律也會被守護；如果不能守護好律儀戒，其他的戒律也不會被守護。因此，如果菩薩的律儀戒毀壞了，那麼所有的戒律都毀壞了。如經中所說。因此，如果認為別解脫戒是聲聞的戒律，就捨棄了它的行持和禁制，說要學習其他的菩薩學處，這是沒有抓住菩薩戒律學習的要點，因為律儀戒是後面兩種戒律的基礎和處所，經中多次這樣宣說。律儀戒的主要內容是斷除自性罪，而自性罪中，總結了過患最大的要點就是，大小乘中都宣說的斷除十不善業，要從根本上斷除，不讓三門沾染絲毫。如《攝波羅蜜多論》中說：『成為增上生和解脫安樂道的，就是這十善業道，不要違犯。安住於此，利益有情，這樣的發心會有殊勝的果報。應當如法調伏語、身、意，簡而言之，這就是諸佛所說的戒律。因為它是所有戒律彙集的根本，因此應當如理行持。』月稱論師也在《戒律波羅蜜多》的章節中解釋了斷除十不善業，在《十地經》等眾多經部中也是如此。如果一開始像以前一樣修習守護心，那麼其他的戒律也能輕易成就。 那麼，在修習這些戒律時應該怎麼做呢？ 如何修習這些戒律呢？就是要修習六度具足和六波羅蜜多具足。在修習六波羅蜜多具足時，自己安住于戒律，也引導他人安住于戒律，這就是戒律的佈施。其他的和以前一樣。 第五，總結這些內容的要義：行為的所依是菩提心，不退轉並且不斷增長，這是趣入戒律等行為的根本，並且對一切有情...
【English Translation】 From the collection of precepts, these three types of precepts are like this: the precept of discipline has the function of collecting and acquiring. If the precept of discipline is well guarded, other precepts will also be guarded; if the precept of discipline is not well guarded, other precepts will not be guarded either. Therefore, if the Bodhisattva's precept of discipline is broken, then all precepts are broken. As it is said in the scriptures. Therefore, if one thinks that the Pratimoksha precept is the precept of the Shravakas, and abandons its practices and prohibitions, saying that one will learn other Bodhisattva's trainings, this is not grasping the key point of the Bodhisattva's precept training, because the precept of discipline is the basis and place of the latter two precepts, as stated many times in the scriptures. The main content of the precept of discipline is to abandon the naturally sinful actions, and among the naturally sinful actions, the summary of the most serious faults is the abandonment of the ten non-virtuous actions, which are taught in both the Hinayana and Mahayana. One must completely abandon them from the root, not allowing the three doors to be stained in the slightest. As it is said in the 'Compendium of Perfections': 'Becoming the path of happiness for higher realms and liberation, is these ten virtuous paths, do not violate them. Abiding in this, benefiting sentient beings, such intention will have excellent results. One should properly subdue speech, body, and mind, in short, this is the discipline taught by the Buddhas. Because it is the root of all precepts, therefore one should practice it accordingly.' The teacher Chandrakirti also explained the abandonment of the ten non-virtuous actions in the chapter on 'Perfection of Discipline', and it is also the same in many sutras such as the 'Ten Bhumi Sutra'. If one initially cultivates the guarding mind as before, then other precepts will also be easily accomplished. Then, how should one practice these precepts? How should one practice these precepts? It is to practice the perfection of the six qualities and the perfection of the six paramitas. When practicing the perfection of the six paramitas, one abides in one's own discipline and also guides others to abide in discipline, this is the giving of discipline. The others are the same as before. Fifth, summarizing the essence of these contents: The basis of action is the Bodhicitta, which does not regress and continues to grow. This is the root of entering into actions such as discipline, and for all sentient beings...
གནོད་པ་ལས་ལྡོག་པའི་ཡང་མཆོག་ཡིན་ལ། ས་མཐོན་པོའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་རྣམས་སྨོན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སྦྱོང་བ་དང་། ལས་དང་པོ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་བརྩམས་པའི་འཇུག་ལྡོག་གི་གནས་རྣམས་ལ་བསམ་པ་ཐག་པས་ད་ལྟ་ནས་སློབ་པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་མི་དགེ་བཅུ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དང་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་གང་ཤེས་པ་ལ་ཉི་མ་རེ་རེ་བཞིན་སྡོམ་སེམས་མང་དུ་བཏང་ཞིང་། དེ་དག་གི་ནང་ནས་ཀྱང་སྡོམ་པ་གང་ཁས་བླངས་པའི་རྩ་ལྟུང་རྣམས་ལ་སྡོམ་སེམས་ཡང་དང་ཡང་དུ་གཏོང་བ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་བྱེད་པ་རྒྱུ་མཐུན་གྱི་འབྲས་བུས་སྐྱེ་བ་གཞན་དུའང་ཚེགས་ཆུང་ངུ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་རྣམས་རྫོགས་པར་བྱེད་ནུས་ཀྱི། ད་ལྟ་དེ་རྣམས་ཡལ་བར་དོར་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བའི་ཉེས་ལྟུང་གིས་རྒྱུན་དུ་གོས་པར་འགྱུར་ཞིང་། སྐྱེ་བ་དུ་མར་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་ལ་སློབ་མི་ནུས་པར་འགྱུར་བས་ད་ལྟ་ནས་འབད་པར་བྱའོ། ། ༈ བཟོད་པ་ལ་བསླབ་པའི་ཚུལ། བཟོད་པའི་ཕར་ཕྱིན་ལ་ལྔ། བཟོད་པའི་ངོ་བོ། དེ་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས། བཟོད་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། ། ༈ བཟོད་པའི་ངོ་བོ། དང་པོ་ནི། གཞན་གནོད་པ་ 13-2-258b བྱེད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ་དང་། རང་གི་རྒྱུད་ལ་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་ལ་དང་དུ་ལེན་པ་དང་། ཆོས་ལ་ངེས་པར་སེམས་པ་ལ་མོས་པ་ཤིན་ཏུ་གནས་པའོ། །དེ་དག་གི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་ཞེ་སྡང་དང་། གཉིས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་དང་ཞུམ་ནས་སྲོ་ཤི་བ་དང་། གསུམ་པ་ནི་མ་མོས་ཤིང་མི་འདོད་པའོ། །དེ་ལ་བཟོད་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པ་ནི། རང་གི་ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་འགོག་པའི་སེམས་ཀྱི་གོམས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མི་བསྲུན་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ལྟོས་མི་དགོས་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་གི་སེམས་བཏུལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དགོས་པ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སེམས་ཅན་མི་བསྲུན་ནམ་མཁའ་བཞིན། །དེ་དག་གཞོམ་གྱིས་ཡོངས་མི་ལང་། །ཁྲོ་བའི་སེམས་འདི་གཅིག་བཅོམ་ན། །དགྲ་དེ་ཐམས་ཅད་ཆོམས་དང་འདྲ། །ས་སྟེང་འདི་དག་ཀོས་གཡོག་ཏུ། །དེ་སྙེད་ཀོ་བས་ག་ལ་ལང་། །ལྷམ་མཐིལ་ཙམ་གྱི་ཀོ་བས་ནི། །ས་སྟེང་ཐམས་ཅད་གཡོགས་དང་འདྲ། །དེ་བཞིན་ཕྱི་རོལ་དངོས་པོ་ཡང་། །བདག་གིས་ཕྱིར་བཟློག་མི་ལང་གིས། །བདག་གི་སེམས་འདི་ཕྱིར་བཟློག་བྱའི། །གཞན་རྣམས་བཟློག་གོ་ཅི་ཞིག་དགོས། །ཞེས་སོ། ། ༈ དེ་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས། གཉིས་པ་དེ་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་ནི། སྒོ་མང་དུ་ཡོད་ཀྱང་རེ་ཞིག་བཟོད་པའི་ཕན་ཡོན་དང་མི་བཟོད་པའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམ་པ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཕན་ཡོན་ནི། བྱང་ས་ལས། བྱང་ཆ
【現代漢語翻譯】 這是避免危害的殊勝之法，將效仿高尚者的戒律修持作為願景，並加以實踐。對於初學者來說，要從戒律入手，深刻思考其進退取捨之處，並從現在開始學習。尤其要對包括十不善業在內的一切過失，儘可能每天增加防護之心。在這些過失中，更要努力對已承諾守護的根本墮罪，反覆生起防護之心。這樣做了，就能以與行為相符的因果，在來世以較小的努力和痛苦圓滿菩薩的學處。如果現在忽略這些，就會被極重的罪過持續沾染，甚至多生累世都無法修學菩薩的學處，所以現在就要努力。 修習安忍之法： 安忍波羅蜜有五種：安忍的體性，進入修習安忍的方法，安忍的分類，以及在修習安忍時應如何行持。 安忍的體性： 第一，對於他人造成的損害不以為意；對於自身所遭受的痛苦甘願承受；對於佛法堅定不移地信奉。與這些相違背的有三種：第一是嗔恨；第二是因嗔恨而沮喪、退縮；第三是不樂意、不情願。安忍波羅蜜的圓滿，僅僅是完全習慣於阻止自己的憤怒等情緒，而不需要所有眾生都變得溫順，因為這是不可能做到的。調伏自心就能成就所需，如《入菩薩行論》所說：『有情難調如虛空，豈能盡制彼一切？唯當制此嗔心念，摧伏一切如破敵。』『盡覆此地為皮革，幾何皮革能敷哉？但以鞋底少量革，即如盡覆此大地。』『如是雖不能盡制，外有事物令斷除，然應調伏自心意，何勞調伏於他事？』 進入修習安忍的方法： 第二，進入修習安忍的方法有很多，但這裡主要講修習安忍的利益和不忍的過患。關於安忍的利益，《菩薩地論》中說：
【English Translation】 This is the supreme method to avert harm, aspiring to emulate the ethical practices of the noble ones and diligently practicing them. For beginners, start with ethical discipline, deeply contemplate the points of engagement and disengagement, and learn from now on. In particular, for all faults, including the ten non-virtuous actions, increase the mind of protection as much as possible each day. Among these, strive to repeatedly generate a mind of protection against the root downfalls that one has vowed to guard. By doing so, one can, through the concordant cause and effect of actions, perfect the bodhisattva's training in future lives with less effort and suffering. If these are neglected now, one will be continuously stained by extremely heavy transgressions, and one may not be able to study the bodhisattva's training for many lifetimes, so one must strive from now on. The Method of Training in Patience: There are five aspects to the perfection of patience: the nature of patience, the method of engaging in its cultivation, the divisions of patience, and how to act when cultivating it. The Nature of Patience: First, it is to not mind the harm done by others; to willingly accept the suffering that befalls oneself; and to have unwavering faith in the Dharma. There are three things that are contrary to these: first is hatred; second is being discouraged and retreating due to hatred; and third is being unwilling and reluctant. The perfection of patience is merely the complete habituation of the mind to prevent one's own anger and other emotions, and does not require all sentient beings to become docile, because that is impossible to achieve. Subduing one's own mind accomplishes what is needed, as stated in the Bodhicharyavatara: 'Sentient beings are as untamable as the sky; how can one possibly subdue them all? One should only subdue this mind of anger; subduing it is like defeating all enemies.' 'To cover this entire earth with leather, how much leather would be needed? But with a small piece of leather on the sole of a shoe, it is as if the entire earth is covered.' 'Likewise, although one cannot completely control external phenomena to eliminate them, one should tame one's own mind; what need is there to tame other things?' The Method of Engaging in the Cultivation of Patience: Second, there are many methods for engaging in the cultivation of patience, but here we will mainly discuss cultivating the benefits of patience and the faults of impatience. Regarding the benefits of patience, the Bodhisattvabhumi states:
ུབ་ 13-2-259a སེམས་དཔའ་ནི་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་བཟོད་པ་ལ་ཕན་ཡོན་དུ་བལྟ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་བཟོད་པ་ཅན་ནི་ཕྱི་མ་ལ་དགྲ་མང་བར་མི་འགྱུར་བ་དང་འབྱེ་བ་མང་བར་མི་འགྱུར་བ་དང་། བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་མང་བར་འགྱུར་བ་དང་། འགྱོད་པ་མེད་པར་འཆི་བའི་དུས་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ལུས་ཞིག་ནས་ཀྱང་བདེ་འགྲོ་མཐོ་རིས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དུ་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་སྟེ། དེ་དེ་ལྟར་ཕན་ཡོན་དུ་བལྟ་བས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་བཟོད་ཅིང་། གཞན་ཡང་བཟོད་པ་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་འཇུག་ལ། བཟོད་པའི་བསྔགས་པའང་བརྗོད་ཅིང་གང་ཟག་བཟོད་པ་ཅན་མཐོང་ན་ཡིད་དགའ་ཞིང་ཀུན་ཏུ་དགའ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། གཞན་དོན་འདོར་བའི་ཡིད་དང་ལྡན་པ་ལ། །ཚུལ་གྱི་དམ་པ་བཟོད་པ་ཡིན་ཞེས་གསུངས། །འཇིག་རྟེན་ལེགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དག ། ཁྲོ་བའི་སྐྱོན་ལ་བཟོད་པས་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ། །མཐུ་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱན་གྱི་དམ་པ་སྟེ། །དཀའ་ཐུབ་ཚུལ་འཆང་རྣམས་ལ་སྟོབས་ཀྱི་ཕུལ། །གནོད་སེམས་འབྲོག་གི་མེ་ལ་ཆུ་ཡི་རྒྱུན། །འདི་དང་གཞན་ལ་གནོད་དགུ་བཟོད་པས་སེལ། །སྐྱེ་བོ་མཆོག་གི་བཟོད་པའི་གོ་ཆ་ལ། །མི་བསྲུན་སྐྱེ་བོའི་ཚིག་གི་མདའ་རྡུགས་པས། །དེ་དག་བསྟོད་པའི་མེ་ཏོག་བཟང་གྱུར་ཅིང་། །གྲགས་པའི་ཕྲེང་བ་ཡིད་དུ་འོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། ཡོན་ཏན་མཛེས་ལྡན་མཚན་རབ་བརྒྱན་པ་ཡི། །གཟུགས་སྒྲུབ་བཟོ་ཡི་གནས་ཀྱང་བཟོད་ 13-2-259b པ་ཡིན། །ཞེས་སེམས་ཅན་གྱི་ལོག་སྒྲུབ་ཀྱིས་གཞན་དོན་ལས་མི་ལྡོག་པ་དང་། དགེ་རྩ་དུ་མ་འཇོམས་པའི་ཁྲོ་བའི་དགྲ་ལས་སྐྱོབ་པ་དང་། གནོད་བྱེད་མཐུ་ཆུང་ངུ་ལའང་བཟོད་པས་ཡིད་འཕྲོག་པའི་རྒྱན་དང་། ཉོན་མོངས་གདུང་བར་བྱེད་པའི་དཀའ་ཐུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྟོབས་དམ་པ་དང་། གནོད་སེམས་ཀྱི་མེ་ཆེན་པོ་འཇོམས་པའི་ཆུའི་རྒྱུན་དང་། མི་བསྲུན་པ་རྣམས་ཀྱི་ལོག་སྒྲུབ་ཀྱི་མདས་མི་ཕིགས་པའི་གོ་ཆ་དང་། གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་འགྲོ་བའི་མིག་དང་ཡིད་འཕྲོག་པའི་གཟུགས་བཟང་པོ་སྒྲུབ་པའི་བཟོ་བོ་མཁས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕན་ཡོན་དུ་མའི་སྒོ་ནས་བསྔགས་པའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། གང་ཞིག་བསྒྲིམས་ཏེ་ཁྲོ་འཇོམས་པ། །དེ་ནི་འདི་དང་གཞན་དུ་བདེ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བཟོད་པ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྟེན་ན་ནི་ཡིད་ཀྱི་དགའ་བ་མི་ཉམས་པས་ཚེ་འདིར་ཡང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བདེ་ལ། ཕྱི་མ་ལ་ངན་འགྲོ་འགོག་ཅིང་བདེ་འགྲོ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། མཐར་ངེས་ལེགས་སྟེར་བས་འདི་ཕྱི་ཀུན་ཏུ་བདེ་བའོ། །དེ་དག་ལ་སོགས་པའི་ཕན་ཡོན་རྣམས་བཟོད་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ལ་ངེས་པ་ཤུགས་དྲག་ལ་བརྟན་པ་མ་རྙེད་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཁྲོ་བའི་ཉེས་དམིགས་ལ། མ་མཐོང་བའི་ཉེ
【現代漢語翻譯】 菩薩首先看到安忍的利益在於：能忍之人，未來不會有很多敵人，不會有很多爭端，會擁有更多快樂和喜悅，無悔而終，身死之後，還會轉生到善趣，即天界諸神之中。因此，他們視安忍具有如是利益，自己也實踐安忍，並勸導他人正確地修持安忍，讚歎安忍的功德，見到能忍之人則心生歡喜，普皆悅樂。正如《攝波羅蜜多論》中所說：『捨棄利他之心的人，安忍是其戒律之精華。』世間一切美好圓滿的事物，皆因安忍而免受嗔恚之過患。安忍是具力者的殊勝莊嚴，是苦行者的力量之源。安忍如水流，能熄滅嗔恚之火。安忍能消除今生來世的諸多危害。對於智者而言，安忍是最好的盔甲，能抵擋惡人的惡語之箭。因此，安忍之人將獲得讚美的鮮花，以及令人愉悅的美名。』此外，『具足功德、裝飾圓滿之人，其形貌、聲音、工藝之成就，亦源於安忍。』這是因為安忍能防止眾生因邪見而背離利他之心，能從摧毀諸多善根的嗔恚之敵手中解救自己，即使面對微小的傷害，也能以安忍贏得人心，對於那些被煩惱所折磨的苦行者來說，安忍是他們最強大的力量，安忍如水流，能熄滅嗔恚之火，安忍是堅固的盔甲，能抵擋不馴服者的邪惡之箭，安忍能成就如黃金般令人賞心悅目的美好形象，因此，安忍通過無數的利益之門而受到讚揚。 如《入菩薩行論》所說：『若能努力息滅嗔恚，則今生來世皆得安樂。』因此，如果能持續修持安忍，心中的喜悅就不會消退，今生也會時時快樂，來世則能阻止墮入惡趣，獲得殊勝的善趣，最終獲得究竟的利益，因此今生來世皆得安樂。對於這些等等的利益，要對安忍所產生的因果關係，生起強烈而堅定的信念，並不斷地修習，直到獲得這種信念為止。接下來是嗔恚的過患，即未曾見過的過患。
【English Translation】 Bodhisattvas initially view patience as beneficial because a patient person will not have many enemies in the future, will not have many disputes, will have more happiness and joy, will die without regret, and after death, will be reborn in the happy realms, among the gods in the heavens. Therefore, they view patience as having such benefits, practice patience themselves, encourage others to properly cultivate patience, praise the virtues of patience, and feel joy and happiness when they see patient people. As stated in the 'Compendium of Perfections': 'For those who abandon the intention to benefit others, patience is the essence of their discipline.' All the good and perfect things in the world are protected from the faults of anger by patience. Patience is the supreme ornament of the powerful, the source of strength for those who practice asceticism. Patience is like a stream of water that extinguishes the fire of anger. Patience eliminates many harms in this life and the next. For the wise, patience is the best armor, deflecting the arrows of harsh words from the unruly. Therefore, those who are patient will receive flowers of praise and a pleasing reputation.' Furthermore, 'Those who are adorned with virtues and excellent qualities, their achievements in form, sound, and craftsmanship, also come from patience.' This is because patience prevents beings from turning away from benefiting others due to wrong views, rescues them from the enemy of anger that destroys many roots of virtue, wins people's hearts with patience even in the face of minor harm, is the greatest strength for those ascetics tormented by afflictions, is like a stream of water that extinguishes the great fire of anger, is a strong armor that deflects the evil arrows of the unruly, and achieves a beautiful form like gold that pleases the eyes and minds of beings. Thus, patience is praised through countless doors of benefit. As stated in the 'Bodhisattvacharyavatara': 'If one strives to subdue anger, one will be happy in this life and the next.' Therefore, if one continuously cultivates patience, the joy in the heart will not diminish, and one will be happy at all times in this life. In the next life, one will prevent falling into the lower realms, attain excellent happy realms, and ultimately achieve definitive good, thus being happy in both this life and the next. For these and other benefits, one should develop a strong and unwavering conviction in the cause-and-effect relationship arising from patience, and continuously cultivate it until that conviction is attained. Next are the faults of anger, the faults that have not been seen.
ས་དམིགས་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་བསགས་པ་ཡི། །སྦྱིན་དང་བདེར་གཤེགས་མཆོད་ལ་སོགས། །ལེགས་སྤྱད་གང་ཡིན་དེ་ཀུན་ཀྱང་། །ཁོང་ཁྲོ་གཅིག་གིས་འཇོམས་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་སྟེ། འདི་ནི་འཕགས་པ་དཔའ་བོས་མཛད་ 13-2-260a པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྤྱོད་འཇུག་ཏུ་བཀོད་པར་སྣང་ངོ་། །འཇམ་དཔལ་རྣམ་པར་རོལ་པའི་མདོ་ལས་ནི། བསྐལ་པ་བརྒྱར་བསགས་པའི་དགེ་བ་འཇོམས་པར་གསུངས་ལ། འཇུག་པར་ཡང་། བསྐལ་པ་བརྒྱར་བསགས་པའི་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་ལ་གོམས་པར་བྱས་པའི་དགེ་བ་རྣམས་ཁོང་ཁྲོའི་བསམ་པ་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཞིག་སྐྱེས་པས་ཀྱང་འཇོམས་པར་གསུངས་སོ། །ཡུལ་ཇི་འདྲ་ཞིག་ལ་ཁྲོས་པ་དགོས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་བྱང་སེམས་དགོས་པར་འཆད་ལ། ཁ་ཅིག་ཡུལ་སྤྱི་ལ་བཞེད་པའི་སྔ་མ་ནི། འཇུག་པ་ལས། གང་ཕྱིར་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ལ་ཁྲོས་པ་ཡིས། །སྦྱིན་དང་ཁྲིམས་བྱུང་དགེ་བ་བསྐལ་པ་བརྒྱར། །བསགས་པ་སྐད་ཅིག་གིས་འཇོམས། ཞེས་གསུངས་པ་དང་མཐུན་པར་སྣང་ངོ་། །ཁོང་ཁྲོ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཁྲོས་ནའང་དགེ་རྩ་འཇོམས་ན་བྱང་སེམས་མ་ཡིན་པས་བྱང་སེམས་ལ་ཁྲོས་ན་ལྟ་ཅི་སྨོས་པར་འཇུག་འགྲེལ་ལས་གསུངས་ཤིང་། ཡུལ་དེ་བྱང་སེམས་སུ་ངེས་མ་ངེས་དང་། ཁྲོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་སྐྱོན་མཐོང་བ་བདེན་མི་བདེན་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་དགེ་བ་འཇོམས་པ་ལ་འདྲ་བར་གསུངས་སོ། །སྤྱིར་དགེ་བའི་རྩ་བ་འཇོམས་པ་ལ་བྱང་སེམས་ལ་ཁྲོས་པ་མི་དགོས་ཏེ། བསླབ་བཏུས་ལས། འཕགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་གཞུང་ལས་ཀྱང་། དགེ་སློང་དག ། དགེ་སློང་གིས་འདི་ལྟར་སྐྲ་དང་སེན་མོའི་མཆོད་རྟེན་ལ་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་སེམས་དང་བར་བྱེད་པ་ 13-2-260b ལ་ལྟོས། བཙུན་པ་དེ་ལྟར་ལགས་སོ། །དགེ་སློང་དག ། འདིས་ས་ཇི་ཙམ་ཞིག་ནོན་པའི་འོག་དཔག་ཚད་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ན་གསེར་གྱི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ལ་ཐུག་པའི་བར་ན་བྱེ་མ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་སྙེད་དུ་དགེ་སློང་འདིས་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བའི་རྒྱལ་སྲིད་སྟོང་འགྱུར་དུ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཉེ་བར་འཁོར་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་ལྟ་བུར་ཆེ་བར་གསུངས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས། དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་གང་དུ་ཟད་པ་དང་བསྲབས་པ་དང་ཡོངས་སུ་བྱང་བ་དང་ཡོངས་སུ་ཟད་པར་འགྱུར། ཉེ་བར་འཁོར། ཇི་ལྟར་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་རྨ་ཕྱུང་བ་དང་སྨས་པར་བྱས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ངས་མ་མཐོང་སྟེ། ཉེ་བར་འཁོར། དེས་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཆེན་པོ་འདི་དག་བསྲབས་པ་དང་ཡོངས་སུ་བྱང་བ་དང་ཡོངས་སུ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ།
【現代漢語翻譯】 關於地點的討論：正如《入行論》中所說：'千劫所積施與佛，一切善行盡能毀，嗔恚一念生。' 這句話是聖天菩薩所著，就像他在《入行論》中表達的那樣。在《文殊師利遊戲經》中也說，嗔恚能摧毀百劫所積之善。在《入行論》中也說，百劫所積的佈施和持戒等波羅蜜多的善行，也會因一念嗔心而摧毀。至於對何種對像生嗔恚才會摧毀善根，有些人認為是針對菩薩，有些人則認為是對任何對象。前者與《入行論》中的說法相符：'若於佛子生嗔恚，能毀百劫所積善，佈施持戒所生福。' 至於嗔恚產生的依據，即使是對菩薩生嗔恚也會摧毀善根，更何況不是菩薩的人。至於嗔恚的對象是否一定是菩薩，以及嗔恚的理由是否真實，都與之前所說的摧毀善根的情況相似。一般來說，摧毀善根並不一定需要對菩薩生嗔恚，正如《學集論》中所說：'在一切有部律藏中，有比丘以身口意禮拜頭髮和指甲的佛塔。比丘們，看啊，這位尊者以這樣的方式行事。比丘們，他所踩踏的土地之下，直到八萬四千由旬深處的金輪，其間的沙粒有多少，這位比丘就能享受多少次的轉輪王之位。' 然後，具壽阿難陀合掌向世尊請教：'世尊，如果比丘的善根如此廣大，那麼世尊，這些善根會在何時耗盡、減弱、清凈或完全消失呢？' 阿難陀，我從未見過像破壞或誹謗梵行者那樣的事情。阿難陀，這會使他巨大的善根減弱、清凈和完全消失。 關於地點的討論：正如《入行論》中所說：'千劫所積施與佛，一切善行盡能毀，嗔恚一念生。' 這句話是聖天菩薩所著，就像他在《入行論》中表達的那樣。在《文殊師利遊戲經》中也說，嗔恚能摧毀百劫所積之善。在《入行論》中也說，百劫所積的佈施和持戒等波羅蜜多的善行，也會因一念嗔心而摧毀。至於對何種對像生嗔恚才會摧毀善根，有些人認為是針對菩薩，有些人則認為是對任何對象。前者與《入行論》中的說法相符：'若於佛子生嗔恚，能毀百劫所積善，佈施持戒所生福。' 至於嗔恚產生的依據，即使是對菩薩生嗔恚也會摧毀善根，更何況不是菩薩的人。至於嗔恚的對象是否一定是菩薩，以及嗔恚的理由是否真實，都與之前所說的摧毀善根的情況相似。一般來說，摧毀善根並不一定需要對菩薩生嗔恚，正如《學集論》中所說：'在一切有部律藏中，有比丘以身口意禮拜頭髮和指甲的佛塔。比丘們，看啊，這位尊者以這樣的方式行事。比丘們，他所踩踏的土地之下，直到八萬四千由旬深處的金輪，其間的沙粒有多少，這位比丘就能享受多少次的轉輪王之位。' 然後，具壽阿難陀合掌向世尊請教：'世尊，如果比丘的善根如此廣大，那麼世尊，這些善根會在何時耗盡、減弱、清凈或完全消失呢？' 阿難陀，我從未見過像破壞或誹謗梵行者那樣的事情。阿難陀，這會使他巨大的善根減弱、清凈和完全消失。
【English Translation】 Regarding the point of location: As stated in 'Bodhicharyavatara' (Entering the Path of Enlightenment): 'A single moment of anger destroys all the merit accumulated over a thousand kalpas (aeons) through offerings to the Buddhas and giving.' This statement is attributed to Arya Deva (Noble Hero), as it appears in 'Bodhicharyavatara'. The 'Manjushri Play Sutra' also states that anger destroys the merit accumulated over a hundred kalpas. Similarly, 'Bodhicharyavatara' mentions that the merit gained from practicing generosity and moral discipline, accumulated over a hundred kalpas, can be destroyed by a single moment of anger. As for the object of anger that leads to the destruction of merit, some argue it must be directed towards a Bodhisattva, while others believe it applies to any object. The former aligns with the statement in 'Bodhicharyavatara': 'Anger towards the sons of the Buddhas destroys the merit of generosity and discipline accumulated over a hundred kalpas in an instant.' Regarding the basis for anger, if anger towards a Bodhisattva destroys merit, what more needs to be said about anger towards someone who is not a Bodhisattva? Whether the object of anger is definitely a Bodhisattva or not, and whether the reason for anger is based on true or false faults, the effect on destroying merit is said to be similar to what was previously described. Generally, it is not necessary to be angry with a Bodhisattva to destroy the root of virtue. As stated in 'Shikshasamuccaya' (Compendium of Trainings): 'In the Vinaya (monastic discipline) of the Sarvastivadins (those who assert everything exists), there is a bhikshu (monk) who prostrates with body, speech, and mind to a stupa (reliquary) of hair and nails. Bhikshus, behold, this venerable one acts in such a way. Bhikshus, the amount of sand beneath the earth he treads, down to the golden wheels eighty-four thousand yojanas (leagues) deep, is the number of times this bhikshu will enjoy the sovereignty of a chakravartin (universal monarch).' Then, the venerable Ananda, with palms joined, approached the Blessed One and inquired: 'Blessed One, if the merit of a bhikshu is so great, when will these roots of virtue be exhausted, diminished, purified, or completely disappear?' Ananda, I have never seen anything like the destruction or defamation of those who practice brahmacharya (celibacy). Ananda, this will cause his great roots of virtue to diminish, be purified, and completely disappear. Regarding the point of location: As stated in 'Bodhicharyavatara' (Entering the Path of Enlightenment): 'A single moment of anger destroys all the merit accumulated over a thousand kalpas (aeons) through offerings to the Buddhas and giving.' This statement is attributed to Arya Deva (Noble Hero), as it appears in 'Bodhicharyavatara'. The 'Manjushri Play Sutra' also states that anger destroys the merit accumulated over a hundred kalpas. Similarly, 'Bodhicharyavatara' mentions that the merit gained from practicing generosity and moral discipline, accumulated over a hundred kalpas, can be destroyed by a single moment of anger. As for the object of anger that leads to the destruction of merit, some argue it must be directed towards a Bodhisattva, while others believe it applies to any object. The former aligns with the statement in 'Bodhicharyavatara': 'Anger towards the sons of the Buddhas destroys the merit of generosity and discipline accumulated over a hundred kalpas in an instant.' Regarding the basis for anger, if anger towards a Bodhisattva destroys merit, what more needs to be said about anger towards someone who is not a Bodhisattva? Whether the object of anger is definitely a Bodhisattva or not, and whether the reason for anger is based on true or false faults, the effect on destroying merit is said to be similar to what was previously described. Generally, it is not necessary to be angry with a Bodhisattva to destroy the root of virtue. As stated in 'Shikshasamuccaya' (Compendium of Trainings): 'In the Vinaya (monastic discipline) of the Sarvastivadins (those who assert everything exists), there is a bhikshu (monk) who prostrates with body, speech, and mind to a stupa (reliquary) of hair and nails. Bhikshus, behold, this venerable one acts in such a way. Bhikshus, the amount of sand beneath the earth he treads, down to the golden wheels eighty-four thousand yojanas (leagues) deep, is the number of times this bhikshu will enjoy the sovereignty of a chakravartin (universal monarch).' Then, the venerable Ananda, with palms joined, approached the Blessed One and inquired: 'Blessed One, if the merit of a bhikshu is so great, when will these roots of virtue be exhausted, diminished, purified, or completely disappear?' Ananda, I have never seen anything like the destruction or defamation of those who practice brahmacharya (celibacy). Ananda, this will cause his great roots of virtue to diminish, be purified, and completely disappear.
།ཉེ་བར་འཁོར། དེ་ལྟ་བས་ན་ཅི་ནས་འགལ་བ་ལའང་སེམས་ཀྱིས་གནོད་པར་མི་བྱ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བཅས་པའི་ལུས་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། ཞེས་འདོན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དགེ་རྩ་བཅོམ་པའི་དོན་ནི། སྔར་གྱི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མྱུར་དུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་བཅོམ་ནས་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་རྒྱང་བསྲིངས་ཏེ་སྔོན་ལ་ཞེ་སྡང་ལྟ་བུ་དེའི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་ཡིན་གྱི། ད་གདོད་རྐྱེན་དང་ཕྲད་ན་རང་རང་གི་འབྲས་བུ་མི་འབྱིན་ 13-2-261a པ་མིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གང་གིས་ཀྱང་སྤང་བྱའི་ས་བོན་སྤོང་མི་ནུས་ན་ཉོན་མོངས་པས་ས་བོན་སྤོང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་མཁས་པ་འགའ་ཞིག་གསུང་ངོ་། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ནི་མ་ངེས་པར་སྣང་སྟེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་གཉེན་པོ་སྟོབས་བཞིས་མི་དགེ་བ་སྦྱངས་པའི་དག་པའང་ས་བོན་སྤངས་པ་མིན་ཀྱང་ད་གཟོད་རྐྱེན་དང་ཕྲད་ཀྱང་རྣམ་སྨིན་འབྱིན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་རང་གི་རྣམ་སྨིན་ཕྱུང་ནས་ཟད་པའི་ལས་དགེ་མི་དགེ་ཡང་ས་བོན་སྤངས་པ་མིན་ཀྱང་། ཕྱིན་ཆད་རྐྱེན་དང་ཕྲད་ཀྱང་རྣམ་སྨིན་དེ་འབྱུང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྦྱོར་ལམ་རྩེ་མོ་དང་བཟོད་པ་ཐོབ་པའི་ཚེ་ལོག་ལྟ་དང་ངན་འགྲོའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་མི་དགེ་བའི་ས་བོན་མ་སྤངས་ཀྱང་། རྐྱེན་དང་ཕྲད་ནའང་ལོག་ལྟ་དང་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྔར་དྲངས་པའི་ལས་ཀྱིས་འཁོར་བར་ལྕི་གང་དང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དགེ་མི་དགེའི་ལས་གང་སྔོན་ལ་སྨིན་པ་དེས་རེ་ཞིག་ལ་ལས་གཞན་དེ་སྨིན་པའི་གོ་སྐབས་བཀག་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་དགེ་བའམ་མི་དགེ་བ་འཇོམས་པར་བཞག་མི་ནུས་ཤིང་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རེ་ཞིག་རྣམ་སྨིན་རྒྱང་བསྲིངས་པ་ཙམ་དགེ་རྩ་བཅོམ་པའི་དོན་དུ་མི་རུང་སྟེ། གཞན་དུ་ན་མི་དགེ་བའི་ལས་སྟོབས་ལྡན་ཐམས་ཅད་དགེ་རྩ་འཇོམས་བྱེད་དུ་གསུང་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདི་ལ་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་མི་དགེ་བ་སྟོབས་བཞིས་སྦྱངས་པ་དང་། ལོག་ལྟ་དང་གནོད་སེམས་ཀྱིས་དགེ་རྩ་བཅོམ་པ་གཉིས་ཀ་ས་བོན་ཉམས་པ་ 13-2-261b རྐྱེན་དང་ཕྲད་ཀྱང་མྱུ་གུ་མི་འབྱུང་བ་ལྟར ད་གདོད་རྐྱེན་དང་ཕྲད་ཀྱང་འབྲས་བུ་འབྱིན་མི་ནུས་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སྡིག་པ་བསགས་པ་སྟོབས་བཞིས་སྦྱངས་པས་འདག་ཀྱང་ལམ་གོང་མ་སྐྱེ་བ་བུལ་དུ་སོང་བ་མི་འགལ་བ་ལྟར། ཁ་ཅིག་ལ་སྦྱིན་པ་བཏང་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་པའི་འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་དང་ལུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་ཞིག་བཅོམ་ཡང་། གཏོང་བ་དང་སྤོང་སེམས་ལ་གོམས་པའི་བྱེད་པ་རྒྱུ་མཐུན་གྱིས་སླར་ཡང་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དགེ་རྩ་སྐྱེ་སླ་བ་འཇོམས་མི་ནུས་པ་དང་། ཁ་ཅིག་ལ་ནང་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི
【現代漢語翻譯】 阿難（ཉེ་བར་འཁོར།），既然如此，即使對於違逆之事，也不要以嗔恨之心去傷害，更何況是對於有情識的身體呢？』如此宣說。 所謂『摧毀善根』的意義是：摧毀先前善業迅速產生果報的能力，使得果報的顯現延後，從而先顯現嗔恨等惡業的果報。並非說一旦遇到因緣，各自的果報就不會顯現。因為世間任何道途都無法捨棄應斷之種子，所以煩惱也不可能捨棄種子。』有些智者如此說道。 但這個理由似乎並不確定。因為異生凡夫通過四力懺悔所凈化的不善業，雖然不是捨棄了種子，但即使現在遇到因緣，也不可能產生異熟果。並且，已經產生各自異熟果而耗盡的善業和不善業，雖然不是捨棄了種子，但以後即使遇到因緣，也不可能產生那樣的異熟果。此外，在加行道頂位和獲得忍位時，即使沒有捨棄作為邪見和惡趣之因的不善業種子，但即使遇到因緣，也不可能產生邪見和墮入惡趣。 再者，如前引經文所說：『業力牽引入輪迴，何者重者先受報。』無論善業還是惡業，哪一個先成熟，就暫時阻止另一個業成熟的機會，但這並不能因此就認為善業或惡業被摧毀了，經中並沒有這樣說。僅僅是暫時延緩異熟果的顯現，不能算是摧毀善根的意義。否則，所有強大的不善業都應被認為是摧毀善根之因了。因此，對於這個問題，善慧（ལེགས་ལྡན་འབྱེད།）阿阇黎認為：如前所述，以四力懺悔所造之惡業，以及以邪見和嗔恨心摧毀善根，這兩種情況都是種子已經損壞，就像種子已經壞了，即使遇到因緣也不會發芽一樣，即使現在遇到因緣，也無法產生果報。 這就像之前所說，通過四力懺悔所積累的罪業雖然可以消除，但並不會妨礙證得更高的道位變得遲緩。同樣，對於某些人來說，佈施和持戒的果報是獲得受用和圓滿的身體，即使這種果報被摧毀了，但由於習慣了佈施和捨棄之心，這種串習的力量仍然容易再次產生布施和持戒的善根，這是無法摧毀的。而對於某些人來說，內在的戒律等...
【English Translation】 『Near Attendant (ཉེ་བར་འཁོར།, Ānanda), therefore, one should not harm even what is contrary with a mind of malice, what need be said of harming a body possessed of consciousness?』 Thus it is proclaimed. The meaning of 『destroying roots of virtue』 is: destroying the power of previous virtues to quickly generate their fruits, thus prolonging the manifestation of the fruits, so that the fruits of afflictions such as hatred manifest first. It is not that when conditions are met, their respective fruits will not manifest. For just as no worldly path can abandon the seeds to be abandoned, so afflictions cannot abandon the seeds.』 Some scholars say this. However, that reason seems uncertain. For even the purification of non-virtue by ordinary beings through the four opponent powers, although it is not abandoning the seeds, it is impossible for the ripened result to arise even if conditions are met now. And even though the virtuous and non-virtuous actions that have exhausted themselves after producing their respective ripened results are not abandoning the seeds, it is impossible for those ripened results to arise even if conditions are met in the future. Furthermore, even if the seeds of non-virtue that are the cause of wrong views and bad migrations are not abandoned when one attains the peak of the path of application and acceptance, it is impossible to be born into wrong views and bad migrations even if conditions are met. Moreover, as stated in the previously cited verse, 『By karma beings wander in samsara, whichever is heavier ripens first.』 Whichever of virtuous or non-virtuous actions ripens first will temporarily block the opportunity for the other action to ripen, but that alone cannot be taken as destroying the virtuous or non-virtuous action, as it is not stated. Merely prolonging the ripening for a while is not the meaning of destroying the roots of virtue, because otherwise, all powerful non-virtuous actions would have to be said to be destroyers of the roots of virtue. Therefore, on this matter, Acharya Legdenjhe (སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད།, Śikṣāpradīpa) says: As previously explained, both purifying accumulated non-virtue with the four powers and destroying the roots of virtue with wrong views and harmful intent are cases where the seeds are damaged, just as a sprout will not arise even if conditions are met when the seed is damaged, so too, it is impossible to produce a result even if conditions are met now. This is similar to how, as previously explained, although the sins accumulated can be purified by practicing the four opponent powers, it does not contradict the fact that the arising of higher paths becomes slow. Similarly, for some, even if the result of generosity and moral discipline, such as the occurrence of enjoyment and a perfect body, is destroyed, the habit of giving and the mind of renunciation, through the causal connection, cannot destroy the ease with which the roots of virtue of generosity and moral discipline arise again. And for some, the internal moral discipline, etc...
་བྱེད་པ་རྒྱུ་མཐུན་རིགས་འདྲ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་བ་བཅོམ་ནས། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སོགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འབྱུང་བ་མི་འཇོམས་པ་དང་། ཁ་ཅིག་ལ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ལུང་བསྟན་ཐོབ་པའི་བྱང་སེམས་ལ་ཁོང་ཁྲོ་མ་སྐྱེས་ན་བསྐལ་པ་གཅིག་གིས་རྫོགས་པར་བགྲོད་ནུས་པའི་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་འགའ་ཞིག་ཁོང་ཁྲོའི་བསམ་པ་གཅིག་སྐྱེས་ན་ལམ་དེ་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་མ་བཏང་ཡང་བསྐལ་པ་གཅིག་གི་ཡུན་གྱིས་ལམ་བགྲོད་པ་བུལ་དུ་སོང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། མདོར་ན་མི་དགེ་བ་འདག་པ་ལའང་དེའི་བྱེད་པ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་འདག་མི་དགོས་པ་དང་འདྲ་བར། དགེ་བ་བཅོམ་པ་ལའང་དེའི་བྱེད་པ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་འཇོམས་མི་དགོས་སམ་སྙམ་མོ། །འོན་ཀྱང་འདི་གལ་ཆེ་ཞིང་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་གི་ལུང་དང་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དཔྱད་དགོས་ 13-2-262a པ་ཁོ་ནར་སྣང་བས་ལེགས་པར་གསུང་རབ་བལྟས་ལ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་གི་རྣམ་སྨིན་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཆེས་དྲག་པ་འཕེན་པ་དང་། གཞན་གྱི་རྣམ་སྨིན་ཆེས་ཡིད་དུ་འོང་བ་འབྱིན་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འགོག་པ་ནི་མ་མཐོང་བའི་ཉེས་དམིགས་སོ། །མཐོང་ཆོས་ཀྱི་ཉེས་དམིགས་ནི། ཡིད་ཞི་ཞིང་དེས་པ་ཉམས་སུ་མི་མྱོང་བ་དང་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་སྔར་ཡོད་འཇིག་ཅིང་ཕྱི་མ་མི་འཐོབ་པ་དང་གཉིད་མི་ཕེབས་ཤིང་སེམས་རྣལ་དུ་གནས་པའི་བརྟན་པ་ཉམས་པ་དང་། ཞེ་སྡང་ཆེ་ན་སྔར་དྲིན་གྱིས་བསྐྱངས་པས་ཀྱང་དྲིན་བརྗེད་ནས་གསོད་པ་དང་མཛའ་བཤེས་ཀྱིས་ཀྱང་སུན་ནས་སྤོང་བ་དང་སྦྱིན་པས་བསྡུས་ཀྱང་མི་སྡོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཞེ་སྡང་ཟུག་རྔུའི་སེམས་འཆང་ན། །ཡིད་ནི་ཞི་བ་ཉམས་མི་མྱོང་། །དགའ་དང་བདེ་བའང་མི་འཐོབ་ལ། །གཉིད་མི་འོང་ཞིང་བརྟན་མི་འགྱུར། །གང་དག་ནོར་དང་བཀུར་སྟི་ཡིས། །དྲིན་བྱིན་དེ་ལ་བརྟེན་གྱུར་པ། །དེ་དག་ཀྱང་ནི་སྡང་ལྡན་པའི། །རྗེ་དཔོན་དེ་ལ་གསོད་པར་རྒོལ། །དེ་ཡིས་མཛའ་བཤེས་སྐྱོ་བར་འགྱུར། །སྦྱིན་པས་བསྡུས་ཀྱང་སྟེན་མི་བྱེད། །མདོར་ན་ཁྲོ་བ་བདེར་གནས་པ། །དེ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །སྐྱེས་རབས་ལས་ཀྱང་། ཁྲོ་བའི་མེ་ཡིས་བཞིན་མདོག་ཉམས་གྱུར་ན། །རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་ཡང་བཟང་པོར་ཡོང་མི་སྣང་། །མལ་སྟན་བཟང་པོ་དག་ལ་ཉལ་གྱུར་ཀྱང་། །ཁྲོ་བའི་ཟུག་རྔུས་སེམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་འགྱུར། །བདག་ལ་ཕན་པའི་དོན་འགྲུབ་བརྗེད་འགྱུར་ 13-2-262b ཏེ། །ཁྲོ་བས་གདུངས་ནས་ལམ་ངན་འགྲོ་བར་བྱེད། །གྲགས་དང་དོན་གྲུབ་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར། །ཟླ་བ་མར་གྱི་ངོ་བཞིན་དཔལ་ཡང་ཉམས། །མཛའ་བཤེས་དག་གིས་རབ་ཏུ་གཅུགས་གྱུར་ཀྱང་། །ཁྲོ་བས་མི་རིགས་གཡང་སར་ལྟུང་བར་འགྱུར། །ཕན་དང་གནོད་པར་སེམས་ལ་བློ་ཉམས་ནས། །ཕལ་ཆེར་འགལ་ཞིང་སེམས་ནི་རྨོངས་པར་འགྱུར། །ཁྲོ་བས་སྡིག
【現代漢語翻譯】 摧毀了作為同類原因、相似類別和持續產生的行為，不會摧毀身體和享受等圓滿的事物。對於某些人來說，如前所述，如果獲得授記的菩薩不生起嗔恨，就能以一個劫的時間證得圓滿菩提之道。如果生起一個嗔恨的念頭，即使沒有捨棄相續中的道，也會像一個劫的時間緩慢地行道一樣。總之，就像消除不善業時，不必消除其所有行為一樣，摧毀善業時，也不必摧毀其所有行為，是這樣嗎？然而，這非常重要，似乎只能依靠佛陀唯一的教證和依賴於此的理智來分析，所以應該好好研究經文並進行分析。 這樣，引發自己不悅意的強烈異熟果，以及阻止他人極其悅意的異熟果產生，是未見之過患。現世的過患是：無法體驗內心的平靜和喜悅，失去原有的快樂和幸福，未來也無法獲得，難以入睡，失去心安的穩定。如果嗔恨強烈，即使曾經受到恩惠也會忘記恩情而進行殺害，朋友也會厭倦而拋棄，即使用佈施來攝受也無法留住等等。《入行論》中說：『懷著嗔恨的痛苦之心，內心無法體驗平靜，也無法獲得快樂和幸福，難以入睡，也無法保持穩定。那些用財富和尊敬給予恩惠並依賴於他的人，也會反過來殺害懷有嗔恨的君主。他會讓朋友感到厭倦，即使用佈施來攝受也無法親近。總之，憤怒的人無法安樂，這樣的人根本不存在。』《本生經》中也說：『嗔恨之火使容顏憔悴，即使用裝飾品打扮也顯得不好看。即使睡在舒適的床上，也會因嗔恨的痛苦而感到難受。忘記了對自己有益的事情，因嗔恨而痛苦，走上惡道。名聲和成就都會衰退，像月亮被烏雲遮蔽一樣失去光彩。即使受到朋友的勸告，也會因嗔恨而墜入懸崖。心中失去分辨利益和損害的能力，大多會違背常理，內心變得迷惑。』嗔恨是罪惡。
【English Translation】 Destroying the actions that cause similar results, belong to the same category, and continuously arise, does not destroy the perfection of body and enjoyment, etc. For some, as mentioned before, if a Bodhisattva who has received a prophecy does not generate anger, they can attain complete enlightenment in one kalpa. If a single thought of anger arises, even if the path in their continuum is not abandoned, it is like progressing slowly on the path for the duration of one kalpa. In short, just as when eliminating non-virtue, it is not necessary to eliminate all its actions, is it not the same when destroying virtue, that it is not necessary to destroy all its actions? However, this is very important and seems to require analysis based solely on the Buddha's unique teachings and the reasoning based on them. Therefore, one should carefully study the scriptures and analyze them. Thus, causing the ripening of extremely unpleasant results for oneself and preventing the ripening of extremely pleasant results for others are unseen faults. The faults in this life are: not experiencing inner peace and joy, losing the joy and happiness one had before, not obtaining them in the future, difficulty in sleeping, and losing the stability of a calm mind. If anger is strong, even those who have previously shown kindness will forget it and commit murder, friends will become weary and abandon one, and even if one tries to gather people with generosity, they will not stay, and so on. The Bodhicharyavatara says: 'Holding a mind of anger's sting, the mind will not experience peace. Joy and happiness will not be obtained, sleep will not come, and stability will not remain. Those who have given kindness and relied on him with wealth and respect, will turn against and kill that angry lord. He will make friends weary, and even if gathered with generosity, they will not befriend him. In short, there is no one who abides in happiness with anger; such a person does not exist.' The Jataka Tales also say: 'The fire of anger makes the face pale, even if adorned with ornaments, it does not appear beautiful. Even if lying on a comfortable bed, the mind suffers from the sting of anger. One forgets the things that benefit oneself, and tormented by anger, one goes to the evil path. Fame and accomplishment decline, and glory fades like the moon covered by clouds. Even if advised by friends, one falls into the abyss due to anger. Losing the ability to discern benefit and harm in the mind, one mostly acts contrary to reason, and the mind becomes confused.' Anger is a sin.
་པའི་ལས་ནི་གོམས་བྱས་པས། །ངན་སོང་དག་ཏུ་ལོ་བརྒྱར་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་། །གནོད་པ་ཆེན་པོ་བྱས་པས་ཤར་གཉེར་བའི། །དགྲས་ཀྱང་དེ་ལས་ལྷག་པ་ཅི་བྱར་ཡོད། །ཁྲོ་བ་འདི་ནི་ནང་གི་དགྲ། །བདག་གིས་དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་ནི། །དེ་ཡི་མཐུ་ནི་འཕྲོ་བ་དག །སྐྱེས་བུ་སུ་ཞིག་བཟོད་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་དམིགས་རྣམས་ཁྲོ་བ་ལས་འབྱུང་བ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་རྙེད་རྙེད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཞེ་སྡང་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་མེད། །བཟོད་པ་ལྟ་བུའི་དཀའ་ཐུབ་མེད། །དེ་བས་བཟོད་ལ་ནན་ཏན་དུ། །སྣ་ཚོགས་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་བཏང་ལ་སྒོ་དུ་མ་ནས་བཟོད་པ་བསྒོམ་པ་ལ་འབད་དོ། །རྐང་པ་དང་པོའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། འཇུག་འགྲེལ་ལས། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ཆུའི་ཚད་སྲང་གྲངས་ཀྱིས་ངེས་པར་མི་ནུས་པ་ལྟར་དེར་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་མཚམས་ངེས་པར་མི་ནུས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་འཕེན་པ་དང་དགེ་བ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྡིག་པ་ནི་མི་བཟོད་པ་ལས་གཞན་མཆོག་ཏུ་བྱུང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ 13-2-263a གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། རྣམ་སྨིན་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཆེས་ཆེ་བ་འབྱིན་ཀྱང་དགེ་རྩ་མི་འཇོམས་ན་དེ་ཙམ་དུ་སྡིག་ཆེ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་རྣམ་སྨིན་ཚབས་ཆེ་བ་འབྱིན་པ་དང་དགེ་རྩ་འཇོམས་པ་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པའི་ཉེས་སྤྱོད་ནི་ཞེ་སྡང་ལས་གཞན་པའང་མང་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལོག་ལྟ་དང་དམ་པའི་ཆོས་སྤོང་བ་དང་བྱང་སེམས་དང་བླ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆེས་ཆེར་ཁྱད་དུ་གསོད་ཅིང་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པ་སོགས་ཏེ་བསླབ་བཏུས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ༈ བཟོད་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། བཟོད་པའི་རབ་དབྱེ་ལ་གསུམ། གནོད་བྱེད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པ་དང་། ཆོས་ལ་ངེས་སེམས་ཀྱི་བཟོད་པའོ། ། ༈ གནོད་བྱེད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ། དང་པོ་གནོད་བྱེད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་གཉིས། གནོད་བྱེད་ཀྱིས་གནོད་པ་བྱས་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ་དང་། གནོད་བྱེད་འབྱོར་པ་ལ་མི་དགའ་ཞིང་རྒུད་པ་ལ་དགའ་བ་དགག་པའོ། ། 13-2-236b སྔར་བཤད་པའི་གསུམ་པ་དང་དོན་འདྲའོ། །འདི་ནི་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་བཞེད་པ་སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོས་བཀོད་པ་ལྟར་བཤད་པ་སྟེ་ཕྱིན་དྲུག་ལ་ངེས་པ་སྐྱེ་བ་ལ་གནད་ཆེ་བར་སྣང་ངོ་། ། ༈ ཞར་ལ་གོ་རིམ་ངེས་པ་བསྟན་པ། གཉིས་པ་ཞར་ལ་གོ་རིམ་ངེས་པ་ལ་གསུམ་ལས། སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་ནི། ལོངས་སྤྱོད་ལ་མི་བལྟ་ཞིང་མ་ཆགས་པའི་སྦྱིན་པ་ཡོད་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེན་པར་བྱེད་ལ། ཉེས་སྤྱོད་ལེགས་པར་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་ན་གནོད་པ་ལ་བཟོད་པར་འགྱུར་རོ། །དཀའ་
【現代漢語翻譯】 以嗔恨所造之業，必于惡道受苦百年。作下巨大損害，即使是尋仇的怨敵，又能做什麼比這更過分的呢？嗔恨是內心的敵人，我既已如此了知，誰能容忍它威力的消減呢？』 如是說。當於嗔恨所生之過患生起堅定不移之定解，並反覆修習。如《入行論》所說：『嗔如猛火罪莫當，忍辱難行勝苦行，故應勤以眾理觀，力行忍辱息嗔火。』如是，應先明瞭其利益與過患，而後從多方面努力修習忍辱。 第一句的理由是，如《入行論釋》所說：『如大海之水，無法以秤量盡，如是，其異熟果報亦無法衡量。』因此，能引生不悅意之果，且損害善根之罪業，莫過於不忍。』 如是說。雖然能引生極大的不悅意果報，但若不摧毀善根，則罪業並不算大。然而，既能引生嚴重的異熟果報，又能摧毀善根的罪行，除了嗔恨之外還有很多，如誹謗因果的邪見、捨棄正法、對菩薩和上師等極度輕蔑並生起我慢等，這些可從《學集論》中瞭解。 忍辱之分類 忍辱之分類有三：于損害不介意、安受痛苦、以及於法生起定解之忍辱。 于損害不介意 首先，生起于損害不介意之忍辱，有二：遮止對損害者所作損害不忍，以及遮止對損害者之順境不悅、逆境喜悅。 與前述第三者意義相同。此乃聖者無著之觀點，由獅子賢論師所著，對於生起六度之定解具有重要意義。 順帶說明次第之決定 其次，順帶說明次第之決定，有三：生起之次第是，若有不貪著受用之佈施，則能受持戒律；若具善於防護惡行之戒律，則能忍受損害。困難
【English Translation】 The karma created by anger will cause suffering in the lower realms for hundreds of years. Having caused great harm, what more could an enemy seeking revenge do than that? Anger is the enemy within; since I know this, who can tolerate the diminishing of its power?' Thus it is said. One should cultivate a firm and unwavering conviction regarding the faults arising from anger, and repeatedly meditate on them. As stated in the Bodhicharyavatara: 'There is no sin like anger, and no austerity superior to patience. Therefore, one should diligently contemplate various methods to practice patience and extinguish the fire of anger.' Thus, one should first understand its benefits and drawbacks, and then strive to cultivate patience from various perspectives. The reason for the first statement is, as stated in the commentary on the Bodhicharyavatara: 'Just as the water of the great ocean cannot be measured by weight, similarly, its ripening result cannot be measured.' Therefore, the sin that brings about undesirable results and harms virtue is none other than impatience.' Thus it is said. Although it can bring about extremely undesirable results, if it does not destroy the roots of virtue, then the sin is not considered great. However, there are many misdeeds that both bring about severe ripening results and destroy the roots of virtue, besides anger, such as the wrong view of denying cause and effect, abandoning the Dharma, and extremely despising Bodhisattvas and Lamas while generating arrogance, etc. These can be understood from the Shikshasamuccaya. The Classification of Patience There are three classifications of patience: not minding harm, accepting suffering, and patience of conviction in the Dharma. Not Minding Harm First, to generate the patience of not minding harm, there are two aspects: preventing intolerance towards the harm done by the harmer, and preventing displeasure towards the harmer's prosperity and joy towards their adversity. This has the same meaning as the third one mentioned earlier. This is the view of the noble Asanga, as written by the teacher Simhabhadra, which seems to be crucial for generating conviction in the six perfections. Incidentally Showing the Determination of the Order Secondly, incidentally showing the determination of the order, there are three aspects: The order of arising is that if there is giving without attachment to enjoyment, then one can uphold morality; if one possesses morality that well protects against misdeeds, then one can endure harm. Difficulty
སྤྱད་ལ་མི་སྐྱོ་བའི་བཟོད་པ་ཡོད་ན་ལྡོག་པའི་རྐྱེན་ཉུང་བས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པར་ནུས་སོ། །ཉིན་མཚན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ན་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་བཀོལ་བ་ལ་ལས་སུ་རུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེའོ། །སེམས་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་འབྱུང་ངོ་། །དམན་མཆོག་གི་རིམ་པ་ནི། སྔ་མ་སྔ་མ་དམན་ལ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་མཆོག་གོ ། རགས་ཕྲའི་རིམ་པ་ནི། སྔ་མ་རྣམས་ཕྱི་མ་རྣམས་ལས་འཇུག་པ་དང་བྱ་སླ་བས་རགས་ལ། ཕྱི་མ་རྣམས་སྔ་མ་རྣམས་ལས་འཇུག་པ་དང་བྱ་བར་དཀའ་བས་རང་རང་གི་སྔ་མ་ལས་ཕྲ་བ་སྟེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ཕྱི་མ་སྐྱེ། །དམན་དང་མཆོག་ཏུ་གནས་ཕྱིར་དང་། །རགས་པ་དང་ནི་ཕྲ་བའི་ཕྱིར། །དེ་དག་རིམ་པར་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། ། ༈ དེ་ལ་ཇི་ལྟར་བསླབ་པའི་རིམ་པ། གསུམ་པ་དེ་ལ་སློབ་པའི་རིམ་པ་ལ་གཉིས། སྤྱོད་པ་སྤྱི་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ཕར་ཕྱིན་ཐ་མ་གཉིས་ལ་བསླབ་ཚུལ་ལོ། ༈ སྤྱོད་པ་སྤྱི་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ། དང་པོ་ལ་གཉིས། རང་གི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ 13-2-237a ཕར་ཕྱིན་དང་། གཞན་གྱི་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་པ་བསྡུ་བ་བཞི་ལ་བསླབ་པའོ། ། ༈ རང་གི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ཕར་ཕྱིན། དང་པོ་ལ་དྲུག །སྦྱིན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། བཟོད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། བསམ་གཏན་དང་། ཤེས་རབ་ལ་བསླབ་པའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ སྦྱིན་པ་ལ་བསླབ་པའི་ཚུལ། དང་པོ་ལ་བཞི། སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ། དེ་བསྐྱེད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས། སྦྱིན་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བའོ། ། ༈ སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ། དང་པོ་ནི། བྱང་ས་ལས། སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་དང་རང་གི་ལུས་ལ་མི་བལྟ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མ་ཆགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སེམས་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བའི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་དང་། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། གཏོང་བའི་སེམས་པ་དགེ་བ་དང་དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ལུས་ངག་གི་ལས་སོ། །དེ་ལ་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པ་ནི། སྦྱིན་བྱའི་རྫས་གཞན་ལ་བཏང་བས་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་དབུལ་བ་བོར་བ་ལ་མི་བལྟོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ད་དུང་འགྲོ་བ་བཀྲེན་པོ་དུ་མ་ཡོད་པས་སྔར་བྱོན་པའི་རྒྱལ་བ་རྣམས་སྦྱིན་པ་མཐར་མ་ཕྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ལུས་དང་ངག་མི་གཙོ་ཡི། སེམས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་རང་ལ་བདོག་པའི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་ལ་སེར་སྣའི་འཛིན་པ་བཅོམ་ནས་གཞན་ལ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་གཏོང་ཞིང་། དེ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་བཏང་བའི་འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ལ་བདར་བའི་བློ་གོམས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས་སྦྱིན་པའི་ 13-2-237b ཕར་
【現代漢語翻譯】 如果擁有不厭倦的忍耐，那麼減少了退轉的因緣，就能發起精進。如果日夜精進，那麼心就能用於善的所緣境，生起堪能的禪定。如果心能平靜安住，就能如實地證悟真諦。下劣和殊勝的次第是：前前下劣，後後殊勝。粗細的次第是：前者比後者容易進入和實行，所以是粗的；後者比前者難以進入和實行，所以相對於各自的前者是細的。《經莊嚴論》中說：『依靠前者而生起後者，因為安住于下劣和殊勝，以及粗和細的緣故，所以這些是依次顯示的。』 那麼，如何修學的次第呢？ 第三，關於修學次第，分為兩種：修學總的行持方式，以及特別修學最後兩種波羅蜜多（paramita，梵文，到達彼岸，度）。 關於修學總的行持方式。 第一，分為兩種：使自己成佛的法成熟的波羅蜜多，以及使他人相續成熟的四攝（catuḥ-saṃgrahavastu，梵文，四種攝取眾生的方法，佈施、愛語、利行、同事） 使自己成佛的法成熟的波羅蜜多。 第一，分為六種：修學佈施（dāna，梵文，給予）、持戒（śīla，梵文，道德行為）、忍辱（kṣānti，梵文，忍耐）、精進（vīrya，梵文，努力）、禪定（dhyāna，梵文，冥想）、智慧（prajñā，梵文，智慧）的方式。 關於修學佈施的方式。 第一，分為四種：佈施的體性，進入生起佈施的方法，佈施的分類，以及這些的意義的總結。 佈施的體性。 第一是：如《菩薩地》所說：『佈施的自性是什麼呢？是不顧一切資具和自身，與菩薩（bodhisattva，梵文，覺有情）的不執著一同生起的心，以及由此引發的施捨之物的身語行為。』因此，佈施就是捨棄的善心，以及由此引發的身語行為。其中，佈施波羅蜜多的圓滿，並不在于將施捨之物給予他人就能消除眾生的貧困。如果那樣的話，因為仍然有許多貧困的眾生，那麼過去的諸佛（buddha，梵文，覺悟者）就沒有圓滿佈施波羅蜜多。因此，身語並不重要，心才是最重要的。像這樣，對於自己擁有的身體、受用和一切善根，斷除慳吝的執著，從內心深處施捨給他人，不僅如此，還要習慣於將施捨的果報迴向給眾生，這樣才能圓滿佈施的
【English Translation】 If one has patience without discouragement, then the causes for turning back are few, and one can initiate diligence. If one practices diligence day and night, then the mind can be applied to virtuous objects, and a capable samādhi (梵文，concentration, 三摩地) will arise. If the mind can be placed evenly, then one will realize the truth as it is. The order of inferior and superior is: the former is inferior, and the latter is superior. The order of coarse and subtle is: the former is easier to enter and practice than the latter, so it is coarse; the latter is more difficult to enter and practice than the former, so it is more subtle relative to its respective former. As stated in the Ornament for the Sutras: 'The latter arises relying on the former, because it abides in inferior and superior, and because of coarse and subtle, therefore these are shown in order.' So, what is the order of how to train? Third, regarding the order of training, there are two aspects: training in the general way of conduct, and especially training in the last two pāramitās (梵文，perfections, 波羅蜜多). Regarding training in the general way of conduct. First, there are two aspects: the pāramitās that ripen one's own Buddha-dharma, and the four saṃgrahavastus (梵文，means of gathering, 四攝) that ripen the minds of others. The pāramitās that ripen one's own Buddha-dharma. First, there are six aspects: the way of training in generosity (dāna, 梵文，giving, 佈施), discipline (śīla, 梵文，morality, 戒律), patience (kṣānti, 梵文，forbearance, 忍辱), diligence (vīrya, 梵文，effort, 精進), meditation (dhyāna, 梵文，concentration, 禪定), and wisdom (prajñā, 梵文，wisdom, 智慧). Regarding the way of training in generosity. First, there are four aspects: the nature of generosity, the method of engaging in generating it, the classification of generosity, and the summary of the meaning of these. The nature of generosity. First is: As stated in the Bodhisattvabhūmi: 'What is the nature of generosity? It is the mind that arises together with the non-attachment of a bodhisattva (梵文，enlightenment being, 菩薩) who does not regard all possessions and his own body, and the physical and verbal actions of giving away the objects to be given, which are motivated by it.' Therefore, generosity is the virtuous mind of giving away, and the physical and verbal actions motivated by it. Among these, the perfection of the generosity pāramitā does not depend on eliminating the poverty of beings by giving away objects to be given to others. If that were the case, since there are still many poor beings, the Buddhas (梵文，awakened one, 佛) of the past would not have perfected the generosity pāramitā. Therefore, the body and speech are not important, the mind is the most important. Like this, for one's own body, possessions, and all roots of virtue, destroy the clinging of miserliness, give to others from the depths of one's heart, and not only that, but also habituate the mind to dedicate the fruits of giving to sentient beings, then the generosity
ཕྱིན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་དབུལ་བོར་བ། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཡིན་ན། །ད་དུང་འགྲོ་བཀྲེན་ཡོད་ན་སྔོན། །སྐྱོབ་པ་ཇི་ལྟར་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །བདོག་པ་ཐམས་ཅད་འབྲས་བཅས་ཏེ། །སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་བཏང་སེམས་ཀྱིས། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གསུངས་ཏེ། །དེ་ལྟས་དེ་ནི་སེམས་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཉམས་ལེན་ནི། དངོས་སུ་རྫས་གཞན་ལ་གཏོང་བ་མེད་ཀྱང་གཏོང་བའི་སེམས་པ་སྒོ་དུ་མ་ནས་བསྐྱེད་ཅིང་ཇེ་འཕེལ་དུ་གཏོང་བ་ཡིན་ནོ། ། ༈ དེ་བསྐྱེད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས། གཉིས་པ་ནི། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སེར་སྣ་མ་ལུས་པར་བཅོམ་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། སེར་སྣ་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་པ་ཡིན་པས་ཐེག་དམན་གྱི་དགྲ་བཅོམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་ས་བོན་དང་བཅས་པ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཏོང་བའི་གེགས་སེར་སྣའི་ཀུན་ཏུ་འཛིན་པ་བསལ་བ་ཙམ་དུ་མ་ཟད། བདོག་པ་ཐམས་ཅད་གཞན་ལ་གཏོང་བའི་བསམ་པ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །དེ་ལ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་བཏང་བའི་ཕན་ཡོན་བསྒོམ་དགོས་པས་དེ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཟླ་བ་སྒྲོན་མ་ལས། རུལ་བར་གྱུར་པའི་ལུས་འདི་དང་། །སྲོག་ཀྱང་གཡོ་བ་དབང་མེད་ཅིང་། །རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་འདྲ་བ་ལ། །བྱིས་པ་འདི་དག་ཆགས་པས་ན། །ཤིན་ཏུ་མ་རུངས་ལས་བྱས་ཏེ། །སྡིག་པའི་དབང་དུ་སོང་བ་དང་། །མི་མཁས་འཆི་བདག་བཞོན་པས་སོང་། །དེ་དག་མི་བཟད་སེམས་དམྱལ་འགྲོ། །ཞེས་ལུས་མི་གཙང་བ་དང་སྲོག་རི་ 13-2-238a གཟར་གྱི་ཆུ་ལྟར་གཡོ་བ་དང་ལུས་སྲོག་གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པས་རང་དབང་བའི་བདག་མེད་པ་དང་། རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བརྫུན་པར་བལྟས་ནས་དེ་ལ་ཆགས་པ་དགག་དགོས་ཏེ། དེ་མ་ལོག་ན་ཆགས་པའི་དབང་དུ་སོང་སྟེ་ཉེས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་རྣམས་བསགས་ནས་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བར་གསུངས་པ་དང་། སྒོ་མཐའ་ཡས་པ་སྒྲུབ་པའི་གཟུངས་ལས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་གང་དག་ཁ་ཅིག་རྩོད་འགྱུར་བ། །དེ་ཡི་གཞི་རྩ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་སྟེ། །དེ་ལྟས་གང་ལ་སྲེད་པར་འགྱུར་བ་སྤོངས། །སྲེད་པ་སྤང་བ་བྱས་ན་གཟུངས་སུ་འགྱུར། །ཞེས་དང་། བསླབ་བཏུས་ལས་ཀྱང་། འདི་ལྟར་བདག་གི་ལུས་དང་སེམས། །སྐད་ཅིག་རེ་རེས་འགྲོ་བ་ཉིད། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་དྲི་འབབ་པའི། །ལུས་ཀྱིས་རྟག་ཅིང་དྲི་མེད་ཀྱི། །བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར་ན་ནི། །དེ་ནི་རིན་མེད་རྙེད་མིན་ནམ། །ཞེས་དང་། སྐྱེས་རབས་ལས་ཀྱང་། བདག་མེད་འཇིག་ལ་སྙིང་པོ་མེད་པའི་ལུས། །སྡུག་བསྔལ་དྲིན་མེད་རྟག་ཏུ་མི་གཙང་བའི། །ལུས་ཀྱིས་གཞན་ལ་ཕན་ཐོགས་འགྱུར་བ་ལ། །དགའ་བར་མི་འགྱུར་དེ་ནི་མཁས་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། འབད་པ་ད
【現代漢語翻譯】 是爲了轉化為彼岸的緣故。如同《入行論》中所說：『如果施捨能使眾生脫貧，為何至今仍有貧困者？過去的救助若已圓滿，又怎能稱為到達彼岸？』（如果佈施真的能讓所有眾生脫離貧困，那為什麼現在還有這麼多窮人呢？如果過去的佈施已經圓滿，那又怎麼能稱為到達佈施的彼岸呢？）一切財物連同果報，都以佈施之心施予眾生，這才是佈施的彼岸，因此，佈施的彼岸實際上就是發心。（真正的佈施不是簡單的物質給予，而是發自內心的、希望將一切美好事物分享給眾生的願望。）因此，修習佈施波羅蜜，並非實際將財物施予他人，而是從多方面生起並增長佈施之心。（所以，修習佈施波羅蜜的關鍵在於培養和增長佈施之心，而不是僅僅關注物質上的施捨。） 第二，僅僅斷除對身體和受用的吝嗇，並不能成為佈施波羅蜜，因為吝嗇屬於貪慾的範疇，即使是小乘的阿羅漢也能完全斷除包括種子在內的吝嗇。（僅僅克服吝嗇還不夠，因為吝嗇只是貪慾的一種表現，而阿羅漢已經斷除了所有的貪慾。）因此，不僅要消除阻礙佈施的吝嗇執著，還要從內心深處生起將一切財物施予他人的意願。（所以，真正的佈施需要發自內心的、願意將一切奉獻給眾生的願望。）為此，需要修習執著的過患和佈施的利益，現在就來講述這些內容。（爲了培養這種意願，我們需要了解執著的壞處和佈施的好處，下面就來詳細說明。）《月燈經》中說：『這腐朽的身體和搖擺不定的生命，都無法自主，如同夢幻泡影一般。愚癡的人們卻執著於此，造作種種惡業，受罪業的支配。不智之人被死主驅趕，他們可悲地墮入地獄。』（這具終將腐朽的身體，和如風中殘燭般搖曳的生命，都是無常且無法自主的，它們就像夢境和幻象一樣虛幻不實。然而，愚昧的人們卻執著于這些虛幻之物，因此造作種種惡業，最終受到罪業的支配。這些不明智的人被死神驅趕，最終可悲地墮入地獄。）身體是不潔凈的，生命如同懸崖上的流水般動盪不安，身體和生命都受到業力的支配，因此沒有自主的自性。應當將身體和生命視為夢幻泡影般虛假不實，從而斷除對它們的執著。如果不能斷除執著，就會被貪慾所支配，從而造作種種惡業，最終墮入惡道。此外，《無盡藏經》中也說：『眾生之間產生爭執，其根本原因在於執著。因此，應當捨棄貪戀之物，捨棄貪戀才能獲得無盡藏。』（眾生之間產生爭鬥和衝突，其根本原因在於對事物和自身的執著。因此，我們應當捨棄那些讓我們產生貪戀的事物，只有捨棄了貪戀，才能獲得真正的、無盡的寶藏。）《學集論》中也說：『如此我的身與心，剎那剎那皆逝去。若以無常垢穢身，能得常恒清凈覺，豈非無價之至寶？』（我們的身體和心念，都在每一剎那不斷流逝變化。如果能夠憑藉這無常、充滿污垢的身體，獲得永恒、清凈的覺悟，那豈不是得到了無價之寶嗎？）《本生傳》中也說：『無我、易逝、無意義之身，痛苦、無恩、常不凈之身，若能以此身利益他人，為何不喜？此非智者。』（這具無我、容易消逝、毫無意義的身體，充滿了痛苦、毫無恩情、並且總是污穢不凈。如果能夠用這具身體去利益他人，為什麼不感到高興呢？不這樣做的人就不是智者。）因此，應當努力。
【English Translation】 It is for the sake of transforming into the other shore. As it is said in 'Entering the Bodhisattva's Way of Life': 'If giving to the poor could eliminate poverty, why are there still poor people? If past giving were complete, how could it be called the other shore?' (If giving could truly liberate all beings from poverty, why are there still so many poor people? If past giving were already perfect, how could it be called reaching the other shore of giving?) All possessions, along with their fruits, are given to all beings with a mind of generosity. This is the perfection of giving. Therefore, the perfection of giving is actually the mind itself. (True giving is not simply a matter of material offering, but a heartfelt wish to share all good things with all beings.) Therefore, the practice of the perfection of giving is not actually giving material things to others, but generating and increasing the mind of giving in many ways. (So, the key to practicing the perfection of giving is to cultivate and increase the mind of generosity, rather than just focusing on material donations.) Secondly, merely abandoning stinginess towards the body and possessions does not become the perfection of giving, because stinginess belongs to the category of attachment. Even the Arhats of the Lesser Vehicle have completely abandoned stinginess, including its seeds. (Simply overcoming stinginess is not enough, because stinginess is just a manifestation of attachment, and Arhats have already abandoned all attachments.) Therefore, not only should we eliminate the clinging to stinginess that hinders giving, but we must also generate from the depths of our hearts the intention to give all possessions to others. (So, true giving requires a heartfelt desire to dedicate everything to all beings.) For this, we need to contemplate the faults of clinging and the benefits of giving, and now we will speak about these. 'Moon Lamp Sutra' says: 'This decaying body and the wavering life are not under our control, like dreams and illusions. Foolish people are attached to this, creating various evil deeds, and are controlled by sin. Unwise people are driven by the Lord of Death, and they miserably fall into hell.' (This decaying body and the flickering life, like a candle in the wind, are impermanent and uncontrollable. They are like dreams and illusions, unreal and insubstantial. However, foolish people cling to these illusory things, thus creating various evil deeds and ultimately being controlled by sin. These unwise people are driven by the Lord of Death and miserably fall into hell.) The body is impure, and life is as unstable as water flowing down a cliff. Both body and life are subject to the control of karma, so there is no independent self. We should regard the body and life as false and unreal like dreams and illusions, thereby abandoning attachment to them. If we cannot abandon attachment, we will be controlled by greed, thereby creating various evil deeds and ultimately falling into evil realms. Furthermore, the 'Inexhaustible Treasury Sutra' also says: 'The root of disputes among beings lies in clinging. Therefore, one should abandon what is craved. Abandoning craving leads to the inexhaustible treasury.' (The root of disputes and conflicts among beings lies in attachment to things and to oneself. Therefore, we should abandon those things that cause us to crave. Only by abandoning craving can we obtain the true, inexhaustible treasure.) The 'Compendium of Trainings' also says: 'Thus, my body and mind, moment by moment, are passing away. If with this impermanent, defiled body, one can attain the eternal, pure enlightenment, is it not a priceless treasure?' (Our body and mind are constantly changing and passing away in every moment. If we can attain eternal, pure enlightenment with this impermanent, defiled body, is it not a priceless treasure?) The 'Jataka Tales' also says: 'This selfless, perishable, meaningless body, full of suffering, ungrateful, and always impure, if it can benefit others, why not rejoice? This is not the way of the wise.' (This selfless, perishable, meaningless body, full of suffering, ungrateful, and always impure, if it can be used to benefit others, why not rejoice? Those who do not do so are not wise.) Therefore, one should strive.
ུ་མས་བསྲུངས་ཀྱང་ངེས་པར་འདོར་དགོས་པའི་སྙིང་པོ་མེད་པའི་ལུས་གཞན་ལ་བསམ་པས་བཏང་བས་རང་གཞན་གྱི་དོན་མང་པོ་འགྲུབ་པ་ལ། དེ་ལྟར་བློ་མི་སྦྱོང་བ་ནི་བདག་བླུན་པའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ལུས་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་གཏོང་བའི་བློ་ཅི་སྐྱེ་བྱའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། ཐམས་ཅད་ 13-2-238b བཏང་བས་མྱ་ངན་འདའ། །བདག་བློ་མྱ་ངན་འདས་པ་སྒྲུབ། །ཐམས་ཅད་གཏོང་བར་ཆབས་གཅིག་ལ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བཏང་བ་མཆོག །ཅེས་སོ། །ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། ལོངས་སྤྱོད་རྣམ་པ་མི་རྟག་མཐོང་གྱུར་ཅིང་། །སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་རང་གི་ངང་གྱུར་ན། །བྱིན་པ་བདག་གི་ཁྱིམ་བཞག་གཞན་གྱི་བར། །ཤིན་ཏུ་རིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གང་བྱིན་དེ་ལས་འཇིགས་པ་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ཁྱིམ་ན་གང་བཞག་དེ་ལས་འཇིགས་པ་འབྱུང་། །མི་ཆོག་ཐུན་མོང་རྟག་ཏུ་བསྲུང་དགོས་ཏེ། །བྱིན་ན་ཉེས་པ་དེ་དག་གནོད་མི་འགྱུར། །བྱིན་པས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་བདེ་བ་འགྲུབ། །མ་བྱིན་ཚེ་འདི་ཉིད་ལའང་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད། །མི་ཡི་ནོར་རྣམས་སྐར་མདའི་རང་བཞིན་ལྟར། །ཡོངས་སུ་མ་བཏང་དེ་དག་མེད་པར་འགྱུར། །མ་བྱིན་ནོར་རྣམས་མི་རྟག་མེད་འགྱུར་ཏེ། །བྱིན་པས་དེ་དག་ཡོད་པའི་གཏེར་དུ་འགྲོ། །སེམས་ཅན་ཕན་པར་གཞོལ་བས་གང་བྱིན་པའི། །ནོར་རྣམས་སྙིང་པོ་མེད་པའང་ཡོད་པར་འགྱུར། །གང་ཞིག་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་མཁས་པས་བསྔགས། །སྐྱེ་བོ་བྱིས་པ་དེ་དག་གསོག་ལ་དགའ། །ཡོངས་སུ་བཟུང་བས་མི་འབྲལ་གང་ཡང་མེད། །བྱིན་པས་རྟག་ཏུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འབྱུང་། །བཏང་བས་ཉོན་མོངས་ཡོངས་སུ་འཛིན་མི་འགྱུར། །འཇུངས་པ་འཕགས་པའི་ལམ་མིན་ཉོན་མོངས་བསྐྱེད། །གང་ཞིག་བྱིན་པ་དེ་ནི་ལམ་གྱི་མཆོག ། དེ་ལས་གཞན་གྱུར་འཕགས་པས་ལམ་ངན་གསུངས། །ཞེས་སོ། །དགེ་བའི་རྩ་བའང་ཆེ་ཆུང་གང་བྱས་ 13-2-239a ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ལ་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་ཏུ་ཕན་བདེ་རྒྱ་ཆེན་འགྲུབ་པའི་དོན་དུ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་བསྔོས་ཤིང་སྦྱིན་པར་བཏང་ན། སེམས་ཅན་རེ་རེ་ལ་བརྟེན་པའི་བསོད་ནམས་དེ་སྙེད་འཐོབ་པས་ཚོགས་བདེ་བླག་ཏུ་རྫོགས་ཏེ། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་ལས། དེ་སྐད་བརྗོད་པའི་བསོད་ནམས་གང་། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་གཟུགས་ཅན་གྱུར། །གངྒཱའི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཁམས་སུ་ཤོང་མི་འགྱུར། །དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས། །གཏན་ཚིགས་ཀྱང་ནི་འདི་ལ་སྣང་། །སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་ཚད་མེད་ལ། །ཕན་འདོད་དེ་ནི་དེ་འདྲ་འོ། །ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང་གཏོང་བ་འཕེལ་བ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་དང་། སེར་སྣ་འཕེལ་བ་དང་། གཏོང་སེམས་མ་སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེ་བ་དང་། སྐྱེས་པ་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་འཁོར་དང་ཡོ་བྱད་རྣམས་སྔར་ཡོད་མི་གཟུང་ཞིང་གཞན་གྱིས་བྱིན་ནའང་བླང་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལ
【現代漢語翻譯】 即使受到精心保護，也要想到這個沒有價值的身體終將不得不被捨棄，因此，通過思維將身體佈施給他人，可以成就自他許多利益。如果不能這樣修習，就覺得自己很愚蠢，從而生起將身體等佈施給他人之心。如《入菩薩行論》所說：『捨棄一切即涅槃，吾欲成辦涅槃果，一切皆捨棄同時，施與有情最殊勝。』《攝波羅蜜多論》中也說：『若見受用諸無常，大悲自性恒相續，施捨於我如家室，於他猶如極親友，以理應可如是知。何者佈施無怖畏，何者不施生怖畏，不慳共有恒守護，施則彼等無損害。佈施能成現后樂，不施今生亦生苦，人財猶如星火閃，未舍盡彼終消逝。未施財物終壞滅，施則彼為不盡藏，心懷利他所施物，無義亦能成大利。智者讚歎樂施捨，愚人喜好積財物，執持不捨終離散，佈施恒常得豐饒。捨棄能斷諸煩惱，慳吝非聖生煩惱，佈施即是勝道行，餘者聖者說惡道。』無論善根大小，都要從內心深處發願，爲了使一切有情眾生獲得暫時和究竟的廣大安樂，而回向和佈施。這樣，依靠每一個有情眾生都能獲得相應的福德，從而輕易圓滿資糧。如《寶鬘論》所說：『若彼如是語功德，設若彼為有色者，恒河沙數諸世界，亦復不能容受彼，是乃薄伽梵所說，理亦於此而顯現，有情界量無有邊，利他之愿亦如是。』此外，對於阻礙佈施增長、增長吝嗇、不生起佈施心、使已生起的佈施心退失的財物和用具，原有的不再使用，他人給予的也不接受。《攝波羅蜜多論》中說： 即使受到精心保護，也要想到這個沒有價值的身體終將不得不被捨棄，因此，通過思維將身體佈施給他人，可以成就自他許多利益。如果不能這樣修習，就覺得自己很愚蠢，從而生起將身體等佈施給他人之心。如《入菩薩行論》所說：『捨棄一切即涅槃，吾欲成辦涅槃果，一切皆捨棄同時，施與有情最殊勝。』 《攝波羅蜜多論》中也說：『若見受用諸無常，大悲自性恒相續，施捨於我如家室，於他猶如極親友，以理應可如是知。何者佈施無怖畏，何者不施生怖畏，不慳共有恒守護，施則彼等無損害。佈施能成現后樂，不施今生亦生苦，人財猶如星火閃，未舍盡彼終消逝。未施財物終壞滅，施則彼為不盡藏，心懷利他所施物，無義亦能成大利。智者讚歎樂施捨，愚人喜好積財物，執持不捨終離散，佈施恒常得豐饒。捨棄能斷諸煩惱，慳吝非聖生煩惱，佈施即是勝道行，餘者聖者說惡道。』 無論善根大小，都要從內心深處發願，爲了使一切有情眾生獲得暫時和究竟的廣大安樂，而回向和佈施。這樣，依靠每一個有情眾生都能獲得相應的福德，從而輕易圓滿資糧。如《寶鬘論》所說：『若彼如是語功德，設若彼為有色者，恒河沙數諸世界，亦復不能容受彼，是乃薄伽梵所說，理亦於此而顯現，有情界量無有邊，利他之愿亦如是。』 此外，對於阻礙佈施增長、增長吝嗇、不生起佈施心、使已生起的佈施心退失的財物和用具，原有的不再使用，他人給予的也不接受。《攝波羅蜜多論》中說：
【English Translation】 Even if carefully protected, one should think that this worthless body will inevitably have to be abandoned. Therefore, by mentally giving the body to others, many benefits for oneself and others can be accomplished. If one does not train in this way, one should feel foolish and generate the mind to give the body and so on to others. As stated in 'Entering the Bodhisattva's Way of Life': 'By giving up everything, one attains Nirvana. I wish to accomplish the fruit of Nirvana. Simultaneously giving up everything, giving to sentient beings is the most excellent.' It is also said in 'Compendium of Perfections': 'If one sees that enjoyments are impermanent, and great compassion is a continuous nature, giving is like a home to me, and to others like a very close friend, one should understand in this way with reason. Whoever gives has no fear, whoever does not give generates fear, not being stingy, sharing and constantly protecting, giving does not harm them. Giving accomplishes happiness in this life and the next, not giving generates suffering even in this life, people's wealth is like a flash of starlight, if not given away, it will eventually disappear. Wealth not given will eventually perish, giving makes it an inexhaustible treasure, objects given with the intention of benefiting sentient beings, even if meaningless, can become greatly beneficial. The wise praise giving, fools delight in accumulating wealth, holding on without giving eventually leads to separation, giving constantly brings abundance. Giving cuts off all afflictions, stinginess is not the path of the noble and generates afflictions, giving is the supreme path, others are said by the noble to be evil paths.' Whether the root of virtue is small or large, one should wholeheartedly dedicate and give it away, thinking that it will bring about vast temporary and ultimate happiness for all sentient beings. In this way, one obtains as much merit as there are sentient beings, and easily perfects the accumulations. As stated in 'Garland of Jewels': 'If the merit of speaking these words had form, even if it filled worlds as numerous as the sands of the Ganges, it would not be able to contain it. This was said by the Bhagavan, and the reason is also apparent in this: the realm of sentient beings is limitless, and the wish to benefit them is also like that.' Furthermore, one should not use existing possessions that hinder the increase of giving, increase stinginess, do not generate the mind of giving, or cause the mind of giving that has already arisen to decline, and one should not accept them even if given by others. It is said in 'Compendium of Perfections':
ས། སེར་སྣའི་སྐྱོན་ནི་གང་གིས་འཕེལ་འགྱུར་རམ། །ཡོངས་སུ་གཏོང་སེམས་འཕེལ་བར་མི་འགྱུར་བའི། །ཡོངས་འཛིན་གེགས་སུ་འགྱུར་བའི་བསླུ་བ་དག །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་མ་ལུས་ཡོངས་སུ་སྤང་། །གང་ཞིག་གཏོང་སེམས་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་དག ། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ལམ་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་ན། །དེ་འདྲའི་ནོར་རམ་རིན་ཆེན་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བླང་བར་འོས་པ་མིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱེད་པའི་ཚེ་སེར་སྣས་ཡོ་བྱད་ལ་ཆགས་པར་གྱུར་ 13-2-239b ན། ཐུབ་པས་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་བཏང་ནས་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབས་པ་དང་། བདག་ཀྱང་དེའི་རྗེས་སུ་སློབ་པར་དམ་བཅས་པ་དྲན་པར་བྱས་ཏེ། བདག་གིས་སྔར་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ལ་བཏང་ནས་ད་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཆགས་པར་བྱེད་ན། བདག་གི་སྤྱོད་པ་ནི་གླང་པོ་ཆེ་ཉི་མས་གདུངས་པ་ན་ཆུར་ཞུགས་ནས་ཁྲུས་བྱེད་ཅིང་། སྐམ་ལ་སླེབས་པ་ན་ས་ལ་འགྲེ་ལྡོག་བྱས་པས་ལུས་ལ་སས་གོས་པ་མཐོང་ནས་སླར་ཡང་ཆུར་འཇུག །དེ་ནས་ཡང་སྔར་བཞིན་བྱེད་པ་དང་འདྲའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་མ་ཆགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། ཐུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་མཆོག་དྲན་བྱས་ཤིང་། །དེ་གཞོལ་རང་གི་དམ་བཅས་བསམ་བྱ་སྟེ། །ཡོངས་འཛིན་ཆགས་པ་རྣམ་པར་བསལ་བའི་ཕྱིར། །སེམས་ལ་རྟོག་པའི་དམ་པ་འདི་དག་རྟོགས། །འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་བདག་གིས་ལུས་བཏང་སྟེ། །དེ་བཏང་ཆོས་ཀྱང་བདག་གིས་སྤངས་བྱས་ན། །ཕྱི་རོལ་དངོས་ལ་བདག་གིས་ཆགས་བྱ་བ། །གླང་པོའི་ཁྲུས་བཞིན་བདག་ལ་རིགས་པ་མིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་བཏང་བའི་ཕན་ཡོན་མང་དུ་བསམས་ནས་བྲོད་པ་ཆེན་པོ་དང་། ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་ནུས་ན་གཏོང་བའི་བློ་ངང་གིས་སྐྱེའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སྦྱང་བ་དང་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལ་སོགས་པ་བསམས་པའི་མཐར་ཡང་གཏོང་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །བསྐྱེད་ཚུལ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ལུས་དང་ 13-2-240a དེ་བཞིན་ལོངས་སྤྱོད་དང་། །དུས་གསུམ་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་ཕྱིར། །ཕངས་པ་མེད་པར་གཏང་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ལུས་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་རྩ་གསུམ་དམིགས་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བསམ་པས་གཏོང་བའོ། །དེ་ལྟར་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རང་གིར་འཛིན་པའི་སྲེད་པ་བཟློག་ནས། གཞན་ལ་གཏོང་བའི་སེམས་པ་ཡང་དང་ཡང་དུ་སྦྱོང་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཁྱེད་ཀྱི་དངོས་ཡིན་ཏེ། །འདི་ལ་བདག་གི་ང་རྒྱལ་བདག་ལ་མེད། །དེ་འདྲ་རྨད་བྱུང་རྣམ་རྟོག་ཡང་དང་ཡང་། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་རྗེས་འབྲང་བ། །གང་ལ་ཡོད་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས། །སངས་རྒྱས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྐྱེས
【現代漢語翻譯】 問：吝嗇的過患由何增長轉變？ 答：不能增長佈施之心，成為圓滿的障礙，菩薩應完全斷除這些迷惑。 如果佈施之心成為對治，障礙通往真正菩提之路， 那麼這樣的財富或珍寶王位，菩薩也不應接受。 如是說。這樣做的時候，如果因吝嗇而執著于財物， 應當憶念佛陀捨棄一切所有而成就菩提，我也發誓要效仿他的行為。 我過去已經將身體、受用和一切善根佈施給眾生，現在又執著于受用， 我的行為就像大象被太陽曬得難受時，進入水中沐浴， 當它到達岸邊時，又在地上打滾，看到身上沾滿了泥土，又再次進入水中。 然後又像之前一樣行事，應當這樣思索而不執著。正如經中所說： 憶念諸佛的殊勝行，思維隨順佛陀的誓言， 爲了遣除執著和貪戀，心中應生起這些殊勝的念頭。 我已將身體佈施給一切眾生，捨棄身體，我也捨棄了（世俗的）法， 對於外在的事物，我若再執著貪戀，就像大象洗澡一樣，對我來說是不合理的。 如是說。如此思維佈施的眾多利益，生起極大的歡喜， 思維執取的過患，生起極大的恐懼，就能自然而然地生起佈施之心。 同樣，通過修習慈愛和悲心，以及思維諸佛菩薩的解脫事蹟等等，最終也要生起佈施之心。 生起的方式是：如《入菩薩行論》中所說： 身體以及受用，還有三世的一切善根， 爲了成辦一切眾生的利益，毫不吝惜地佈施。 如經中所說，以身體、受用和善根這三者作為目標，以意念佈施給一切眾生。 像這樣，通過斷除對一切財物生起的貪戀，反覆修習佈施之心，就稱為菩薩。如《攝波羅蜜多論》中所說： 這一切都是您的所有，我沒有對它們的我執和我所執。 像這樣不可思議的殊勝念頭，反覆隨學圓滿佛陀的功德， 誰擁有這些，就被稱為菩薩，是諸佛不可思議的化身。
【English Translation】 Q: By what does the fault of miserliness increase and transform? A: It does not increase the mind of generosity, and it becomes an obstacle to completeness. Bodhisattvas should completely abandon these delusions. If the mind of generosity becomes an antidote and obstructs the path to true Bodhi, then such wealth or precious royal power, a Bodhisattva should not accept. Thus it is said. When doing so, if one becomes attached to possessions due to miserliness, one should remember that the Buddha attained Bodhi by giving up all possessions, and I also vow to follow in his footsteps. I have already given my body, enjoyments, and all virtuous roots to sentient beings, and now I am still attached to enjoyments, my behavior is like an elephant who, when tormented by the sun, enters the water to bathe, and when it reaches the shore, it rolls around on the ground, and seeing its body covered with dirt, it enters the water again. Then it acts as before. One should think in this way and not be attached. As it is said in the scriptures: Remember the supreme conduct of the Buddhas, contemplate the vows that accord with them, in order to dispel attachment and clinging, generate these supreme thoughts in your mind. I have given my body to all beings, having given up my body, I have also abandoned (mundane) dharma, if I were to cling to external things, it would be like an elephant bathing, which is not reasonable for me. Thus it is said. By thinking about the many benefits of giving in this way, great joy arises, and by thinking about the faults of clinging, great fear arises, and the mind of generosity will naturally arise. Similarly, by practicing loving-kindness and compassion, and by contemplating the liberation stories of the Buddhas and Bodhisattvas, one should ultimately generate the mind of generosity. The way to generate it is: as it is said in 'Entering the Bodhisattva's Way of Life': The body as well as enjoyments, and all the virtues of the three times, for the sake of accomplishing the benefit of all sentient beings, give without hesitation. As it is said in the scriptures, take the body, enjoyments, and virtuous roots as the object, and give them in thought to all sentient beings. In this way, by reversing the craving that arises towards all possessions, and repeatedly practicing the mind of generosity, one is called a Bodhisattva. As it is said in the 'Compendium of Perfections': All these are yours, I have no pride or possessiveness towards them. Such wonderful and extraordinary thoughts, repeatedly following the qualities of the perfect Buddha, whoever possesses these is called a Bodhisattva, an inconceivable emanation of the Buddhas.
་མཆོག་གསུང་། །ཞེས་སོ། །ད་ལྟ་མོས་པ་མ་སྨིན་ཅིང་སྟོབས་ཆུང་བས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བསམ་པས་ལུས་བྱིན་ཟིན་ཀྱང་ཤ་ལ་སོགས་པ་དངོས་སུ་མི་སྟེར་མོད། འོན་ཀྱང་ལུས་སྲོག་གཏོང་བའི་བསམ་པ་མ་སྦྱངས་ན། གོམས་པ་མེད་པས་ད་གདོད་ཀྱང་ལུས་སྲོག་གཏོང་མི་ནུས་པར་བསླབ་བཏུས་ལས་གསུངས་པས་ད་ལྟ་ནས་བསམ་པ་སྦྱང་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་སེམས་ཅན་ལ་བཏང་བའི་ཟས་གོས་དང་གནས་ཁང་སོགས་ལ་སྤྱོད་པ་ན། གཞན་དོན་དུ་འདི་དག་སྤྱད་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བསམ་པ་བརྗེད་ནས་རང་དོན་དུ་སྲེད་པས་སྤྱོད་ན་ 13-2-240b ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ལྟུང་བ་དང་། སྲེད་པ་ནི་མེད་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པའི་འདུ་ཤེས་འཇོག་པ་བརྗེད་པའམ་སེམས་ཅན་གཞན་ཞིག་གི་ཕྱིར་ཆགས་ན་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ལྟུང་བའོ། །གཞན་ལ་བསྔོས་པ་དེ་དག་ལ་གཞན་གྱི་རྫས་སུ་འདུ་ཤེས་ནས་རང་གི་ཕྱིར་སྤྱོད་ན་མ་བྱིན་ལེན་དུ་འགྱུར་ཞིང་རིན་ཐང་ཚང་ན་སོ་ཐར་གྱི་ཕམ་པར་འགྱུར་བར་བསླབ་བཏུས་ལས་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བསྔོས་པ་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་གཅིག་ལ་རིན་ཐང་ཚང་བ་མི་སྲིད་པས་ཕམ་པ་མི་འོང་ཞེས་འདོད་ལ། གཞན་དག ། སེམས་ཅན་རེ་རེ་ལའང་ཡོ་བྱད་རིལ་པོ་བསྔོས་པས་དེ་མི་འཐད་པར་སྨྲ་ཞིང་། ལ་ལ། གཞན་ལ་བསྔོས་ཀྱང་དེས་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་མེད་པས་ཕམ་པ་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲའོ། །དགོངས་པ་ནི། མིའི་འགྲོ་བ་པ་ལ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་བསྔོས་ཤིང་དེས་ཀྱང་དེ་རིག་ནས་བདག་ཏུ་བཟུང་བའི་སྐབས་སུ་གཞན་གྱི་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་ནས་རང་དོན་དུ་ལེན་པ་ལ་རིན་ཐང་ཚང་ན་ཕམ་པ་འོང་བས་དེ་ལ་དགོངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྡེ་པ་གཞན་གྱི་ལུགས་སུ་སྨྲ་བའང་མི་འཐད་དོ། །སེམས་ཅན་ཁོ་རང་གི་ལོངས་སྤྱོད་སྤྱད་ལ་ཁོའི་དོན་བྱའོ་སྙམ་ནས་སྤྱོད་ན་ཉེས་པ་མེད་དེ། བསླབ་བཏུས་ལས། བདག་པོ་དང་བཅས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་ཀྱིས་བདག་པོ་དང་བཅས་པའི་ལུས་བསྲུང་ངོ་སྙམ་པས་སྤྱད་ན་ཉེས་པ་མེད་དེ། བྲན་རྟག་ཏུ་རྗེ་བོའི་ལས་བྱེད་པ་གང་གིས་འཚོ་བ་བདག་གི་རྫས་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡོ་བྱད་དེ་སེམས་ཅན་ 13-2-241a ལ་བསྔོས་ཟིན་པས་དེས་མ་གནང་བར་སྤྱད་ན་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། དེའི་སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། ཤིན་ཏུ་རྗེ་བོའི་དོན་ལ་བརྩོན་པའི་བྲན་གྱིས་རྗེ་བོ་ན་བ་ལ་སོགས་པས་རྨྱ་བའི་བློ་ཅན་གྱིས་གནང་བ་མེད་པར་སྤྱད་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ཞེས་སོ། །དངོས་སུ་སེམས་ཅན་ལ་ཐམས་ཅད་མི་སྟེར་ན་བློས་བཏང་བ་དེ་བརྫུན་དུ་སྣང་བས། དེ་འདྲ་བ་ལ་སྙིང་པོ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་མ་དད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐད་དུ་འགའ་ཞིག་གིས་དེ་ཁོ་ན་མ་རིག་པར་མ་དད་པར་བྱ་བར་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གཏོང་བའི་སེམས་ངོ
【現代漢語翻譯】 '最殊勝的開示'，如是說。現在因為信心尚未成熟且力量弱小，即使以意念將身體佈施給眾生，也不會實際給予血肉等物。然而，如果不修習捨棄身體和生命的意念，因為沒有習慣，即使到了將來也無法捨棄身體和生命，如《學集論》所說，所以現在開始就必須修習意念。如此從內心深處將食物、衣服和住所等佈施給眾生之後，如果忘記了『爲了利益他人而使用這些』的想法，反而因為貪戀而爲了自己使用， 就會犯下煩惱性的墮罪。如果沒有貪戀，只是忘記了安住于緣念一切眾生的覺知，或者爲了某個眾生而產生貪執，那就是非煩惱性的墮罪。對於那些已經佈施出去的東西，如果認為是別人的財物，卻爲了自己使用，就會構成不予取，如果價值足夠，就會成為別解脫戒的根本墮罪，如《學集論》所說。對此，有些人認為：『因為是佈施給一切眾生的，所以不可能對一個眾生構成價值足夠的根本墮罪。』另一些人則認為：『因為是把完整的物品佈施給每一個眾生，所以那種說法不合理。』還有人說：『即使佈施給他人，但他人沒有接受，所以沒有根本墮罪。』 其真實含義是：如果從內心深處佈施給人類，並且對方也知道並接受了，在這種情況下，如果認為是別人的東西，卻爲了自己而取用，價值足夠就會構成根本墮罪，這是針對這種情況而說的。因此，按照其他部派的觀點來解釋也是不合理的。如果心想『這是眾生自己的受用，我使用是爲了利益他們』而使用，就沒有罪過。如《學集論》所說：『如果心想用屬於主人的受用，來保護屬於主人的身體，就沒有罪過。』就像奴僕經常為主人工作，維持生計的物品並非屬於自己一樣。 如果認為，因為物品已經佈施給眾生，未經他們允許就使用會有罪過，那麼，這也沒有過失。因為《學集論》中說：『對於那些非常努力為主人服務的奴僕，即使主人因為生病等原因而神志不清，未經允許而使用，也沒有罪過。』如果實際上沒有把一切都給予眾生，就覺得以意念佈施是虛假的，因此不應該不相信這種行為沒有意義。因為《學集論》中說：『對於如此行事的菩薩，有些人因為不瞭解真相而不相信，這是不應該的。』捨棄的意念是真誠的。
【English Translation】 'The Most Excellent Speech,' it is said. Now, because faith is not yet mature and strength is weak, even if one mentally gives the body to sentient beings, one will not actually give flesh and blood, etc. However, if one does not train the mind of giving up body and life, because there is no habit, even in the future one will not be able to give up body and life, as stated in the Compendium of Trainings, so one must train the mind from now on. After giving food, clothing, and shelter, etc., to sentient beings from the depths of one's heart, if one forgets the thought 'to use these for the benefit of others,' and instead uses them for oneself out of attachment, one will commit a downfall of affliction. If there is no attachment, but one forgets to abide in the awareness of focusing on all sentient beings, or if one becomes attached for the sake of a certain sentient being, then it is a non-afflictive downfall. Regarding those things that have been dedicated to others, if one thinks of them as the property of others and uses them for oneself, it becomes taking what is not given, and if the value is sufficient, it becomes a root downfall of individual liberation, as stated in the Compendium of Trainings. Regarding this, some argue: 'Because it is dedicated to all sentient beings, it is impossible to constitute a root downfall of sufficient value to one sentient being.' Others argue: 'Because the entire item is dedicated to each sentient being, that statement is unreasonable.' Still others say: 'Even if it is dedicated to others, but they have not accepted it, there is no root downfall.' The true meaning is: if one dedicates something to human beings from the depths of one's heart, and they also know and accept it, in that case, if one thinks it is someone else's property and takes it for oneself, if the value is sufficient, it constitutes a root downfall, and this is what it refers to. Therefore, it is also unreasonable to explain it according to the views of other schools. If one thinks, 'This is the enjoyment of sentient beings themselves, and I am using it for their benefit,' and uses it, there is no fault. As stated in the Compendium of Trainings: 'If one thinks of using the enjoyments belonging to the owner to protect the body belonging to the owner, there is no fault.' Just as a servant constantly works for the master, the items that sustain life do not belong to oneself. If one thinks that because the item has already been dedicated to sentient beings, it would be a fault to use it without their permission, then there is no fault in that. Because it is said in the same text: 'For those servants who are very diligent in serving the master, even if the master is delirious due to illness or other reasons, there is no fault in using it without permission.' If one does not actually give everything to sentient beings, one feels that dedicating it in thought is false, so one should not disbelieve that such an action is meaningless. Because it is said in the same text: 'Regarding a Bodhisattva who acts in this way, some people, not understanding the truth, should not disbelieve it.' The mind of giving is sincere.
་མཚར་ཆེན་པོ་ཅན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་འདི་ལ་ནི་འགའ་ཞིག་གིས་ཐེ་ཚོམ་བྱ་བར་མི་རིགས་སོ། །ཞེས་སོ། ། ༈ སྦྱིན་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། གསུམ་པ་སྦྱིན་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་གསུམ། རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དང་། རྟེན་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་པའི་རབ་དབྱེ་དང་། སྦྱིན་པ་རང་གི་ངོ་བོའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། ། ༈ རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། དང་པོ་ལ། དམ་པ་དྲུག་ལྡན་དུ་བྱ་བའི་རྟེན་དམ་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་ནས་བྱེད་པའོ། །དངོས་པོ་དམ་པ་ནི། སྤྱིར་སྦྱིན་པའི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ལ་ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་འཇུག་པ་ནའང་དེའི་བསམ་པ་མ་དོར་བ་ཡོད་དོ། །ཆེད་དུ་བྱ་བ་དམ་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་འཕྲལ་དུ་བདེ་བ་དང་ཕུགས་སུ་ཕན་པའི་ཕྱིར་དུ་གཏོང་བའོ། །ཐབས་མཁས་པ་དམ་པ་ནི། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཟིན་པ་ལ་གསུངས་ཏེ། ལས་དང་པོ་པས་ནི་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ 13-2-241b ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པ་ལ་བྱའོ། །བསྔོ་བ་དམ་པ་ནི། བཏང་བའི་དགེ་བ་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བའོ། །རྣམ་པར་དག་པ་དམ་པ་ནི། ཉོན་མོངས་དང་ཤེས་སྒྲིབ་འགོག་པ་སྟེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པ་ལས་བཤད་དོ། །ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་བྱ་བ་ནི། ཆོས་སྦྱིན་ལྟ་བུ་ཞིག་བྱེད་པ་ན་ཉན་རང་གི་ཡིད་བྱེད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཆོས་ལ་མོས་ཤིང་བཟོད་ལ་གཞན་གྱིས་གཤེ་བ་བཟོད་པ་དང་། དེ་ཉིད་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་བསྐྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། ཐེག་དམན་དང་མ་འདྲེས་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པས་དགེ་བ་དེ་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བའི་བསམ་གཏན་དང་། སྦྱིན་བྱ་སྦྱིན་བྱེད་ལེན་པ་པོ་རྣམས་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ་དྲུག་ཚང་བར་བྱས་ན་ཤིན་ཏུ་སྟོབས་ཆེ་སྟེ། དེ་དག་ནི་བརྒྱད་སྟོང་པའི་འགྲེལ་ཆེན་ལས་གསུངས་སོ། ། ༈ རྟེན་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་པའི་རབ་དབྱེ་བ། གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་ཁྱིམ་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བྱེད་ལ་བྱང་སེམས་རབ་བྱུང་གིས་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བྱ་བར་གསུངས་ཏེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སོ་སོར་ཐར་པ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཁྱིམ་པ་གང་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་དག་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱིས་རབ་ཏུ་བཀང་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་དབུལ་བ་ཕུལ་བ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ། རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གྱུར་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་གིས་ཚིག་བཞི་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཞིག་བསྟན་ན་འདི་ནི་དེ་བས་ཆེས་བསོད་ནམས་མང་དུ་བསྐྱེད་དེ། ཤཱ་ 13-2-242a རིའི་བུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ནི་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་བྱ་བར་མ་གནང་ངོ
【現代漢語翻譯】 爲了完全瞭解其奇妙之處。對於這種方式，不應該有人懷疑。』 施捨的分類 第三，施捨的分類有三種：如何以所有所依（rten）來行事、依賴於各個所依的分類，以及施捨本身的本質的分類。 如何以所有所依來行事 第一，作為具備六種殊勝的所依，殊勝的所依是依賴於菩提心，即由菩提心發起而行事。殊勝的物品是：一般來說，所有施捨的物品都是受用，但在應用於各個特殊情況時，也不應捨棄這種想法。殊勝的目的：爲了所有眾生當下獲得安樂，究竟獲得利益而佈施。殊勝的方便：是指被無分別的智慧所攝持。對於初學者來說，則是指被了悟法無自性的智慧所攝持。殊勝的迴向：是將佈施的善根迴向于圓滿菩提。殊勝的清凈：是阻止煩惱和所知二障，這是在《大乘集菩薩學論》中解釋的。 要具備六度，例如，在進行法佈施時，以聲聞、緣覺的心來守護戒律，對一切智智的法生起信心和忍耐，忍受他人的辱罵，爲了使之不斷增長而生起意願的精進，以不與小乘混雜的專注之心，將善根迴向于圓滿菩提的禪定，以及了知佈施的物品、佈施者和接受者都如幻如化的智慧，如果能做到這六點，力量就會非常強大，這些都是在《八千頌般若經》的釋論中解釋的。 依賴於各個所依的分類 第二，一般來說，財物佈施是由在家菩薩來做，而出家菩薩則應進行法佈施。在《菩薩別解脫經》中說：『舍利子，如果一位在家菩薩用七寶充滿如恒河沙數般多的佛土，並將之供養給如來、應供、正等覺，舍利子，如果一位出家菩薩說出一個四句偈，那麼後者所積累的福德遠遠超過前者。舍利子，如來不允許出家人進行財物佈施。』
【English Translation】 In order to fully understand its wonderfulness. There should be no doubt about this way.』 The Classification of Giving Third, the classification of giving has three aspects: how to act with all supports (rten), the classification depending on each support, and the classification of the essence of giving itself. How to Act with All Supports First, as a support with six perfections, the supreme support is relying on the mind of enlightenment, that is, acting by initiating from the mind of enlightenment. The supreme object is: in general, all objects of giving are enjoyment, but when applied to various special circumstances, this idea should not be abandoned. The supreme purpose: to give for the immediate happiness and ultimate benefit of all sentient beings. The supreme skillful means: refers to being seized by non-discriminating wisdom. For beginners, it refers to being seized by the wisdom of realizing the selflessness of phenomena. The supreme dedication: is to dedicate the merit of giving to complete enlightenment. The supreme purity: is to prevent afflictions and cognitive obscurations, which is explained in the Compendium of Mahayana. To have six perfections, for example, when doing Dharma giving, guarding the precepts with the mind of a Hearer or Solitary Realizer, generating faith and patience in the Dharma of omniscience, enduring the abuse of others, the diligence of generating the desire to increase it more and more, the concentration of dedicating the virtue to complete enlightenment with a single-pointed mind that is not mixed with the Lesser Vehicle, and the wisdom of knowing that the objects of giving, the giver, and the receiver are like illusions. If these six are complete, the power will be very strong, and these are explained in the commentary on the Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra. The Classification Depending on Each Support Second, in general, material giving is done by lay bodhisattvas, while ordained bodhisattvas should do Dharma giving. In the Pratimoksha Sutra for Bodhisattvas, it says: 『Shariputra, if a lay bodhisattva fills Buddha-fields as numerous as the sands of the Ganges River with the seven precious jewels and offers them to the Tathagatas, Arhats, Perfectly Awakened Ones, Shariputra, if an ordained bodhisattva speaks a four-line verse, then the latter accumulates far more merit than the former. Shariputra, the Tathagata does not allow ordained people to do material giving.』
་། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་བར་གཅོད་དུ་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་པར་བསླབ་བཏུས་སུ་གསུངས་ཏེ་རབ་བྱུང་གིས་ཟང་ཟིང་ཆེད་དུ་བསྒྲུབས་ནས་སྦྱིན་གཏོང་བྱེད་པ་བཀག་གི། །རང་གི་དགེ་བའི་བྱ་བ་ལ་མི་གནོད་པར་སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་མཐུས་མང་དུ་རྙེད་ན་ཟང་ཟིང་གཏོང་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། ངས་ནི་ཁྱེད་ལ་གཏོང་བའི་ཕན་ཡོན་མི་བརྗོད་ཀྱི་འཛིན་པའི་ཉེས་དམིགས་བརྗོད་པ་ཡིན་གསུང་སྟེ། རབ་བྱུང་གིས་ཤ་ཐང་ཐང་དུ་ནོར་བཙལ་ཞིང་བསགས་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་རྨ་མང་དུ་ཕྱུང་སྟེ་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་ལ་མ་དགྱེས་པའི་གཏམ་མོ། ། ༈ སྦྱིན་པ་རང་གི་ངོ་བོའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། སྦྱིན་པའི་ངོ་བོའི་དབྱེ་བ་ལ་གསུམ་ལས། ༈ ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ། ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ནི། དམ་པའི་ཆོས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པ་དང་། བཟོ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལས་ཀྱི་མཐའ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་སློབ་པ་རིགས་པར་སྟོན་པ་དང་། བསླབ་པའི་གཞི་འཛིན་དུ་འཇུག་པའོ། ། ༈ མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པ། མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པ་ནི། རྒྱལ་པོ་དང་ཆོམ་རྐུན་ལ་སོགས་པ་མིའི་འཇིགས་པ་དང་། སེང་གེ་དང་སྟག་དང་ཆུ་སྲིན་ལ་སོགས་པ་མི་མ་ཡིན་པའི་འཇིགས་པ་དང་། ཆུ་དང་མེ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བའི་འཇིགས་པ་ལས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ་པའོ། ། ༈ ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ། ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་ལ་གཉིས། ཟང་ཟིང་དངོས་སུ་གཏོང་བའི་སྦྱིན་པ་དང་། བསམ་པ་ཙམ་གྱི་སྦྱིན་པའོ། ། ༈ ཟང་ཟིང་དངོས་སུ་གཏོང་བའི་སྦྱིན་པ། དང་པོ་ལ་གསུམ། ཟང་ཟིང་གཏོང་བའི་ཚུལ། གཏོང་ 13-2-242b བར་མ་ནུས་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། སྦྱིན་པའི་གེགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པའོ། ། ༈ ཟང་ཟིང་གཏོང་བའི་ཚུལ། དང་པོ་ལ་བཞི། གང་ལ་གཏོང་བའི་ཞིང་། གང་གིས་གཏོང་བའི་བསམ་པ། ཇི་ལྟར་གཏོང་བའི་སྦྱོར་བ། གང་གཏོང་བའི་དངོས་པོའོ། ། ༈ གང་ལ་གཏོང་བའི་ཞིང་། དང་པོ་ནི་བཅུ་སྟེ། རང་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་མཛའ་བཤེས་དང་གནོད་པ་བྱེད་པའི་དགྲ་བོ་དང་། ཕན་གནོད་གང་ཡང་མི་བྱེད་པའི་ཐ་མལ་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཅན་དང་ཚུལ་འཆལ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཅན་དང་། རང་ལས་དམའ་བ་དང་། རང་དང་མཉམ་པ་དང་། རང་ལས་ལྷག་པ་དང་། འབྱོར་ཞིང་སྐྱིད་པ་དང་། སྡུག་ཅིང་ཕོངས་པའོ། ། ༈ གང་གིས་གཏོང་བའི་བསམ་པ། བསམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པ་དགོས་པ་ནི། འདི་ལ་བརྟེན་ནས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཚོགས་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་དགོས་པ་ལ་དམིགས་པ་དང་། དང་པོ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ལ་བཏང་ཟིན་པས་བཅོལ་བ་ལེན་པ་ལྟར་གཏང་བར་བྱ་བའི་རང་གི་རྫས་ལ་གཞན་གྱི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པ་དང་། སློང་བ་དང་མི་སློང་བའི
【現代漢語翻譯】 如是說。在《學集論》中說，這是考慮到會成為聽聞等障礙的情況，因此禁止出家人爲了物質利益而努力追求並進行佈施。如果自己的善行沒有受到損害，並且由於過去積累的福德而獲得很多財富，那麼就應該進行佈施。夏惹瓦尊者也說：『我不是在說佈施的利益，而是在說執著的過患。』這是因為出家人拚命地追求和積累財富，導致戒律出現很多瑕疵，因此對這種佈施不悅。 接下來是佈施自身體性的分類。 佈施的體性分為三種： 法的佈施： 法的佈施是指：如實地宣講正法，教授工巧等不違背世間規律的技藝，以及引導他人進入修學的基礎。 無畏的佈施： 無畏的佈施是指：從國王、盜賊等人的恐懼中，以及獅子、老虎、鱷魚等非人的恐懼中，還有水、火等自然災害的恐懼中，救護一切眾生。 物質的佈施： 物質的佈施分為兩種：實際給予物質的佈施和僅有發心的佈施。 實際給予物質的佈施： 第一種又分為三種：佈施的方式，無法佈施時應該怎麼做，以及對治佈施的障礙。 佈施的方式： 第一種又分為四種：佈施的對象，佈施的動機，佈施的行為，以及佈施的物品。 佈施的對象： 第一種有十種：對自己有恩的朋友，對自己有害的敵人，既無恩也無害的普通人，具有戒律等功德的人，具有破戒等過失的人，比自己地位低的人，與自己地位相等的人，比自己地位高的人，富裕安樂的人，貧窮困苦的人。 佈施的動機： 動機分為三種：需要具備什麼樣的動機呢？需要以『依靠這個，我要圓滿無上菩提的資糧——佈施波羅蜜多』的心來作為目標。從一開始，菩薩就已經將一切所有佈施給眾生，因此要像接受委託物一樣，將自己的財物視為他人的所有物來進行佈施，這就是對佈施物品的認知。無論是乞討者還是非乞討者，都應平等對待。
【English Translation】 Thus it is said. In the 'Compendium of Trainings' (Bslab btus), it is said that this is in consideration of becoming an obstacle to listening, etc. Therefore, it prohibits ordained individuals from striving for material gain and giving alms for the sake of material things. If one's own virtuous activities are not harmed, and one obtains much wealth due to the power of past merit, then one should give alms. Sharawa also said: 'I am not speaking of the benefits of giving, but of the faults of attachment.' This is because ordained individuals desperately seek and accumulate wealth, causing many flaws in their discipline, and therefore he was displeased with such giving. Next is the classification of the nature of giving itself. The nature of giving is divided into three: The giving of Dharma: The giving of Dharma is: to teach the sacred Dharma without distortion, to teach worldly skills such as craftsmanship that are not morally wrong, and to lead others to the basis of learning. The giving of fearlessness: The giving of fearlessness is: to protect all sentient beings from the fear of humans such as kings and thieves, from the fear of non-humans such as lions, tigers, and crocodiles, and from the fear of elements such as water and fire. The giving of material things: The giving of material things is divided into two: the giving of material things in actuality and the giving of intention only. The giving of material things in actuality: The first is further divided into three: the manner of giving, what to do when one cannot give, and relying on the antidote to the obstacles of giving. The manner of giving: The first is further divided into four: the field to whom one gives, the intention with which one gives, the action of how one gives, and the object that one gives. The field to whom one gives: The first is ten: friends who benefit oneself, enemies who harm oneself, ordinary people who neither benefit nor harm, those with qualities such as discipline, those with faults such as immorality, those lower than oneself, those equal to oneself, those higher than oneself, those who are wealthy and happy, and those who are poor and suffering. The intention with which one gives: The intention is divided into three: What kind of intention is needed? It is necessary to aim with the thought, 'Relying on this, I will perfect the accumulation of unsurpassed enlightenment—the perfection of giving.' From the beginning, Bodhisattvas have already given all possessions to sentient beings, so one should give one's own possessions as if taking back something entrusted, and this is the recognition of the object of giving. Whether beggars or non-beggars, they should be treated equally.
་ཞིང་རྣམས་ལ་འདི་དག་བདག་གི་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པར་བྱེད་པས་བདག་གི་དགེ་བའི་བཤེས་སོ་སྙམ་པ་ཞིང་ལ་དམིགས་པ་སྟེ་བསམ་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་དགོས་ཏེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། སློང་བ་མངོན་དུ་འོངས་ན་རྒྱལ་སྲས་དེས། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཚོགས་ནི་སྤེལ་བའི་ཕྱིར། །དེས་གཞན་འདུ་ཤེས་བདག་ལ་བཞག་བྱས་ཤིང་། །དགེ་བའི་བཤེས་ 13-2-243a གཉེན་འདུ་ཤེས་དེ་ལ་བསྐྱེད། །ཅེས་སོ། །དངོས་པོ་རེ་རེ་གཏོང་བ་ལ་དགོས་པ་འདི་དང་འདིའི་ཕྱིར་གཏང་བར་བྱའོ་སྙམ་པའི་དགོས་པ་ལ་དམིགས་པའི་བསམ་པ་རྒྱས་པར་ནི་ལག་བཟང་གིས་ཞུས་པ་དང་ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྔར་བཤད་པའི་ཞིང་ལ་དམིགས་པའི་བསམ་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་བྱ་དགོས་པས་སྤྱིའི་བསམ་པ་ཡིན་ལ། བསམ་པ་བྱེ་བྲག་པ་ནི། གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་བྱམས་པའི་སེམས་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སྙིང་རྗེའི་བསམ་པ་དང་། ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་དགའ་བའི་བསམ་པ་དང་། ཕན་འདོགས་པ་རྣམས་ལ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་བསམ་པ་བཞག་ནས་སྦྱིན་པར་བྱ་བའོ། །ཞིང་རྣམས་ལའང་སེམས་སྙོམས་པར་བྱ་དགོས་ཤིང་། སྦྱིན་པ་བཏང་བའི་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་ཡང་སློང་བ་པོ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་གཏོང་བ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཞིང་ལ་བརྩེ་བར་བྱ་སྟེ། ཟླ་བ་གྲགས་པས། སྦྱིན་གང་སེར་སྣ་དང་བྲལ་བ། །སྣོད་དམ་སྣོད་མིན་དེ་དག་ལ། །མཉམ་པར་སེམས་སྙོམས་པས་གཏོང་བའི། །སྦྱིན་དེ་སྦྱིན་པ་པོ་ལས་དག ། བརྩེ་བས་སྦྱིན་དང་སྦྱིན་པའི་འབྲས། །གཉིས་ཀའང་ཅིག་ཅར་དོན་གཉེར་ལ། །གཏོང་བའི་སྦྱིན་གང་སེར་སྣ་མེད། །དེ་ནི་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྔགས། །ཞེས་པ་དང་། ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པར་བསྟོད་པ་ལས་ཀྱང་། གང་ཞིག་སྐྱེ་བ་དམན་དང་ཕོངས་པ་རེ་བའི་བསམ་ལྡན་མཐོང་ན་ཡང་། །བརྩེ་མེད་འབྲས་བུ་འདོད་པས་སྣོད་གཞན་ཡོན་ཏན་དག་དང་ལྡན་འཚོལ་བ། །བསམ་ 13-2-243b བརླག་དེ་ནི་སྦྱིན་པ་བྱེད་ཀྱང་སློང་བ་དག་དང་མཚུངས་སོ་ཞེས། །དེ་སླད་ཁྱོད་ནི་ཐུགས་རྗེས་སློང་བ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བཞེད་ལ་ཞུགས། །ཞེས་སོ། །བསམ་པ་ཅི་འདྲ་བ་སྤངས་པ་དགོས་པ་ལ། ལྟ་ངན་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་བསམ་པ་མེད་པ་ནི། སྦྱིན་པ་ལ་འབྲས་བུ་མེད་དོ་སྙམ་པ་དང་། གནོད་འཚེའི་སྦྱིན་པས་ཆོས་སུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་པ་དང་། དགེ་མཚན་དང་བཀྲ་ཤིས་དང་སྦྱར་ཏེ་སྦྱིན་པ་དང་སྦྱིན་པ་རྫོགས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆགས་བྲལ་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་མི་སྦྱིན་པའོ། །ཁེངས་པའི་བསམ་པ་མེད་པ་ནི། སློང་བ་པོ་ལ་བརྙས་པ་དང་། གཞན་ལ་འགྲན་པ་དང་། བྱིན་ནས་ཀྱང་བདག་ནི་གཏོང་ཕོད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་དེ་ལྟ་མིན་ནོ་ཞེས་རློམ་སེམས་སུ་མི་བྱེད་པའོ། །ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་སྦྱིན་པ་གཏོང་བའི་
【現代漢語翻譯】 當想到『這些眾生使我圓滿了佈施波羅蜜多，他們是我的善知識』時，需要緣于福田的三種發心。如《波羅蜜多攝頌》所說：『當乞者現前時，菩薩爲了增長圓滿菩提之資糧，應視彼為己，生起善知識之想。』對於每一件物品的佈施，都要想到『爲了這個目的而佈施』，關於緣于目的之發心的詳細內容，可以從《勝天請問經》和《波羅蜜多攝頌》中瞭解。前面所說的緣于福田的發心是普遍適用的，因此是共同的發心。而特殊的發心是：對於損害自己的人，要生起慈愛之心；對於受苦的人，要生起悲憫之心；對於有功德的人，要生起歡喜之心；對於幫助自己的人，要保持舍心，然後進行佈施。對於所有福田，都要保持平等心。佈施的善果也要回向給乞者等眾生，特別是要關愛痛苦的福田。如月稱菩薩所說：『無慳吝之佈施，于器與非器，以平等之心，行此殊勝施。以慈愛佈施，及佈施之果，二者皆為利他求，無慳吝之佈施，為諸聖者贊。』《功德無量贊》中也說：『若見卑賤貧窮者，雖具希望然輕視，無慈悲心欲求果，尋覓余處具德者，此愚者雖行佈施，然與乞丐無差別，故汝應以大悲心，樂於佈施諸乞者。』需要斷除怎樣的發心呢？要斷除執持惡見的想法，比如認為佈施沒有果報，或者認為有害的佈施可以變成善法，或者將佈施與吉祥聯繫起來，認為僅僅通過佈施和圓滿佈施就能獲得世間和出世間的解脫，因此而不去佈施。要斷除傲慢的想法，比如輕視乞者，與他人競爭，或者佈施后自認為慷慨大方，而認為別人不如自己。 《業障凈除經》中也說，普通人在佈施時，
【English Translation】 When thinking, 'These beings enable me to perfect the Pāramitā of giving, they are my virtuous friends,' it is necessary to have three types of intention focused on the field of merit. As stated in the Compendium of Perfections: 'When a beggar appears, the Bodhisattva, in order to increase the accumulation of complete enlightenment, should regard them as oneself and generate the thought of a virtuous friend.' For each act of giving, one should think, 'I will give for this purpose.' Details about the intention focused on the purpose can be learned from the Sutra Requested by Excellent Hand and the Compendium of Perfections. The intention focused on the field of merit mentioned earlier is universally applicable, thus it is a common intention. Specific intentions include: towards those who harm oneself, generate a loving heart; towards those who suffer, generate a compassionate heart; towards those who have virtues, generate a joyful heart; and towards those who help oneself, maintain equanimity, and then give. Towards all fields of merit, one must maintain equanimity. The virtuous result of giving should also be dedicated to sentient beings such as beggars, and especially, one should cherish fields of suffering. As Candrakīrti said: 'Giving without stinginess, to worthy and unworthy recipients, giving with an equal mind, is a superior giving. Giving with love, and the result of giving, both seek the benefit of others. Giving without stinginess is praised by the noble ones.' The Praise of Infinite Qualities also says: 'If one sees a lowly and impoverished person, though hopeful, one despises them, without compassion desiring results, seeking elsewhere those with virtues, this fool, though giving, is no different from a beggar, therefore you should, with great compassion, delight in giving to all beggars.' What kind of intentions need to be abandoned? One needs to abandon the thought of holding wrong views, such as thinking that giving has no result, or that harmful giving can become virtuous, or associating giving with auspiciousness, thinking that merely through giving and perfecting giving, one can attain worldly and transmundane liberation, and therefore not giving. One needs to abandon arrogant thoughts, such as despising beggars, competing with others, or after giving, considering oneself generous and thinking that others are not like oneself. The Sutra on the Complete Purification of Karmic Obscurations also says that ordinary people, when giving,
ཚེ་སེར་སྣ་ཅན་རྣམས་ལ་མི་དད་པར་བྱེད་ཅིང་། དེས་ཀྱང་ཁོང་ཁྲོ་བསྐྱེད་ནས་དམྱལ་བར་འགྲོ་བས་སྦྱིན་པ་ལ་སྒྲིབ་པར་གསུངས་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བའི་ཚེ་ཡང་ཚུལ་འཆལ་ལ་མི་སྙན་པ་སྨྲས་པས་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་མི་དད་པར་བྱེད་ཅིང་མ་དད་པ་དེས་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བ་དང་། བཟོད་པ་སོགས་ལ་གནས་ནས་དེ་དག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་གནས་པ་ལ་མི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་སྒྲིབ་པའོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེས་ན་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པར་བསྟོད་པ་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཐོས་དང་བློ་གྲོས་ཆེ་བའི་ཚེ་ན་བདག་བསྟོད་མ་མཛད་ལ། །འགྲོ་བ་ཡོན་ཏན་ཆུང་བ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་ནི་ 13-2-244a མཐོན་པོར་བཀུར་བར་གྱུར། །ཡོན་ཏན་ཚོགས་ལ་གནས་ཚེ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཉེས་པ་ཆུང་ངུའང་བཟུང་། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །རྟེན་པའི་བསམ་པ་མེད་པ་ནི། སྙན་གྲགས་འོང་དུ་རེ་ནས་སྦྱིན་པ་མིན་པའོ། །ཞུམ་པའི་བསམ་པ་མེད་པ་ནི། སྟེར་བའི་སྔོན་ནས་ཀྱང་ཡིད་དགའ་ཞིང་སྦྱིན་པའི་ཚེ་དང་བར་བྱེད་ལ་བྱིན་ནས་ཀྱང་འགྱོད་པ་མེད་པ་དང་། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་བ་རྣམས་ཐོས་ནའང་ཡིད་ཞུམ་པར་མི་བྱེད་ཅིང་བདག་ལ་ཁྱད་དུ་གསོད་པར་མི་བྱེད་པར་སྤྲོ་བ་སྤེལ་བའོ། །རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའི་བསམ་པ་མེད་པ་ནི། དགྲ་གཉེན་ཐ་མལ་པ་རྣམས་ལ་ཕྱོགས་རིས་མེད་པར་སྙོམས་པའི་སྙིང་རྗེས་སྦྱིན་པའོ། །ལན་ལ་བལྟ་བའི་བསམ་པ་མེད་པ་ནི། ཕ་རོལ་པོས་ཕན་འདོགས་སུ་རེ་ནས་གཏོང་བ་མིན་པ་སྟེ། སྐྱེ་བོ་རྣམས་བདེ་བས་ཕོངས་པ་དང་སྲེད་པའི་མེས་ཚིག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བའི་མཐུ་མེད་པ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་སྨིན་ལ་བལྟ་བའི་བསམ་པ་མེད་པ་ནི། ཕྱི་མ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དང་ལུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྣམ་སྨིན་ལ་རེ་བ་མེད་དེ། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་སྙིང་པོ་མེད་པ་དང་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་ཕན་ཡོན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་སྐབས་སུ་འབྲས་བུ་དེ་དག་ལ་རེ་བ་འགོག་པ་མིན་གྱི། སྲིད་པའི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཙམ་ལ་ཐོབ་བྱར་འཛིན་པ་འགོག་པའོ། །གཞན་ཡང་སྦྱིན་པ་བཏང་ན་རྒྱལ་པོ་སོགས་ཀྱིས་གཏོང་ཕོད་ཅན་དུ་ཤེས་ནས་བཀུར་སྟི་བྱུང་ན་སྙམ་ 13-2-244b དུ་ལོག་འཚོའི་བསམ་པ་མེད་པ་དང་། དབུལ་པོར་འགྱུར་དུ་དོགས་ནས་མི་སྦྱིན་པ་དང་། སློང་བ་པོ་ལ་བསླུ་བའི་བསམ་པ་དང་ཡིད་མི་དགའ་བ་དང་ཁྲོས་པ་དང་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་མེད་པ་དང་། སློང་བ་པོའི་ལོག་སྒྲུབ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྐྱོ་བ་མེད་པ་དང་རང་བསླུ་བ་ལ་སོགས་པའི་སློང་བ་པོའི་སྐྱོན་མཐོང་ཡང་གཞན་ལ་སྒྲོག་པའི་བསམ་པ་མེད་པ་དང་། གཞན་གྱིས་ཁ་དྲང་དུ་མི་ཐུབ་པར་སྦྱིན་པ་སོ་སོ་ལས་འབྲས་བུ་སོ་སོ་འབྱུང་བར་ཡིད་ཆེས་ནས་སྦྱིན་པའོ། ། ༈ ཇི་ལྟར
【現代漢語翻譯】 據說，對於那些吝嗇的人，不要信任他們，因為這會引起憤怒，導致他們下地獄，從而阻礙了佈施。同樣，在守護戒律時，如果說了不中聽的話，會導致許多人不信任你，而這種不信任會導致墮入惡道。對於安忍等，如果安住于與它們不相符的方面，就會說出不讚美的話語，從而阻礙了戒律等。正如讚美無量功德中所說的那樣：『當您擁有廣博的學識和智慧時，不要自我讚揚，而要高度尊重那些功德較小的其他人。當您安住于功德之聚時，即使是您微小的過失也會被抓住。』 沒有依賴的意念是指，不是爲了獲得名聲而佈施。沒有沮喪的意念是指，在給予之前心中歡喜，在佈施之時和之後都沒有後悔，即使聽到菩薩極其廣大的佈施，也不會感到沮喪，不會輕視自己，而是增長歡喜。沒有背離的意念是指，對於敵人、朋友和普通人，沒有偏袒，以平等的大悲心來佈施。沒有期待回報的意念是指，不是期望他人回報恩情而給予，而是因為看到眾生被貧困所困擾，被貪慾之火所焚燒，沒有能力消除痛苦，並且本質上是痛苦的。沒有期待異熟果的意念是指，不期待來世獲得享樂和圓滿的身體，因為看到一切有為法都是沒有意義的，並且認為無上菩提才是利益。這並不是阻止期待暫時的果報，而是阻止執著于僅僅獲得輪迴的身體和享樂。此外，佈施時，沒有希望國王等知道自己慷慨而給予尊重等不正當生活的意念；沒有因為害怕變得貧窮而不佈施的意念；沒有欺騙乞討者的意念；沒有不悅、憤怒和心神散亂；沒有因為乞討者各種不正當的行為而感到厭倦；即使看到乞討者的過失，如自我欺騙等，也沒有宣揚的意念；相信他人無法改變，相信從各自的佈施中會產生各自的果報，從而進行佈施。 ༈ ཇི་ལྟར
【English Translation】 It is said that one should not trust those who are miserly, as this causes anger, leading them to hell, thus obstructing generosity. Similarly, when keeping vows, if one speaks unpleasant words, it causes many people to lose faith, and this lack of faith leads to falling into lower realms. Regarding patience and so on, if one dwells on aspects that are contrary to them, one speaks words of disapproval, thus obstructing discipline and so on. As it is said in the 'Praise of Limitless Qualities': 'When you have great learning and intelligence, do not praise yourself, but highly respect other beings who have lesser qualities. When you dwell in a collection of virtues, even your smallest faults are seized upon.' Having no thought of reliance means not giving alms in the hope of gaining fame. Having no thought of discouragement means being joyful in mind even before giving, having no regrets during and after giving, and not being discouraged even upon hearing of the exceedingly vast generosity of the Bodhisattvas, not belittling oneself, but increasing joy. Having no thought of turning one's back means giving with impartial compassion to enemies, friends, and ordinary people alike. Having no thought of looking for a return means not giving in the hope that others will benefit you, but because one sees that beings are afflicted by poverty, burned by the fire of craving, powerless to eliminate suffering, and are by nature suffering. Having no thought of looking to fruition means not hoping for enjoyment and a perfect body in the future, because one sees that all compounded things are without essence and sees unsurpassed enlightenment as the benefit. This is not to prevent hoping for those temporary fruits, but to prevent clinging to merely obtaining the body and enjoyment of existence. Furthermore, when giving alms, one should not have the thought of wrong livelihood, hoping that the king and others will know that one is generous and give respect, etc.; not giving because one fears becoming poor; not having the thought of deceiving beggars; not being displeased, angry, or mentally distracted; not being weary of the various wrongdoings of beggars; even if one sees the faults of beggars, such as self-deception, not having the thought of proclaiming them; and believing that others cannot be corrected, believing that individual fruits arise from individual almsgiving, and thus giving alms. ༈ ཇི་ལྟར
་གཏོང་བའི་སྦྱོར་བ། ཇི་ལྟར་གཏོང་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་གཉིས་ལས། སྦྱོར་བ་ཇི་འདྲ་བས་མི་གཏོང་བ་ནི། མྱུར་པོར་མི་སྟེར་བར་བསྒྱངས་ཏེ་སྟེར་བ་དང་། ཉོན་མོངས་པར་བྱས་ནས་དེ་ནས་སྟེར་བ་དང་། ཆོས་སམ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཚུལ་དང་མི་མཐུན་པའི་ལས་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས་སྟེར་བ་དང་། སྔར་འདི་ཙམ་སྟེར་རོ་ཞེས་དམ་བཅས་པ་ལས་ཕྲི་ནས་ངན་པའམ་ཉུང་ངུ་སྟེར་བ་དང་། དྲིན་བགྲང་གིན་སྟེར་བ་དང་། དུས་གཅིག་ཏུ་བྱིན་པས་ཆོག་པ་ལ་བསྲིས་ཏེ་ཉུང་ངུ་ནས་སྟེར་བ་དང་། རྒྱལ་པོར་གྱུར་པ་ན་གཞན་གྱི་བུ་དང་ཆུང་མ་ཕྲོགས་ཏེ་སྟེར་བ་དང་། ཕ་མ་དང་བྲན་ལ་སོགས་པའི་ཡོ་བྱད་ནན་གྱིས་བླངས་ཏེ་གཞན་ལ་སྟེར་བ་དང་། གཞན་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བའི་ཐབས་ཀྱིས་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་དང་། རང་ཉིད་སྙོམས་ལས་སུ་བསྡད་དེ་གཞན་ལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་དང་། སློང་བ་ལ་སྨོད་པས་འཕྱ་བ་དང་ཟུར་གྱིས་སྨོད་པའི་བསྟིང་བ་དང་ངག་རྩུབ་པོས་སྤ་བཀོང་བར་བྱས་ནས་སྟེར་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བཅས་པའི་བསླབ་ 13-2-245a པ་དང་འགལ་བར་བྱས་ཏེ་སྟེར་བ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་འཕྲལ་ལ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ་བཞིན་དུ་མི་གཏོང་བར་ཡུན་རིང་པོར་བསགས་ནས་སྟེར་བ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པས་དེ་དག་འདོར་བར་བྱའོ། །དེ་ཡང་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བསགས་པའི་སྦྱིན་པ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་པ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་མཐོང་སྟེ། འདི་ལྟར་བསགས་ནས་དུས་གཅིག་ཏུ་གཏོང་བ་ལ་བསོད་ནམས་ལྷག་པ་མེད་པ་དང་། གསོག་པའི་རིང་ལ་ཡོ་བྱད་སློང་བ་དུ་མ་ཞིག་ཕྱིར་བཟློག་སྟེ་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ད་གདོད་མ་བླངས་པ་ཁ་ཅིག་ལ་སྟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱང་སར་གསུངས་པ་འདི་གལ་ཆེ་སྟེ། དེའི་རིང་ལ་སེར་སྣ་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་དུ་མ་བསྐྱེད་པ་དང་། བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་དགེ་བའི་བྱ་བ་མང་པོའི་བར་གཅོད་དུ་འགྱུར་བ་དང་། ཕལ་ཆེར་བར་སྐབས་སུ་བརླག་པར་འགྱུར་བས་མཐའི་སྦྱིན་པའང་མི་འགྲུབ་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟ་བུས་བཏང་བ་ནི། བཞིན་གྱི་མདངས་གསལ་ཞིང་འཛུམ་པ་སྔར་བྱེད་ལ་གསོང་པོར་སྨྲ་བ་དང་ལྡན་པས་ཞིང་ཅི་འདྲ་ཞིག་ལའང་གུས་པ་དང་རང་གི་ལག་གིས་དང་དུས་སུ་དང་གཞན་ལ་མི་གནོད་པ་དང་དཀའ་སྤྱད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བསྲན་ནས་སྦྱིན་པའོ། །དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ནི། བདེན་པ་པོའི་ལེའུ་ལས། རིམ་གྲོར་བགྱིས་ཏེ་བསྩལ་བས་ནི་གཉེན་ལ་སོགས་པས་རིམ་གྲོ་བགྱིད་པར་འགྱུར། ལག་བདར་ཏེ་བསྩལ་ 13-2-245b བས་ནི་རིམ་གྲོ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར། དུས་སུ་བསྩལ་བས་ནི་དོན་རྣམས་དུས་སུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ཞེས་དང་། གཞན་ལ་མི་གནོད་པར་བསྩལ་བས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་བརྟན་པ་དག་འཐོབ་པར་འགྱུར། མི་བདེ་བ་བཟོད་པས་
【現代漢語翻譯】 佈施的行為： 關於如何佈施的行為，分為兩種。什麼行為不應佈施呢？不應快速給予，而是拖延著給予；不應在煩惱之後才給予；不應強迫他人做不符合佛法或世俗規範的事情后才給予；不應減少先前承諾給予的數量，給予劣質或少量的東西；不應在給予時誇耀恩情；不應一次性給予足夠的量，而是吝嗇地一點點給予；不應在成為國王后，搶奪他人的子女或配偶來給予；不應強行拿走父母或僕人等的財物給予他人；不應用會傷害他人的方式進行佈施；不應自己安逸地坐著，卻讓別人去做；不應用嘲諷、挖苦的言語或粗暴的態度對待乞討者；不應違背佛陀制定的戒律而給予；不應將獲得的財物長期積攢，而是應該及時佈施。這些都是應該避免的行為，應當捨棄。 此外，菩薩積攢的佈施，被認為是伴隨著過失的；而隨得隨舍的佈施，則被認為是無過失的。因為積攢之後一次性佈施，並不會增加功德；而且在積攢的過程中，會拒絕許多前來乞討的人，讓他們心生痛苦，最終才給予少數沒有被拒絕的人。因此，《菩薩地論》中提到的這一點非常重要。因為在積攢的過程中，會產生吝嗇等諸多煩惱，而且守護財物等行為會阻礙許多善行，並且大部分財物可能會在積攢的過程中遺失，最終導致佈施無法完成。 那麼，應該如何佈施呢？應該面帶笑容，先以誠懇的語言交流，然後無論對什麼樣的佈施對象，都要恭敬地親手給予，並且及時給予，不損害他人利益，忍受困苦的辛勞而佈施。 這些行為的果報是：在《諦者品》中說：『以恭敬心佈施，會得到親友等的恭敬；親手佈施，會得到侍奉；及時佈施，會使諸事及時成就。』並且，不損害他人利益地佈施，會獲得穩固的財富；忍受不適……
【English Translation】 The act of giving: Regarding the act of how to give, there are two aspects. What kind of actions should not be giving? Not giving quickly, but delaying the giving; not giving after being afflicted by disturbing emotions; not forcing others to do things that are not in accordance with Dharma or worldly norms before giving; not reducing the amount promised earlier, giving inferior or small things; not boasting of kindness while giving; not giving enough at once, but giving sparingly little by little; not seizing other people's children or spouses to give after becoming a king; not forcibly taking the belongings of parents or servants, etc., to give to others; not giving alms in a way that harms others; not sitting comfortably oneself, but making others do it; not scolding or mocking beggars with sarcastic words or harsh attitudes; not giving in violation of the precepts established by the Buddha; not accumulating wealth for a long time as it comes, but giving it away in time. These are all actions to be avoided and should be abandoned. Furthermore, the giving accumulated by Bodhisattvas is considered to be accompanied by faults; while giving as one receives is seen as faultless. Because accumulating and then giving all at once does not increase merit; and in the process of accumulating, many beggars are turned away, causing them pain, and finally only a few who have not been turned away are given to. Therefore, this point mentioned in the Bodhisattvabhumi is very important. Because in the process of accumulating, many disturbing emotions such as stinginess arise, and acts such as guarding wealth hinder many virtuous deeds, and most of the wealth may be lost in the process of accumulation, ultimately leading to the failure of giving. So, how should one give? One should give with a bright and smiling face, first communicating with sincere words, and then, no matter what kind of recipient, giving respectfully with one's own hands, and giving in a timely manner, without harming others' interests, and enduring the hardships of labor. The results of these actions are: In the chapter on Truthful Ones, it says: 'Giving with reverence will result in being revered by relatives, etc.; giving with one's own hands will result in obtaining attendants; giving in a timely manner will result in the timely accomplishment of all things.' Furthermore, giving without harming others' interests will result in obtaining stable wealth; enduring discomfort...
བསྩལ་བས་ནི་འཁོར་སྙིང་ཉེ་བར་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །མཛོད་ལས་ལག་བདར་ཏེ་བྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྙེད་པར་གསུངས་སོ། །ལོངས་སྤྱོད་བརྟན་པས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་གཞན་གྱིས་བར་དུ་མི་ཆོད་ཅིང་མེ་ལ་སོགས་པས་མེད་པར་མི་འགྱུར་བར་མཛོད་འགྲེལ་ནས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །གཞན་ཡང་གཞན་གྱི་སྦྱིན་པའི་གྲོགས་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ནི། རང་ལ་ཡོ་བྱད་ཡོད་ན་སེར་སྣ་ཅན་ལན་འགའ་ཡང་སྦྱིན་པ་གཏོང་མ་མྱོང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱིམ་དུ་སོང་ནས་མགུ་ཞིང་བག་ཕེབས་པར་བྱས་ཏེ། འདི་སྐད་དུ་ངའི་གན་ན་ཡོ་བྱད་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡོད། དེང་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་དུ་སློང་བ་པོ་འདོད་པས། ཁྱེད་སློང་བ་དང་ཕྲད་ན་བཟློག་སྟེ་མ་གཏོང་བར་ཡང་ན་ངའི་ནོར་ལས་ལོངས་ལ་དེ་དག་ལ་བྱིན་ཅིག ། ཡང་ན་དེ་ངའི་ཐད་དུ་ཁྲིད་དེ་ཤོག་ཅིག །ངའི་སྦྱིན་པ་ལ་ཡི་རང་བའང་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བསྒོའོ། ། དེས་ཀྱང་ནོར་གོད་པ་མེད་ཅིང་དགའ་བས་དེ་བཞིན་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་དག་ལ་སེར་སྣའི་དྲི་མ་བསལ་བའི་ས་བོན་བཏབ་པ་ཡིན་ཏེ། རིམ་གྱིས་གོམས་པ་ལས་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ནོར་ཉུང་ངུ་སྟེར་ཞིང་མ་ཆགས་པ་ཆུང་ངུ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲིང་དང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆེན་པོ་འཐོབ་བོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་མཁན་སློབ་དང་སློབ་མ་དང་གྲོགས་ 13-2-246a བརྐམ་ཆགས་ཅན་གཏོང་མི་ནུས་པའམ་དེ་མིན་ཀྱང་ཡོ་བྱད་མེད་པ་རྣམས་ལ་ཡོ་བྱད་བྱིན་ཏེ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྦྱིན་པ་བྱེད་དུ་འཇུག་ཅིང་རང་ཉིད་མི་བྱེད་དོ། །འདིས་ནི་རང་གི་བསོད་ནམས་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་བསྐྱེད་ལ། གཞན་ཁ་ཅིག་གི་ཉོན་མོངས་བཏུལ་བ་དང་། ཁ་ཅིག་གི་ཆོས་འདོད་པ་རྫོགས་པར་བྱས་པ་དང་། སེམས་ཅན་བསྡུས་པ་དང་སྨིན་པར་བྱས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་ལ་ཡོ་བྱད་མེད་ན་བཟོ་དང་ལས་ཀྱི་གནས་ཀྱིས་ནོར་བསྒྲུབས་ཏེ་སྟེར་བ་དང་། ཡང་ན་དབུལ་པོ་དང་སེར་སྣ་ཅན་རྣམས་ཀྱང་སྦྱིན་འདོད་པའི་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་གཞན་ལ་བྱེད་དོ། །ཡང་ན་སློང་བ་བྱུང་བ་རྣམས་དད་པ་ཅན་འབྱོར་པ་དང་ལྡན་པའི་ཁྱིམ་དུ་གཏོང་བ་དང་རང་ཡང་དེར་སོང་ནས་ཅི་ནུས་ཀྱིས་སྦྱིན་པ་གཏོང་བའི་གྲོགས་བྱེད་དོ། །གཞན་ཡང་སྦྱིན་བྱའི་རྫས་རྣམས་ལ་འདམས་ཏེ་བཟང་རིམ་ནས་སྟེར་བ་དང་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་རྫས་བཤམས་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ། ། ༈ གང་གཏོང་བའི་དངོས་པོ། དངོས་པོ་ལ་གཉིས། གཏོང་བ་དང་མི་གཏོང་བའི་དངོས་པོ་མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། ། ༈ གཏོང་བ་དང་མི་གཏོང་བའི་དངོས་པོ་མདོར་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། དངོས་པོ་གང་བཏང་བ་དེས་འཕྲལ་དུ་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའི་ཚོར་བ་བདེ་བ་བསྐྱེད་ལ། ཕུགས་སུ་ཕན་པ་སྡིག་སྤོང་བའམ་དགེ་བ་ལ་འགོད་པ་དང་འཕྲལ་དུ་བདེ་བར་མི་འགྱུར་ཡང་ཕུགས་སུ
【現代漢語翻譯】 如經文所說：'佈施能使眷屬親近'。《俱舍論》中說，以手施予能獲得廣大的受用。受用穩固是指受用不會被他人中斷，也不會被火等摧毀，如《俱舍論釋》中所說。此外，幫助他人行佈施的方法是：如果自己有財物，就去那些吝嗇、從未佈施過的人家中，讓他們高興和安心，然後這樣說：'我這裡有大量的財物，現在爲了圓滿佈施波羅蜜多，我需要乞討者。如果你們遇到乞討者，不要拒絕，要麼用我的財物佈施給他們，要麼把他們帶到我這裡來。也請你們隨喜我的佈施。'這樣告知他們。他們也不會損失財物，並且高興地照做。這樣，就在他們心中種下了去除吝嗇習氣的種子，逐漸地，通過習慣，他們自己也會施捨少量的財物，從小小的佈施開始，逐漸獲得中等的佈施，再由此獲得大的佈施。同樣，對於自己的堪布（khenpo，軌範師，親教師）、阿阇黎（slob ma，弟子，阿阇黎）、弟子和朋友中貪婪吝嗇、無法佈施或者沒有財物的人，給予他們財物，讓他們對三寶行佈施，而自己不親自去做。這樣能積累極大的福德，也能調伏一些人的煩惱，圓滿一些人對佛法的希求，攝受和成熟眾生。同樣，如果自己沒有財物，就通過手藝和工作來獲取財物並施捨，或者對貧窮和吝嗇的人講述想要佈施的佛法之語。或者，將前來乞討的人送到有信心且富裕的人家中，自己也去那裡，盡力幫助他們行佈施。此外，對於要佈施的物品，要挑選最好的依次施捨，並且將準備好的佈施物品全部施捨出去。 關於所施之物： 所施之物分為兩種：簡略地說明可以施捨和不可以施捨的物品，以及詳細地解釋。 簡略地說明可以施捨和不可以施捨的物品： 第一種是：所施捨的物品能立即產生遠離惡趣之因的安樂感受，並且最終能帶來利益，引導人們斷惡行善；或者雖然不能立即帶來安樂，但最終
【English Translation】 As it is said in the scriptures: 'Giving brings relatives closer.' It is said in the Treasury of Knowledge (mDzod): 'Giving with one's hand leads to the attainment of great enjoyment.' Stable enjoyment means that enjoyment will not be interrupted by others or destroyed by fire, as explained in the commentary on the Treasury of Knowledge. Furthermore, the method of helping others to give is as follows: If one has wealth, one should go to the homes of those who are miserly and have never given alms, make them happy and comfortable, and then say: 'I have a great deal of wealth. Now, in order to perfect the pāramitā of giving, I need beggars. If you meet beggars, do not turn them away, but either give to them from my wealth, or bring them to me. Please also rejoice in my giving.' Thus, inform them. They will not lose wealth and will gladly do so. In this way, the seeds of removing the stain of miserliness are planted in their minds. Gradually, through habit, they themselves will also give small amounts of wealth. Starting from small acts of giving, they will gradually obtain medium giving, and from that, great giving. Similarly, for one's khenpo (spiritual mentor), acharya (teacher), disciples, and friends who are greedy, miserly, unable to give, or without wealth, give them wealth and allow them to make offerings to the Three Jewels, without doing it oneself. This accumulates extremely great merit, and also tames the afflictions of some, fulfills the desires of some for the Dharma, and gathers and matures sentient beings. Similarly, if one does not have wealth, one should acquire wealth through crafts and work and give it away, or tell the Dharma words of wanting to give to the poor and miserly. Or, send those who come begging to the homes of faithful and wealthy people, and go there oneself to help them give as much as possible. Furthermore, for the objects to be given, choose the best ones in order and give them away, and give away all the prepared objects for giving. Concerning the Objects to be Given: There are two types of objects to be given: a brief explanation of objects that can and cannot be given, and a detailed explanation. Brief Explanation of Objects That Can and Cannot Be Given: The first is: the object that is given immediately generates a feeling of happiness that is free from the cause of bad migrations, and ultimately brings benefit, guiding people to abandon evil and do good; or although it does not immediately bring happiness, ultimately
་ཕན་ན་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་གཞན་ལ་གཏང་བར་བྱ་ལ། གང་བཏང་བ་དེས་འཕྲལ་དུ་གདུང་བ་བསྐྱེད་ལ་ཕུགས་སུ་གནོད་པར་འགྱུར་ 13-2-246b བ་དང་འཕྲལ་བདེ་ཡང་ཕུགས་སུ་གནོད་ན་གཞན་ལ་གཏང་བར་མི་བྱའོ། ། ༈ གཏོང་བ་དང་མི་གཏོང་བའི་དངོས་པོ་རྒྱས་པར་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ། ནང་གི་དངོས་པོ་གཏོང་མི་གཏོང་དང་། ཕྱིའི་དངོས་པོ་གཏོང་མི་གཏོང་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། ། ༈ ནང་གི་དངོས་པོ་གཏོང་མི་གཏོང་རྒྱས་པར་བཤད་པ། དང་པོ་ནི། ནང་གི་དངོས་པོ་མི་གཏོང་བའི་ཚུལ་ཤེས་ན་དེ་ལས་ལྡོག་པ་རྣམས་གཏང་བྱར་ཤེས་པས་ཐོག་མར་མི་གཏོང་བའི་ཚུལ་བཤད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་གསུམ་ལས། དུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གཏང་དུ་མི་རུང་བ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱིས་དང་པོ་ནས་ལུས་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་ལ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་བཏང་མོད་ཀྱང་། ལུས་ཀྱི་ཤ་ལ་སོགས་པ་སློང་བའི་དཀའ་སྤྱད་ཀྱིས་ཡིད་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་བསམ་པ་མ་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་སློང་ཡང་གཏང་བར་མི་བྱ་སྟེ། བསླབ་བཏུས་ལས། གང་གིས་སྐྱོ་བར་འགྱུར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་དེ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། གང་འདི་སྟོབས་ཆུང་བ་ལས་ལྕི་བའམ་དུས་ཡུན་རིང་པོར་རྩོམ་པའམ་མོས་པ་ཡོངས་སུ་མ་སྨིན་པ་རྣམས་བྱ་དཀའ་བའི་ལས་རྣམས་རྩོམ་པ་སྟེ། དཔེར་ན་རང་གི་ཤ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །འདིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ལུས་བྱིན་ཟིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དུས་མ་ཡིན་པར་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་ལས་ལྡོག་པར་ཟད་དེ། གཞན་དུ་ན་སེམས་ཅན་དེ་དག་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྐྱོ་བར་གྱུར་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་ཆུད་ཟ་བའི་ཕྱིར། འབྲས་བུའི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་ཆུད་ཟ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་ནམ་མཁའི་མཛོད་ཀྱི་མདོ་ལས། དུས་མ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ནི་བདུད་ཀྱི་ལས་ 13-2-247a སོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། སྙིང་རྗེའི་བསམ་པ་མ་དག་པར། །ལུས་ནི་གཏང་བར་མི་བྱ་སྟེ། །ཅི་ནས་འདི་དང་གཞན་དག་ཏུ། །དོན་ཆེན་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུར་བཏང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །དགོས་པའི་སྒོ་ནས་གཏང་དུ་མི་རུང་བ་ནི། དགོས་པ་ཕྲན་ཚེགས་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་ལུས་མི་གཏང་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དམ་པའི་ཆོས་ནི་སྤྱོད་པའི་ལུས། །ཕྲན་ཚེགས་ཆེད་དུ་གནོད་མི་བྱ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་སེམས་ཅན་གྱི། །བསམ་པ་མྱུར་དུ་རྫོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །རང་ངོས་ནས་སེར་སྣ་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་པའི་གེགས་དང་བྲལ་ཞིང་གཞན་ངོས་ནས་ལུས་མ་བཏང་ན་སེམས་ཅན་མང་པོའི་དོན་འགྲུབ་པའི་དགོས་པ་ཆེ་བའི་ཚེ། ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་སློང་ཡང་མི་སྦྱིན་ལ། སྲོག་གཅོད་སོགས་གཞན་དང་རང་ལ་གནོད་པའི་ཉེས་སྤྱོད་བྱེད་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་དུ་སློང་ན་ནི་རེ་ཞིག་ཙམ་ཡང་རང་ཉིད་གཞན་ལ་སྦྱིན་པར་མི་བྱའོ། །སློང་བ་པོའི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བ་ནི། བད
【現代漢語翻譯】 如果對他人有利，菩薩應該佈施；如果佈施之物立即引起痛苦，最終造成損害，或者暫時舒適但最終有害，則不應佈施。 詳細解釋佈施與不佈施之物： 第二部分，詳細解釋內在之物的佈施與不佈施，以及外在之物的佈施與不佈施。 詳細解釋內在之物的佈施與不佈施： 首先，如果瞭解不佈施內在之物的方式，就能明白與此相反的都是應該佈施的，因此首先解釋不佈施的方式。這有三種情況：從時間角度來說，不應佈施。菩薩雖然從一開始就下定決心將身體等佈施給眾生，但在尚未生起因佈施身體血肉等而厭倦的廣大慈悲心之前，即使有人乞討也不應佈施。如《學集論》所說：『什麼樣的精進會令人厭倦呢？那就是因力量弱小而從事繁重之事，或長時間從事，或在信心尚未成熟時從事難以完成之事，例如佈施自己的血肉等。』雖然已經將身體佈施給眾生，但不應在不適當的時候使用，否則，菩薩會因這些眾生而感到厭倦，從而毀壞菩提心的種子，最終毀壞巨大的果報。因此，《聖虛空藏經》中說：『不合時宜的慾望是魔的事業。』《入菩薩行論》中也說：『慈悲心未清凈，不應捨棄此身體，應以下決心佈施：愿此身於此及他世，成辦重大利益之因。』從必要性角度來說，不應為微小的需求而佈施身體。《入菩薩行論》中說：『此身乃行持聖法之器，不應為微小之事而損害。如此行持，眾生之願望將迅速圓滿。』從自身角度來說，如果自身沒有吝嗇等佈施的障礙，而從他人角度來說，如果不佈施身體，就無法成辦眾多眾生的利益，那麼即使有人乞討肢體等也不應佈施。如果有人爲了讓你殺生等，從事對自他有害的惡行而乞討，那麼即使片刻也不應將自己佈施給他人。從乞討者的角度來說，不應佈施給惡人。
【English Translation】 If it benefits others, a Bodhisattva should give. If what is given immediately causes suffering and ultimately harm, or is temporarily pleasant but ultimately harmful, it should not be given. Detailed explanation of what to give and what not to give: Secondly, a detailed explanation of giving and not giving internal objects, and giving and not giving external objects. Detailed explanation of giving and not giving internal objects: First, if you know how not to give internal objects, you will know that the opposite of that is what should be given, so first explain how not to give. There are three aspects to this: From the perspective of time, it is not appropriate to give. Although a Bodhisattva has resolved from the beginning to give his body and so on to sentient beings, he should not give even if someone asks for it until the great compassion that arises from the hardship of giving away the flesh of the body does not turn into discouragement. As it is said in the Compendium of Trainings: 'What kind of diligence will cause discouragement? That is, engaging in difficult tasks because of weakness, or engaging for a long time, or when devotion is not fully matured, such as giving away one's own flesh and so on.' Although the body has already been given to sentient beings, it is only avoiding using it at the wrong time, otherwise, the Bodhisattva will become discouraged by those sentient beings, thereby destroying the seed of Bodhicitta, and ultimately destroying the great fruit. Therefore, it is said in the Sutra of the Noble Akashagarbha: 'Desire out of time is the work of Mara.' It is also said in the Guide to the Bodhisattva's Way of Life: 'Without pure compassion, the body should not be given away, but with the determination to give it as a cause for accomplishing great meaning in this and other lives.' From the perspective of necessity, the body should not be given for trivial needs. It is said in the same text: 'This body is the vessel for practicing the holy Dharma, and should not be harmed for trivial matters. By doing so, the wishes of sentient beings will be quickly fulfilled.' From one's own perspective, if one is free from obstacles to giving such as stinginess, and from the perspective of others, if not giving the body would prevent the accomplishment of the benefit of many sentient beings, then even if someone asks for limbs and so on, they should not be given. If someone asks you to commit harmful actions such as killing, which are harmful to yourself and others, then you should not give yourself to others even for a moment. From the perspective of the beggar, it is not appropriate to give to evil people.
ུད་རིས་ཀྱི་ལྷ་དང་དེས་བརླམས་པའི་སེམས་ཅན་གྱིས་མཐོ་བཙམས་པའི་བསམ་པས་ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་སློང་ན་མི་སྦྱིན་ཏེ། དེ་དག་ཉིད་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྨྱོན་པ་དང་སེམས་འཁྲུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སློང་ནའང་མི་སྟེར་ཏེ། འདི་དག་ནི་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་སློང་བ་མ་ཡིན་གྱི། བླ་བརྡོལ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་མ་བྱིན་ན་ལྟུང་བ་མེད་པར་མ་ཟད་ཀྱི། བྱིན་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་བའོ། །དེ་དག་མ་གཏོགས་པའི་སྐབས་སུ་ལུས་ 13-2-247b སློང་བ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་གསེས་ནས་གཏན་དུ་སྦྱིན་པ་དང་། གཞན་གྱི་ཆོས་ལྡན་གྱི་དགོས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བྲན་དུ་འགྲོ་བ་སོགས་གནས་སྐབས་དབང་བྱར་སྦྱིན་པ་གཉིས་སོ། ། ༈ ཕྱིའི་དངོས་པོ་གཏོང་མི་གཏོང་རྒྱས་པར་བཤད་པ། ཕྱིའི་དངོས་པོ་གཏོང་མི་གཏོང་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གཉིས། ཕྱིའི་དངོས་པོ་མི་གཏོང་བའི་ཚུལ་དང་། ཕྱིའི་དངོས་པོ་གཏོང་བའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ ཕྱིའི་དངོས་པོ་མི་གཏོང་བའི་ཚུལ། དང་པོ་ལ་ལྔ་ལས། དུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བ་ནི། དཔེར་ན་རབ་བྱུང་དང་བསྙེན་གནས་ཅན་ལ་ཕྱི་དྲོའི་ཁ་ཟས་སྟེར་བ་ལྟ་བུའོ། །སྦྱིན་བྱའི་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བ་ནི། སྡོམ་བརྩོན་ཅན་ལ་ཟས་སྐོམ་ལྷག་མར་གྱུར་པ་སྟེར་བ་དང་། བཤང་གཅི་དང་མཆིལ་སྣབས་དང་སྐྱུག་པ་དང་རྣག་ཁྲག་གིས་འབགས་ཤིང་གོས་པའི་བཟའ་བཏུང་སྟེར་བ་དང་། སྒོག་བཙོང་དང་ཤ་མི་ཟ་ཞིང་ཆང་མི་འཐུང་བ་དང་དེ་དག་ལ་བཟའ་བཏུང་བྱེད་པར་འདོད་ཀྱང་དེ་དག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དུ་མི་རུང་བའི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་སྒོག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་དེ་དག་གིས་འབགས་པ་སྟེར་བ་དང་། གཏོང་བ་ལ་ལེགས་པར་བརྡའ་སྤྲད་ཅིང་དགའ་བར་གྱུར་ཀྱང་མི་མཛའ་བ་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་སྲིན་པོ་རྣམས་དང་དྲག་ཤུལ་གྱིས་གནོན་པའམ་བྱས་པ་མི་གཟོ་བ་བརྗེད་ངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སློང་བ་ལ་བུ་དང་བྲན་ལ་སོགས་པ་སྟེར་བ་དང་། བཟའ་བཏུང་མི་འཕྲོད་པ་དང་འཕྲོད་ཀྱང་ཚོད་མི་ཟིན་པར་སློང་བའི་ནད་པ་ལ་དེ་དག་སྟེར་བ་དང་། ཧ་ཅང་སྲེད་པ་ཆེ་ཞིང་འགྲངས་པས་ཁ་ཟས་བསོད་པ་སློང་བ་ལ་དེ་དག་སྟེར་བ་དང་། མུ་སྟེགས་ཅན་ཀླན་ 13-2-248a ཀ་ཚོལ་བ་དང་གླེགས་བམ་གྱི་དོན་ཤེས་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་ནོར་གྱི་འདུ་ཤེས་ཅན་གྱིས་སློང་བ་ལ་གླེགས་བམ་སྟེར་བ་ལྟ་བུའོ། །བྱང་སར་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་འདི་རྒྱས་པར་བྱང་སའི་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་གླེགས་བམ་བྲིས་ཟིན་པ་སློང་མོ་བ་བྱིས་པའི་ཤེས་རབ་ཅན་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱེད་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ལ་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་དག་ལ་སློང་བར་བྱེད་ན་ཡང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བ
【現代漢語翻譯】 如果自然神和被其附身的生物以傲慢之心索要肢體等，則不應給予，因為這會傷害他們自己。對於瘋子和精神錯亂者索要，也不應給予，因為他們並非出於真誠的意願，而只是胡言亂語。不給予他們，不僅沒有過失，反而給予他們會有過失。除了這些情況，對於索要身體者，應該給予。給予的方式有兩種：一種是分割肢體等，永久性地給予；另一種是爲了成辦他人符合佛法的需要，暫時性地給予，例如將自己作為奴隸。 外在事物是否施捨的詳細闡述： 對外在事物是否施捨的詳細闡述分為兩種：不施捨外在事物的方式和施捨外在事物的方式。 不施捨外在事物的方式： 第一種分為五類：從時間角度不應施捨的情況，例如向出家人和持近住戒者提供下午的食物。從施捨對象的角度不應施捨的情況，例如將剩餘的食物和飲料給予持戒精嚴者；將沾染或覆蓋糞便、尿液、鼻涕、嘔吐物、膿血的食物和飲料給予他人；對於不吃大蒜、洋蔥、肉和不喝酒的人，即使他們想要食用這些東西，但如果他們持有不能享用這些東西的戒律，則不應將大蒜等物或被這些東西沾染的食物給予他們；對於那些雖然很好地表達了施捨的意願並且很高興，但不友善、夜叉、羅剎，或者被暴力壓迫或忘恩負義的人，如果他們索要子女或奴隸等，則不應給予；對於索要不適合或適合但不知節制的食物的病人，不應給予；對於非常貪婪且因飽腹而索要殘羹剩飯的人，不應給予；對於外道，如果他們是挑剔者或不希望理解經文的含義，而是貪圖財物，則不應將經文給予他們。正如《菩薩地論》中所說，應詳細瞭解，這出自《菩薩地論·抉擇分》。如經中所說：『如果將已寫好的經書給予心智不成熟的乞丐，那將是有罪的。如果爲了給他們而向他人乞討，那也是有罪的。』如果……
【English Translation】 If natural deities and beings possessed by them ask for limbs etc. with an arrogant mind, they should not be given, because it would harm them. If madmen and those with disturbed minds ask, it should not be given either, because they are not asking with sincere intention, but are merely babbling. Not giving to them is not only without fault, but giving to them would be a fault. Apart from these situations, one should give to those who ask for the body. There are two ways of giving: one is to divide the limbs etc. and give them permanently; the other is to give temporarily for the purpose of fulfilling the needs of others in accordance with the Dharma, such as giving oneself as a slave. Detailed explanation of whether or not to give external objects: The detailed explanation of whether or not to give external objects is divided into two types: the way of not giving external objects and the way of giving external objects. The way of not giving external objects: The first is divided into five categories: situations where it is not appropriate to give from the perspective of time, such as giving afternoon food to monks and those observing the upavasa vow. Situations where it is not appropriate to give from the perspective of the object of giving, such as giving leftover food and drink to those who strictly observe the precepts; giving food and drink that is contaminated or covered with feces, urine, mucus, vomit, pus, and blood; for those who do not eat garlic, onions, meat, and do not drink alcohol, even if they want to eat these things, but if they hold precepts that do not allow them to enjoy these things, then garlic etc. or food contaminated by these things should not be given to them; for those who have expressed the intention to give well and are very happy, but are unfriendly, yakshas, rakshasas, or those who are oppressed by violence or ungrateful, if they ask for children or slaves etc., they should not be given; for patients who ask for food that is unsuitable or suitable but without moderation, it should not be given; for those who are very greedy and ask for leftovers because they are full, it should not be given; for heretics, if they are fault-finders or do not want to understand the meaning of the scriptures, but are greedy for wealth, then scriptures should not be given to them. As stated in the Bodhisattvabhumi, it should be understood in detail, which comes from the Bodhisattvabhumi-Viniscaya. As the sutra says: 'If one gives written scriptures to beggars with childish intelligence, it will be with fault. If one begs from others in order to give to them, it will also be with fault.' If...
དག་གིས་འདི་ཆོས་ཟབ་མོ་རྣམས་འཛིན་དུ་གཞུག་པ་དང་མོས་པར་བྱ་ནུས་སོ་སྙམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ནའི་སེམས་ཀྱིས་སྦྱིན་པར་བྱེད་ན་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དམ་པའི་ཆོས་ལྟར་བཅོས་པའི་གླེགས་བམ་མམ་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གླེགས་བམ་ལ་དད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དེ་ཡི་གེར་འབྲིར་བཅུག་ནས་སམ། བྲིས་ཟིན་པ་ལག་ན་བདོག་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་དམ་གཞན་ལས་བསླངས་ཏེ་སྦྱིན་པར་བྱེད་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གླེགས་བམ་བྲིས་ཟིན་པ་ལག་ན་བདོག་པ་དེ་ཡང་ཕྱིས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ཡི་གེར་འབྲིར་གཞུག་པའམ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་སྙིང་པོ་མེད་པ་ཁོ་ནར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་གཞན་དག་ལའང་ལེགས་པ་ཁོ་ནར་བསྒྲག་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་གླེགས་བམ་མ་བྲིས་པ་སློང་ 13-2-248b བ་ཞིག་འོངས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དེ་ལ་འདིས་ཁྱོད་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་ཡོངས་སུ་དྲི་བར་བྱ་སྟེ་གལ་ཏེ་བཙོངས་ལ་ཡོངས་སུ་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གལ་ཏེ་གླེགས་བམ་དེ་ཆོས་ཀྱི་སྟ་གོན་བྱས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་མི་བྱ་བར་རིན་བདོག་ན་རིན་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རིན་མི་བདོག་ན་གཉིས་ཀ་མ་བྱིན་ཀྱང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་དོན་དུ་སྟ་གོན་བྱས་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཅི་ནས་ཀྱང་དེ་བདེ་བར་ཡོངས་སུ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གླེགས་བམ་དེ་ཉིད་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་གཞུང་ཤིན་ཏུ་ངན་པ་འབྲི་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་སློང་བ་ལ་མ་བྱིན་ཀྱང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །གཞུང་ཤིན་ཏུ་ངན་པ་འདྲི་བར་འདོད་པ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཞུང་འབྲིང་འདྲི་བར་འདོད་པ་ལའང་དེ་བཞིན་ནོ། །གཞུང་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་འདྲི་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་སློང་བ་ལ་མ་བྱིན་ན་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བ་ནི། རང་ཉིད་གླེགས་བམ་གྱི་དགོས་པ་བསྒྲུབས་ཟིན་པའང་མིན་ལ་དེ་ལ་སེར་སྣའི་དྲི་མ་ཡང་མེད་པའི་ཚེ་ཤེས་པར་འདོད་ནས་སློང་བ་ལ་གླེགས་བམ་སྟེར་བ་ལྟ་བུའོ། །འདི་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་འདི་ལྟ་བུ་སྦྱིན་པ་ནི་དགོས་པ་གསུམ་གང་རུང་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ན་མ་བྱིན་པ་ལ་དགོས་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་ལྷག་པོ་ཡོད་ཀྱི། བྱིན་པ་ལ་ལྷག་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དགོས་པ་དང་པོ་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ 13-2-249a ལྟར་རང་ལ་སེར་སྣའི་དྲི་མ་མེད་པས་སེར་སྣའི་ཉོན་མོངས་བསལ་མི་དགོས་པ་དང་། མ་བྱིན་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་མང་དུ་མཐོང་ལ་བྱིན་ན་ཆེན་པོར་མི་འགྱུར་བ་དང་། མ་བྱིན་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསྒྲུབས་པས་སེམས་ཅན་འད
【現代漢語翻譯】 如果有人認為自己能夠讓其他人接受和信仰這些深奧的佛法，並以此發心佈施，那麼就沒有過失。如果有人讓對偽經或者外道典籍有信仰的眾生抄寫這些典籍，或者佈施已經抄寫好的典籍，或者通過乞討來佈施，那麼就會有過失。菩薩對於已經抄寫好的典籍，也應該擦除，然後讓人抄寫佛經，或者自己也要完全明白那些沒有意義的內容，並且只向他人宣揚好的內容。如果有人來乞討未抄寫的典籍，菩薩應該問他：『你要用這個做什麼？』如果他說：『我要賣掉它來享用。』那麼，如果這部典籍是用來準備學習佛法的，菩薩就不應該佈施典籍，而應該佈施錢財。如果沒有錢財，那麼兩者都不給也沒有過失。如果不是爲了佛法而準備的典籍，那麼無論如何都應該佈施典籍，讓他能夠安心享用。同樣，如果有人爲了抄寫非常惡劣的書籍而乞討，不給也沒有過失。就像不給想要抄寫非常惡劣的書籍的人一樣，對於想要抄寫一般的書籍的人也是一樣。如果有人爲了抄寫非常殊勝的書籍而乞討，不給就會有過失。 不應該從『所依』（指典籍）的角度進行佈施的情況是：自己還沒有完成對典籍的需求，也沒有吝嗇之心，如果有人爲了學習而乞討典籍，就不應該佈施。不應該佈施的原因是：這種佛法佈施是爲了完成三種需求中的任何一種，如果不佈施，那麼后兩種需求會更多，而佈施了就沒有更多了；而且不需要完成第一種需求，因為自己沒有吝嗇之心，所以不需要消除吝嗇的煩惱；如果不佈施，那麼智慧的積累會更多，而佈施了就不會變得更多；如果不佈施，那麼爲了利益和安樂一切眾生而積累智慧，那麼這個眾生...
【English Translation】 If someone thinks they can make others accept and believe in these profound Dharmas and gives with such intention, then there is no fault. If someone has sentient beings who have faith in counterfeit scriptures or heretical treatises copy those scriptures, or gives away scriptures that have already been copied, or begs to give them away, then there will be faults. A Bodhisattva should also erase scriptures that have already been copied and then have people copy the words of the Buddha, or they themselves must fully understand only those meaningless contents and only proclaim the good contents to others. If someone comes to beg for uncopied scriptures, the Bodhisattva should ask him: 'What are you going to do with this?' If he says: 'I will sell it to enjoy.' Then, if that scripture is prepared for studying the Dharma, the Bodhisattva should not give the scripture, but should give money. If there is no money, then there is no fault in not giving either. If the scripture is not prepared for the sake of the Dharma, then the scripture itself should be given in any case, so that he can enjoy it peacefully. Similarly, if someone begs for the purpose of copying very bad books, there is no fault in not giving. Just as one does not give to someone who wants to copy very bad books, the same is true for someone who wants to copy ordinary books. If someone begs for the purpose of copying very excellent books, it should be known that there will be faults if one does not give. The situation where one should not give from the perspective of the 'support' (referring to scriptures) is: if one has not yet completed one's own need for the scriptures, and there is no stain of stinginess, if someone begs for scriptures in order to learn, one should not give them. The reason why one should not give is: giving such Dharma is for the purpose of fulfilling any of the three needs. If one does not give, then the latter two needs will be greater, but if one gives, there will be no more; and there is no need to fulfill the first need, because one has no stain of stinginess, so there is no need to eliminate the affliction of stinginess; if one does not give, then the accumulation of wisdom will be greater, but if one gives, it will not become greater; if one does not give, then accumulating wisdom for the benefit and happiness of all sentient beings, then this sentient being...
ི་དང་སེམས་ཅན་གཞན་ཐམས་ཅད་དགའ་བར་བྱེད་ནུས་ཀྱི་བྱིན་ན་འདི་གཅིག་པུ་དགའ་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་སར་དགོས་པ་ཆེ་ཆུང་དེ་ལྟར་གསུངས་ཤིང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། ཆུང་ངུའི་ཕྱིར་དུ་ཆེ་མི་བཏང་། །ཞེས་གསུངས་པས་མ་བྱིན་ན་ཉེས་པ་མེད་པ་ཙམ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་སྦྱིན་པའི་ཚུལ་ནི། འདི་ཁྱོད་ལ་མི་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་ཚིག་བརླང་པོས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཐབས་མཁས་པས་བརྡའ་སྤྲད་ནས་གཏོང་བའོ། །ཐབས་མཁས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་དང་པོ་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ལ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་བསམ་པ་དག་པས་བསྔོས་ཏེ། དཔེར་ན་དགེ་སློང་གིས་མཁན་སློབ་ལ་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་བརྟགས་བྱས་ནས་བསྔོས་ཏེ་འཆང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བསྔོས་པས་ཡོ་བྱད་བསགས་པ་ཡིན་ཀྱང་འཕགས་པའི་རིགས་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཞེས་བྱ་སྟེ་བསོད་ནམས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཕེལ་ལོ། །དེས་ཡོ་བྱད་དེ་དག་ཀྱང་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་བཅོལ་བ་དང་འདྲ་བར་འཆང་ངོ་། །གལ་ཏེ་སློང་བ་པོ་འོངས་ཤིང་ཡོ་བྱད་དེ་ཡང་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་འོས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་སངས་ 13-2-249b རྒྱས་བྱང་སེམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ལ་མ་བཏང་བའི་ཡོ་བྱད་གང་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བྱས་ནས་སྟེར་ལ། འོས་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་རྣམ་བརྟགས་ཀྱིས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དེ་དག་ལ་བསྔོས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། བཞིན་བཟང་། འདི་ནི་གཞན་གྱི་ཡིན་ཏེ། ཁྱེད་ལ་ངས་སྦྱིན་དུ་མེད་དོ། །ཞེས་ཚིག་འཇམ་པོས་གོ་བར་བྱེད་དོ། །ཡང་ན་གླེགས་བམ་དེའི་རིན་ཉིས་འགྱུར་རམ་སུམ་འགྱུར་དུ་སྦྱིན་ཏེ། ཅི་ནས་ཀྱང་དེས་བྱང་སེམས་ལ་འདི་སྲེད་པ་ཆེ་ནས་མི་སྦྱིན་པ་མ་ཡིན་གྱི། གླེགས་བམ་འདི་སྦྱིན་པའི་དབང་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་ངེས་སྙམ་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་སྟེ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་སྦྱིན་པའོ། །དངོས་པོའི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བ་ནི། རང་གི་ཕ་མ་དང་སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་བཟའ་བཏུང་དང་། བརྡའ་མ་སྤྲད་པ་དང་སྤྲད་ཀྱང་སྟེར་བ་ལ་མི་མོས་པའི་བུ་དང་ཆུང་མ་དང་བྲན་ལ་སོགས་པ་དང་བུ་དང་ཆུང་མ་སྐྱིད་ལོབས་ཅན་གྱི་རིགས་ཀྱི་མི་ལྟ་བུའོ། །འདི་བྲན་གྱི་དོན་དུ་མི་སྟེར་བ་ལ་གསུངས་ཀྱང་དངོས་པོ་གཙོ་ཆེ་བར་སྣང་བས་དངོས་པོའི་ནང་དུ་བགྲངས་སོ། །བྱང་སའི་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བར་ནི། ཆོས་གོས་གསུམ་དང་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡོ་བྱད་ལྷག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བ་རྣམས་ལ་སེར་སྣའི་བསམ་པ་མེད་ཅིང་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་ན་སློང་བ་ལ་མ་བྱིན་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པར་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ཆོས་གོས་གསུམ་མ་གཏོགས་པ་ཡོ་བྱད་ལྷག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བ་ལུས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་དང་བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་ 13-2-250a པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འགྱུར་བ་
【現代漢語翻譯】 如果佈施能使自己和所有其他眾生感到快樂，那麼僅僅是快樂就足夠了。正如《菩薩地論》中所說，菩薩需要權衡佈施的利益大小。正如《入菩薩行論》中所說：『爲了小利不捨大利。』因此，不佈施並非沒有過錯。不佈施的方式不是用粗暴的語言說『我不給你』，而是巧妙地暗示並拒絕。巧妙的方式是：菩薩從一開始就以純凈的意念將一切資具供養給十方諸佛菩薩，就像比丘在觀察后將袈裟等供養給堪布和阿阇黎一樣。這樣供養后，即使積累了資具，也被稱為安住于聖者種姓的菩薩，從而增長無量的福德。因此，他持有這些資具，就像諸佛菩薩委託給他一樣。如果乞討者前來，而這些資具也適合佈施給他，那麼菩薩會認為諸佛菩薩沒有不佈施給眾生的資具，然後給予佈施。如果不適合，那麼就通過觀察，按照儀軌，依靠供養，和顏悅色地說：『善人，這是別人的東西，我不能給你。』或者，給予相當於該經書兩倍或三倍的價值，無論如何都要讓對方認為，菩薩不是因為貪戀而不佈施，而是因為沒有權利佈施此經書。這就是智者的佈施。不能從實物方面佈施的情況有：自己的父母和包含生物的食物，以及沒有暗示或暗示了也不願意給的子女、妻子和僕人等，以及子女和妻子是享樂主義者的情況。雖然這裡說的是不給僕人，但似乎更重要的是實物，所以將其歸為實物方面。總結《菩薩地論》的決定：對於佛陀允許的三法衣和其他剩餘資具，如果沒有吝嗇之心，並且對善法有益，那麼即使不佈施給乞討者，也沒有過錯。正如經中所說：『已出家的菩薩，除了三法衣之外，佛陀允許的剩餘資具，如果與身體的受用和安樂相符，』 與安樂相符。
【English Translation】 If giving can make oneself and all other sentient beings happy, then happiness alone is sufficient. As stated in the Bodhisattvabhumi (Stages of a Bodhisattva), a Bodhisattva needs to weigh the benefits of giving. As stated in the Bodhicharyavatara (A Guide to the Bodhisattva's Way of Life): 'Do not forsake the great for the small.' Therefore, not giving is not without fault. The way of not giving is not to say in harsh words, 'I will not give it to you,' but to subtly hint and refuse. The subtle way is: From the beginning, the Bodhisattva dedicates all possessions to the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions with pure intention, just as a Bhikshu (monk) dedicates robes and other items to his Khenpo (abbot) and Acharya (teacher) after examining them. Having made such an offering, even if he accumulates possessions, he is called a Bodhisattva who abides in the lineage of the noble ones, thereby increasing immeasurable merit. Therefore, he holds these possessions as if entrusted to him by the Buddhas and Bodhisattvas. If a beggar comes, and these possessions are also suitable for giving to him, then the Bodhisattva will think that the Buddhas and Bodhisattvas have no possessions that they would not give to sentient beings, and then give them away. If it is not suitable, then through observation, according to the ritual, relying on the offering, he will say with a kind face: 'Good person, this belongs to someone else, I cannot give it to you.' Or, give something worth two or three times the value of the scripture, so that the other person will think that the Bodhisattva is not giving because of greed, but because he has no right to give this scripture. This is the giving of the wise. Situations where one cannot give in terms of material objects include: one's own parents and food containing living beings, and children, wives, and servants who do not agree to give even after being hinted at, and situations where children and wives are hedonistic. Although it is said here that it is not given to servants, it seems that the material object is more important, so it is classified as a material aspect. In summary of the determination of the Bodhisattvabhumi: For the three robes and other remaining possessions allowed by the Buddha, if there is no stinginess and they are beneficial to virtuous practices, then even if they are not given to beggars, there is no fault. As stated in the sutra: 'A Bodhisattva who has renounced the world, apart from the three robes, the remaining possessions allowed by the Buddha, if they are in accordance with the enjoyment and comfort of the body,'
དག་གལ་ཏེ་སློངས་མོ་པ་འདོད་པ་རྣམས་ལ་སོ་སོར་བརྟགས་ཏེ་སྦྱིན་པར་བྱེད་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི་འདོད་པའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་པས་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་ནའང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སོ་སོར་ཐར་པ་ལས་ནི། ཤཱ་རིའི་བུ། གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་གོས་གསུམ་ཡོངས་སུ་བཏང་སྟེ་སློང་བ་པོ་གཙོ་བོར་བྱེད་པར་གྱུར་ན། དེས་འདོད་པ་ཆུང་བ་བསྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས། ཆོས་གོས་གསུམ་བྱིན་ན་ནི་བྱང་སེམས་རབ་བྱུང་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། དགོས་པའི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བ་ནི། རང་ངམ་གཞན་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་དུ་སློང་བ་ལ་དུག་དང་མཚོན་དང་མེ་དང་ཆང་སྟེར་བ་དང་། ངན་འགྲོར་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་གསོག་པའི་དགག་བྱ་དང་ལྡན་པའི་དགའ་ཞིང་རྩེད་མོ་རྩེ་བའི་དངོས་པོ་སློང་བ་ལ་དེ་དག་སྦྱིན་པ་དང་། རྒྱ་དང་ས་མདའ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་དུ་སློབ་པ་དང་སློང་བ་ལ་དེ་དག་སློབ་པ་དང་སྦྱིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདིས་ནི་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ལུས་སྲོག་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་གནོད་པ་བསྐྱལ་བའི་ཕྱིར་དུ་དེ་དག་གི་མན་ངག་སློབ་པའང་མི་རུང་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་སྐམ་མམ་གཤེར་ལ་གནས་པའི་སྲོག་ཆགས་ལ་གནོད་པ་བསྐྱལ་བའི་ཕྱིར་དུ་ས་ཕྱོགས་དང་ཆུ་སློང་བ་ལ་དེ་དག་སྦྱིན་པ་དང་ཡུལ་མི་དེའམ་གཞན་ལ་གནོད་པ་བསྐྱལ་བའི་ཕྱིར་ 13-2-250b དུ་རྒྱལ་སྲིད་སློང་བ་ལ་དེ་དག་སྦྱིན་པ་དང་མི་མཛའ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སློང་བ་ལ་དེའི་དགྲ་སྟེར་བ་ལྟ་བུའོ། ། ༈ ཕྱིའི་དངོས་པོ་གཏོང་བའི་ཚུལ། ཕྱིའི་དངོས་པོ་གཏོང་བའི་ཚུལ་ནི། རྟེན་དེ་ལ་སྟོན་པས་མ་བཀག་པའི་དུས་དང་གང་ཟག་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་གཏོང་བ་དེ་མི་འོས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་དེ་དང་འཚམ་པ་ཡིན་ན་སྟེར་དགོས་པ་དང་། རྟེན་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལས་ལྡོག་པ་གླེགས་བམ་ལ་སེར་སྣ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་གླེགས་བམ་གྱི་བྱ་བ་བྱས་མ་ཟིན་ཀྱང་སློང་བ་པོ་ཤེས་འདོད་ཅན་ལ་སྦྱིན་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་དཔེ་གཉིས་པ་ཡོད་ན་དེ་སྟེར་དགོས་ལ་མེད་ན་དཔེ་འབྲི་བའི་རིན་སྟེར་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་མེད་ན་བདག་གིས་འདི་བྱིན་པས་ཚེ་འདི་ལ་ལྐུགས་པར་གྱུར་ཀྱང་བླ་ཡི། སེར་སྣ་དང་དུ་བླང་བར་མི་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་ངེས་པར་སྦྱིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལས་མ་གཏོགས་པ་རྣམས་དང་རྒྱལ་པོ་བྱེད་པའི་ཚེ་གཞན་གྱི་བུ་དང་ཆུང་མ་ལ་སོགས་པ་བདག་པོ་དང་ཁ་ཕྲལ་ནས་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་ཡང་གྲོང་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་ཏེ་སློང་བ་ལ་སྦྱིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ངན་འགྲོའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་བའི་དགའ་རྩེད་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་གཞན་ལ་མི་གནོད་པའི་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་དང་། སྲོག་ཆགས་ལ་མི་གནོད་ན་སྲོག་ཆགས་གནས་པའི་སྐམ་
【現代漢語翻譯】 如果施捨者對每個乞討者的情況進行考察后再給予，就沒有過失。如果因為顧及善的一面，而不是爲了滿足慾望而施捨，那麼不施捨也沒有過失。如是說。《菩薩別解脫經》中說：『舍利子，如果菩薩完全放棄三法衣，而以乞討為主要行為，那麼他就不是在奉行少欲知足。』因此，如果給予三法衣，那麼菩薩出家人就會犯戒。從必要性的角度來說，不允許施捨的情況有：爲了傷害自己或他人而乞討毒藥、武器、火和酒時，給予這些東西；乞討那些會積累惡趣之因、具有應被禁止的娛樂嬉戲之物時，給予這些東西；爲了傷害眾生而學習或乞討羅網和陷阱等物時，教授或給予這些東西。這表明，爲了損害眾生的生命和受用，教授這些（有害）的訣竅也是不允許的。此外，爲了損害居住在陸地或水中的眾生，乞討土地和水時，給予這些東西；爲了損害某個或多個地方的人民，乞討王位時，給予這些東西；對於不友好的人乞討時，給予他們的敵人，等等。 外物的施捨方式： 外物的施捨方式是：如果導師（佛陀）沒有禁止在某個時間和對某個人施捨某物，並且施捨該物是恰當的，那麼就應該給予。如果所施捨的對境與之前所說的相反，例如對經書非常吝嗇，即使經書的工作尚未完成，也應該施捨給渴望學習的人。如果有多餘的經書，就應該給予；如果沒有，就應該支付抄寫經書的費用。如果連抄寫的費用也沒有，就應該想：『即使我因為施捨這個而今生變成啞巴，我也願意，絕不吝嗇。』這樣想著，一定要施捨。所施捨的物品，除了之前所說的之外，在做國王時，不能將他人的子女和妻子等與他們的主人分離后施捨，但是可以連同村莊等一起施捨給乞討者。同樣，對於不會成為惡趣之因的娛樂嬉戲之物，以及不會傷害他人的羅網等物，如果不會傷害眾生，那麼眾生居住的陸地
【English Translation】 If the giver examines each beggar's needs and then gives, there is no fault. If one gives out of consideration for the virtuous side, and not to satisfy desires, then not giving is also without fault. Thus it is said. In the Pratimoksha Sutra for Bodhisattvas: 'Shariputra, if a Bodhisattva completely abandons the three Dharma robes and makes begging his primary activity, then he is not practicing contentment with few desires.' Therefore, if one gives the three Dharma robes, then the ordained Bodhisattva will transgress. From the perspective of necessity, it is not permissible to give when: begging for poison, weapons, fire, and alcohol to harm oneself or others, giving these things; begging for objects of entertainment and play that accumulate the causes of bad migrations and are subject to prohibition, giving these things; teaching or giving nets and snares, etc., when learning or begging for them to harm sentient beings. This shows that teaching these (harmful) secrets is also not permissible in order to harm the lives and possessions of sentient beings. Furthermore, when begging for land and water to harm sentient beings living on land or in water, giving these things; when begging for kingship to harm the people of a certain or other place, giving these things; when unfriendly people beg, giving their enemies, and so on. The manner of giving external objects: The manner of giving external objects is: if the teacher (Buddha) has not prohibited giving something at a certain time and to a certain person, and giving that thing is appropriate, then it should be given. If the object of giving is the opposite of what was said before, such as being very stingy with scriptures, even if the work on the scriptures has not been completed, it should be given to those who desire to learn. If there is a spare copy, it should be given; if not, the cost of copying the scripture should be paid. If even the cost of copying is not available, one should think: 'Even if I become mute in this life because of giving this, I am willing, and I will not be stingy.' Thinking in this way, one must give. The objects to be given, apart from what was said before, when acting as king, one cannot separate the children and wives of others from their masters and give them away, but one can give them away together with villages, etc., to beggars. Similarly, for objects of entertainment and play that do not become causes of bad migrations, and nets, etc., that do not harm others, if they do not harm sentient beings, then the land where sentient beings live
དང་གཤེར་གྱི་ས་ཕྱོགས་དང་སྲོག་ཆགས་མེད་པའི་བཟའ་བཏུང་རྣམས་སློང་བ་ལ་སྦྱིན་དགོས་ལ། རང་ངམ་གཞན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་དུ་སློང་ན་དུག་དང་མཚོན་དང་མེ་དང་ཆང་ཡང་སྦྱིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཟང་ཟིང་སྦྱིན་པའི་ཚེ་སློང་བ་པོ་བཀྲེན་པ་དང་འབྱོར་པ་ཅན་ 13-2-251a གཉིས་བྱུང་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ལ་དང་པོ་ནས་སློང་བ་པོ་དེ་གཉིས་བྱུང་ན་གཉིས་ཀའི་འདོད་པ་རྫོགས་པར་ནུས་ན་ནི་གཉིས་ཀའི་འདོད་པ་བསྐང་བར་བྱ་ལ། མ་ནུས་ན་ནི་བཀྲེན་པའི་འདོད་པ་རྫོགས་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་བྱེད་པ་ཡིན་པས་གཉིས་ཀའི་འདོད་པ་སྐོང་མ་ནུས་པའི་ཚེ། བཞིན་བཟང་། ངས་ཡོ་བྱད་འདི་དང་པོ་ནས་བཀྲེན་པ་འདི་ལ་བསྔོས་ཟིན་པས་ཁྱོད་ངོ་བཟློག་གོ་སྙམ་དུ་མ་སེམས་ཤིག་ཅེས་ཚིག་འཇམ་པོས་གོ་བར་བྱས་ནས་འབྱོར་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་འདོད་པ་རྫོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྦྱིན་པ་ལ་སློབ་ཚུལ་འདི་དག་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བཟུང་བའི་ལས་དང་པོ་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་བར་སྣང་བས་བྲིས་པ་སྟེ་དམིགས་བསལ་མེད་པ་རྣམས་ནི་བྱང་སའི་དགོངས་པ་བཞིན་དུ་བཤད་པའོ། ། ༈ གཏོང་བར་མ་ནུས་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། གཉིས་པ་གཏོང་བར་མ་ནུས་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། སློང་བ་པོས་བསླངས་པའི་ཚེ་སེར་སྣས་ནོན་ན་འདི་སྙམ་དུ། དངོས་པོ་འདི་དང་བདག་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲལ་ཏེ་འདིས་ཀྱང་བདག་འདོར་བདག་གིས་ཀྱང་འདི་འདོར་རོ། །དེས་ན་འདི་བཏང་ལ་ཡིད་དགའ་བ་དང་སྙིང་པོ་བླངས་ཏེ་འཆི་བའི་དུས་བྱའོ། །འདི་བཏང་ན་འཆི་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ་ནོར་ལ་ཆགས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་འགྱོད་པ་མེད་ལ་དགའ་ཞིང་རངས་པ་སྐྱེའོ་སྙམ་དུ་བསམ་མོ། །དེ་ལྟར་བསམས་ཀྱང་གཏོང་མ་ནུས་ན། བདག་ནི་ད་དུང་མཐུ་ཆུང་ཞིང་དགེ་རྩ་མ་སྨིན་ཏེ་ཐེག་ཆེན་ལ་ལས་དང་པོ་པ་དང་མི་གཏོང་བའི་སེམས་ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ལྟ་ 13-2-251b བ་དང་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ལ་གནས་པ་ལགས་ཀྱིས། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་བཟོད་པར་མཛད་ཅིང་གདུང་བར་མི་མཛད་དུ་གསོལ། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསམ་པ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བདག་གིས་བགྱིའོ། །ཞེས་སློང་བ་པོ་ལ་གོ་བར་བྱ་བ་གསུམ་གྱིས་གོ་བར་བྱ་བར་དྲག་ཤུལ་ཅན་གྱིས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་སོ། །འདི་ནི་ཕན་ཚུན་དུ་མ་དད་པའི་ཉེས་པ་གཞན་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི། སེར་སྣའི་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བྱང་སེམས་ལ་སེར་སྣ་སྨད་པར་བསླབ་བཏུས་ལས་གསུངས་སོ། །འོན་ཀྱང་འདི་ལྟར་བྱས་ན་སེར་སྣས་ཆོས་ནོར་མི་སྟེར་བའི་ཕམ་པ་ཁེགས་པ་འདྲའོ། །ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། ཇི་སྟེ་སློང་བ་མངོན་དུ་འོངས་གྱུར་ཀྱང་། །ཤིན་ཏུ་མཐུ་ཆུང་སྦྱིན་པར་མ་ནུས་ན། །ཅི་ནས་སློང་བ་དམའ་བབ་མ་གྱུར་པར། །འཇམ་པའི་ཚིག་གིས་དེ་ཡི་ཡིད་ཀྱང་བཞོ། །ཕྱིན་ཆད་སློང་བ
【現代漢語翻譯】 對於乾燥的地方和沒有生命的食物，應該佈施。爲了自己或他人的利益，即使是毒藥、武器、火和酒也可以佈施。那麼，在佈施財物時，如果出現一個貧窮的乞討者和一個富有的乞討者，該怎麼辦呢？如果一開始就出現這兩個乞討者，如果能夠滿足兩者的願望，就應該滿足兩者的願望。如果不能滿足，就應該優先考慮滿足貧窮者的願望。如果不能滿足兩者的願望，就應該面帶微笑，用溫和的語言告訴富有的乞討者：『我一開始就把這些東西獻給這位貧窮的人了，請你不要介意。』這樣，就滿足了不富裕者的願望。對於這樣的佈施，這些學習方法對於受持菩薩戒的初學者來說非常重要，所以才寫下來。沒有特別說明的，都是按照菩薩的意願來解釋的。 如果不能佈施，該怎麼辦呢？ 第二，如果不能佈施，該怎麼辦呢？當乞討者乞討時，如果被吝嗇所壓制，就應該這樣想：『這個東西和我終將分離，它會拋棄我，我也會拋棄它。』所以，應該佈施它，心中歡喜，取其精華，在臨終時這樣做。如果佈施了它，臨終時就不會執著于財物，沒有後悔，會感到快樂和滿足。』這樣想著，如果還是不能佈施，就應該說：『我現在力量還很小，善根還沒有成熟，對於大乘來說，我還是一個初學者，被不佈施的心所控制，接近於接受錯誤的觀點，執著於我和我所。』所以，請聖人寬恕，不要悲傷。我會盡力讓您和所有眾生的願望都得到滿足。』這樣，用三種方式讓乞討者明白，這是從強烈的請求中說出來的。這樣做是爲了避免彼此不信任的過失，但並不是說沒有吝嗇的過失。在《學集論》中，菩薩被教導要譴責吝嗇。然而，這樣做似乎可以避免因吝嗇而不施捨財物的失敗。在《攝波羅蜜多論》中也說：『如果乞討者出現在面前，但因為力量太小而無法佈施，無論如何都不要讓乞討者感到失望，用溫和的語言來安慰他。』以後再乞討。
【English Translation】 One should give alms to dry places and non-living foods. For the benefit of oneself or others, even poison, weapons, fire, and alcohol can be given. Now, when giving alms, what should be done if a poor beggar and a wealthy beggar appear? If both beggars appear from the beginning, and if it is possible to fulfill the wishes of both, then the wishes of both should be fulfilled. If it is not possible, then one should prioritize fulfilling the wishes of the poor beggar. If it is not possible to fulfill the wishes of both, one should smile and tell the wealthy beggar with gentle words: 'I have already dedicated these things to this poor person from the beginning, please do not mind.' In this way, the wishes of the non-wealthy person are fulfilled. For such giving, these methods of learning are very important for beginners who have taken the Bodhisattva vows, so they are written down. Those that are not specifically stated are explained according to the intention of the Bodhisattva. What should be done if one cannot give? Secondly, what should be done if one cannot give? When a beggar begs, if one is oppressed by stinginess, one should think: 'This thing and I will eventually separate, it will abandon me, and I will abandon it.' Therefore, one should give it away, be happy in one's heart, take its essence, and do this at the time of death. If one gives it away, one will not be attached to wealth at the time of death, there will be no regret, and one will feel joy and satisfaction.' Thinking in this way, if one still cannot give, one should say: 'My power is still small, my roots of virtue have not yet matured, for the Mahayana, I am still a beginner, controlled by the mind of not giving, close to accepting wrong views, attached to self and what belongs to self.' Therefore, please forgive me, noble one, and do not be sad. I will do my best to fulfill the wishes of you and all sentient beings.' In this way, one should make the beggar understand in three ways, which is said from a strong request. This is done to avoid the fault of mutual distrust, but it does not mean that there is no fault of stinginess. In the Compendium of Trainings, Bodhisattvas are taught to condemn stinginess. However, doing this seems to avoid the failure of not giving wealth due to stinginess. In the Compendium of Perfections, it is also said: 'If a beggar appears before you, but because your power is too small to give, in any case, do not let the beggar be disappointed, comfort him with gentle words.' Begging again in the future.
་དྲུང་དུ་འོངས་གྱུར་ན། །ཅི་ནས་ཡི་ཆད་དམའ་བར་མི་འགྱུར་བར། །འཇུངས་པའི་སྐྱོན་རྣམས་རྣམ་པར་བསལ་བར་བྱ། །སྲེད་པ་ཡོངས་སུ་སྤང་ཕྱིར་ནན་ཏན་བྱ། །ཞེས་སོ། ། ༈ སྦྱིན་པའི་གེགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ། སྦྱིན་པའི་གེགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ་ལ། གེགས་ནི་བསྡུ་བ་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་བཞི་སྟེ། མ་གོམས་པ་དང་། རྒུད་པ་དང་། ཆགས་པ་དང་། འབྲས་བུ་མ་མཐོང་བའོ། ། ༈ མ་གོམས་པ། དེ་ལ་དང་པོ་ནི། སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་རྫས་ཡོད་བཞིན་དུ་སློང་བ་པོ་ལ་སྦྱིན་མི་འདོད་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་ནི། ཉེས་པ་འདི་ནི་བདག་སྔོན་སྦྱིན་པ་ལ་གོམས་པར་མ་བྱས་པས་ལན་པར་ 13-2-252a ངེས་སོ་སྙམ་དུ་མྱུར་བར་རིག་པར་བྱས་ནས། ད་ཡང་སྦྱིན་པ་མ་བཏང་ན་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ལའང་སྦྱིན་པ་ལ་མི་དགའ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སོ་སོར་བརྟགས་ཏེ་སྦྱིན་པར་བྱེད་ཀྱི། མ་གོམས་པའི་ཉེས་པའི་དབང་དུ་མི་གཏོང་བའོ། ། ༈ རྒུད་པ། གཉིས་པ་ནི། ལོངས་སྤྱོད་ཧ་ཅང་ཆུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གཏོང་བའི་སེམས་མི་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་ནི། འདི་སྙམ་དུ་བདག་འཁོར་བ་ན་འཁོར་བའི་ཚེ་ཕ་རོལ་ལ་ཕན་མ་བཏགས་པར་སྔོན་གྱི་ལས་སམ་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པས་བཀྲེས་སྐོམ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བཟོད་དཀའ་བ་མང་པོ་མྱོང་ན། གལ་ཏེ་གཞན་ལ་ཕན་བཏགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་ཚེ་འདིའི་སྡུག་བསྔལ་དེས་བདག་འཆི་ཡང་བདག་ལ་ནི་སྦྱིན་པ་ཁོ་ན་ལེགས་ཀྱི་སློང་བ་པོ་ཕྱིར་བཟློག་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ལོངས་སྤྱོད་དེ་མེད་ཀྱང་སྔོ་རྔད་ཅི་ཡང་རུང་བ་ཙམ་གྱིས་འཚོའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། ཕོངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་དང་དུ་བླངས་ཏེ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པའོ། ། ༈ ཆགས་པ། གསུམ་པ་ནི། སྦྱིན་བྱའི་ཏུ་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་ཆགས་ནས་སློང་བ་ལ་གཏོང་བའི་སེམས་མི་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་ནི། ཆགས་པའི་ཉེས་པ་དེ་མྱུར་བར་རིག་པར་བྱས་ནས་བདག་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེའོ་སྙམ་དུ་འདུ་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་འདི་ནི་ཕྱི་མ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ཤེས་ནས་དེ་སྤངས་ཏེ་དངོས་པོ་དེ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པའོ། ། ༈ འབྲས་བུ་མ་མཐོང་བ། བཞི་པ་ནི། སྦྱིན་པ་བཏང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འབྱུང་བའི་ཕན་ཡོན་མ་ 13-2-252b མཐོང་བར་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོའི་ཕན་ཡོན་ལ་བལྟས་ནས་གཏོང་བའི་སེམས་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་ནི། ཉེས་པ་དེ་མྱུར་བར་རིག་པར་བྱས་ནས་སྤྱིར་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ནས་འཇིག་པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ལོངས་སྤྱོད་འཇིག་ཅིང་འབྲལ་བར་བལྟས་ནས་སྦྱིན་པ་གང་གཏོང་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱེད་པའོ། །ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་སྨིན་ཙམ་ལ་བལྟ་བ་ནི། རིན་གྱི་ཕྱིར་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཕངས་
【現代漢語翻譯】 若至我處聽聞法，務必斷絕輕蔑心，徹底消除慳吝過，精進斷除諸貪慾。』 修持佈施違品的對治法： 修持佈施違品的對治法有四種，如同從積聚中產生違品一樣，即：未串習、衰損、貪執、未見果。 未串習： 第一種是，明明有可佈施之物，卻不願佈施給乞討者。對此的對治法是：迅速認識到這個過失，是因為我過去沒有串習佈施。心想：如果現在還不佈施，來世也會不喜歡佈施。如此分別觀察后，便行佈施，不讓未串習的過失控制自己。 衰損： 第二種是，因為受用非常少，所以生不起佈施之心。對此的對治法是：心想，我在輪迴中漂泊時，沒有利益過他人，被往昔的業或他人的控制，經歷了許多難以忍受的飢渴等痛苦。如果依靠利益他人而產生的痛苦，即使我因此而死，對我來說也唯有佈施才是最好的，遣退乞討者則不然。即使沒有受用，也能靠野菜等維持生計。如此思索后，接受貧困的痛苦，然後行佈施。 貪執： 第三種是，對於可佈施的如意之物，因為貪執而不願佈施給乞討者。對此的對治法是：迅速認識到貪執的過失，明白執著于『我受苦是快樂』這種顛倒的認知，會給來世帶來痛苦，從而捨棄貪執，佈施該物。 未見果： 第四種是，沒有看到依靠佈施能生起圓滿菩提的利益，只看到受用廣大的利益，所以才生起佈施之心。對此的對治法是：迅速認識到這個過失，觀察到一般而言，一切有為法都在剎那剎那壞滅，特別是受用會壞滅和離散，從而將所有佈施都回向于偉大的菩提。僅僅看到受用等異熟果，就像爲了價錢而吝惜一切財物一樣。
【English Translation】 If you come to my presence to hear the Dharma, you must cut off the heart of contempt, completely eliminate the fault of stinginess, and diligently cut off all desires.' Practicing the antidote to the obstacles of generosity: There are four types of antidotes to the obstacles of generosity, just as obstacles arise from accumulation: non-familiarity, decline, attachment, and not seeing the fruit. Non-familiarity: The first is, even though there are things to give, one is unwilling to give to beggars. The antidote to this is: quickly recognize this fault, because I have not practiced generosity in the past. Thinking: If I do not give now, I will not like giving in the future. After observing separately in this way, one should give, not letting the fault of non-familiarity control oneself. Decline: The second is, because enjoyment is very little, the mind of generosity does not arise. The antidote to this is: thinking, when I wandered in samsara, I did not benefit others, and I was controlled by past karma or others, experiencing many unbearable sufferings such as hunger and thirst. If the suffering arises from benefiting others, even if I die because of it, only generosity is the best for me, and turning away beggars is not. Even without enjoyment, one can survive on wild vegetables and the like. After thinking in this way, accept the suffering of poverty, and then give. Attachment: The third is, for the desirable and excellent things to be given, because of attachment, one is unwilling to give to beggars. The antidote to this is: quickly recognize the fault of attachment, understand that clinging to the inverted perception of 'I am happy to suffer' will bring suffering in the future, thereby abandoning attachment and giving the thing. Not seeing the fruit: The fourth is, not seeing the benefit of arising perfect Bodhi by relying on generosity, only seeing the benefit of great enjoyment, so the mind of generosity arises. The antidote to this is: quickly recognize this fault, observe that in general, all conditioned phenomena are destroyed moment by moment, especially enjoyment will be destroyed and dispersed, thereby dedicating all generosity to great Bodhi. Merely seeing the ripening fruit of enjoyment, etc., is like being stingy with all possessions for the sake of price.
པ་མེད་པར་གཞན་ལ་གཏོང་བའི་ཚོང་པ་ལ་ཁེ་ཙམ་ཐོབ་ཀྱི་བསོད་ནམས་མི་འཐོབ་པ་བཞིན་དུ། ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་ཐོབ་ཀྱི་ཐར་པ་ནི་མི་འཐོབ་སྟེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། འདིར་བྱིན་པ་ཡི་སྦྱིན་པ་ལ། །འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་འབྱུང་འགྱུར་ཞེས། །ལེན་དང་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་ནི། །ཚོང་སྤོགས་བཞིན་དུ་སྨད་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། ། ༈ བསམ་པ་ཙམ་གྱི་སྦྱིན་པ། གཉིས་པ་བསམ་པ་ཙམ་གྱི་སྦྱིན་པ་ནི། དབེན་པར་སོང་སྟེ་ཡིད་ནང་དུ་བསྡུས་ནས་བསམ་པ་དག་ཅིང་སྙིང་ཐག་པ་ནས་དང་བས་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྟོག་པས་སྤྲུལ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱིན་པར་མོས་པ་བྱེད་པའོ། །དེས་ཚེགས་ཆུང་ངུས་བསོད་ནམས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཕེལ་བ་དང་། དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་སྦྱིན་པར་བྱང་ས་ལས་གསུངས་སོ། །འབྱོར་པ་དང་མི་ལྡན་པས་འདི་བྱ་བར་ལག་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་ཀྱང་འབྱོར་ལྡན་གྱིས་ཀྱང་བྱར་མི་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ལོངས་སྤྱོད་མེད་པའི་ཚེ་སྦྱིན་པ་ཇི་ལྟར་ 13-2-253a བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་སྦྱིན་པ་རྣམས་ནི། ལྷག་བསམ་རྣམ་པར་དག་པའི་ས་ས་དང་པོ་མ་ཐོབ་བར་དུ་ཡིན་གྱི། ས་དེ་ཐོབ་ནས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་ཕོངས་པ་མི་སྲིད་དེ། བྱང་ས་ལས། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཇི་སྲིད་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་ལོངས་སྤྱོད་དེ་དག་མེད་དེ། མི་བདོག་བཞིན་དུ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དག་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བུས་ངན་སོང་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུར་ཚེ་རབས་ཐམས་ཅད་དུ་ལོངས་སྤྱོད་ཟད་མི་ཤེས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། ༈ དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ། བཞི་པ་དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་ས་མཐོན་པོའི་སྦྱིན་པ་ལ་སློབ་ཚུལ་རྣམས་སྨོན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སྦྱོང་བ་དང་། སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་སྦྱིན་གཏོང་ལ་ད་ལྟ་ནས་འཇུག་པ་རྣམས་ཀྱི་གནང་བཀག་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སློབ་པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་དགེ་རྩ་ལ་སེར་སྣའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་ཞིང་གཏོང་བའི་བློ་ཇེ་རྒྱས་སུ་གཏོང་བ་ལ་འབད་པར་བྱས་ནས་དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་དགའ་བ་བསྒོམ་པ་དང་། བློ་དེ་ལྟར་མ་སྦྱངས་པ་ལ་ཡིད་གདུང་བ་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ལག་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར། ཚེ་རབས་གཞན་དུ་ཚེགས་ཆུང་ངུས་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པར་བྱེད་ནུས་ཀྱི། དེ་དག་ཐམས་ཅད་དོར་ནས་བཞག་ན་ནི་ཚེ་འདིར་ཡང་ཉེས་པ་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བ་ 13-2-253b རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུན་དུ་གོས་པར་འགྱུར་ལ། ཚེ་རབས་གཞན་དུའང་འཇུག་སྙིང་མི་འདོད་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ཤིན་ཏ
【現代漢語翻譯】 就像商人不付出任何代價就將貨物贈與他人，只能獲得微薄的利潤而無法獲得功德一樣，雖然能獲得巨大的享受，卻無法獲得解脫。《四百論》中說：『在此佈施的施捨，將產生巨大的果報。接受和完全給予，就像經商一樣受到貶低。』 第二種是僅憑意念的佈施。獨自前往僻靜之處，將心收攝於內，以清凈的意念和真誠的心，觀想變幻出無量無邊的各種佈施之物，並將它們施予眾生。這樣做，能以微小的努力增長無量的功德。這也是菩薩以智慧所作的佈施，如《菩薩地論》所說。即使不具備財富，也可以像《善臂請問經》中所說的那樣去做，但並非說有財富的人就不能這樣做。在沒有財富的時候，如何進行智慧的佈施呢？ 這些以清凈增上意樂所作的佈施，是在未獲得初地之前進行的。一旦獲得初地，就不可能缺乏財富。如《菩薩地論》所說：『如此，菩薩在未獲得清凈意樂之前，是沒有那些受用的。在沒有受用的時候，就以智慧進行佈施。』菩薩以清凈的增上意樂，就像從惡趣中獲得解脫一樣，在所有生世中都能獲得用之不竭的受用。 第四，總結以上內容：將菩薩的戒律作為修學的榜樣，學習如何在更高的層次上進行佈施，並瞭解在進行如前所述的佈施時，哪些是被允許的，哪些是被禁止的。特別是，要運用對治慳吝的對治法，針對身體、受用和善根，努力擴充套件佈施的意樂，並樂於實踐。如果沒有這樣訓練自己的心，就要感到遺憾。這樣做，就能像《善臂請問經》中所說的那樣，在來世以微小的努力圓滿佈施波羅蜜多。如果放棄所有這些，那麼今生也會 постоянно 被沉重的罪過所纏繞，來世也不願進入，因此很難進入菩薩的行持。
【English Translation】 Just as a merchant who gives away goods without any cost only gains a small profit and cannot obtain merit, similarly, although one can obtain great enjoyment, one cannot obtain liberation. The Catuhsataka says: 'The giving of alms here will produce great fruit. Receiving and completely giving are despised like doing business.' The second is the giving of mere thought. Going alone to a secluded place, gathering the mind within, with pure intention and sincere heart, one imagines and transforms limitless and vast varieties of things to be given, and aspires to give them to sentient beings. By doing this, one increases immeasurable merit with little effort. This is also the giving done by a Bodhisattva with wisdom, as stated in the Bodhisattvabhumi. Even if one does not possess wealth, one can do this as stated in the Suvarnabahu-sutra, but it is not that those who have wealth cannot do it. When there is no wealth, how does one perform the giving of wisdom? These givings done with pure adhimukti are performed before obtaining the first bhumi. Once the first bhumi is obtained, it is impossible to lack wealth. As the Bodhisattvabhumi says: 'Thus, the Bodhisattva does not have those enjoyments until he obtains pure adhimukti. When there are no enjoyments, he gives with wisdom.' The Bodhisattva, with pure adhimukti, just as he obtains liberation from the lower realms, will obtain inexhaustible enjoyments in all lifetimes. Fourth, summarizing the above: Taking the vows of a Bodhisattva as a model for learning, learning how to give at higher levels, and understanding what is permitted and what is forbidden when giving as described above. In particular, one should apply the antidote to stinginess, targeting the body, possessions, and roots of virtue, and strive to expand the intention of giving, and be happy to practice it. If one has not trained one's mind in this way, one should feel regret. By doing this, one will be able to perfect the paramita of giving with little effort in future lives, as stated in the Suvarnabahu-sutra. If one abandons all of these, then in this life one will be constantly covered by very heavy faults, and in future lives one will not want to enter, so it will be very difficult to enter the practice of a Bodhisattva.
ུ་དཀའ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། སྦྱིན་པ་དེ་འདྲའི་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །དེ་འདྲའི་སྦྱིན་པ་གཏོང་འདོད་དེ་མི་བཏང་། །འཇིག་རྟེན་ནང་ན་གཏོང་འདོད་སེམས་ལྡན་པ། །གཏོང་བའི་ནང་ན་མཆོག་ཅེས་རྒྱལ་བས་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྤྱོད་པའི་རྟེན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྗེས་སུ་དྲན་ཅིང་བསྒོམ་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་ཞིང་སྨོན་ལམ་འདེབས་པ་ནི་གཏོང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་དང་གཏོང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པས་དེ་ལ་འབད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ལག་བཟང་གིས་ཞུས་པའི་དོན་བསྡུས་པའི་གནད་དམ་པའོ། ། ༈ ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བསླབ་པའི་ཚུལ། གཉིས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་ལ་ལྔ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ངོ་བོ། དེ་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། དེ་དག་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བའོ། ། ༈ ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ངོ་བོ། དང་པོ་ནི། གཞན་ལ་གནོད་པ་གཞི་དང་བཅས་པ་ལས་ཡིད་ཕྱིར་ལོག་པའི་སྤོང་སེམས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་པས། སེམས་དེའི་གོམས་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། ཕྱི་རོལ་ཏུ་སེམས་ཅན་གནོད་འཚེ་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་བཀོད་པའི་སྒོ་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ད་དུང་སེམས་ཅན་རྣམས་གནོད་འཚེ་དང་མ་བྲལ་བས་སྔར་བྱོན་པའི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ 13-2-254a ཕྱིན་མ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་དང་། སེམས་ཅན་དེ་དག་ཀྱང་གནོད་འཚེ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱོགས་སུ་བཀྲི་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕྱི་རོལ་ཏུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གནོད་འཚེ་དང་བྲལ་ལམ་མ་བྲལ་ཡང་བླ་ཡི། རང་གི་རྒྱུད་སྟེང་དུ་དེ་དག་ལ་གནོད་པ་ལས་ལྡོག་པའི་སྤོང་སེམས་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཉ་ལ་སོགས་པ་གང་ཞིག་ཏུ། །དེ་དག་གསོད་མི་འགྱུར་བར་བསྐྲད། །སྤོང་བའི་སེམས་ནི་ཐོབ་པ་ལས། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་བཤད། །ཅེས་སོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གསུམ་དུ་ཡོད་མོད་ཀྱི་འདིར་གཙོ་བོ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྤོང་བའི་སེམས་སུ་བཤད་དེ། དེ་ཡང་ཀུན་སློང་དང་བཅས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། མི་དགེ་བཅུ་སྤོང་བའི་སྤོང་བ་བཅུ་ཡིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོའི་དབང་དུ་བྱས་ན། མི་དགེ་བ་བདུན་སྤོང་བའི་ལུས་ངག་གི་ལས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྤོང་བ་བདུན་ཡིན་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་དུ་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་དང་སྡིག་པ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སེམས་ལ་ཡིད་གཅགས་པའི་མེ་ཞི་བས་བསིལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རམ་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམ་པ་དག་གིས་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ། དེ་
【現代漢語翻譯】 這變得困難。此外，《般若波羅蜜多集論》中說：『佈施之根本乃菩提心，如是佈施，欲舍而不捨。世間之中，具舍心者，于諸佈施中，勝者如是勝者說。』如是說，行持之所依菩提心，憶念並修習，發願菩提，立下愿文，乃一切佈施之根本，一切佈施之殊勝，故當精進於此。此乃善臂所請問之義，攝略之要點。 學習戒律之方式： 第二，戒律波羅蜜多有五：戒律之體性，入于修習之方便，戒律之種種分類，成辦彼等之時應如何行，彼等之義之攝略。 戒律之體性： 第一，於他有損之事，及其根本，心意退返之舍心乃戒律。彼心之串習，由上而上，完全圓滿，則成戒律之波羅蜜多。非於外境，一切有情遠離損害，以安置之方式，而使戒律波羅蜜多圓滿。若非如是，則有情尚未遠離損害，故往昔諸佛，戒律波羅蜜多未圓滿，且亦不能將彼等有情，引至遠離損害之境。故於外境，一切有情，遠離損害與否，皆可。于自相續之上，于彼等之損害，退返之舍心，串習之，即是戒律之修持。如《入行論》云：『于魚等，何處，驅逐彼等不殺生，得舍心，說為戒律到彼岸。』如是。戒律雖有三種，然此處主要以別解脫戒之角度，而說為舍心。彼亦以具足意樂之角度而言，則為捨棄十不善之十種捨棄。若以自性之角度而言，則為捨棄七不善之身語之業之自性之七種捨棄。如《入行論釋》云：『于彼，為不納受煩惱故，為不生罪惡故，心意專注之火，寂滅而清涼之故，或為安樂之因故，是故當為聖者所依，是故為戒律。』彼
【English Translation】 This becomes difficult. Moreover, as stated in the 'Compendium of Perfections': 'The root of generosity is the mind of enlightenment; such generosity, desiring to give but not giving. Among the world, those with a giving mind, among all giving, the Victorious One speaks of as supreme.' As it is said, the support of practice, the mind of enlightenment, remembering and meditating upon it, aspiring to enlightenment, and making aspirations, is the root of all giving and the supreme of all giving, so one should strive for this. This is the essence of the meaning requested by Good Hand, a summary of the key points. How to Train in Ethics: Second, the perfection of ethics has five aspects: the nature of ethics, the means of engaging in its cultivation, the divisions of ethics, how to act when accomplishing them, and a summary of their meaning. The Nature of Ethics: First, turning the mind away from harming others, along with its basis, is ethics. The habituation of that mind, becoming more and more complete, transforms into the perfection of ethics. It is not by externally separating all sentient beings from harm that the perfection of ethics is completed. If it were not so, then since sentient beings are still not free from harm, the Buddhas of the past would not have completed the perfection of ethics, and they would also not be able to lead those sentient beings to a state free from harm. Therefore, whether all sentient beings externally are free from harm or not is secondary. The practice of ethics is to habituate oneself to turning away from harming them on one's own mindstream. As stated in the 'Guide to the Bodhisattva's Way of Life': 'Wherever fish and so on are, driving them away so they will not be killed, from obtaining the mind of renunciation, it is said to be the perfection of ethics.' Thus, although there are three types of ethics, here the main focus is on the ethics of vows, explained as the mind of renunciation. This is also considered from the perspective of having intention, which is the ten renunciations of abandoning the ten non-virtues. If considered from the perspective of its own nature, it is the seven renunciations of the nature of physical and verbal actions that abandon the seven non-virtues. As stated in the commentary on the 'Guide': 'Therefore, because it does not accept afflictions and because sins do not arise, the fire of the mind being extinguished and cooled by focusing the mind, or because it is the cause of happiness, it is to be relied upon by the noble ones, therefore it is ethics.' That
ཡང་སྤོང་བ་བདུན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །ཆོས་གསུམ་པོ་མ་ཆགས་པ་དང་ཞེ་སྡང་མེད་པ་དང་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི་དེ་དག་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་དང་བཅས་པའི་ 13-2-254b ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལས་ཀྱི་ལམ་བཅུ་རྣམ་པར་བཤད་དོ། །ཞེས་སོ། ། ༈ དེ་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས། གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་ནས་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་པར་ཁས་བླངས་པ་དེས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྒྱན་དང་ལྡན་པར་བསྒྲུབ་པར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་པས་དེའི་དོན་བསྒྲུབ་དགོས་ལ། དེ་ཡང་སྔོན་དུ་རང་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། རང་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་མ་དག་པ་དང་ཉམས་ན་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བས། གཞན་གྱི་དོན་ལྟ་ཞོག་རང་གི་དོན་ཡང་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དོན་ལ་བརྩོན་པས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གཅེས་སྤྲས་བྱ་བ་ལ་ལྷོད་པར་མི་བྱ་བར་བསྲུང་སྡོམ་ལ་ཤིན་ཏུ་གྲིམས་དགོས་ཏེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཚུལ་ཁྲིམས་རྒྱན་ལྡན་པར། །འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་དོན་གང་བརྩོན་པས། །རང་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཐོག་མར་ཡོངས་སུ་སྦྱང་། །ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པའི་མཐུ་ཡི་སྟོབས་ཀྱང་བསྐྱེད། །ཅེས་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པས་རང་དོན་མི་ནུས་ན། །གཞན་དོན་ཚུལ་ལ་མཐུ་ཡོད་ག་ལས་འོང་། །དེ་ཕྱིར་གཞན་དོན་ལེགས་པར་བརྩོན་པ་ཡིས། །འདི་ལ་རིམ་གྲོ་གློད་པར་རིགས་པ་མིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་སུ་དག་པའང་འཇུག་ལྡོག་གི་གནས་རྣམས་ཇི་ལྟར་བཅས་པ་ལྟར་ལག་ཏུ་ལེན་པ་ལ་རག་ལས་ལ། དེ་ཡང་བསྲུང་བར་འདོད་པའི་བློ་ཤུགས་དྲག་ཅིང་བརྟན་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས། མ་བསྲུངས་པའི་ཉེས་དམིགས་དང་ 13-2-255a བསྲུངས་པའི་ཕན་ཡོན་རིང་དུ་བསྒོམས་པའི་སྒོ་ནས་བསྲུང་འདོད་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། དེ་བས་མི་བཟད་འཇིགས་པ་མཐོང་བྱ་ཞིང་། །སྤང་འོས་ཆུང་ཡང་རྣམ་པར་སྤང་བར་གྱིས། །ཞེས་པ་ལྟར། ཉེས་དམིགས་ཀྱིས་འཇིགས་ནས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆུང་ངུའང་འབད་པས་སྤོང་བ་སྟེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་རགས་ཤོས་མི་དགེ་བཅུའི་ཉེས་དམིགས་རྣམས་སྔར་བཤད་ཟིན་པ་ལྟར་བསམ་མོ། །ཕན་ཡོན་ནི། སྔར་ཡང་བཤད་ཅིང་། དཔལ་ལྡན་དཔའ་བོས་གསུངས་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། ལྷ་རྫས་དགའ་རྒྱུ་མི་ཡི་ལོངས་སྤྱོད་དང་། །བདེ་མཆོག་རོ་མཆོག་ལྷ་ཡི་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །ཚུལ་ཁྲིམས་རྒྱུས་བྱུང་ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཆེ། །སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་དེ་ལས་བྱུང་བ་ལྟོས། །ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱུད་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བ་དང་། སྙིང་རྗེའི་ངང་ཅན་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་བསླབ་པ་མཚུངས་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཉེས་སྤ
【現代漢語翻譯】 此外，它具有七種捨棄的特徵。對三種事物（貪婪、嗔恨和正見）的不執著是所有這些的根源。因此，通過與根源相關的戒律，詳細解釋了十種行為之道。』 進入禪修的方法： 第二，這樣發菩提心並承諾學習行為的人，承諾要使一切有情眾生都具備圓滿佛陀的戒律莊嚴，因此必須實現其意義。而這又需要首先培養自己戒律完全清凈的力量。如果自己的戒律不清凈或退失，就會墮入惡趣。更不用說利益他人，連自己的利益也無法實現。因此，致力於利益他人，不應在珍視戒律上有所懈怠，必須非常嚴格地守護和防護。如《波羅蜜多集》所說：『爲了使一切眾生都具備圓滿佛陀的戒律莊嚴，無論致力於什麼，首先要完全清凈自己的戒律，培養戒律清凈的力量。』又說：『如果戒律退失，連自己的利益都無法實現，又怎麼可能有力量利益他人呢？因此，致力於利益他人，不應懈怠於對此的尊重。』 這樣，戒律的完全清凈依賴於按照所規定的進退之處來實踐。而這又依賴於守護的意願強烈而堅定，通過長久地禪修未守護的過患和守護的利益，來培養守護的意願。首先，如《彼論》所說：『因此，應看到可怕的恐懼，即使是微小的過失也應努力捨棄。』也就是說，因害怕過患而努力捨棄微小的罪過。也就是說，如前所述，應思考戒律的違背面的粗重部分，即十不善業的過患。利益方面，之前也已說過。如吉祥勇所說：『天物、歡樂、人間的享受，以及至上的快樂、至上的美味、天界的圓滿，都是由戒律產生的，有什麼可驚奇的呢？看看諸佛的法，都是由此產生的。』此外，依靠此，相續會越來越殊勝，會與具有慈悲心的偉大菩薩們具有相同的學處，會捨棄罪過。
【English Translation】 Furthermore, it is characterized by seven abandonments. Non-attachment to the three things (greed, hatred, and right view) is what arouses all of these. Therefore, through the discipline associated with what arouses, the ten paths of action are explained in detail.』 Method for Engaging in Meditation: Second, having thus generated the mind of enlightenment and promised to train in conduct, one has promised to establish all sentient beings in the adornment of the discipline of a fully enlightened Buddha, and therefore one must accomplish its meaning. And that also requires first generating the power of one's own discipline being completely pure. If one's own discipline is not pure or is degenerated, one will fall into the lower realms. Not to mention benefiting others, one's own benefit will also not be accomplished. Therefore, by striving for the benefit of others, one should not be lax in cherishing discipline, and one must be extremely strict in guarding and restraining. As it says in the 'Compendium of Perfections': 'Whatever one strives for in order to establish all beings in the adornment of the discipline of a fully enlightened Buddha, first one must completely purify one's own discipline, and also generate the power of the strength of pure discipline.' And: 'If one cannot accomplish one's own benefit because of degenerated discipline, how could there be power to benefit others? Therefore, by striving well for the benefit of others, it is not appropriate to be lax in honoring this.' Thus, the complete purity of discipline depends on taking to heart the places of entering and reversing as they have been prescribed. And that also depends on following after a strong and stable mind of wanting to guard, and by generating the desire to guard through meditating for a long time on the faults of not guarding and the benefits of guarding. First, as it says in that very text: 'Therefore, one should see unbearable fear, and even small faults that should be abandoned, one should completely abandon.' That is, abandoning even small transgressions with effort out of fear of faults. That is, as previously explained, one should think about the faults of the grossest aspects of the opposite side of discipline, the ten non-virtuous actions. The benefits, too, have been explained before. As Palden Dpawo said: 'Divine substances, joys, human enjoyments, and supreme bliss, supreme tastes, the perfections of the gods, what is so amazing that they arise from discipline? Look at the Buddha's teachings, they arise from that.' Furthermore, relying on this, the continuum becomes more and more distinguished, one becomes equal in training to the great Bodhisattvas who have compassion, and one abandons faults.
ྱོད་ཀྱི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཙང་མ་འཐོབ་པ་དང་། རྒྱན་གཞན་ནི་ཧ་ཅང་གཞོན་པ་དང་ཧ་ཅང་རྒན་པ་ལ་བཏགས་ན་འཕྱས་ཀྱི་གནས་སུ་འགྱུར་བས་མི་མཛེས་ཀྱང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྒྱན་ནི་རྒན་གཞོན་བར་མ་སུ་ལ་ལྡན་ཡང་ཐམས་ཅད་དགའ་བ་བསྐྱེད་པས་རྒྱན་གྱི་མཆོག་དང་། དྲི་བཟང་པོ་གཞན་ནི་རྫི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་ཡང་རྫི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པར་མི་འགྲོ་བས་ཕྱོགས་རེ་བ་ཡིན་ལ། ཚུལ་ཁྲིམས་ 13-2-255b ཀྱི་གྲགས་པའི་དྲི་ནི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་དང་། ཚ་གདུང་སེལ་བའི་ཙནྡན་ལ་སོགས་པའི་ལྡེ་གུའི་བྱུག་པ་ནི་རབ་བྱུང་ལ་འགལ་ཡང་། ཉོན་མོངས་པའི་ཚ་གདུང་སྐྱོབ་པའི་བྱུག་པ་ནི་རབ་བྱུང་ལ་མི་འགལ་ཞིང་མཐུན་པ་དང་། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རྟགས་ཙམ་ལྡན་པར་འདྲ་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ནོར་དང་ལྡན་པ་ནི་གཞན་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ནི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པའི་ལམ། །སྙིང་རྗེའི་ངང་ཅན་རྣམས་དང་མཉམ་པར་བསྒྲུབ། །ཡེ་ཤེས་གཙང་མ་ཕུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ། །སྐྱོན་བྲལ་རྒྱན་དུ་འགྱུར་བའི་མཆོག་ཅེས་བྱ། །ཁམས་གསུམ་ཀུན་ཏུ་ཡིད་འོང་དྲི་བསུང་སྟེ། །རབ་ཏུ་བྱུང་དང་མི་འགལ་བྱུག་པ་ཡིན། །ཆ་ལུགས་མཐུན་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་གྱུར་ན། །མི་ཡི་ནང་ན་དེ་ནི་འཕགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་གཅམ་གསག་གི་ཚིག་མ་བརྗོད་ཅིང་འབད་རྩོལ་གྱིས་ཚེགས་ཀྱིས་མ་བསྒྲུབས་ཀྱང་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ངང་གིས་འདུ་བ་དང་། དྲག་པོའི་ལས་ཀྱིས་བསྡིགས་པ་མེད་ཀྱང་སྐྱེ་བོ་ཀུན་འདུད་པ་དང་། རང་གི་གཉེན་ལ་སོགས་པའི་རིགས་སུ་སྨོས་སུ་མེད་པ་དང་། སྔར་ཕན་མ་བཏགས་པ་དང་ངོ་མི་ཤེས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱང་ངང་གིས་བྱམས་པ་དང་། རྐང་པའི་རྗེས་ཀྱི་ས་རྡུལ་ཡང་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་བོས་གཏུག་ཅིང་ཐོབ་པ་རྣམས་མཆོད་པའི་ཞིང་དུ་འཁྱེར་བར་བྱེད་པའི་ཕན་ཡོན་རྣམས་ཀྱང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་འབྱུང་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། ཚིག་ཏུ་མ་བརྗོད་ཚེགས་སུ་མ་གྱུར་ཀྱང་། །ཉམས་ 13-2-256a སུ་མཁོ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་རིམ་གྲོ་འདུ། །བསྡིགས་པ་མེད་པར་འཇིག་རྟེན་ཀུན་འདུད་དེ། །ཚེགས་མེད་མ་བསྒྲུབས་དབང་ཕྱུག་འཐོབ་པར་འགྱུར། །བརྗོད་དུ་མ་འོས་རིགས་སུ་འབྱུང་བ་དང་། །ཕན་ཞིང་དབེན་པ་གང་ཡང་མ་བྱས་ཤིང་། །སྔོན་ཆད་མི་བཤེས་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་པའི་སྐྱེ་བོ་དེ་ལ་འདུད། །རྐང་པས་བཀྲ་ཤིས་གྱུར་པའི་རྡུལ་དག་ཀྱང་། །སྤྱི་གཙུག་དམ་པས་བླངས་ཤིང་ལྷ་དང་མི། །ཕྱག་འཚལ་མགོས་གཏུགས་ཐོབ་པ་ཀུན་ཏུ་འཁྱེར། །དེ་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་རིགས་མཆོག་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་ལེགས་པར་བསམས་པའི་མཁས་པས། དེ་ཉིད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བསྲུང་འོས་ཚུལ་ཁྲིམས་དག ། རང་གི་བདེ་ལ་བརྐམ་
【現代漢語翻譯】 獲得斷絕所有惡趣之因的清凈智慧。其他的裝飾品，如果給太年輕或太年老的人佩戴，會成為嘲笑的對象，因此並不美觀。然而，戒律的裝飾，無論年輕人、老年人還是中年人擁有，都會讓所有人感到喜悅，因此是最好的裝飾。其他美好的香氣，只能順著風向傳播，無法逆風傳播，因此是單向的。而戒律的聲譽之香，則能傳播到所有方向。能夠消除熱惱的旃檀等清涼涂香，對於出家人來說是不允許的。然而，能夠保護免受煩惱熱惱的涂香，對於出家人來說不僅不違背，而且是相符的。即使僅僅擁有出家人的外表，但擁有戒律財富的人，也會比其他人更加傑出。正如經文中所說：『戒律是獲得卓越的途徑，與具有慈悲心的人們一同修持。清凈智慧是卓越的自性，是成為無瑕疵裝飾的至高者。在三界中散發令人愉悅的香氣，是與出家人不相違背的涂香。即使外表相似，如果擁有戒律，那麼在人群中，這個人就是聖者。』此外，即使不使用諂媚的言辭，也不費力地去追求，也能自然而然地獲得所需的受用。即使不使用強硬的手段去威脅，也能讓所有人都信服。自己的親戚等家族，無需多說。即使是以前沒有交往過、不認識的人，也會自然而然地產生愛意。甚至腳下的塵土，也會被天人和人們用頭頂來觸碰，並將獲得的塵土帶到供養的福田中。這些利益都來自於戒律。正如經文中所說：『即使不說話，也不費力，也能自然而然地獲得所需的受用和侍奉。無需威脅，也能讓世間所有人都信服，無需費力就能獲得權力。無需提及家族的出身，也無需行善或隱居。即使是以前不認識的所有人，也會信服擁有戒律的人。腳下吉祥的塵土，也會被天人和人們用頭頂虔誠地拾起，並帶到各處。因此，擁有戒律的人是最高貴的。』如此這般，通過深思利益和過患，智者們應該明白。正如經文中所說：『菩薩應當守護的戒律，是爲了自己的安樂而貪求的。』 獲得斷絕一切惡趣之因的清凈智慧。其他的裝飾品，如果給太年輕或太年老的人佩戴，會成為嘲笑的對象，因此並不美觀。然而，戒律的裝飾，無論年輕人、老年人還是中年人擁有，都會讓所有人感到喜悅，因此是最好的裝飾。其他美好的香氣，只能順著風向傳播，無法逆風傳播，因此是單向的。而戒律的聲譽之香，則能傳播到所有方向。能夠消除熱惱的旃檀等清涼涂香，對於出家人來說是不允許的。然而，能夠保護免受煩惱熱惱的涂香，對於出家人來說不僅不違背，而且是相符的。即使僅僅擁有出家人的外表，但擁有戒律財富的人，也會比其他人更加傑出。正如經文中所說：
'戒律是獲得卓越的途徑， 與具有慈悲心的人們一同修持。 清凈智慧是卓越的自性， 是成為無瑕疵裝飾的至高者。 在三界中散發令人愉悅的香氣， 是與出家人不相違背的涂香。 即使外表相似，如果擁有戒律， 那麼在人群中，這個人就是聖者。'
此外，即使不使用諂媚的言辭，也不費力地去追求，也能自然而然地獲得所需的受用。即使不使用強硬的手段去威脅，也能讓所有人都信服。自己的親戚等家族，無需多說。即使是以前沒有交往過、不認識的人，也會自然而然地產生愛意。甚至腳下的塵土，也會被天人和人們用頭頂來觸碰，並將獲得的塵土帶到供養的福田中。這些利益都來自於戒律。正如經文中所說：
'即使不說話，也不費力， 也能自然而然地獲得所需的受用和侍奉。 無需威脅，也能讓世間所有人都信服， 無需費力就能獲得權力。 無需提及家族的出身， 也無需行善或隱居。 即使是以前不認識的所有人， 也會信服擁有戒律的人。 腳下吉祥的塵土， 也會被天人和人們用頭頂虔誠地拾起， 並帶到各處。 因此，擁有戒律的人是最高貴的。'
如此這般，通過深思利益和過患，智者們應該明白。正如經文中所說：『菩薩應當守護的戒律，是爲了自己的安樂而貪求的。』
【English Translation】 To attain the pure wisdom that abandons all seeds of bad destinies. Other ornaments, if worn by someone too young or too old, become a source of ridicule and are therefore not beautiful. However, the ornament of discipline, possessed by young, old, or middle-aged, brings joy to all and is therefore the best ornament. Other pleasant fragrances only travel with the wind and cannot travel against it, thus they are one-directional. But the fragrance of the fame of discipline travels in all directions. Cooling sandalwood and other fragrant ointments that relieve heat are contrary to the ordained, but ointments that protect from the heat of afflictions are not contrary to the ordained and are in harmony with it. Even if one only has the appearance of being ordained, one who possesses the wealth of discipline becomes more excellent than others. As it is said in the text itself: 'Discipline is the path to attain distinction, to be practiced together with those who have compassion. Pure wisdom is the nature of excellence, it is said to be the supreme ornament that becomes flawless. Spreading a pleasing fragrance in all three realms, it is an ointment that is not contrary to the ordained. Even if the appearance is similar, if one possesses discipline, then among people, that one becomes noble.' Furthermore, without uttering flattering words and without striving with effort, the necessities of life naturally gather, and without threatening with violent actions, all beings are convinced. One's own relatives and so forth are beyond mention, and even those who have not been associated with before and are not known naturally develop affection. Even the dust from the footprints is touched by the heads of gods and humans, and those who obtain it carry it to the fields of offering. These benefits also arise from discipline. As it is said in the text itself: 'Without uttering words, without becoming laborious, the necessities of life and service gather in order. Without threatening, all the world is convinced, without effort, one attains power. Originating from a family that is beyond mention, and without doing any good or being secluded, even all beings who were previously unknown are convinced by that person who possesses discipline. Even the dust that has become auspicious from the feet is taken by the holy head, and gods and humans, bowing and touching with their heads, carry all that they obtain everywhere. Therefore, one who possesses discipline is of the highest lineage.' Thus, having thoroughly contemplated the benefits and drawbacks, the wise should understand. As it is said in the text itself: 'The discipline that Bodhisattvas should protect is coveted for one's own happiness.'
པས་དྲལ་མི་བྱ། །ཞེས་དང་། རང་དབང་གྱུར་པས་ཉམས་སུ་བདེ་བ་དང་། །མཁས་པས་བསྔགས་པའི་རྒྱན་ལྡན་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས། །བསླབ་པའི་གནས་རྣམས་ཚང་བར་ཡོངས་རྫོགས་པས། །ཀུན་རྫོགས་བསྙེམས་མེད་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དག་བསྟེན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསྲུང་དགོས་ལ། དེ་ཡང་རང་ངན་སོང་གིས་འཇིགས་པ་ཙམ་དང་ལྷ་དང་མིའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཙམ་ལ་སྨོན་པ་བསལ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར་དུ་བསྲུང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། གང་ཞིག་འཇིག་རྟེན་དཔག་ཡས་སེམས་ཅན་དག ། མཐའ་དག་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་ལ་དགོད་མོས་ཤིང་། །འཇིག་རྟེན་ 13-2-256b ཕན་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་སྟེན་བྱེད་པ། །དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་གསུངས། །དེ་བས་ངན་སོང་འཇིགས་དང་རྒྱལ་སྲིད་དང་། །མཐོ་རིས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ལ་སྨོན་བསལ་ཏེ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དྲི་མེད་ཡང་དག་བསྲུང་བྱ་ཞིང་། །འཇིག་རྟེན་དོན་ལ་བརྩོན་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྟེན། །ཞེས་སོ། ། ༈ ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། གསུམ་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི་གསུམ་སྟེ། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། ། ༈ སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས། དེ་ལ་དང་པོ་ནི། བྱང་སར་སོ་སོར་ཐར་པ་རིས་བདུན་ལ་གསུངས་པས་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ན་ནི། ཁྱིམ་པའམ་རབ་བྱུང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པ་དངོས་དང་དེ་དག་དང་ཐུན་མོང་བའི་སྤོང་སྡོམ་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ལ། སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པའི་རྟེན་དུ་མི་རུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་ལྡན་ཡིན་ན་སོ་ཐར་དང་ཐུན་མོང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཅི་རིགས་པར་སྤོང་བའི་སྤོང་སྡོམ་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ནི། ཕྱིན་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་ལ་དམིགས་ནས་རང་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་སྐྱེས་ཟིན་མི་ཉམས་པ་དང་གོང་ནས་གོང་དུ་སྤེལ་བར་བྱེད་པའོ། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ནི། སེམས་ཅན་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་གི་དོན་ལ་དམིགས་ནས་དེ་དག་གི་འདི་དང་ཕྱི་མའི་དོན་རྣམས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། འདི་རྣམས་རྒྱས་པར་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེའུའི་རྣམ་བཤད་དུ་བདག་གིས་ 13-2-257a གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་པས་དེ་ངེས་པར་ཡང་དང་ཡང་དུ་བལྟ་དགོས་སོ། །དེས་ན་སོ་སོར་ཐར་པའི་བཅས་པ་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་ལྡན་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་བསླབ་བྱའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་བྱ་ལས་ཟུར་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་ཀྱང་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ་ཐར་གྱི་བཅས་པ་དངོས་སམ་དེ་དང་ཐུན་མོང་བ་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེ
【現代漢語翻譯】 『不要斷絕』。如經中所說：『獲得自在故而安樂，守護具智者讚歎之戒律。圓滿具足一切學處，依止圓滿無慢之正戒律。』應當如是守護。並且，應當消除僅僅因惡趣之怖畏，以及僅僅羨慕天人之圓滿，而爲了使一切眾生安住于戒律而守護。如經中所說：『若有無量世界之眾生，皆歡喜安住于清凈戒律，為利世間而行持戒律，此即名為戒律波羅蜜多。』因此，消除對惡趣怖畏與王位，以及對高處圓滿之羨慕，守護無垢之正戒律，以勤奮於世間利益而行持戒律。 戒律的分類： 第三，戒律的分類有三種：律儀戒、攝善法戒、饒益有情戒。 律儀戒： 其中第一種，在《菩薩地》中宣說了七種別解脫，因此，如果持有別解脫戒並安住于菩薩戒，那麼，無論是出家還是在家的別解脫戒之戒體，以及與這些共同的防護戒，即是律儀戒。如果是不堪為別解脫戒之所依的持有菩薩戒者，那麼，與別解脫共同的自性罪，以及包括一切隨其應有的罪過，即是律儀戒。攝善法戒：以六度等善法為對境，使自相續中未生之善產生，已生之善不退失，並使其從高到高增長。饒益有情戒：以十一種有情之利益為對境，無有罪過地成辦這些眾生今生來世之利益，此等在《戒律品》的釋論中我已經確定，因此必須再三閱讀。因此，別解脫的學處是菩薩戒持有者出家眾的學處之一，並非獨立於菩薩學處之外。並且，在三種戒律中，律儀戒是別解脫的戒體本身，或者對與之共同的部分進行取捨，這正是菩薩的學處。
【English Translation】 'Do not sever.' As it says in the sutra: 'Having become independent, one is happy; guarding the precepts adorned with the praise of the wise. Fully possessing all the places of learning, rely on the perfect and unpretentious pure precepts.' One should guard them in this way. Furthermore, one should eliminate merely fearing the suffering of the lower realms, and merely envying the perfections of gods and humans, and guard them for the sake of settling all sentient beings in the precepts. As it says in the sutra: 'If there are countless sentient beings in the world, all delight in abiding in pure precepts, and practice precepts for the benefit of the world, this is called the perfection of precepts.' Therefore, eliminate the fear of the lower realms and the desire for kingship, as well as the envy of the perfections of higher realms, guard the stainless and pure precepts, and practice precepts with diligence for the benefit of the world. The divisions of precepts: Third, there are three divisions of precepts: the precepts of discipline, the precepts of gathering virtuous dharmas, and the precepts of benefiting sentient beings. The precepts of discipline: Among these, the first, in the 'Bodhisattva-bhumi' (Stages of a Bodhisattva), seven types of individual liberation are taught. Therefore, if one holds the vows of individual liberation and abides in the bodhisattva vows, then the actual vows of individual liberation, whether of a householder or a renunciate, and the vows of abandonment that are common to these, are the precepts of discipline. If one is a holder of the bodhisattva vows who is unsuitable as a basis for the vows of individual liberation, then the abandonment of natural transgressions that are common to individual liberation, and whatever transgressions are appropriate, are the precepts of discipline. The precepts of gathering virtuous dharmas: focusing on virtuous dharmas such as the six perfections, generating what has not yet arisen in one's own mind-stream, preventing what has already arisen from deteriorating, and increasing it from higher to higher. The precepts of benefiting sentient beings: focusing on the benefit of eleven types of sentient beings, accomplishing the benefit of these beings in this life and the next without transgression, as appropriate. I have already determined these in the commentary on the chapter on precepts, so it is necessary to read it again and again. Therefore, the precepts of individual liberation are one aspect of the training of ordained bodhisattva vow holders, and are not separate from the bodhisattva training. Furthermore, among the three types of precepts, the precepts of discipline are the actual precepts of individual liberation, or the adoption and rejection of what is common to them, which is precisely the bodhisattva's training.
མས་དཔའ་ལའང་ཐོག་མར་གལ་ཆེ་བས་དེ་ཉིད་ལ་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། བྱང་སའི་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ལས་འདི་ལྟ་སྟེ། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་འདི་ནི་སྡུད་པར་བྱེད་པ་དང་འབྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བསྡམས་ཤིང་བསྲུངས་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ཀྱང་བསྡམ་ཞིང་བསྲུང་བར་འགྱུར་ལ། དེ་མ་བསྡམས་ཤིང་མ་བསྲུངས་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ཀྱང་མི་བསྡམ་ཞིང་མི་བསྲུང་བར་འགྱུར་བས། དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་ན་སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཉམས་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བཟུང་ནས་དེའི་འཇུག་ལྡོག་གི་བཅས་པ་རྣམས་དོར་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་བྱ་གཞན་ཞིག་ལ་སློབ་རྒྱུ་ཡིན་པ་སྐད་ཟེར་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་གནད་མ་ཟིན་པ་ཡིན་ཏེ། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཕྱི་མ་ 13-2-257b གཉིས་ཀྱི་གཞི་དང་གནས་སུ་ལན་དུ་མར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡང་། རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་རྣམས་སྤོང་བ་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་རྣམས་ཀྱི་ཡང་ཉེས་དམིགས་ཆེ་བའི་གནད་རྣམས་བསྡུས་པ་ནི། ཐེག་པ་གོང་འོག་ཐམས་ཅད་དུ་གསུངས་པའི་མི་དགེ་བཅུ་སྤོང་ཡིན་པས་དེ་དག་ལ་ཀུན་སློང་ཙམ་ཡང་མི་རྒྱུ་བའི་སྒོ་ནས་སྒོ་གསུམ་ཡང་དག་པར་སྡོམ་དགོས་ཏེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། མཐོ་རིས་ཐར་པའི་བདེ་ལམ་གྱུར་པ་སྟེ། །ལས་ལམ་བཅུ་པོ་འདི་ལས་ཉམས་མི་བྱ། །འདི་ལ་གནས་པས་འགྲོ་ལ་ཕན་བསམས་པའི། །བསམ་པའི་ཁྱད་པར་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་འགྱུར། །ངག་ལུས་ཡིད་རྣམས་ཡང་དག་བསྡམ་བྱ་བ། །མདོར་བསྡུས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ཞེས་རྒྱལ་བས་གསུངས། །ཚུལ་ཁྲིམས་མ་ལུས་འདུ་བའི་གཞི་ཡིན་པས། །དེ་ཕྱིར་འདི་དག་རྣམ་པར་སྤྱད་པར་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་གྱི་སྐབས་སུ་མི་དགེ་བཅུ་སྤོང་ལ་བཤད་ལ། ས་བཅུ་པ་ལ་སོགས་པའི་མདོ་སྡེ་དུ་མར་ཡང་དེ་ལྟར་འབྱུང་བས། ཐོག་མར་འདི་ལ་སྔར་ལྟར་སྡོམ་སེམས་སྦྱངས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་བདེ་བླག་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ༈ དེ་དག་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། དེ་དག་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པ་ནི། དམ་པ་དྲུག་ལྡན་དང་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་རང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་ནས་གཞན་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་འགོད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ཡིན་ལ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་སྔར་ 13-2-258a བཞིན་ནོ། ། ༈ དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ། ལྔ་པ་དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། སྤྱོད་པའི་རྟེན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་ཉམས་ཤིང་ཇེ་འཕེལ་དུ་གཏོང་བ་ནི་ཚ
【現代漢語翻譯】 此外，對於初學者來說，戒律也很重要，因此應該首先學習它。《菩薩地持論》中說：『這三種戒律是這樣的，即律儀戒是攝集和成就的。如果守護它，其他的也會被守護；如果不守護它，其他的也不會被守護。因此，如果菩薩的律儀戒受損，那麼所有的戒律都會受損。』因此，認為別解脫戒是聲聞乘的，從而放棄其行爲規範，聲稱要學習其他的菩薩學處，這是沒有抓住菩薩戒律學習的要點。因為律儀戒是後面兩種戒律的基礎和根本，這一點已經多次說明。律儀戒的主要內容是斷除自性罪，而自性罪中，又以總結了過患最大的要點，即大小乘共同宣說的斷除十不善業最為重要。因此，要從身語意三門嚴加防護，甚至連引發十不善業的動機都不能有。《攝波羅蜜多論》中說：『成為通往天界和解脫的安樂之道，不要違犯這十種業道。安住於此，以利益眾生的心，這種發心的差別將帶來果報。應當如實地調伏語、身、意，佛陀說，簡而言之，這就是戒律。因為它是所有戒律的基礎，所以應當努力修習這些。』月稱論師也在戒律波羅蜜多的章節中解釋了斷除十不善業。在《十地經》等眾多經文中也是如此。因此，如果首先像以前一樣修習守護誓言之心，那麼其他的戒律也能輕易成就。 那麼，在修習這些時應該怎麼做呢？ 修習這些的方法是，修習成為具足六種功德和六度波羅蜜多。在修習六度波羅蜜多時，安住于自己的戒律，引導他人安住于戒律，這就是戒律的佈施。其餘的就像之前一樣。 第五，總結這些要點：行為的基礎是菩提心，要讓它不退失並且不斷增長，這就是戒律。
【English Translation】 Furthermore, discipline is also important for beginners, so it should be studied first. The Bodhisattvabhumi states: 'These three types of discipline are such that the discipline of vows is what gathers and accomplishes. If it is guarded, others will also be guarded; if it is not guarded, others will not be guarded. Therefore, if a Bodhisattva's discipline of vows is damaged, then all disciplines are said to be damaged.' Therefore, to assume that the Pratimoksha vows belong to the Hearer Vehicle and to abandon its behavioral codes, claiming to study other Bodhisattva precepts, is to miss the point of the Bodhisattva's discipline. For the discipline of vows is repeatedly stated to be the basis and foundation of the latter two disciplines. The main point of the discipline of vows is to abandon naturally negative actions, and among these, the most important is the summary of the greatest faults, which is the abandonment of the ten non-virtuous actions, as taught in all vehicles, both higher and lower. Therefore, one must guard the three doors of body, speech, and mind, so that even the motivation for these actions does not arise. The Compendium of Perfections states: 'Becoming the path of bliss to higher realms and liberation, one should not fail in these ten paths of action. Abiding in this, with the thought of benefiting beings, the distinction of this thought will have fruitful results. Speech, body, and mind should be properly tamed. The Victorious Ones have said that, in brief, this is discipline. Since it is the basis for gathering all disciplines, therefore, strive to practice these.' The teacher Chandrakirti also explains the abandonment of the ten non-virtuous actions in the context of the perfection of discipline. This is also found in many sutras, such as the Ten Bhumi Sutra. Therefore, if one first cultivates the mind of guarding vows as before, then the remaining disciplines will also be easily accomplished. How should one act when accomplishing these? The way to accomplish these is to accomplish them with six perfections and six paramitas. When accomplishing the six paramitas, abiding in one's own discipline and establishing others in discipline is the giving of discipline. The rest are as before. Fifth, summarizing the meaning of these: The basis of practice is the mind of enlightenment, which should not diminish but increase. This is discipline.
ུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་རྩ་བ་ཡིན་ཅིང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གནོད་པ་ལས་ལྡོག་པའི་ཡང་མཆོག་ཡིན་ལ། ས་མཐོན་པོའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་རྣམས་སྨོན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སྦྱོང་བ་དང་། ལས་དང་པོ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་བརྩམས་པའི་འཇུག་ལྡོག་གི་གནས་རྣམས་ལ་བསམ་པ་ཐག་པས་ད་ལྟ་ནས་སློབ་པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་མི་དགེ་བཅུ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དང་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་གང་ཤེས་པ་ལ་ཉི་མ་རེ་རེ་བཞིན་སྡོམ་སེམས་མང་དུ་བཏང་ཞིང་། དེ་དག་གི་ནང་ནས་ཀྱང་སྡོམ་པ་གང་ཁས་བླངས་པའི་རྩ་ལྟུང་རྣམས་ལ་སྡོམ་སེམས་ཡང་དང་ཡང་དུ་གཏོང་བ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་བྱེད་པ་རྒྱུ་མཐུན་གྱི་འབྲས་བུས་སྐྱེ་བ་གཞན་དུའང་ཚེགས་ཆུང་ངུ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་རྣམས་རྫོགས་པར་བྱེད་ནུས་ཀྱི། ད་ལྟ་དེ་རྣམས་ཡལ་བར་དོར་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བའི་ཉེས་ལྟུང་གིས་རྒྱུན་དུ་གོས་པར་འགྱུར་ཞིང་། སྐྱེ་བ་དུ་མར་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་ལ་སློབ་མི་ནུས་པར་འགྱུར་བས་ད་ལྟ་ནས་འབད་པར་བྱའོ། ། ༈ བཟོད་པ་ལ་བསླབ་པའི་ཚུལ། བཟོད་པའི་ཕར་ཕྱིན་ལ་ལྔ། བཟོད་པའི་ངོ་བོ། དེ་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས། བཟོད་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། ། ༈ བཟོད་པའི་ངོ་བོ། དང་པོ་ནི། གཞན་གནོད་པ་ 13-2-258b བྱེད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ་དང་། རང་གི་རྒྱུད་ལ་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་ལ་དང་དུ་ལེན་པ་དང་། ཆོས་ལ་ངེས་པར་སེམས་པ་ལ་མོས་པ་ཤིན་ཏུ་གནས་པའོ། །དེ་དག་གི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་ཞེ་སྡང་དང་། གཉིས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་དང་ཞུམ་ནས་སྲོ་ཤི་བ་དང་། གསུམ་པ་ནི་མ་མོས་ཤིང་མི་འདོད་པའོ། །དེ་ལ་བཟོད་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པ་ནི། རང་གི་ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་འགོག་པའི་སེམས་ཀྱི་གོམས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མི་བསྲུན་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ལྟོས་མི་དགོས་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་གི་སེམས་བཏུལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དགོས་པ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སེམས་ཅན་མི་བསྲུན་ནམ་མཁའ་བཞིན། །དེ་དག་གཞོམ་གྱིས་ཡོངས་མི་ལང་། །ཁྲོ་བའི་སེམས་འདི་གཅིག་བཅོམ་ན། །དགྲ་དེ་ཐམས་ཅད་ཆོམས་དང་འདྲ། །ས་སྟེང་འདི་དག་ཀོས་གཡོག་ཏུ། །དེ་སྙེད་ཀོ་བས་ག་ལ་ལང་། །ལྷམ་མཐིལ་ཙམ་གྱི་ཀོ་བས་ནི། །ས་སྟེང་ཐམས་ཅད་གཡོགས་དང་འདྲ། །དེ་བཞིན་ཕྱི་རོལ་དངོས་པོ་ཡང་། །བདག་གིས་ཕྱིར་བཟློག་མི་ལང་གིས། །བདག་གི་སེམས་འདི་ཕྱིར་བཟློག་བྱའི། །གཞན་རྣམས་བཟློག་གོ་ཅི་ཞིག་དགོས། །ཞེས་སོ། ། ༈ དེ་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས། གཉིས་པ་དེ་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་ནི། སྒོ་མང་དུ་ཡོད་ཀྱང་རེ་ཞིག་བཟོད་པའི་ཕན་ཡོན་དང་མི་བཟོ
【現代漢語翻譯】 持守戒律等行為的根本，也是避免傷害一切眾生的至高方法。要以羨慕之心修習高層次的戒律，並從初學者的戒律開始，徹底思考取捨之處，從現在開始學習。特別要對所知的包括十不善業在內的所有過失，每天增加防護之心。在這些過失中，更要努力對已承諾守護的根本墮罪，反覆生起防護之心。這樣做了，就能以與行為相符的因果，在來世以極小的努力和痛苦，圓滿菩薩的學處。如果現在忽略這些，就會被極重的罪過持續玷污，多生累世也無法修學菩薩的學處，所以現在就要努力。 修習安忍之理： 安忍波羅蜜有五方面：安忍的體性，進入修習安忍的方法，安忍的分類，以及在修習時應如何做。 安忍的體性： 第一，安忍的體性是：對於他人造成的傷害不放在心上，對於自己身心感受的痛苦甘願承受，以及對於佛法真理的堅定信念。與這些相違背的有三種：第一是嗔恨，第二是因嗔恨而沮喪消沉，第三是不悅納和不情願。安忍波羅蜜的圓滿，僅僅在於完全習慣於阻止自己的憤怒等情緒，而不需要所有眾生都變得溫順，因為這是不可能做到的。而且，調伏自心就能實現目標。如《入行論》所說：『有情不調如虛空，豈能盡制彼一切？唯應調伏自心意，調伏自心即調伏。』『 遍覆大地有幾許，盡彼 পরিমাণ 豈能為？唯以一革履底圓，如覆大地豈非是？』『 如是我所不能為，盡制外物令斷除；應調自心斷我想，他事斷除有何用？』 進入修習安忍的方法： 第二，進入修習安忍的方法有很多，但暫時先講安忍的利益和不忍的過患。
【English Translation】 It is the root of engaging in conduct such as upholding the precepts, and it is the supreme way to refrain from harming all sentient beings. One should cultivate the practice of higher-level precepts with admiration, and from the precepts of a beginner, thoroughly contemplate the points of what to adopt and abandon, learning from now on. In particular, for all faults known, including the ten non-virtues, one should increase the mind of restraint each day. Among these, one should strive to repeatedly generate the mind of restraint towards the root downfalls of the vows one has taken. By doing so, one will be able to perfect the bodhisattva's training in future lives with minimal effort and suffering, through the result that is concordant with the cause. If one neglects these now, one will be continuously stained by extremely heavy transgressions, and one will not be able to train in the bodhisattva's training in many lifetimes, so one should strive from now on. How to Train in Patience: The perfection of patience has five aspects: the nature of patience, the method of engaging in its cultivation, the divisions of patience, and how to act when cultivating it. The Nature of Patience: First, the nature of patience is: not taking to heart the harm caused by others, willingly accepting the suffering that one experiences, and having a very firm faith in the truth of the Dharma. The opposing factors to these are also three: first is hatred, second is being dejected and dispirited due to hatred, and third is being displeased and unwilling. The perfection of patience lies solely in completely habituating oneself to the mind that prevents one's own anger and so forth, and does not depend on all sentient beings becoming docile, because that is impossible to accomplish. Moreover, achieving the goal comes from taming one's own mind. As it says in the Bodhicharyavatara: 'Sentient beings are untamed like the sky; how can one possibly subdue them all? One should tame one's own mind; taming one's own mind is taming all.' 'How much leather would be needed to cover the entire earth? Just covering the sole of one's shoe is like covering the entire earth.' 'Likewise, I cannot possibly turn back external objects; I should turn back my own mind. What need is there to turn back others?' The Method of Engaging in its Cultivation: Second, there are many methods for engaging in the cultivation of patience, but for now, I will speak about the benefits of patience and the faults of impatience.
ད་པའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམ་པ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཕན་ཡོན་ནི། བྱང་ས་ལས། བྱང་ཆུབ་ 13-2-259a སེམས་དཔའ་ནི་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་བཟོད་པ་ལ་ཕན་ཡོན་དུ་བལྟ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་བཟོད་པ་ཅན་ནི་ཕྱི་མ་ལ་དགྲ་མང་བར་མི་འགྱུར་བ་དང་འབྱེ་བ་མང་བར་མི་འགྱུར་བ་དང་། བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་མང་བར་འགྱུར་བ་དང་། འགྱོད་པ་མེད་པར་འཆི་བའི་དུས་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ལུས་ཞིག་ནས་ཀྱང་བདེ་འགྲོ་མཐོ་རིས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དུ་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་སྟེ། དེ་དེ་ལྟར་ཕན་ཡོན་དུ་བལྟ་བས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་བཟོད་ཅིང་། གཞན་ཡང་བཟོད་པ་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་འཇུག་ལ། བཟོད་པའི་བསྔགས་པའང་བརྗོད་ཅིང་གང་ཟག་བཟོད་པ་ཅན་མཐོང་ན་ཡིད་དགའ་ཞིང་ཀུན་ཏུ་དགའ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། གཞན་དོན་འདོར་བའི་ཡིད་དང་ལྡན་པ་ལ། །ཚུལ་གྱི་དམ་པ་བཟོད་པ་ཡིན་ཞེས་གསུངས། །འཇིག་རྟེན་ལེགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དག ། ཁྲོ་བའི་སྐྱོན་ལ་བཟོད་པས་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ། །མཐུ་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱན་གྱི་དམ་པ་སྟེ། །དཀའ་ཐུབ་ཚུལ་འཆང་རྣམས་ལ་སྟོབས་ཀྱི་ཕུལ། །གནོད་སེམས་འབྲོག་གི་མེ་ལ་ཆུ་ཡི་རྒྱུན། །འདི་དང་གཞན་ལ་གནོད་དགུ་བཟོད་པས་སེལ། །སྐྱེ་བོ་མཆོག་གི་བཟོད་པའི་གོ་ཆ་ལ། །མི་བསྲུན་སྐྱེ་བོའི་ཚིག་གི་མདའ་རྡུགས་པས། །དེ་དག་བསྟོད་པའི་མེ་ཏོག་བཟང་གྱུར་ཅིང་། །གྲགས་པའི་ཕྲེང་བ་ཡིད་དུ་འོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། ཡོན་ཏན་མཛེས་ལྡན་མཚན་རབ་བརྒྱན་པ་ཡི། །གཟུགས་སྒྲུབ་བཟོ་ཡི་གནས་ཀྱང་བཟོད་ 13-2-259b པ་ཡིན། །ཞེས་སེམས་ཅན་གྱི་ལོག་སྒྲུབ་ཀྱིས་གཞན་དོན་ལས་མི་ལྡོག་པ་དང་། དགེ་རྩ་དུ་མ་འཇོམས་པའི་ཁྲོ་བའི་དགྲ་ལས་སྐྱོབ་པ་དང་། གནོད་བྱེད་མཐུ་ཆུང་ངུ་ལའང་བཟོད་པས་ཡིད་འཕྲོག་པའི་རྒྱན་དང་། ཉོན་མོངས་གདུང་བར་བྱེད་པའི་དཀའ་ཐུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྟོབས་དམ་པ་དང་། གནོད་སེམས་ཀྱི་མེ་ཆེན་པོ་འཇོམས་པའི་ཆུའི་རྒྱུན་དང་། མི་བསྲུན་པ་རྣམས་ཀྱི་ལོག་སྒྲུབ་ཀྱི་མདས་མི་ཕིགས་པའི་གོ་ཆ་དང་། གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་འགྲོ་བའི་མིག་དང་ཡིད་འཕྲོག་པའི་གཟུགས་བཟང་པོ་སྒྲུབ་པའི་བཟོ་བོ་མཁས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕན་ཡོན་དུ་མའི་སྒོ་ནས་བསྔགས་པའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། གང་ཞིག་བསྒྲིམས་ཏེ་ཁྲོ་འཇོམས་པ། །དེ་ནི་འདི་དང་གཞན་དུ་བདེ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བཟོད་པ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྟེན་ན་ནི་ཡིད་ཀྱི་དགའ་བ་མི་ཉམས་པས་ཚེ་འདིར་ཡང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བདེ་ལ། ཕྱི་མ་ལ་ངན་འགྲོ་འགོག་ཅིང་བདེ་འགྲོ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། མཐར་ངེས་ལེགས་སྟེར་བས་འདི་ཕྱི་ཀུན་ཏུ་བདེ་བའོ། །དེ་དག་ལ་སོགས་པའི་ཕན་ཡོན་རྣམས་བཟོད་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ལ་ངེས་པ་ཤུགས་དྲག་ལ་བརྟན་
【現代漢語翻譯】 現在要講述安忍的過患和利益。關於利益方面，《菩薩地論》中說：『菩薩最初僅僅將安忍視為利益，因為有忍耐的人，未來不會有很多敵人，不會有很多分離，會變得更加快樂和心情舒暢，無悔地死去，身體壞滅后也會在善趣高處的欲界天中，在天人之中轉生。』這樣看待利益，自己也會忍耐，也會讓別人正確地修持安忍，還會讚歎安忍，見到有忍耐的人會感到高興和非常愉快。此外，《攝波羅蜜多論》中也說：『對於捨棄利他之心的人，安忍是戒律中的殊勝者。』世間一切美好的圓滿，都能通過安忍從憤怒的過患中解救出來。安忍是具有力量者最殊勝的裝飾品，是苦行者的力量之源。安忍如水流般熄滅嗔恨的火焰，能消除今生來世的諸多危害。對於高尚的人來說，安忍是盔甲，能擋住不馴服之人的惡語之箭，使讚美的鮮花更加美好，名聲的 garland 令人愉悅。此外，安忍也是成就具足功德、裝飾圓滿相好的工巧之處。』因此，安忍不會因眾生的邪見而背離利他之心，能從摧毀諸多善根的嗔恨之敵手中解救出來，即使面對微小的傷害，也能以安忍作為令人愉悅的裝飾，是能忍受煩惱痛苦的苦行者們最殊勝的力量，是熄滅嗔恨之火的水流，是能抵擋不馴服者惡語之箭的盔甲，是能成就黃金般色澤、吸引眾生目光和心靈的美好形象的工匠。通過諸多利益之門來讚歎安忍。《入菩薩行論》中也說：『誰能努力地息滅嗔恨，此生來世皆得安樂。』因此，如果經常修持安忍，內心的喜悅就不會減退，今生也能時時快樂，來世能阻止墮入惡趣，獲得殊勝的善趣，最終獲得究竟的利益，因此今生來世都能安樂。對於這些利益，要對安忍所產生的因果關係，產生強烈而堅定的信念。 Now, let's discuss the faults of anger and the benefits of patience. Regarding the benefits, the Bodhisattvabhumi states: 'A Bodhisattva initially regards patience as beneficial because a patient person will not have many enemies in the future, will not have many separations, will become more joyful and have a more pleasant state of mind, will die without regret, and after the body is destroyed, will be reborn in the happy realms of the higher desire realm, among the gods.' By viewing it as beneficial in this way, one will also be patient oneself, and will also cause others to correctly practice patience, and will also praise patience, and upon seeing a patient person, one will feel happy and very pleased. Furthermore, the Compendium of Perfections also states: 'For those who abandon the thought of benefiting others, patience is said to be the most excellent of disciplines.' All the good perfections of the world are protected by patience from the faults of anger. Patience is the most excellent ornament of those with power, the pinnacle of strength for those who uphold ascetic practices. Patience is like a stream of water to the fire of harmful intent. Patience eliminates all harms in this life and the next. For noble beings, patience is armor, so that the arrows of harsh words from unruly beings are shattered. Therefore, those are transformed into beautiful flowers of praise, and garlands of fame become pleasing.' Furthermore, patience is also the place of skillful craftsmanship that accomplishes forms endowed with beautiful qualities and adorned with excellent marks. Therefore, patience does not turn away from benefiting others due to the wrong views of sentient beings, and it protects from the enemy of anger that destroys many roots of virtue, and even for small harms, patience is an attractive ornament, and it is the most excellent strength of ascetics who endure the suffering of afflictions, and it is the stream of water that extinguishes the great fire of harmful intent, and it is the armor that cannot be pierced by the arrows of wrong views of unruly beings, and it is the craftsman who accomplishes beautiful forms with a golden color that attracts the eyes and minds of beings. It is praised through the gates of many benefits. The Bodhicharyavatara also states: 'Whoever strives to subdue anger, will be happy in this life and the next.' Therefore, if one constantly cultivates patience, the joy of the mind will not diminish, and one will be happy at all times in this life, and in the next life, one will prevent falling into the lower realms, and one will obtain excellent happy realms, and ultimately one will bestow definite goodness, so one will be happy in all lives. For these benefits, one must have a strong and firm conviction in the causal relationship arising from patience.
【English Translation】 Now I will explain contemplating the faults of anger and the benefits of patience. Regarding the benefits, the Bodhisattvabhumi says: 'A Bodhisattva initially regards patience as beneficial, because a patient person will not have many enemies in the future, will not have many separations, will become more joyful and have a more pleasant state of mind, will die without regret, and after the body is destroyed, will be reborn in the happy realms of the higher desire realm, among the gods.' Viewing it as beneficial in this way, one will also be patient oneself, and will also cause others to correctly practice patience, and will also praise patience, and upon seeing a patient person, one will feel happy and very pleased. Furthermore, the Compendium of Perfections also says: 'For those who abandon the thought of benefiting others, patience is said to be the most excellent of disciplines.' All the good perfections of the world are protected by patience from the faults of anger. Patience is the most excellent ornament of those with power, the pinnacle of strength for those who uphold ascetic practices. Patience is like a stream of water to the fire of harmful intent. Patience eliminates all harms in this life and the next. For noble beings, patience is armor, so that the arrows of harsh words from unruly beings are shattered. Therefore, those are transformed into beautiful flowers of praise, and garlands of fame become pleasing.' Furthermore, patience is also the place of skillful craftsmanship that accomplishes forms endowed with beautiful qualities and adorned with excellent marks.' Therefore, patience does not turn away from benefiting others due to the wrong views of sentient beings, and it protects from the enemy of anger that destroys many roots of virtue, and even for small harms, patience is an attractive ornament, and it is the most excellent strength of ascetics who endure the suffering of afflictions, and it is the stream of water that extinguishes the great fire of harmful intent, and it is the armor that cannot be pierced by the arrows of wrong views of unruly beings, and it is the craftsman who accomplishes beautiful forms with a golden color that attracts the eyes and minds of beings. It is praised through the gates of many benefits. The Bodhicharyavatara also says: 'Whoever strives to subdue anger, will be happy in this life and the next.' Therefore, if one constantly cultivates patience, the joy of the mind will not diminish, and one will be happy at all times in this life, and in the next life, one will prevent falling into the lower realms, and one will obtain excellent happy realms, and ultimately one will bestow definite goodness, so one will be happy in all lives. For these benefits, one must have a strong and firm conviction in the causal relationship arising from patience.
པ་མ་རྙེད་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཁྲོ་བའི་ཉེས་དམིགས་ལ། མ་མཐོང་བའི་ཉེས་དམིགས་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་བསགས་པ་ཡི། །སྦྱིན་དང་བདེར་གཤེགས་མཆོད་ལ་སོགས། །ལེགས་སྤྱད་གང་ཡིན་དེ་ཀུན་ཀྱང་། །ཁོང་ཁྲོ་གཅིག་གིས་འཇོམས་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་སྟེ། འདི་ནི་འཕགས་པ་དཔའ་བོས་མཛད་ 13-2-260a པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྤྱོད་འཇུག་ཏུ་བཀོད་པར་སྣང་ངོ་། །འཇམ་དཔལ་རྣམ་པར་རོལ་པའི་མདོ་ལས་ནི། བསྐལ་པ་བརྒྱར་བསགས་པའི་དགེ་བ་འཇོམས་པར་གསུངས་ལ། འཇུག་པར་ཡང་། བསྐལ་པ་བརྒྱར་བསགས་པའི་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་ལ་གོམས་པར་བྱས་པའི་དགེ་བ་རྣམས་ཁོང་ཁྲོའི་བསམ་པ་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཞིག་སྐྱེས་པས་ཀྱང་འཇོམས་པར་གསུངས་སོ། །ཡུལ་ཇི་འདྲ་ཞིག་ལ་ཁྲོས་པ་དགོས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་བྱང་སེམས་དགོས་པར་འཆད་ལ། ཁ་ཅིག་ཡུལ་སྤྱི་ལ་བཞེད་པའི་སྔ་མ་ནི། འཇུག་པ་ལས། གང་ཕྱིར་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ལ་ཁྲོས་པ་ཡིས། །སྦྱིན་དང་ཁྲིམས་བྱུང་དགེ་བ་བསྐལ་པ་བརྒྱར། །བསགས་པ་སྐད་ཅིག་གིས་འཇོམས། ཞེས་གསུངས་པ་དང་མཐུན་པར་སྣང་ངོ་། །ཁོང་ཁྲོ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཁྲོས་ནའང་དགེ་རྩ་འཇོམས་ན་བྱང་སེམས་མ་ཡིན་པས་བྱང་སེམས་ལ་ཁྲོས་ན་ལྟ་ཅི་སྨོས་པར་འཇུག་འགྲེལ་ལས་གསུངས་ཤིང་། ཡུལ་དེ་བྱང་སེམས་སུ་ངེས་མ་ངེས་དང་། ཁྲོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་སྐྱོན་མཐོང་བ་བདེན་མི་བདེན་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་དགེ་བ་འཇོམས་པ་ལ་འདྲ་བར་གསུངས་སོ། །སྤྱིར་དགེ་བའི་རྩ་བ་འཇོམས་པ་ལ་བྱང་སེམས་ལ་ཁྲོས་པ་མི་དགོས་ཏེ། བསླབ་བཏུས་ལས། འཕགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་གཞུང་ལས་ཀྱང་། དགེ་སློང་དག ། དགེ་སློང་གིས་འདི་ལྟར་སྐྲ་དང་སེན་མོའི་མཆོད་རྟེན་ལ་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་སེམས་དང་བར་བྱེད་པ་ 13-2-260b ལ་ལྟོས། བཙུན་པ་དེ་ལྟར་ལགས་སོ། །དགེ་སློང་དག ། འདིས་ས་ཇི་ཙམ་ཞིག་ནོན་པའི་འོག་དཔག་ཚད་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ན་གསེར་གྱི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ལ་ཐུག་པའི་བར་ན་བྱེ་མ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་སྙེད་དུ་དགེ་སློང་འདིས་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བའི་རྒྱལ་སྲིད་སྟོང་འགྱུར་དུ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཉེ་བར་འཁོར་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་ལྟ་བུར་ཆེ་བར་གསུངས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས། དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་གང་དུ་ཟད་པ་དང་བསྲབས་པ་དང་ཡོངས་སུ་བྱང་བ་དང་ཡོངས་སུ་ཟད་པར་འགྱུར། ཉེ་བར་འཁོར། ཇི་ལྟར་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་རྨ་ཕྱུང་བ་དང་སྨས་པར་བྱས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ངས་མ་མཐོང་སྟེ། ཉེ་བར་འཁོར། དེས་དགེ་བའི་ར
【現代漢語翻譯】 應在未獲得（止觀）之前修習。關於嗔怒的過患，未見的過患是，如《入行論》所說：『千劫所積施，及供善逝等，一切諸善行，一嗔皆摧毀。』這是聖天（Aryadeva）所造，如實地被編入《入行論》中。在《文殊師利遊戲經》中說，嗔怒能摧毀百劫所積之善。在《入行論》中也說，百劫中所積累的佈施和持戒等波羅蜜多的善根，僅僅因生起一剎那的嗔怒之心，就能摧毀。那麼，應該對什麼樣的對象生嗔呢？有些人認為應該對菩薩（Bodhisattva）生嗔，有些人則認為對象是普遍的。前者與《入行論》所說相符：『若於佛子生嗔恚，能毀百劫所積善，施及戒律所生福。』生起嗔怒的所依是，即使菩薩生嗔也能摧毀善根，更何況不是菩薩的人對菩薩生嗔呢？《入行論釋》中這樣說道。至於對象是否確定是菩薩，以及嗔怒的理由是否真實，都與之前所說的摧毀善根的情況相同。一般來說，摧毀善根的根本並不需要對菩薩生嗔，如《學集論》所說：『一切有部（Sarvastivada）的經論中也說，比丘們，看看這位比丘如何以全部肢體頂禮頭髮和指甲的佛塔，並用心專注。』『尊者，是的。』『比丘們，這位比丘所踩的土地下八萬四千由旬（Yojana）處，直到金輪為止，有多少沙粒，這位比丘就能享受多少千倍的轉輪王（Chakravartin）的統治。』從那裡，具壽阿難陀（Ananda）走到世尊（Bhagavan）面前，合掌恭敬地對世尊說：『世尊如此讚歎比丘的善根，那麼，世尊，這些善根會在哪裡耗盡、減弱、完全凈化和完全消失呢？』阿難陀，我沒有見過像破壞和誹謗梵行者那樣的情況。阿難陀，他（指嗔怒）會摧毀善根。
【English Translation】 One should meditate until one attains pa ma rnyed. Regarding the faults of anger, the unseen fault is as stated in Bodhicaryavatara: 'The merit accumulated over a thousand eons, such as offerings to the Sugatas, all the good deeds, are destroyed by a single moment of anger.' This appears to be arranged in the Bodhicaryavatara as it was composed by the noble Aryadeva. In the Manjushri-namasamgiti Sutra, it is said that anger destroys the merit accumulated over a hundred eons. Also, in the Bodhicaryavatara, it is said that the merit of practicing generosity and moral discipline for a hundred eons is destroyed by a single moment of anger. What kind of object should one be angry at? Some explain that it must be a Bodhisattva, while others believe it applies to any object in general. The former seems to be in accordance with what is said in the Bodhicaryavatara: 'Because anger towards the sons of the Victorious Ones destroys the merit of generosity and discipline accumulated over a hundred eons in a single moment.' The basis for the arising of anger is that even if a Bodhisattva is angry, the root of virtue is destroyed, so what need is there to mention anger towards a Bodhisattva by someone who is not a Bodhisattva? This is stated in the commentary on the Bodhicaryavatara. Whether the object is definitely a Bodhisattva or not, and whether the reason for anger is seeing a fault that is true or not, it is said that it is similar in destroying the merit as previously explained. In general, it is not necessary to be angry at a Bodhisattva to destroy the root of virtue. As stated in the Sikshasamuccaya: 'Also, in the scriptures of the Sarvastivadins, monks, look at how this monk prostrates with all his limbs to the stupa of hair and nails, and focuses his mind.' 'Venerable one, yes.' 'Monks, the amount of land he treads upon, down to eighty-four thousand yojanas where the golden wheels are, as many grains of sand as there are, this monk will enjoy a thousand times the dominion of a Chakravartin.' From there, the venerable Ananda went to where the Bhagavan was, folded his palms and said to the Bhagavan: 'Bhagavan, if the Bhagavan has spoken of the virtue of the monk as being so great, then, Bhagavan, where will those roots of virtue be exhausted, diminished, completely purified, and completely destroyed?' Ananda, I have not seen anything like damaging and defaming those who practice celibacy. Ananda, he (anger) will destroy the root of virtue.
ྩ་བ་ཆེན་པོ་འདི་དག་བསྲབས་པ་དང་ཡོངས་སུ་བྱང་བ་དང་ཡོངས་སུ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །ཉེ་བར་འཁོར། དེ་ལྟ་བས་ན་ཅི་ནས་འགལ་བ་ལའང་སེམས་ཀྱིས་གནོད་པར་མི་བྱ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བཅས་པའི་ལུས་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། ཞེས་འདོན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དགེ་རྩ་བཅོམ་པའི་དོན་ནི། སྔར་གྱི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མྱུར་དུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་བཅོམ་ནས་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་རྒྱང་བསྲིངས་ཏེ་སྔོན་ལ་ཞེ་སྡང་ལྟ་བུ་དེའི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་ཡིན་གྱི། ད་གདོད་རྐྱེན་དང་ཕྲད་ན་རང་རང་གི་འབྲས་བུ་མི་འབྱིན་ 13-2-261a པ་མིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གང་གིས་ཀྱང་སྤང་བྱའི་ས་བོན་སྤོང་མི་ནུས་ན་ཉོན་མོངས་པས་ས་བོན་སྤོང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་མཁས་པ་འགའ་ཞིག་གསུང་ངོ་། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ནི་མ་ངེས་པར་སྣང་སྟེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་གཉེན་པོ་སྟོབས་བཞིས་མི་དགེ་བ་སྦྱངས་པའི་དག་པའང་ས་བོན་སྤངས་པ་མིན་ཀྱང་ད་གཟོད་རྐྱེན་དང་ཕྲད་ཀྱང་རྣམ་སྨིན་འབྱིན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་རང་གི་རྣམ་སྨིན་ཕྱུང་ནས་ཟད་པའི་ལས་དགེ་མི་དགེ་ཡང་ས་བོན་སྤངས་པ་མིན་ཀྱང་། ཕྱིན་ཆད་རྐྱེན་དང་ཕྲད་ཀྱང་རྣམ་སྨིན་དེ་འབྱུང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྦྱོར་ལམ་རྩེ་མོ་དང་བཟོད་པ་ཐོབ་པའི་ཚེ་ལོག་ལྟ་དང་ངན་འགྲོའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་མི་དགེ་བའི་ས་བོན་མ་སྤངས་ཀྱང་། རྐྱེན་དང་ཕྲད་ནའང་ལོག་ལྟ་དང་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྔར་དྲངས་པའི་ལས་ཀྱིས་འཁོར་བར་ལྕི་གང་དང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དགེ་མི་དགེའི་ལས་གང་སྔོན་ལ་སྨིན་པ་དེས་རེ་ཞིག་ལ་ལས་གཞན་དེ་སྨིན་པའི་གོ་སྐབས་བཀག་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་དགེ་བའམ་མི་དགེ་བ་འཇོམས་པར་བཞག་མི་ནུས་ཤིང་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རེ་ཞིག་རྣམ་སྨིན་རྒྱང་བསྲིངས་པ་ཙམ་དགེ་རྩ་བཅོམ་པའི་དོན་དུ་མི་རུང་སྟེ། གཞན་དུ་ན་མི་དགེ་བའི་ལས་སྟོབས་ལྡན་ཐམས་ཅད་དགེ་རྩ་འཇོམས་བྱེད་དུ་གསུང་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདི་ལ་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་མི་དགེ་བ་སྟོབས་བཞིས་སྦྱངས་པ་དང་། ལོག་ལྟ་དང་གནོད་སེམས་ཀྱིས་དགེ་རྩ་བཅོམ་པ་གཉིས་ཀ་ས་བོན་ཉམས་པ་ 13-2-261b རྐྱེན་དང་ཕྲད་ཀྱང་མྱུ་གུ་མི་འབྱུང་བ་ལྟར ད་གདོད་རྐྱེན་དང་ཕྲད་ཀྱང་འབྲས་བུ་འབྱིན་མི་ནུས་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སྡིག་པ་བསགས་པ་སྟོབས་བཞིས་སྦྱངས་པས་འདག་ཀྱང་ལམ་གོང་མ་སྐྱེ་བ་བུལ་དུ་སོང་བ་མི་འགལ་བ་ལྟར། ཁ་ཅིག་ལ་སྦྱིན་པ་བཏང་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་པའི་འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་དང་ལུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་ཞིག་བཅོམ་ཡང་། གཏོང་བ་དང་སྤོང་སེམས་ལ་གོམས་པའི་བྱེད་པ་རྒྱུ་མཐུན་གྱིས་སླར་ཡང་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དག
【現代漢語翻譯】 這些根本重罪會被削弱、凈化和耗盡。阿難陀（ཉེ་བར་འཁོར།，釋迦牟尼十大弟子之一）。因此，即使是遇到違逆之事，也不要讓心生害意，更何況是對於有情識的身體呢？』要這樣宣說。 以上所述，『摧毀善根』的含義是：摧毀先前善業迅速產生果報的能力，從而延長果報產生的時間，使得嗔恨等惡業的果報先成熟。但這並不是說，一旦遇到因緣，善業就不會產生果報。正如世間道無法捨棄應斷之種子，煩惱也不可能捨棄種子。』一些智者這樣說。 但這個理由似乎並不確定。因為普通人通過四力懺悔所凈化的不善業，雖然沒有捨棄種子，但即使遇到因緣，也不可能產生異熟果。同樣，已經產生異熟果並耗盡的善業和不善業，雖然沒有捨棄種子，但未來即使遇到因緣，也不可能再次產生同樣的異熟果。此外，在加行道的頂位和獲得忍位時，雖然沒有捨棄作為邪見和惡趣之因的不善業種子，但即使遇到因緣，也不可能產生邪見和墮入惡趣。 此外，正如前面引用的『業力牽引入輪迴，何者為重』（ལས་ཀྱིས་འཁོར་བར་ལྕི་གང་དང་།）所說，無論善業還是不善業，哪一個先成熟，就會暫時阻止其他業成熟的機會，但這並不能因此就認為善業或不善業被摧毀了，因為經中並沒有這樣說。僅僅是暫時延長異熟果產生的時間，並不能算是『摧毀善根』的含義。否則，所有強大的不善業都應該被認為是摧毀善根的。 因此，對於這個問題，導師善護（ལེགས་ལྡན་འབྱེད།）的觀點是：如前所述，通過四力懺悔所凈化的不善業，以及被邪見和嗔恨摧毀的善根，都像是種子已經壞死，即使遇到因緣也不會發芽一樣，即使遇到因緣也不會產生果報。這也類似於之前所說，積累的罪業通過四力懺悔得以凈化，但證得更高道位的速度會變慢，這並不矛盾。對於某些人來說，佈施和持戒的果報是獲得財富和圓滿的身體，即使這種果報被摧毀，但由於習慣了佈施和捨棄之心，通過等流因，仍然會產生布施和持戒的善業。
【English Translation】 These great root downfalls will be weakened, purified, and exhausted. Ānanda (ཉེ་བར་འཁོར།, one of the ten great disciples of Shakyamuni). Therefore, even when encountering adverse circumstances, one should not let the mind be harmed, let alone the body with consciousness? ' Thus, it should be proclaimed. As mentioned above, the meaning of 'destroying roots of virtue' is: destroying the ability of previous virtuous deeds to quickly produce results, thereby prolonging the time for results to arise, so that the results of negative actions such as hatred mature first. However, this does not mean that once conditions are met, virtuous deeds will not produce results. Just as worldly paths cannot abandon the seeds that should be abandoned, afflictions cannot abandon seeds. ' Some wise people say this. But this reason seems uncertain. Because even if ordinary people purify non-virtuous deeds through the four powers of repentance, although the seeds are not abandoned, it is impossible to produce different mature fruits even if conditions are met. Similarly, even if the virtuous and non-virtuous deeds that have produced different mature fruits and have been exhausted have not abandoned the seeds, it is impossible for the same different mature fruits to arise again even if conditions are met in the future. In addition, when the peak of the path of application and the attainment of forbearance are reached, even if the seeds of non-virtuous deeds that are the cause of wrong views and evil destinies are not abandoned, it is impossible to generate wrong views and fall into evil destinies even if conditions are met. Furthermore, as mentioned in the previously quoted 'Which is heavier in the cycle of karma?' (ལས་ཀྱིས་འཁོར་བར་ལྕི་གང་དང་།), whichever virtuous or non-virtuous karma matures first will temporarily prevent the opportunity for other karma to mature, but this does not mean that the virtuous or non-virtuous karma is destroyed, because the sutra does not say so. Merely prolonging the time for different mature fruits to arise cannot be regarded as the meaning of 'destroying roots of virtue'. Otherwise, all powerful non-virtuous deeds should be regarded as destroying roots of virtue. Therefore, on this question, the view of the teacher Lekdenjé (ལེགས་ལྡན་འབྱེད།) is: as mentioned earlier, the non-virtuous deeds purified through the four powers of repentance, and the roots of virtue destroyed by wrong views and hatred, are like seeds that have died and will not germinate even if conditions are met, and will not produce results even if conditions are met. This is also similar to what was said earlier, that the accumulation of sins is purified by the four powers of repentance, but the speed of attaining higher paths will be slowed down, which is not contradictory. For some people, the result of giving and keeping precepts is to obtain wealth and a perfect body, and even if this result is destroyed, the virtuous deeds of giving and keeping precepts will still arise again through the causal connection of being accustomed to giving and renunciation.
ེ་རྩ་སྐྱེ་སླ་བ་འཇོམས་མི་ནུས་པ་དང་། ཁ་ཅིག་ལ་ནང་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་རྒྱུ་མཐུན་རིགས་འདྲ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་བ་བཅོམ་ནས། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སོགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འབྱུང་བ་མི་འཇོམས་པ་དང་། ཁ་ཅིག་ལ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ལུང་བསྟན་ཐོབ་པའི་བྱང་སེམས་ལ་ཁོང་ཁྲོ་མ་སྐྱེས་ན་བསྐལ་པ་གཅིག་གིས་རྫོགས་པར་བགྲོད་ནུས་པའི་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་འགའ་ཞིག་ཁོང་ཁྲོའི་བསམ་པ་གཅིག་སྐྱེས་ན་ལམ་དེ་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་མ་བཏང་ཡང་བསྐལ་པ་གཅིག་གི་ཡུན་གྱིས་ལམ་བགྲོད་པ་བུལ་དུ་སོང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། མདོར་ན་མི་དགེ་བ་འདག་པ་ལའང་དེའི་བྱེད་པ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་འདག་མི་དགོས་པ་དང་འདྲ་བར། དགེ་བ་བཅོམ་པ་ལའང་དེའི་བྱེད་པ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་འཇོམས་མི་དགོས་སམ་སྙམ་མོ། །འོན་ཀྱང་འདི་གལ་ཆེ་ཞིང་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་གི་ལུང་དང་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དཔྱད་དགོས་ 13-2-262a པ་ཁོ་ནར་སྣང་བས་ལེགས་པར་གསུང་རབ་བལྟས་ལ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་གི་རྣམ་སྨིན་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཆེས་དྲག་པ་འཕེན་པ་དང་། གཞན་གྱི་རྣམ་སྨིན་ཆེས་ཡིད་དུ་འོང་བ་འབྱིན་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འགོག་པ་ནི་མ་མཐོང་བའི་ཉེས་དམིགས་སོ། །མཐོང་ཆོས་ཀྱི་ཉེས་དམིགས་ནི། ཡིད་ཞི་ཞིང་དེས་པ་ཉམས་སུ་མི་མྱོང་བ་དང་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་སྔར་ཡོད་འཇིག་ཅིང་ཕྱི་མ་མི་འཐོབ་པ་དང་གཉིད་མི་ཕེབས་ཤིང་སེམས་རྣལ་དུ་གནས་པའི་བརྟན་པ་ཉམས་པ་དང་། ཞེ་སྡང་ཆེ་ན་སྔར་དྲིན་གྱིས་བསྐྱངས་པས་ཀྱང་དྲིན་བརྗེད་ནས་གསོད་པ་དང་མཛའ་བཤེས་ཀྱིས་ཀྱང་སུན་ནས་སྤོང་བ་དང་སྦྱིན་པས་བསྡུས་ཀྱང་མི་སྡོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཞེ་སྡང་ཟུག་རྔུའི་སེམས་འཆང་ན། །ཡིད་ནི་ཞི་བ་ཉམས་མི་མྱོང་། །དགའ་དང་བདེ་བའང་མི་འཐོབ་ལ། །གཉིད་མི་འོང་ཞིང་བརྟན་མི་འགྱུར། །གང་དག་ནོར་དང་བཀུར་སྟི་ཡིས། །དྲིན་བྱིན་དེ་ལ་བརྟེན་གྱུར་པ། །དེ་དག་ཀྱང་ནི་སྡང་ལྡན་པའི། །རྗེ་དཔོན་དེ་ལ་གསོད་པར་རྒོལ། །དེ་ཡིས་མཛའ་བཤེས་སྐྱོ་བར་འགྱུར། །སྦྱིན་པས་བསྡུས་ཀྱང་སྟེན་མི་བྱེད། །མདོར་ན་ཁྲོ་བ་བདེར་གནས་པ། །དེ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །སྐྱེས་རབས་ལས་ཀྱང་། ཁྲོ་བའི་མེ་ཡིས་བཞིན་མདོག་ཉམས་གྱུར་ན། །རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་ཡང་བཟང་པོར་ཡོང་མི་སྣང་། །མལ་སྟན་བཟང་པོ་དག་ལ་ཉལ་གྱུར་ཀྱང་། །ཁྲོ་བའི་ཟུག་རྔུས་སེམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་འགྱུར། །བདག་ལ་ཕན་པའི་དོན་འགྲུབ་བརྗེད་འགྱུར་ 13-2-262b ཏེ། །ཁྲོ་བས་གདུངས་ནས་ལམ་ངན་འགྲོ་བར་བྱེད། །གྲགས་དང་དོན་གྲུབ་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར། །ཟླ་བ་མར་གྱི་ངོ་བཞིན་དཔལ་ཡང་ཉམས། །མཛའ་བཤེས་དག་གིས་རབ་ཏུ་གཅུགས་གྱུར་ཀྱང་། །ཁྲོ་བས་མི་རིགས་གཡང་སར་ལྟུང་བར་འགྱུར། །ཕན་དང་གནོད་པར་སེ
【現代漢語翻譯】 有些情況下，即使容易滋生煩惱的因素無法完全消除，例如，雖然能摧毀內在的戒律等善行的產生，但卻無法阻止身體和財富等圓滿的顯現。還有些情況，如前所述，如果得到授記的菩薩不生起嗔恨，就能在一個劫內證悟菩提道；但如果生起哪怕一個嗔恨的念頭，即使沒有完全失去已經獲得的菩提道，也會使證悟的時間延緩到一個劫。總之，就像消除惡業並不需要消除所有產生惡業的因素一樣，摧毀善業也並不需要摧毀所有產生善業的因素。然而，這一點非常重要，似乎只能依靠佛陀的教言以及建立在此之上的推理來加以辨析，因此應該仔細研讀經論並加以思考。 如此一來，產生極其不悅意的自業果報，以及阻礙他人產生極其悅意的果報，都是未見之過患。而現世的過患則是：無法體驗內心的平靜和喜悅，失去原有的快樂和幸福，並且無法獲得未來的快樂和幸福；難以入睡，失去心能安住的穩定性。如果嗔恨強烈，甚至會忘記曾經施恩于自己的人，恩將仇報；朋友也會厭惡並拋棄自己；即使以佈施來維繫關係，也無法留住他人等等。《入菩薩行論》中說：『懷嗔怒恨心，則意不寂靜，不獲喜與樂，難眠不安穩。施恩及依者，彼亦欲殺害，親友厭離之，施攝亦不住。總之嗔令樂，誰能安穩住？』 《本生經》中也說：『嗔火令面容憔悴，縱飾盛裝亦不美。臥于舒適之床榻，嗔恨之刺痛惱心。忘卻利己之成就，嗔恚所逼趨惡道。名聲與成就皆失，猶如月虧損光彩。縱為親友所愛護，嗔恚令人墮懸崖。』對於利弊得失，要仔細觀察。
【English Translation】 In some cases, even if the factors that easily give rise to afflictions cannot be completely eliminated, for example, although the arising of inner discipline and other virtuous actions can be destroyed, the arising of the perfection of body and wealth, etc., cannot be prevented. In other cases, as mentioned before, if a Bodhisattva who has received a prophecy does not generate anger, they can attain enlightenment within one kalpa; but if they generate even one thought of anger, even if they do not completely lose the realization of the path they have already attained, the time to attain enlightenment will be delayed by one kalpa. In short, just as eliminating negative karma does not require eliminating all the factors that produce negative karma, destroying virtuous karma does not require destroying all the factors that produce virtuous karma. However, this point is very important and seems to be able to be discerned only by relying on the Buddha's teachings and the reasoning based on them, so one should carefully study the scriptures and think about them. In this way, generating extremely unpleasant self-ripening karmic results and preventing others from generating extremely pleasant results are unseen faults. The faults in this life are: not being able to experience inner peace and joy, losing the original happiness and joy, and not being able to obtain future happiness and joy; difficulty falling asleep, and losing the stability of the mind being able to abide. If anger is strong, one will even forget those who have been kind to them, repaying kindness with enmity; friends will also be disgusted and abandon them; even if they try to maintain relationships with generosity, they will not be able to keep others, and so on. The Bodhicharyavatara says: 'Harboring anger and hatred, the mind will not be peaceful, one will not obtain joy and happiness, it is difficult to sleep and one will not be stable. Those who have given kindness and relied on them with wealth and respect, they will also attack that lord and master who is full of hatred to kill him. He will make friends sad, and even if he is gathered by generosity, he will not be supported. In short, who can live in peace with anger?' The Jataka also says: 'The fire of anger makes the face haggard, even if adorned with ornaments, it does not appear beautiful. Lying on a comfortable bed, the sting of anger torments the mind. Forgetting the achievement of benefiting oneself, driven by anger, one goes to evil paths. Fame and achievement are lost, like the moon losing its splendor. Even if cherished by friends, anger causes one to fall into the abyss.' One should carefully observe the advantages and disadvantages.
མས་ལ་བློ་ཉམས་ནས། །ཕལ་ཆེར་འགལ་ཞིང་སེམས་ནི་རྨོངས་པར་འགྱུར། །ཁྲོ་བས་སྡིག་པའི་ལས་ནི་གོམས་བྱས་པས། །ངན་སོང་དག་ཏུ་ལོ་བརྒྱར་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་། །གནོད་པ་ཆེན་པོ་བྱས་པས་ཤར་གཉེར་བའི། །དགྲས་ཀྱང་དེ་ལས་ལྷག་པ་ཅི་བྱར་ཡོད། །ཁྲོ་བ་འདི་ནི་ནང་གི་དགྲ། །བདག་གིས་དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་ནི། །དེ་ཡི་མཐུ་ནི་འཕྲོ་བ་དག །སྐྱེས་བུ་སུ་ཞིག་བཟོད་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་དམིགས་རྣམས་ཁྲོ་བ་ལས་འབྱུང་བ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་རྙེད་རྙེད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཞེ་སྡང་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་མེད། །བཟོད་པ་ལྟ་བུའི་དཀའ་ཐུབ་མེད། །དེ་བས་བཟོད་ལ་ནན་ཏན་དུ། །སྣ་ཚོགས་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་བཏང་ལ་སྒོ་དུ་མ་ནས་བཟོད་པ་བསྒོམ་པ་ལ་འབད་དོ། །རྐང་པ་དང་པོའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། འཇུག་འགྲེལ་ལས། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ཆུའི་ཚད་སྲང་གྲངས་ཀྱིས་ངེས་པར་མི་ནུས་པ་ལྟར་དེར་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་མཚམས་ངེས་པར་མི་ནུས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་འཕེན་པ་དང་དགེ་བ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྡིག་པ་ནི་མི་བཟོད་པ་ལས་གཞན་མཆོག་ཏུ་བྱུང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ 13-2-263a གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། རྣམ་སྨིན་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཆེས་ཆེ་བ་འབྱིན་ཀྱང་དགེ་རྩ་མི་འཇོམས་ན་དེ་ཙམ་དུ་སྡིག་ཆེ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་རྣམ་སྨིན་ཚབས་ཆེ་བ་འབྱིན་པ་དང་དགེ་རྩ་འཇོམས་པ་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པའི་ཉེས་སྤྱོད་ནི་ཞེ་སྡང་ལས་གཞན་པའང་མང་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལོག་ལྟ་དང་དམ་པའི་ཆོས་སྤོང་བ་དང་བྱང་སེམས་དང་བླ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆེས་ཆེར་ཁྱད་དུ་གསོད་ཅིང་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པ་སོགས་ཏེ་བསླབ་བཏུས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ༈ བཟོད་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། བཟོད་པའི་རབ་དབྱེ་ལ་གསུམ། གནོད་བྱེད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པ་དང་། ཆོས་ལ་ངེས་སེམས་ཀྱི་བཟོད་པའོ། ། ༈ གནོད་བྱེད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ། དང་པོ་གནོད་བྱེད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་གཉིས། གནོད་བྱེད་ཀྱིས་གནོད་པ་བྱས་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ་དང་། གནོད་བྱེད་འབྱོར་པ་ལ་མི་དགའ་ཞིང་རྒུད་པ་ལ་དགའ་བ་དགག་པའོ། ། 13-2-263b རྒྱུ་མཚན་གང་ཡིན་སྙམ་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བརྟགས་པ་ན་དེས་རང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས། སྦྱོར་བས་རང་གི་བདེ་བ་བཀག་པའམ་ལུས་དང་སེམས་ལ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པས་སོ་སྙམ་ན། གལ་ཏེ་དེས་རང་ལ་གནོད་པ་མི་བྱེད་པ་ལ་རང་དབང་ཡོད་བཞིན་དུ་གནོད་པ་བསྐྱལ་བས་ཁྲོ་བ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་རང་དབང་གཏན་མེད་དེ། གཞན་གྱིས་དབང་མེད་དུ་བས
【現代漢語翻譯】 若心為嗔恚所擾，則多行不合之事，心智昏昧。因嗔怒而習於罪業，將在惡道中受苦百年。大害加身，怨敵所為，亦不過如此。嗔恚乃是內心的敵人，我既已明瞭此理，誰能容忍其勢力蔓延？』如是說。對於諸如此類的過患，應堅定不移地修習，確信皆由嗔恚而生。 如《入行論》所說：『嗔恚如猛火，能焚燬一切善根。』因此，應以多種方式，精勤修習忍辱。如是，應先明瞭其利益與過患，然後努力從多方面修習忍辱。 第一句的理由是，如《入行論釋》所說：『如大海之水，無法以秤量盡，其異熟果報亦無法衡量。』因此，能引生不悅意之果，且損害善根的罪業，莫過於不忍。』如是說，即使能產生極大的不悅意果報，若不摧毀善根，則罪業尚不算大。然而，既能產生嚴重的異熟果報，又能摧毀善根的惡行，除了嗔恚之外還有很多，如誹謗因果的邪見、捨棄正法、輕蔑菩提薩埵和上師等，這些可從《學集論》中瞭解。 忍辱的分類：忍辱分為三種：于損害不介意、安受痛苦、以及於法生起定解之忍。 于損害不介意：首先，生起于損害不介意的忍辱，分為二：對加害者所造成的損害不起嗔心，以及對加害者的順境不悅、逆境生喜。 應思擇其原因。如是思擇后，若思及彼先有欲害己之念，后以行為阻斷己之安樂，或於身心生起不悅意之痛苦，則應思：若彼能自主而不害己，卻仍加害，則應嗔怒否？然彼全無自主，乃為他所控制。
【English Translation】 If the mind is disturbed by anger, one will mostly act inappropriately and the mind will become deluded. Because of anger, one becomes accustomed to sinful deeds, and will suffer in the lower realms for hundreds of years. Even a great harm done by an enemy is no more than this. Anger is an inner enemy. Since I know this, who can tolerate its power spreading?』 Thus it is said. One should cultivate a firm conviction that all such faults arise from anger. As stated in the Bodhicharyavatara: 『There is no evil like hatred, and no austerity like patience.』 Therefore, one should diligently cultivate patience in various ways. Thus, one should first understand its benefits and faults, and then strive to cultivate patience from many aspects. The reason for the first line is, as stated in the commentary on the Bodhicharyavatara: 『Just as the water of the great ocean cannot be measured by weight, the extent of its ripening cannot be determined.』 Therefore, there is no sin that produces undesirable results and harms virtue more than impatience.』 As it is said, even if it produces a very large undesirable result, if it does not destroy the root of virtue, then the sin is not so great. However, there are many misdeeds that both produce severe ripening and destroy the root of virtue other than hatred, such as wrong views that deny cause and effect, abandoning the holy Dharma, and greatly despising Bodhisattvas and gurus, and generating pride, etc., which can be learned from the Shikshasamuccaya. The divisions of patience: There are three divisions of patience: not minding harm, accepting suffering, and patience of conviction in the Dharma. Not minding harm: First, generating the patience of not minding harm is divided into two: refuting impatience towards the harm done by the harmer, and refuting displeasure with the harmer's prosperity and joy in their adversity. One should investigate the reasons. After investigating in this way, if one thinks that he first had the intention to harm himself, and then blocked his happiness by his actions, or caused unpleasant suffering to his body and mind, then one should think: If he had the freedom not to harm himself, but still harmed himself, should he be angry? But he has no freedom at all, he is controlled by others.
ྐུལ་ནས་གནོད་པ་བྱས་པ་ཡིན་པས་ཁྲོ་བ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། དེས་གནོད་པ་བྱེད་པ་དེ་ལ་རང་ལ་རང་དབང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་སྔོན་གོམས་པའི་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་ཡོད་པ་དང་ཡུལ་ཉེ་བ་དང་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་ཚོགས་པ་ན་གནོད་པའི་སེམས་དེ་བསྐྱེད་དོ་སྙམ་དུ་མ་བསམས་ཀྱང་རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་གིས་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་མ་ཚང་ན་བསྐྱེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཀྱང་གཏན་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་གིས་གནོད་པ་བྱེད་འདོད་བསྐྱེད་ལ་དེས་ཀྱང་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་བསྐྱེད་ཅིང་། དེས་གཞན་ལ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་གང་ཟག་དེ་ལ་རང་དབང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །ཁོ་ཉིད་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པས་དེའི་བྲན་ལྟར་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལ་རང་དབང་གཏན་མེད་པར་གཞན་གྱིས་དབང་མེད་དུ་བསྐུལ་ནས་གནོད་པ་བྱས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། དཔེར་ན་གདོན་གྱིས་བརླམས་ནས་དེའི་དབང་དུ་སོང་བ་འགའ་ཞིག་ 13-2-264a རང་དེ་ལས་ཐར་བར་བྱེད་པའི་ཕན་འདོགས་མཁན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་འདོད་ཅིང་བརྡེག་པ་སོགས་བྱེད་ཀྱང་། འདི་ནི་གདོན་གྱིས་རང་དབང་མེད་པར་བྱས་པས་དེ་ལྟར་བྱེད་དོ་སྙམ་ནས་དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ཁྲོ་བར་གདོན་དང་ཅི་ཕྲེལ་ཕྲེལ་ལ་འབད་པ་བཞིན་དུ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་གནོད་བྱེད་ཀྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པ་ན་འདི་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་གདོན་གྱིས་རང་དབང་མེད་པར་བྱས་པས་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། གང་ཟག་དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ཁྲོ་བར་འདི་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དང་དབྲལ་བའི་ཕྱིར་དུ་བདག་གིས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་འབད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཁྲོ་ཡང་འབྱུང་པོས་བཟུང་བ་ལས། །སྨན་པ་འཁྲུག་པ་མིན་དེ་ལྟར། །ཐུབ་པས་ཉོན་མོངས་དགྲར་གཟིགས་ཀྱི། །ཉོན་མོངས་དང་འབྲེལ་གང་ཟག་མིན། །ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་། འདི་འདིར་སེམས་ཅན་སྐྱོན་མིན་གྱི། །འདི་ནི་ཉོན་མོངས་རྣམས་སྐྱོན་ཞེས། །རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་མཁས་པ་རྣམས། །སེམས་ཅན་དག་ལ་འཁྲུག་མི་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །སྤྱོད་འཇུག་ནས་རིགས་པ་མང་དུ་གསུངས་ཀྱང་འདི་ཉིད་ངེས་པ་སྐྱེ་སླ་ཞིང་ཁྲོ་བའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་ཚབས་ཆེ་བར་སྣང་ལ། བྱང་སར་ཡང་ཆོས་ཙམ་གྱི་འདུ་ཤེས་བསྒོམས་ནས་གནོད་པ་བཟོད་པར་གསུངས་པའང་འདི་དང་དོན་གཅིག་པས་འདི་ལ་ངེས་པ་རྙེད་རྙེད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་དེ་དག་ལ་ 13-2-264b རང་དབང་ཡོད་ན་ནི་འགའ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དེ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལའང་རང
【現代漢語翻譯】 如果有人因為受到他人的傷害而生氣，這是不應該的。因為那個人在造成傷害時，並沒有自主的權力。這是因為，當先前習慣的煩惱的種子存在，環境適宜，以及不正確的作意等因緣聚合時，即使沒有想要產生傷害的念頭，這些因緣也會促使傷害的念頭產生。反之，如果這些因緣不齊全，即使想要產生傷害的念頭，也根本不會產生。因此，這些因緣會產生傷害的意願，而這意願又會引發傷害的行為。由於這些行為會給他人帶來痛苦，所以那個人根本沒有任何自主的權力。他自己也受到煩惱的控制，就像煩惱的奴隸一樣。如果完全沒有自主權，而是被他人不由自主地驅使而造成傷害，那就更不應該生氣了。例如，有些人被鬼附身，失去了自主權，反而想要傷害或毆打那些幫助他們擺脫鬼附身的人。我們會認為這是因為鬼使他們失去了自主權，所以才會這樣做，因此不會對他們生氣，而是努力驅除鬼。同樣，菩薩在面對傷害者時，也應該這樣想：『這個人是因為被煩惱的魔鬼控制，失去了自主權，所以才會這樣做。』因此，不要對那個人生氣，而要爲了使他擺脫煩惱，努力修持菩薩的行持。正如《四百論》中所說：『憤怒也是由魔所持，如醫生不怒於狂者，佛視煩惱為仇敵，非與煩惱相應之人。』月稱論師也說：『於此有情非過失，此是煩惱諸過失，善加觀察智者們，不對有情而嗔怒。』雖然《入菩薩行論》中也講了很多道理，但這個道理更容易理解，而且能更有效地對治嗔恨心。在《瑜伽師地論》中，也講到通過修習法想來忍受傷害，這與這裡的道理是一致的，所以要反覆修習，以獲得確定的認識。如果那些眾生有自主權，就不會遭受痛苦，因為他們不想要痛苦，而且他們自己... 如果那些眾生有自主權，就不會遭受痛苦，因為他們不想要痛苦，而且他們自己...
【English Translation】 If someone is angry because they have been harmed by others, it is not appropriate to be angry. This is because that person does not have the power to control themselves when causing harm. This is because when the seeds of previously habitual afflictions are present, the environment is suitable, and incorrect attention and other causes and conditions come together, even if there is no intention to generate harmful thoughts, these causes and conditions will cause harmful thoughts to arise. Conversely, if these causes and conditions are not complete, even if one wants to generate harmful thoughts, they will not arise at all. Therefore, these causes and conditions generate the desire to harm, and this desire in turn leads to harmful actions. Because these actions cause suffering to others, that person has absolutely no autonomy. He himself is controlled by afflictions, like a slave of afflictions. If there is absolutely no autonomy and one is involuntarily driven by others to cause harm, then it is even more inappropriate to be angry. For example, some people are possessed by spirits and lose their autonomy, and instead want to harm or beat those who help them get rid of the possession. We would think that this is because the spirit has made them lose their autonomy, so they do this, and therefore we would not be angry with them, but would try to drive out the spirit. Similarly, when a Bodhisattva faces a harmer, they should think: 'This person is controlled by the demon of afflictions and has lost their autonomy, so they do this.' Therefore, do not be angry with that person, but strive to practice the conduct of a Bodhisattva in order to free them from afflictions. As the Four Hundred Verses says: 'Anger is also held by demons, like a doctor not angry with a madman, the Buddha sees afflictions as enemies, not the person associated with afflictions.' The teacher Chandrakirti also said: 'Here, sentient beings are not at fault, these are the faults of afflictions, wise people who have carefully examined, do not get angry with sentient beings.' Although the Bodhicharyavatara also speaks of many reasons, this reason is easier to understand and is more effective in counteracting anger. In the Yogacarabhumi-sastra, it is also taught to endure harm by cultivating the perception of Dharma, which is consistent with this reason, so it should be practiced repeatedly to gain definite understanding. If those sentient beings had autonomy, they would not suffer, because they do not want suffering, and they themselves... If those sentient beings had autonomy, they would not suffer, because they do not want suffering, and they themselves...
་དབང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དེ་དག་ཉོན་མོངས་དྲག་པོས་བསྐྱོད་པ་ན་ཆེས་ཤིན་ཏུ་སྡུག་ཅིང་ཕངས་པའི་རང་ལའང་འགག་པ་དང་གཡང་དུ་མཆོང་པ་དང་། ཚེར་མ་དང་མཚོན་ལ་སོགས་པས་གནོད་པ་བྱེད་ཅིང་ཁ་ཟས་གཅོད་པ་སོགས་བྱེད་ན། གཞན་ལ་གནོད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཀྱང་ཁྲོ་བ་དགག་པར་བྱའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་གཞན་གྱི་དབང་། །དེ་ཡི་དབང་གིས་དེ་དབང་མེད། །དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་སྤྲུལ་ལྟ་བུའི། །དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཁྲོ་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། དེ་བས་དགྲ་འམ་མཛའ་ཡང་རུང་། །མི་རིགས་བྱེད་པ་མཐོང་གྱུར་ན། །འདི་འདྲའི་རྐྱེན་ལས་གྱུར་ཏོ་ཞེས། །དེ་ལྟར་སོམས་ཏེ་བདེ་བར་མནོས། །གལ་ཏེ་རང་དགས་འགྲུབ་འགྱུར་ན། །འགའ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པས། །ལུས་ཅན་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །སུ་ལའང་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། གང་ཚེ་ཉོན་མོངས་དབང་གྱུར་པས། །བདག་སྡུག་ཉིད་ཀྱང་གསོད་བྱེད་པ། །དེ་ཚེ་དེ་དག་གཞན་ལུས་ལ། །གནོད་མི་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གློ་བུར་བ་དང་རང་བཞིན་གང་ཡིན་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ་ནི། གཞན་ལ་འཚེ་བ་བྱེད་པའི་སྐྱོན་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་མིན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བས་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ནི་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ་མེ་ཚ་ཞིང་བསྲེག་པ་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ 13-2-265a ཏེ་གློ་བུར་བ་ཡིན་ནའང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། དུ་བ་ལ་སོགས་པ་ནམ་མཁའ་ལ་སྣང་བ་ན་དེའི་སྐྱོན་གྱི་དབང་གིས་ནམ་མཁའ་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་བཞིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་ཁྲོ་བ་དགག་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གལ་ཏེ་གཞན་ལ་འཚེ་བྱེད་པ། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ན། །དེ་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། །བསྲེག་པའི་རང་བཞིན་མེ་བཀོན་འདྲ། །འོན་ཏེ་སྐྱོན་དེ་གློ་བུར་ལ ། སེམས་ཅན་རང་བཞིན་ངེས་པ་ན། །འོ་ནའང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། །མཁའ་ལ་དུད་འཐུལ་བཀོན་པ་བཞིན། །ཞེས་སོ། །དངོས་དང་བརྒྱུད་པ་གང་གིས་གནོད་པ་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ་ནི། དངོས་སུ་གནོད་པ་བསྐྱེད་པའི་གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་ན་ནི། དབྱུག་པ་སོགས་ལ་གང་ཟག་བཞིན་དུ་ཁྲོ་དགོས་ལ། བརྒྱུད་ནས་གནོད་པ་སྐྱེལ་བའི་གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་ན་ནི། དབྱུག་པ་སོགས་སྐྱེས་བུས་རྦད་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་ཡང་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཞེ་སྡང་གིས་རྦད་པས་ཞེ་སྡང་ལ་ཁྲོ་དགོས་ཏེ། དབྱུག་པ་ལ་སོགས་དངོས་བཀོལ་ཏེ། །གལ་ཏེ་འཕེན་པ་ལ་ཁྲོ་ན། །དེ་ཡང་ཞེ་སྡང་གིས་རྦད་པས། །ཉེས་ན་ཞེ་སྡང་ལ་ཁྲོ་རིགས། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་དབྱུག་པ་ལ་མི་ཁྲོ་ན་འཕེན་མཁན་ལའང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ལ། འཕེན་མཁན་ལ་ཁྲོ་ན་ཞེ་སྡང་ལའང་ཁྲོ་བར་རིགས་པ་ལ་དེ་ལྟར་མི་འཛིན་པ་ནི། བློ་མི་རིགས་པའི་ལམ་དུ་སོང་བ་ཡིན་པས་རིགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཚུངས་པ་ལ་ངེས་པ
【現代漢語翻譯】 因為他們是被控制的緣故。此外，當他們被強烈的煩惱所驅使時，會做出極其痛苦和可悲的事情，例如自殺、跳崖、用荊棘和武器傷害自己、斷食等等。想到他們會這樣對待自己，更不用說傷害他人了，就應該阻止憤怒。《入菩薩行論》中說：『如此一切皆他力，彼於他力故無主，知已如幻化，于彼一切不生嗔。』又說：『故於怨或親，見行非理時，謂此因緣生，如是念當安。』如果一切都能如己所愿地實現，因為沒有人想要痛苦，那麼所有的有情眾生都不會遭受任何痛苦。』又說：『何時為煩惱所勝，自愛之身亦殺害，爾時彼等他身事，云何能不作損害？』 如果分析傷害是突發性的還是自性的，那麼不應該憤怒的原因是：對他人造成傷害的過錯，不外乎是有情眾生的自性，如果是有情眾生的自性，那麼就不應該憤怒，就像不應該對火的熱和燃燒感到憤怒一樣。如果傷害是突發性的，那麼也不應該憤怒，就像煙霧等出現在空中時，不應該因為它們的過錯而對天空感到憤怒一樣。應該這樣想，從而阻止憤怒。《入菩薩行論》中說：『若人慾損他，是如童子性，爾于彼何嗔，如嗔燒性火。若此是偶發，有情性本凈，此則不應嗔，如嗔煙蔽空。』 如果分析是直接還是間接造成的傷害，那麼不應該憤怒的原因是：如果對直接造成傷害的施害者感到憤怒，那麼就應該像對人一樣對棍棒等感到憤怒。如果對間接造成傷害的施害者感到憤怒，那麼就像人被棍棒等擊打一樣，人也應該因為施加傷害而受到嗔恨的擊打，所以應該對嗔恨感到憤怒。正如《入菩薩行論》所說：『若謂杖等物，能觸能擊我，嗔彼有何義，彼為嗔所使。』因此，如果不嗔恨棍棒，那麼也不應該嗔恨擊打者。如果嗔恨擊打者，那麼也應該嗔恨嗔恨本身，如果不這樣認為，那就是頭腦走上了不合理的道路，因為在所有情況下，道理都是相同的。
【English Translation】 Because they are controlled. Furthermore, when they are driven by intense afflictions, they do extremely painful and regrettable things, such as committing suicide, jumping off cliffs, harming themselves with thorns and weapons, fasting, and so on. Thinking that they would treat themselves this way, let alone harm others, one should restrain anger. The Bodhicharyavatara states: 'Thus, all are under the power of others; because of that power, they have no control. Knowing this, one will not become angry at all things that are like illusions.' It also says: 'Therefore, when you see an enemy or a friend acting irrationally, think that it arises from such causes and be at ease.' If everything could be accomplished as one wishes, since no one wants suffering, then all sentient beings would not experience any suffering. It also says: 'When one is overcome by afflictions, one even kills one's own beloved body. How then could they not harm the bodies of others?' If one analyzes whether the harm is accidental or intrinsic, the reason for not being angry is: the fault of harming others does not go beyond being either the nature of sentient beings or not. If it is the nature of sentient beings, then one should not be angry, just as one should not be angry at the heat and burning of fire. If the harm is accidental, then one should not be angry either, just as when smoke and so on appear in the sky, one should not be angry at the sky because of their faults. One should think in this way and restrain anger. The Bodhicharyavatara states: 'If harming others is the nature of children, why be angry with them, like being angry with fire for its burning nature? But if that fault is accidental, and the nature of sentient beings is pure, then one should not be angry, like being angry with the sky for being obscured by smoke.' If one analyzes whether the harm is caused directly or indirectly, the reason for not being angry is: if one is angry at the harmer who directly causes harm, then one should be angry at the stick and so on as if they were persons. If one is angry at the harmer who indirectly causes harm, then just as a person is struck by a stick and so on, the person should also be struck by hatred for inflicting harm, so one should be angry at hatred. As the Bodhicharyavatara says: 'If you say that the stick and so on can touch and strike me, what is the point of being angry with them, since they are driven by hatred?' Therefore, if one is not angry at the stick, then one should not be angry at the striker either. If one is angry at the striker, then one should also be angry at hatred itself, and if one does not think in this way, then the mind has gone down an unreasonable path, because the reasoning is the same in all cases.
་དྲང་ལ། དབྱུག་པ་ལྟར་གང་ཟག་ 13-2-265b ལའང་མི་ཁྲོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱོགས་སུ་ཡིད་དྲང་སྟེ། འདི་ལའང་དབྱུག་པ་དང་འཕེན་པ་པོ་ལ་གནོད་སེམས་ཡོད་མེད་ཀྱིས་མི་ཕྱེད་པ་ནི། སྔར་བསྟན་པའི་རང་དབང་འགོག་པའི་རིགས་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གནོད་བྱེད་བསྐུལ་བའི་རྒྱུ་ལ་བརྟགས་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་ནི། གནོད་བྱེད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་མི་འབྱུང་བས་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྔོན་གྱི་མི་དགེ་བའི་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། རང་གི་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་གནོད་བྱེད་རང་དབང་མེད་པར་བསྐུལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གིས་ལན་པ་ལ་གཞན་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་སོ་སྙམ་དུ་རང་ལ་ལེ་ལན་དེད་ནས་ཁྲོ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་སེམས་ཅན་དམྱལ་བའི་སྲུང་མ་རྣམས་རང་གི་ལས་ངན་གྱིས་བསྐྱེད་ནས་རང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་བཞིན་ཏེ། བདག་གིས་སྔོན་ཆད་སེམས་ཅན་ལ། །འདི་འདྲ་བ་ཡི་གནོད་པ་བྱས། །དེ་བས་སེམས་ཅན་འཚེ་བྱེད་པ། །བདག་ལ་གནོད་པ་འདི་འབྱུང་རིགས། །ཞེས་དང་། བྱིས་པ་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་ཅིང་། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ལ་བརྐམ་པས་ན། །རང་གི་ཉེས་པས་གནོད་འགྱུར་ན། །གཞན་ལ་བཀོན་དུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དཔེར་ན་དམྱལ་བའི་སྲུང་མ་དང་། །རལ་གྲི་ལོ་མའི་ནགས་ཚལ་ལྟར། །རང་གི་ལས་ཀྱིས་འདི་བསྐྱེད་ན། །གང་ཞིག་ལ་ནི་ཁྲོ་བར་བྱ། །བདག་གི་ལས་ཀྱིས་བསྐུལ་བྱས་ནས། །བདག་ལ་གནོད་བྱེད་རྣམས་འབྱུང་སྟེ། །དེ་ཡིས་སེམས་ 13-2-266a ཅན་དམྱལ་འདོང་ན། །བདག་གིས་དེ་དག་མ་བརླག་གམ། །ཞེས་སོ། །ཤ་པོ་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། ངས་མ་ལན་ཟེར་ཙ་ན་དོན་དུ་ན་ཆོས་ཀྱི་བག་ཞད་ཀྱང་མེད་བྱ་བར་བསྟན་གསུང་ལོ། ། ༈ ཡུལ་ཅན་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ། ཡུལ་ཅན་ལ་བརྟགས་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་ནི། གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་བ་བསྐྱེད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མ་བཟོད་པས་ཡིན་ན་དེ་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟའི་སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་མོ་ཞིག་ལ་མི་བཟོད་ནས་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྒྱུ་ནན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བདག་ནི་ཤིན་ཏུ་བླུན་པའོ་སྙམ་དུ་རང་གིས་རང་ལ་ཁྲེལ་དེད་དེ་ཁྲོ་བ་མ་ཤོར་བ་ལ་འབད་པར་བྱ་སྟེ། ད་ལྟའི་སྡུག་བསྔལ་འདི་ཙམ་ལའང་། །བདག་གིས་བཟོད་པར་མི་ནུས་ན། །དེས་ན་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ། །ཁྲོ་བ་ཅི་སྟེ་ཟློག་མི་བྱེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལ་གནོད་པས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་སྔོན་གྱི་ལས་ངན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་དེ་མྱོང་བས་ནི་སྔོན་གྱི་ལས་ངན་འཛད་ལ། བཟོད་པར་བྱས་ན་ནི་སྡིག་གསར་དུ་མི་གསོག་ཅིང་། བསོད་ནམས་མང་པོ་འཕེལ་བས། ཁོ་རང་གི་ཆོས་ཉམས་པ་ལའང་མི་བལྟ་བར་རང་གི་སྡིག་པ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་དུ་ཞུགས་པ་འདྲ་བའི་གནོད་བྱེད
【現代漢語翻譯】 應以正直之心對待他人，就像對待棍棒一樣，不要生氣。就像對待棍棒和投擲者一樣，不應以是否有害意來區分。這可以通過先前所示的阻止自主性的理由來理解。如果考察引發傷害的原因，則不應生氣，因為感受由傷害引起的痛苦並非來自無因或不相容之因，而是來自相容之因。而且，這是因為它是先前的不善業。因此，由於自身業力的力量，傷害者不由自主地被驅使。因此，應該通過責備自己來阻止所有形式的憤怒，認為不應該因為自己的過錯而對他人發怒。例如，就像地獄的獄卒由自己的惡業所生，並對自己造成傷害一樣： 『我過去曾對眾生， 造成過這樣的傷害。 因此，眾生施加傷害， 對我造成傷害是應該的。』 並且，『孩童不欲受苦， 卻貪戀痛苦之因， 若因己過而受害， 責怪他人又有何用？』 『譬如地獄之獄卒， 以及利刃之森林， 若由自業而生起， 又該向誰去發怒？』 『由我之業力驅使， 對我造成傷害者生， 彼若因此墮地獄， 豈非我已毀滅彼？』 夏波瓦（Shapawo，人名）尊者也說：『如果我說我沒有償還，那實際上表明我沒有佛法的概念。』 如果考察對境，則不應生氣： 如果考察對境，則不應生氣，因為生起對傷害者的憤怒是因為無法忍受痛苦，這是矛盾的，因為無法忍受現在的小痛苦，卻強烈地製造了無量惡趣痛苦之因。因此，應該通過責備自己來努力不失去憤怒，認為自己非常愚蠢： 『僅僅是現在的這點苦， 我都無法忍受的話， 那麼地獄的痛苦之因， 為何不阻止憤怒呢？』 此外，由傷害引起的痛苦是先前惡業的果報，因此經歷它會耗盡先前的惡業。如果忍受，就不會積累新的罪業，並且會增長許多功德。甚至不顧及他人的佛法衰退，傷害者似乎是爲了凈化自己的罪業而來的。
【English Translation】 One should direct one's mind towards being impartial, like towards a stick, and not get angry at the person. Just as with a stick and the thrower, one should not differentiate based on whether there is harmful intent. This can be understood through the reasoning of preventing autonomy as previously shown. If one examines the cause that instigates harm, it is not appropriate to be angry, because experiencing the suffering caused by harm does not arise from a causeless or incompatible cause, but from a compatible cause. Moreover, this is because it is a previous non-virtuous action. Therefore, due to the power of one's own karma, the harmer is involuntarily driven. Therefore, one should prevent all forms of anger by blaming oneself, thinking that one should not be angry at others for one's own fault. For example, just as the guards of hell are born from one's own bad karma and cause harm to oneself: 'I have in the past, to sentient beings, Caused such harm. Therefore, sentient beings inflict harm, It is appropriate for this harm to come to me.' And, 'Children do not want suffering, Yet crave the cause of suffering, If harm occurs due to one's own fault, What is the use of blaming others?' 'Like the guards of hell, And the forest of razor leaves, If this is created by one's own karma, Who should one be angry at?' 'Instigated by my own karma, Harmers arise to harm me, If they go to hell because of that, Haven't I destroyed them?' Shapawo (a person's name) also said: 'If I say I have not repaid, that actually shows that I have no concept of Dharma.' If one examines the object, it is not appropriate to be angry: If one examines the object, it is not appropriate to be angry, because generating anger towards the harmer is because one cannot endure suffering, which is contradictory, because one cannot endure the small suffering of the present, yet strongly creates the cause of immeasurable suffering in the lower realms. Therefore, one should strive not to lose anger by blaming oneself, thinking that one is very foolish: 'If I cannot endure, Even this small amount of present suffering, Then the cause of hell's suffering, Why not prevent anger?' Moreover, the suffering caused by harm is the result of previous bad karma, so experiencing it exhausts previous bad karma. If one endures, one will not accumulate new sins, and one will increase much merit. Without even considering the decline of the other's Dharma, the harmer seems to have come to purify one's own sins.
་ལ་དྲིན་དུ་བལྟ་དགོས་ཏེ། སྐྱེས་རབས་ལས། གང་ཞིག་རང་གི་ཆོས་ཉམས་མི་སེམས་པར། །བདག་གི་སྡིག་སྦྱང་ཕྱིར་ནི་ཞུགས་འདྲ་ལ། །འདི་ལའང་བདག་གིས་བཟོད་པར་མི་བྱེད་ན། །དེ་ལས་གཞན་པ་དྲིན་མེད་ཅི་འདྲ་ཞིག །ཅེས་དང་། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་། སྔོན་བྱས་ 13-2-266b པ་ཡི་མི་དགེའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གང་། །ཟད་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ཀོ ། གཞན་ལ་གནོད་པ་དང་ནི་ཁྲོ་བས་སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར། །ས་བོན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟ་བུར་ན་འཁྲིད་པར་བྱེད། །ཅེས་སོ། །དེས་ན་ནད་ཆེན་པོ་གསོ་བའི་ཐབས་སུ་གཏར་སྲེག་བྱེད་པ་ལ་བཟོད་པ་ལྟར། སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དུ་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུ་ལ་བཟོད་པར་ཤིན་ཏུ་རིགས་སོ། ། ༈ རྟེན་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ། རྟེན་ལ་བརྟགས་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་ལ། གནོད་པའི་རྒྱུ་དང་སྐྱོན་ཅན་སྐྱོན་མེད་ལ་བརྟག་པ་ནི། དེ་ཡི་མཚོན་དང་བདག་གི་ལུས། །གཉིས་ཀ་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། །དེས་མཚོན་བདག་གིས་ལུས་ཕྱུང་ན། །གང་ཞིག་ལ་ནི་ཁྲོ་བར་བྱེད། །ཤུ་བ་མི་ཡི་གཟུགས་འདྲ་བ། །རེག་ཏུ་མི་བཟོད་སྡུག་བསྔལ་ཅན། །སྲེད་མདོངས་བདག་གིས་བཟུང་གྱུར་ན། །དེ་ལ་གནོད་པ་སུ་ལ་ཁྲོ། །ཞེས་དང་། ལ་ལ་རྨོངས་པས་གནོད་པ་བྱེད། །ལ་ལ་རྨོངས་ཏེ་ཁྲོ་གྱུར་ན། །དེ་ལ་སྐྱོན་མེད་གང་གིས་བྱ། །སྐྱོན་དང་བཅས་དེ་གང་ཞིག་ཡིན། །ཞེས་སོ། །རང་གིས་ཁས་བླངས་པ་ལ་བརྟག་པ་ནི། ཉན་ཐོས་བདག་གཅིག་པུའི་དོན་དུ་ཞུགས་པ་ལའང་མི་བཟོད་པར་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ན། བདག་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་དུས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ཤིང་། གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཞུགས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་བཟོད་པའི་བསྲན་བསྐྱེད་པའོ། །པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་སྡིག་མི་ 13-2-267a བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པ་བག་ཙམ་བྱུང་ན་བཟོད་པ་མི་བསྒོམ་པར། འདིས་བསྟན་པ་རྩ་བ་ནས་བཤིག་ཟེར། བྲུབས་བྱེད། དེས་ནི་སྡོམ་པ་གཏོང་བ་ཡིན། བསྟན་པ་རྩ་བ་ནས་དེས་བཤིག་པ་ཡིན། སྤྱིའི་བསྟན་པ་འོ་ཅག་ལ་མེད། རང་གི་སྡོམ་པ་ཤོར་ན་སྒོས་ནུབ་ཡིན་གསུང་བ་དང་། སྒ་བོག་པའི་གཡག་གིས་མཇུག་མ་བསྡམས་ནས་འཕགས་པས་སྒས་རྐང་པ་བརྡུང་ལ། གློད་ན་རྨེད་ལྷུང་ནས་བདེ་བ་ལྟར། གནོད་བྱེད་ལ་མ་གློད་པར་དེའི་ཟླ་བྱས་པས་ཇེ་མི་བདེར་འགྲོ་གསུང་ངོ་། ། ༈ བརྩེ་བར་བྱ་བ་རིགས་པར་བསྟན་པ། གཉིས་པ་བརྩེ་བར་བྱ་བར་རིགས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འཁོར་བ་ན་རང་གི་ཕ་མ་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་དང་མཛའ་བོར་མ་གྱུར་པ་མེད་པ་དང་མི་རྟག་ཅིང་སྲོག་དང་འབྲལ་ལ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་གདོན་གྱིས་སྨྱོ་ནས་རང་གི་འདི་
【現代漢語翻譯】 應該以恩情的眼光看待（加害者）。《本生經》中說：『如果一個人不顧自己的戒律，像火一樣爲了凈化我的罪業而燃燒，如果我對這個人都不寬容，那還有什麼比這更沒有恩情呢？』《入行論》中也說：『過去所造的惡業的果報，想要讓它 खत्म（藏文，梵文天城體，kṣam，梵文羅馬擬音，ksham，寬恕）盡嗎？因為嗔恨和傷害他人而痛苦，怎麼能讓它成為 खत्म（藏文，梵文天城體，kṣam，梵文羅馬擬音，ksham，寬恕）的種子呢？』因此，就像爲了治療大病而進行放血和燒灼一樣，爲了避免更大的痛苦，忍受小的痛苦是非常合理的。 如果不從所依的角度考慮，那麼憤怒是不合理的。觀察傷害的原因和有缺點、無缺點：『那人的武器和我的身體，都是痛苦的原因。如果那人拿著武器刺穿我的身體，我應該對誰生氣呢？』就像麻風病人身體長得像人，觸控時難以忍受痛苦，如果我執著于慾望，那應該對誰生氣，對誰造成傷害呢？有些人因為愚癡而造成傷害，有些人因為愚癡而憤怒，那麼誰是沒有缺點的呢？誰是有缺點的呢？』 從自己承諾的角度考慮：即使是隻為自己利益而進入小乘道的人，也不應該因為無法忍受而憤怒。我從發菩提心的時候起，就承諾要成辦一切眾生的利益和安樂，更何況是爲了他人的利益而進入（菩薩道），攝受一切眾生呢？應該這樣想，生起忍耐之心。博朵瓦尊者也說：『不造惡業才是對佛法的護持。如果受到一點點傷害就不能忍耐，反而說這個人徹底摧毀了佛法。』這是毀滅，這是捨棄戒律，這是那個人徹底摧毀了佛法。我們沒有共同的佛法，如果自己的戒律喪失了，那就是個人的毀滅。』噶波瓦的比喻說，就像牦牛的尾巴被夾住，阿阇黎用腳踢它的腿，如果放開，犁鏵就會掉下來，感到輕鬆一樣，不要對加害者不放手，與他對抗只會越來越不舒服。 第二，說明應該慈愛的理由：一切眾生從無始以來，沒有不曾做過自己的父母等親人和朋友的，而且他們都是無常的，面臨著與生命分離的痛苦，被三種痛苦所折磨，被煩惱的魔鬼所迷惑，不知道自己該做什麼。
【English Translation】 One should look upon (the perpetrator) with kindness. As the Jataka says, 'If one does not care about breaking one's own vows, and burns like fire to purify my sins, if I do not tolerate this person, then what could be more ungrateful than this?' The Entering the Middle Way also says, 'Whatever is the result of past unwholesome actions, is it said to be exhausted? How can it lead to the seed itself, because of the suffering of harming others and anger?' Therefore, just as one tolerates bloodletting and cauterization as a means of curing a great disease, it is very reasonable to tolerate small sufferings in order to avert great sufferings. If one does not consider the basis, then anger is unreasonable. Considering the cause of harm and the faults and lack of faults: 'That person's weapon and my body are both the cause of suffering. If that person pierces my body with a weapon, who should I be angry with?' Like a leper whose body resembles a human form, unbearable to touch and full of suffering, if I am attached to desire, who should I be angry with, who should I harm? Some harm because of delusion, and some become angry because of delusion, then who is without fault? Who is with fault?' Considering one's own vows: Even those who enter the Hearer's path solely for their own benefit should not be angry because they cannot tolerate. From the time I generated Bodhicitta, I vowed to accomplish the benefit and happiness of all sentient beings, let alone entering (the Bodhisattva path) for the sake of others and embracing all sentient beings? One should think like this and generate patience. Potowa also said, 'Not committing evil is the protection of the Buddha's teachings. If one cannot tolerate even a little harm, but says that this person has completely destroyed the teachings.' This is destruction, this is abandoning vows, this is that person completely destroying the teachings. We do not have a common Dharma, if one's own vows are lost, then that is personal destruction.' Kaba's analogy says, just as the yak's tail is caught, and the Acharya kicks its leg with his foot, if it is released, the plow will fall down and feel relieved, do not let go of the harmer, confronting him will only make it more uncomfortable. Secondly, explaining the reasons why one should be loving: All sentient beings, from beginningless time, have not been without being one's own parents and friends, and they are all impermanent, facing the suffering of separation from life, tormented by the three sufferings, and deluded by the demons of afflictions, not knowing what they should do.
དང་ཕྱི་མའི་དོན་རྣམས་ཀྱང་འཇིག་པར་བྱེད་པ་ལ་བདག་བརྩེ་བ་བསྐྱེད་དགོས་ཀྱི། ཁྲོ་བ་དང་གནོད་ལན་བྱེད་དུ་ག་ལ་རུང་སྙམ་དུ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་སེམས་པའོ། ། ༈ བཀུར་བ་སོགས་ཀྱི་གེགས་བྱས་པ་དང་བརྙས་པ་སོགས་གསུམ་བྱེད་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ། བཀུར་བ་སོགས་ཀྱི་གེགས་བྱས་པ་དང་བརྙས་པ་སོགས་གསུམ་བྱེད་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ལས། བསྟོད་པ་སོགས་གསུམ་གྱི་གེགས་བྱས་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ། བསྟོད་པ་སོགས་ལ་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཚུལ་བསམ་པ་དང་། སྐྱོན་ཡོད་ཚུལ་བསམ་པ་དང་། དེས་ན་དེ་དག་འགོག་པ་ལ་དགའ་བར་བྱ་བའོ། ། ༈ བསྟོད་པ་སོགས་ལ་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཚུལ་བསམ་པ། དང་པོ་ནི། གཞན་གྱིས་རང་ལ་བསྟོད་པ་དང་རང་གི་གྲགས་པ་ 13-2-267b རྒྱས་པ་ལ། ཚེ་རིང་བ་དང་ནད་མེད་པ་སོགས་ཚེ་འདི་དང་། བསོད་ནམས་འཐོབ་པ་སོགས་སྐྱེ་བ་གཞན་གྱི་དོན་གཉིས་པོ་གང་ཡང་མེད་པས། དེ་དག་ཉམས་པ་ལ་མི་དགའ་བ་ནི། གནས་ཁང་གི་དགོས་པ་གང་ཡང་མི་འགྲུབ་པའི་བྱེ་མའི་ཁང་བུ་རྡིབ་པ་ན་བྱིས་པ་ཆུང་ངུ་རྣམས་ངུ་བ་དང་བདག་ཅག་གཉིས་ཁྱད་མེད་དོ་སྙམ་དུ་རང་ལ་སྨད་ནས་ཆགས་པར་མི་བྱ་སྟེ། བསྟོད་དང་གྲགས་པའི་རིམ་གྲོ་ནི། །བསོད་ནམས་མི་འགྱུར་ཚེར་མི་འགྱུར། །བདག་སྟོབས་མི་འགྱུར་ནད་མེད་མིན། །ལུས་བདེ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །བདག་ནི་རང་དོན་ཤེས་གྱུར་ན། །དེ་ལ་རང་དོན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་དང་། བྱེ་མའི་ཁང་བུ་རྡིབ་གྱུར་ན། །བྱིས་པ་རྣམས་ནི་ག་ཆད་ངུ་། །དེ་བཞིན་བསྟོད་དང་གྲགས་ཉམས་ན། །རང་གི་སེམས་ནི་བྱིས་པ་བཞིན། །ཞེས་སོ། ། ༈ སྐྱོན་ཡོད་ཚུལ་བསམ་པ། གཉིས་པ་ནི། བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སེམས་དོན་མ་ཡིན་པ་ལ་གཡེང་བ་དང་སྐྱོ་ཤས་འཇིག་པ་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་ཕྲག་དོག་བསྐྱེད་པ་དང་དགེ་བའི་བྱ་བ་རྣམས་ཉམས་པར་བྱེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་དེ་དག་ལ་ཡིད་འབྱུང་བ་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། བསྟོད་སོགས་བདག་ནི་གཡེང་བར་བྱེད། །དེས་ནི་སྐྱོ་བའང་འཇིག་པར་བྱེད། །ཡོན་ཏན་ལྡན་ལ་ཕྲག་དོག་དང་། །ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའང་འཇིག་པར་བྱེད། །ཅེས་སོ། ། ༈ དེས་ན་དེ་དག་འགོག་པ་ལ་དགའ་བར་བྱ་བ། གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་ན་བདག་གི་བསྟོད་པ་དང་གྲགས་སྙན་དང་རྙེད་བཀུར་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ནི་བདག་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བ་སྲུང་བྱེད་དང་ཆགས་པའི་འཆིང་བ་གཅོད་བྱེད་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་འཇུག་པར་འདོད་པའི་སྒོ་འགེགས་བྱེད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ལྟ་བུར་ 13-2-268a གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ཁྲོ་བ་དགག་ཅིང་དགའ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཕྱིར་བདག་གི་བསྟོད་སོགས་ནི། །གཞིག་ཕྱིར་གང་དག་ཉེར་གནས་པ། །དེ་དག་བདག་ནི་ངན་སོང་དུ། །ལྟུང་བ་བསྲུང་ཕྱིར་ཞུགས་མིན་ནམ། །བདག་ནི་གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་ལ། །རྙེད་དང་བཀུར་སྟ
【現代漢語翻譯】 並且也要想到，（他們）正在摧毀我來世的利益，我應該對他們生起慈悲心，怎麼能生氣和報復呢？要從內心深處這樣想。 抵制因受到尊敬等的阻礙和侮辱等三種行為而產生的不容忍。 抵制因受到尊敬等的阻礙和侮辱等三種行為而產生的不容忍，分為兩部分。首先，抵制因受到讚揚等三種行為的阻礙而產生的不容忍，分為三個方面：思考讚揚等沒有功德，思考有缺點，因此應該樂於阻止這些。 思考讚揚等沒有功德。 首先，別人讚揚我和我的名聲增長，對於今生來說，既不能長壽也不能無病等，對於來世來說，也不能獲得福德等，既然這兩者都沒有，那麼對於這些的喪失不高興，就如同沙堡沒有任何用處卻倒塌時，小孩子們哭泣一樣，我和他們沒有區別啊，這樣責備自己，不要執著。讚揚和名聲的侍奉，不會變成福德，不會變成刺，不會變成我的力量，不會讓我無病，也不會讓我身體舒適。如果我瞭解自己的利益，那麼這其中有什麼利益呢？就像沙堡倒塌時，孩子們會傷心地哭泣。同樣，讚揚和名聲喪失時，自己的心就像孩子一樣。 思考有缺點。 第二，要想到讚揚等等會使心散亂于無意義的事情，會摧毀滿足感，會引發對有功德者的嫉妒，會使善行衰退，從而對這些產生厭離心。讚揚等會使我散亂，它會摧毀滿足感，對有功德者產生嫉妒，也會摧毀圓滿。 因此應該樂於阻止這些。 第三，這樣想，摧毀我的讚揚、名聲和利養恭敬，就像是守護我不墮入惡趣，斬斷貪戀的束縛，阻擋我進入痛苦之門的佛陀加持一般，要從內心深處抵制憤怒，生起歡喜心。因此，那些摧毀我的讚揚等的人，難道不是爲了守護我不墮入惡趣嗎？我尋求解脫，對於利養和恭敬...
【English Translation】 And also think, '(They) are destroying my benefits in the future life, I should generate compassion for them, how can I be angry and retaliate?' Think this from the bottom of your heart. Resisting intolerance arising from being obstructed from receiving respect, etc., and from the three acts of insult, etc. Resisting intolerance arising from being obstructed from receiving respect, etc., and from the three acts of insult, etc., is divided into two parts. First, resisting intolerance arising from being obstructed from the three acts of praise, etc., is divided into three aspects: thinking that praise, etc., has no merit, thinking that it has faults, and therefore one should be happy to prevent these. Thinking that praise, etc., has no merit. First, when others praise me and my fame increases, it does not lead to longevity or freedom from illness, etc., in this life, nor does it lead to the attainment of merit, etc., in the next life. Since neither of these is achieved, being unhappy about their loss is like small children crying when a sandcastle that serves no purpose collapses. There is no difference between me and them. Thus, scold yourself and do not be attached. The service of praise and fame does not turn into merit, does not turn into thorns, does not turn into my strength, does not make me free from illness, nor does it make my body comfortable. If I understand my own benefit, then what benefit is there in this? Just as when a sandcastle collapses, children will cry sadly. Similarly, when praise and fame are lost, one's own mind is like a child. Thinking that it has faults. Second, think that praise, etc., distracts the mind with meaningless things, destroys contentment, causes jealousy towards those with merit, and causes virtuous deeds to decline, thereby generating aversion to these. Praise, etc., makes me distracted, it destroys contentment, causes jealousy towards those with merit, and also destroys perfection. Therefore, one should be happy to prevent these. Third, think that destroying my praise, fame, and gain and respect is like the blessing of the Buddha, protecting me from falling into the lower realms, cutting the bonds of attachment, and blocking the door to entering suffering. Therefore, those who destroy my praise, etc., are they not entering to protect me from falling into the lower realms? I seek liberation, for gain and respect...
ིའི་འཆིང་མི་དགོས། །གང་དག་བདག་བཅིངས་གྲོལ་བྱེད་པ། །དེ་ལ་བདག་ནི་ཇི་ལྟར་ཁྲོ། །བདག་ནི་སྡུག་བསྔལ་འཇུག་འདོད་ལ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་བྱིན་བརླབས་བཞིན། །མི་གཏོང་སྒོ་འཕར་ཉིད་གྱུར་པ། །དེ་ལ་བདག་ནི་ཇི་ལྟར་ཁྲོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་བརྙས་པ་སོགས་གསུམ་བྱེད་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ་ནི། སེམས་ནི་ལུས་ཅན་མིན་པས་དངོས་སུ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་བྱ་བར་མི་ནུས་ལ། ལུས་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པ་ལས་བརྒྱུད་ནས་སེམས་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ན། བརྙས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལུས་ལའང་གནོད་པར་མི་ནུས་པས་ལུས་སེམས་གཉིས་ཀ་ལ་མི་གནོད་པས་དགའ་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཡིད་མི་བདེ་དགག་སྟེ། དེ་ཁེགས་ན་ཞེ་སྡང་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། ཡིད་ནི་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པས། །སུས་ཀྱང་གང་དུའང་གཞོམ་མི་ནུས། །ལུས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ན། །ལུས་ནི་སྡུག་བསྔལ་དག་གིས་གནོད། །བརྙས་དང་ཚིག་རྩུབ་སྨྲ་བ་དང་། །མི་སྙན་པ་ཡི་ཚིག་དེ་ཡིས། །ལུས་ལ་གནོད་པར་མི་འགྱུར་ན། །སེམས་ཁྱོད་ཅི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་ཁྲོ། །ཞེས་སོ། །ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། ཁམ་ལུང་པ། སྣེའུ་ཟུར་པ། གྲབ་པ་ 13-2-268b གསུམ་ལ་སྙན་དུ་ཅི་ཙམ་གསོལ་ཡང་ས་རྡོ་ལ་སྨྲ་བ་དང་ཁྱད་མེད་པས་བདེ་བར་བྱུང་། ཕྱི་མ་ཀུན་སྙན་ཁུང་སྲབ་པས་མ་བདེ་བར་བྱུང་གསུང་བ་དང་། གཤེན་སྟོན་ལ་འདི་འདི་སྐད་ཟེར་བྱས་ན། ལྐོག་ཁ་བཙད་པོ་ལའང་གཏོང་བྱ་བ་ཡིན། ཁྱོད་རང་ཕྲ་མ་བྱས་པའི་བཤགས་པ་གྱིས་གསུང་བ་དང་། རྣལ་འབྱོར་པ་ཤེས་རབ་རྡོ་རྗེ་ལ། འོ་སྐོལ་ལ་འགབ་མ་ཡང་གྲགས་ཟེར་ནས་མིས་སྨྲ་ཡིན་འདུག་བྱས་པས། ལགས་མིའི་སྨྲ་གཞི་མི་ལ་བྱེད་པ་ལས་འོ་ན་ཅི་ལ་བྱེད་གསུངས་པས། དེ་ནས་ཕྲ་མ་སྐྱེལ་འཕྲོ་རྦད་ཀྱིས་ཆོད་གསུང་། གལ་ཏེ་བརྙས་པ་སོགས་བྱས་པ་ན་གང་ཟག་གཞན་རང་ལ་མི་དགའ་བས་དེའི་ཕྱིར་མི་དགའོ་སྙམ་ན། གཞན་བདག་ལ་མི་དགའ་བས་བདག་ལ་གནོད་ན་བདེན་དུ་ཆུག་ཀྱང་། དེས་ནི་རང་ལ་ཅིར་ཡང་མི་འགྱུར་བས་མི་དགའ་བ་སྤང་སྟེ། གཞན་དག་བདག་ལ་མི་དགའ་བ། །དེས་ནི་ཚེ་འདིའམ་ཚེ་གཞན་ལ། །བདག་ལ་ཟ་བར་མི་བྱེད་ན། །བདག་ནི་ཅི་ཕྱིར་དེ་མི་འདོད། །ཅེས་སོ། །མི་དགའ་བས་བདག་ལ་མི་གནོད་མོད། འོན་ཀྱང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་དག་ལས་རྙེད་པ་འཐོབ་པའི་བར་ཆད་བྱེད་པས་བརྙས་པ་དང་སྨད་པ་དང་མི་སྙན་པ་སྨྲ་བ་ལ་ཁྲོའོ་སྙམ་ན། རྙེད་པ་ཐོབ་ཀྱང་འདིར་བཞག་དགོས་ལ། དེ་ལ་ཁྲོས་པའི་སྡིག་པ་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་རྙེད་པ་མེད་པར་མྱུར་དུ་ཤི་བ་དང་ལོག་འཚོས་རིང་དུ་གསོན་པ་གཉིས་སྔ་མ་བཟང་ངོ་། །རྙེད་པ་ཐོབ་སྟེ་རིང་དུ་གནས་ཀྱང་འཆི་བ་ལས་མི་ཐར་བས་འཆི་དགོས་ལ། འཆི་བའི་ཚེ་ན་སྔར་ལོ་བརྒྱར་བདེ་བ་སྤྱད་པ་དང་ལོ་གཅིག་ཙམ་བདེ་བ་སྤྱད་པ་གཉིས་འདྲ་སྟེ། 13-2-269a གཉིས་ཀ་དྲན་པའི་ཡུལ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱ
【現代漢語翻譯】 無需束縛我。（འཆིང་མི་དགོས།） 那些將我從束縛中解脫的人，我為何要對他們生氣？我渴望進入痛苦，如同佛陀加持一般。（སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་བྱིན་བརླབས་བཞིན།） 那些不放過我，成為門戶的人，我為何要對他們生氣？』 第二，駁斥對侮辱等三種行為無法忍受的觀點：心並非有形之物，因此實際上無法被他人傷害。如果身體受到實際傷害，並通過這種方式間接傷害到心，那麼侮辱等行為甚至無法傷害到身體，因此，對身心都沒有傷害，應該感到高興。這樣思考可以阻止不悅，因為阻止了不悅，嗔恨就不會產生。正如（寂天菩薩《入菩薩行論》）所說： 『心非有身故，誰亦不能害。（ཡིད་ནི་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པས། །སུས་ཀྱང་གང་དུའང་གཞོམ་མི་ནུས།） 唯汝貪著身，故為苦所損。（ལུས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ན། །ལུས་ནི་སྡུག་བསྔལ་དག་གིས་གནོད།） 詈辱誹謗等，何能損汝身？（བརྙས་དང་ཚིག་རྩུབ་སྨྲ་བ་དང་། །མི་སྙན་པ་ཡི་ཚིག་དེ་ཡིས། །ལུས་ལ་གནོད་པར་མི་འགྱུར་ན།） 汝何不捨棄？（སེམས་ཁྱོད་ཅི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་ཁྲོ།）』 夏惹瓦（ཤ་ར་བའི་）尊者說：『無論對康隆巴（ཁམ་ལུང་པ།）、內鄔祖爾巴（སྣེའུ་ཟུར་པ།）、扎巴（གྲབ་པ་）這三個人說多少好話，都和對石頭說話一樣，所以感到快樂。後來的那些人因為耳朵太淺薄，所以不快樂。』還有人對香頓（གཤེན་སྟོན་）說：『某某人這樣說。』香頓回答說：『這也算是背後說人壞話，你應該懺悔。』還有瑜伽士協饒多吉（ཤེས་རབ་རྡོ་རྗེ་），有人對他說：『人們說我們之間有矛盾。』他回答說：『是的，人們只會議論人，不然議論什麼呢？』從此以後，搬弄是非的人就徹底斷絕了。 如果因為受到侮辱等行為，他人不喜歡自己，因此感到不悅，那麼，即使他人不喜歡自己真的會對自己造成傷害，但實際上這並不會對自己造成任何影響，因此應該捨棄不悅。正如（寂天菩薩《入菩薩行論》）所說： 『他不喜於我，然於此及他，不食我不損，我何故不喜？（གཞན་དག་བདག་ལ་མི་དགའ་བ། །དེས་ནི་ཚེ་འདིའམ་ཚེ་གཞན་ལ། །བདག་ལ་ཟ་བར་མི་བྱེད་ན། །བདག་ནི་ཅི་ཕྱིར་དེ་མི་འདོད།）』 即使不悅不會對我造成傷害，但如果因為不悅，導致從他們那裡獲得的利益受到阻礙，因此對侮辱、誹謗和惡語相向感到憤怒，那麼，即使獲得了利益，最終也必須留下。而且，因憤怒而產生的罪惡會跟隨自己，所以，是寧願沒有利益而早點死去，還是寧願通過邪惡的手段而長久地活著，前者更好。即使獲得了利益並長久地活著，也無法逃脫死亡。死亡時，無論是過去一百年享受快樂，還是一年享受快樂，都是一樣的，因為兩者都只是記憶中的片段而已。
【English Translation】 There is no need to bind me. Those who liberate me from bondage, why should I be angry with them? I desire to enter suffering, just like the blessings of the Buddha. Those who do not let go of me, becoming the gate, why should I be angry with them?' Second, refuting the view of being unable to tolerate insults and the like: The mind is not a physical entity, so it cannot actually be harmed by others. If the body is actually harmed, and the mind is harmed indirectly through this, then insults and the like cannot even harm the body, so there is no harm to either body or mind, and one should be happy. Thinking in this way can prevent displeasure, because by preventing displeasure, hatred will not arise. As it is said (in Shantideva's 'Bodhicharyavatara'): 'Since the mind has no body, no one can harm it anywhere. Only because you cling to the body, you are harmed by suffering. What harm can insults, harsh words, and unpleasant words do to your body? Why do you not abandon it?' The venerable Sharawa said: 'No matter how much good you say to Khampa Lungpa, Neu Zurpa, and Zhapa, it is the same as talking to stones, so I am happy. The later ones are not happy because their ears are too shallow.' Also, someone said to Shen Tong: 'So-and-so said this.' Shen Tong replied: 'This is also considered talking bad about people behind their backs, you should confess.' Also, to the yogi Sherab Dorje, someone said: 'People say there is conflict between us.' He replied: 'Yes, people only talk about people, what else would they talk about?' From then on, those who gossiped completely stopped. If one feels displeased because others dislike oneself due to insults and the like, then even if others disliking oneself would really cause harm, in reality it does not affect oneself in any way, so one should abandon displeasure. As it is said (in Shantideva's 'Bodhicharyavatara'): 'He does not like me, but in this life or another, he does not eat me or harm me, why should I not like it?' Even if displeasure does not harm me, if because of displeasure, the benefits obtained from them are hindered, and therefore one is angry at insults, slander, and harsh words, then even if one obtains benefits, one must eventually leave them behind. Moreover, the sins arising from anger will follow oneself, so is it better to die early without benefits, or to live long through evil means? The former is better. Even if one obtains benefits and lives long, one cannot escape death. At the time of death, whether one has enjoyed happiness for a hundred years or enjoyed happiness for only one year, it is the same, because both are only fragments in memory.
ི་དེའི་ཚེ་བདེ་སྡུག་གི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་དུ་ལོ་བརྒྱར་བདེ་བ་མྱོང་བ་དང་ཡུད་ཙམ་ཞིག་བདེ་བ་མྱོང་བ་གཉིས་སད་པའི་ཚེ་བདེ་མི་བདེ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བསམས་ལ་རྙེད་བཀུར་ལ་ཆགས་པ་ལྡོག་ན་བརྙས་པ་དང་མི་སྙན་པ་སྒྲོགས་པ་སོགས་ལ་ཡིད་མི་བདེ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱི་ངོར་རང་ཉིད་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྲུབ་པ་ལ་དོན་གཉེར་མེད་པས་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཡིད་བདེ་བ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། རྙེད་པའི་བར་ཆད་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་འདི་བདག་མི་འདོད་ན། །བདག་གི་རྙེད་པ་འདིར་འདོར་གྱི། །སྡིག་པ་དག་ནི་བརྟན་པར་གནས། །བདག་ཉིད་དེང་ནི་ཤི་ཡང་བླའི། །ལོག་འཚོས་ཡུན་རིང་གསོན་མི་རུང་། །བདག་ལྟ་ཡུན་རིང་གནས་གྱུར་ཀྱང་། །འཆི་བའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཉིད་ཡིན། །རྨི་ལམ་ལོ་བརྒྱར་བདེ་མྱོང་ནས། །སད་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་དང་། །གཞན་ཞིག་ཡུད་ཙམ་བདེ་མྱོང་ནས། །སད་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ། །སད་པ་དེ་དག་གཉིས་ཀ་ལའང་། །བདེ་བ་དེ་ནི་ཕྱིར་འོང་མེད། །ཚེ་རིང་ཚེ་ཐུང་གཉིས་ཀ་ཡང་། །འཆི་བའི་དུས་སུ་དེ་འདྲར་ཟད། །རྙེད་པ་མང་པོ་ཐོབ་གྱུར་ཏེ། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་བདེ་སྤྱད་ཀྱང་། །ཆོམ་པོས་ཕྲོགས་པ་ཇི་བཞིན་དུ། །སྒྲེན་མོ་ལག་པ་སྟོང་པར་འགྲོ། །ཞེས་སོ། ། ༈ གནོད་བྱེད་འབྱོར་པ་ལ་མི་དགའ་ཞིང་རྒུད་པ་ལ་དགའ་བ་དགག་པ། གཉིས་པ་དགྲ་འབྱོར་པ་ལ་མི་དགའ་ཞིང་རྒུད་པ་ལ་དགའ་བ་དགག་པ་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་ 13-2-269b བསྐྱེད་ནས་སེམས་ཅན་ཁོ་རང་གིས་བདེ་བ་རྙེད་པ་ལ་ཁྲོ་བ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་ཟེར་ནས། དེ་དག་ལ་རྙེད་བཀུར་དམན་པ་ཙམ་བྱུང་བ་ལ་ཡིད་མི་བདེ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་འགལ་ལོ་སྙམ་ནས་གཞན་ཅི་འདྲ་ཞིག་གི་འབྱོར་པ་ལའང་ཕྲག་དོག་སྤངས་ཏེ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་ཡིད་དགའ་བ་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་མིང་ཙམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེར་འདོད་པས། །བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ནས། །སེམས་ཅན་རང་གིས་བདེ་རྙེད་ན། །དེ་ཀོ་ཅི་སྟེ་ཁྲོ་བར་བྱེད། །འཇིག་རྟེན་གསུམ་མཆོད་འཚང་རྒྱ་བར། །སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་འདོད་ཅེ་ན། །བསྙེན་བཀུར་ངན་ངོན་ཙམ་མཐོང་ནས། །ཅི་ཕྱིར་དེ་ལ་གདུང་བར་བྱེད། །གསོ་བྱ་གང་ཞིག་ཁྱོད་གསོ་བ། །ཁྱོད་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྦྱིན་བྱ་སྟེ། །གཉེན་གྱིས་འཚོ་བ་རྙེད་གྱུར་ན། །དགར་མི་འགྱུར་བར་སླར་ཁྲོ་འམ། །དེ་ཅི་འགྲོ་ལ་མི་འདོད་ན། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་འདོད་གང་ཡིན། །གང་ཞིག་གཞན་འབྱོར་ཁྲོ་དེ་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་ག་ལ་ཡོད། །གལ་ཏེ་དེས་དེ་ལས་རྙེད་དམ། །སྦྱིན་བདག་ཁྱིམ་ན་གནས་གྱུ
【現代漢語翻譯】 那時，苦樂之間沒有任何區別。例如，夢中享受百年快樂和短暫享受快樂，醒來時，快樂與不快樂之間沒有任何區別。這樣思考，如果能阻止對名利的執著，就不會因侮辱和惡名而感到不快。因為不追求在他人面前顯得與衆不同，即使不成功，內心的快樂也不會減少。正如《入菩薩行論》所說： '爲了阻止獲得（名利），如果我不想要這些，我將放棄我的所得，罪惡將穩固存在。我寧願現在就死去，也不願通過邪惡的手段茍活。即使我活得很久，最終還是難逃死亡的痛苦。夢中享受百年快樂，醒來后又如何？另一個人短暫享受快樂，醒來后又如何？醒來后，快樂都不會再回來。長壽和短命，在死亡時都一樣終結。獲得再多的財富，享受再久的快樂，就像被強盜搶劫一樣，赤裸著雙手空空而去。' 駁斥對施害者富裕不悅，對衰敗幸災樂禍： 第二，駁斥對敵人富裕不悅，對衰敗幸災樂禍。爲了實現眾生的利益和快樂，發起了菩提心，如果眾生自己獲得快樂而感到憤怒，或者聲稱希望所有眾產生佛，卻因他們獲得少量名利而不悅，這是非常矛盾的。因此，應該放棄對他人財富的嫉妒，從內心深處感到高興。否則，菩提心和為眾生謀求利益和快樂都將只是空談。正如寂天菩薩所說： '既然希望所有眾生都快樂，併發起了菩提心，為什麼當衆生自己獲得快樂時，你會感到憤怒？既然你說希望所有眾生都成佛，受到三界的供養，為什麼當他們只獲得少量侍奉和尊敬時，你會感到痛苦？如果你要醫治的病人，反而要供養你，如果你的親戚獲得了生計，你會不高興甚至生氣嗎？如果你不希望他們得到，那你又為何想要他們證得菩提？如果對他人富裕感到憤怒，那菩提心又在哪裡？如果他從中獲得了利益，住在施主家裡……'
【English Translation】 At that time, there is no difference between happiness and suffering. For example, enjoying happiness for a hundred years in a dream and enjoying happiness for a short time, when awakened, there is no difference between happiness and unhappiness. Thinking in this way, if one can prevent attachment to gain and respect, one will not become unhappy due to insults and the proclamation of unpleasant things. Because one does not seek to be special in the eyes of others, even if one is not successful, the happiness of the mind will not diminish. As it is also said: 'To hinder the attainment (of gain), if I do not want this, I will abandon my gains here, and sins will remain firm. It is better for me to die now, than to live long through wrong livelihood. Even if I live for a long time, it is still the suffering of death. Having experienced happiness for a hundred years in a dream, what is it when one awakens? And another who has experienced happiness for a moment, what is it when one awakens? For both of those who have awakened, that happiness does not return. Both long life and short life end in the same way at the time of death. Having obtained many gains, and enjoyed happiness for a long time, like being robbed by thieves, one goes naked with empty hands.' Refuting Displeasure with the Prosperity of the Harmful and Rejoicing in Ruin: Second, refuting displeasure with the prosperity of enemies and rejoicing in ruin. Having generated the mind of enlightenment for the sake of accomplishing the benefit and happiness of sentient beings, if one is angry when sentient beings themselves find happiness, or if one says that one wishes all sentient beings to attain enlightenment, but is unhappy when they receive only a small amount of gain and respect, this is extremely contradictory. Therefore, one should abandon jealousy towards the wealth of others and generate joy from the bottom of one's heart. If this is not the case, the mind of enlightenment and the accomplishment of benefit and happiness for sentient beings will become mere words. As it is said: 'Since you wish all sentient beings to be happy and have generated the mind of enlightenment, why do you become angry when sentient beings themselves find happiness? Since you say you wish all sentient beings to attain enlightenment, worshiped by the three realms, why do you suffer when you see only a small amount of service and respect? If the patient you are healing were to support you, and if your relatives were to find a livelihood, would you be unhappy or even angry? If you do not want them to receive it, then why do you want them to attain enlightenment? If one is angry at the prosperity of others, where is the mind of enlightenment? If he gains from it, staying in the house of the benefactor...'
ར་པ། །ཀུན་ཏུ་དེ་ཁྱོད་ལ་མེད་ན། །བྱིན་མ་བྱིན་རུང་དེས་ཅི་བྱ། །ཞེས་སོ། །དགྲ་རྒུད་པ་ལ་དགའ་བ་དང་བརླག་ན་སྙམ་པའི་བསམ་པ་ངན་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་དགྲ་ལ་མི་གནོད་པས་རང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། གནོད་ནའང་རང་གཞན་ཕུང་བར་འགྱུར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་ 13-2-270a པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་དགྲ་ཞིག་མི་དགའ་ན། །དེ་ལ་ཁྱོད་དགར་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཁྱོད་ཀྱི་ཡིད་སྨོན་ཙམ་གྱིས་ནི། །དེ་ལ་གནོད་པའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར། །ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པས་སྡུག་བསྔལ་དེ། །གྲུབ་ནའང་ཁྱོད་དགར་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གལ་ཏེ་འཚེངས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། །དེ་ལས་ཕུང་བའང་གཞན་ཅི་ཡོད། །ཉོན་མོངས་ཉ་པས་བཏབ་པ་ཡི། །མཆིལ་པ་འདི་ནི་མི་བཟད་གཟེབ། །དེས་བཟུང་སེམས་དམྱལ་བུམ་པར་ཡང་། །དམྱལ་བའི་སྲུང་མས་བདག་འཚེད་ངེས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རང་དང་རང་གི་གཉེན་བཤེས་ཀྱི་འདོད་པའི་གེགས་བྱེད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་ཕྱོགས་བསྒྲུབ་པ་དང་རང་གི་དགྲའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་བལྟས་ན་དེ་ལས་ཡིད་མི་བདེ་སྐྱེ་ལ། དེ་འཕེལ་ན་ཞེ་སྡང་བསྐྱེད་ཅིང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་དགའ་བ་ལོག་ན་ཡིད་མི་བདེ་ལྡོག་ལ། དེ་ལོག་ན་ཞེ་སྡང་མི་སྐྱེ་བས་སྔར་བསྟན་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དག་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་དགའ་བ་རྣམ་པར་བཟློག་ལ་སྒོ་དུ་མ་ནས་ཁོང་ཁྲོ་དགག་པར་བྱ་སྟེ། ཉེས་དམིགས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགོག་པའི་གདམས་ངག་ཀྱང་སྔར་བསྟན་པའི་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་རིགས་པ་རང་གི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བརྒལ་ལན་བྱས་ནས་ཁ་ནང་དུ་ལོག་སྟེ་དགྲའི་མཆོག་ཁོང་ཁྲོ་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་འདི་དག་ཡིན་པས། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ལེགས་པར་དཔྱད་ནས་རིགས་པའི་སྒོ་དུ་མ་ནས་བཀག་ན་ཁོང་ཁྲོའི་ནང་ཚན་གྱི་རིགས་དུ་མ་ཁེགས་ཤིང་བཟོད་ 13-2-270b པ་སྒོ་དུ་མ་ནས་སྐྱེ་ལ། ཡང་དག་པའི་ལུང་གི་དོན་དྲི་མ་མེད་པའི་རིགས་པས་རྙེད་པའི་གོ་བ་གཏིང་ཚུགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་མྱོང་བ་ཡིན་པས་བག་ཆགས་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་ཡིན་ནོ། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་སྒོམ་འདོར་བ་རྣམས་ནི་འདི་དག་ལ་སོགས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རླབས་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་དོར་བ་ཡིན་པས། རང་དང་གཞན་རྣམས་ཀྱི་དལ་བའི་རྟེན་ལ་སྙིང་པོ་ལོན་པའི་གེགས་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་དུག་བཞིན་དུ་སྤང་བར་བྱའོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པ། གཉིས་པ་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའི་བཟོད་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་གསུམ། སྡུག་བསྔལ་དང་ལེན་ངེས་པར་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་། དེ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་དང་། གཞི་ཡི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་དང་ལེན་ངེས་པར་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན། དང་པོ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདེ་བའི་རྒྱུ་ནི་
【現代漢語翻譯】 如果任何時候你都沒有（忍耐），給予或不給予又有什麼用呢？』 對於敵人遭受不幸感到高興，或者希望他們毀滅的邪惡想法，並不能真正傷害到敵人，只會讓自己痛苦。即使真的造成傷害，也要考慮到這會導致自己和他人毀滅的過失，因此必須在任何情況下都加以阻止。 如果對敵人感到不悅，那又怎樣？你的願望並不會成為傷害他們的原因。即使你的期望實現了痛苦，那又怎樣？如果他們因此而受苦，那還有什麼比這更糟糕的呢？煩惱漁夫設下的陷阱是難以忍受的。被它抓住的心靈，即使在地獄的熔爐中，也會被地獄的守衛折磨。 因此，如果完全不希望自己和親友的願望受阻，或者不希望實現不想要的，或者完全不希望敵人的繁榮，那麼就會產生不快樂。如果這種不快樂增長，就會產生嗔恨。如果完全消除不快樂，那麼不快樂就會消失。如果不快樂消失，嗔恨就不會產生。因此，通過之前解釋的推理方式，完全阻止對這些事物的不悅，並從多個方面阻止憤怒，因為憤怒的過失非常大。 阻止憤怒的竅訣是，運用之前解釋的菩薩的推理方式，與自己的煩惱辯論，然後反過來，以這種方式摧毀敵人的首領——憤怒。因此，通過區分智慧來仔細分析，並從多個方面阻止憤怒，就能消除多種憤怒，並從多個方面產生忍耐。 由於從對正法的無垢推理中獲得的深刻理解而產生的體驗，其習氣非常穩固。那些放棄區分智慧的分析和禪修的人，就是放棄了所有這些偉大的菩薩行，因此，要知道這是阻礙自己和他人從閑暇人身中獲得利益的無上障礙，並且要像毒藥一樣拋棄它。 接受痛苦 第二，生起接受痛苦的忍耐，分為三部分：接受痛苦的必要原因、生起接受痛苦的方法，以及從基礎的角度進行詳細解釋。 接受痛苦的必要原因 首先，《入行論》中說：『快樂的因是……』
【English Translation】 『If you do not have it (patience) at any time, what is the use of giving or not giving?』 Evil thoughts of rejoicing at the misfortune of enemies or wishing for their destruction do not actually harm the enemy, but only cause suffering to oneself. Even if they do cause harm, one must consider the faults of causing ruin to oneself and others, and therefore must prevent them in every way. If you are displeased with an enemy, what is the use of that? Your wish will not become a cause of harm to them. Even if your expectation fulfills suffering, what is the use of that? If they suffer because of it, what other ruin is there? The trap set by the fisherman of afflictions is unbearable. The mind caught by it, even in the hellish furnace, will surely be tormented by the guards of hell. Therefore, if one utterly dislikes the obstruction of one's own and one's relatives' wishes, or the accomplishment of what is unwanted, or utterly dislikes the prosperity of one's enemies, then unhappiness arises. If that unhappiness increases, it generates hatred. If one completely eliminates unhappiness, then unhappiness ceases. If unhappiness ceases, hatred does not arise. Therefore, through the reasoning explained earlier, completely prevent displeasure towards these things, and prevent anger from multiple aspects, because the faults of anger are very great. The key instruction for preventing anger is to use the reasoning of the Bodhisattvas explained earlier, argue with one's own afflictions, and then turn inward, destroying the chief of enemies—anger—in this way. Therefore, by carefully analyzing with discriminating wisdom and preventing anger from multiple aspects, one can eliminate many types of anger and generate patience from multiple aspects. The experience arising from the profound understanding gained through the immaculate reasoning of the authentic scriptures has very stable imprints. Those who abandon the analysis and meditation of discriminating wisdom are abandoning all these great Bodhisattva practices, and therefore, one should know that this is the supreme obstacle to gaining the essence from the leisure of oneself and others, and one should abandon it like poison. Taking on Suffering Second, generating the patience of taking on suffering is divided into three parts: the necessary reasons for taking on suffering, the methods for generating it, and a detailed explanation from the perspective of the basis. Necessary Reasons for Taking on Suffering First, it says in the Bodhicharyavatara: 『The cause of happiness is...』
རེས་འགའ་ཞིག །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ནི་ཤིན་ཏུ་མང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རང་ཅག་ལ་སྡུག་བསྔལ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་རྒྱུན་དུ་འབྱུང་བས་དེ་ལམ་དུ་འཁྱེར་ཤེས་པ་ཞིག་མེད་དུ་མི་རུང་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེས་བསླབ་བཏུས་སུ་གསུངས་པ་ལྟར། ཡང་ན་ཞེ་སྡང་བསྐྱེད་ལ། ཡང་ན་ལམ་བསྒོམ་པ་ལ་སྲོ་ཤི་བའི་ཞུམ་པ་བསྐྱེད་ནས་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བའི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཁ་ཅིག་ནི་གཞན་གྱིས་བྱས་པའང་ཡོད། ཁ་ཅིག་ནི་ལམ་ལ་བརྩོན་པར་བྱས་མ་བྱས་གང་ལའང་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའང་ཡོད། ཁ་ཅིག་ནི་འོག་ནས་འཆད་པ་ལྟར་དགེ་བའི་བྱ་བ་དེ་ལ་ཞུགས་ན་འབྱུང་ལ་མ་ཞུགས་ན་མི་འབྱུང་བའང་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་སྔོན་གྱི་ 13-2-271a ལས་དང་འཕྲལ་གྱི་རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་ངེས་པར་སྐྱེ་བ་དེ་དག་ནི་རེ་ཞིག་བཟློག་མི་ནུས་ཀྱི། བྱུང་ཡང་དེ་ལ་དང་དུ་ལེན་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། དེ་མེད་ན་སྡུག་བསྔལ་གཉུག་མ་དེའི་སྟེང་དུ་རང་གི་རྟོག་པས་བསྐྱེད་པའི་སེམས་ཁྲལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསྣན་ནས་ཤིན་ཏུ་བཟོད་དཀའ་བར་འགྱུར་ལ། དང་ལེན་ཡོད་ན་སྡུག་བསྔལ་གཞི་བཞག་དེ་མ་ལོག་ཀྱང་དེ་ལ་དམིགས་ནས་ཡིད་མི་བདེ་བྱེད་པའི་སེམས་ཁྲལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ་གཏན་མི་འབྱུང་ལ། སྡུག་བསྔལ་གཞན་དེ་ལའང་ལམ་དུ་འཁྱེར་ཐབས་བྱས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཆེས་ཆུང་བར་འགྱུར་བས་བཟོད་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་དང་ལེན་གྱི་བཟོད་པ་བསྐྱེད་པ་གནད་ཆེའོ། ། ༈ དེ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་དགའ་བར་འཛིན་པ་དགག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དེ་དང་དུ་བླང་བར་འོས་པར་བསྟན་པའོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་དགའ་བར་འཛིན་པ་དགག་པ། དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་དེ་སླར་བཅོས་སུ་འདུག་ན་ནི་ཡིད་མི་དགའ་བ་བྱ་མི་དགོས་ལ། བཅོས་སུ་མི་རུང་ན་ནི་མི་དགའ་བ་བྱས་ཀྱང་ཕན་པ་མེད་པས་དགོས་ནུས་མེད་ཅིང་ཉེས་དམིགས་ཀྱང་ཡོད་དེ། བཟེ་རེ་ཆེ་ན་སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་མོ་ཤིན་ཏུ་བཟོད་དཀའ་ལ། བཟེ་རེ་ཆུང་ན་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ཡང་བསྲན་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གལ་ཏེ་བཅོས་སུ་ཡོད་ན་ནི། །དེ་ལ་མི་དགའ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གལ་ཏེ་བཅོས་སུ་མེད་ན་ཡང་། །དེ་ལ་མི་དགར་བྱས་ཅི་ཕན། །ཞེས་དང་། ཚ་གྲང་ཆར་དང་རླུང་ཚོགས་དང་། །ནད་དང་འཆིང་དང་བརྡེག་སོགས་ལ། །བདག་གིས་བཟེ་རེ་མི་བྱ་སྟེ། །དེ་ 13-2-271b ལྟར་བྱས་ན་གནོད་པ་འཕེལ། །ཞེས་སོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་དེ་དང་དུ་བླང་བར་འོས་པར་བསྟན་པ། གཉིས་པ་ལ་གསུམ། སྡུག་བསྔལ་རང་གི་ཡོན་ཏན་བསམ་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱི་དཀའ་སྤྱད་བཟོད་པའི་ཡོན་ཏན་བསམ་པ་དང་། ཆུང་རིམ་ནས་གོམས་ན་མི་དཀའ་བའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་རང་གི་ཡོན་ཏན་བསམ་པ། དང་པོ་ནི། ཡ
【現代漢語翻譯】 有時說，『痛苦的根源非常多』。因為我們總會遇到某種痛苦，所以必須學會如何將其轉化為修行。否則，正如《學集論》所說，要麼生起嗔恨，要麼在修行道上產生灰心喪氣的退縮，從而成為行善的障礙。有些痛苦是他人造成的，有些痛苦無論是否精進修行，都是由過去的業力所致，還有些痛苦，如下文所述，是參與善行才會發生，不參與則不會發生。因此，那些由過去的業力和當下的因緣所決定的必然會產生的痛苦，暫時是無法避免的。即使發生了，也必須接受它。如果不接受，就會在原有的痛苦之上，加上自己妄念所產生的憂慮之苦，變得難以忍受。如果接受，即使原有的痛苦沒有消失，也不會因執著于痛苦而產生憂慮之苦。而且，通過將痛苦轉化為修行，痛苦會變得非常小，從而能夠忍受。因此，生起接受痛苦的忍耐非常重要。 生起忍耐的方法： 分為兩部分：駁斥對痛苦的絕對厭惡，以及闡述接受痛苦的合理性。 駁斥對痛苦的絕對厭惡： 第一，如果痛苦可以補救，就沒有必要不高興。如果無法補救，不高興也無濟於事，既沒有必要也沒有好處，反而有壞處。如果過於敏感，微小的痛苦也會變得難以忍受；如果不太敏感，巨大的痛苦也能忍受。正如所說：『如果可以補救，為何不高興？如果無法補救，不高興又有什麼用？』以及『對於寒熱、風雨、疾病、束縛和毆打等，我不應過於敏感，因為那樣只會增加痛苦。』 闡述接受痛苦的合理性： 分為三部分：思維痛苦本身的功德，思維忍受痛苦的苦行的功德，以及從小處逐漸習慣就不會覺得困難的道理。 思維痛苦本身的功德： 第一，ཡ
【English Translation】 Sometimes it is said, 'The causes of suffering are very many.' Since we always encounter some kind of suffering, it is essential to know how to transform it into the path. Otherwise, as stated in the Compendium of Trainings, it will either generate hatred or create a disheartening retreat from the path of practice, thus becoming an obstacle to engaging in virtue. Some sufferings are caused by others, some are caused by past karma regardless of whether one strives on the path or not, and some, as will be explained below, arise when engaging in virtuous activities but not when not engaging in them. Therefore, those sufferings that are inevitably born due to past karma and immediate circumstances cannot be averted for the time being. Even if they arise, one must accept them. Without acceptance, the suffering of mental distress created by one's own thoughts is added to the original suffering, making it extremely unbearable. With acceptance, even if the original suffering does not disappear, the suffering of mental distress caused by focusing on it will never arise. Moreover, by finding ways to transform the other suffering into the path, the suffering becomes very small, making it bearable. Therefore, it is crucial to cultivate the patience of accepting suffering. The method of cultivating patience: Divided into two parts: refuting the absolute aversion to suffering, and explaining the appropriateness of accepting suffering. Refuting the absolute aversion to suffering: First, if the suffering can be remedied, there is no need to be unhappy. If it cannot be remedied, being unhappy is of no use, serving no purpose and having no benefit, but rather having drawbacks. If one is too sensitive, even small suffering becomes extremely unbearable; if one is not too sensitive, even great suffering can be endured. As it is said: 'If it can be remedied, what is there to be unhappy about? If it cannot be remedied, what good does it do to be unhappy?' And 'To heat and cold, rain and wind, sickness, bondage, and beatings, I should not be too sensitive, for doing so only increases the harm.' Explaining the appropriateness of accepting suffering: Divided into three parts: contemplating the qualities of suffering itself, contemplating the qualities of enduring the hardships of suffering, and the principle that becoming accustomed to it gradually from a young age makes it not difficult. Contemplating the qualities of suffering itself: First, ཡ
ོན་ཏན་ལྔ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་མེད་ན་དེ་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་འདོད་མི་སྐྱེ་བས་ཐར་པ་ལ་ཡིད་བསྐུལ་བའི་ཡོན་ཏན་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཐེབས་པ་ན་རློམ་པས་མཐོ་བ་འཇིག་པས་དྲེགས་པ་སེལ་བའི་ཡོན་ཏན་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་དྲག་པོ་མྱོང་བ་ན་དེ་མི་དགེ་བ་ལས་བྱུང་བས་འབྲས་བུ་དེ་མི་འདོད་ན་རྒྱུ་ལས་ལྡོག་དགོས་པས་སྡིག་ལ་འཛེམ་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་པ་ནི་བདེ་བ་འདོད་པས་དེ་དགོས་ན་རྒྱུ་དགེ་བ་བསྒྲུབ་དགོས་པས་དགེ་བ་བསྒྲུབ་པ་ལ་དགའ་བའི་ཡོན་ཏན་དང་། རང་གི་ཉམས་ལ་དཔགས་ནས་སེམས་ཅན་གཞན་ཡང་འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ལོ་སྙམ་ནས་འཁོར་བ་ན་འཁྱམ་པ་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བའོ། །དེ་དག་དང་དེས་མཚོན་ནས་རང་གིས་ཀྱང་ཡོན་ཏན་གཞན་ཤེས་པར་བྱས་ལ་སྡུག་བསྔལ་འདི་ནི་འདོད་པའི་གནས་སོ་སྙམ་དུ་བློ་ཡང་ཡང་སྦྱང་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་མེད་པར་ངེས་འབྱུང་མེད། །དེ་བས་སེམས་ཁྱོད་བརྟན་པར་མནོས། །ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཡོན་ཏན་ནི། །སྐྱོ་བས་དྲེགས་པ་སེལ་བར་བྱེད། །འཁོར་བ་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ། །སྡིག་ལ་འཛེམ་ཞིང་དགེ་ལ་དགའ། །ཞེས་སོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་གྱི་དཀའ་སྤྱད་བཟོད་པའི་ཡོན་ཏན་བསམ་པ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཐར་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཆེ་བའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པ་ 13-2-272a དང་། སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལྡོག་པའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པའོ། ། ༈ ཐར་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཆེ་བའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པ། དང་པོ་ནི། བདག་སྔོན་འཁོར་བ་ན་འཁོར་བའི་ཚེ་དགོས་པ་དམན་པ་འདོད་པ་ཅུང་ཟད་རེའི་ཕྱིར་དུ་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བར་ཤེས་ཀྱང་། སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་ཁྱད་དུ་བསད་ནས་ཕྱི་མ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་མྱོང་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་དོན་མེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་དང་དུ་བླངས་ན། ད་ནི་བདག་རང་གཞན་གྱི་ཕན་བདེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསྒྲུབ་པའི་དགེ་བ་ལ་ཞུགས་པར་ཤེས་བཞིན་དུ་སྔ་མ་ལས་བྱེ་བ་ཕྲག་འབུམ་འགྱུར་དུ་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་བླང་བར་རིགས་ན་དེ་བས་ཆུང་བ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས་སྙམ་དུ་ཡང་ཡང་བློ་བརྟན་པར་བྱའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། འདོད་པའི་དོན་དུ་བསྲེག་ལ་སོགས། །དམྱལ་བར་སྟོང་ཕྲག་མྱོང་གྱུར་ཀྱང་། །བདག་གིས་རང་གི་དོན་དང་ནི། །གཞན་གྱི་དོན་ཡང་མ་བྱས་སོ། །འདི་ནི་དེ་ཙམ་གནོད་མིན་ལ། །དོན་ཆེན་དག་ཀྱང་འགྲུབ་འགྱུར་བས། །འགྲོ་བའི་གནོད་སེལ་སྡུག་བསྔལ་ལ། །དགའ་བ་འབའ་ཞིག་འདིར་བྱ་རིགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྔར་རང་གཞན་གྱི་དོན་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་དཀའ་སྤྱད་དེ་ཙམ་བྱས་པ་ལ་བསམས་ནས། ད་ནི་དོན་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བཟོད། དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུ་བྱར་ཡོད་པ་ནི་བདག་གིས་ལེགས་པ་རྙེད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་འཕངས་མཐོ་བ་བསྐྱེད་པའོ། །གཞན་ཡང་བཤེས་གཉ
【現代漢語翻譯】 五種功德：如此，若無痛苦，則不會生起欲求出離之心，故有策勵趨向解脫之功德；遭受痛苦時，能摧毀傲慢，消除驕橫之功德；感受強烈痛苦時，知其源於不善業，若不欲其果，則須從因上斷除，故有戒慎罪惡之功德；為痛苦所逼迫時，因欲求安樂，若欲得之，則須行善，故有樂於行善之功德；由己之經歷，思及其他眾生亦如是受苦，故對流轉輪迴之眾生生起悲憫之心。彼等以及彼等所代表者，自己亦應了知其他功德，並屢屢修習此痛苦乃是所欲之境之想。無痛苦則無出離。故汝心當堅忍。如是說。又，痛苦之功德為：以厭離心消除驕慢，對輪迴者生起悲憫，戒慎罪惡，樂於行善。如是說。 思維忍受痛苦之苦行的功德： 第二，分二：思維解脫等重大意義之利益，與思維止息無量痛苦之利益。 思維解脫等重大意義之利益： 首先，我昔于輪迴中流轉之時，雖知為些許微小之慾求而生痛苦，然仍不顧諸多痛苦，承受了成為未來感受無量痛苦之因的無意義之痛苦。今我既知已入于成辦自他無量利樂之善行，較之先前，理應承受百千萬倍之痛苦，何況更小之苦？應如是屢屢堅定信念。《入行論》中亦云：『為欲故燒等，地獄受千番，然我未成辦，自利及他利。此僅少分害，然能成大利，為除眾生害，此處唯應喜。』如是所說，思及先前未成辦任何自他利益而行持之彼等苦行，今既能成辦重大意義，何故不能忍受痛苦？故雖有痛苦，然能成辦如是之事，我實已獲得善利，應生起高昂之心。又，依止善知識...
【English Translation】 The five merits are: Thus, if there is no suffering, there will be no desire to be liberated, so there is the merit of encouraging liberation; when suffering is afflicted, the merit of destroying arrogance and eliminating pride; when experiencing intense suffering, knowing that it comes from unwholesome deeds, if one does not want the result, one must turn away from the cause, so there is the merit of being cautious of sin; when tormented by suffering, because one desires happiness, if one wants it, one must do good, so there is the merit of rejoicing in doing good; from one's own experience, thinking that other sentient beings also suffer in this way, compassion arises for those wandering in samsara. Those and those they represent, one should also know other merits, and repeatedly practice the thought that this suffering is a desirable state. Without suffering, there is no renunciation. Therefore, your mind should be steadfast. It is said. Also, the merits of suffering are: eliminating pride with disgust, arousing compassion for those in samsara, being cautious of sin, and rejoicing in virtue. It is said. Thinking about the merits of enduring the hardships of suffering: Second, there are two parts: thinking about the benefits of great meanings such as liberation, and thinking about the benefits of reversing immeasurable suffering. Thinking about the benefits of great meanings such as liberation: First, when I was wandering in samsara in the past, although I knew that suffering arose for the sake of some small desires, I still disregarded many sufferings and endured meaningless sufferings that became the cause of experiencing immeasurable suffering in the future. Now that I know that I have entered into virtuous deeds that accomplish immeasurable benefit and happiness for myself and others, I should bear a hundred thousand times more suffering than before, let alone smaller suffering? One should repeatedly strengthen one's conviction. The 《Bodhisattvacharyavatara》 also says: 'For the sake of desire, burning and so on, I have suffered thousands of times in hell, but I have not accomplished my own benefit or the benefit of others. This is only a small harm, but it can accomplish great benefit, so to eliminate the harm of beings, one should only rejoice here.' As it is said, thinking about those ascetic practices that did not accomplish any benefit for oneself or others in the past, now that great meaning can be accomplished, why can't one endure suffering? Therefore, although there is suffering, being able to accomplish such a thing, I have truly found goodness, and I should generate a high mind. Also, relying on a spiritual friend...
ེན་ངན་པས་བསླུས་ནས་དོན་མེད་པའི་ 13-2-272b ལམ་ངན་པ་ལའང་མདུང་རྩེ་གསུམ་ལ་མཆོང་བ་དང་མེ་ལྔ་བསྟེན་པ་སོགས་ཀྱི་དཀའ་སྤྱད་བཟོད་པར་བྱེད་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་དགོས་པ་དམན་པའི་ཆེད་དུ་ཞིང་ལས་དང་ཚོང་དང་གཡུལ་འགྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་ལ་བསྲན་འཛུགས་པ་རྣམས་བསམས་ལ་དཀའ་སྤྱད་ཀྱིས་མི་འཇིགས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལྡོག་པའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པ། སྡུག་བསྔལ་དཔག་མེད་ལྡོག་པའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པ་ནི། གསོད་པའི་མི་ཞིག་ལག་པའི་སོར་མོ་ཙམ་བཅད་ནས་གསོད་པ་ལས་ཐར་ན་དགའ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བ་ལྟར། མིའི་དཀའ་སྤྱད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་མོ་འདི་འདྲས་སྤྱིར་འཁོར་བ་མཐའ་མེད་དང་ཁྱད་པར་དུ་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་གཏན་བཟློག་ནུས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ལེགས་སོ་སྙམ་དུ་འཕྲལ་དང་ཡུན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་ལེགས་པར་བསམས་ན། དཀའ་སྤྱད་ལ་མི་འཇིགས་པའི་སྙིང་སྟོབས་སྐྱེ་སྟེ། གསོད་པའི་མི་ཞིག་ལག་བཅད་དེ། །གལ་ཏེ་ཐར་ན་ཅིས་མ་ལེགས། །གལ་ཏེ་མི་ཡི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། །དམྱལ་བ་བྲལ་ན་ཅིས་མ་ལེགས། །ཞེས་སོ། ། ༈ ཆུང་རིམ་ནས་གོམས་ན་མི་དཀའ་བའི་ཚུལ། ཆུང་རིམ་ནས་གོམས་ན་མི་དཀའ་བ་ནི། གོམས་ན་སླ་བར་མི་འགྱུར་བའི། །དངོས་དེ་གང་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་བས་གནོད་པ་ཆུང་བསྒོམས་པས། །གནོད་པ་ཆེན་པོའང་བཟོད་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའི་བསམ་པའི་གོ་ཆ་བཟུང་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་རིམ་དང་བསྲེས་ཀྱིན་བྱས་ན་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པ་སྟོབས་ཇེ་རྒྱས་སུ་ 13-2-273a འགྱུར་རོ། །བསླབ་བཏུས་ལས་ཀྱང་། དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུ་ལ་གོམས་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ན་དཀའ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བ་ལ་གོམས་པ་འགྲུབ་སྟེ། དཔེར་ན་གོམས་པའི་དབང་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ལ་བདེ་བར་འདུ་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ། སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་བདེ་བར་འདུ་ཤེས་ཉེ་བར་བཞག་པ་གོམས་པས་བདེ་བའི་འདུ་ཤེས་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་འོང་བ་ཡང་དྲག་ཤུལ་ཅན་གྱིས་ཞུས་པ་ལས། ཤིང་བལ་གྱི་འདབ་མ་ལྟ་བུའི་སེམས་དང་བྲལ་བར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས་ཀྱང་། བུ་མོ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་ཐུབ་པར་དཀའ་བའི་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སེམས་ཤིན་ཏུ་བརྟན་ཚུགས་པའི་སྙིང་སྟོབས་དགོས་ཀྱི་སེམས་སྲབ་མོས་མི་འོང་ངོ་། །དེས་ན་དང་པོ་ནས་སྙིང་སྟོབས་མ་ཆུངས་པར་བསྐྱེད་ན་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ཡང་གྲོགས་སུ་འགྲོ་སྟེ། དཔེར་ན་དཔའ་བོ་འགའ་ཞིག་གཡུལ་དུ་ཞུགས་པ་ན་རང་གི་ཁྲག་བོ་བ་མཐོང་ན་དེས་སྙིང་སྟོབས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །དང་པོ་ནས་འདི་ལྟ་བུ་མ་ཐོས་ཤིང་
【現代漢語翻譯】 被惡友欺騙，爲了無意義的惡道，忍受跳三尖刀、事火五事（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思）等苦行；爲了世俗的微小目的，忍受耕作、經商、作戰等諸多痛苦，思維這些，生起不畏懼苦行的心。 思維修習能遣除無量痛苦的利益： 思維修習能遣除無量痛苦的利益是：比如，一個將被處決的人，如果僅僅被砍掉一個手指就能免於死刑，就會感到非常高興。同樣，以人所能忍受的微小苦行，能徹底斷除無邊輪迴，特別是地獄等惡道的痛苦，實在是太好了。如此思維暫時和長遠痛苦的差別，就能生起不畏懼苦行的勇氣。如雲：『若人臨刑被斷手，倘能得脫豈非善？若以人苦離地獄，豈非善哉？』 從小處逐漸習慣，就不會覺得困難： 從小處逐漸習慣，就不會覺得困難。如雲：『無有串習不轉易，是事世間定非有，故應先習輕微損，漸能忍受大損害。』正如《入行論》所說，披上接受痛苦的盔甲，從小苦開始逐漸適應，就能增長忍受痛苦的力量。《集學論》中也說：『若先於小苦而串習者，則能成辦于難行及極難行之串習。譬如由串習力，一切有情于苦受中亦生樂想，如是於一切苦受皆安住樂想，由串習故，即於樂想而能安住。』這些也都是出自勇猛者所說，要遠離如棉花般脆弱的心。如《華嚴經》中也說：『童女，汝為摧伏一切煩惱故，當發難勝之心。』因此，需要非常堅定的心力，脆弱的心是無法成事的。所以，一開始就不要減弱勇氣，這樣大的痛苦也能成為助緣。比如，有些勇士在戰場上看到自己的鮮血，反而會因此生起勇氣。如果一開始沒有聽聞這些道理，
【English Translation】 Deceived by evil influences, they endure hardships such as jumping on three-pointed spears and practicing the five fires (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思) for meaningless evil paths; and for the sake of trivial worldly purposes, they endure various sufferings such as farming, trading, and warfare. Thinking about these, one should cultivate fearlessness towards hardships. Reflecting on the benefits of averting immeasurable suffering: Reflecting on the benefits of averting immeasurable suffering: For example, just as a person about to be executed would feel great joy if they could be spared from death by merely having a finger cut off, similarly, if one could completely avert the endless cycle of rebirth in general, and especially the suffering of the lower realms such as the hells, with such minor hardships, it would be extremely good. By thoroughly contemplating the differences between temporary and long-term suffering, one can generate courage that is not afraid of hardships. As it is said: 'If a person about to be executed has a hand cut off, if they can be freed, wouldn't that be good? If one can be freed from hell through human suffering, wouldn't that be good?' If one becomes accustomed to it gradually from a young age, it will not be difficult: If one becomes accustomed to it gradually from a young age, it will not be difficult. As it is said: 'There is nothing in this world that does not become easy with practice. Therefore, one should first practice with minor harms, and gradually be able to endure great harms.' As stated in the Compendium of Trainings, 'If one first becomes accustomed to small sufferings, one will accomplish the practice of what is difficult and extremely difficult. For example, due to the power of habituation, all sentient beings perceive happiness in suffering. Likewise, by becoming accustomed to placing the perception of happiness in all suffering, one will abide near the perception of happiness itself.' These also come from what was asked by the fierce ones: 'One should be separated from a mind like a cotton petal.' And in the Arrayed Trunk Sutra, it is said: 'Daughter, in order to subdue all defilements, you should generate a mind that is difficult to overcome.' Therefore, one needs a very steadfast and courageous mind; a weak mind will not do. So, if one cultivates courage from the beginning without diminishing it, even great suffering will become a helper. For example, when some warriors enter battle, seeing their own blood flowing becomes a cause for generating courage. If one has not heard such teachings from the beginning,
། ཐོས་ཀྱང་ངས་དེ་འདྲ་བ་མི་འོང་ཟེར་ནས་རང་ཁྱད་དུ་བསད་ན་ནི། སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུས་ཀྱང་ལམ་ལས་ལྡོག་པའི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྡར་མ་འགའ་ཞིག་གཞན་གྱི་ཁྲག་མཐོང་ནའང་བོག་ནས་འགྱེལ་འགྲོ་བ་བཞིན་ཏེ། ལ་ལ་བདག་གི་ཁྲག་མཐོང་ན། །དཔའ་ 13-2-273b བརྟན་ལྷག་པར་སྐྱེ་འགྱུར་ཡོད། །ལ་ལ་གཞན་གྱི་ཁྲག་མཐོང་ཡང་། །བོག་ཅིང་བརྒྱལ་བར་འགྱུར་བ་ཡོད། །དེ་ནི་སེམས་ཀྱི་ངང་བརྟན་དང་། །སྡར་མའི་ཚུལ་ལས་གྱུར་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། ༈ གཞི་ཡི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པ། གཞིའི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་དང་དུ་ལེན་དགོས་ན། ཇི་འདྲ་བ་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་བླང་སྙམ་ན། འདི་ལ་བརྒྱད་ལས། གནས་ལ་བརྟེན་པ་ནི། ཆོས་གོས་དང་བསོད་སྙོམས་དང་མལ་ཆ་དང་སྟན་དང་ན་བའི་གསོས་སྨན་དང་ཡོ་བྱད་དེ་དག་ནི་ཚངས་སྤྱོད་འཕེལ་བའི་གནས་སོ། །དེ་རྣམས་ངན་པ་དང་ཉུང་བ་རྙེད་པ་དང་ཕ་རོལ་པོས་མ་གུས་པ་དང་ཡུན་རིང་དུ་འགྱངས་ནས་བྱིན་པ་ལ་མི་དགའ་བ་དང་ཡི་ཆད་པ་མེད་ཅིང་དེ་དག་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ལ་བརྟེན་པ་ནི། མ་རྙེད་པ་དང་མི་སྙན་པ་དང་སྨད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་འཇིག་པ་ཟད་པ་རྒ་བ་ན་བ་འཆི་བའི་ཆོས་ཅན་རྣམས་འཇིག་པ་ནས་འཆི་བ་སྟེ་དགུ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ཡིན་ལ། དེ་ཐམས་ཅད་དམ་རེ་རེ་ལ་བརྟེན་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ལ་སོ་སོར་བརྟགས་ནས་དང་དུ་ལེན་པའོ། །སྤྱོད་ལམ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། འཆག་པ་དང་འགྲེང་བ་དང་འདུག་པ་དང་ཉལ་བ་ནི་སྤྱོད་ལམ་བཞི་ཡིན་ལ། དེའི་དང་པོ་དང་གསུམ་པས་སྒྲིབ་པ་རྣམས་ལས་ཉིན་མཚན་དུ་སེམས་སྦྱོང་བ་ན་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་གྱི། དུས་མ་ཡིན་པར་ཁྲིའམ་ཁྲིའུའམ་རྩྭ་བཏིང་བའམ་ལོ་མ་བཏིང་བ་ལ་གློས་འབེབས་པར་མི་བྱེད་པའོ། །ཆོས་ 13-2-274a ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་མཆོད་ཅིང་རིམ་གྲོ་བྱེད་པ་དང་། བླ་མ་ལ་མཆོད་ཅིང་རིམ་གྲོ་བྱེད་པ་དང་། ཆོས་རྣམས་བཟུང་བ་དང་། བཟུང་བ་རྣམས་གཞན་ལ་རྒྱ་ཆེར་སྟོན་པ་དང་། གསངས་བསྟོད་དེ་ཁ་ཏོན་དུ་བྱ་བ་དང་། གཅིག་པུ་དབེན་པར་གནས་ཏེ་ཡང་དག་པར་སེམས་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཟིན་པའི་ཞི་ལྷག་བསྒོམ་པ་སྟེ་ཆོས་འཛིན་པ་བདུན་ནོ། །དེ་དག་ལ་རྩོལ་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་དེ་དྭང་དུ་ལེན་པའོ། །སློངས་མོས་འཚོ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་བྲེགས་པ་ལ་སོགས་པས་གཟུགས་མི་སྡུག་པ་ཉམས་སུ་བླང་བ་དང་། གོས་དྲས་པ་དང་ཁ་དོག་ངན་པ་ཉམས་སུ་བླང་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་བསྡམས་ནས་གནས་པས་ཚུལ་གཞན་བྱ་བ་དང་། ཞིང་ལ་སོགས་པ་སྤངས་ཏེ་གཞན་ལས་རྙེད་པས་འཚོ་བས་གཞན་ལ་རག་ལས་པའི་འཚོ་བ་ཅ
【現代漢語翻譯】 如果聽了之後，還自以為是地說『我不會那樣』，那麼即使是小小的痛苦，也會成為偏離正道的因素。例如，有些膽小的人，看到別人的血也會嚇昏倒地。正如所說：『有些人看到自己的血，會更加勇敢堅定；有些人看到別人的血，會嚇昏倒地。』這都是因為內心的穩定與否，以及是否膽怯所導致的。 現在從基礎方面來詳細解釋： 從基礎方面來詳細解釋，如果必須接受痛苦，那麼應該接受什麼樣的痛苦呢？這裡有八種情況：依賴於住所：僧衣、食物、臥具、坐墊、醫藥和生活用品，這些都是增進梵行的基礎。對於獲得劣質或稀少的物品，或者被他人不尊重，或者長時間延遲給予，不應感到不悅或失望，而應接受由此產生的痛苦。依賴於世間法：未獲得、惡名、誹謗、痛苦，以及衰敗、耗盡、衰老、疾病、死亡的本性，從衰敗到死亡這九種是世間法。對於所有這些，或對於每一種所依賴的痛苦，都應分別進行思考並接受。依賴於行為：行走、站立、坐臥是四種行為。在前兩種和第三種行為中，爲了日夜凈化煩惱，應接受由此產生的痛苦。不應在非時躺臥于床、小床、草墊或樹葉上。依賴於受持佛法：供養和侍奉三寶，供養和侍奉上師，受持佛法，廣泛地向他人展示所受持的法，唸誦讚頌，獨自居住在僻靜處並如理思維，修習止觀瑜伽，這七種是受持佛法。在努力修行這些時，如果產生痛苦，應樂於接受。依賴於乞食為生：通過剃髮等方式來實踐醜陋的形象，穿著破舊或顏色難看的衣服，約束自己不參與世俗行為，放棄農耕等職業，依靠從他人處獲得的食物為生，過著依賴他人的生活。
【English Translation】 If, after hearing this, one still self-righteously says, 'I won't be like that,' then even a small suffering can become a cause for deviating from the path. For example, some cowards faint at the sight of another's blood. As it is said: 'Some, seeing their own blood, become even more brave and steadfast; some, seeing another's blood, faint and collapse.' This is due to the stability of the mind and the nature of cowardice. Now, to explain in detail from the basis: To explain in detail from the basis, if suffering must be accepted, then what kind of suffering should be accepted? There are eight situations here: Relying on dwelling: monastic robes, alms, bedding, cushions, medicine, and utensils—these are the basis for increasing pure conduct. One should not be displeased or discouraged by obtaining inferior or scarce items, or by being disrespected by others, or by being given things after a long delay, but should accept the suffering that arises from these. Relying on worldly dharmas: not obtaining, bad reputation, slander, suffering, and the nature of decay, exhaustion, aging, sickness, and death—these nine, from decay to death, are worldly dharmas. For all of these, or for each suffering that is relied upon, one should contemplate separately and accept. Relying on conduct: walking, standing, sitting, and lying down are the four conducts. In the first two and the third, in order to purify obscurations day and night, one should accept the suffering that arises from this. One should not lie down on a bed, small bed, grass mat, or leaves at inappropriate times. Relying on upholding the Dharma: offering and serving the Three Jewels, offering and serving the lama, upholding the Dharma, widely showing the upheld Dharma to others, reciting praises, dwelling alone in solitude and thinking correctly, cultivating shamatha and vipashyana yoga—these seven are upholding the Dharma. When striving in these, if suffering arises, one should gladly accept it. Relying on living by begging: practicing an unattractive appearance by shaving hair and facial hair, wearing torn or poorly colored clothes, restraining oneself from all worldly activities, abandoning farming and other occupations, and living by relying on food obtained from others, living a life dependent on others.
ན་དང་། རྙེད་པ་རྣམས་གསོག་ཅིང་མི་སྤྱོད་པས་ཇི་སྲིད་འཚོ་བའི་བར་དུ་གཞན་ལས་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་འཚོལ་བ་དང་། མི་ཚངས་སྤྱོད་སྤངས་པས་མ་ཤིའི་བར་དུ་མིའི་འདོད་པ་རྣམས་ལས་ལྡོག་པར་བྱ་བ་དང་། གར་དང་བཞད་གད་སོགས་སྤངས་པས་མཛའ་བོ་དང་སྙིང་དུ་སྡུག་པ་དང་ཆུང་པོ་གྲོགས་ལ་སོགས་པ་དང་དགའ་མགུར་སྤྱད་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་མ་ཤིའི་བར་དུ་མིའི་དགའ་རྩེད་ལས་ལྡོག་པ་སྟེ་སློངས་མོས་འཚོ་བ་བདུན་ནོ། །དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་དང་དུ་ལེན་པའོ། །མངོན་པར་ 13-2-274b བརྩོན་པས་དུབ་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། དགེ་ཕྱོགས་ལ་བརྩོན་པ་ལ་ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་དུབ་པ་དང་འཁྲུག་པ་ངལ་བའི་གཞི་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་དང་དུ་ལེན་པའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། དོན་བྱ་བ་བཅུ་གཅིག་སྟེ། དེ་ལས་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བའང་དང་དུ་ལེན་པའོ། །འཕྲལ་གྱི་བྱ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་ཀྱི་ལས་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་ཞིང་ལས་དང་ཚོང་དང་རྒྱལ་པོ་ལ་ཞོ་ཤས་འཚོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཁྱིམ་པའི་འཕྲལ་གྱི་བྱ་བ་སྟེ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའོ། །དེ་ལྟར་གཞི་བརྒྱད་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ཡང་རུང་བས་ཐེབས་ཀྱང་སོ་སོའི་བརྩོན་འགྲུས་མི་གཏོང་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ལ་འཇུག་པ་དང་ཞུགས་ནས་བཟློག་པའི་གེགས་སུ་མི་འགྱུར་ལ་ཡིད་མི་དགའ་བ་མེད་པར་འཇུག་གོ། ། ༈ ཆོས་ལ་ངེས་སེམས་ཀྱི་བཟོད་པ། གསུམ་པ་ཆོས་ལ་ངེས་པར་སེམས་པ་ལ་མོས་པའི་བཟོད་པ་བསྐྱེད་པ་ལ། མོས་པའི་ཡུལ་ནི་བརྒྱད་དེ། དང་བའི་ཡུལ་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ནོ། །མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཡུལ་ནི། བདག་མེད་པ་གཉིས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །འདོད་པའི་ཡུལ་ནི། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མཐུ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ཡང་མངོན་པར་ཤེས་པའི་མཐུ་དང་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་མཐུ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མཐུ་གསུམ་མོ། །བླང་དོར་གྱི་ཡུལ་ནི། ལེགས་པར་སྤྱད་པ་དང་ཉེས་པར་སྤྱད་པའི་རྒྱུ་དང་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་སྟེ་འདི་གཉིས་སུ་ 13-2-275a བྱའོ། །བསྒོམ་པའི་ཡུལ་ནི། ཐོབ་བྱའི་དོན་བྱང་ཆུབ་དང་དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་ལམ་ཐམས་ཅད་དེ་འདི་ཡང་གཉིས་སུ་བྱའོ། །ཐོས་བསམ་གྱིས་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་ཡུལ་ནི། ཤེས་བྱའི་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་གྲོ་ལུང་པ་བཞེད་དོ། །སྟོབས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ལེའུར་ནི། གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་དམ་པའི་ཆོས་ལ་བརྒྱད་པར་གསུངས་པས་དེ་བཞིན་དུ་བྱ་དགོས་སམ་སྙམ་མོ། །མོས་པའི་ཚུལ་ནི། ཡུལ་དེ་དག་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་ནས་མི་མཐུན་པ་མེད་པར་འཛིན་ཅིང་ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་པའོ། །ས
【現代漢語翻譯】 此外，通過積累獲得的財物而不使用，直到生命終結都向他人乞求衣物等；通過戒除不凈行，直到去世都遠離人慾；通過戒除歌舞嬉笑等，遠離朋友、心愛之人、年幼玩伴等，以及享樂，直到去世都遠離人們的娛樂，這就是七種乞討為生。接受依賴這些而產生的痛苦。 精進帶來的疲憊是指：在行善方面精進，承受身心疲憊、煩亂等由勞累所產生的痛苦。依賴利益眾生是指：有十一種利益眾生的行為，接受由此產生的痛苦。依賴臨時事務是指：缽和法衣的事務，以及出家眾無罪的農耕、商業、為國王效力等，以及在家眾的臨時事務，接受由此產生的痛苦。如此，無論被八種根源產生的痛苦中的哪一種擊中，都不放棄各自的精進，不成為進入菩提道或進入後退轉的障礙，並且不心生不悅地進入。 對佛法的堅定信念的忍耐 第三是生起對佛法堅定信念的信解忍。信解的對境有八種。最初的對境是：三寶（梵文：ratna-traya，指佛、法、僧）的功德。顯現的對境是：二無我（梵文：dvi-nairātmya，人無我和法無我）的真如。慾望的對境是：佛和菩薩（梵文：bodhisattva）的強大力量，也就是神通的力量、六度（梵文：ṣaṭ-pāramitā，佈施、持戒、忍辱、精進、禪定、智慧）的力量和與生俱來的力量這三種。取捨的對境是：善行和惡行的因，以及它們所產生的可愛和不可愛的果報，這兩者。禪修的對境是：所要獲得的菩提，以及獲得菩提的方法，即菩薩的學道之路，這也是兩種。通過聽聞和思考來隨行修持的對境是：所知事物的行境，即無常等，這是格魯隆巴的觀點。在力量之種類的章節中說：聖法，如十二部經等，是第八種，所以需要這樣做嗎？信解的方式是：對這些對境的如實性獲得定解，毫不動搖地執持，並且反覆思惟。
【English Translation】 Furthermore, by accumulating acquired wealth without using it, until the end of life, begging for robes and so on from others; by abstaining from impure conduct, until death, turning away from human desires; by abstaining from singing, dancing, and laughter, etc., turning away from friends, loved ones, young companions, etc., and enjoyment, until death, turning away from people's entertainment, these are the seven ways of living by begging. Accepting the suffering that arises from relying on these. The fatigue from exertion refers to: exerting oneself in virtuous activities, enduring the suffering of physical and mental fatigue, disturbances, etc., that arise from the basis of labor. Relying on benefiting sentient beings refers to: having eleven activities of benefiting sentient beings, accepting the suffering that arises from this. Relying on temporary affairs refers to: the affairs of the alms bowl and robes, as well as the faultless farming, commerce, serving the king, etc., of the ordained, and the temporary affairs of the householders, accepting the suffering that arises from this. Thus, no matter which of the eight sources of suffering one is struck by, one does not abandon one's respective diligence, does not become an obstacle to entering or retreating from the path to enlightenment, and enters without displeasure. The Patience of Firm Conviction in the Dharma Third is generating the patience of conviction with firm belief in the Dharma. The objects of belief are eight. The initial object is: the qualities of the Three Jewels (Sanskrit: ratna-traya, referring to the Buddha, Dharma, and Sangha). The object to be manifested is: the suchness of the two selflessnesses (Sanskrit: dvi-nairātmya, selflessness of person and selflessness of phenomena). The object of desire is: the great power of the Buddhas and Bodhisattvas (Sanskrit: bodhisattva), which are the power of supernormal knowledge, the power of the six perfections (Sanskrit: ṣaṭ-pāramitā, generosity, ethics, patience, diligence, concentration, and wisdom), and the three powers that are born together. The object of acceptance and rejection is: the causes of good and bad conduct, and the desirable and undesirable results that arise from them, these two. The object of meditation is: the enlightenment to be attained, and the method of attaining enlightenment, which is the path of the Bodhisattva's training, this is also two. The object to be accomplished by hearing and thinking is: the realm of knowable things, such as impermanence, etc., this is the view of Grolungpa. In the chapter on the kinds of power, it says: the holy Dharma, such as the twelve divisions of scripture, is the eighth, so is it necessary to do so? The way of belief is: having gained certainty about how these objects are, holding them without wavering, and contemplating them repeatedly.
ྡུག་བསྔལ་དང་ལེན་དང་ཆོས་ལ་ངེས་སེམས་བརྒྱད་ཚན་གཉིས་ནི། བྱང་ས་ལས་གསུངས་པ་བཀོད་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་དུ་ཆོས་ལ་ངེས་སེམས་འདི་རྒྱས་པར་སྣང་ངོ་། ། ༈ དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། དེ་དག་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། བཟོད་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་བསྒྲུབ་པ་ནའང་དམ་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པ་དང་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ཚང་བར་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། གཞན་བཟོད་པ་ལ་འགོད་པ་བཟོད་པའི་སྦྱིན་པ་ཡིན་པ་མ་གཏོགས་པ་སྔར་བཤད་པ་དང་འདྲའོ། །ལྔ་པ་དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། སྤྱོད་པའི་རྟེན་སེམས་བསྐྱེད་པ་རྗེས་སུ་དྲན་ཞིང་བསྒོམ་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཟག་པ་ཟད་པའི་བཟོད་པ་ལ་འགོད་པར་འདོད་པའི་རྩ་བ་ཡིན་པས། དེ་ཇེ་འཕེལ་དུ་བཏང་ནས་ས་མཐོན་པོའི་བཟོད་པ་རྣམས་ཀྱང་སྨོན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སྦྱོང་བ་དང་། ལས་དང་པོ་པའི་བཟོད་པའི་བསླབ་བྱ་རྣམས་ 13-2-275b དམིགས་ཕྱེད་པར་བྱས་ནས་ཚུལ་བཞིན་དུ་དེ་ལ་སློབ་པ་དང་། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚམས་ལས་འདས་ནའང་ཕྱིར་འཆོས་པ་ལ་བརྩོན་པ་དགོས་ཀྱི། དེ་དག་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚེ་ཡལ་བར་དོར་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆེན་པོ་དུ་མས་རྒྱུན་དུ་གོས་པར་འགྱུར་ཞིང་། སྐྱེ་བ་གཞན་དུའང་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་རྣམས་ལ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བར་འགྱུར་ལ། ལམ་གྱི་གནད་དམ་པར་བལྟས་ནས་ནུས་པ་རྣམས་ད་ལྟ་ནས་བསྒྲུབ་ཅིང་མི་ནུས་པ་རྣམས་ལའང་བསམ་པ་སྦྱངས་ན། ལག་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ཚེགས་ཆུང་ངུ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུས་བཟོད་པའི་ཕར་ཕྱིན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། ༈ བརྩོན་འགྲུས་ལ་བསླབ་པའི་ཚུལ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ངོ་བོ། དེ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བའོ། ། ༈ དེ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས། དང་པོ་ནི། དམིགས་པ་དགེ་བ་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་མངོན་པར་སྤྲོ་བ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བརྩོན་གང་དགེ་ལ་སྤྲོ་བ་འོ། །ཞེས་སོ། །བྱང་ས་ལས་ནི། དགེ་བ་བསྡུ་བ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་སེམས་མངོན་པར་སྤྲོ་བ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང་དེས་བསླངས་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་ལས་གཡོ་བ་ལ་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པའི་ཕན་ཡོན་དང་མ་བརྩམས་པའི་ཉེས་དམིགས་མང་དུ་སེམས་པ་སྟེ། དེ་ལ་གོམས་ན་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཕན་ཡོན་ནི། ལྷག་བསམ་བསྐུལ་བ་ལས། སྡུག་བསྔལ་ 13-2-276a ཀུན་དང་མུན་པ་སེལ་བྱེད་ཅིང་། །ངན་སོང་ཡོངས་སུ་སྤོང་བའི་གཞིར་གྱུར་པ། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བསྔགས་པའི་བརྩོན་འགྲུས་འཕགས། །གང་ཡིན་དེ་ནི་རྟག་ཏུ་བརྟེན་པར་གྱིས། །འཇིག་རྟེན་འདི་ན་བཟོ་གང་ཅི་ཡོད་དང་། །འཇིག་རྟེན
【現代漢語翻譯】 關於忍受痛苦、接受痛苦和對佛法的堅定信念這兩個八個主題，是從《菩薩地論》（Byang sa，Bodhisattvabhumi Shastra）中引用的，特別是對佛法的堅定信念顯得更為詳盡。 那麼，在實踐這些時應該怎麼做呢？ 在實踐這些時應該怎麼做呢？無論實踐哪種忍辱，都要具備六種殊勝（dam pa drug）並圓滿六度波羅蜜（phar phyin drug），然後進行實踐。除了將他人安置於忍辱是忍辱的佈施之外，其餘與之前所說的相同。第五，總結這些要點：憶念和修習行為的基礎——發菩提心（sems bskyed），因為這是將一切眾生安置於無漏盡忍（zag pa zad pa'i bzod pa）的根本。因此，要不斷增長它，並將高地的忍辱也作為祈願的目標來進行修習。對於初學者來說，要明確忍辱的學處（bslab bya），並如理如法地學習。即使超越瞭如上所說的界限，也要努力改正。如果在修行這些時忽略了它們，就會經常被許多嚴重的過失所染污，並且在來世也很難修習菩薩不可思議的行為。要將這些視為道路的關鍵，盡力實踐現在能做到的，對於不能做到的也要修習意念。如《善臂請問經》（Lag bzang gis zhus pa）中所說，以微小的努力和微小的痛苦就能圓滿忍辱波羅蜜。 如何修習精進？ 精進的體性、進入修習精進的方法、精進的分類、實踐時應該怎麼做、以及總結這些要點。 進入修習精進的方法： 首先，專注于善，並顯現出歡喜之相。如《入菩薩行論》（Spyod 'jug）中所說：『精進即是對善的歡喜。』《菩薩地論》中說：爲了積累善和利益眾生，對毫不顛倒的歡喜之心以及由此引發的身語意三門之業的活動進行了闡述。第二，反覆思惟精進的利益和不精進的過患。如果對此習慣了，就會生起精進。關於利益，《勸發增上意樂經》（Lhag bsam bskul ba）中說：『能除一切苦及諸黑暗，是斷除惡趣之基，諸佛所讚歎之殊勝精進，汝應恒常依止。』 『此世間所有之工藝，以及世間
【English Translation】 The two sets of eight topics—enduring suffering, accepting suffering, and firm conviction in the Dharma—are quoted from the Bodhisattvabhumi Shastra (Byang sa). In particular, the firm conviction in the Dharma appears to be more detailed. So, how should one act when practicing these? How should one act when practicing these? When practicing any kind of patience, one should practice with the six perfections (dam pa drug) and complete the six paramitas (phar phyin drug). Except for placing others in patience, which is the giving of patience, the rest is the same as what was said before. Fifth, summarizing these points: Remembering and meditating on the basis of action—generating Bodhicitta (sems bskyed)—is the root of placing all sentient beings in the patience of the exhaustion of defilements (zag pa zad pa'i bzod pa). Therefore, one should continuously increase it and also make the patience of high levels the object of aspiration for practice. For beginners, one should clarify the precepts (bslab bya) of patience and study them properly. Even if one exceeds the limits mentioned above, one should strive to correct oneself. If one neglects these during practice, one will be constantly stained by many serious faults, and it will be very difficult to practice the wonderful actions of a Bodhisattva in future lives. One should regard these as the key points of the path, practice what one can do now, and cultivate the intention for what one cannot do. As stated in the Lag bzang gis zhus pa, one can perfect the paramita of patience with little effort and little suffering. How to train in diligence? The nature of diligence, the method of entering into its practice, the classification of diligence, how to act during practice, and a summary of these points. The method of entering into the practice of diligence: First, focus on virtue and manifest a joyful demeanor. As stated in the Bodhisattvacharyavatara (Spyod 'jug): 'Diligence is the joy in virtue.' In the Bodhisattvabhumi Shastra, it is explained that for the sake of accumulating virtue and benefiting sentient beings, one should have an unwavering joyful mind and the activities of body, speech, and mind arising from it. Second, repeatedly contemplate the benefits of diligence and the faults of non-diligence. If one becomes accustomed to this, diligence will arise. Regarding the benefits, the Adhimokshacarya Sutra (Lhag bsam bskul ba) states: 'It eliminates all suffering and darkness, is the basis for abandoning evil destinies, and is the excellent diligence praised by all Buddhas. You should always rely on it.' 'Whatever crafts exist in this world, and the world'
་འདས་བཟོ་གང་དག་ཅི་ཡོད་པ། །བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ལ་རྙེད་པར་མི་དཀའ་ན། །མཁས་པ་སུ་དག་བརྩོན་འགྲུས་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱོ། །གང་དག་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཞུགས་གྱུར་པ། །དེ་དག་རྨུགས་གཉིད་སྐྱོན་རྣམས་མཐོང་ནས་ནི། །རྟག་ཏུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་ལ་གནས་པར་བྱེད། །འདི་ནི་ང་ཡིས་དེ་དག་བསྐུལ་བྱས་ཡིན། །ཞེས་དང་། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། དགེ་བའི་ཚོགས་ཀྱི་ནང་ན་བརྩོན་འགྲུས་མཆོག ། འདི་ལྟར་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་རྗེས་འཐོབ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ནི་མོད་ལ་བདེ་གནས་མཆོག །དངོས་གྲུབ་འཇིག་རྟེན་འདས་དང་འཇིག་རྟེན་གཏོགས། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ནི་སྲིད་སྤྱོད་འདོད་པ་འཐོབ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ནི་དག་པ་རབ་འགྱུར་ལྡན། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ནི་འཇིག་ཚོགས་འདས་ནས་གྲོལ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ནི་བྱང་ཆུབ་མཆོག་སངས་རྒྱས། །ཞེས་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ལྡན་པ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་ཕམ་མེད། །བརྩོན་འགྲུས་ལྡན་པ་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་ཕམ་མེད། །བརྩོན་འགྲུས་ལྡན་པ་སྐྱོ་བས་ཕམ་པ་མེད། །བརྩོན་འགྲུས་ལྡན་པ་ཐོབ་པས་ཕམ་པ་མེད། །ཅེས་དང་། བྱང་ས་ལས་ཀྱང་། གང་གི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་བའི་ཆོས་དེ་ལྟར་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་དང་མཆོག་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ 13-2-276b ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། བརྩོན་འགྲུས་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བསྟན་པས་སྟོན་པ་མཛད་དོ། །ཞེས་དང་། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། ཡོངས་སུ་སྐྱོ་མེད་བརྩོན་འགྲུས་ཆེ་ལྡན་ན། །མི་འཐོབ་མི་འགྲུབ་རྣམ་པ་གང་ཡང་མེད། །ཅེས་དང་། མི་མིན་ཀུན་ཀྱང་དེ་ལ་ཕན་པར་དགའ། །ཏིང་འཛིན་རྣམ་པ་ཀུན་ཀྱང་འཐོབ་པར་འགྱུར། །ཉིན་མཚན་དུས་རྣམས་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་འདའ། །ཡོན་ཏན་ཚོགས་ཀྱིས་དམའ་བར་འགྱུར་བ་མེད། །མི་ཡི་ཆོས་ལས་འཕགས་པའི་དོན་རྣམས་ཀྱིས། །མེ་ཏོག་ཨུཏྤ་ལ་བཞིན་རྣམ་པར་འཕེལ། །ཞེས་སོ། །ཉེས་དམིགས་ནི། བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པ་ལས། ལེ་ལོ་ཅན་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཤིན་ཏུ་རིང་ཞིང་རྣམ་པར་རིང་ངོ་། །ལེ་ལོ་ཅན་རྣམས་ལ་ནི་སྦྱིན་པ་མེད་པ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བར་དུ་མེད་དོ། །ལེ་ལོ་ཅན་ལ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་མེད་དོ། །ཞེས་དང་། དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལས་ཀྱང་། ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱི་གཞི་གཅིག་ནི། །ལེ་ལོ་ཡིན་ཏེ་གང་ལ་ཡོད། །གང་ལ་ལེ་ལོ་གཅིག་ཡོད་པ། །དེ་ལ་ཆོས་ཀུན་མེད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བརྩོན་འགྲུས་མེད་ན་ལེ་ལོའི་དབང་དུ་སོང་ནས་དཀར་ཆོས་ཀུན་གྱིས་ཕོངས་པར་འགྱུར་བས། གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་སྐྱེས་བུའི་དོན་ཐམས་ཅད་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། ། ༈ བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རབ་དབྱེ་ལ་གཉིས
【現代漢語翻譯】 哪些已逝之物難以尋覓？若能發起精進，尋獲並非難事。哪位智者會因精進之力而衰退？凡是步入成佛菩提道者，他們皆因洞察昏沉睡眠之過患，而恒常安住于精進之中。此乃我對此等之策勵。 如《經莊嚴論》所云：'善法之聚中，精進最為殊勝。如是依此，彼果隨之而得。精進能速得安樂之境，成就世間與出世間之悉地。精進能得生存之樂，精進能具清凈之德，精進能從壞聚見解中解脫，精進能證無上菩提而成佛。' 又云：'具精進者不為享樂所敗，具精進者不為煩惱所敗，具精進者不為懈怠所敗，具精進者不為已得之物所敗。' 如《菩薩地論》所云：'是故，菩薩為圓滿成就諸善法，其主要與殊勝之因即是精進。非如其他，故精進能證得無上圓滿正等覺。'如是，如來教示並示現。 如《攝波羅蜜多論》所云：'若具足無厭足之大精進，則無有不得、不成之事。' 又云：'諸非人亦樂於助益彼，一切三摩地皆得成就，晝夜時分皆有實義，不為功德之聚所輕。超越人法之諸義，如蓮花般增長。' 過患方面，如《智藏經》所問：'于懈怠者，菩提甚遠，極其遙遠。于懈怠者，無佈施乃至無智慧。于懈怠者，無利他之心。' 如《念住經》所云：'煩惱之根本，乃是懈怠，何者有懈怠，彼則無諸法。'如是，若無精進，則為懈怠所控，將匱乏一切善法，從而失去暫時與究竟之一切利益。 精進之分類：精進之分類有二。
【English Translation】 What has passed that is difficult to find? If diligence is initiated, it is not difficult to find. Which wise person is diminished by the power of diligence? Those who have entered the path to enlightenment and Buddhahood, seeing the faults of drowsiness and sleep, constantly abide in diligence. This is my encouragement to them. As stated in the Ornament of the Sutras: 'Among the collections of virtues, diligence is supreme. Thus, relying on it, one obtains its results. Diligence quickly attains the state of bliss, accomplishing both worldly and transcendent siddhis. Diligence obtains the enjoyment of existence, diligence possesses the quality of purity, diligence liberates from the aggregates of destruction, diligence attains supreme enlightenment and Buddhahood.' It is also said: 'One with diligence is not defeated by enjoyment, one with diligence is not defeated by afflictions, one with diligence is not defeated by discouragement, one with diligence is not defeated by attainment.' As stated in the Bodhisattva Bhumi: 'Therefore, for a Bodhisattva to accomplish virtuous dharmas, the main and supreme cause is diligence alone. It is not like other causes, therefore, diligence leads to the attainment of unsurpassed, perfect enlightenment.' Thus, the Tathagatas teach and demonstrate. As stated in the Compendium of Perfections: 'If one possesses great diligence without weariness, there is nothing that cannot be obtained or accomplished.' It is also said: 'Even non-humans are pleased to benefit them, all samadhis are attained, days and nights pass fruitfully, and one is not diminished by the accumulation of qualities. The meanings that transcend human dharma increase like the utpala flower.' Regarding faults, as asked in the Sagaramati Sutra: 'For the lazy, enlightenment is very far, extremely far. For the lazy, there is no generosity, nor wisdom. For the lazy, there is no benefit to others.' As stated in the Mindfulness Sutra: 'The root of all afflictions is laziness; whoever has laziness, has no dharma.' Thus, if there is no diligence, one is controlled by laziness and lacks all virtuous dharmas, thereby losing all temporary and ultimate benefits. The divisions of diligence: There are two divisions of diligence.
། རབ་དབྱེ་དངོས་དང་། བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་སོ། ། ༈ རབ་དབྱེ་དངོས། དང་པོ་ནི་གསུམ་སྟེ། གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། སེམས་ 13-2-277a ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། ། ༈ གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས། དང་པོ་ནི། བྱང་སེམས་རྣམས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ན། སྦྱོར་བའི་སྔ་རོལ་ནས་སེམས་ཀྱི་སྤྲོ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་བསམ་པའི་གོ་ཆ་འདི་ལྟ་བུ་གྱོན་པར་བྱེད་དེ། བདག་ནི་བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་སྟོང་དང་ཡུན་མཉམ་པའི་ཉིན་ཞག་བསགས་པའི་བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་བྱེ་བ་ཕྲག་འབུམ་འགྱུར་གྱིས་སེམས་ཅན་གཅིག་གི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བའི་ཕྱིར་དུ། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཁོ་ནར་གནས་ནས་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པར་འགྱུར་ནའང་སྤྲོ་བར་བྱེད་དེ། རྫོགས་བྱང་གི་ཕྱིར་དུ་བརྩོན་པར་བྱེད་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ལ་ཞུགས་པའང་མི་གཏོང་ན། དུས་ཀྱི་ཡུན་དེ་ལས་ཐུང་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཆེས་ཆུང་བས་ལྟ་ཅི་སྨོས་སྙམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །བྱང་སེམས་གང་བརྩོན་འགྲུས་དེ་འདྲ་བ་ལ་མོས་པ་ཙམ་དང་དད་པ་ཙམ་བསྐྱེད་པ་དེ་ཡང་བརྟན་པོ་ཡིན་ཏེ། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྒྱུ་རྟས་པར་བྱེད་ན་བརྩོན་འགྲུས་དེ་དང་ལྡན་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་དང་གཞན་གྱི་ཕྱིར་དུ་ལས་གང་ལ་སེམས་ཞུམ་པའི་དཀའ་བ་སྤྱད་དགོས་པའི་བྱ་དཀའ་བ་ཅི་ཡང་མེད་པར་བྱང་ས་ལས་གསུངས་ཏེ། འདི་འདྲ་བའི་བསམ་པ་ལ་གོམས་པར་བྱས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཀྱི་ནུས་པ་སད་ངེས་པའི་རྒྱུར་འགྲོ་བས་སྦྱང་བར་བྱའོ། །ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། སྔ་ཕྱིར་འཁོར་བའི་མཐའ་དང་མཉམ་ཙམ་དུ། །རྒྱ་ཆེ་རིང་བའི་ཉིན་དང་མཚན་གྱུར་ལ། །དེ་འདྲ་བསགས་པས་ལོར་གྱུར་ 13-2-277b དུས་རིང་བའི། །བསྐལ་པ་རྒྱ་མཚོའི་ཆུ་ཐིགས་གྲངས་སྙེད་ཀྱིས། །བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་སེམས་ཤིག་སྐྱེ་འགྱུར་ལ། །དེ་འདྲའི་རྣམ་པས་ཚོགས་གཞན་རེ་རེ་ཞིང་། །བསྒྲུབ་དགོས་གྱུར་ཀྱང་སྙིང་རྗེས་སྐྱོ་བ་མེད། །བྱང་ཆུབ་དམ་པ་སྒྱིད་ལུག་མེད་པར་བསྒྲུབ། །འཁོར་ཚེ་རང་གི་སྡུག་བསྔལ་སེམས་བཏང་ཞིང་། །གོ་ཆ་བརྟན་པ་དཔག་ཡས་དེ་བསྐྱེད་ན། །བརྟུལ་ཞུགས་དཔའ་བོ་སྙིང་རྗེའི་ངང་ཅན་ལ། །ཡང་དག་བླངས་པ་དང་པོ་ཡིན་པར་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་པའང་གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །གཞན་ཡང་འཁོར་བ་ཐོག་མེད་ནས་ད་ལྟ་ཡན་ཆད་ལ་ཞག་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའི་ཞག་སུམ་ཅུ་ལ་ཟླ་བ་དང་དེ་བཅུ་གཉིས་ལ་ལོར་བྱས་པའི་ལོ་འབུམ་སོང་བ་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཅིག་སྐྱེ་ཞིང་། སངས་རྒྱས་གཅིག་མཐོང་ལ་དེ་འདྲ་བ་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མའི་གྲངས་དང་མཉམ་པ་གཅིག་གིས་སེམས་ཅན་གཅིག་གི་སེམས་དང་སྤྱོད་པ་ཤེས་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱ
【現代漢語翻譯】 區分正文和生起精進之方便。 區分正文。 第一部分有三種：盔甲精進、積累善法精進和利益有情精進。 盔甲精進。 首先，菩薩們在開始精進時，於行持之前，應先生起歡喜之心，如是穿戴起思想的盔甲：『我爲了遣除一個有情眾生之苦，即使需要在地獄中安住，時間長達與無數個由積聚千劫所成的大劫相等，乃至最終證得佛果，我也心生歡喜，爲了圓滿菩提而精進，且不捨精進。』更何況時間更短，痛苦更小的事呢？這便是盔甲精進。任何菩薩，僅僅是對這種精進生起隨喜和信心，也是堅固的。因為爲了無上菩提而發起精進，能穩固不可估量的資糧。更何況是具有這種精進的人呢？如《菩薩地》中所說，對於他們來說，爲了菩提和利益他人，無論需要經歷何種令人生畏的艱難困苦，都不會有任何難事。因此，應當習慣於這種想法，因為它會成為喚醒大乘種姓之力量的根本原因，所以要努力修習。在《攝波羅蜜多論》中也說：『從無始輪迴直至如今，如同廣闊無垠的晝夜交替，積累如是漫長的時間，如同以無量劫海之水滴來計數。僅僅生起一念菩提心，就需要以如是的方式，一一修持其他資糧，即使如此，也不因悲心而感到厭倦。毫不懈怠地成就殊勝菩提，捨棄對自身痛苦的顧慮。生起如是堅固且無量的盔甲，對於具有勇猛精進和慈悲心的人來說，這被稱為最初的正確發心。』以上所說也是盔甲精進。 此外，從無始輪迴至今，將一日分為三十個時段作為一月，十二個月作為一年，經過百萬年才能生起一念菩提心，才能見到一位佛陀。如同恒河沙數般無數劫才能瞭解一個有情眾生的心和行為。以這樣的方式……
【English Translation】 Distinguishing the Actual and the Means of Generating Diligence. The Actual Distinction. The first is threefold: armor-like diligence, diligence in accumulating virtuous dharmas, and diligence in benefiting sentient beings. Armor-like Diligence. First, when Bodhisattvas begin to exert diligence, prior to the activity, they should generate joy in their minds and don the armor of thought, such as: 'Even if I have to remain in the hells for as long as countless great kalpas (aeons), each composed of accumulating a thousand great kalpas of days and nights, in order to eliminate the suffering of one sentient being, I will still rejoice and exert myself for perfect enlightenment, without abandoning diligence.' What need is there to mention shorter times and lesser sufferings? This is armor-like diligence. Any Bodhisattva who merely admires and has faith in such diligence is steadfast. Because initiating diligence for unsurpassed enlightenment firmly establishes immeasurable accumulations. What need is there to mention those who possess such diligence? The Bodhisattva Levels states that for them, for the sake of enlightenment and others, there is no difficulty in undertaking any task that requires enduring hardships that cause the mind to shrink back. Therefore, one should become accustomed to such thoughts, as it will become a cause for awakening the power of the lineage of the Great Vehicle, so it should be practiced. The Condensed Perfection also states: 'From beginningless samsara until now, as vast and long days and nights alternate, accumulating such a long time, like counting drops in an ocean of kalpas, just to generate a single thought of Bodhichitta, one must accomplish each of the other accumulations in such a way, without tiring due to compassion. Accomplishing the supreme enlightenment without laziness, abandoning concern for one's own suffering in samsara, generating such steadfast and immeasurable armor, for the hero with diligence and compassion, this is said to be the first correct undertaking.' This is also armor-like diligence. Furthermore, from beginningless samsara until now, dividing one day into thirty parts as a month, twelve months as a year, after a million years, one thought of Bodhichitta arises, and one Buddha is seen. Like the sands of the Ganges, countless aeons are needed to understand the mind and behavior of one sentient being. In such a way...
ིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་དང་སྤྱོད་པ་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་ཀྱང་མི་ཞུམ་པའི་གོ་ཆ་ལ་གོ་ཆ་མི་ཟད་པར་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་ཏེ། གོང་ན་མེད་པའི་གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །མདོར་ན་འདི་འདྲ་བའི་བསམ་པ་རེ་བསྐྱེད་ནུས་ན་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་བདེ་བླག་ཏུ་རྫོགས་ཤིང་སྒྲིབ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འདག་ལ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་། ཡུན་ཇི་ལྟར་རིང་བ་ལ་དགའ་བ་དེ་ཙམ་དུ་མྱུར་དུ་འཚང་རྒྱ་ལ། སྤྱོད་པ་མཐའ་ཡས་པ་དང་དུས་ཆེས་རིང་བ་སོགས་ལ་སྤྲོ་བ་ཅི་ཡང་མེད་པར་དུས་ཐུང་ངུས་འཚང་རྒྱ་ 13-2-278a བར་འདོད་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ལ་ཆེས་རིང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་སྟོབས་རྨད་དུ་བྱུང་བ་སྐྱེ་བ་ལ་གེགས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས། དེ་ལྟ་བུའི་གོ་ཆ་གྱོན་ནས་གང་གི་དོན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ལ་གཉིས་ལས། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ནི། ཕྱིན་དྲུག་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། ༈ སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ནི། དོན་བྱ་བ་བཅུ་གཅིག་ལ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། ། ༈ བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་པའི་ཐབས། གཉིས་པ་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་དཀར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འཕེལ་བ་འདི་ལ་རག་ལས་པས་འདི་བསྐྱེད་པའི་ཉམས་ལེན་ནི་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །དེ་ཡང་མཁས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཞི་བ་ལྷའི་གཞུང་ཉིད་གོ་སླ་ཞིང་སྐྱོང་བདེ་ལ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཐོང་བས་དེའི་ལུགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་བཞི། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་གེགས་འགལ་རྐྱེན་སྤང་བ་དང་། མཐུན་རྐྱེན་དཔུང་གི་ཚོགས་བསག་པ་དང་། དེ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ལྷུར་བླང་བ་དང་། དེ་ལས་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་བྱ་ཚུལ་ལོ། ། ༈ བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་གེགས་འགལ་རྐྱེན་སྤང་བ། དང་པོ་ལ་གཉིས། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་སྤོང་བའི་ཐབས་བསྟེན་པའོ། ། ༈ མི་མཐུན་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བ། དང་པོ་ནི། ལམ་ལ་མི་འཇུག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་ནུས་པར་མཐོང་ཡང་མི་འཇུག་པ་དང་། བདག་གིས་དེ་འདྲ་བ་སྒྲུབ་ག་ལ་ནུས་སྙམ་སྟེ་ཞུམ་ནས་མི་འཇུག་པའོ། །སྒྲུབ་ནུས་མི་ནུས་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་ནས་མི་བསྒྲུབ་པའང་ཡོད་མོད་ཀྱི། འདིར་ནི་གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་ལ་འཆད་པས་ 13-2-278b སྐབས་མིན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཡོད་དེ། ད་དུང་ལོང་ཡོད་སྙམ་ནས་ཕྱི་བཤོལ་བྱེད་པའི་ལེ་ལོ་ཅན་དང་། དེ་མིན་ཀྱང་བྱ་བ་དམན་པ་ཐ་མལ་པའི་བྱ་བ་རྣམས་ལ་ཆགས་པས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། དེ་ཡི་མི་མཐུན་ཕ
【現代漢語翻譯】 雖然需要了解所有眾生的心和行為，但通過不退縮的盔甲和無盡的智慧來請教，由此說道：無上盔甲的精進。總之，如果能夠生起這樣的想法，就能輕易圓滿無邊資糧，清凈無量業障，成為不退轉的殊勝之因。持續的時間越長越歡喜，就能越快成佛。對於無邊行為和極長的時間等沒有任何興趣，想要在短時間內成佛，這對於諸佛來說會變得非常漫長，因為這會成為阻礙菩薩們生起非凡勇氣的障礙。 積累善法的精進 穿上這樣的盔甲后，爲了什麼而精進呢？分為兩種：積累善法的精進，是爲了圓滿六度，而對六度進行修持。 利益眾生的精進 利益眾生的精進，是對十一種利益眾生的行為，根據情況如理如實地進行修持的精進。 生起精進的方法 第二，生起精進的方法。如前所述，一切二資糧的善法，生起、住留和增長都依賴於此，因此生起精進的修持非常重要。由於看到大學者寂天菩薩的論著既容易理解又容易修持，而且非常圓滿，所以將講述他的宗派。這有四個方面：斷除精進的障礙違緣，積累順緣助伴之資糧，依靠前兩者而努力發起精進，以及由此使身心堪能的方法。 斷除精進的障礙違緣 第一，分為兩點：認識不順品和採取斷除不順品的方法。 認識不順品 第一點是，不進入正道有兩種情況：明明能夠做到卻不去做，以及認為自己無法做到而灰心喪氣不去做。雖然也有對能否做到不加以考慮而不去修持的情況，但這裡講的是尋求解脫，所以不屬於這種情況。第一種情況有兩種：認為還有時間而拖延的懶惰者，以及並非如此，但由於貪戀低劣的世俗事務而被壓倒的人。正如《入行論》中所說：'彼之不順品'
【English Translation】 Although it is necessary to understand the minds and actions of all sentient beings, it is said through asking with the armor of non-retreat and inexhaustible wisdom: the diligence of the supreme armor. In short, if one can generate such a thought, one can easily complete the immeasurable accumulations, purify immeasurable obscurations, and become the supreme cause of non-retrogression. The longer the duration, the more joyful it is, and the faster one attains Buddhahood. Having no interest in endless actions and extremely long periods, wanting to attain Buddhahood in a short time will become very long for the Buddhas, because it will become an obstacle for Bodhisattvas to generate extraordinary courage. The Diligence of Accumulating Virtuous Dharmas Having put on such armor, for what does one exert diligence? There are two types: the diligence of accumulating virtuous dharmas, which is to cultivate the six perfections in order to perfect them. The Diligence of Benefiting Sentient Beings The diligence of benefiting sentient beings is the diligence of cultivating the eleven activities of benefiting sentient beings appropriately and truthfully according to the circumstances. Methods for Generating Diligence Secondly, the methods for generating diligence. As mentioned before, all the virtuous dharmas of the two accumulations, their arising, abiding, and increasing, depend on this, therefore the practice of generating diligence is extremely important. Since the treatises of the great scholar Shantideva are seen as easy to understand, easy to practice, and completely perfect, I will explain his system. There are four aspects to this: abandoning the obstacles and adverse conditions to diligence, accumulating the resources of favorable conditions and supporting forces, relying on the former two to diligently engage in diligence, and the methods for making body and mind serviceable as a result. Abandoning Obstacles and Adverse Conditions to Diligence Firstly, there are two points: identifying the unfavorable factors and adopting methods to abandon them. Identifying Unfavorable Factors The first point is that there are two situations in which one does not enter the path: one sees that one is capable but does not do it, and one despairs and does not do it, thinking that one cannot do such a thing. Although there are also cases where one does not consider whether one is capable or not and does not practice, here we are talking about seeking liberation, so it is not relevant. There are two types of the first situation: lazy people who postpone things thinking there is still time, and those who are not like that, but are overwhelmed by attachment to inferior mundane affairs. As it says in the Bodhicaryāvatāra: 'Its unfavorable factors'
ྱོགས་བཤད་བྱ། །ལེ་ལོ་ངན་ལ་ཞེན་པ་དང་། །སྒྱིད་ལུག་བདག་ཉིད་བརྙས་པ་འོ། །ཞེས་སོ། །ལེ་ལོ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི། སྙོམ་ལས་དང་བདེ་བ་དམན་པའི་རོ་ལ་ཆགས་པ་དང་གཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པ་དང་འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་ཤས་མེད་པ་རྣམས་ཏེ། སྙོམ་ལས་བདེ་བའི་རོ་མྱང་དང་། །གཉིད་ལ་བརྟེན་པའི་སྲེད་པ་ཡིས། །འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱོ་ལས། །ལེ་ལོ་ཉེ་བར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །ཁ་ཅིག་རྐང་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་དུ་སྐྱེ་བ་བསྟན་པར་འདོད་དོ། ། ༈ དེ་སྤོང་བའི་ཐབས་བསྟེན་པ། དེ་སྤང་བའི་ཐབས་བསྟེན་པ་ལ་གསུམ་ལས། ཕྱི་བཤོལ་གྱི་ལེ་ལོ་འགོག་པ་ལ་གསུམ། ལུས་ཐོབ་པ་འདི་མྱུར་དུ་འཇིག་པ། ཤི་བའི་འོག་ཏུ་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བ། སླར་ཡང་རྟེན་བཟང་པོ་འདི་རྙེད་དཀའ་བ་གསུམ་བསྒོམས་ནས་ལོང་ཡོད་དུ་འཛིན་པའི་ལེ་ལོ་བཀག་ནས་ལོང་མེད་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའོ། །དེ་གསུམ་ནི་སྔར་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །བྱ་བ་ངན་པ་ལ་ཆགས་པ་དགག་པ་ནི། དམ་པའི་ཆོས་ནི་འདི་ཕྱིར་དགའ་བ་མཐའ་ཡས་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དང་། དོན་མེད་པའི་ཅལ་ཅོལ་སྨྲ་བ་དང་རྒོད་པ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཡེང་རྣམས་འདིའི་དོན་ཆེན་པོ་ཉམས་པར་བྱེད་པ་དང་། ཕྱི་མར་དོན་མ་ཡིན་པ་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་བསྐྱེད་པའི་གནས་སུ་མཐོང་ནས་བསྒོམས་ལ་དགག་པར་བྱ་སྟེ། དགའ་བའི་རྒྱུ་ནི་མཐའ་ཡས་པའི། ། 13-2-279a དམ་ཆོས་དགའ་བའི་མཆོག་སྤངས་ནས། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ནི་རྣམ་གཡེང་དང་། །རྒོད་སོགས་ལ་ཁྱོད་ཅི་ཕྱིར་དགའ། །ཞེས་སོ། །སྒྱིད་ལུག་པའམ་བདག་ཉིད་བརྙས་པ་དགག་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཕྱི་བཤོལ་དང་བྱ་བ་ངན་ཞེན་བཀག་ནས་དམ་པའི་ཆོས་ལ་སྤྲོ་བ་བྱུང་ཡང་། དེ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་གི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སློབ་དགོས་པས་དེ་ལ་བདག་འདྲ་བས་བསྒྲུབ་མི་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་ཞུམ་ན་དེ་བསལ་བར་བྱའོ། །འདི་ལ་གསུམ། ཐོབ་བྱ་ལ་སྒྱིད་ལུག་པ་དགག་པ་དང་། དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ལ་སྒྱིད་ལུག་པ་དགག་པ་དང་། གང་དུ་གནས་ནས་བསྒྲུབ་པའི་གནས་ལ་ཞུམ་པ་དགག་པའོ། ། ༈ ཐོབ་བྱ་ལ་སྒྱིད་ལུག་པ་དགག་པ། དང་པོ་ནི། ཐོབ་བྱ་སངས་རྒྱས་ནི་སྐྱོན་མཐའ་དག་ཟད་པ་དང་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་རྫོགས་པ་ཡིན་ན། བདག་གིས་ནི་ཡོན་ཏན་སྣ་རེ་བསྒྲུབ་པ་དང་སྐྱོན་སྣ་རེ་འགོག་པའང་ཆེས་དཀའ་བར་སྣང་བས། བདག་འདྲ་བས་ནི་འབྲས་བུ་དེ་འདྲ་བ་ཐོབ་པར་ག་ལ་ནུས་སྙམ་པའི་ཞུམ་པ་དངོས་སུ་བྱུང་ན་ནི་སེམས་བསྐྱེད་གཏོང་བས་ཉེས་དམིགས་ཆེ་ལ། མ་བྱུང་ཡང་དང་པོ་ནས་དེའི་མཐའ་དགག་དགོས་སོ། །འགོག་ཚུལ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེན་པ་དང་ཡང་དག་པ་གསུང་གི་བརྫུན་དང་ལོག་པ་མི་གསུང་བའི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་དེས་སྦྲང་བུ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་གསུངས་ན། བདག་ནི་མིར་སྐྱེས་པས་རྟེན་བཟང་ལ། བ
【現代漢語翻譯】 教誨的解釋： 沉迷於懶惰的惡習，就是輕視自己。（引用結束）懶惰產生的原因是： 貪圖安逸和微薄的快樂，貪戀睡眠的舒適，以及不厭倦輪迴。正如經文所說： '品嚐安逸享樂的滋味， 沉溺於睡眠的誘惑， 不厭倦輪迴的痛苦， 懶惰因此而生。'（引用結束）有些人認為前兩句詩揭示了懶惰是如何產生的。 克服懶惰的方法： 克服懶惰的方法有三種： 首先，阻止拖延的懶惰有三種方式： 觀修這個獲得的身體迅速朽壞，死後墮入惡道，以及再次獲得這個良好的所依非常困難。通過這三種方式，阻止認為還有時間的懶惰，從而在心中生起沒有時間的緊迫感。這三種方式在之前講解暇滿人身的時候已經講過了。 阻止沉迷於惡行： 認識到殊勝的佛法是帶來今生來世無盡喜樂的原因，而無意義的閑聊和散亂等會損害這偉大的意義，並且在未來會帶來非義的痛苦。通過觀修這些來阻止惡行。正如經文所說： '殊勝的佛法是無盡喜樂的根源， 捨棄這至上的喜樂， 你為何貪戀散亂和嬉鬧等痛苦之源？'（引用結束） 阻止懈怠或輕視自己： 像這樣阻止拖延和沉迷惡行之後，即使對殊勝的佛法產生了興趣，也不能因此滿足。因為必須學習大乘佛法，所以如果認為像我這樣的人無法做到，因而感到沮喪，就應該消除這種想法。 這方面有三種： 阻止對所要獲得的果位的懈怠，阻止對獲得果位的方法的懈怠，以及阻止對修行地點的沮喪。 阻止對所要獲得的果位的懈怠： 首先，所要獲得的佛陀果位是斷盡一切過失、圓滿一切功德的境界。如果我認為自己僅僅修習一點功德、斷除一點過失都非常困難，像我這樣的人怎麼可能獲得那樣的果位呢？如果真的產生了這樣的沮喪，就會捨棄菩提心，造成很大的過失。即使沒有產生這樣的想法，也必須從一開始就阻止這種可能性。 阻止的方法是： 世尊（Bhagavan，具 भगवन्，bhagavan，有 भग bha- 有，व gan- 幸福）是真實語者，不說謊言和虛妄，是值得信賴的聖者。他曾說過，即使是蜜蜂等也能獲得菩提（Bodhi，菩提，बोधि，bodhi，覺悟），我既然已經獲得了人身，擁有良好的所依，
【English Translation】 Explanation of the teachings: 'Clinging to the evil of laziness is to despise oneself.' (End of quote) The causes of laziness are: Attachment to comfort and the taste of meager pleasures, craving for the comfort of sleep, and not being weary of samsara. As the scripture says: 'By tasting the flavor of comfort and ease, And by craving dependence on sleep, From not being weary of the suffering of samsara, Laziness will arise.' (End of quote) Some believe that the first two lines of the verse reveal how laziness arises. Methods to overcome laziness: There are three methods to overcome laziness: First, there are three ways to prevent the laziness of procrastination: Meditating on the fact that this body obtained quickly decays, falling into the lower realms after death, and that it is difficult to obtain this good support again. Through these three ways, prevent the laziness of thinking there is still time, thereby generating a sense of urgency in the mind. These three ways have already been explained in the context of the precious human rebirth. Preventing attachment to evil deeds: Recognize that the sacred Dharma is the cause of infinite joy in this life and the next, and that meaningless chatter and distractions, etc., will damage this great meaning, and will bring non-virtuous suffering in the future. Prevent evil deeds by meditating on these. As the scripture says: 'The sacred Dharma is the source of infinite joy, Having abandoned this supreme joy, Why do you delight in distractions and revelry, which are the source of suffering?' (End of quote) Preventing discouragement or despising oneself: After preventing procrastination and attachment to evil deeds in this way, even if interest in the sacred Dharma arises, one cannot be satisfied with that alone. Because one must study the Mahayana Dharma, if one feels discouraged, thinking that someone like me cannot accomplish it, then that thought should be dispelled. There are three aspects to this: Preventing laziness towards the goal to be attained, preventing laziness towards the means of attaining that goal, and preventing discouragement towards the place of practice. Preventing laziness towards the goal to be attained: First, the state of Buddhahood to be attained is the state of exhausting all faults and perfecting all virtues. If I think that it is very difficult for me to cultivate even a single virtue or eliminate a single fault, how could someone like me possibly attain such a result? If such discouragement actually arises, it will abandon Bodhicitta (Bodhicitta, 菩提心， बोधिचित्त，bodhicitta，the mind of enlightenment), causing great faults. Even if such a thought does not arise, one must prevent that possibility from the beginning. The method of prevention is: The Bhagavan (Bhagavan, 具 भगवन्，bhagavan，Possessing भग bha- Possessing, व gan- Happiness) is a speaker of truth, does not speak lies and falsehoods, and is a trustworthy sage. He has said that even bees and other insects can attain Bodhi (Bodhi, 菩提，बोधि，bodhi，Enlightenment), since I have obtained a human body and have a good support,
ླང་དོར་ལ་དཔྱོད་པའི་བློའི་མཐུ་ཡོད་པས་བདག་གིས་བརྩོན་པ་མ་བཏང་ན་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འཐོབ་སྙམ་དུ་གཟེངས་བསྟོད་དེ། བདག་གིས་བྱང་ཆུབ་ག་ལ་ཞེས། །སྒྱིད་ལུག་པར་ནི་མི་བྱ་སྟེ། །འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ 13-2-279b གཤེགས་པ་ནི། །བདེན་པ་གསུང་བས་བདེན་འདི་གསུངས། །སྦྲང་བུ་ཤ་སྦྲང་བུང་བ་དང་། །དེ་བཞིན་སྲིན་བུར་གང་གྱུར་པ། །དེས་ཀྱང་བརྩོན་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་ན། །བྱང་ཆུབ་འཐོབ་དཀའ་བླ་མེད་འཐོབ། །བདག་ལྟ་རིགས་ཀྱི་མིར་སྐྱེས་ལ། །ཕན་དང་གནོད་པ་ངོ་ཤེས་ནས། །བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་མ་བཏང་ན། །བདག་གིས་བྱང་ཆུབ་ཅིས་མི་འཐོབ། །ཅེས་སོ། །གཞན་ཡང་སྔོན་སངས་རྒྱས་ཏེ་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཏེ་བཞུགས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ན་འཚང་རྒྱ་བ་དེ་དག་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཟིན་གཅིག་གིས་ལམ་བསྒྲུབས་པ་མིན་གྱི། བདག་ཅག་འདྲ་བ་ཞིག་ཁོ་ན་ཡར་ལ་ཇེ་མཐོར་གཤེགས་ནས་སངས་རྒྱས་པ་དང་རྒྱ་བའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཞུམ་པ་དགག་སྟེ། དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་དག་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་དེ་དག་དང་། གང་དག་མངོན་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བ་དེ་དག་དང་། གང་དག་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་བ་དེ་དག་ཀྱང་། ཚུལ་འདི་འདྲ་བ་དང་ལམ་འདི་འདྲ་བ་དང་བརྩོན་འགྲུས་འདི་འདྲ་བས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས། མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ། བར་འགྱུར། ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་གྱུར་པ་ཤ་སྟག་ལས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་མ་ཡིན་གྱི། བདག་ཀྱང་ཅི་ནས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ 13-2-280a ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་བར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་གི་བརྩོན་འགྲུས་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་བདག་གིས་ཀྱང་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་བཙལ་ལོ་འབད་དོ། །ཞེས་དང་། ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པར་བསྟོད་པ་ལས་ཀྱང་། གང་སུ་ལ་ལ་དག་གིས་བདེར་གཤེགས་གོ་འཕང་བརྙེས་པ་དེ་དག་ཀྱང་། །འདི་བས་ཤིན་ཏུ་སྨད་པའི་གནས་སྐབས་དག་ཏུ་ལྷུང་བ་བྱུང་ངོ་ཞེས། །དེ་སླད་ཁྱོད་ཀྱིས་ཉམ་ངར་ལྷུང་བའི་ཚེ་ཡང་བདག་ཉིད་སྨད་མ་མཛད། །བདག་ལ་སྨོད་པ་མི་རུང་སྐྱེས་བུ་དར་བ་ཞུམ་པར་བགྱིད་པ་ལགས། །ཞེས་སོ། །ཞུམ་པ་སྐྱེ་བ་དེ་ཡང་། སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་ཤིང་འབྲས་བུ་རྒྱུའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་ལམ་གྱི་ཚེ་ཡོན་ཏན་སྒོ་མཐའ་ཡས་པ་ནས་བསྒྲུབ་པ་དང་། སྐྱོན་སྒོ་མཐའ་ཡས་པ་ནས་དགག་དགོས་པར་ལེགས་པོར་གོ་ནས་དེ་ནས་རང་སྟེང་དུ་བལྟས་པ་ན་ཞུམ་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་དེ་ཉམས་ལེན་གྱི་དུས་སུ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་ཕྲ་མོ་རེ་
【現代漢語翻譯】 由於我具有辨別取捨的智慧力量，如果我不放棄努力，為什麼不能獲得成就呢？因此，我應該自我激勵，心想：『我何時才能證得菩提？』不應該灰心喪氣。正如諸佛如來所說，他們所說的是真理。蜜蜂、蒼蠅、蚊子以及各種昆蟲，如果它們發起精進的力量，也能獲得無上難得的菩提。我這樣的人，生於人道，能夠辨別利益和損害，如果不放棄菩提的修行，我為什麼不能證得菩提呢？』 此外，過去已成佛、現在正成佛、未來將成佛的諸佛，都不是僅僅一位佛陀修成正果的，而是像我們一樣的人，逐漸提升而成就佛果。這樣想著，就能避免沮喪。如《寶云經》所說：『菩薩應當了知，無論是已經證得阿羅漢果位的如來、應供、正遍知，還是正在證得正遍知，以及將要證得正遍知的諸佛，都是通過這樣的方式、這樣的道路、這樣的精進，才能證得正遍知。』乃至『這些如來都是從如來之性中證得正遍知的，而不是其他。我也會以與一切眾生共同的精進，以及以利益一切眾生為目標的精進，去尋求和努力證得無上正等正覺。』 《贊無量功德》中也說：『無論過去是誰證得了善逝的果位，他們也都曾墮入極其低劣的境地。因此，即使你陷入困境，也不要貶低自己。詆譭自己是不應該的，這會使有為之人感到沮喪。』 產生沮喪的原因是，因為佛陀的功德無量無邊，果報也隨順因緣而生。所以在修道時，要從無量的功德之門去修持，也要從無量的過失之門去斷除。只有充分理解這一點，然後反觀自身，才會產生沮喪。如果在修行時，只看到佛陀無量功德中的一小部分，
【English Translation】 Because I have the power of wisdom to discern what to adopt and discard, if I do not give up effort, why can't I attain it? Therefore, I should encourage myself, thinking, 'When will I attain Bodhi?' I should not be discouraged. As the Tathagatas (如來，Tathāgata) say, they speak the truth. Bees, flies, mosquitoes, and various insects, if they generate the power of diligence, can also attain the unsurpassed and rare Bodhi. I, who am born in the human realm and can distinguish benefit and harm, if I do not give up the practice of Bodhi, why can't I attain Bodhi?' Furthermore, the Buddhas who have passed away, who are now becoming Buddhas, and who will become Buddhas in the future, are not enlightened by just one Buddha, but are like us, gradually rising and attaining Buddhahood. Thinking this way, one can avoid discouragement. As the 'Cloud of Jewels Sutra' says: 'Bodhisattvas (菩薩，Bodhisattva) should know that whether it is the Tathagatas (如來，Tathāgata), Arhats (阿羅漢，Arhat), Samyak-sambuddhas (正遍知，Samyak-saṃbuddha) who have attained complete enlightenment, or those who are attaining complete enlightenment, and those who will attain complete enlightenment, they all attain complete enlightenment through such means, such paths, and such diligence.' And so on, 'Those Tathagatas (如來，Tathāgata) also attain complete enlightenment from the nature of Tathagata (如來，Tathāgata), and not from anything else. I will also seek and strive to attain unsurpassed and perfect enlightenment with diligence common to all sentient beings, and with diligence aimed at benefiting all sentient beings.' The 'Praise of Infinite Qualities' also says: 'Whoever has attained the state of Sugata (善逝，Sugata), they have also fallen into extremely inferior states. Therefore, even if you fall into difficulties, do not degrade yourself. It is not right to denigrate oneself, as it discourages those who are striving.' The reason for generating discouragement is that the Buddha's qualities are infinite and boundless, and the results follow the causes and conditions. Therefore, when practicing the path, one must cultivate from the infinite doors of merit and eliminate from the infinite doors of faults. Only by fully understanding this and then reflecting on oneself will discouragement arise. If, during practice, one only sees a small part of the Buddha's infinite qualities,
ལ་རྐྱང་འདེད་དང་ཕུར་ཚུགས་བྱས་པས་འགྲུབ་སྙམ་དུ། ལམ་གྱི་གོ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སོང་ན་ད་ལྟའི་དུས་བཞིན་དུ་ཞུམ་པ་གཏན་མི་སྐྱེའོ། །འོན་ཀྱང་དེ་བཟང་རྟགས་མིན་གྱི། ལམ་གྱི་འགྲོ་ཚུལ་ལ་ངེས་པ་མ་རྙེད་པའམ་གོ་བ་ཐར་ཐོར་ཡོད་ཀྱང་རང་གིས་ལག་ཏུ་མ་བླངས་པས་སླ་སླ་འདྲ་བ་ཞིག་གིས་བསྒྲིབས་པས་ལན་པ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་ལེན་ལ་གཏུགས་པ་ན་ལམ་གྱི་འགོ་མཇུག་རགས་རིམ་བསྒྲིགས་པའི་ལུས་ཚང་བ་ཙམ་ 13-2-280b རེ་བསྟན་པ་ནའང་། དེ་ཙམ་དགོས་ན་སུས་ནུས་ཟེར་ནས་ལེགས་པར་སྤོང་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། ལག་ལེན་ལ་མ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཀུན་མདའ་འཕེན་མིག་ལ་སླ་བར་སོང་ནས་ཞུམ་པ་ཙམ་མི་འོང་། ད་ལྟ་ཆོས་ལེགས་པོར་ཚང་བ་རང་མེད་པས་ཞུམ་པ་དང་རང་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་སར་ཕྱིན་པར་མི་འདུག་སྟེ། ལེགས་པར་ཚང་ན་ཞུམ་པ་དང་ཁྱད་གསོད་འབྱུང་ཉེན་ཆེ་གསུང་སྟེ་ཤིན་ཏུ་མད་པ་ཡིན་ནོ། ། ༈ དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ལ་སྒྱིད་ལུག་པ་དགག་པ། དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ལ་ཞུམ་པ་དགག་པ་ནི། སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པ་ལ་རྐང་ལག་ལ་སོགས་པ་བཏང་དགོས་ལ། དེ་འདྲ་བ་བདག་གིས་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ན་དེ་ཙམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ནི་བཟོད་དགོས་ཏེ། སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་མ་ཞུགས་པར་རང་དགར་བསྡད་པ་ལའང་འཁོར་བར་འཁོར་བ་ན་ལུས་བཅད་པ་དང་དྲལ་བ་དང་ཕུག་པ་དང་བསྲེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བརྗོད་ལས་འདས་པ་མྱོང་ལ་དེར་ཡང་རང་གི་དོན་མ་གྲུབ་ཅིང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་དཀའ་བ་སྤྱོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་སྔ་མའི་ཆ་ཙམ་ཡང་མེད་ལ། རང་གཞན་གྱི་དོན་འགྲུབ་པའི་དགོས་པའང་ཆེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འོན་ཏེ་རྐང་ལག་ལ་སོགས་པ། །གཏང་དགོས་བདག་ནི་འཇིགས་ཤེ་ན། །ལྕི་དང་ཡང་བ་མ་དཔྱད་པར། །རྨོངས་པས་བདག་ནི་འཇིགས་པར་ཟད། །བསྐལ་པ་བྱེ་བ་གྲངས་མེད་དུ། །ལན་གྲངས་དུ་མར་བཅད་པ་དང་། །དབུག་དང་བསྲེག་དང་གཤེག་འགྱུར་གྱིས། །བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བདག་གི་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པ་ཡི། །སྡུག་བསྔལ་འདི་ནི་ཚོད་ 13-2-281a ཡོད་དེ། །ཟུག་རྔུ་ཁོང་བརླག་གནོད་བསལ་ཕྱིར། །ལུས་རྨ་བཏོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་བཞིན། །སྨན་པ་ཀུན་ཀྱང་གསོར་བྱེད་ཀྱི། །མི་བདེ་བ་ཡིས་ནད་མེད་བྱེད། །དེ་བས་སྡུག་བསྔལ་མང་པོ་དག ། གཞོམ་ཕྱིར་མི་བདེ་ཆུང་བཟོད་བྱ། །ཞེས་སོ། །ལུས་གཏོང་བ་ནི་དང་པོ་ནས་འཇིགས་པའི་ཚེ་མི་གཏོང་གི ། སྦྱིན་པ་ལ་རིམ་གྱིས་བསླབས་པས་རང་ལུས་ལ་ཆགས་པ་ལོག་ཅིང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྟོབས་རྒྱས་པའི་ཚེ་དོན་ཆེན་པོར་འགྱུར་ན་གཏོང་བས་གཏོང་བའི་དུས་སུ་ནི་དཀའ་བ་མེད་དེ། གསོ་དཔྱད་ཕལ་པ་འདི་འདྲ་བའང་། །སྨན་པ་མཆོག་གིས་མ་མཛད་དེ། །ཆོ་ག་ཤིན་ཏུ་འཇམ་པོ་ཡིས། །ནད་ཆེན་དཔག་མེད་གསོ་བར་མཛད། །ཚོད་མ་ལ་ས
【現代漢語翻譯】 如果認為僅憑懶散懈怠和固執己見就能成功，對道路的理解完全顛倒，就會像現在這樣，永遠不會產生退縮。然而，這並非好兆頭，而是因為沒有真正理解道路的修行方式，或者雖然略有了解，卻沒有付諸實踐，被看似簡單的事物所矇蔽。當真正開始修行時，即使只是粗略地展示道路的起始和終結，以及完整的修行體系， 13-2-280b 也會有人說：『如果只需要這些，誰做不到呢？』從而輕易放棄。正如夏惹瓦尊者所說：『未付諸實踐的菩薩行，會變得像射箭一樣容易，只會產生退縮。』現在是因為沒有完整地具備正法，才會走到退縮和自我貶低的地步。如果完整具備正法，就很容易產生退縮和自我貶低的危險。』這真是太糟糕了。 爲了獲得正法，必須克服懈怠。 爲了獲得正法，必須克服退縮。如果認為爲了成就佛陀，需要佈施手腳等，而自己無法做到，那麼就必須忍受這些痛苦。即使不投入修行，只是隨心所欲地活著，在輪迴中也會經歷無數次身體被切割、撕裂、穿孔和焚燒等無法言說的痛苦，而且仍然無法實現自己的目標。爲了菩提而修行所受的痛苦，與之前的痛苦相比，連一小部分都算不上，而且還能成就自他二利，意義重大。然而，如果說：『需要佈施手腳等，我感到害怕。』那就是沒有衡量輕重，愚蠢地感到害怕。在無數劫中，無數次地被切割、 13-2-281a 穿孔、焚燒和肢解，也無法獲得菩提。我爲了成就菩提所受的痛苦是有限度的，就像爲了消除痛苦、疾病和傷害，在身體上製造傷口一樣。所有的醫生都會通過舒適的方式來治癒疾病。因此，爲了消除更多的痛苦，應該忍受較小的痛苦。』正如經文所說。一開始就害怕佈施身體，就不會去佈施。通過逐漸學習佈施，對自身身體的執著會減少，當慈悲心增長時，佈施就會變得意義重大，佈施時也不會感到困難。即使是普通的醫療方法， 也不是最好的醫生所採用的，而是通過非常溫和的方式，來治療無數的重病。略微估計一下。
【English Translation】 If one thinks that accomplishment can be achieved merely through laziness and stubbornness, and the understanding of the path is completely reversed, then, as it is now, shrinking back will never arise. However, this is not a good sign, but rather because one has not truly understood the way to practice the path, or although one has a slight understanding, one has not put it into practice, and is obscured by something that seems easy. When one actually begins to practice, even if one only roughly shows the beginning and end of the path, and the complete system of practice, 13-2-280b someone will say, 'If that's all that's needed, who can't do it?' and easily give up. As Sharawa said, 'The conduct of a Bodhisattva who has not engaged in practice becomes as easy as shooting an arrow, and only shrinking back arises.' Now it is because one does not fully possess the Dharma that one reaches the point of shrinking back and self-deprecation. If one fully possesses the Dharma, there is a great danger of shrinking back and self-deprecation.' This is truly terrible. To obtain the Dharma, one must overcome laziness. To obtain the Dharma, one must overcome shrinking back. If one thinks that to achieve Buddhahood, one needs to give away one's hands and feet, etc., and that one cannot do it, then one must endure these sufferings. Even if one does not engage in practice, but simply lives as one pleases, in samsara one will experience countless times the unspeakable sufferings of having one's body cut, torn, pierced, and burned, and still one will not achieve one's goal. The suffering of practicing austerities for the sake of Bodhi is not even a fraction of the previous suffering, and it also accomplishes the benefit of oneself and others, which is of great significance. However, if one says, 'I need to give away my hands and feet, etc., I am afraid,' then one is not measuring the weight and is foolishly afraid. In countless kalpas, countless times one has been cut, 13-2-281a pierced, burned, and dismembered, and still one will not attain Bodhi. The suffering that I endure to achieve Bodhi is limited, just like making wounds on the body to eliminate pain, disease, and harm. All doctors will cure diseases in a comfortable way. Therefore, to eliminate more suffering, one should endure smaller suffering.' As the scriptures say. If one is afraid of giving away the body from the beginning, one will not give it away. By gradually learning to give, attachment to one's own body will decrease, and when compassion increases, giving will become meaningful, and one will not feel difficulty in giving. Even ordinary medical methods, are not used by the best doctors, but rather through very gentle methods, to treat countless serious illnesses. Estimate it slightly.
ོགས་སྦྱིན་པ་ལའང་། །འདྲེན་པས་ཐོག་མར་སྦྱོར་བར་མཛད། །དེ་ལ་གོམས་ནས་ཕྱིས་ནས་ནི། །རིམ་གྱིས་རང་གི་ཤ་ཡང་གཏོང་། །གང་ཚེ་རང་གི་ལུས་ལ་ནི། །ཚོད་སོགས་ལྟ་བུའི་བློ་སྐྱེས་པ། །དེ་ཚེ་ཤ་ལ་སོགས་གཏོང་བ། །དེ་ལ་དཀའ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་སོ། །དེས་ན་ཁ་ཅིག་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་པས་ལུས་སྲོག་གཏོང་དགོས་པས་གདུང་བ་བསྐྱེད་ཅིང་། བྱ་དཀའ་བའི་ལམ་མོ་ཟེར་བ་ནི་གཞུང་འདིས་ལེགས་པར་བཀག་སྣང་སྟེ། བྱ་དཀའ་བའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རིང་ལ་མི་གཏོང་ལ། ཚོད་མ་སོགས་སྟེར་བ་དང་འདྲ་བར་ཤིན་ཏུ་སླ་བའི་ཚེ་གཏོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ གང་དུ་གནས་ནས་བསྒྲུབ་པའི་གནས་ལ་ཞུམ་པ་དགག་པ། གང་དུ་གནས་ནས་ལམ་བསྒྲུབ་པའི་གནས་ལ་ཞུམ་པ་དགག་པ་ནི། སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པ་ནི་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་མཐའ་ཡས་པ་བླངས་ནས་བྱེད་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གནོད་ 13-2-281b པས་དེ་ལྟ་བུ་དེ་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ན། བྱང་སེམས་ཀྱིས་སྡིག་སྤངས་པས་རྒྱུ་ལོག་པས་འབྲས་བུ་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་མི་འབྱུང་ལ། འཁོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟར་རྟོགས་པ་བརྟན་པས་སེམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་མེད་ཅིང་ལུས་སེམས་བདེ་བས་རྒྱས་ན་འཁོར་བར་སྡོད་ཀྱང་སྐྱོ་དོན་མེད་པས་དེ་ལྟར་བསམ་སྟེ། སྡིག་པ་སྤངས་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་མེད། །མཁས་པའི་ཕྱིར་ན་མི་དགའ་མེད། །འདི་ལྟར་ལོག་པར་རྟོག་པ་དང་། །སྡིག་པས་སེམས་དང་ལུས་ལ་གནོད། །བསོད་ནམས་ཀྱིས་ནི་ལུས་བདེ་ལ། །མཁས་པ་ཡིས་ནི་སེམས་བདེ་ན། །གཞན་དོན་འཁོར་བར་གནས་ཀྱང་ནི། །སྙིང་རྗེ་ཅན་དག་ཅི་སྟེ་སྐྱོ། །ཞེས་དང་། དེ་བས་སྐྱོ་ངལ་ཀུན་སེལ་བའི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྟ་ཞོན་ནས། །བདེ་ནས་བདེ་བར་འགྲོ་བ་ལ། །སེམས་ཤེས་སུ་ཞིག་སྒྱིད་ལུག་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དུས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འགོར་བས་ཀྱང་ཡིད་ཞུམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། དུས་རིང་བ་ཙམ་སྐྱོ་བའི་རྒྱུ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ཚབས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ན་དུས་ཐུང་ཡང་སྐྱོ་ལ། སྡུག་བསྔལ་མེད་ཅིང་བདེ་ན་དུས་རིང་བ་ཡང་མི་སྐྱོ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་དུས་ཐུང་ཡང་། །བཟོད་དཀའ་ཡུན་རིང་སྨོས་ཅི་དགོས། །སྡུག་བསྔལ་མེད་ཅིང་བདེ་བ་ལ། །མཐའ་ཡས་དུས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་གནོད། །དེ་ལ་ལུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མེད། །ཡིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ག་ལ་ཡོད། །དེ་ནི་སྙིང་རྗེས་འཇིག་རྟེན་སྡུག ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡུན་རིང་གནས། །དེ་བས་སངས་རྒྱས་རིང་ཐོགས་ཞེས། །བློ་དང་ལྡན་པ་སྒྱིད་མི་ལུག །ཉེས་ཟད་ཡོན་ཏན་དོན་དུ་ནི། །འདི་ལ་རྟག་ཏུ་འབད་པར་བྱ། ། 13-2-282a ཞེས་སོ། །ཡང་འཚང་རྒྱ་བ་ལ་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་རྫོགས་དགོས་ལ། དེ་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བས་མི་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་ཞུམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཆེད་དུ་བྱ་བ
【現代漢語翻譯】 關於佈施，導師（佛陀）首先會引導人們從小布施開始。通過對小布施的習慣，之後逐漸地，人們甚至會捨棄自己的血肉。當一個人對自己的身體，產生像對待蔬菜一樣的觀念時，那麼捨棄血肉等又有什麼困難呢？』因此，有些人認為，爲了達到彼岸，修行者必須捨棄生命，這會帶來痛苦，是一條難以實行的道路。但這段經文很好地駁斥了這種觀點，因為在產生難以捨棄的觀念時，修行者不會捨棄，而是在像給予蔬菜等一樣非常容易的時候才會捨棄。 接下來是關於在何處修行以消除退縮的教導。 關於在何處修行以消除對修行地點的退縮：證悟佛陀需要經歷無數次的輪迴轉世。在此期間，輪迴的痛苦會帶來傷害，因此有人會認為自己無法做到。然而，菩薩通過斷除罪業，逆轉了因果，因此不會感受到痛苦的果報。並且，由於對輪迴的無自性如幻的理解已經穩固，內心沒有痛苦，身心充滿快樂，即使停留在輪迴中也沒有沮喪的理由。因此，應該這樣思考：『因為斷除了罪業，所以沒有痛苦。因為有智慧，所以沒有不悅。像這樣顛倒的認知和罪業會傷害身心。福德帶來身體的舒適，智慧帶來內心的平靜。爲了利益他人，即使停留在輪迴中，慈悲之人又為何會沮喪呢？』還有，『因此，騎上消除一切憂慮的菩提心之馬，從快樂走向快樂，哪個有意識的人會變得懶惰呢？』 同樣，也不應該因為時間漫長而感到沮喪，因為時間長短本身並不是沮喪的原因。例如，如果痛苦非常劇烈，即使時間短暫也會感到沮喪；如果沒有痛苦並且感到快樂，即使時間漫長也不會感到沮喪。正如《寶鬘論》中所說：『對於痛苦，即使時間短暫，也難以忍受，更不用說漫長的時間了。對於沒有痛苦並且感到快樂，無限的時間又有什麼妨礙呢？在那裡沒有身體的痛苦，又怎麼會有內心的痛苦呢？因為慈悲，他悲憫世間的苦難，也正因為如此，他才能長久地住世。因此，有智慧的人不會因為成佛需要漫長的時間而變得懶惰。爲了消除罪過，成就功德，應該始終為此而努力。』 此外，也不應該因為成佛需要圓滿無量無邊的資糧，而認為這非常困難，自己無法做到，從而感到沮喪。應該專注於行動。
【English Translation】 Regarding generosity, the guide (Buddha) initially encourages people to start with small acts of giving. Through habituation to small generosity, gradually, people will even give away their own flesh and blood. When one develops the perception of one's own body as being like a vegetable, what difficulty is there in giving away flesh and so on?' Therefore, some people think that in order to reach the other shore, practitioners must give up their lives, which brings suffering and is a difficult path to follow. However, this scripture refutes this view well, because practitioners do not give up when they have the perception of it being difficult to give up, but rather give up when it is very easy, like giving away vegetables and so on. Next is the teaching on where to practice to eliminate discouragement. Regarding eliminating discouragement about the place of practice: attaining Buddhahood requires taking countless rebirths in samsara. During this time, the suffering of samsara will cause harm, so some may think that they cannot do it. However, Bodhisattvas, by abandoning sins, reverse the cause and effect, so they do not experience the suffering of the result. And, because the understanding of the selflessness of samsara as illusory is firm, there is no suffering in the mind, and the body and mind are full of happiness, there is no reason to be discouraged even if staying in samsara. Therefore, one should think like this: 'Because sins are abandoned, there is no suffering. Because there is wisdom, there is no displeasure. Such inverted perceptions and sins harm the body and mind. Merit brings comfort to the body, and wisdom brings peace to the mind. For the benefit of others, even if staying in samsara, why would compassionate beings be discouraged?' Also, 'Therefore, riding the horse of Bodhicitta that eliminates all worries, going from happiness to happiness, which conscious person would become lazy?' Similarly, one should not be discouraged because of the immense amount of time it takes, because the length of time itself is not a cause for discouragement. For example, if the suffering is very intense, even a short time will be discouraging; if there is no suffering and one feels happy, even a long time will not be discouraging. As it says in the Ratnavali: 'For suffering, even a short time is difficult to endure, let alone a long time. For those without suffering and with happiness, what harm is there in endless time? There is no physical suffering there, how could there be mental suffering? Because of compassion, he pities the suffering of the world, and it is precisely because of this that he can live long. Therefore, wise people do not become lazy because attaining Buddhahood takes a long time. To eliminate faults and accomplish virtues, one should always strive for this.' Furthermore, one should not be discouraged because attaining Buddhahood requires perfecting immeasurable accumulations, thinking that this is very difficult and that one cannot do it. One should focus on action.
་སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་དུ་ཐོབ་བྱ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་ཐོབ་པར་འདོད་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ། དུས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་གནས་པ་ལ་དམིགས་ནས་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས་སྡོམ་པ་བཟུང་བ་ན། གཉིད་ལོག་མ་ལོག་དང་སེམས་གཞན་དུ་གཡེངས་མ་གཡེངས་ཐམས་ཅད་དུ་བསོད་ནམས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་སྡོམ་པ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྟག་ཏུ་གསོག་པས། ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་རྫོགས་པར་མི་དཀའ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་ཏུ་ནམ་མཁའ་དང་། །ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་། །ཇི་ལྟར་མཐའ་ཡས་དེ་བཞིན་དུ། །སྡུག་བསྔལ་སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་འདོད། །སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་དེ་དག་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྙིང་བརྩེ་བས། །སྡུག་བསྔལ་དག་ལས་དྲངས་བྱས་ཏེ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་དགོད་པར་ངེས། །དེ་ལྟར་བརྟན་པར་གནས་དེ་ནི། །མི་ཉལ་བ་འམ་ཉལ་ཡང་རུང་། །ཡང་དག་བླངས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། །བག་མེད་གྱུར་ཀྱང་སེམས་ཅན་རྣམས། །མཐའ་ཡས་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་བཞིན། །བསོད་ནམས་མཐའ་ཡས་རྟག་གསོག་འགྱུར། །མཐའ་ཡས་དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཉིད། །མཐའ་ཡས་འཐོབ་མི་དཀའ་ཞེས་བྱ། །གང་ཞིག་དཔག་མེད་དུས་གནས་ཏེ། །ལུས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་དོན་དུ། །བྱང་ཆུབ་དཔག་ཏུ་མེད་འདོད་ཅིང་། །དགེ་བ་དཔག་ཏུ་ 13-2-282b མེད་བྱེད་པ། །དེས་ཀོ་བྱང་ཆུབ་དཔག་མེད་ཀྱང་། །དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམ་བཞི་ཡིས། །ཚོགས་ཀྱིས་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་འཐོབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཤུགས་དྲག་ནས་ཡིད་བསྐྱོད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་དུས་ཐུང་ངུ་ཞིག་ལ་ཐོབ་ན་སྙམ་པ་ཡིན་ན་ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་ཡང་། དེ་དག་གི་ཕྱོགས་ན་མེད་པའི་ཚེ་དུས་ཤིན་ཏུ་རིང་བ་དང་སྤྱོད་པ་མཐའ་ཡས་པ་ལ་སློབ་དགོས་པ་དང་དཀའ་སྤྱད་མང་དུ་དགོས་པ་རྣམས་མཐོང་བ་ན། དེ་ལྟར་སོང་ན་སུས་ནུས་སྙམ་ནས་ཉེ་ལམ་འཚོལ་བ་སྐད་བྱེད་ན་ནི་སྨོན་སེམས་ལ་བརྒྱུད་ནས་གནོད་ཅིང་། འཇུག་སེམས་ལ་དངོས་སུ་གནོད་ལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་ཀྱི་ནུས་པ་ཇེ་དམན་དུ་སོང་ནས་འཚང་རྒྱ་བ་ལ་ཆེས་རིང་དུ་འགྲོ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སྟོབས་ཆེས་ཆེར་རྒྱས་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་ལེགས་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཞུམ་ནས་བསྡད་པས་ནི་ཅི་ལ་ཡང་མི་ཕན་ཞིང་ཇེ་ཞུམ་དུ་འགྲོ་བས་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་རྣམས་ལེགས་པར་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བློ་གཟེངས་བསྟོད་ན་དོན་རྣམས་འགྲུབ་པ་ལག་ན་ཡོད་པ་དང་འདྲ་སྟེ། སྐྱེས་རབས་ལས། ཞུམ་པས་ཕོངས་ལས་ཐར་ལ་མི་ཕན་གྱི། །དེ་བས་མྱ་ངན་གདུང་བར་མ་བྱེད་པར། །དགོས་པའི་དོན་བསྒྲུབ་མཁས་ལ་བརྟེན་བྱས་ན། །རབ་ཏུ་དཀའ་བའང་སླ་བས་ཐར་བར་འགྱུར
【現代漢語翻譯】 以利益無量眾生為目的，爲了獲得無量佛陀的功德，發起（菩提心），並立誓在無量的時間裡，積累無量的資糧。如此發願受持戒律后，無論睡眠與否，無論是否心有旁騖，只要持守戒律，就能恒常積累如虛空般廣大的福德。因此，圓滿無量資糧並非難事。正如經中所說：『十方虛空界，地水火風界，如何無邊際，眾生苦亦然。無量諸眾生，菩薩慈悲心，救脫諸苦難，安立於佛位。如是堅住者，不眠或睡眠，從受持之後，縱然不精進，然以眾生故，恒積無量福。以其無量故，證佛不為難。』無論何時安住于無量時，爲了無量有情眾生的利益，希求無量的菩提，行持無量的善行，如此之人，即使面對無量的菩提，也能以四種無量，迅速積累資糧，最終證得佛果。 因此，如果因為慈愛、悲憫和菩提心的強烈推動，希望在短時間內爲了眾生的利益而證得佛果，這固然令人讚嘆。然而，如果缺乏這些（慈愛、悲憫和菩提心），看到需要經歷漫長的時間和無量的修行，以及眾多的苦行，心想：『如果那樣，誰能做到呢？』而尋求捷徑，這實際上會損害愿菩提心，直接損害行菩提心，並削弱大乘種性的力量，從而延長成佛的時間。因為這種做法與諸佛的意旨，以及龍樹（Nagarjuna）和無著（Asanga）所確立的增長菩提心力量的方式完全相悖。因此，如果因為膽怯而停滯不前，則毫無益處，只會更加消沉。因此，應該精通修持菩提的方法，並鼓起勇氣，這樣才能成就一切，如同囊中取物。正如《本生經》所說：『怯懦無益於脫貧，莫悲傷痛苦，依于智者成要事，縱難亦易得解脫。』
【English Translation】 With the aim of benefiting limitless sentient beings, aspiring to attain the limitless qualities of Buddhahood, one generates (Bodhicitta) and vows to accumulate limitless merit over limitless time. Having taken vows in this way, whether asleep or awake, whether distracted or not, as long as one upholds the vows, one constantly accumulates merit as vast as the sky. Therefore, perfecting limitless merit is not difficult. As it is said in the scripture: 'The directions, like the sky, earth, water, fire, and wind, are limitless. Likewise, the suffering of sentient beings is limitless. Limitless sentient beings, with the compassion of Bodhisattvas, are rescued from suffering and established in Buddhahood. Those who remain steadfast in this way, whether sleeping or awake, from the moment of taking the vows, even if not diligent, constantly accumulate limitless merit for the sake of sentient beings. Because of this limitlessness, attaining Buddhahood is not difficult.' Whenever one abides in limitless time, for the benefit of limitless sentient beings, aspiring to limitless Bodhi, and performing limitless virtuous deeds, such a person, even when faced with limitless Bodhi, can quickly accumulate merit through the four immeasurables and ultimately attain Buddhahood. Therefore, if one hopes to attain Buddhahood in a short time for the benefit of sentient beings due to the strong impetus of love, compassion, and Bodhicitta, it is certainly admirable. However, if one lacks these (love, compassion, and Bodhicitta), seeing the need to spend a long time and engage in limitless practice, as well as numerous austerities, thinking, 'If that's the case, who can do it?' and seeking shortcuts, this actually harms the aspiration Bodhicitta, directly harms the engaging Bodhicitta, and weakens the power of the Mahayana lineage, thereby prolonging the time to attain Buddhahood. This is because such an approach is completely contrary to the intentions of the Buddhas and the way of increasing the power of Bodhicitta established by Nagarjuna and Asanga. Therefore, if one becomes discouraged and stagnates, it is of no benefit and will only lead to further discouragement. Therefore, one should be proficient in the methods of practicing Bodhi and muster courage, so that one can accomplish everything, as if taking something from a bag. As it is said in the Jataka: 'Cowardice is of no help in escaping poverty; do not grieve in sorrow. Rely on the wise to accomplish what is needed; even the difficult becomes easy and liberation is attained.'
། །དེ་བས་འཇིགས་ཤིང་མི་དགའ་མ་བྱེད་པར། ། 13-2-283a ཇི་ལྟར་བྱ་བའི་ཐབས་ཀྱིས་དགོས་པ་སྒྲུབས། །མཁས་པའི་གཟི་བརྗིད་བརྟན་པས་གཟེངས་བསྟོད་ན། །དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པ་ལག་ན་ཡོད། །ཅེས་སོ། །འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སློབ་ཚུལ་རྣམས་ལེགས་པར་ཤེས་ཀྱང་ཞུམ་པ་མེད་པ་དང་། ཡོན་ཏན་ངན་ངོན་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་མི་བྱེད་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་དགོས་པར་ཡང་ཡང་གསུངས་པ་ལ། ད་ལྟ་ནི་ཡོན་ཏན་ལྟར་སྣང་རེའམ་ཡོན་ཏན་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ཀྱང་ཕྱོགས་གཅིག་ཙམ་ཞིག་སྐྱེས་ན། ལམ་གྱི་ས་ཆེན་པོ་ཞིག་བཅད་དོ་སྙམ་ཞིང་དེ་ཀ་གོམས་པས་ཆོག་པར་འཛིན་ལ། ལམ་གྱི་གནད་ལ་མཁས་པ་ཞིག་གིས་ལུང་རིགས་ཀྱི་རྐྱ་བར་ནས་བཏོན་ནས་དེ་ཡང་ཡོན་ཏན་ཆ་གཅིག་ཡིན་མོད། འོན་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་གར་ཡང་མི་ཕྱིན་ཏོ་ཞེས་བརྡའ་སྤྲད་དེ་གོ་རྒྱུ་ཞིག་བྱུང་ན་ཡིད་ཤིན་ཏུ་ཞུམ་ནས་འགྲོ་བར་སྣང་བས། ཡོན་ཏན་ཕྱོགས་རེས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་པར་གོང་མའི་ཁྱད་པར་འཚོལ་བ་དང་། བསླབ་བྱ་མཐའ་ཡས་པ་ལ་སློབ་དགོས་ཀྱང་ཞུམ་པ་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་དཀོན་པར་སྣང་ངོ་། ། ༈ མཐུན་རྐྱེན་དཔུང་གི་ཚོགས་བསག་པ། གཉིས་པ་མཐུན་རྐྱེན་དཔུང་གི་ཚོགས་བསག་པ་ལ་བཞི། མོས་པ་དང་། བརྟན་པ་དང་། དགའ་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་དང་། དོར་བའི་སྟོབས་སོ། ། ༈ མོས་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ། དང་པོ་ནི། འདུན་པས་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པར་གསུངས་པས་འདིར་མོས་པ་ནི་འདུན་པའོ། །དེ་བསྐྱེད་དགོས་པ་ནི། བདག་ནི་སྔོན་དང་ད་ལྟར་ཡང་། །ཆོས་ལ་མོས་དང་བྲལ་བ་ཡིས། །ཕོངས་པ་འདི་འདྲ་བྱུང་བར་གྱུར། ། 13-2-283b སུ་ཞིག་ཆོས་ལ་མོས་པ་གཏོང་། །དགེ་བའི་ཕྱོགས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །རྩ་བ་མོས་པར་ཐུབ་པས་གསུངས། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །མོས་པ་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་པ་ནི། དེའི་ཡང་རྩ་བ་རྟག་ཏུ་ནི། །རྣམ་སྨིན་འབྲས་བུ་བསྒོམས་པས་སོ། །ཞེས་དཀར་གནག་གི་ལས་ལས་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་འབྱུང་བའི་ཚུལ་བསྒོམ་པ་ལ་བཤད་དེ། དད་པས་འདུན་པའི་རྟེན་བྱེད་པར་གསུངས་པས་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་དད་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྤང་བ་དང་བླང་བར་འདོད་པ་གཉིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ལས་འབྲས་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དུ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་དང་། དེ་དག་ལས་འདས་པའི་ཉེས་དམིགས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་སེམས་པ་ཡིན་ཏེ་སྐབས་ཀྱིས་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཐེག་ཆེན་ལ་མོས་ནས་དེའི་སྒོར་ཞུགས་པ་ནི། རང་གཞན་གྱི་ཉེས་པ་མཐའ་དག་བསལ་བ་དང་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་བསྒྲུབ་པར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ལ། ཉེས་པ་རེ་རེ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་དག་པར་བྱེད་པ་དང་ཡོན་ཏན་རེ་རེ་མཐར་ཐུག་པར་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་ལ་བསྐལ་པ་དུ་མ་ཞིག་གོམས་དགོས་ན། བདག་ལ་ནི་དེ་དག་སེལ་བ་དང་བསྒྲུབ་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་རེ་ཡང་མི་སྣང་
【現代漢語翻譯】 因此，不要害怕或不高興， 要用什麼方法來成就所需之事。 如果賢者的榮耀因堅定而受到讚揚， 那麼一切事情的成就都掌握在手中。 如是說。聖者無著（梵文：Asaṅga，含義：無障礙）曾多次說過，要成為一個既精通廣大學習方法又不氣餒，並且不滿足於少量功德的人。但現在，即使只生起了一點點看似功德或具有功德性質的東西，也會認為已經走過了道路的一大段，並習慣於滿足於此。如果一位精通道路要點的人，通過教理和正理的途徑指出，那也只是功德的一部分，但僅憑此並不能到達任何地方，如果聽到這樣的暗示，似乎會非常沮喪。因此，不應滿足於片面的功德，而應尋求更高的特質，並且雖然需要學習無盡的教誨，但不氣餒的人卻非常罕見。 積累順緣助伴之資糧 第二，積累順緣助伴之資糧，分為四部分：發勝解力、穩固力、歡喜力和捨棄力。 生起勝解力 第一，如經中所說，欲樂是精進的基礎，因此這裡的勝解就是欲樂。生起它的必要性是：'我過去和現在，都因為缺乏對佛法的勝解，才遭受如此貧困。' 誰會捨棄對佛法的勝解？ 佛陀說，勝解是所有善行的根本。 如何生起勝解呢？ 其根本在於恒常思維修習異熟果報。'這裡解釋了思維修習黑白業產生可愛與不可愛果報的方式。因為經中說，信心是欲樂的基礎，所以通過兩種信心，生起想要斷除和想要獲取的兩種願望。' 也就是說，要思考業果的普遍規律，特別是菩薩行為的利益，以及違背這些行為的過患的因果關係，這要根據具體情況來理解。像這樣對大乘產生勝解后，進入大乘之門，就是承諾消除自己和他人的所有過失，併成就所有功德。要清除每一個過失及其習氣，並使每一個功德達到圓滿，需要經歷無數劫的串習，但我似乎連消除和成就這些的精進的影子都沒有。
【English Translation】 Therefore, do not be afraid or displeased, But accomplish what is needed by whatever means possible. If the glory of the wise is praised for its steadfastness, Then the accomplishment of all things is in hand. Thus it is said. The noble Asaṅga (meaning: Unobstructed) repeatedly said that one should be someone who is both well-versed in the methods of vast learning and not discouraged, and who does not settle for a small amount of merit. But now, even if only a little something that seems like merit or has the nature of merit arises, one thinks that one has crossed a great part of the path, and one becomes accustomed to being satisfied with that. If someone who is skilled in the key points of the path points out through the means of scripture and reason that it is also one part of merit, but that one will not go anywhere with just that, if one hears such a hint, one seems to become very discouraged. Therefore, one should not be satisfied with one-sided merit, but should seek the superior qualities, and although one needs to learn endless teachings, it seems very rare to find someone who is not discouraged. Accumulating the Gathering of Supporting Circumstances Second, accumulating the gathering of supporting circumstances, which has four parts: generating the power of aspiration, stability, joy, and abandonment. Generating the Power of Aspiration First, as it is said that desire is the basis of diligence, here aspiration is desire. The necessity of generating it is: 'I, in the past and even now, have become impoverished like this because I lack aspiration for the Dharma.' Who would abandon aspiration for the Dharma? The Buddha said that aspiration is the root of all virtuous deeds. How is aspiration generated? 'Its root is always in contemplating the ripening fruit.' This explains contemplating how desirable and undesirable fruits arise from black and white actions. Because it is said that faith is the basis of desire, the two kinds of faith generate the two desires to abandon and to acquire. That is, one should contemplate the general principles of cause and effect, and in particular, the benefits of the practices of Bodhisattvas, and the cause and effect of the faults of transgressing those practices, which should be understood according to the context. Having generated aspiration for the Great Vehicle in this way, entering the door of the Great Vehicle is to vow to eliminate all faults of oneself and others, and to accomplish all qualities. To purify each fault along with its imprints, and to fully develop each quality, requires familiarization over countless eons, but I do not seem to have even a shadow of the diligence to eliminate and accomplish these.
བས་བདག་གིས་དལ་བ་དོན་མེད་དུ་བཏང་འདུག་གོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་རང་ལ་རང་གིས་བསྐུལ་དགོས་ཏེ། བདག་དང་གཞན་གྱི་ཉེས་པ་ནི། །དཔག་མེད་བདག་གིས་གཞོམ་བྱ་སྟེ། །གང་དུ་ཉེས་པ་རེ་རེ་ལའང་། །བསྐལ་པ་རྒྱ་མཚོར་ཟད་གྱུར་པ། །ཉེས་ཟད་རྩོམ་པ་དེ་ཡི་ནི། །ཆ་ཡང་བདག་ལ་མ་མཐོང་ན། །སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་གནས། །བདག་ཀོ་ཅིས་ཏེ་སྙིང་ 13-2-284a མ་གས། །བདག་དང་གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་ནི། །མང་པོ་བདག་གིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ། །དེ་ལ་ཡོན་ཏན་རེ་རེ་ལའང་། །བསྐལ་པ་རྒྱ་མཚོར་གོམས་འགྱུར་བ། །བདག་ནི་ཡོན་ཏན་ཆ་ཙམ་ལའང་། །གོམས་པ་ནམ་ཡང་མ་སྐྱེས་ཏེ། །ཅི་ཞིག་ལྟར་རྙེད་སྐྱེ་བ་ནི། །བདག་གིས་དོན་མེད་བྱས་པ་མཚར། །ཞེས་སོ། ། ༈ བརྟན་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ། བརྟན་པའི་སྟོབས་ནི། གང་ལ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པ་དེ་ལས་མི་ལྡོག་པར་མཐར་འབྱིན་པའོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་ཅི་རུང་རུང་དུ་མི་འཇུག་པར་ལེགས་པར་བརྟགས་ལ་ནུས་པ་ལྟ་ན་འཇུག་ལ། མི་ནུས་ན་མི་འཇུག་པ་དང་། ཞུགས་ནས་བར་སྐབས་སུ་འདོར་བ་ལས་དང་པོ་ནས་མི་རྩོམ་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། དམ་བཅས་པ་བར་མ་དོར་འདོར་བ་ལ་གོམས་ན་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཡང་དེའི་རྒྱུ་མཐུན་གྱིས་བསླབ་པ་ཁས་བླངས་པ་སོགས་འདོར་བས་ཚེ་དེར་སྡིག་འཕེལ་བ་དང་། སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་དེའི་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་འཕེལ་བ་དང་སྔ་མ་དེ་བྱ་བར་བསམས་པས་དགེ་བ་གཞན་མི་འགྲུབ་པ་དང་། སྔ་མ་དེ་ལས་ལོག་པས་དེའི་འབྲས་བུ་དམན་པ་དང་སྔ་མ་དེ་ཉིད་ཀྱང་མཐར་མ་ཕྱིན་པས་རྫོགས་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོར་ན་གང་བྱ་བར་ཡི་དམ་བཅས་པ་དེ་ཡང་མགོ་མི་ཐོན་ལ་གཞན་འགྲུབ་པའི་ཡང་གེགས་སུ་འགྱུར་ཞིང་རྒྱུ་མཐུན་གྱིས་སྡོམ་པ་ཁས་བླངས་པའི་དམ་བཅའ་ཡང་མི་བརྟན་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། དང་པོ་སྦྱོར་བ་བརྟགས་ནས་ནི། །བརྩམ་མམ་ཡང་ན་མི་བརྩམ་བྱ། །མ་བརྩམས་པ་ནི་མཆོག་ཡིན་གྱི། །བརྩམས་ནས་ལྡོག་པར་མི་བྱ་འོ། །སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་དེ་གོམས་ཤིང་། །སྡིག་ 13-2-284b དང་སྡུག་བསྔལ་འཕེལ་འགྱུར་ཏེ། །གཞན་དང་འབྲས་བུའི་དུས་ཀྱང་ནི། །དམན་གྱུར་དེ་ཡང་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་དམ་བཅའ་མཐར་ཕྱིན་པར་འདོད་པས་ང་རྒྱལ་གསུམ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་ནུས་པ་སྟེ། །གསུམ་པོ་དག་ལ་ང་རྒྱལ་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ལས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་ནི། གཞན་སུ་ལ་ཡང་རང་གི་ལམ་བསྒྲུབ་པའི་གྲོགས་ཀྱི་བལྟོས་པ་མི་འཆའ་བར་རང་ཁོ་ནས་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། བདག་ཉིད་གཅིག་པུས་བྱའོ་ཞེས། །འདི་ནི་ལས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་ཉིད། །ཅེས་དང་། བཤེས་སྤྲིངས་ལས་ཀྱང་། ཐར་པ་བདག་ལ་རག་ལས་འདི་ལ་ནི། །གཞན་གྱིས་གྲོགས་བགྱིར་ཅི་ཡང་མ་མཆིས་ཀྱི། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ནི་གཞན་ལ་མི་རེ་བར་བདག་གཅིག་པུས་བསྒྲུབ་བོ་སྙམ་པ་ལ་ང་རྒྱལ
【現代漢語翻譯】 我意識到我虛度了光陰，因此必須自我鞭策：我和他人的過錯，無數的過錯我都要摧毀。對於每一個過錯，都要經歷無數劫才能消除。如果我沒有看到消除罪過的開端，我怎麼能忍受無盡的痛苦呢？我和他人的功德，我都要努力去成就。對於每一個功德，都要經歷無數劫才能習慣。我對於功德連一點習慣都沒有養成，這樣獲得的生命卻被我虛度，真是太奇怪了！ 培養堅定的力量：堅定的力量，就是對於已經開始的努力，不退縮，堅持到底。首先，不要隨便開始，要仔細考慮，如果能夠做到就去做，不能做到就不要開始。一旦開始，中途放棄不如一開始就不做。原因是，如果習慣於放棄誓言，來世也會因為相似的原因而放棄所承諾的學業等，導致今生罪業增加，來世痛苦增加，並且因為想著之前的事情而無法成就其他的善行，因為放棄了之前的事情而導致果報減損，並且之前的事情也沒有完成，無法圓滿。總之，對於已經發誓要做的事情，不但無法完成，還會成為成就其他事情的障礙，並且因為相似的原因，導致所受的戒律誓言也不堅定。就像《親友書》里說的：'首先觀察是否能做到，要麼開始，要麼不開始。不開始是最好的，一旦開始就不要退縮。來世也會習慣這樣，罪業和痛苦會增加，其他事情和果報也會減損，那件事也無法完成。' 因此，想要誓言圓滿，就要修持三種我慢：對業的我慢，對煩惱的我慢，對能力的我慢。其中，對業的我慢，就是不依賴任何人來幫助自己修行，而是自己獨自完成。就像《親友書》里說的：'解脫依賴於自己，不需要任何人的幫助。'這就是說，不要依賴他人，而是認為自己獨自就能完成，這就是我慢。
【English Translation】 I realized that I had wasted my time, so I must urge myself on: The faults of myself and others, countless faults I must destroy. For each fault, it takes countless eons to eliminate. If I have not seen the beginning of eliminating sins, how can I bear the endless suffering? The merits of myself and others, I must strive to achieve. For each merit, it takes countless eons to become accustomed to. I have not developed even a little habit for merit, yet I have wasted the life I have gained, how strange! Cultivating the strength of perseverance: The strength of perseverance is to not retreat from the effort that has been started, but to persevere to the end. First, do not start casually, but consider carefully, and if you can do it, then do it, and if you cannot do it, then do not start. Once started, it is better not to start at all than to give up halfway. The reason is that if you are accustomed to abandoning vows, in future lives you will also abandon the studies you have promised, etc., for similar reasons, leading to an increase in sins in this life and an increase in suffering in future lives, and because you are thinking about the previous things, you will not be able to accomplish other good deeds, and because you have abandoned the previous things, the results will be diminished, and the previous things will not be completed, and you will not be able to complete them. In short, for things that you have vowed to do, not only will you not be able to complete them, but they will also become an obstacle to accomplishing other things, and for similar reasons, the vows you have taken will not be firm. As it says in the 'Letter to a Friend': 'First observe whether you can do it, either start or do not start. It is best not to start, and once you have started, do not retreat. In future lives, you will get used to this, and sins and suffering will increase, and other things and results will be diminished, and that thing will not be completed.' Therefore, if you want your vows to be fulfilled, you must cultivate three kinds of pride: the pride of karma, the pride of afflictions, and the pride of ability. Among them, the pride of karma is to not rely on anyone to help you practice, but to complete it yourself alone. As it says in the 'Letter to a Friend': 'Liberation depends on oneself, and no one else's help is needed.' This means that you should not rely on others, but think that you can complete it yourself alone, and this is pride.
་དང་འདྲ་བ་ཡོད་པས་དེར་བཏགས་པའོ། །ནུས་པའི་ང་རྒྱལ་ནི། འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་ཉོན་མོངས་ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་པས་རང་གི་དོན་ཡང་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་ན་གཞན་གྱི་དོན་ལྟ་ཅི་སྨོས། བདག་གིས་ནི་རང་གཞན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པར་ནུས་སོ་སྙམ་ནས་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་དབང་མེད་འཇིག་རྟེན་འདིས། །རང་དོན་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པས། །འགྲོ་བས་བདག་ལྟར་མི་ནུས་ཏེ། །དེ་བས་བདག་གིས་འདི་བྱ་འོ། །ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང་འདི་དག་ཀྱང་དམན་པའི་ལས་ལ་རྩོལ་བ་མི་གཅོད་ན་བདག་འབྲས་བུ་གྱ་ནོམ་པ་བསྒྲུབ་པའི་ལས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བྱེད་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། གཞན་དག་དམན་པའི་ལས་བྱེད་ན། །བདག་ཉིད་ཀྱང་ནི་ཇི་ལྟར་འདུག །ཅེས་སོ། །འོན་ཀྱང་དེ་གཉིས་བསྒྲུབ་པ་ན་གཞན་ཁྱད་དུ་བསད་ནས་རང་ 13-2-285a ལ་རློམ་པས་བསྒྲུབ་པ་མིན་གྱི། བརྩེ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བལྟས་ནས་ང་རྒྱལ་དང་མ་འདྲེས་པར་བྱ་སྟེ། ང་རྒྱལ་གྱིས་འདི་མི་བྱེད་དེ། །བདག་ལ་ང་རྒྱལ་མེད་པ་མཆོག །ཅེས་སོ། །གཞན་གྱིས་མི་ནུས་པ་བདག་གིས་ནུས་སྙམ་པ་ཡང་ང་རྒྱལ་དང་ཆོས་མཐུན་པས་ང་རྒྱལ་དུ་བཏགས་སོ། །ཉོན་མོངས་པའི་ང་རྒྱལ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱད་དུ་བསད་ནས་བདག་འདི་དག་ལས་རྒྱལ་བར་བྱ་ཡི། འདི་དག་བདག་ལས་ནམ་ཡང་རྒྱལ་བར་མི་བྱའོ་སྙམ་དུ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་འཇོམས་པ་ལ་བློའི་དཔའ་བསྐྱེད་ནས་བརྟན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། བདག་གིས་ཀུན་ལས་རྒྱལ་བྱ་སྟེ། །བདག་ལས་སུ་ཡང་རྒྱལ་མི་བྱ། །རྒྱལ་བ་སེང་གེའི་སྲས་དག་པས། །ང་རྒྱལ་འདི་ལ་གནས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་མ་བྱས་པར་སྲོ་ཤི་ན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཆུང་ངུས་ཀྱང་གནོད་པར་ནུས་པ་ནི། ཤི་བའི་སྦྲུལ་དང་ཕྲད་གྱུར་ན། །ཁྭ་ཡང་མཁའ་ལྡིང་ལྟ་བུར་སྤྱོད། །གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཉམ་ཆུང་ན། །ལྟུང་བ་ཆུང་ངུའང་གནོད་པར་བྱེད། །ཞུམ་བཅས་རྩོལ་བ་དོར་བ་ལ། །ཕོངས་ལས་ཐར་བ་ཡོད་དམ་ཅི། །ཞེས་སོ། །ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། ཆོས་བོར་བའི་བདེ་བ་ལ་སྔར་གྱི་བདེ་བ་ལས་ལྷག་པ་ཡང་མེད་ལ། འདིར་ཆོས་བོར་ན་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་དུ་སྡུག་བསྔལ་མུ་མཐའ་མེད་པ་ཉམས་སུ་བླང་དགོས་པ་ཡང་བསམ། རང་གིས་རྩོལ་བ་མ་བྱས་ན་ཉོན་མོངས་པས་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་མི་བལྟ། གཉེན་པོ་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྒོམ་མི་ནུས་པས་ངེད་རང་རྫོགས་པར་བྱེད་ཟེར་ནས་མི་འོང་། སངས་ 13-2-285b རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་གིས་ཀྱང་བསྐྱབ་པར་མི་ནུས་གསུང་ངོ་། །སྔ་མ་ལྟ་བུའི་ང་རྒྱལ་བྱས་ན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཆེན་པོས་ཀྱང་བར་དུ་གཅོད་མི་ནུས་པས། དེས་ན་ང་རྒྱལ་དེ་བསྐྱེད་དགོས་པ་ནི། ང་རྒྱལ་རྩོལ་བ་བསྐྱེད་པས་ནི། །ཆེན་པོ་ཡིས་ཀྱང་ཐུབ་པར་དཀའ། །དེ་བས་སེམས་ནི་བརྟན་པོ་ཡིས། །ལྟུང་བ་རྣམས་ནི་གཞོམ་བྱ་སྟེ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ
【現代漢語翻譯】 因為（這種努力）與（真正的）我慢相似，所以被如此稱呼。能力的我慢是：眾生被煩惱所控制，連自己的利益都無法成辦，更何況是其他人的利益呢？我能夠成辦自己和他人的利益，這樣想並去成辦。如（經文）所說：『被煩惱控制的世間，連自己的利益都無法成辦，眾生不像我一樣能做到，因此我應該做這件事。』 此外，也可以這樣想：『既然其他人都在努力做低劣的事情，那我為什麼不做能成就巨大果實的事情呢？』然後去成辦。如（經文）所說：『既然其他人都在做低劣的事情，那我自己又該如何呢？』 然而，在成辦這兩種（利益）時，不要因為輕視他人而自傲，而要以慈愛的態度看待，不要與我慢混雜。如（經文）所說：『我慢不會做這件事，我沒有我慢是最好的。』 認為別人做不到的事情我能做到，這也與我慢相似，所以被稱為我慢。煩惱的我慢是：完全輕視所有煩惱，心想：『我一定要戰勝這些煩惱，這些煩惱絕對不能戰勝我！』在摧毀不和之敵時，鼓起內心的勇氣並堅定不移。如（經文）所說：『我一定要戰勝一切，任何人也不能戰勝我！戰勝者是純潔的獅子之子，我應該安住于這種我慢之中！』 如果沒有這樣做，而是畏縮不前，那麼即使是很小的敵對勢力也能造成傷害。如（經文）所說：『如果遇到死蛇，烏鴉也會像大鵬鳥一樣行動。如果自己軟弱，那麼即使是很小的墮落也會造成傷害。』如果膽怯並放棄努力，又怎麼能從貧困中解脫呢？ 夏惹瓦（Sharawa）尊者說：失去佛法的快樂，不如以前的快樂。如果在這裡失去佛法，就要在來世遭受無盡的痛苦。如果不自己努力，煩惱也不會可憐你。對治法也不會說：『你不能修持我，所以我自己來完成。』然後出現。佛和菩薩也無法救度你。 如果像前面那樣生起我慢，那麼即使是強大的敵對勢力也無法阻礙。因此，必須生起這種我慢。如（經文）所說：『通過生起我慢和努力，即使是強大的敵人也很難戰勝。因此，要以堅定的心，摧毀所有的墮落。』 如果不是這樣，修行者...
【English Translation】 It is so named because it is similar to (real) pride. The pride of ability is: beings are controlled by afflictions and cannot even accomplish their own benefit, let alone the benefit of others? I am able to accomplish my own and others' benefit, thinking this and accomplishing it. As (the scripture) says: 'The world controlled by afflictions cannot even accomplish its own benefit, beings cannot do as I do, therefore I should do this.' Furthermore, one can also think: 'Since others are striving to do inferior things, why shouldn't I do things that accomplish great fruits?' Then accomplish it. As (the scripture) says: 'Since others are doing inferior things, how should I myself be?' However, in accomplishing these two (benefits), do not be arrogant by despising others, but look with a loving attitude, and do not mix with pride. As (the scripture) says: 'Pride will not do this, it is best that I have no pride.' Thinking that I can do what others cannot do is also similar to pride, so it is called pride. The pride of afflictions is: completely despising all afflictions, thinking: 'I must overcome these afflictions, these afflictions must never overcome me!' When destroying the enemy of discord, muster inner courage and be steadfast. As (the scripture) says: 'I must overcome everything, no one can overcome me! The victor is the pure son of a lion, I should abide in this pride!' If you do not do this, but shrink back, then even small hostile forces can cause harm. As (the scripture) says: 'If you encounter a dead snake, even a crow will act like a garuda. If you are weak, then even a small fall will cause harm.' If you are timid and give up effort, how can you be liberated from poverty? Sharawa said: The happiness of abandoning the Dharma is not better than the previous happiness. If you lose the Dharma here, you will have to endure endless suffering in future lives. If you do not make efforts yourself, afflictions will not pity you. The antidote will not say: 'You cannot practice me, so I will complete myself.' and then appear. Buddhas and Bodhisattvas cannot save you either. If you generate pride like the previous one, then even powerful hostile forces cannot hinder you. Therefore, this pride must be generated. As (the scripture) says: 'By generating pride and effort, even powerful enemies are difficult to overcome. Therefore, with a steadfast mind, destroy all downfalls.' If it is not like this, the practitioner...
ྟུང་བས་ཕམ་པར་བྱས་ན་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་ལས་རྒྱལ་བར་འདོད་པ་ནི་མཁས་པས་ཁྲེལ་བའི་གནས་ཡིན་ཏེ། བདག་ནི་ལྟུང་བས་ཕམ་བྱས་ན། །ཁམས་གསུམ་རྒྱལ་འདོད་བཞད་གད་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ནི་ཉོན་མོངས་ལ་ཁྱད་གསོད་བྱས་ནས་འཇོམས་པར་འདོད་པས་ཉོན་མོངས་པའི་ང་རྒྱལ་ཞེས་བཏགས་སོ། །རྣམ་བཤད་མཛད་པ་རྣམས་དེ་དང་མི་འདྲ་བར་འཆད་མོད། གཞུང་ལ་སྔ་མ་འགྲིག་གམ་སྙམ་མོ། །དེ་ལྟར་ན་གཞན་ལ་རེ་བ་བཀག་ནས་རང་གཅིག་པུས་བྱེད་པར་གོ་བགོ ། དེ་ཡང་གཞན་གྱིས་རང་ལྟར་བྱ་བར་མི་ནུས་ཀྱི། རང་གིས་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་གདེང་འཆའ། དེ་ལྟར་མཐོང་ནས་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཕར་ལ་གཞོམ་གྱི། དེས་ཚུར་ལ་ནམ་ཡང་འཇོམས་མི་ནུས་པར་བྱེད་པའི་བློའི་བརྟན་པ་བསྐྱེད་ཅིང་དམ་བཅའ་བར་སྐབས་སུ་འདོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམས་ལ། ལེགས་པར་བརྟགས་ནས་གང་བྱ་བར་ཡི་དམ་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཐར་འབྱིན་འདོད་ཀྱི་བློ་བརྟན་པོ་མ་རྙེད་ཀྱི་བར་དུ་སྦྱང་བར་བྱའོ། ། ༈ དགའ་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ། དགའ་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་ནི། དེ་ལྟར་འདུན་པ་དྲག་པོའི་མོས་པའི་སྟོབས་ 13-2-286a ཀྱིས་བརྩོན་འགྲུས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་སྐྱེས་ཟིན་མི་ལྡོག་པའི་རྒྱུར་བརྟན་པའི་སྟོབས་སམ་ང་རྒྱལ་གྱི་སྟོབས་བསྒྲུབས་ནས། དང་པོར་འཇུག་པའི་ཚེ་ཡང་དགའ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་དང་། ཞུགས་པའི་ཚེ་ཡང་ལས་དེའི་འཕྲོ་གཅོད་པར་མི་འདོད་པས་མི་ངོམས་པའི་བསམ་པ་ནི་དགའ་བའི་སྟོབས་ཡིན་པས་དེ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་མི་ངོམས་པའི་ཚུལ་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་བསྐྱེད་པ་ནི། རྩེད་མོའི་བདེ་འབྲས་འདོད་པ་ལྟར། །འདི་ཡིས་བྱ་བའི་ལས་གང་ཡིན། །ལས་དེ་ལ་ནི་ཞེན་བྱ་སྟེ། །ལས་དེས་མི་ངོམས་དགའ་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བྱིས་པ་རྣམས་རྩེད་མོའི་ལས་ལ་ངོམས་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་དང་འདྲ་བའི་བློ་སྐྱེས་སྐྱེས་སུ་འབད་པའོ། །དེ་ཡང་འབྲས་བུ་བདེ་བས་མི་ངོམས་པ་བཞིན་དུ་དེའི་རྒྱུའི་ལས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་ངོམས་དགོས་ཏེ། ཐ་མལ་པ་རྣམས་འབྲས་བུ་བདེ་བ་འཐོབ་མི་འཐོབ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལ་ཡང་འབད་ནས་འཇུག་ན། ལས་གང་སྤྱད་ན་འབྲས་བུ་བདེ་བ་འབྱུང་བར་ངེས་པ་ལ་སྨོས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེ་བའི་དོན་དུ་ལས་བྱས་ཀྱང་། །བདེ་འགྱུར་མི་འགྱུར་གཏོལ་མེད་ཀྱི། །གང་གི་ལས་ཉིད་བདེ་འགྱུར་བ། །དེ་ལས་མི་བྱེད་ཇི་ལྟར་བདེ། །ཞེས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་འདིས་ཀྱང་ངོམས་པར་མི་རིགས་ཏེ། སྤུ་གྲིའི་སོར་ཆགས་སྦྲང་རྩི་ལྟའི། །འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ངོམས་ན། །རྣམ་སྨིན་བདེ་ལ་ཞི་བ་ཡི། །བསོད་ནམས་ཀྱིས་ལྟ་ཅི་སྟེ་ངོམས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། མངར་བའི་རོ་ཅུང་ཟད་མྱང་རྒྱུ་ཡོད་ཀྱང་བལྡགས་ན་ལྕེ་གཤོག་པའི་སྤུ་གྲི་རྣོན་པོའི་སོ་ 13-2-286b ལ་ཆགས་པའི་སྦྲང་རྩི་དང་འདྲ་བར་འཕྲལ་བདེ་ཅུང
【現代漢語翻譯】 如果被墮落所擊敗，還想要戰勝三界的煩惱，這是智者會感到羞恥的事情。因為，'我若被墮落擊敗，想要戰勝三界，簡直是笑話。' 這就是對煩惱的輕蔑，想要摧毀它們，因此被稱為煩惱的傲慢。註釋的作者們對此有不同的解釋，但我認為原文的說法更合理。這樣理解，就是阻止依賴他人，而要獨自完成。也就是說，別人無法像自己一樣去做，而自己卻認為可以做到，從而產生自信。這樣看待並實踐時，也要生起一種堅定的信念，即煩惱只能被擊退，而永遠無法反過來摧毀自己，並且要考慮到違背誓言的過失。經過深思熟慮后，對於所有下定決心要做的事情，在沒有找到堅定的決心去完成它們之前，都要不斷地修習。 培養喜悅的力量： 培養喜悅的力量，就是通過強烈的意願和信心的力量，來產生尚未產生的精進，並鞏固已經產生的精進，使其不退轉，從而獲得堅定的力量或傲慢的力量。在最初進入時，也要愉快地進入；進入之後，也不想中斷這項工作，這種不知足的想法就是喜悅的力量，所以要培養它。那麼，要如何培養這種不知足的狀態呢？就像渴望玩耍的快樂結果一樣，'對於這件事，有什麼工作要做呢？對於那項工作，要執著，對於那項工作，要不知足，要感到喜悅。' 就像孩子們玩耍時不知疲倦一樣，要努力生起這樣的心念。也就是說，就像對快樂的結果不知足一樣，也必須對產生快樂結果的原因不知足。因為即使是普通人，對於能否獲得快樂的結果還抱有懷疑，也會努力去做，更何況是那些確定能帶來快樂結果的行為呢？'爲了快樂而工作，快樂是否會到來，難以預料。如果某種工作確定能帶來快樂，為何不做那項工作才能快樂呢？' 因此，也不應該感到滿足。就像'刀刃上的蜂蜜'一樣，'如果慾望都無法滿足，更何況是寂靜的快樂果報，又怎麼會滿足於福德呢？' 即使能嚐到一點甜味，但舔舐時，舌頭會被鋒利的刀刃割傷，就像附著在刀刃上的蜂蜜一樣，雖然能獲得短暫的快樂。
【English Translation】 If one is defeated by transgression and desires to conquer the afflictions of the three realms, it is a matter that scholars would be ashamed of. For, 'If I am defeated by transgression, desiring to conquer the three realms becomes a joke.' This is contempt for afflictions, wanting to destroy them, hence it is called the pride of afflictions. Those who make commentaries explain it differently, but I think the original text is more correct. Understanding it this way means preventing reliance on others and doing it alone. That is, others cannot do things as oneself does, but one thinks that one can, thus developing confidence. When viewing and practicing in this way, one should also generate a firm belief that afflictions can only be repelled and can never destroy oneself in return, and one should consider the faults of abandoning vows. After careful consideration, for all the things one has resolved to do, one should practice until one finds a firm determination to bring them to completion. Generating the Power of Joy: Generating the power of joy means generating diligence that has not yet arisen and consolidating diligence that has already arisen so that it does not regress, through the power of strong desire and faith, thereby achieving the power of steadfastness or the power of pride. When initially entering, one should enter joyfully, and after entering, one should not want to interrupt the work, this thought of insatiability is the power of joy, so one should cultivate it. So, how should one cultivate this state of insatiability? Like desiring the happy results of play, 'For this matter, what work is there to do? For that work, one should be attached, for that work, one should be insatiable, one should be joyful.' As it is said, just as children engage in play without getting tired, one should strive to generate such a mind. That is, just as one is insatiable with the happy result, one must also be insatiable with the cause of that result. Because even ordinary people, who doubt whether they will obtain a happy result, will still strive to do it, let alone those actions that are certain to bring about a happy result? 'Working for happiness, whether happiness will come or not is unpredictable. If some work is certain to bring happiness, why not do that work to be happy?' Therefore, one should not be satisfied. Like 'honey on a razor's edge,' 'If desires cannot be satisfied, how much more so with the peaceful fruition of happiness, how could one be satisfied with merit?' Even if there is a little sweetness to taste, but licking it will cut the tongue with the sharp edge of a razor, like honey attached to a razor's edge, one can only obtain temporary happiness.
་ཟད་ཡོད་ཀྱང་། འདི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཚབས་ཆེ་བ་སྟེར་བའི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྤྱད་པ་ལ་ཡང་ངོམས་པ་མི་སྣང་ན། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་འཕྲལ་དང་ཡུན་གྱི་བདེ་བ་མཐའ་ཡས་པ་སྟེར་བའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཅི་སྟེ་ངོམས་པར་རིགས་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་མི་ངོམས་པའི་བསམ་པ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེས་ན་གང་ལ་འཇུག་པའི་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་དག་ལ་འཇུག་པ་ན་ཉི་མས་གདུངས་པའི་གླང་ཆེན་ཉི་མ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་པད་མཚོར་འཇུག་པ་ལྟ་བུའི་བློ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་སྦྱང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟའི་ལས་ཚར་ཕྱིན་བྱའི་ཕྱིར། །ཉི་མ་ཕྱེད་དུས་གདུངས་པ་ཡི། །གླང་ཆེན་མཚོར་ཕྲད་མཚོར་འཇུག་ལྟར། །ལས་དེ་ལ་ཡང་འཇུག་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། ། ༈ དོར་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ། དོར་བའི་སྟོབས་ནི། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པས་ལུས་སེམས་དུབ་ན་རེ་ཞིག་ངལ་བསོ་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཤིན་ཏུ་སྐྱོ་ཞིང་སུན་པས་ཕྱིས་བརྩོན་པའི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངལ་སོས་མ་ཐག་ཡང་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ་ཞིང་སྔ་མ་ལེགས་པར་མཐར་ཐོན་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་མི་བྱ་བར་གོང་མ་གཞན་ཞིག་བྱ་བ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ་དགོས་ཏེ། སྟོབས་ཉམས་པ་དང་རྗེས་འབྲེལ་ན། །སླར་བྱའི་དོན་དུ་དོར་བར་བྱ། །ལེགས་པར་ཟིན་ན་ཕྱི་མ་དང་། །ཕྱི་མ་འདོད་པས་དེ་སྤང་བྱ། །ཞེས་སོ། །ཕྱི་མ་འདི་གལ་ཆེ་སྟེ། ཡོན་ཏན་སྔ་མ་རེས་ཆོག་ཤེས་བྱས་ན་ཁྱད་པར་གོང་མ་མང་པོ་འཐོབ་པ་ལ་གེགས་ཆེན་ 13-2-287a པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་ལུགས་བསྟན་ཏེ་ཧ་ཅང་བརྟུན་ངས་ཏེ་རྩོལ་བ་དྲགས་པ་དང་ཧ་ཅང་ལྷོད་པ་གཉིས་ཀ་སྤངས་ནས་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་དུ་ན་རེ་བ་ཞིག་དགོས་ཏེ། དཔལ་ལྡན་མ་ཁོལ་གྱིས། ཁྱད་པར་འཕགས་པར་བགྱི་བ་ལ། །ཁྱོད་ལ་ཐང་ལྷོད་འགའ་མ་བྱུང་། །དེ་སླད་ཁྱོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས། །ཐོག་དྲུང་རིམ་པ་དབྱེར་མ་མཆིས། །ཞེས་སོ། །པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། སེ་མོ་གྲུ་པའི་ར་མདའ་ལྟ་བུས་མི་འོང་། བྱང་པའི་ར་མདའ་དང་པོ་སོས་བདལ་ནས་ཇག་པ་མ་སླེབ་བར་དུ་འདེད། དེ་བཞིན་དུ་སོས་བདལ་ཡུན་བསྲིངས་ནས་བྱེད་དགོས། དཔེར་ན་ཤིག་གིས་སོས་བདལ་ནས་མ་བསྡད་པར་ཕྱིན་པས་མྱུར་དུ་ཕྱིན། ལྗི་བས་ཐེབས་རེ་མཆོངས་ཤིང་བསྡད་པས་མ་ཕྱིན་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་འགལ་རྐྱེན་གསུམ་ངོས་བཟུང་ནས་གཉེན་པོ་བསྟེན་ཏེ་ཉམས་སྨད། མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བའི་མཐུན་རྐྱེན་མོས་པ་དང་། ཞུགས་ཟིན་མི་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་བརྟན་པ་དང་། ལས་དེ་ལ་འཇུག་པ་ན་ཡང་འཕྲོ་གཅོད་པར་མི་འདོད་པ་དགའ་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད་ཅིང་། དོར་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་ལུགས་ལ་མཁས་པ་ན། བརྩོན་འགྲུས་ལ་ལྷུར་བ
【現代漢語翻譯】 即使慾望的滿足是有限的，但沉溺於帶來巨大痛苦的感官享受，也似乎永不滿足。那麼，對於能帶來無盡暫時和究竟安樂的善行，為何會覺得滿足呢？應當這樣思考，並生起永不滿足的意念。因此，爲了圓滿所有應行的善業，在行持這些善業時，要修習到生起如同被太陽炙烤的大象在正午時分進入令人愉悅的蓮花湖般的歡喜心。爲了完成這樣的事業： 正午烈日所苦惱， 大象入湖心歡喜， 如是投入諸善業， 直至 कार्य 完成時。 培養捨棄的力量： 捨棄的力量是指，精進努力后，如果身心疲憊，就需要暫時休息。否則，會感到非常厭倦和沮喪，反而會成為未來精進的障礙。一旦休息完畢，就要再次精進努力，如果之前的任務已經圓滿完成，也不要因此而滿足，而要爲了完成下一個任務而精進努力。如果力量減弱並隨之而來： 力量衰退相伴時， 爲了再行而捨棄。 若已善巧把握住， 捨棄前者求後者。 這後者非常重要，如果對之前的功德感到滿足，就會成為獲得更多更高功德的巨大障礙。 這段話闡述了精進努力的方法，既不要過於急躁，用力過猛，也不要過於懈怠。要像河流一樣，保持連續不斷的狀態，間或需要休息。如དཔལ་ལྡན་མ་ཁོལ་（吉祥女僕，Śrīdāsī）所說： 爲了成就殊勝事， 于汝未曾有懈怠， 是故汝之殊勝德， 如梯次第無間斷。 博朵瓦（Potowa）也說：『像色莫古巴（Semo Gupa）的箭一樣是不行的。要像北方人的箭一樣，首先放鬆，然後在強盜到來之前射出。同樣，也要延長放鬆的時間。』例如，虱子放鬆后不停地走動，所以走得很快。而水蛭跳一下停一下，所以走不遠。 因此，在認識到精進的三種障礙后，要採取對治措施，修習對治品。對於尚未生起的，要培養生起的順緣——希求；對於已經開始的，要培養不退轉的因——堅定；在投入某項事業時，要培養不希望中斷的歡喜心。通過培養捨棄的力量，精通精進努力的方法，就會全心全意地投入到精進中。
【English Translation】 Even though the satisfaction of desires is limited, there seems to be no satiation in indulging in desirable sense pleasures that bring great suffering in this and future lives. Then, why would one feel satisfied with virtuous deeds that bring endless temporary and ultimate happiness? One should think in this way and generate the thought of never being satisfied. Therefore, in order to perfect all the virtuous deeds that should be done, when engaging in these deeds, one should train until one develops a mind of joy, like an elephant scorched by the sun entering a delightful lotus lake at midday. In order to complete such a task: Distressed by the midday sun, An elephant enters a lake with joy, Likewise, engage in virtuous deeds, Until the task is completed. Cultivating the Power of Abandonment: The power of abandonment means that after exerting effort, if the body and mind are tired, one needs to rest for a while. Otherwise, one will feel very bored and frustrated, which will become an obstacle to future diligence. Once rested, one should exert effort again, and if the previous task has been completed well, one should not be content with that, but should exert effort to accomplish another task. If strength diminishes and follows: When strength wanes and follows, Abandon for the sake of doing again. If well grasped, Abandon the former for the latter. This latter is very important. If one is satisfied with the previous qualities, it will become a great obstacle to obtaining many more superior qualities. This passage explains the method of exerting effort, neither being too hasty and exerting too much force, nor being too lax. One should be like a river, maintaining a continuous flow, with occasional rests. As Śrīdāsī (དཔལ་ལྡན་མ་ཁོལ་, 吉祥女僕) said: To accomplish excellent deeds, You have never been lazy, Therefore, your excellent qualities, Are like a ladder, without interruption. Potowa also said, 'It is not like the arrow of Semo Gupa. One should be like the arrow of a northerner, first relaxing and then shooting before the robber arrives. Similarly, one should also extend the time of relaxation.' For example, a louse moves quickly because it relaxes and keeps moving. A leech jumps and stops, so it does not go far. Therefore, after recognizing the three obstacles to diligence, one should take countermeasures and practice antidotes. For those that have not yet arisen, one should cultivate the favorable conditions for arising—aspiration; for those that have already begun, one should cultivate the cause of non-reversal—steadfastness; when engaging in a task, one should cultivate the joy of not wanting to interrupt it. By cultivating the power of abandonment and mastering the method of exerting effort, one will wholeheartedly devote oneself to diligence.
ླང་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད་དགོས་པས་དེ་བཤད་པར་བྱའོ། ། ༈ དེ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ལྷུར་བླང་བ། དེ་ལ་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། འཐབ་རྙིང་དགྲ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །གཡུལ་ངོར་རལ་གར་ལྷགས་པ་བཞིན། །ཉོན་མོངས་མཚོན་ལས་བཟུར་བྱ་ཞིང་། །ཉོན་མོངས་དགྲ་རྣམས་འཇེབས་ 13-2-287b པར་བཏབ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། དཔེར་ན། འཐབ་མོ་བ་རྙིང་པ། ལས་དེ་ལ་གོམས་པའི་མཁས་པ་ནི་དགྲ་དང་རལ་ག་སོགས་འགྱེད་པའི་ཚེ་ཕ་རོལ་འཇོམས་པ་གཅིག་པུའི་རྩིས་མི་བྱེད་ཀྱི། རང་ལ་ཚུར་མཚོན་གྱི་གནོད་པ་འབབ་པ་ལས་བཟུར་བ་ལ་མཁས་པ་དང་། ཕར་ལ་འཇོམས་པ་གཉིས་ཀའི་ལས་བསྒྲུབ་པ་བཞིན་དུ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡང་ཉོན་མོངས་དང་འཐབ་པའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་ཚུར་སེམས་ལ་རྨ་འབྱིན་པ་ལ་ཟོན་བྱེད་ཅིང་བཟུར་བ་དང་། ཕར་ལ་གཉེན་པོ་བསྟེན་ནས་འཇོམས་པ་གཉིས་ཀ་ལ་མཁས་པར་བྱས་ནས་བརྩོན་པ་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཉོན་མོངས་ཆ་གཅིག་གི་བྱེད་པ་ཞིག་གཉེན་པོས་བཀག་ཀྱང་ཉོན་མོངས་གཞན་ཞིག་གིས་ཀྱང་དགེ་བའི་ཆ་འགའ་ཞིག་འཕྲོག་པའམ། ཡང་ན་སེམས་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆེ་བ་ཞིག་བསྐྱེད་པས་གཉིས་ཀ་མཉམ་པོར་སོང་ནས་དགེ་སྦྱོར་ལ་སྐྱེད་འོང་བར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དཔེར་བརྗོད་ན། ཆོས་བྱེད་པ་ལ་ཤེས་པ་གལ་ཆེ་བར་འདུག་སྙམ་ནས་ཤེས་པ་ཙམ་ལ་སྙིང་པོར་བཟུང་ནས་རྩད་བཅད་པ་ན་མི་ཤེས་པའི་རྨོངས་པ་ཐོས་པས་བསལ་ཡང་། ཉོན་མོངས་གཞན་ལ་ཟོན་མ་བྱས་པས་དེའི་རིང་ལ་ཉེས་སྤྱོད་དུ་མས་གོས་ནས་རྒྱུད་ཆེས་མ་རུངས་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཤེས་པ་ལས་ཀྱང་རྒྱུད་འདུལ་བ་གལ་ཆེ་བར་འདུག་སྙམ་ནས་བསྒོམ་པ་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ། རྨོངས་པའི་དགྲ་ལ་ཟོན་བྱེད་པ་དོར་ནས་ཆོས་མ་ཉན་ཅིང་མ་བསླབས་པས་རང་གིས་ཁས་བླངས་པའི་སྡོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་བཅས་པའི་འཇུག་ལྡོག་ལ་ཆེས་རྨོངས་ནས་རྒྱུན་དུ་ལྟུང་བས་འཇོམས་པ་ 13-2-288a ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་དང་འཐབ་པའི་ཚེ་ཡང་གཡུལ་འགྱེད་པའི་དུས་སུ་ལག་ནས་རལ་གྲི་ལྷུང་ན་བསད་ཀྱིས་དོགས་པའི་འཇིགས་པས་ལོང་ཡོད་མི་བྱེད་པར་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ལེན་པ་ལྟར། སྤང་བླང་གི་འཇུག་ལྡོག་གི་དམིགས་རྣམ་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པའི་མཚོན་ཤོར་ན་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བའི་འཇིགས་པས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲན་པ་བསྟེན་དགོས་ཏེ། གཡུལ་དུ་རལ་གྲི་ལྷུང་གྱུར་ན། །འཇིགས་པས་མྱུར་དུ་ལེན་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་དྲན་པའི་མཚོན་ཤོར་ན། །དམྱལ་བའི་འཇིགས་དྲན་མྱུར་དུ་བླང་། །ཞེས་སོ། །དྲན་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་བ་འདི་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། དབང་ཕྱུག་ལུས་གཏོགས་དྲན་པ་བདེར་གཤེགས་ཀྱིས། །བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ་དུ་ཉེ་བར་བསྟན། །དེ་ནི་བསྒྲིམས་ནས་མངོན་པར་བསྲུང་བགྱི་སྟེ། །དྲན་པ་ཉམས་པས་ཆོས་ཀུན་འ
【現代漢語翻譯】 由於需要生起精進的力量，所以要講述它。 依靠這二者（指信心和意樂），要努力發起精進。 那麼，在發起斷除應斷之物的精進時，應該怎麼做呢？如經中所說：『如老練戰士與敵戰，戰場刀劍交加之時，防護煩惱之利箭，擊敗一切煩惱敵。』 例如，老練的戰士，對於戰鬥非常熟練，在與敵人交戰時，不會只想著如何擊敗對方，而是懂得如何避免自己受到傷害。就像這樣，修行者在與煩惱鬥爭時，也要小心謹慎，避免被煩惱所傷，同時也要依靠對治法來戰勝煩惱。如果不這樣，即使用一種對治法抑制住了一種煩惱，其他的煩惱也會奪走善法，或者在心中產生更大的過失，這樣就得不償失，難以增長善行。 舉例來說，有些人認為修行佛法，智慧非常重要，於是只重視智慧，深入研究。雖然通過聽聞佛法消除了無知的愚昧，但是因為沒有防範其他的煩惱，在此期間沾染了很多惡行，使得自相續變得更加惡劣。還有些人認為，比起智慧，調伏自相續更為重要，於是只重視禪修，放棄了對愚昧的防範，不聽聞佛法，也不學習佛法，對於自己所受戒律的開遮持犯一無所知，經常犯戒墮落。 同樣，在與煩惱鬥爭時，就像戰場上刀劍脫手，因為害怕被殺而立即撿起來一樣，如果忘記了取捨的行相，失去了正念之劍，就要因為害怕墮入惡趣而立即提起正念。如雲：『如於戰時劍落地，恐畏速疾即拾取，如是失念劍落地，念地獄畏速當取。』 正念非常重要，龍樹菩薩（梵文：Nāgārjuna）也曾說過：『自在身及眷屬，善逝說念為，唯一趨入道，是故應守護，精勤勿令失，失念壞諸法。』
【English Translation】 Because it is necessary to generate the power of diligence, it will be explained. Relying on these two (referring to faith and intention), one should diligently strive to initiate diligence. So, when initiating diligence to abandon what should be abandoned, how should one proceed? As it is said in the scriptures: 'Like an experienced warrior fighting an enemy, when swords clash on the battlefield, protect against the arrows of affliction, and defeat all afflictive enemies.' For example, an experienced warrior, skilled in battle, when fighting an enemy, does not only think about how to defeat the opponent, but also knows how to avoid being harmed. Similarly, a practitioner, when fighting afflictions, should be cautious and avoid being harmed by afflictions, while also relying on antidotes to overcome afflictions. If not, even if one antidote suppresses one affliction, other afflictions will seize the virtues, or create greater faults in the mind, which would be a greater loss than gain, making it difficult to increase virtuous deeds. For example, some people think that wisdom is very important for practicing Dharma, so they only value wisdom and study deeply. Although ignorance is eliminated by hearing the Dharma, because they do not guard against other afflictions, they become stained with many evil deeds during this period, making their minds even worse. Others think that taming the mind is more important than wisdom, so they focus on meditation, abandon the defense against ignorance, do not listen to the Dharma, and do not study the Dharma, so they are completely ignorant of the precepts they have taken, and constantly violate the vows and fall. Similarly, when fighting afflictions, just as one would immediately pick up a sword that has fallen on the battlefield for fear of being killed, if one forgets the aspects of what to accept and reject, and loses the sword of mindfulness, one must immediately cultivate mindfulness for fear of falling into the lower realms. As it is said: 'Just as when a sword falls on the battlefield, one quickly picks it up out of fear, so too, when the sword of mindfulness falls, one should quickly take it up, remembering the fear of hell.' Mindfulness is very important, and Nāgārjuna also said: 'The Victorious One has taught that mindfulness, along with dominion over the body and possessions, is the only path to liberation. Therefore, it should be guarded diligently, and not allowed to be lost, for the loss of mindfulness destroys all Dharmas.'
ཇིག་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གང་ལ་དྲན་པ་བསྟེན་པའི་ཡུལ་ལ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ལེགས་པར་ཕྱེ་བ་ཞིག་དྲན་པས་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི། དྲན་པ་ལ་རང་དབང་དུ་ཡུལ་འབྱེད་རྒྱུ་མེད་དོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཕྱེ་བ་དགོས་ན། སྤྱིར་གསུང་རབ་ནས་བཤད་པའི་འཇུག་ལྡོག་གི་གནས་ཐམས་ཅད་དང་ཁྱད་པར་དུ་རང་རང་གིས་ཁས་གང་བླངས་པའི་སྡོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤང་བླང་རྣམས་ཡིན་པས། དེ་དག་ལ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་བསྟེན་ན་ཉམས་ལེན་རྫོགས་པར་འགྱུར་གྱི། སེམས་དམིགས་པ་ལ་འདོགས་པ་གཅིག་པུ་ལ་དྲན་ཤེས་བསྟེན་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་གར་ཡང་མི་ཕྱིན་ཏོ། །དེ་ཡང་གཡུལ་དུ་རལ་གྲི་དང་ 13-2-288b པོ་ནས་མ་ཤོར་བ་ལ་འབད་པ་དང་། བརྒྱ་ལ་ཤོར་ན་ཡང་དེ་མ་ཐག་ལེན་པ་ནི་བསད་ཀྱིས་དོགས་པའི་འཇིགས་པ་ཚིག་ཙམ་མིན་པ་ཞིག་ཡོད་པ་ལ་ཐུག་པ་ལྟར། ལམ་བསྒོམ་པ་པོས་ཀྱང་དང་པོ་ནས་སྤང་བླང་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་ཤོར་དོགས་བྱེད་པ་དང་། ཤོར་ན་ཡང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བསྟེན་པ་ནི་དྲན་པ་ཉམས་པའི་ཚེ་ཉེས་ལྟུང་གིས་གོས་པའི་འབྲས་བུ་ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བ་ལ་འཇིགས་པ་ཚིག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ལ་ཐུག་གོ། དེ་ཡང་ལས་འབྲས་ལ་མཐིལ་དུ་བྱས་ནས་སྐྱོང་བ་ལ་རག་ལས་པས། འོ་སྐོལ་དེ་དག་ལ་གདམས་པ་ཟབ་མོ་ཡིན་སྙམ་པའི་བློ་མི་སྐྱེ་བ་རྣམས་ལ་ལམ་གྱི་རྐང་དམ་པ་མཁས་པ་མགུ་བའི་སྒྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་རྩ་བ་ཆད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཉེས་སྤྱོད་ཆུང་ངུ་ཙམ་ལ་ཡང་འཇིགས་པར་བལྟས་ནས་རྒྱུན་འཐུད་དུ་མི་འཇུག་པར་དེ་མ་ཐག་ནས་དགག་དགོས་པ་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན། དཔེར་ན་དུག་མདས་ལུས་ལ་རྨ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བཏོད་ན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་དུག་རྒྱས་པར་འགྱུར་བས་རྨ་དེ་བཅད་ནས་འབོར་དགོས་པ་ལྟར། ཉེས་སྤྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་སེམས་ལ་རྨ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ལས་མ་བཏོད་ཀྱང་དེ་ཡལ་བར་དོར་ན་མྱུར་དུ་སེམས་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པས་ཆུང་ངུར་མི་འགྱུར་གྱི། ཆེན་པོར་འགྱུར་བས། དང་པོ་ནས་མི་འབྱུང་བར་འགོག་པ་དང་གལ་ཏེ་བྱུང་ན་ཡང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱུན་བཅད་དགོས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཁྲག་ལ་བརྟེན་བཅས་ནས། །དུག་ནི་ལུས་ལ་ཁྱབ་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་གླགས་ནི་རྙེད་གྱུར་ན། །ཉེས་པས་སེམས་ལ་ཁྱབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། ། 13-2-289a འོ་ན་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཡུལ་ལས་རྒྱལ་བར་འདོད་པས་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ཇི་ལྟར་བསྟེན་སྙམ་ན། ཉུངས་མར་བཀང་བའི་སྣོད་བསྐུར་ལ། །རལ་གྲི་ཐོགས་པས་དྲུང་བསྡད་དེ། །བོ་ན་གསོད་བསྡིགས་འཇིགས་པ་ལྟར། །བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་དེ་བཞིན་བསྒྲིམ། །ཞེས་པ་ལྟར་བསྒྲིམ་དགོས་ཏེ། འདི་ཀཱ་ཏྱཱ་ཡ་ནའི་བྱུང་བའི་མཐའ། ལུང་ནས་གསུངས་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བསྒྲིམས་པའི་ཚེ་སྤྱིར་ཉེས་སྤྱོད་དང་ཁྱད་པར་དུ་གཉིད་ལ་སོགས་པ་ལེ་ལོའི་རྒྱུ་འོང་བར་སྣ
【現代漢語翻譯】 '成為'。正如所說。對於憶念所依之境，也應以智慧善加辨別，憶念方能執持。憶念本身並無自主辨別境之能力。那麼，需要智慧如何辨別呢？總的來說，是經論中所說的所有取捨之處，特別是各自所受持的律儀之舍取。若於此等處依止憶念和正知，則能圓滿修持。僅僅將心專注於一個對境上，依止憶念和正知，則無濟於事。這就像戰場上，努力不讓寶劍從手中滑落，即使滑落也要立即撿起，因為害怕被殺，並非只是說說而已。同樣，修行者首先要努力不忘記應舍應取之憶念，若已忘失，也要立即憶起，因為害怕憶念退失會導致惡果，墮入惡趣，並非只是說說而已，而是內心真正生起怖畏。這依賴於以業果為根本而修持。因此，對於那些認為這些是甚深教言，不會生起這種想法的人來說，他們已經斬斷了通往聖道的根本，以及賢者所喜悅的修行功德之源。那麼，如果對微小的惡行也感到恐懼，不讓它持續下去，而是立即制止，這是為什麼呢？例如，毒箭在身上造成一個小傷口，如果不處理，毒素會迅速蔓延到全身，因此必須切除傷口。同樣，惡行即使只在心中造成一個小傷口，如果忽略它，它也會迅速蔓延到心中，不會變得微小，而是會變得巨大。因此，首先要防止惡行產生，如果已經產生，也要立即斷除其相續。正如經中所說：'如毒隨血而遍身，過失得便亦遍心。' 那麼，想要戰勝煩惱之戰場的人，應該如何依止憶念和正知呢？就像經中所說：'盛滿油的容器，持劍者守護之，若油滴出便殺之，如是瑜伽者精進。' 必須如此精進。這是迦旃延（Kātyāyana）的傳記結尾，應從經藏中瞭解。如此精進之時，通常會產生惡行，特別是睡眠等懈怠之因。
【English Translation】 'Become'. As it is said. Regarding the object upon which mindfulness relies, it should also be well distinguished by wisdom, and then mindfulness can grasp it. Mindfulness itself does not have the autonomy to distinguish objects. So, how does wisdom need to distinguish? Generally speaking, it refers to all the points of acceptance and rejection mentioned in the scriptures, and in particular, the abandonment and acceptance of the vows that each individual has taken. If one relies on mindfulness and awareness in these matters, then one can perfect the practice. Merely focusing the mind on a single object and relying on mindfulness and awareness will not lead anywhere. This is like on the battlefield, striving not to let the sword slip from one's hand, and even if it slips, picking it up immediately, because of the fear of being killed, which is not just talk. Similarly, the practitioner must first strive not to forget the mindfulness of what should be abandoned and accepted, and if it has been forgotten, immediately recall it, because of the fear that the loss of mindfulness will lead to bad consequences, falling into the lower realms, which is not just talk, but a genuine fear arising in the mind. This depends on cultivating with karma and its results as the foundation. Therefore, for those who think that these are profound teachings and do not generate this kind of thought, they have cut off the root of the path to liberation and the source of the qualities of practice that the wise rejoice in. So, if one is afraid of even small misdeeds and does not allow them to continue, but immediately stops them, why is that? For example, if a poisoned arrow creates a small wound on the body, if left untreated, the poison will quickly spread throughout the body, so the wound must be cut off. Similarly, even if a misdeed only creates a small wound in the mind, if it is ignored, it will quickly spread throughout the mind, it will not become small, but will become large. Therefore, one must first prevent misdeeds from arising, and if they have arisen, immediately cut off their continuity. As it is said in the sutra: 'As poison spreads through the body with blood, faults also spread through the mind when they find an opportunity.' So, how should one who wants to win the battlefield of afflictions rely on mindfulness and awareness? As it is said in the sutra: 'A vessel filled with oil, guarded by a swordsman, who kills if a drop spills, so should the yogi strive.' One must strive in this way. This is the end of the biography of Kātyāyana, which should be understood from the scriptures. When striving in this way, misdeeds usually arise, especially the causes of laziness such as sleep.
ང་ན་དང་དུ་མི་ལེན་པར་གདོང་ནས་བཟློག་དགོས་ཏེ། དེ་བས་པང་དུ་སྦྲུལ་འོངས་ན། །ཇི་ལྟར་རིངས་སུ་ལྡང་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་གཉིད་དང་སྙོམ་འོངས་ན། །མྱུར་དུ་དེ་དག་བཟློག་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་འཕྲོ་གཅོད་པ་ཙམ་མིན་གྱི། ཉེས་པ་བྱུང་བ་དེ་ལ་ཡིད་མི་དགའ་བ་བསྐྱེད་དགོས་པས། བདག་སྔོན་ཡང་འདི་ལྟར་སོང་བས་ད་བར་དུ་འཁོར་བར་འཁྱམས། ཁྱད་པར་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་དེའི་བསླབ་བྱའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་གནས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྨད་པའི་གནས་སོ་སྙམ་དུ་བསམ་པ་དང་། ད་ཕྱིན་ཆད་ཉེས་པ་འདི་ཡེ་མི་འབྱུང་བ་ཞིག་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཕྱིན་ཆད་སྡོམ་པའི་འཕེན་པ་གཉིས་ཀ་མང་དུ་གཏང་སྟེ། ཉེས་པ་བྱུང་བ་རེ་རེ་བཞིན། །བདག་ལ་སྨད་ནས་ཅི་ནས་ཀྱང་། །བདག་ལ་ཕྱིས་འདི་མི་འབྱུང་བ། །དེ་ལྟར་བྱ་ཞེས་ཡུན་རིང་བསམ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྩ་བ་དྲན་པ་སྟོབས་ལྡན་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་གང་ཟབ་པ་ལ་འབད་པར་བྱ་ 13-2-263a གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། རྣམ་སྨིན་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཆེས་ཆེ་བ་འབྱིན་ཀྱང་དགེ་རྩ་མི་འཇོམས་ན་དེ་ཙམ་དུ་སྡིག་ཆེ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་རྣམ་སྨིན་ཚབས་ཆེ་བ་འབྱིན་པ་དང་དགེ་རྩ་འཇོམས་པ་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པའི་ཉེས་སྤྱོད་ནི་ཞེ་སྡང་ལས་གཞན་པའང་མང་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལོག་ལྟ་དང་དམ་པའི་ཆོས་སྤོང་བ་དང་བྱང་སེམས་དང་བླ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆེས་ཆེར་ཁྱད་དུ་གསོད་ཅིང་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པ་སོགས་ཏེ་བསླབ་བཏུས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ༈ བཟོད་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། བཟོད་པའི་རབ་དབྱེ་ལ་གསུམ། གནོད་བྱེད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པ་དང་། ཆོས་ལ་ངེས་སེམས་ཀྱི་བཟོད་པའོ། ། ༈ གནོད་བྱེད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ། དང་པོ་གནོད་བྱེད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་གཉིས། གནོད་བྱེད་ཀྱིས་གནོད་པ་བྱས་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ་དང་། གནོད་བྱེད་འབྱོར་པ་ལ་མི་དགའ་ཞིང་རྒུད་པ་ལ་དགའ་བ་དགག་པའོ། ། ༈ གནོད་བྱེད་ཀྱིས་གནོད་པ་བྱས་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས། བདེ་བའི་གེགས་བྱས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱས་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ་དང་། བཀུར་བ་སོགས་ཀྱི་གེགས་བྱས་པ་དང་བརྙས་པ་སོགས་གསུམ་བྱེད་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པའོ། ། ༈ བདེ་བའི་གེགས་བྱས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱས་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས། ཁྲོ་བར་བྱ་བ་མི་རིགས་པར་བསྟན་པ་དང་། བརྩེ་བར་བྱ་བ་རིགས་པར་བསྟན་པའོ། ། ༈ ཁྲོ་བར་བྱ་བ་མི་རིགས་པར་བསྟན་པ། དང་པོ་ལ་གསུམ། ཡུལ་དང་། ཡུལ་ཅན་དང་། རྟེན་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པའོ། ། ༈ ཡུལ་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ། དང་པོ་ལ། རང་དབང་ཡོད་མེད་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ་ནི། གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་བར་རིགས་པའི་ 13-2-263b རྒྱུ་མ
【現代漢語翻譯】 我不能接受，必須從一開始就阻止它。正如當蛇來到膝上時，你會立刻跳起來一樣。同樣，當睏倦和懶惰來臨時，要迅速地阻止它們。』 這不僅僅是中斷，還要對已經發生的錯誤產生厭惡感。心想：『我過去就是這樣做的，所以至今還在輪迴中漂泊。特別是，作為一位菩薩，受持了戒律，卻與戒律的教導背道而馳，這是非常可恥的。』並且下定決心，以後絕不再犯這樣的錯誤。要增加受持戒律的決心和努力，對於每一個犯下的錯誤，都要責備自己，並且下定決心：『無論如何，我以後絕不能再犯這樣的錯誤。』要這樣長久地思考。 正如所說，要努力培養強大的正念，使其持續不斷地生起，這是根本。 即使產生非常不悅意的異熟果，但如果沒有摧毀善根，罪過也不算太大。然而，產生嚴重的異熟果和摧毀善根這兩種情況同時發生的惡行有很多，不僅僅是嗔恨。例如，誹謗因果的邪見，捨棄正法，以及極度輕視和傲慢地對待菩薩和上師等等，這些都可以在《學集論》中瞭解。 忍辱的分類 忍辱的分類有三種：對加害者不介意，安忍痛苦，以及對法的決信忍。 對加害者不介意 首先，生起對加害者不介意的忍辱，這又分為兩點：阻止對加害者所造成的傷害不忍受，以及阻止對加害者獲得利益不悅，遭受損失而高興。 阻止對加害者所造成的傷害不忍受 首先，這又分為兩點：阻止對快樂的障礙和痛苦的製造不忍受，以及阻止對尊敬等的障礙和侮辱等三種行為不忍受。 阻止對快樂的障礙和痛苦的製造不忍受 首先，這又分為兩點：揭示憤怒是不合理的，以及揭示應該慈愛。 揭示憤怒是不合理的 首先，這又分為三點：從對境、有境和所依進行觀察，憤怒都是不合理的。 從對境進行觀察，憤怒是不合理的 首先，從觀察自主與否來看，憤怒是不合理的。如果對加害者生氣是合理的
【English Translation】 I must not accept it, but turn it away from the beginning. Just as when a snake comes onto your lap, you immediately jump up. Similarly, when drowsiness and laziness come, quickly turn them away.』 It is not just cutting it off, but also generating displeasure towards the fault that has occurred. Thinking, 『I have been like this before, so I have wandered in samsara until now. In particular, as a Bodhisattva, having taken vows and abiding in opposition to the teachings of those vows is extremely blameworthy.』 And resolving, 『I must ensure that this fault never occurs again.』 Increase both the resolve and effort to uphold the vows. For each fault that occurs, scold yourself and resolve, 『In any case, I must ensure that this does not happen to me again.』 Think like that for a long time. As it is said, strive to cultivate the root of strong mindfulness that arises continuously. Even if it produces a very unpleasant result, if it does not destroy the roots of virtue, the sin is not so great. However, there are many misdeeds that combine both producing severe results and destroying the roots of virtue, not just hatred. For example, the wrong view of denying cause and effect, abandoning the sacred Dharma, and extremely despising and being arrogant towards Bodhisattvas and Lamas, etc., these can be learned from the Compendium of Trainings. The Divisions of Patience There are three divisions of patience: not minding the harm-doer, accepting suffering, and the patience of conviction in the Dharma. Not Minding the Harm-doer First, generating the patience of not minding the harm-doer, which is divided into two points: preventing intolerance towards the harm caused by the harm-doer, and preventing displeasure at the harm-doer gaining benefits and rejoicing at their losses. Preventing Intolerance Towards the Harm Caused by the Harm-doer First, this is divided into two points: preventing intolerance towards the obstruction of happiness and the creation of suffering, and preventing intolerance towards the obstruction of respect, etc., and the three actions of insult, etc. Preventing Intolerance Towards the Obstruction of Happiness and the Creation of Suffering First, this is divided into two points: showing that anger is unreasonable, and showing that love is reasonable. Showing That Anger is Unreasonable First, this is divided into three points: observing from the object, the subject, and the basis, anger is unreasonable. Observing from the Object, Anger is Unreasonable First, from observing whether there is autonomy or not, anger is unreasonable. If it is reasonable to be angry at the harm-doer
ཚན་གང་ཡིན་སྙམ་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བརྟགས་པ་ན་དེས་རང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས། སྦྱོར་བས་རང་གི་བདེ་བ་བཀག་པའམ་ལུས་དང་སེམས་ལ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པས་སོ་སྙམ་ན། གལ་ཏེ་དེས་རང་ལ་གནོད་པ་མི་བྱེད་པ་ལ་རང་དབང་ཡོད་བཞིན་དུ་གནོད་པ་བསྐྱལ་བས་ཁྲོ་བ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་རང་དབང་གཏན་མེད་དེ། གཞན་གྱིས་དབང་མེད་དུ་བསྐུལ་ནས་གནོད་པ་བྱས་པ་ཡིན་པས་ཁྲོ་བ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། དེས་གནོད་པ་བྱེད་པ་དེ་ལ་རང་ལ་རང་དབང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་སྔོན་གོམས་པའི་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་ཡོད་པ་དང་ཡུལ་ཉེ་བ་དང་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་ཚོགས་པ་ན་གནོད་པའི་སེམས་དེ་བསྐྱེད་དོ་སྙམ་དུ་མ་བསམས་ཀྱང་རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་གིས་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་མ་ཚང་ན་བསྐྱེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཀྱང་གཏན་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་གིས་གནོད་པ་བྱེད་འདོད་བསྐྱེད་ལ་དེས་ཀྱང་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་བསྐྱེད་ཅིང་། དེས་གཞན་ལ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་གང་ཟག་དེ་ལ་རང་དབང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །ཁོ་ཉིད་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པས་དེའི་བྲན་ལྟར་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལ་རང་དབང་གཏན་མེད་པར་གཞན་གྱིས་དབང་མེད་དུ་བསྐུལ་ནས་གནོད་པ་བྱས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། དཔེར་ན་གདོན་གྱིས་བརླམས་ནས་དེའི་དབང་དུ་སོང་བ་འགའ་ཞིག་ 13-2-264a རང་དེ་ལས་ཐར་བར་བྱེད་པའི་ཕན་འདོགས་མཁན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་འདོད་ཅིང་བརྡེག་པ་སོགས་བྱེད་ཀྱང་། འདི་ནི་གདོན་གྱིས་རང་དབང་མེད་པར་བྱས་པས་དེ་ལྟར་བྱེད་དོ་སྙམ་ནས་དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ཁྲོ་བར་གདོན་དང་ཅི་ཕྲེལ་ཕྲེལ་ལ་འབད་པ་བཞིན་དུ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་གནོད་བྱེད་ཀྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པ་ན་འདི་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་གདོན་གྱིས་རང་དབང་མེད་པར་བྱས་པས་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། གང་ཟག་དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ཁྲོ་བར་འདི་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དང་དབྲལ་བའི་ཕྱིར་དུ་བདག་གིས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་འབད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཁྲོ་ཡང་འབྱུང་པོས་བཟུང་བ་ལས། །སྨན་པ་འཁྲུག་པ་མིན་དེ་ལྟར། །ཐུབ་པས་ཉོན་མོངས་དགྲར་གཟིགས་ཀྱི། །ཉོན་མོངས་དང་འབྲེལ་གང་ཟག་མིན། །ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་། འདི་འདིར་སེམས་ཅན་སྐྱོན་མིན་གྱི། །འདི་ནི་ཉོན་མོངས་རྣམས་སྐྱོན་ཞེས། །རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་མཁས་པ་རྣམས། །སེམས་ཅན་དག་ལ་འཁྲུག་མི་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །སྤྱོད་འཇུག་ནས་རིགས་པ་མང་དུ་གསུངས
【現代漢語翻譯】 我們應當這樣去觀察：當他人想要傷害我們，並且通過實際行動阻止了我們的快樂，或者給我們的身心帶來了不悅的痛苦時，我們是否應該生氣呢？如果那個人明明可以選擇不傷害我們，卻仍然選擇傷害，我們是否應該生氣呢？或者，那個人根本沒有自主權，而是被他人迫使才傷害我們，我們是否應該生氣呢？如果是第一種情況，我們不應該生氣，因為那個人傷害我們並非出於自己的意願。這是因為，當過去的煩惱習氣種子存在，並且面臨著外境的刺激，以及不如理作意的因緣聚合時，即使我們不希望生起傷害的念頭，這些因緣也會促使它產生。反之，如果這些因緣不具備，即使我們希望生起傷害的念頭，它也根本不會產生。因此，是這些因緣促使了傷害的意願產生，而這個意願又促使了傷害的行為發生，最終給他人帶來了痛苦。所以，這個人根本沒有任何自主權，他自己也成了煩惱的奴隸。如果那個人完全沒有自主權，而是被他人迫使才傷害我們，那就更不應該生氣了。例如，有些人被鬼附身，失去了自主權，想要傷害甚至毆打那些幫助他們擺脫困境的人。我們會認為這是因為鬼怪讓他們失去了自主權，所以才會這樣做，因此我們不會對他們生氣，而是努力驅除鬼怪。同樣地，菩薩在面對他人的傷害時，也應該這樣想：『這個人是被煩惱的魔鬼控制了，所以才會這樣做。』因此，我們不應該對這個人產生任何憤怒，而應該爲了幫助他擺脫煩惱，努力修持菩薩行。正如《四百論》中所說：『憤怒也像被魔鬼附身一樣，醫生不會因此而生氣。同樣，佛陀視煩惱為敵人，而不是與煩惱相關聯的人。』月稱論師也說：『在此，過錯不在於眾生，而在於煩惱。智者經過分析后，不會對眾生生氣。』《入菩薩行論》中也闡述了許多類似的道理。 Let us examine what the reason is for anger. When someone intends to harm us, and through their actions, prevents our happiness or causes undesirable suffering to our body and mind, should we be angry? If they had the choice not to harm us but chose to do so, should we be angry? Or do they have no control, being forced by others to harm us, should we be angry? If it's the first case, we shouldn't be angry because they don't have control over their harmful actions. This is because when the seeds of past habitual afflictions are present, and they encounter conducive circumstances like proximity to the object and inappropriate attention, even if we don't intend to generate harmful thoughts, these causes and conditions will bring them about. Conversely, if these causes and conditions are not complete, even if we intend to generate them, they will never arise. Thus, these causes and conditions generate the intention to harm, which in turn generates the actions of harming, causing suffering to others. Therefore, that person has no control whatsoever. They themselves have become subject to the power of afflictions, like a slave to them. If they have no control and are forced by others to harm us, then we shouldn't be angry at all. For example, some who are possessed by spirits and controlled by them may want to harm or even strike those who are helping them to be freed. We think, 'This is because the spirit has made them lose control, so they act this way.' Therefore, we don't get angry at them at all, but strive to deal with the spirit. Similarly, when a Bodhisattva is harmed by someone, they should think, 'This person is acting this way because they have been made powerless by the demon of afflictions.' Therefore, without any anger towards that person, one should generate the thought, 'I will strive in the practice of a Bodhisattva in order to separate this person from those afflictions.' As it is said in the Four Hundred Verses: 'Even when anger arises from being possessed by a spirit, the doctor is not angry. Similarly, the Thubpa (釋迦牟尼佛，梵文：Śākyamuni，羅馬轉寫：Shakyamuni，能仁寂默) sees afflictions as the enemy, not the person associated with afflictions.' And Slob dpon Zla ba Grags pa (月稱論師，梵文：Ācārya Candrakīrti，羅馬轉寫：Acharya Chandrakirti， आचार्य चन्द्रकीर्ति，月亮般名聲的導師) also said: 'Here, the fault is not with sentient beings, but with the afflictions. Having analyzed in this way, the wise do not get angry with sentient beings.' The Guide to the Bodhisattva's Way of Life speaks extensively on these reasons.
【English Translation】 We should examine what the reason is for anger. When someone intends to harm us, and through their actions, prevents our happiness or causes undesirable suffering to our body and mind, should we be angry? If they had the choice not to harm us but chose to do so, should we be angry? Or do they have no control, being forced by others to harm us, should we be angry? If it's the first case, we shouldn't be angry because they don't have control over their harmful actions. This is because when the seeds of past habitual afflictions are present, and they encounter conducive circumstances like proximity to the object and inappropriate attention, even if we don't intend to generate harmful thoughts, these causes and conditions will bring them about. Conversely, if these causes and conditions are not complete, even if we intend to generate them, they will never arise. Thus, these causes and conditions generate the intention to harm, which in turn generates the actions of harming, causing suffering to others. Therefore, that person has no control whatsoever. They themselves have become subject to the power of afflictions, like a slave to them. If they have no control and are forced by others to harm us, then we shouldn't be angry at all. For example, some who are possessed by spirits and controlled by them may want to harm or even strike those who are helping them to be freed. We think, 'This is because the spirit has made them lose control, so they act this way.' Therefore, we don't get angry at them at all, but strive to deal with the spirit. Similarly, when a Bodhisattva is harmed by someone, they should think, 'This person is acting this way because they have been made powerless by the demon of afflictions.' Therefore, without any anger towards that person, one should generate the thought, 'I will strive in the practice of a Bodhisattva in order to separate this person from those afflictions.' As it is said in the Four Hundred Verses: 'Even when anger arises from being possessed by a spirit, the doctor is not angry. Similarly, the Thubpa (釋迦牟尼佛，梵文：Śākyamuni，羅馬轉寫：Shakyamuni，能仁寂默) sees afflictions as the enemy, not the person associated with afflictions.' And Slob dpon Zla ba Grags pa (月稱論師，梵文：Ācārya Candrakīrti，羅馬轉寫：Acharya Chandrakirti， आचार्य चन्द्रकीर्ति，月亮般名聲的導師) also said: 'Here, the fault is not with sentient beings, but with the afflictions. Having analyzed in this way, the wise do not get angry with sentient beings.' The Guide to the Bodhisattva's Way of Life speaks extensively on these reasons. Let us examine what the reason is for anger. When someone intends to harm us, and through their actions, prevents our happiness or causes undesirable suffering to our body and mind, should we be angry? If they had the choice not to harm us but chose to do so, should we be angry? Or do they have no control, being forced by others to harm us, should we be angry? If it's the first case, we shouldn't be angry because they don't have control over their harmful actions. This is because when the seeds of past habitual afflictions are present, and they encounter conducive circumstances like proximity to the object and inappropriate attention, even if we don't intend to generate harmful thoughts, these causes and conditions will bring them about. Conversely, if these causes and conditions are not complete, even if we intend to generate them, they will never arise. Thus, these causes and conditions generate the intention to harm, which in turn generates the actions of harming, causing suffering to others. Therefore, that person has no control whatsoever. They themselves have become subject to the power of afflictions, like a slave to them. If they have no control and are forced by others to harm us, then we shouldn't be angry at all. For example, some who are possessed by spirits and controlled by them may want to harm or even strike those who are helping them to be freed. We think, 'This is because the spirit has made them lose control, so they act this way.' Therefore, we don't get angry at them at all, but strive to deal with the spirit. Similarly, when a Bodhisattva is harmed by someone, they should think, 'This person is acting this way because they have been made powerless by the demon of afflictions.' Therefore, without any anger towards that person, one should generate the thought, 'I will strive in the practice of a Bodhisattva in order to separate this person from those afflictions.' As it is said in the Four Hundred Verses: 'Even when anger arises from being possessed by a spirit, the doctor is not angry. Similarly, the Thubpa (釋迦牟尼佛，梵文：Śākyamuni，羅馬轉寫：Shakyamuni，能仁寂默) sees afflictions as the enemy, not the person associated with afflictions.' And Slob dpon Zla ba Grags pa (月稱論師，梵文：Ācārya Candrakīrti，羅馬轉寫：Acharya Chandrakirti， आचार्य चन्द्रकीर्ति，月亮般名聲的導師) also said: 'Here, the fault is not with sentient beings, but with the afflictions. Having analyzed in this way, the wise do not get angry with sentient beings.' The Guide to the Bodhisattva's Way of Life speaks extensively on these reasons.
་ཀྱང་འདི་ཉིད་ངེས་པ་སྐྱེ་སླ་ཞིང་ཁྲོ་བའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་ཚབས་ཆེ་བར་སྣང་ལ། བྱང་སར་ཡང་ཆོས་ཙམ་གྱི་འདུ་ཤེས་བསྒོམས་ནས་གནོད་པ་བཟོད་པར་གསུངས་པའང་འདི་དང་དོན་གཅིག་པས་འདི་ལ་ངེས་པ་རྙེད་རྙེད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་དེ་དག་ལ་ 13-2-264b རང་དབང་ཡོད་ན་ནི་འགའ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དེ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལའང་རང་དབང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དེ་དག་ཉོན་མོངས་དྲག་པོས་བསྐྱོད་པ་ན་ཆེས་ཤིན་ཏུ་སྡུག་ཅིང་ཕངས་པའི་རང་ལའང་འགག་པ་དང་གཡང་དུ་མཆོང་པ་དང་། ཚེར་མ་དང་མཚོན་ལ་སོགས་པས་གནོད་པ་བྱེད་ཅིང་ཁ་ཟས་གཅོད་པ་སོགས་བྱེད་ན། གཞན་ལ་གནོད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཀྱང་ཁྲོ་བ་དགག་པར་བྱའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་གཞན་གྱི་དབང་། །དེ་ཡི་དབང་གིས་དེ་དབང་མེད། །དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་སྤྲུལ་ལྟ་བུའི། །དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཁྲོ་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། དེ་བས་དགྲ་འམ་མཛའ་ཡང་རུང་། །མི་རིགས་བྱེད་པ་མཐོང་གྱུར་ན། །འདི་འདྲའི་རྐྱེན་ལས་གྱུར་ཏོ་ཞེས། །དེ་ལྟར་སོམས་ཏེ་བདེ་བར་མནོས། །གལ་ཏེ་རང་དགས་འགྲུབ་འགྱུར་ན། །འགའ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པས། །ལུས་ཅན་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །སུ་ལའང་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། གང་ཚེ་ཉོན་མོངས་དབང་གྱུར་པས། །བདག་སྡུག་ཉིད་ཀྱང་གསོད་བྱེད་པ། །དེ་ཚེ་དེ་དག་གཞན་ལུས་ལ། །གནོད་མི་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གློ་བུར་བ་དང་རང་བཞིན་གང་ཡིན་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ་ནི། གཞན་ལ་འཚེ་བ་བྱེད་པའི་སྐྱོན་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་མིན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བས་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ནི་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ་མེ་ཚ་ཞིང་བསྲེག་པ་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ 13-2-265a ཏེ་གློ་བུར་བ་ཡིན་ནའང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། དུ་བ་ལ་སོགས་པ་ནམ་མཁའ་ལ་སྣང་བ་ན་དེའི་སྐྱོན་གྱི་དབང་གིས་ནམ་མཁའ་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་བཞིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་ཁྲོ་བ་དགག་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གལ་ཏེ་གཞན་ལ་འཚེ་བྱེད་པ། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ན། །དེ་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། །བསྲེག་པའི་རང་བཞིན་མེ་བཀོན་འདྲ། །འོན་ཏེ་སྐྱོན་དེ་གློ་བུར་ལ ། སེམས་ཅན་རང་བཞིན་ངེས་པ་ན། །འོ་ནའང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། །མཁའ་ལ་དུད་འཐུལ་བཀོན་པ་བཞིན། །ཞེས་སོ། །དངོས་དང་བརྒྱུད་པ་གང་གིས་གནོད་པ་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ་ནི། དངོས་སུ་གནོད་པ་བསྐྱེད་པའི་གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་ན་ནི། དབྱུག་པ་སོགས་ལ་གང་ཟག་བཞིན་དུ་ཁྲོ་དགོས་ལ། བརྒྱུད་ནས་གནོད་པ་སྐྱེལ་བའི་གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་ན་ནི། དབྱུག་པ་སོགས་སྐྱེས་བུས་རྦད་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་ཡང་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཞེ་སྡང་གིས་རྦད་པས་ཞེ་སྡང་ལ་
【現代漢語翻譯】 此外，這種方法更容易產生定解，並且似乎更有可能成為憤怒的對治。在《菩薩地論》中也說，僅僅通過觀修法的概念來忍受損害，這與此處的意義相同，因此應該反覆修習以獲得定解。如果這些眾生有自主權，那麼任何眾生都不會遭受痛苦，因為他們不希望痛苦，並且他們也有自主權。此外，當他們被強烈的煩惱所驅使時，他們會非常痛苦和懊惱，甚至會傷害自己，比如跳崖、用荊棘和武器傷害自己、斷食等等。更何況是傷害他人呢？這樣思維后，也應該阻止憤怒。《入菩薩行論》中說：『如是一切皆他力，彼力所使無自主，知已不應嗔如幻，彼諸物事如化身。』又說：『故敵或友作何事，見已若合亦合理，念彼皆由他緣起，由此于彼當安忍。』又說：『若能如願一切成，則誰亦不欲受苦，是故一切有情眾，定當不苦而安樂。』又說：『煩惱所使自欲害，尚且殺害自身命，彼為煩惱所制伏，云何能不害他身？』 如果分析是突發性的還是自性的，那就不合理：因為對他人造成傷害的過失，不外乎是眾生的自性或非自性。如果是自性，那麼就不應該憤怒，就像不應該對火的熱和燃燒感到憤怒一樣。但是，如果是突發性的，那麼也不應該憤怒，就像不應該對出現在天空中的煙霧等過失感到憤怒一樣。這樣思維后，應該阻止憤怒。《入菩薩行論》中說：『若謂損害由彼生，是彼童蒙之本性，則嗔彼亦不應理，猶如嗔火燒性時。若謂此罪是突發，有情本性本無過，則嗔彼亦不應理，如嗔虛空為煙染。』 如果分析是通過直接還是間接的方式造成傷害，那就不合理：如果對直接造成傷害的施害者感到憤怒，那麼就應該像對人一樣對棍棒等感到憤怒。如果對間接造成傷害的施害者感到憤怒，那麼就像棍棒等被某人擊打一樣，這個人也應該被憤怒所擊打，因此應該對憤怒感到憤怒。
【English Translation】 Furthermore, this method is easier to generate certainty, and it seems more likely to become an antidote to anger. It is also said in the Bodhisattvabhumi that enduring harm by merely contemplating the concept of Dharma is the same as the meaning here, so one should repeatedly practice to gain certainty. If these sentient beings had autonomy, then no sentient being would suffer, because they do not want suffering, and they also have autonomy. Moreover, when they are driven by strong afflictions, they become very distressed and regretful, and even harm themselves, such as jumping off cliffs, harming themselves with thorns and weapons, fasting, and so on. What need is there to mention harming others? Having thought in this way, one should also prevent anger. The Bodhicaryavatara says: 'Thus, all are under the power of others, They are powerless under its control, Knowing this, one should not be angry with illusory things, Those things are like emanations.' It also says: 'Therefore, whether an enemy or a friend does something, Seeing it, it is also reasonable, Thinking that they all arise from other causes, Therefore, one should be patient with them.' It also says: 'If everything could be accomplished as desired, Then no one would want to suffer, Therefore, all sentient beings, Would certainly not suffer and be happy.' It also says: 'Driven by afflictions, one even wants to harm oneself, One even kills one's own life, They are subdued by afflictions, How could they not harm the bodies of others?' If one analyzes whether it is sudden or intrinsic, it is unreasonable: because the fault of causing harm to others is either the nature or non-nature of sentient beings. If it is the nature, then one should not be angry, just as one should not be angry with the heat and burning of fire. However, if it is sudden, then one should not be angry either, just as one should not be angry with the faults such as smoke appearing in the sky. Having thought in this way, one should prevent anger. The Bodhicaryavatara says: 'If you say that harm is caused by them, It is the nature of those children, Then it is not reasonable to be angry with them, Like being angry with fire when it burns. If you say that this fault is sudden, The nature of sentient beings is definitely without fault, Then it is not reasonable to be angry either, Like being angry with the sky for being stained by smoke.' If one analyzes whether harm is caused directly or indirectly, it is unreasonable: if one is angry with the harmer who directly causes harm, then one should be angry with the stick, etc., as if it were a person. If one is angry with the harmer who indirectly causes harm, then just as the stick, etc., is struck by someone, that person should also be struck by anger, therefore one should be angry with anger.
ཁྲོ་དགོས་ཏེ། དབྱུག་པ་ལ་སོགས་དངོས་བཀོལ་ཏེ། །གལ་ཏེ་འཕེན་པ་ལ་ཁྲོ་ན། །དེ་ཡང་ཞེ་སྡང་གིས་རྦད་པས། །ཉེས་ན་ཞེ་སྡང་ལ་ཁྲོ་རིགས། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་དབྱུག་པ་ལ་མི་ཁྲོ་ན་འཕེན་མཁན་ལའང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ལ། འཕེན་མཁན་ལ་ཁྲོ་ན་ཞེ་སྡང་ལའང་ཁྲོ་བར་རིགས་པ་ལ་དེ་ལྟར་མི་འཛིན་པ་ནི། བློ་མི་རིགས་པའི་ལམ་དུ་སོང་བ་ཡིན་པས་རིགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཚུངས་པ་ལ་ངེས་པ་དྲང་ལ། དབྱུག་པ་ལྟར་གང་ཟག་ 13-2-265b ལའང་མི་ཁྲོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱོགས་སུ་ཡིད་དྲང་སྟེ། འདི་ལའང་དབྱུག་པ་དང་འཕེན་པ་པོ་ལ་གནོད་སེམས་ཡོད་མེད་ཀྱིས་མི་ཕྱེད་པ་ནི། སྔར་བསྟན་པའི་རང་དབང་འགོག་པའི་རིགས་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གནོད་བྱེད་བསྐུལ་བའི་རྒྱུ་ལ་བརྟགས་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་ནི། གནོད་བྱེད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་མི་འབྱུང་བས་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྔོན་གྱི་མི་དགེ་བའི་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། རང་གི་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་གནོད་བྱེད་རང་དབང་མེད་པར་བསྐུལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གིས་ལན་པ་ལ་གཞན་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་སོ་སྙམ་དུ་རང་ལ་ལེ་ལན་དེད་ནས་ཁྲོ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་སེམས་ཅན་དམྱལ་བའི་སྲུང་མ་རྣམས་རང་གི་ལས་ངན་གྱིས་བསྐྱེད་ནས་རང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་བཞིན་ཏེ། བདག་གིས་སྔོན་ཆད་སེམས་ཅན་ལ། །འདི་འདྲ་བ་ཡི་གནོད་པ་བྱས། །དེ་བས་སེམས་ཅན་འཚེ་བྱེད་པ། །བདག་ལ་གནོད་པ་འདི་འབྱུང་རིགས། །ཞེས་དང་། བྱིས་པ་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་ཅིང་། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ལ་བརྐམ་པས་ན། །རང་གི་ཉེས་པས་གནོད་འགྱུར་ན། །གཞན་ལ་བཀོན་དུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དཔེར་ན་དམྱལ་བའི་སྲུང་མ་དང་། །རལ་གྲི་ལོ་མའི་ནགས་ཚལ་ལྟར། །རང་གི་ལས་ཀྱིས་འདི་བསྐྱེད་ན། །གང་ཞིག་ལ་ནི་ཁྲོ་བར་བྱ། །བདག་གི་ལས་ཀྱིས་བསྐུལ་བྱས་ནས། །བདག་ལ་གནོད་བྱེད་རྣམས་འབྱུང་སྟེ། །དེ་ཡིས་སེམས་ 13-2-266a ཅན་དམྱལ་འདོང་ན། །བདག་གིས་དེ་དག་མ་བརླག་གམ། །ཞེས་སོ། །ཤ་པོ་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། ངས་མ་ལན་ཟེར་ཙ་ན་དོན་དུ་ན་ཆོས་ཀྱི་བག་ཞད་ཀྱང་མེད་བྱ་བར་བསྟན་གསུང་ལོ། ། ༈ ཡུལ་ཅན་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ། ཡུལ་ཅན་ལ་བརྟགས་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་ནི། གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་བ་བསྐྱེད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མ་བཟོད་པས་ཡིན་ན་དེ་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟའི་སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་མོ་ཞིག་ལ་མི་བཟོད་ནས་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྒྱུ་ནན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བདག་ནི་ཤིན་ཏུ་བླུན་པའོ་སྙམ་དུ་རང་གིས་རང་ལ་ཁྲེལ་དེད་དེ་ཁྲོ་བ་མ་ཤོར་བ་ལ་འབད་པར་བྱ་སྟེ། ད་ལྟའི་སྡུག་བསྔལ་འདི་ཙམ་ལའང་། །བདག་གིས་བཟོད་པར་མི་ནུས་ན། །དེས་ན་དམྱ
【現代漢語翻譯】 如果需要生氣，就對棍棒之類的東西生氣。如果對投擲棍棒的人感到生氣，那也是被嗔恨所驅使。如果說有錯，那也是嗔恨的錯，應該對嗔恨生氣。因此，如果不對棍棒生氣，也不應該對投擲者生氣；如果對投擲者生氣，就應該對嗔恨生氣，如果不這樣認為，那就是頭腦走上了不合邏輯的道路。對於在所有方面都相同的事物，要正確理解。應該像對待棍棒一樣，不要對人感到生氣，要朝著這個方向引導自己的心。對於這個人，也不要因為他是否有害意而區別對待，這可以通過之前所說的阻止自主的邏輯來理解。 如果考察引發傷害的原因，就不應該生氣。因為感受由傷害引起的痛苦，不可能來自於無因或不相符的原因，而是來自於相符的原因。而這又是過去不善業的結果。因此，是自己的業力使傷害者不由自主地做出傷害行為。所以，應該這樣想：『我不應該因為自己的過錯而對他人感到生氣。』應該這樣責備自己，從而完全阻止嗔恨。例如，地獄的獄卒是由於自己的惡業而產生，並對自己造成傷害。正如經文所說：『我過去曾對眾生，做過這樣的傷害。因此眾生加害於我，我理應遭受這樣的損害。』又如：『孩童不欲受痛苦，卻貪著痛苦之因，若因自罪而受害，於他何尤而可責？』又如：『譬如地獄之獄卒，以及利刃之森林，皆由自業所生起，當對何者而生嗔？』『由我之業所驅使，彼等加害於我身，若彼因此墮地獄，豈非我已毀滅彼？』 夏惹瓦（藏文：ཤ་པོ་བ།）尊者也說：『如果我說我沒有償還，實際上就是說我沒有佛法的概念。』 如果從所依處來考察，就不應該生氣。 如果從所依處來考察，就不應該生氣，因為產生對傷害者的嗔恨是因為無法忍受痛苦，但這卻是矛盾的。因為無法忍受現在微小的痛苦，卻強烈地造作了導致未來墮入惡趣遭受無量痛苦的原因。因此，應該這樣想：『我是多麼愚蠢啊！』應該這樣責備自己，努力不讓嗔恨產生。正如經文所說：『如果連現在這麼一點痛苦，我都無法忍受，那麼我將如何忍受地獄的痛苦呢？』
【English Translation】 If anger is needed, be angry at the stick or something similar. If you are angry at the one who throws the stick, that is also driven by hatred. If there is a fault, it is the fault of hatred, and one should be angry at hatred. Therefore, if you are not angry at the stick, you should not be angry at the thrower either; if you are angry at the thrower, you should be angry at hatred, and if you do not think so, then the mind has gone on an illogical path. For things that are the same in all respects, understand correctly. One should not be angry at a person as one would at a stick, and one should direct one's mind in that direction. For this person, do not distinguish based on whether they have harmful intent or not, which can be understood by the logic of preventing autonomy as previously stated. If you examine the cause that provokes harm, you should not be angry. Because experiencing the suffering caused by harm does not arise from a causeless or incompatible cause, but from a compatible cause. And that is the result of past non-virtuous actions. Therefore, it is one's own karma that involuntarily compels the harmer to commit the harmful act. So, one should think, 'I should not be angry at others for my own fault.' One should rebuke oneself in this way, thereby completely preventing hatred. For example, the guardians of hell are produced by one's own bad karma and cause harm to oneself. As the scriptures say: 'In the past, I have done such harm to beings. Therefore, beings harm me, and I deserve to suffer such harm.' Also: 'Children do not want to suffer, yet they crave the cause of suffering. If they are harmed by their own fault, what blame is there to place on others?' Also: 'Like the guardians of hell and the forest of razor leaves, all are produced by one's own actions. At whom should one be angry?' 'Driven by my own actions, these harmers come to harm me. If they fall into hell because of this, have I not destroyed them?' Shapawo (Tibetan: ཤ་པོ་བ།) also said: 'If I say I have not repaid, in reality, it means I have no concept of Dharma.' If you examine it from the perspective of the object of anger, you should not be angry. If you examine it from the perspective of the object of anger, you should not be angry, because generating anger towards the harmer is because one cannot endure suffering, but this is contradictory. Because one cannot endure the small suffering of the present, one strongly creates the cause for falling into the lower realms and suffering immeasurable pain in the future. Therefore, one should think, 'How foolish I am!' One should rebuke oneself in this way, striving not to let anger arise. As the scriptures say: 'If I cannot endure even this small amount of suffering now, how will I endure the suffering of hell?'
ལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ། །ཁྲོ་བ་ཅི་སྟེ་ཟློག་མི་བྱེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལ་གནོད་པས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་སྔོན་གྱི་ལས་ངན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་དེ་མྱོང་བས་ནི་སྔོན་གྱི་ལས་ངན་འཛད་ལ། བཟོད་པར་བྱས་ན་ནི་སྡིག་གསར་དུ་མི་གསོག་ཅིང་། བསོད་ནམས་མང་པོ་འཕེལ་བས། ཁོ་རང་གི་ཆོས་ཉམས་པ་ལའང་མི་བལྟ་བར་རང་གི་སྡིག་པ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་དུ་ཞུགས་པ་འདྲ་བའི་གནོད་བྱེད་ལ་དྲིན་དུ་བལྟ་དགོས་ཏེ། སྐྱེས་རབས་ལས། གང་ཞིག་རང་གི་ཆོས་ཉམས་མི་སེམས་པར། །བདག་གི་སྡིག་སྦྱང་ཕྱིར་ནི་ཞུགས་འདྲ་ལ། །འདི་ལའང་བདག་གིས་བཟོད་པར་མི་བྱེད་ན། །དེ་ལས་གཞན་པ་དྲིན་མེད་ཅི་འདྲ་ཞིག །ཅེས་དང་། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་། སྔོན་བྱས་ 13-2-266b པ་ཡི་མི་དགེའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གང་། །ཟད་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ཀོ ། གཞན་ལ་གནོད་པ་དང་ནི་ཁྲོ་བས་སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར། །ས་བོན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟ་བུར་ན་འཁྲིད་པར་བྱེད། །ཅེས་སོ། །དེས་ན་ནད་ཆེན་པོ་གསོ་བའི་ཐབས་སུ་གཏར་སྲེག་བྱེད་པ་ལ་བཟོད་པ་ལྟར། སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དུ་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུ་ལ་བཟོད་པར་ཤིན་ཏུ་རིགས་སོ། ། ༈ རྟེན་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ། རྟེན་ལ་བརྟགས་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་ལ། གནོད་པའི་རྒྱུ་དང་སྐྱོན་ཅན་སྐྱོན་མེད་ལ་བརྟག་པ་ནི། དེ་ཡི་མཚོན་དང་བདག་གི་ལུས། །གཉིས་ཀ་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། །དེས་མཚོན་བདག་གིས་ལུས་ཕྱུང་ན། །གང་ཞིག་ལ་ནི་ཁྲོ་བར་བྱེད། །ཤུ་བ་མི་ཡི་གཟུགས་འདྲ་བ། །རེག་ཏུ་མི་བཟོད་སྡུག་བསྔལ་ཅན། །སྲེད་མདོངས་བདག་གིས་བཟུང་གྱུར་ན། །དེ་ལ་གནོད་པ་སུ་ལ་ཁྲོ། །ཞེས་དང་། ལ་ལ་རྨོངས་པས་གནོད་པ་བྱེད། །ལ་ལ་རྨོངས་ཏེ་ཁྲོ་གྱུར་ན། །དེ་ལ་སྐྱོན་མེད་གང་གིས་བྱ། །སྐྱོན་དང་བཅས་དེ་གང་ཞིག་ཡིན། །ཞེས་སོ། །རང་གིས་ཁས་བླངས་པ་ལ་བརྟག་པ་ནི། ཉན་ཐོས་བདག་གཅིག་པུའི་དོན་དུ་ཞུགས་པ་ལའང་མི་བཟོད་པར་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ན། བདག་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་དུས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ཤིང་། གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཞུགས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་བཟོད་པའི་བསྲན་བསྐྱེད་པའོ། །པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་སྡིག་མི་ 13-2-267a བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པ་བག་ཙམ་བྱུང་ན་བཟོད་པ་མི་བསྒོམ་པར། འདིས་བསྟན་པ་རྩ་བ་ནས་བཤིག་ཟེར། བྲུབས་བྱེད། དེས་ནི་སྡོམ་པ་གཏོང་བ་ཡིན། བསྟན་པ་རྩ་བ་ནས་དེས་བཤིག་པ་ཡིན། སྤྱིའི་བསྟན་པ་འོ་ཅག་ལ་མེད། རང་གི་སྡོམ་པ་ཤོར་ན་སྒོས་ནུབ་ཡིན་གསུང་བ་དང་། སྒ་བོག་པའི་གཡག་གིས་མཇུག་མ་བསྡམས་ནས་འཕགས་པས་སྒས་རྐང་པ་བརྡུང་ལ། གློད་ན་རྨེད་ལྷུང་ནས་བདེ་བ་ལྟར། གནོད་བྱེད་ལ་མ
【現代漢語翻譯】 憤怒的痛苦之因。為何不阻止憤怒？』 對於由傷害引起的痛苦，因為這是過去惡業的果報，所以經歷它就能耗盡過去的惡業。如果能夠忍受，就不會新造罪業，而且會增長許多福德。甚至不顧及自己的法行衰退，反而要像爲了清凈自己的罪業而進入（受苦）一樣，對加害者抱有恩德之心。如《本生經》中說：『若不思及自法之衰退，如為凈我罪業而入（苦難），若我亦不對其忍耐，還有什麼比這更無恩德？』 《入行論》中也說：『過去所造諸不善業之果報，欲求其盡者，即是此（忍耐）。因於他人之損害與憤怒而受苦，如何能將其作為（惡業）之種子？』 因此，就像爲了治療大病而進行放血和燒灼一樣，爲了避免更大的痛苦，非常應該忍受小的痛苦。 依靠所依不合理： 依靠所依來判斷，憤怒是不合理的。觀察傷害的原因和有缺點與無缺點：『彼之兵器與我之身，二者皆為痛苦之因。彼以兵器傷我身，當向誰而憤怒？』 『如麻風病人身形醜陋，觸之難忍痛苦。我執著于慾望之箭，當向誰而怒？』 『有些人因愚昧而傷害，有些人因愚昧而憤怒。其中誰是無辜的？誰是有罪的？』 觀察自己所承諾的：即使對於只為自己利益而入道的聲聞乘行者來說，憤怒也是不合理的。更何況我從發菩提心之時起，就承諾要成辦一切眾生的利益和安樂，爲了他人的利益而入道，完全攝受一切眾生，更不用說（應該忍耐）了。如此思索，生起忍耐之心。 博朵瓦（Potowa，格西，1031-1105）也說：『佛陀的教法是不造罪業，如果受到一點傷害，不修忍耐，就說這個人從根本上摧毀了教法。』 摧毀者，即是捨棄戒律之人。從根本上摧毀教法者，就是那個人。普遍的教法對我們來說是不存在的。如果自己的戒律喪失，那就是個人的毀滅。』 就像斯迦波（Sgawogpa）的牦牛的尾巴被綁住，阿底峽尊者（Phagpa）用木棒敲打它的腿，放開尾巴就能擺脫束縛一樣，對於加害者...
【English Translation】 『The cause of suffering is anger. Why not prevent anger?』 Regarding the suffering caused by harm, since it is the result of past negative karma, experiencing it exhausts past negative karma. If one can endure, one will not accumulate new sins, and one will increase much merit. Without even considering the decline of one's own Dharma practice, one should regard the harmer with gratitude, as if entering (suffering) to purify one's own sins. As it says in the Jataka tales: 『If one does not think of the decline of one's own Dharma, but enters (suffering) to purify one's own sins, if I also do not endure this, what could be more ungrateful than this?』 It also says in the Bodhisattvacaryāvatāra: 『That which is said to exhaust the fruits of past misdeeds, how can one lead it to be the seed (of evil) because of suffering from harm and anger towards others?』 Therefore, just as one endures bloodletting and cauterization as a means of curing a great disease, it is very reasonable to endure small sufferings in order to avert greater sufferings. It is unreasonable to rely on the basis: It is unreasonable to be angry based on the basis. Examining the cause of harm and the flawed and unflawed: 『His weapon and my body, both are the cause of suffering. If he injures my body with a weapon, who should I be angry at?』 『Like a leper with a hideous form, unbearable to touch and full of suffering. If I grasp the arrow of desire, who should I be angry at for harming me?』 『Some harm out of ignorance, and some are angry out of ignorance. Who among them is faultless? Who is the one with faults?』 Examining what one has vowed: It is unreasonable to be angry even for the Hearers who have entered the path for their own sake alone. What need is there to say that I, from the time of generating Bodhicitta, have vowed to accomplish the benefit and happiness of all sentient beings, and having entered the path for the sake of others, have completely taken hold of all sentient beings? Thinking thus, generate the patience of endurance. Potowa also said: 『The teaching of the Buddha is not to commit sins. If a little harm occurs, without cultivating patience, one says that this person has destroyed the teaching from the root.』 『The destroyer is the one who abandons the vows. The one who destroys the teaching from the root is that person. The general teaching does not exist for us. If one's own vows are lost, that is personal destruction.』 Just as when the tail of Sgawogpa's yak was tied up, and Atisha (Phagpa) struck its legs with a stick, and releasing the tail freed it from bondage, so too, towards the harmer...
་གློད་པར་དེའི་ཟླ་བྱས་པས་ཇེ་མི་བདེར་འགྲོ་གསུང་ངོ་། ། ༈ བརྩེ་བར་བྱ་བ་རིགས་པར་བསྟན་པ། གཉིས་པ་བརྩེ་བར་བྱ་བར་རིགས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འཁོར་བ་ན་རང་གི་ཕ་མ་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་དང་མཛའ་བོར་མ་གྱུར་པ་མེད་པ་དང་མི་རྟག་ཅིང་སྲོག་དང་འབྲལ་ལ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་གདོན་གྱིས་སྨྱོ་ནས་རང་གི་འདི་དང་ཕྱི་མའི་དོན་རྣམས་ཀྱང་འཇིག་པར་བྱེད་པ་ལ་བདག་བརྩེ་བ་བསྐྱེད་དགོས་ཀྱི། ཁྲོ་བ་དང་གནོད་ལན་བྱེད་དུ་ག་ལ་རུང་སྙམ་དུ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་སེམས་པའོ། ། ༈ བཀུར་བ་སོགས་ཀྱི་གེགས་བྱས་པ་དང་བརྙས་པ་སོགས་གསུམ་བྱེད་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ། བཀུར་བ་སོགས་ཀྱི་གེགས་བྱས་པ་དང་བརྙས་པ་སོགས་གསུམ་བྱེད་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ལས། བསྟོད་པ་སོགས་གསུམ་གྱི་གེགས་བྱས་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ། བསྟོད་པ་སོགས་ལ་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཚུལ་བསམ་པ་དང་། སྐྱོན་ཡོད་ཚུལ་བསམ་པ་དང་། དེས་ན་དེ་དག་འགོག་པ་ལ་དགའ་བར་བྱ་བའོ། ། ༈ བསྟོད་པ་སོགས་ལ་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཚུལ་བསམ་པ། དང་པོ་ནི། གཞན་གྱིས་རང་ལ་བསྟོད་པ་དང་རང་གི་གྲགས་པ་ 13-2-267b རྒྱས་པ་ལ། ཚེ་རིང་བ་དང་ནད་མེད་པ་སོགས་ཚེ་འདི་དང་། བསོད་ནམས་འཐོབ་པ་སོགས་སྐྱེ་བ་གཞན་གྱི་དོན་གཉིས་པོ་གང་ཡང་མེད་པས། དེ་དག་ཉམས་པ་ལ་མི་དགའ་བ་ནི། གནས་ཁང་གི་དགོས་པ་གང་ཡང་མི་འགྲུབ་པའི་བྱེ་མའི་ཁང་བུ་རྡིབ་པ་ན་བྱིས་པ་ཆུང་ངུ་རྣམས་ངུ་བ་དང་བདག་ཅག་གཉིས་ཁྱད་མེད་དོ་སྙམ་དུ་རང་ལ་སྨད་ནས་ཆགས་པར་མི་བྱ་སྟེ། བསྟོད་དང་གྲགས་པའི་རིམ་གྲོ་ནི། །བསོད་ནམས་མི་འགྱུར་ཚེར་མི་འགྱུར། །བདག་སྟོབས་མི་འགྱུར་ནད་མེད་མིན། །ལུས་བདེ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །བདག་ནི་རང་དོན་ཤེས་གྱུར་ན། །དེ་ལ་རང་དོན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་དང་། བྱེ་མའི་ཁང་བུ་རྡིབ་གྱུར་ན། །བྱིས་པ་རྣམས་ནི་ག་ཆད་ངུ་། །དེ་བཞིན་བསྟོད་དང་གྲགས་ཉམས་ན། །རང་གི་སེམས་ནི་བྱིས་པ་བཞིན། །ཞེས་སོ། ། ༈ སྐྱོན་ཡོད་ཚུལ་བསམ་པ། གཉིས་པ་ནི། བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སེམས་དོན་མ་ཡིན་པ་ལ་གཡེང་བ་དང་སྐྱོ་ཤས་འཇིག་པ་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་ཕྲག་དོག་བསྐྱེད་པ་དང་དགེ་བའི་བྱ་བ་རྣམས་ཉམས་པར་བྱེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་དེ་དག་ལ་ཡིད་འབྱུང་བ་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། བསྟོད་སོགས་བདག་ནི་གཡེང་བར་བྱེད། །དེས་ནི་སྐྱོ་བའང་འཇིག་པར་བྱེད། །ཡོན་ཏན་ལྡན་ལ་ཕྲག་དོག་དང་། །ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའང་འཇིག་པར་བྱེད། །ཅེས་སོ། ། ༈ དེས་ན་དེ་དག་འགོག་པ་ལ་དགའ་བར་བྱ་བ། གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་ན་བདག་གི་བསྟོད་པ་དང་གྲགས་སྙན་དང་རྙེད་བཀུར་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ནི་བདག་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བ་སྲུང་བྱེད་དང་ཆགས་པའི་འཆིང་བ་གཅོད་བྱེད་དང་སྡ
【現代漢語翻譯】 他說，如果以嗔恨來回應，情況會變得更糟。 關於慈愛的合理性 第二，關於慈愛的合理性：所有眾生從無始以來，沒有誰不曾做過自己的父母、親友和朋友；他們無常，面臨死亡，被三種痛苦所折磨；被煩惱的魔鬼所迷惑，甚至摧毀自己今生和來世的利益。因此，我們應該對他們生起慈愛之心，怎麼能對他們生氣和報復呢？要從內心深處這樣思考。 駁斥對恭敬等障礙和侮辱等三種行為的不容忍 駁斥對恭敬等障礙和侮辱等三種行為的不容忍，分為兩部分。首先，駁斥對讚揚等三種行為的障礙的不容忍，分為三點：思考讚揚等沒有功德；思考有缺點；因此，應該樂於阻止這些。 思考讚揚等沒有功德 第一點是：他人對自己的讚揚和自己名聲的擴大，對於長壽、無病等今生的利益，以及獲得福德等來世的利益，這兩者都沒有任何作用。因此，對這些的喪失感到不高興，就像沙堡無法滿足任何住房需求而倒塌時，小孩子們哭泣一樣，我們和他們沒有區別。應該這樣自我貶低，不要執著。讚揚和名聲的侍奉，不會變成福德，不會變成長壽，不會變成自己的力量，不會變成無病，也不會變成身體的舒適。如果我瞭解自己的利益，那麼讚揚和名聲有什麼用呢？就像沙堡倒塌時，孩子們會哭泣一樣，當讚揚和名聲消失時，自己的心就像孩子一樣。 思考有缺點 第二點是：應該思考讚揚等會使心散亂于無意義的事情，摧毀厭離心，產生對有功德者的嫉妒，並使善行衰退，從而對這些產生厭離心。讚揚等使我散亂，它們摧毀厭離心，對有功德者產生嫉妒，也摧毀圓滿。 因此，應該樂於阻止這些 第三點是：這樣一來，阻止我的讚揚、名聲和利養恭敬，就是保護我不墮入惡趣，斬斷貪戀的束縛，並增加忍耐。
【English Translation】 He said that responding with anger would only make the situation worse. Showing the Reasonableness of Cherishing Second, regarding the reasonableness of cherishing: all sentient beings, from beginningless time, have invariably been one's parents, relatives, and friends in samsara; they are impermanent, facing death, and tormented by the three sufferings; they are driven mad by the demons of afflictions, even destroying their own interests in this life and the next. Therefore, one should generate cherishing love for them; how could one possibly be angry and retaliate? One should think this from the depths of one's heart. Refuting Intolerance Towards Hindering Respect, Etc., and the Three Acts of Disparagement, Etc. Refuting intolerance towards hindering respect, etc., and the three acts of disparagement, etc., has two parts. First, refuting intolerance towards hindering the three acts of praise, etc., has three points: contemplating that praise, etc., have no qualities; contemplating that they have faults; and therefore, one should rejoice in preventing them. Contemplating That Praise, Etc., Have No Qualities The first is: others' praise of oneself and the increase of one's own fame have no benefit whatsoever for either this life, such as longevity and freedom from illness, or for future lives, such as obtaining merit. Therefore, being unhappy when these decline is no different from small children crying when a sandcastle collapses, which cannot fulfill any housing needs. One should criticize oneself in this way and not be attached. The service of praise and fame does not transform into merit, does not transform into longevity, does not transform into one's own strength, is not freedom from illness, and does not transform into bodily comfort either. If I understand my own benefit, then what benefit is there in praise and fame? Just as when a sandcastle collapses, the children cry inconsolably, similarly, when praise and fame diminish, one's own mind is like a child. Contemplating That There Are Faults The second is: one should contemplate that praise, etc., distract the mind towards meaningless things, destroy renunciation, generate jealousy towards those with qualities, and cause virtuous actions to decline, and thereby generate revulsion towards them. Praise, etc., make me distracted; they destroy renunciation; they generate jealousy towards those with qualities; and they also destroy excellence. Therefore, One Should Rejoice in Preventing Them The third is: in this way, preventing my praise, fame, and gain and respect is protecting me from going to the lower realms, cutting the bonds of attachment, and increasing patience.
ུག་བསྔལ་ལ་འཇུག་པར་འདོད་པའི་སྒོ་འགེགས་བྱེད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ལྟ་བུར་ 13-2-268a གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ཁྲོ་བ་དགག་ཅིང་དགའ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཕྱིར་བདག་གི་བསྟོད་སོགས་ནི། །གཞིག་ཕྱིར་གང་དག་ཉེར་གནས་པ། །དེ་དག་བདག་ནི་ངན་སོང་དུ། །ལྟུང་བ་བསྲུང་ཕྱིར་ཞུགས་མིན་ནམ། །བདག་ནི་གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་ལ། །རྙེད་དང་བཀུར་སྟིའི་འཆིང་མི་དགོས། །གང་དག་བདག་བཅིངས་གྲོལ་བྱེད་པ། །དེ་ལ་བདག་ནི་ཇི་ལྟར་ཁྲོ། །བདག་ནི་སྡུག་བསྔལ་འཇུག་འདོད་ལ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་བྱིན་བརླབས་བཞིན། །མི་གཏོང་སྒོ་འཕར་ཉིད་གྱུར་པ། །དེ་ལ་བདག་ནི་ཇི་ལྟར་ཁྲོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་བརྙས་པ་སོགས་གསུམ་བྱེད་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ་ནི། སེམས་ནི་ལུས་ཅན་མིན་པས་དངོས་སུ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་བྱ་བར་མི་ནུས་ལ། ལུས་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པ་ལས་བརྒྱུད་ནས་སེམས་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ན། བརྙས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལུས་ལའང་གནོད་པར་མི་ནུས་པས་ལུས་སེམས་གཉིས་ཀ་ལ་མི་གནོད་པས་དགའ་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཡིད་མི་བདེ་དགག་སྟེ། དེ་ཁེགས་ན་ཞེ་སྡང་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། ཡིད་ནི་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པས། །སུས་ཀྱང་གང་དུའང་གཞོམ་མི་ནུས། །ལུས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ན། །ལུས་ནི་སྡུག་བསྔལ་དག་གིས་གནོད། །བརྙས་དང་ཚིག་རྩུབ་སྨྲ་བ་དང་། །མི་སྙན་པ་ཡི་ཚིག་དེ་ཡིས། །ལུས་ལ་གནོད་པར་མི་འགྱུར་ན། །སེམས་ཁྱོད་ཅི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་ཁྲོ། །ཞེས་སོ། །ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། ཁམ་ལུང་པ། སྣེའུ་ཟུར་པ། གྲབ་པ་ 13-2-268b གསུམ་ལ་སྙན་དུ་ཅི་ཙམ་གསོལ་ཡང་ས་རྡོ་ལ་སྨྲ་བ་དང་ཁྱད་མེད་པས་བདེ་བར་བྱུང་། ཕྱི་མ་ཀུན་སྙན་ཁུང་སྲབ་པས་མ་བདེ་བར་བྱུང་གསུང་བ་དང་། གཤེན་སྟོན་ལ་འདི་འདི་སྐད་ཟེར་བྱས་ན། ལྐོག་ཁ་བཙད་པོ་ལའང་གཏོང་བྱ་བ་ཡིན། ཁྱོད་རང་ཕྲ་མ་བྱས་པའི་བཤགས་པ་གྱིས་གསུང་བ་དང་། རྣལ་འབྱོར་པ་ཤེས་རབ་རྡོ་རྗེ་ལ། འོ་སྐོལ་ལ་འགབ་མ་ཡང་གྲགས་ཟེར་ནས་མིས་སྨྲ་ཡིན་འདུག་བྱས་པས། ལགས་མིའི་སྨྲ་གཞི་མི་ལ་བྱེད་པ་ལས་འོ་ན་ཅི་ལ་བྱེད་གསུངས་པས། དེ་ནས་ཕྲ་མ་སྐྱེལ་འཕྲོ་རྦད་ཀྱིས་ཆོད་གསུང་། གལ་ཏེ་བརྙས་པ་སོགས་བྱས་པ་ན་གང་ཟག་གཞན་རང་ལ་མི་དགའ་བས་དེའི་ཕྱིར་མི་དགའོ་སྙམ་ན། གཞན་བདག་ལ་མི་དགའ་བས་བདག་ལ་གནོད་ན་བདེན་དུ་ཆུག་ཀྱང་། དེས་ནི་རང་ལ་ཅིར་ཡང་མི་འགྱུར་བས་མི་དགའ་བ་སྤང་སྟེ། གཞན་དག་བདག་ལ་མི་དགའ་བ། །དེས་ནི་ཚེ་འདིའམ་ཚེ་གཞན་ལ། །བདག་ལ་ཟ་བར་མི་བྱེད་ན། །བདག་ནི་ཅི་ཕྱིར་དེ་མི་འདོད། །ཅེས་སོ། །མི་དགའ་བས་བདག་ལ་མི་གནོད་མོད། འོན་ཀྱང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་དག་ལས་རྙེད་པ་འཐོབ་པའི་བར་ཆད་བྱེད་པས་བརྙས་པ་དང་སྨད་པ་དང་མི་སྙན་པ་སྨྲ་བ་ལ་ཁྲོའོ་སྙམ་ན། རྙ
【現代漢語翻譯】 當想到那些阻礙我進入痛苦之門的事物，就像是佛陀的加持一般，就應該從內心深處抑制憤怒，生起歡喜。因此，我的讚頌等：爲了摧毀那些對我懷有惡意的人，我不是爲了守護自己免於墮入惡道才進入的嗎？我追求解脫，不需要獲得和尊敬的束縛。那些束縛我的人，我怎麼會對他們生氣呢？我渴望進入痛苦，那些像佛陀加持般，不放過我，成為阻礙之門的人，我怎麼會對他們生氣呢？ 第二，駁斥對侮辱等三種行為無法忍受的觀點：心不是有形之物，所以實際上無法被他人傷害。如果身體受到實際傷害，從而間接傷害到心，那麼侮辱等甚至無法傷害到身體，因此對身心都沒有傷害，應該感到高興。這樣想，就能抑制不悅。如果抑制了不悅，就不會產生嗔恨。就像經文所說：『心不是有形之物，所以任何人都無法在任何地方摧毀它。因為對身體的執著，身體才會被痛苦所傷害。侮辱和粗暴的言語，以及不悅耳的詞語，如果不能傷害身體，你的心為什麼如此憤怒呢？』 夏惹瓦尊者說：『無論對康隆巴、內鄔祖巴、扎巴三人說多少好話，都和對石頭說話沒有區別，所以感到安心。後來的那些人因為耳朵太敏感，所以感到不安。』如果有人對香頓說：『某某人這樣說你』，他會說：『這也是一種嚴厲的誹謗，你應該懺悔誹謗的行為。』瑜伽士西饒多杰被告知：『人們說我們之間有矛盾。』他回答說：『是的，人們只會議論人，不然議論什麼呢？』從此以後，誹謗就徹底斷絕了。 如果因為受到侮辱等行為，他人不喜歡自己，所以感到不悅，那麼即使他人不喜歡自己，真的會對自己造成傷害嗎？即使如此，也不會對自己造成任何影響，所以應該捨棄不悅。如果他人不喜歡我，那也不會在今生或來世吞噬我，我為什麼不喜歡這樣呢？』 即使不喜歡自己不會對自己造成傷害，但是因為這個原因，會阻礙從他們那裡獲得利益，所以對侮辱、誹謗和說不悅耳的話感到憤怒嗎？
【English Translation】 When I think of those things that block me from entering the door of suffering, as if they were the blessings of the Buddha, I should suppress anger from the depths of my heart and generate joy. Therefore, my praises and so on: Isn't it to destroy those who harbor malice towards me that I have entered, not to protect myself from falling into the lower realms? I seek liberation and do not need the bonds of gain and respect. How can I be angry with those who bind me? I long to enter suffering, and how can I be angry with those who, like the blessings of the Buddha, do not let me go and become the door of obstruction? Second, refuting the view that insults and the like are unbearable: The mind is not a physical entity, so it cannot actually be harmed by others. If the body is actually harmed, thereby indirectly harming the mind, then insults and the like cannot even harm the body, so there is no harm to either body or mind, and one should be happy. Thinking in this way, one can suppress displeasure. If displeasure is suppressed, hatred will not arise. Just as the scriptures say: 'The mind is not a physical entity, so no one can destroy it anywhere. Because of attachment to the body, the body is harmed by suffering. Insults and harsh words, and unpleasant words, if they cannot harm the body, why is your mind so angry?' The Venerable Sharawa said: 'No matter how many good words you say to Kanglungpa, Neu Zurpa, and Zhaba, it is no different from speaking to stones, so I feel at ease. Those who came later were uneasy because their ears were too sensitive.' If someone said to Shenton, 'So-and-so said this about you,' he would say, 'This is also a kind of harsh slander, you should confess your act of slander.' The yogi Sherab Dorje was told, 'People are saying that there is conflict between us.' He replied, 'Yes, people only talk about people, what else would they talk about?' From then on, slander was completely cut off. If one is displeased because others dislike oneself due to insults and the like, then even if others dislike oneself, will it really cause harm? Even so, it will not have any effect on oneself, so one should abandon displeasure. If others dislike me, that will not devour me in this life or the next, why should I dislike that?' Even if disliking oneself does not cause harm, is one angry at insults, slanders, and unpleasant words because this hinders one from obtaining benefits from them?
ེད་པ་ཐོབ་ཀྱང་འདིར་བཞག་དགོས་ལ། དེ་ལ་ཁྲོས་པའི་སྡིག་པ་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་རྙེད་པ་མེད་པར་མྱུར་དུ་ཤི་བ་དང་ལོག་འཚོས་རིང་དུ་གསོན་པ་གཉིས་སྔ་མ་བཟང་ངོ་། །རྙེད་པ་ཐོབ་སྟེ་རིང་དུ་གནས་ཀྱང་འཆི་བ་ལས་མི་ཐར་བས་འཆི་དགོས་ལ། འཆི་བའི་ཚེ་ན་སྔར་ལོ་བརྒྱར་བདེ་བ་སྤྱད་པ་དང་ལོ་གཅིག་ཙམ་བདེ་བ་སྤྱད་པ་གཉིས་འདྲ་སྟེ། 13-2-269a གཉིས་ཀ་དྲན་པའི་ཡུལ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་དེའི་ཚེ་བདེ་སྡུག་གི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་དུ་ལོ་བརྒྱར་བདེ་བ་མྱོང་བ་དང་ཡུད་ཙམ་ཞིག་བདེ་བ་མྱོང་བ་གཉིས་སད་པའི་ཚེ་བདེ་མི་བདེ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བསམས་ལ་རྙེད་བཀུར་ལ་ཆགས་པ་ལྡོག་ན་བརྙས་པ་དང་མི་སྙན་པ་སྒྲོགས་པ་སོགས་ལ་ཡིད་མི་བདེ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱི་ངོར་རང་ཉིད་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྲུབ་པ་ལ་དོན་གཉེར་མེད་པས་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཡིད་བདེ་བ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། རྙེད་པའི་བར་ཆད་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་འདི་བདག་མི་འདོད་ན། །བདག་གི་རྙེད་པ་འདིར་འདོར་གྱི། །སྡིག་པ་དག་ནི་བརྟན་པར་གནས། །བདག་ཉིད་དེང་ནི་ཤི་ཡང་བླའི། །ལོག་འཚོས་ཡུན་རིང་གསོན་མི་རུང་། །བདག་ལྟ་ཡུན་རིང་གནས་གྱུར་ཀྱང་། །འཆི་བའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཉིད་ཡིན། །རྨི་ལམ་ལོ་བརྒྱར་བདེ་མྱོང་ནས། །སད་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་དང་། །གཞན་ཞིག་ཡུད་ཙམ་བདེ་མྱོང་ནས། །སད་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ། །སད་པ་དེ་དག་གཉིས་ཀ་ལའང་། །བདེ་བ་དེ་ནི་ཕྱིར་འོང་མེད། །ཚེ་རིང་ཚེ་ཐུང་གཉིས་ཀ་ཡང་། །འཆི་བའི་དུས་སུ་དེ་འདྲར་ཟད། །རྙེད་པ་མང་པོ་ཐོབ་གྱུར་ཏེ། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་བདེ་སྤྱད་ཀྱང་། །ཆོམ་པོས་ཕྲོགས་པ་ཇི་བཞིན་དུ། །སྒྲེན་མོ་ལག་པ་སྟོང་པར་འགྲོ། །ཞེས་སོ། ། ༈ གནོད་བྱེད་འབྱོར་པ་ལ་མི་དགའ་ཞིང་རྒུད་པ་ལ་དགའ་བ་དགག་པ། གཉིས་པ་དགྲ་འབྱོར་པ་ལ་མི་དགའ་ཞིང་རྒུད་པ་ལ་དགའ་བ་དགག་པ་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་ 13-2-269b བསྐྱེད་ནས་སེམས་ཅན་ཁོ་རང་གིས་བདེ་བ་རྙེད་པ་ལ་ཁྲོ་བ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་ཟེར་ནས། དེ་དག་ལ་རྙེད་བཀུར་དམན་པ་ཙམ་བྱུང་བ་ལ་ཡིད་མི་བདེ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་འགལ་ལོ་སྙམ་ནས་གཞན་ཅི་འདྲ་ཞིག་གི་འབྱོར་པ་ལའང་ཕྲག་དོག་སྤངས་ཏེ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་ཡིད་དགའ་བ་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་མིང་ཙམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེར་འདོད་པས། །བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ནས། །སེམས་ཅན་རང་གིས་བདེ་རྙེད་ན། །དེ་ཀོ་ཅི་སྟེ་ཁྲོ་བར་བྱེད། །འཇིག་རྟེན་གསུམ་མཆོད་འཚང་རྒྱ་བར། །སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་འདོད་ཅེ་ན། །བསྙེན་བཀུར་ང
【現代漢語翻譯】 即使獲得了財富，最終也必須留下。如果因為財富而憤怒，罪惡會隨之而來，與其無所得而早逝，不如貧困潦倒而長壽，後者更好。即使獲得了財富並長久擁有，也無法逃脫死亡，終究要死去。死亡之時，過去百年享樂與一年享樂並無差別， 因為兩者都只是記憶中的片段，那時已無苦樂之分。例如，夢中百年享樂與片刻享樂，醒來時並無苦樂之別。如此思索，若能捨棄對財富和尊重的執著，就不會因輕蔑和惡名而感到不快。因為不追求在他人眼中顯得與衆不同，即使不被認可，內心也不會因此而失落。正如所說：『爲了阻礙財富的獲得，如果我不喜歡這樣，我寧願放棄我的財富，讓罪惡穩固地存在。我寧願現在就死去，也不願茍延殘喘。即使我能長久存在，死亡的痛苦依然存在。夢中百年享樂，醒來時又如何？片刻享樂后，醒來時又如何？醒來之後，兩者都無法再回到享樂之中。長壽與短命，在死亡之時都一樣。即使獲得再多財富，長久享樂，也如被強盜奪走一般，赤裸雙手空空而去。』 駁斥對損害者富裕不悅，對衰敗感到高興：第二，駁斥對敵人富裕不悅，對衰敗感到高興。爲了成辦眾生的利益和安樂，發起了菩提心（梵文：bodhicitta，菩提心，立志成佛之心），如果眾生自己獲得安樂而感到憤怒，或者口口聲聲說希望一切眾產生佛，卻因他們獲得些許財富和尊重而不悅，這實在是自相矛盾。因此，對於任何人的財富，都應斷除嫉妒，從內心深處感到歡喜。否則，菩提心和成辦眾生利益安樂都將只是空談。因為希望一切眾生都獲得安樂，發起了菩提心，如果眾生自己獲得安樂，為何還要憤怒？如果說希望三界眾生都能成佛，卻對他們的供養和尊重感到不滿，
【English Translation】 Even if wealth is obtained, it must eventually be left behind. If anger arises from wealth, sin will follow. It is better to die quickly without gain than to live long in poverty. Even if wealth is obtained and possessed for a long time, one cannot escape death; one must die. At the time of death, there is no difference between enjoying happiness for a hundred years and enjoying happiness for only one year, because both are merely memories. At that time, there is no difference between happiness and suffering. For example, there is no difference in happiness or unhappiness when one awakens from a dream of enjoying happiness for a hundred years or enjoying happiness for a moment. Thinking in this way, if attachment to gain and honor is reversed, one will not become unhappy with scorn and the proclamation of unpleasant things. Because there is no pursuit of being special in the eyes of others, even if one is not recognized, the happiness of the mind will not be reversed. As it is said: 'To hinder the attainment of wealth, if I do not want this, I will abandon my wealth here, and sins will remain firm. It is better for me to die now than to live long in a perverse life. Even if I were to remain for a long time, the suffering of death is the same. Having experienced happiness for a hundred years in a dream, what is it like when awakened? And another, having experienced happiness for a moment, what is it like when awakened? For both of those who have awakened, that happiness does not return. Both long life and short life are the same at the time of death. Even if much wealth is obtained and happiness is enjoyed for a long time, like being robbed by thieves, one goes naked with empty hands.' Refuting displeasure at the prosperity of those who harm and delight in their decline: Second, refuting displeasure at the prosperity of enemies and delight in their decline. Having generated the mind of enlightenment (bodhicitta) for the sake of accomplishing the benefit and happiness of sentient beings, if one is angry when sentient beings themselves find happiness, or if one says that one wishes all sentient beings to attain Buddhahood, but is unhappy when they receive even a small amount of gain and respect, this is extremely contradictory. Therefore, one must abandon jealousy towards the wealth of anyone and generate joy from the bottom of one's heart. Otherwise, the mind of enlightenment and the accomplishment of the benefit and happiness of sentient beings will become mere words. Because one wishes all sentient beings to be happy, having generated the mind of enlightenment, why be angry if sentient beings themselves find happiness? If one says that one wishes all sentient beings in the three realms to attain Buddhahood, but is dissatisfied with their offerings and respect,
ན་ངོན་ཙམ་མཐོང་ནས། །ཅི་ཕྱིར་དེ་ལ་གདུང་བར་བྱེད། །གསོ་བྱ་གང་ཞིག་ཁྱོད་གསོ་བ། །ཁྱོད་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྦྱིན་བྱ་སྟེ། །གཉེན་གྱིས་འཚོ་བ་རྙེད་གྱུར་ན། །དགར་མི་འགྱུར་བར་སླར་ཁྲོ་འམ། །དེ་ཅི་འགྲོ་ལ་མི་འདོད་ན། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་འདོད་གང་ཡིན། །གང་ཞིག་གཞན་འབྱོར་ཁྲོ་དེ་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་ག་ལ་ཡོད། །གལ་ཏེ་དེས་དེ་ལས་རྙེད་དམ། །སྦྱིན་བདག་ཁྱིམ་ན་གནས་གྱུར་པ། །ཀུན་ཏུ་དེ་ཁྱོད་ལ་མེད་ན། །བྱིན་མ་བྱིན་རུང་དེས་ཅི་བྱ། །ཞེས་སོ། །དགྲ་རྒུད་པ་ལ་དགའ་བ་དང་བརླག་ན་སྙམ་པའི་བསམ་པ་ངན་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་དགྲ་ལ་མི་གནོད་པས་རང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། གནོད་ནའང་རང་གཞན་ཕུང་བར་འགྱུར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་ 13-2-270a པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་དགྲ་ཞིག་མི་དགའ་ན། །དེ་ལ་ཁྱོད་དགར་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཁྱོད་ཀྱི་ཡིད་སྨོན་ཙམ་གྱིས་ནི། །དེ་ལ་གནོད་པའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར། །ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པས་སྡུག་བསྔལ་དེ། །གྲུབ་ནའང་ཁྱོད་དགར་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གལ་ཏེ་འཚེངས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། །དེ་ལས་ཕུང་བའང་གཞན་ཅི་ཡོད། །ཉོན་མོངས་ཉ་པས་བཏབ་པ་ཡི། །མཆིལ་པ་འདི་ནི་མི་བཟད་གཟེབ། །དེས་བཟུང་སེམས་དམྱལ་བུམ་པར་ཡང་། །དམྱལ་བའི་སྲུང་མས་བདག་འཚེད་ངེས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རང་དང་རང་གི་གཉེན་བཤེས་ཀྱི་འདོད་པའི་གེགས་བྱེད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་ཕྱོགས་བསྒྲུབ་པ་དང་རང་གི་དགྲའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་བལྟས་ན་དེ་ལས་ཡིད་མི་བདེ་སྐྱེ་ལ། དེ་འཕེལ་ན་ཞེ་སྡང་བསྐྱེད་ཅིང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་དགའ་བ་ལོག་ན་ཡིད་མི་བདེ་ལྡོག་ལ། དེ་ལོག་ན་ཞེ་སྡང་མི་སྐྱེ་བས་སྔར་བསྟན་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དག་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་དགའ་བ་རྣམ་པར་བཟློག་ལ་སྒོ་དུ་མ་ནས་ཁོང་ཁྲོ་དགག་པར་བྱ་སྟེ། ཉེས་དམིགས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགོག་པའི་གདམས་ངག་ཀྱང་སྔར་བསྟན་པའི་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་རིགས་པ་རང་གི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བརྒལ་ལན་བྱས་ནས་ཁ་ནང་དུ་ལོག་སྟེ་དགྲའི་མཆོག་ཁོང་ཁྲོ་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་འདི་དག་ཡིན་པས། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ལེགས་པར་དཔྱད་ནས་རིགས་པའི་སྒོ་དུ་མ་ནས་བཀག་ན་ཁོང་ཁྲོའི་ནང་ཚན་གྱི་རིགས་དུ་མ་ཁེགས་ཤིང་བཟོད་ 13-2-270b པ་སྒོ་དུ་མ་ནས་སྐྱེ་ལ། ཡང་དག་པའི་ལུང་གི་དོན་དྲི་མ་མེད་པའི་རིགས་པས་རྙེད་པའི་གོ་བ་གཏིང་ཚུགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་མྱོང་བ་ཡིན་པས་བག་ཆགས་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་ཡིན་ནོ། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་སྒོམ་འདོར་བ་རྣམས་ནི་འདི་དག་ལ་སོགས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རླབས་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་དོར་བ་ཡིན་པས། རང་དང་གཞན་རྣམས་ཀྱི་དལ་བའི་རྟེན་ལ་སྙིང་པོ་ལོན་པའི་གེགས་བླ་ན་མ
【現代漢語翻譯】 僅僅是短暫地看到，為何要為之悲傷？ 你想要醫治什麼？ 你應該佈施。 如果親屬獲得了生計，難道你會不高興反而生氣嗎？ 如果他不希望得到，又怎會想要菩提？ 對於那些嫉妒他人財富的人，菩提心又在哪裡呢？ 如果他從那兒得到，住在施主家裡。 如果這一切你都沒有，無論佈施與否，對他又有什麼用呢？ 以上。 對於敵人衰敗感到高興，以及希望其毀滅的惡念，並不能真正傷害到敵人，最終只會讓自己痛苦。 即使能造成傷害，也要考慮到會毀滅自己和他人的過失，從而在任何情況下都要阻止這種惡念。 如果一個敵人讓你不高興，你又能高興什麼呢？ 僅僅憑你的願望，並不能成為傷害他的原因。 即使你的願望實現了痛苦，你又能高興什麼呢？ 如果他變得滿足，還有什麼比這更大的毀滅呢？ 煩惱漁夫所設下的，這個誘餌令人難以忍受。 一旦被它抓住，我的心會被地獄獄卒在地獄的鐵鍋中烹煮。 以上。 因此，對於那些阻礙自己和親友願望，以及促成不願發生之事，並且完全不希望自己敵人興盛的情況，只要看到這些，內心就會感到不悅。 如果這種不悅增長，就會產生嗔恨，如果完全不高興的情況消失，不悅也會消失。 如果不悅消失，嗔恨就不會產生，因此，通過之前所說的道理，要完全阻止這些不悅，並通過多種方式來阻止憤怒，因為憤怒的過患非常大。 阻止憤怒的竅訣，就是運用之前所說的菩薩們的道理，反過來對治自己的煩惱，從而平息最大的敵人——憤怒。 因此，通過辨別智慧仔細觀察，並通過多種道理來阻止憤怒，就能消除多種憤怒，並通過多種方式產生忍耐。 這是通過清凈的道理，從對正確教義的深刻理解中所產生的體驗，因此其習氣非常穩固。 那些放棄辨別智慧的觀察和禪修的人，就是放棄了所有這些偉大的菩薩行徑，從而成爲了自己和他人獲得暇滿人身精髓的極大障礙。
【English Translation】 Just seeing it briefly, why do you grieve for it? What is it that you want to heal? You should give alms. If a relative finds a livelihood, would you be unhappy and angry instead? If he does not wish to go, how would he desire enlightenment? Where is the mind of enlightenment in those who are angry at the wealth of others? If he earns from that, staying in the house of the benefactor. If you do not have all of that, what does it matter to him whether he gives or not? The above. Being happy about the decline of an enemy and the evil thought of wishing for their destruction does not really harm the enemy, but only makes oneself suffer. Even if it does harm, one should consider the faults of destroying oneself and others, and thus prevent such evil thoughts in every way. If an enemy makes you unhappy, what can you be happy about? Just by your wish, it will not become a cause of harm to him. Even if your wish fulfills suffering, what can you be happy about? If he becomes content, what other destruction is greater than that? This bait set by the fisherman of afflictions is unbearable. Once caught by it, my mind will surely be cooked by the hell guardians in the hell's cauldron. The above. Therefore, seeing that which hinders the wishes of oneself and one's relatives, and that which brings about unwanted things, and that which completely does not wish for the prosperity of one's enemies, one feels unhappy. If this unhappiness increases, it will generate hatred, and if the situation of complete unhappiness disappears, the unhappiness will also disappear. If unhappiness disappears, hatred will not arise, therefore, through the reasons stated before, one should completely prevent these unhappinesses, and prevent anger in many ways, because the faults of anger are very great. The key to preventing anger is to use the reasons of the Bodhisattvas mentioned earlier, to turn inward and counter one's own afflictions, thereby pacifying the greatest enemy—anger. Therefore, by carefully observing with discriminating wisdom, and by preventing anger through various reasons, one can eliminate various types of anger and generate patience in many ways. This is an experience arising from a deep understanding of the correct teachings through pure reasoning, therefore its habitual tendencies are very stable. Those who abandon the observation and meditation of discriminating wisdom are abandoning all these great Bodhisattva practices, thus becoming a great obstacle to oneself and others in obtaining the essence of leisure and endowment.
ེད་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་དུག་བཞིན་དུ་སྤང་བར་བྱའོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པ། གཉིས་པ་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའི་བཟོད་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་གསུམ། སྡུག་བསྔལ་དང་ལེན་ངེས་པར་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་། དེ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་དང་། གཞི་ཡི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་དང་ལེན་ངེས་པར་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན། དང་པོ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདེ་བའི་རྒྱུ་ནི་རེས་འགའ་ཞིག །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ནི་ཤིན་ཏུ་མང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རང་ཅག་ལ་སྡུག་བསྔལ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་རྒྱུན་དུ་འབྱུང་བས་དེ་ལམ་དུ་འཁྱེར་ཤེས་པ་ཞིག་མེད་དུ་མི་རུང་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེས་བསླབ་བཏུས་སུ་གསུངས་པ་ལྟར། ཡང་ན་ཞེ་སྡང་བསྐྱེད་ལ། ཡང་ན་ལམ་བསྒོམ་པ་ལ་སྲོ་ཤི་བའི་ཞུམ་པ་བསྐྱེད་ནས་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བའི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཁ་ཅིག་ནི་གཞན་གྱིས་བྱས་པའང་ཡོད། ཁ་ཅིག་ནི་ལམ་ལ་བརྩོན་པར་བྱས་མ་བྱས་གང་ལའང་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའང་ཡོད། ཁ་ཅིག་ནི་འོག་ནས་འཆད་པ་ལྟར་དགེ་བའི་བྱ་བ་དེ་ལ་ཞུགས་ན་འབྱུང་ལ་མ་ཞུགས་ན་མི་འབྱུང་བའང་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་སྔོན་གྱི་ 13-2-271a ལས་དང་འཕྲལ་གྱི་རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་ངེས་པར་སྐྱེ་བ་དེ་དག་ནི་རེ་ཞིག་བཟློག་མི་ནུས་ཀྱི། བྱུང་ཡང་དེ་ལ་དང་དུ་ལེན་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། དེ་མེད་ན་སྡུག་བསྔལ་གཉུག་མ་དེའི་སྟེང་དུ་རང་གི་རྟོག་པས་བསྐྱེད་པའི་སེམས་ཁྲལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསྣན་ནས་ཤིན་ཏུ་བཟོད་དཀའ་བར་འགྱུར་ལ། དང་ལེན་ཡོད་ན་སྡུག་བསྔལ་གཞི་བཞག་དེ་མ་ལོག་ཀྱང་དེ་ལ་དམིགས་ནས་ཡིད་མི་བདེ་བྱེད་པའི་སེམས་ཁྲལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ་གཏན་མི་འབྱུང་ལ། སྡུག་བསྔལ་གཞན་དེ་ལའང་ལམ་དུ་འཁྱེར་ཐབས་བྱས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཆེས་ཆུང་བར་འགྱུར་བས་བཟོད་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་དང་ལེན་གྱི་བཟོད་པ་བསྐྱེད་པ་གནད་ཆེའོ། ། ༈ དེ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་དགའ་བར་འཛིན་པ་དགག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དེ་དང་དུ་བླང་བར་འོས་པར་བསྟན་པའོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་དགའ་བར་འཛིན་པ་དགག་པ། དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་དེ་སླར་བཅོས་སུ་འདུག་ན་ནི་ཡིད་མི་དགའ་བ་བྱ་མི་དགོས་ལ། བཅོས་སུ་མི་རུང་ན་ནི་མི་དགའ་བ་བྱས་ཀྱང་ཕན་པ་མེད་པས་དགོས་ནུས་མེད་ཅིང་ཉེས་དམིགས་ཀྱང་ཡོད་དེ། བཟེ་རེ་ཆེ་ན་སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་མོ་ཤིན་ཏུ་བཟོད་དཀའ་ལ། བཟེ་རེ་ཆུང་ན་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ཡང་བསྲན་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གལ་ཏེ་བཅོས་སུ་ཡོད་ན་ནི། །དེ་ལ་མི་དགའ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གལ་ཏེ་བཅོས་སུ་མེད་ན་ཡང་། །དེ་ལ་མི་དགར་བྱས་ཅི་ཕན། །ཞེས་དང་། ཚ་གྲང་ཆར་དང་རླུང་ཚོགས་དང་། །ནད་དང་འ
【現代漢語翻譯】 應當知曉，並像對待毒藥一樣避開它。 承受痛苦： 第二，生起承受痛苦的忍耐，分為三點：承受痛苦的必要理由、生起忍耐的方法，以及從根本上詳細闡述。 承受痛苦的必要理由： 第一點，如《入行論》所說：『安樂之因偶一有，痛苦之因極繁多。』因為我們總是會遇到各種各樣的痛苦，所以必須學會如何將痛苦轉化為修行之道。否則，正如《學集論》所說，要麼生起嗔恨心，要麼在修行道路上產生灰心喪氣的退縮，從而成為行善的障礙。有些痛苦是他人造成的，有些痛苦無論是否努力修行，都會由過去的業力所生。還有些痛苦，如下文所述，參與善行就會產生，不參與就不會產生。因此，由過去的業力和當下的因緣所產生的痛苦是無法避免的。即使發生了，也需要接受它。如果不能接受，就會在原本的痛苦之上，加上自己妄念所產生的憂慮，從而變得難以忍受。如果能夠接受，即使原本的痛苦沒有消失，也不會因為執著于痛苦而產生憂慮。通過將痛苦轉化為修行之道，痛苦會變得非常小，從而能夠忍受。因此，生起承受痛苦的忍耐非常重要。 生起忍耐的方法： 第二點分為兩部分：否定對痛苦的絕對厭惡，以及闡述痛苦值得接受。 否定對痛苦的絕對厭惡： 第一點，如果痛苦可以補救，就沒有必要感到不悅。如果無法補救，感到不悅也無濟於事，既沒有必要也沒有好處，反而有害處。因為心胸狹窄，小小的痛苦也會變得難以忍受；心胸寬廣，巨大的痛苦也能承受。正如《入行論》所說：『若事尚可為，云何不歡喜？若已無可為，不樂何所益？』以及『寒熱及風雨，疾病遭繫縛』
【English Translation】 It should be known and avoided like poison. Enduring Suffering: Second, cultivating patience in enduring suffering has three aspects: the reasons why enduring suffering is necessary, the methods for cultivating it, and a detailed explanation from the foundational perspective. Reasons Why Enduring Suffering Is Necessary: First, as stated in the Bodhicharyavatara: 'The causes of happiness are rare, while the causes of suffering are extremely numerous.' Since we constantly encounter various kinds of suffering, it is essential to know how to transform suffering into the path. Otherwise, as stated in the Shikshasamuccaya, it will either generate anger or create disheartening discouragement in practicing the path, thus becoming an obstacle to engaging in virtue. Some sufferings are caused by others, and some, whether one strives in practice or not, are generated by past karma. Some, as will be explained below, arise when engaging in virtuous activities but do not arise if one does not engage in them. Therefore, those sufferings that inevitably arise due to past karma and immediate circumstances cannot be avoided for the time being. Even when they occur, it is necessary to accept them. Without acceptance, the suffering of mental distress created by one's own thoughts is added to the original suffering, making it extremely unbearable. With acceptance, even if the original suffering does not disappear, the suffering of mental distress caused by focusing on it will never arise. By finding ways to transform the other suffering into the path, the suffering becomes very small, making it bearable. Therefore, cultivating patience in enduring suffering is crucial. Methods for Cultivating It: The second point has two parts: negating the absolute dislike of suffering when it arises, and showing that suffering is worthy of being accepted. Negating the Absolute Dislike of Suffering: First, if the suffering that has arisen can be remedied, there is no need to be displeased. If it cannot be remedied, being displeased is of no benefit, serving no purpose and having negative consequences. Because if one is too sensitive, even minor suffering becomes extremely unbearable; if one is less sensitive, even great suffering can be endured. As it says: 'If there is a remedy, what is there to be unhappy about? If there is no remedy, what good does it do to be unhappy?' and 'Cold, heat, rain, and wind, sickness, and imprisonment.'
ཆིང་དང་བརྡེག་སོགས་ལ། །བདག་གིས་བཟེ་རེ་མི་བྱ་སྟེ། །དེ་ 13-2-271b ལྟར་བྱས་ན་གནོད་པ་འཕེལ། །ཞེས་སོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་དེ་དང་དུ་བླང་བར་འོས་པར་བསྟན་པ། གཉིས་པ་ལ་གསུམ། སྡུག་བསྔལ་རང་གི་ཡོན་ཏན་བསམ་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱི་དཀའ་སྤྱད་བཟོད་པའི་ཡོན་ཏན་བསམ་པ་དང་། ཆུང་རིམ་ནས་གོམས་ན་མི་དཀའ་བའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་རང་གི་ཡོན་ཏན་བསམ་པ། དང་པོ་ནི། ཡོན་ཏན་ལྔ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་མེད་ན་དེ་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་འདོད་མི་སྐྱེ་བས་ཐར་པ་ལ་ཡིད་བསྐུལ་བའི་ཡོན་ཏན་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཐེབས་པ་ན་རློམ་པས་མཐོ་བ་འཇིག་པས་དྲེགས་པ་སེལ་བའི་ཡོན་ཏན་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་དྲག་པོ་མྱོང་བ་ན་དེ་མི་དགེ་བ་ལས་བྱུང་བས་འབྲས་བུ་དེ་མི་འདོད་ན་རྒྱུ་ལས་ལྡོག་དགོས་པས་སྡིག་ལ་འཛེམ་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་པ་ནི་བདེ་བ་འདོད་པས་དེ་དགོས་ན་རྒྱུ་དགེ་བ་བསྒྲུབ་དགོས་པས་དགེ་བ་བསྒྲུབ་པ་ལ་དགའ་བའི་ཡོན་ཏན་དང་། རང་གི་ཉམས་ལ་དཔགས་ནས་སེམས་ཅན་གཞན་ཡང་འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ལོ་སྙམ་ནས་འཁོར་བ་ན་འཁྱམ་པ་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བའོ། །དེ་དག་དང་དེས་མཚོན་ནས་རང་གིས་ཀྱང་ཡོན་ཏན་གཞན་ཤེས་པར་བྱས་ལ་སྡུག་བསྔལ་འདི་ནི་འདོད་པའི་གནས་སོ་སྙམ་དུ་བློ་ཡང་ཡང་སྦྱང་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་མེད་པར་ངེས་འབྱུང་མེད། །དེ་བས་སེམས་ཁྱོད་བརྟན་པར་མནོས། །ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཡོན་ཏན་ནི། །སྐྱོ་བས་དྲེགས་པ་སེལ་བར་བྱེད། །འཁོར་བ་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ། །སྡིག་ལ་འཛེམ་ཞིང་དགེ་ལ་དགའ། །ཞེས་སོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་གྱི་དཀའ་སྤྱད་བཟོད་པའི་ཡོན་ཏན་བསམ་པ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཐར་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཆེ་བའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པ་ 13-2-272a དང་། སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལྡོག་པའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པའོ། ། ༈ ཐར་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཆེ་བའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པ། དང་པོ་ནི། བདག་སྔོན་འཁོར་བ་ན་འཁོར་བའི་ཚེ་དགོས་པ་དམན་པ་འདོད་པ་ཅུང་ཟད་རེའི་ཕྱིར་དུ་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བར་ཤེས་ཀྱང་། སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་ཁྱད་དུ་བསད་ནས་ཕྱི་མ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་མྱོང་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་དོན་མེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་དང་དུ་བླངས་ན། ད་ནི་བདག་རང་གཞན་གྱི་ཕན་བདེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསྒྲུབ་པའི་དགེ་བ་ལ་ཞུགས་པར་ཤེས་བཞིན་དུ་སྔ་མ་ལས་བྱེ་བ་ཕྲག་འབུམ་འགྱུར་དུ་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་བླང་བར་རིགས་ན་དེ་བས་ཆུང་བ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས་སྙམ་དུ་ཡང་ཡང་བློ་བརྟན་པར་བྱའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། འདོད་པའི་དོན་དུ་བསྲེག་ལ་སོགས། །དམྱལ་བར་སྟོང་ཕྲག་མྱོང་གྱུར་ཀྱང་། །བདག་གིས་རང་གི་དོན་དང་ནི། །གཞན་གྱི་དོན་ཡང་མ་བྱས་སོ། །འདི་ནི་དེ་ཙམ་གནོད་མིན་ལ། །དོན་ཆེན་དག་ཀྱང་འགྲུབ་འགྱུར་བས། །
【現代漢語翻譯】 擊打等，我不會以牙還牙，因為那樣做只會增加傷害。' 現在講述適合承受痛苦：分為三個部分：思考痛苦本身的優點；思考忍受痛苦的苦行的優點；以及從小處開始習慣，就不會覺得困難的方法。 思考痛苦本身的優點： 第一點，有五個優點：如果沒有痛苦，就不會產生出離心，因此痛苦能激發對解脫的渴望；當被痛苦擊打時，傲慢會消失，從而消除驕傲；當體驗到強烈的痛苦感受時，會意識到這是由不善業造成的，如果不想要這樣的結果，就必須停止造惡因，因此痛苦能使人避免罪惡；被痛苦折磨時，因為渴望快樂，如果想要快樂，就必須行善，因此痛苦能使人樂於行善；通過自己的經歷，想到其他眾生也同樣受苦，從而對在輪迴中漂泊的眾生生起慈悲心。通過這些以及由此類推，自己也能認識到其他的優點，從而反覆思考『這種痛苦是值得的』。如果沒有痛苦，就沒有出離心。因此，我的心啊，要堅定！』 此外，痛苦的優點是：通過厭惡來消除傲慢，對輪迴中的眾生生起慈悲心，避免罪惡，樂於行善。 思考忍受痛苦的苦行的優點： 分為兩個部分：思考解脫等重大意義的利益；以及思考避免無量痛苦的利益。 思考解脫等重大意義的利益： 第一點，我過去在輪迴中時，爲了微小的慾望，即使知道會產生痛苦，也忍受了許多痛苦，最終卻成爲了在來世體驗無量痛苦的原因，承受了許多毫無意義的痛苦。現在我明明知道自己正在從事能成就自己和他人無量利益的善行，那麼與前者相比，即使要承受多百千萬倍的痛苦也是應該的，更何況是更小的痛苦呢？』要反覆堅定這樣的想法。《入行論》中也說：『爲了慾望，即使在燃燒等地獄中經歷千百次的痛苦，我也沒有為自己和他人做任何有意義的事情。現在這點痛苦算不了什麼，卻能成就重大的意義。』
【English Translation】 'Striking and hitting, I will not retaliate, because doing so will only increase the harm.' Now, showing that it is appropriate to embrace suffering: There are three parts: contemplating the qualities of suffering itself; contemplating the qualities of enduring the hardships of suffering; and how becoming accustomed to it from a young age makes it not difficult. Contemplating the qualities of suffering itself: Firstly, there are five qualities: like this, without suffering, the desire to definitely emerge from it would not arise, so it encourages the mind towards liberation; when afflicted by suffering, arrogance is destroyed, so it eliminates pride; when experiencing intense feelings of suffering, one knows that it arises from non-virtue, so if one does not want that result, one must turn away from the cause, so it avoids sin; being tormented by suffering, one desires happiness, so if one needs that, one must accomplish virtue, so it delights in accomplishing virtue; considering one's own experience, one thinks that other sentient beings also suffer in this way, so compassion arises for those wandering in samsara. Through these and what they represent, one also comes to know other qualities, and repeatedly trains the mind to think, 'This suffering is a desirable thing.' Without suffering, there is no definite emergence. Therefore, my mind, think firmly! Furthermore, the qualities of suffering are: through weariness, it eliminates pride; compassion arises for those in samsara; it avoids sin and delights in virtue. Contemplating the qualities of enduring the hardships of suffering: There are two parts: contemplating the benefits of great meaning such as liberation; and contemplating the benefits of averting immeasurable suffering. Contemplating the benefits of great meaning such as liberation: Firstly, when I was previously wandering in samsara, I knew that suffering would arise for the sake of small desires, but I endured many sufferings, which ultimately became the cause of experiencing immeasurable suffering in the future, embracing many meaningless sufferings. Now, knowing that I am engaged in virtue that accomplishes immeasurable benefit and happiness for myself and others, it is reasonable to embrace suffering hundreds of thousands of times greater than before, let alone smaller sufferings! One should repeatedly strengthen this thought. Also, from the Bodhicharyavatara: 'For the sake of desires, even in hells such as burning, I have experienced thousands of sufferings, but I have not done anything for my own or others' benefit. This is not so harmful, and great purposes will be accomplished.'
འགྲོ་བའི་གནོད་སེལ་སྡུག་བསྔལ་ལ། །དགའ་བ་འབའ་ཞིག་འདིར་བྱ་རིགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྔར་རང་གཞན་གྱི་དོན་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་དཀའ་སྤྱད་དེ་ཙམ་བྱས་པ་ལ་བསམས་ནས། ད་ནི་དོན་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བཟོད། དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུ་བྱར་ཡོད་པ་ནི་བདག་གིས་ལེགས་པ་རྙེད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་འཕངས་མཐོ་བ་བསྐྱེད་པའོ། །གཞན་ཡང་བཤེས་གཉེན་ངན་པས་བསླུས་ནས་དོན་མེད་པའི་ 13-2-272b ལམ་ངན་པ་ལའང་མདུང་རྩེ་གསུམ་ལ་མཆོང་བ་དང་མེ་ལྔ་བསྟེན་པ་སོགས་ཀྱི་དཀའ་སྤྱད་བཟོད་པར་བྱེད་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་དགོས་པ་དམན་པའི་ཆེད་དུ་ཞིང་ལས་དང་ཚོང་དང་གཡུལ་འགྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་ལ་བསྲན་འཛུགས་པ་རྣམས་བསམས་ལ་དཀའ་སྤྱད་ཀྱིས་མི་འཇིགས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལྡོག་པའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པ། སྡུག་བསྔལ་དཔག་མེད་ལྡོག་པའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པ་ནི། གསོད་པའི་མི་ཞིག་ལག་པའི་སོར་མོ་ཙམ་བཅད་ནས་གསོད་པ་ལས་ཐར་ན་དགའ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བ་ལྟར། མིའི་དཀའ་སྤྱད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་མོ་འདི་འདྲས་སྤྱིར་འཁོར་བ་མཐའ་མེད་དང་ཁྱད་པར་དུ་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་གཏན་བཟློག་ནུས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ལེགས་སོ་སྙམ་དུ་འཕྲལ་དང་ཡུན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་ལེགས་པར་བསམས་ན། དཀའ་སྤྱད་ལ་མི་འཇིགས་པའི་སྙིང་སྟོབས་སྐྱེ་སྟེ། གསོད་པའི་མི་ཞིག་ལག་བཅད་དེ། །གལ་ཏེ་ཐར་ན་ཅིས་མ་ལེགས། །གལ་ཏེ་མི་ཡི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། །དམྱལ་བ་བྲལ་ན་ཅིས་མ་ལེགས། །ཞེས་སོ། ། ༈ ཆུང་རིམ་ནས་གོམས་ན་མི་དཀའ་བའི་ཚུལ། ཆུང་རིམ་ནས་གོམས་ན་མི་དཀའ་བ་ནི། གོམས་ན་སླ་བར་མི་འགྱུར་བའི། །དངོས་དེ་གང་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་བས་གནོད་པ་ཆུང་བསྒོམས་པས། །གནོད་པ་ཆེན་པོའང་བཟོད་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའི་བསམ་པའི་གོ་ཆ་བཟུང་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་རིམ་དང་བསྲེས་ཀྱིན་བྱས་ན་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པ་སྟོབས་ཇེ་རྒྱས་སུ་ 13-2-273a འགྱུར་རོ། །བསླབ་བཏུས་ལས་ཀྱང་། དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུ་ལ་གོམས་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ན་དཀའ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བ་ལ་གོམས་པ་འགྲུབ་སྟེ། དཔེར་ན་གོམས་པའི་དབང་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ལ་བདེ་བར་འདུ་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ། སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་བདེ་བར་འདུ་ཤེས་ཉེ་བར་བཞག་པ་གོམས་པས་བདེ་བའི་འདུ་ཤེས་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་འོང་བ་ཡང་དྲག་ཤུལ་ཅན་གྱིས་ཞུས་པ་ལས། ཤིང་བལ་གྱི་འདབ་མ་ལྟ་བུའི་སེམས་དང་བྲལ་བར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས་ཀྱང་། བུ་མོ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་ཐུབ་པར་དཀའ་བའི་སེམས་བསྐྱེ
【現代漢語翻譯】 如經中所說：『爲了消除眾生的痛苦，我們應當只追求快樂。』回想過去，爲了自己和他人，我們已經做了許多毫無意義的苦行。現在，爲了成就偉大的目標，為什麼不能忍受痛苦呢？因此，即使有痛苦，但能做這樣的事情，我也覺得我獲得了美好的事物。』要生起如此高昂的志氣。此外，想想那些被惡知識欺騙，在無意義的邪道上，忍受諸如跳三尖矛、侍奉五火等苦行的人，以及爲了世俗的微小利益，忍受耕作、經商、作戰等種種痛苦的人，從而生起不畏懼苦行的勇氣。 思量能遣除無量痛苦的利益： 思量能遣除無量痛苦的利益是：就像一個人被追殺，如果僅僅被砍掉一個手指就能免於被殺，他會感到非常高興一樣。同樣，如果能通過忍受微小的苦行，徹底消除無盡的輪迴，特別是地獄等惡道的痛苦，那真是太好了。』要好好思量暫時和長遠痛苦的差別。這樣就能生起不畏懼苦行的勇氣。如雲：『如果被追殺的人，砍掉手就能逃脫，那為什麼不好呢？如果能以人間的痛苦，遠離地獄，那為什麼不好呢？』 從小處開始習慣，就不會覺得困難： 從小處開始習慣，就不會覺得困難。如經中所說：『沒有什麼事物是習慣了不會變得容易的。因此，通過修習小的損害，也能忍受大的損害。』因此，要披上接受痛苦的盔甲，從小處開始，逐漸增加，這樣接受痛苦的力量就會越來越強大。《學集論》中也說：『首先習慣於小的痛苦，就能成就習慣於困難和非常困難。例如，由於習慣的力量，一切眾生都將痛苦視為快樂。同樣，對於所發生的一切痛苦，安住于快樂的想念，通過習慣，就能安住于快樂的想念之中。』這些道理也應從勇猛者處聽聞，要遠離如木棉花瓣般的心。』《華嚴經》中也說：『女兒啊，爲了摧毀一切煩惱，要生起難以征服的心。』
【English Translation】 As it is said, 'To eliminate the suffering of beings, we should only pursue joy.' Reflecting on how much meaningless hardship we have endured in the past for the sake of ourselves and others, why can't we now endure suffering to accomplish a great purpose? Therefore, even if there is suffering, if we can do such a thing, I feel that I have found something good.' We should generate such high aspirations. Furthermore, think of those who are deceived by bad companions and endure hardships on meaningless wrong paths, such as jumping on three-pointed spears and serving five fires, and those who endure various sufferings of farming, business, and warfare for the sake of small worldly benefits, and thereby generate courage that does not fear hardship. Reflecting on the benefits of averting immeasurable suffering: Reflecting on the benefits of averting immeasurable suffering is like a person being chased to be killed, if he can escape from being killed by cutting off just a finger, he will feel very happy. Similarly, if we can completely eliminate the endless cycle of rebirth in general, and in particular the suffering of evil destinies such as hell, by enduring this small amount of human hardship, that would be very good.' We should carefully consider the differences between temporary and long-term suffering. In this way, we can generate courage that does not fear hardship. As it is said: 'If a person being chased can escape by cutting off his hand, why wouldn't that be good? If we can get rid of hell with human suffering, why wouldn't that be good?' If you get used to it from a young age, it won't be difficult: If you get used to it from a young age, it won't be difficult. As it is said, 'There is nothing that does not become easy with habit. Therefore, by practicing small harms, we can also endure great harms.' Therefore, we must put on the armor of accepting suffering, starting from small things and gradually increasing, so that the power to accept suffering will become stronger and stronger. The Compendium of Trainings also says: 'If you first get used to small sufferings, you will achieve getting used to difficult and very difficult things. For example, due to the power of habit, all sentient beings perceive suffering as happiness. Similarly, for all sufferings that occur, abiding in the thought of happiness, through habit, one will abide in the thought of happiness itself.' These reasons should also be heard from the brave, and we should stay away from a mind like a cottonwood petal.' The Flower Ornament Sutra also says: 'Daughter, in order to destroy all defilements, generate an invincible mind.'
ད་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སེམས་ཤིན་ཏུ་བརྟན་ཚུགས་པའི་སྙིང་སྟོབས་དགོས་ཀྱི་སེམས་སྲབ་མོས་མི་འོང་ངོ་། །དེས་ན་དང་པོ་ནས་སྙིང་སྟོབས་མ་ཆུངས་པར་བསྐྱེད་ན་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ཡང་གྲོགས་སུ་འགྲོ་སྟེ། དཔེར་ན་དཔའ་བོ་འགའ་ཞིག་གཡུལ་དུ་ཞུགས་པ་ན་རང་གི་ཁྲག་བོ་བ་མཐོང་ན་དེས་སྙིང་སྟོབས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །དང་པོ་ནས་འདི་ལྟ་བུ་མ་ཐོས་ཤིང་། ཐོས་ཀྱང་ངས་དེ་འདྲ་བ་མི་འོང་ཟེར་ནས་རང་ཁྱད་དུ་བསད་ན་ནི། སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུས་ཀྱང་ལམ་ལས་ལྡོག་པའི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྡར་མ་འགའ་ཞིག་གཞན་གྱི་ཁྲག་མཐོང་ནའང་བོག་ནས་འགྱེལ་འགྲོ་བ་བཞིན་ཏེ། ལ་ལ་བདག་གི་ཁྲག་མཐོང་ན། །དཔའ་ 13-2-273b བརྟན་ལྷག་པར་སྐྱེ་འགྱུར་ཡོད། །ལ་ལ་གཞན་གྱི་ཁྲག་མཐོང་ཡང་། །བོག་ཅིང་བརྒྱལ་བར་འགྱུར་བ་ཡོད། །དེ་ནི་སེམས་ཀྱི་ངང་བརྟན་དང་། །སྡར་མའི་ཚུལ་ལས་གྱུར་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། ༈ གཞི་ཡི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པ། གཞིའི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་དང་དུ་ལེན་དགོས་ན། ཇི་འདྲ་བ་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་བླང་སྙམ་ན། འདི་ལ་བརྒྱད་ལས། གནས་ལ་བརྟེན་པ་ནི། ཆོས་གོས་དང་བསོད་སྙོམས་དང་མལ་ཆ་དང་སྟན་དང་ན་བའི་གསོས་སྨན་དང་ཡོ་བྱད་དེ་དག་ནི་ཚངས་སྤྱོད་འཕེལ་བའི་གནས་སོ། །དེ་རྣམས་ངན་པ་དང་ཉུང་བ་རྙེད་པ་དང་ཕ་རོལ་པོས་མ་གུས་པ་དང་ཡུན་རིང་དུ་འགྱངས་ནས་བྱིན་པ་ལ་མི་དགའ་བ་དང་ཡི་ཆད་པ་མེད་ཅིང་དེ་དག་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ལ་བརྟེན་པ་ནི། མ་རྙེད་པ་དང་མི་སྙན་པ་དང་སྨད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་འཇིག་པ་ཟད་པ་རྒ་བ་ན་བ་འཆི་བའི་ཆོས་ཅན་རྣམས་འཇིག་པ་ནས་འཆི་བ་སྟེ་དགུ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ཡིན་ལ། དེ་ཐམས་ཅད་དམ་རེ་རེ་ལ་བརྟེན་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ལ་སོ་སོར་བརྟགས་ནས་དང་དུ་ལེན་པའོ། །སྤྱོད་ལམ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། འཆག་པ་དང་འགྲེང་བ་དང་འདུག་པ་དང་ཉལ་བ་ནི་སྤྱོད་ལམ་བཞི་ཡིན་ལ། དེའི་དང་པོ་དང་གསུམ་པས་སྒྲིབ་པ་རྣམས་ལས་ཉིན་མཚན་དུ་སེམས་སྦྱོང་བ་ན་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་གྱི། དུས་མ་ཡིན་པར་ཁྲིའམ་ཁྲིའུའམ་རྩྭ་བཏིང་བའམ་ལོ་མ་བཏིང་བ་ལ་གློས་འབེབས་པར་མི་བྱེད་པའོ། །ཆོས་ 13-2-274a ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་མཆོད་ཅིང་རིམ་གྲོ་བྱེད་པ་དང་། བླ་མ་ལ་མཆོད་ཅིང་རིམ་གྲོ་བྱེད་པ་དང་། ཆོས་རྣམས་བཟུང་བ་དང་། བཟུང་བ་རྣམས་གཞན་ལ་རྒྱ་ཆེར་སྟོན་པ་དང་། གསངས་བསྟོད་དེ་ཁ་ཏོན་དུ་བྱ་བ་དང་། གཅིག་པུ་དབེན་པར་གནས་ཏེ་ཡང་དག་པར་སེམས་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཟིན་པའི་ཞི་ལྷག་བསྒོམ་པ་སྟེ་ཆོས་འཛིན་པ་བདུན་ནོ། །དེ
【現代漢語翻譯】 正如所說，需要的是內心極其堅定的勇氣，而不是脆弱的心。因此，如果一開始就培養不退縮的勇氣，那麼巨大的痛苦也會成為助力。例如，有些勇士在戰場上看到自己的鮮血，反而會因此生起勇氣。如果一開始沒有聽聞過這些，或者聽聞了也認為『我不會那樣』而自我貶低，那麼即使是微小的痛苦也會成為偏離正道的因緣。例如，有些膽小鬼看到別人的鮮血也會嚇昏倒地。有些人看到自己的鮮血，會更加堅定勇敢；有些人看到別人的鮮血，會嚇昏過去。這都是因為內心的穩定與膽怯所致。 如是說。 從基礎的角度廣為闡述： 從基礎的角度廣為闡述，如果必須接受痛苦，那麼應該接受什麼樣的痛苦呢？對此有八個方面：依賴於處所：法衣、食物、臥具、坐墊、醫藥和用具，這些是增進梵行的處所。對於獲得的這些東西，即使是低劣或稀少，或者被他人不恭敬對待，或者很久才給予，也不應不悅或灰心，而應接受由此產生的痛苦。依賴於世間法：未獲得、惡名、誹謗、痛苦，以及壞滅、衰竭、衰老、疾病、死亡的本性，從壞滅到死亡這九種是世間法。對於所有這些，或者對於每一個所依賴的痛苦，都應分別觀察並接受。依賴於行為：行走、站立、坐臥是四種行為。在前兩種行為中，爲了日夜凈化遮蔽，應接受由此產生的痛苦，而不應在非時躺臥于床、小床、草墊或葉墊上。依賴於受持佛法：供養和侍奉三寶，供養和侍奉上師，受持佛法，向他人廣為宣說所受持的法，唸誦讚頌，獨自居住於寂靜處並如理作意，以及修習止觀瑜伽，這七種是受持佛法。對於這些，都應接受。
【English Translation】 As it is said, what is needed is a courage of extremely firm inner strength, not a fragile mind. Therefore, if one cultivates unwavering courage from the beginning, even great suffering will become an aid. For example, some warriors, upon seeing their own blood on the battlefield, will generate courage from it. If one has not heard of such things from the beginning, or if one has heard of them but dismisses them, saying, 'I will not be like that,' then even small sufferings will become causes for deviating from the path. For example, some cowards, upon seeing the blood of others, will faint and fall. Some, upon seeing their own blood, will become even more steadfast and brave; others, upon seeing the blood of others, will faint and collapse. This is due to the stability or cowardice of the mind. Thus it is said. Extensive explanation from the perspective of the basis: Extensive explanation from the perspective of the basis: If suffering must be accepted, then what kind of suffering should be accepted? There are eight aspects to this: Relying on location: monastic robes, alms, bedding, cushions, medicine for the sick, and utensils—these are the locations for increasing pure conduct. One should not be displeased or discouraged by obtaining these things in a poor or meager state, or by being treated disrespectfully by others, or by being given them after a long delay, but should accept the suffering that arises from them. Relying on worldly dharmas: not obtaining, bad reputation, slander, suffering, and the nature of decay, exhaustion, aging, sickness, and death—these nine, from decay to death, are worldly dharmas. One should individually examine and accept the suffering that relies on all of these, or on each one separately. Relying on conduct: walking, standing, sitting, and lying down are the four conducts. In the first two conducts, one should accept the suffering that arises from purifying obscurations day and night, and should not lie down on a bed, small bed, grass mat, or leaf mat at inappropriate times. Relying on upholding the Dharma: making offerings and serving the Three Jewels, making offerings and serving the lama, upholding the Dharma, extensively explaining what has been upheld to others, reciting praises, dwelling alone in solitude and properly contemplating, and cultivating shamatha and vipashyana yoga—these seven are upholding the Dharma. One should accept these.
་དག་ལ་རྩོལ་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་དེ་དྭང་དུ་ལེན་པའོ། །སློངས་མོས་འཚོ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་བྲེགས་པ་ལ་སོགས་པས་གཟུགས་མི་སྡུག་པ་ཉམས་སུ་བླང་བ་དང་། གོས་དྲས་པ་དང་ཁ་དོག་ངན་པ་ཉམས་སུ་བླང་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་བསྡམས་ནས་གནས་པས་ཚུལ་གཞན་བྱ་བ་དང་། ཞིང་ལ་སོགས་པ་སྤངས་ཏེ་གཞན་ལས་རྙེད་པས་འཚོ་བས་གཞན་ལ་རག་ལས་པའི་འཚོ་བ་ཅན་དང་། རྙེད་པ་རྣམས་གསོག་ཅིང་མི་སྤྱོད་པས་ཇི་སྲིད་འཚོ་བའི་བར་དུ་གཞན་ལས་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་འཚོལ་བ་དང་། མི་ཚངས་སྤྱོད་སྤངས་པས་མ་ཤིའི་བར་དུ་མིའི་འདོད་པ་རྣམས་ལས་ལྡོག་པར་བྱ་བ་དང་། གར་དང་བཞད་གད་སོགས་སྤངས་པས་མཛའ་བོ་དང་སྙིང་དུ་སྡུག་པ་དང་ཆུང་པོ་གྲོགས་ལ་སོགས་པ་དང་དགའ་མགུར་སྤྱད་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་མ་ཤིའི་བར་དུ་མིའི་དགའ་རྩེད་ལས་ལྡོག་པ་སྟེ་སློངས་མོས་འཚོ་བ་བདུན་ནོ། །དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་དང་དུ་ལེན་པའོ། །མངོན་པར་ 13-2-274b བརྩོན་པས་དུབ་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། དགེ་ཕྱོགས་ལ་བརྩོན་པ་ལ་ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་དུབ་པ་དང་འཁྲུག་པ་ངལ་བའི་གཞི་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་དང་དུ་ལེན་པའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། དོན་བྱ་བ་བཅུ་གཅིག་སྟེ། དེ་ལས་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བའང་དང་དུ་ལེན་པའོ། །འཕྲལ་གྱི་བྱ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་ཀྱི་ལས་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་ཞིང་ལས་དང་ཚོང་དང་རྒྱལ་པོ་ལ་ཞོ་ཤས་འཚོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཁྱིམ་པའི་འཕྲལ་གྱི་བྱ་བ་སྟེ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའོ། །དེ་ལྟར་གཞི་བརྒྱད་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ཡང་རུང་བས་ཐེབས་ཀྱང་སོ་སོའི་བརྩོན་འགྲུས་མི་གཏོང་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ལ་འཇུག་པ་དང་ཞུགས་ནས་བཟློག་པའི་གེགས་སུ་མི་འགྱུར་ལ་ཡིད་མི་དགའ་བ་མེད་པར་འཇུག་གོ། ། ༈ ཆོས་ལ་ངེས་སེམས་ཀྱི་བཟོད་པ། གསུམ་པ་ཆོས་ལ་ངེས་པར་སེམས་པ་ལ་མོས་པའི་བཟོད་པ་བསྐྱེད་པ་ལ། མོས་པའི་ཡུལ་ནི་བརྒྱད་དེ། དང་བའི་ཡུལ་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ནོ། །མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཡུལ་ནི། བདག་མེད་པ་གཉིས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །འདོད་པའི་ཡུལ་ནི། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མཐུ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ཡང་མངོན་པར་ཤེས་པའི་མཐུ་དང་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་མཐུ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མཐུ་གསུམ་མོ། །བླང་དོར་གྱི་ཡུལ་ནི། ལེགས་པར་སྤྱད་པ་དང་ཉེས་པར་སྤྱད་པའི་རྒྱུ་དང་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་སྟེ་འདི་གཉིས་སུ་ 13-2-275a བྱའོ། །བསྒོམ་པའི་ཡུལ་ནི། ཐོབ་བྱའི་དོན་བྱང་ཆུབ་དང་དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་ལམ་ཐམས་ཅད་དེ་འདི་ཡང་གཉིས་སུ་བྱའོ། །ཐོས་བསམ་གྱི
【現代漢語翻譯】 接受爲了精進所產生的痛苦。依賴乞討為生：通過剃髮和鬍鬚等方式來承受外貌上的醜陋，接受粗糙和顏色難看的衣服，通過約束自己不參與世俗行為來實踐不同的行為方式，放棄田地等，依靠從他人處獲得的食物為生，成為依賴他人的生活方式，積攢獲得的物品而不使用，直至生命終結，向他人尋求法衣等物品，放棄非梵行，直至死亡都不再有男女之間的慾望，放棄歌舞和歡笑等，因為放棄了朋友、愛人和年幼的玩伴等，以及享受快樂，直至死亡都不再有世俗的娛樂，這就是七種依賴乞討為生的方式。接受依賴這些方式所產生的痛苦。依賴精進所產生的疲憊：接受爲了行善而產生的身心疲憊、煩惱以及由勞累所引起的痛苦。依賴利益眾生：有十一種利益眾生的行為，接受由此產生的痛苦。依賴暫時的行為：如缽和法衣的製作等出家人的事務，以及沒有過失的農耕、商業和為國王服務等在家人的暫時行為，接受由此產生的痛苦。如此，無論被由八種基礎所產生的任何痛苦所擊倒，都不放棄各自的精進，不成為進入菩提或進入後退轉的障礙，並且沒有不悅地進入。 第三，生起對佛法的堅定信念的忍耐，對於生起對佛法的堅定信念的忍耐，有八種信心的對象。最初的信心對象是：三寶（Buddha, Dharma, Sangha）的功德。要實現的信心對象是：二無我（人無我和法無我）的真如實相。慾望的信心對象是：諸佛和菩薩的大力量，也就是神通的力量、六波羅蜜的力量和與生俱來的力量這三種。取捨的信心對象是：善行和惡行的因，以及它們所帶來的想要和不想要的果報，這可以分為兩種。禪修的信心對象是：所要獲得的菩提，以及獲得菩提的方法，也就是菩薩的學道之路，這也可以分為兩種。聞思修的……
【English Translation】 Accepting the suffering that arises from exertion. Relying on begging for a living: enduring ugliness in appearance by shaving hair and beard, accepting rough and poorly colored clothes, practicing different behaviors by restraining oneself from all worldly activities, abandoning fields, etc., and living by obtaining food from others, becoming dependent on others for sustenance, accumulating what is obtained without using it, seeking Dharma robes and other items from others until the end of life, abandoning non-celibacy, and until death, no longer having desires between men and women, abandoning singing, dancing, and laughter, etc., because of abandoning friends, loved ones, and young playmates, etc., and enjoying happiness, until death, no longer having worldly entertainment, these are the seven ways of relying on begging for a living. Accepting the suffering that arises from relying on these methods. Relying on the fatigue that arises from diligence: accepting the physical and mental fatigue, afflictions, and suffering caused by exhaustion that arise from striving for virtue. Relying on benefiting sentient beings: there are eleven actions of benefiting sentient beings, and accepting the suffering that arises from them. Relying on temporary actions: such as the affairs of renunciants like making alms bowls and Dharma robes, and the temporary actions of householders such as faultless farming, business, and serving the king, accepting the suffering that arises from them. Thus, no matter what suffering arises from the eight foundations, one does not abandon one's respective diligence, does not become an obstacle to entering Bodhi or retreating after entering, and enters without displeasure. Third, cultivating forbearance with firm conviction in the Dharma. Regarding cultivating forbearance with firm conviction in the Dharma, there are eight objects of faith. The initial object of faith is: the qualities of the Three Jewels (Buddha, Dharma, Sangha). The object of faith to be realized is: the suchness of the two selflessnesses (selflessness of person and selflessness of phenomena). The object of faith of desire is: the great power of the Buddhas and Bodhisattvas, which are the power of supernormal knowledge, the power of the six perfections, and the power born together. The object of faith of acceptance and rejection is: the causes of good and bad actions, and the desired and undesired results they bring, which can be divided into two. The object of faith of meditation is: the Bodhi to be attained, and the method of attaining Bodhi, which is the path of the Bodhisattva's training, which can also be divided into two. The object of faith of hearing, thinking, and meditating...
ས་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་ཡུལ་ནི། ཤེས་བྱའི་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་གྲོ་ལུང་པ་བཞེད་དོ། །སྟོབས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ལེའུར་ནི། གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་དམ་པའི་ཆོས་ལ་བརྒྱད་པར་གསུངས་པས་དེ་བཞིན་དུ་བྱ་དགོས་སམ་སྙམ་མོ། །མོས་པའི་ཚུལ་ནི། ཡུལ་དེ་དག་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་ནས་མི་མཐུན་པ་མེད་པར་འཛིན་ཅིང་ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་ལེན་དང་ཆོས་ལ་ངེས་སེམས་བརྒྱད་ཚན་གཉིས་ནི། བྱང་ས་ལས་གསུངས་པ་བཀོད་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་དུ་ཆོས་ལ་ངེས་སེམས་འདི་རྒྱས་པར་སྣང་ངོ་། ། ༈ དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། དེ་དག་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། བཟོད་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་བསྒྲུབ་པ་ནའང་དམ་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པ་དང་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ཚང་བར་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། གཞན་བཟོད་པ་ལ་འགོད་པ་བཟོད་པའི་སྦྱིན་པ་ཡིན་པ་མ་གཏོགས་པ་སྔར་བཤད་པ་དང་འདྲའོ། །ལྔ་པ་དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། སྤྱོད་པའི་རྟེན་སེམས་བསྐྱེད་པ་རྗེས་སུ་དྲན་ཞིང་བསྒོམ་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཟག་པ་ཟད་པའི་བཟོད་པ་ལ་འགོད་པར་འདོད་པའི་རྩ་བ་ཡིན་པས། དེ་ཇེ་འཕེལ་དུ་བཏང་ནས་ས་མཐོན་པོའི་བཟོད་པ་རྣམས་ཀྱང་སྨོན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སྦྱོང་བ་དང་། ལས་དང་པོ་པའི་བཟོད་པའི་བསླབ་བྱ་རྣམས་ 13-2-275b དམིགས་ཕྱེད་པར་བྱས་ནས་ཚུལ་བཞིན་དུ་དེ་ལ་སློབ་པ་དང་། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚམས་ལས་འདས་ནའང་ཕྱིར་འཆོས་པ་ལ་བརྩོན་པ་དགོས་ཀྱི། དེ་དག་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚེ་ཡལ་བར་དོར་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆེན་པོ་དུ་མས་རྒྱུན་དུ་གོས་པར་འགྱུར་ཞིང་། སྐྱེ་བ་གཞན་དུའང་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་རྣམས་ལ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བར་འགྱུར་ལ། ལམ་གྱི་གནད་དམ་པར་བལྟས་ནས་ནུས་པ་རྣམས་ད་ལྟ་ནས་བསྒྲུབ་ཅིང་མི་ནུས་པ་རྣམས་ལའང་བསམ་པ་སྦྱངས་ན། ལག་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ཚེགས་ཆུང་ངུ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུས་བཟོད་པའི་ཕར་ཕྱིན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། ༈ བརྩོན་འགྲུས་ལ་བསླབ་པའི་ཚུལ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ངོ་བོ། དེ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བའོ། ། ༈ དེ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས། དང་པོ་ནི། དམིགས་པ་དགེ་བ་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་མངོན་པར་སྤྲོ་བ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བརྩོན་གང་དགེ་ལ་སྤྲོ་བ་འོ། །ཞེས་སོ། །བྱང་ས་ལས་ནི། དགེ་བ་བསྡུ་བ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་སེམས་མངོན་པར་སྤྲོ་བ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང་དེས་བསླངས་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་ལས་གཡོ་བ་ལ་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པའི་ཕན་ཡོན་དང་མ་བརྩམས་པའི་ཉེས་དམིགས་མང་
【現代漢語翻譯】 關於後續修行的處所：格隆巴（Gelongba）認為，是諸如無常等所知事物的行境。 在力量之族章節中：有人認為十二部經等聖法被說成是第八種，是否應該照此實行？ 關於信解的方式：對於那些境，在確信其為何如之後，毫無矛盾地執持，並且再三地思慮。 痛苦的接受和對法的堅定信念這八個一組的兩個方面：是從《菩薩地論》中所說的內容摘錄的，特別是對法的堅定信念顯得更為詳盡。 如何修行 在修行這些時，應該如何做呢？無論修持任何一種忍辱，都要具備六種殊勝，圓滿六度波羅蜜多來修持。除了將他人安立於忍辱是忍辱的佈施之外，其餘與之前所說相同。第五，歸納這些的意義：行為的基礎是憶念和修習發菩提心，因為這是將一切眾生安立於無漏盡忍的基礎。因此，要使其增長，並將高地的忍辱也作為祈願的對象來修習。對於初學者的忍辱教導，要明確目標，如理如實地學習。即使超越瞭如上所說的界限，也要努力改正。如果在修行時忽略了這些，就會經常被許多重大的過失所染污，並且在來世也很難修持菩薩不可思議的行為。要將道的要點視為至關重要，從現在開始努力修持能做到的，對於不能做到的也要修習意念。如《善臂請問經》所說，這樣就能以微小的努力和微小的痛苦圓滿忍辱波羅蜜多。 修習精進之理 精進的體性、進入修習精進的方法、精進的分類、修習時應如何做、以及歸納這些的意義。 進入修習精進的方法 首先：緣于善法而心生歡喜。《入行論》中說：『精進即是喜于善。』《菩薩地論》中說：爲了積累善法和利益眾生，對於心生歡喜毫不顛倒，以及由此引發的身語意三門的事業的搖動，都作了解釋。第二：思惟精進的利益和不精進的過患。
【English Translation】 Regarding the object of subsequent accomplishment: Gelongpa considers it to be the realm of knowable things such as impermanence. In the chapter on the clan of power: Some wonder if the twelve divisions of scripture and other sacred Dharma are said to be the eighth, should it be practiced accordingly? Regarding the manner of conviction: Having gained certainty about what those objects are like, holding them without contradiction, and repeatedly contemplating them. The two sets of eight, acceptance of suffering and firm conviction in the Dharma: These are excerpts from what is said in the Bodhisattva-bhumi, especially the firm conviction in the Dharma appears more detailed. How to practice it How should one act when accomplishing these? When accomplishing any kind of patience, one should accomplish it with the six perfections and complete the six paramitas. Other than establishing others in patience being the giving of patience, the rest is similar to what was said before. Fifth, summarizing the meaning of these: The basis of practice is remembering and meditating on generating Bodhicitta, as it is the root of establishing all sentient beings in the patience of exhaustion of defilements. Therefore, one should increase it and also make the patience of the high grounds an object of aspiration and practice. For the patience teachings for beginners, one should clarify the goals and learn them properly and correctly. Even if one exceeds the limits mentioned above, one must strive to correct oneself. If one neglects these during practice, one will be constantly stained by many great faults, and it will be very difficult to practice the wonderful deeds of a Bodhisattva in future lives. One should regard the key points of the path as crucial, and from now on strive to accomplish what one can, and also train the mind in what one cannot. As stated in the Sutra Requested by Good Arms, one can perfect the paramita of patience with little effort and little suffering. The way to train in diligence The nature of diligence, the means of engaging in its practice, the divisions of diligence, how to act during practice, and the summary of their meaning. The means of engaging in its practice First: Focusing on virtue and being manifestly joyful. As stated in the Bodhicaryavatara: 'Diligence is joy in virtue.' In the Bodhisattva-bhumi, it is explained as being manifestly joyful without perversion for the sake of accumulating virtue and benefiting sentient beings, and the movement of the three doors of body, speech, and mind aroused by it. Second: Thinking about the benefits of diligence and the faults of not being diligent.
དུ་སེམས་པ་སྟེ། དེ་ལ་གོམས་ན་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཕན་ཡོན་ནི། ལྷག་བསམ་བསྐུལ་བ་ལས། སྡུག་བསྔལ་ 13-2-276a ཀུན་དང་མུན་པ་སེལ་བྱེད་ཅིང་། །ངན་སོང་ཡོངས་སུ་སྤོང་བའི་གཞིར་གྱུར་པ། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བསྔགས་པའི་བརྩོན་འགྲུས་འཕགས། །གང་ཡིན་དེ་ནི་རྟག་ཏུ་བརྟེན་པར་གྱིས། །འཇིག་རྟེན་འདི་ན་བཟོ་གང་ཅི་ཡོད་དང་། །འཇིག་རྟེན་འདས་བཟོ་གང་དག་ཅི་ཡོད་པ། །བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ལ་རྙེད་པར་མི་དཀའ་ན། །མཁས་པ་སུ་དག་བརྩོན་འགྲུས་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱོ། །གང་དག་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཞུགས་གྱུར་པ། །དེ་དག་རྨུགས་གཉིད་སྐྱོན་རྣམས་མཐོང་ནས་ནི། །རྟག་ཏུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་ལ་གནས་པར་བྱེད། །འདི་ནི་ང་ཡིས་དེ་དག་བསྐུལ་བྱས་ཡིན། །ཞེས་དང་། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། དགེ་བའི་ཚོགས་ཀྱི་ནང་ན་བརྩོན་འགྲུས་མཆོག ། འདི་ལྟར་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་རྗེས་འཐོབ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ནི་མོད་ལ་བདེ་གནས་མཆོག །དངོས་གྲུབ་འཇིག་རྟེན་འདས་དང་འཇིག་རྟེན་གཏོགས། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ནི་སྲིད་སྤྱོད་འདོད་པ་འཐོབ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ནི་དག་པ་རབ་འགྱུར་ལྡན། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ནི་འཇིག་ཚོགས་འདས་ནས་གྲོལ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ནི་བྱང་ཆུབ་མཆོག་སངས་རྒྱས། །ཞེས་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ལྡན་པ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་ཕམ་མེད། །བརྩོན་འགྲུས་ལྡན་པ་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་ཕམ་མེད། །བརྩོན་འགྲུས་ལྡན་པ་སྐྱོ་བས་ཕམ་པ་མེད། །བརྩོན་འགྲུས་ལྡན་པ་ཐོབ་པས་ཕམ་པ་མེད། །ཅེས་དང་། བྱང་ས་ལས་ཀྱང་། གང་གི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་བའི་ཆོས་དེ་ལྟར་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་དང་མཆོག་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ 13-2-276b ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། བརྩོན་འགྲུས་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བསྟན་པས་སྟོན་པ་མཛད་དོ། །ཞེས་དང་། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། ཡོངས་སུ་སྐྱོ་མེད་བརྩོན་འགྲུས་ཆེ་ལྡན་ན། །མི་འཐོབ་མི་འགྲུབ་རྣམ་པ་གང་ཡང་མེད། །ཅེས་དང་། མི་མིན་ཀུན་ཀྱང་དེ་ལ་ཕན་པར་དགའ། །ཏིང་འཛིན་རྣམ་པ་ཀུན་ཀྱང་འཐོབ་པར་འགྱུར། །ཉིན་མཚན་དུས་རྣམས་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་འདའ། །ཡོན་ཏན་ཚོགས་ཀྱིས་དམའ་བར་འགྱུར་བ་མེད། །མི་ཡི་ཆོས་ལས་འཕགས་པའི་དོན་རྣམས་ཀྱིས། །མེ་ཏོག་ཨུཏྤ་ལ་བཞིན་རྣམ་པར་འཕེལ། །ཞེས་སོ། །ཉེས་དམིགས་ནི། བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པ་ལས། ལེ་ལོ་ཅན་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཤིན་ཏུ་རིང་ཞིང་རྣམ་པར་རིང་ངོ་། །ལེ་ལོ་ཅན་རྣམས་ལ་ནི་སྦྱིན་པ་མེད་པ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བར་དུ་མེད་དོ། །ལེ་ལོ་ཅན་ལ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་མེད་དོ། །ཞེས་དང་། དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལས་ཀྱང་། ཉོན་མ
{ "translations": [ "如果對此生起希求心，那麼習慣之後就會發起精進。它的利益是：從發起增上意樂來說，能消除一切痛苦和黑暗，是完全捨棄惡趣的基礎。諸佛都讚歎殊勝的精進，應當恒常依止它。", "『世間之中無論有何種工藝，以及超世間的工藝，只要發起精進，獲得它們並不困難。那麼，哪位智者會捨棄精進的力量呢？那些進入成佛菩提道的人，因為見到昏沉睡眠的過患，所以恒常安住于精進。我已勸勉他們。』", "《經莊嚴論》中也說：『在善法聚中，精進最為殊勝。如此依靠它，就能次第獲得。依靠精進，迅速獲得安樂住處。世間和超世間的成就都可獲得。依靠精進，能獲得對三有的希求。依靠精進，能具足清凈和殊勝。依靠精進，能從壞聚見中解脫。依靠精進，能證得無上菩提。』", "『具有精進的人不會被享樂所擊敗，具有精進的人不會被煩惱所擊敗，具有精進的人不會被懈怠所擊敗，具有精進的人不會被獲得所擊敗。』", "《瑜伽師地論》中也說：『因為菩薩的善法要如此如實地成就，精進是主要和殊勝的因，其他則不然。因此，精進能獲得無上圓滿正等覺，如來們如是開示教導。』", "《攝波羅蜜多論》中也說：『如果具有不退轉的強大精進，那麼沒有什麼不能獲得和成就的。』", "『所有非人也樂於幫助他，所有三摩地都能獲得，日夜都能有成果地度過，不會被功德聚所輕視。憑藉超越人法的意義，如蓮花般增長。』", "過患是：《大慧請問經》中說：『對於懈怠者來說，菩提非常遙遠。對於懈怠者來說，從佈施到智慧都沒有。對於懈怠者來說，沒有利益他人的能力。』", "《念住經》中也說：『煩惱是懈怠者的朋友，也是增長者。』」 ], "english_translations": [ "If one generates a mind of aspiration for this, then becoming accustomed to it will lead to the generation of diligence. Its benefits are: From arousing higher intention, it eliminates all suffering and darkness, and is the foundation for completely abandoning bad destinies. All Buddhas praise the supreme diligence, which should be constantly relied upon.", "'In this world, whatever crafts there are, and whatever crafts transcend the world, if diligence is initiated, it is not difficult to obtain them. Then, which wise person would abandon the power of diligence? Those who have entered the path to Buddhahood, seeing the faults of dullness and sleep, constantly abide in diligence. I have exhorted them.'", "The Ornament of the Sutras also says: 'Among the gatherings of virtuous qualities, diligence is supreme. Thus, relying on it, one obtains the subsequent results. Through diligence, one quickly obtains the supreme state of bliss. Achievements both worldly and transcendent are attained. Through diligence, one obtains the desire to engage in existence. Through diligence, one is endowed with purity and excellence. Through diligence, one is liberated from the aggregates of suffering. Through diligence, one attains supreme enlightenment and Buddhahood.'", "'One who possesses diligence is not defeated by enjoyment; one who possesses diligence is not defeated by afflictions; one who possesses diligence is not defeated by discouragement; one who possesses diligence is not defeated by attainment.'", "The Yogacarabhumi-sastra also says: 'Because the virtuous qualities of a Bodhisattva are to be accomplished so perfectly, diligence alone is the primary and supreme cause, and others are not. Therefore, diligence leads to the attainment of unsurpassed, perfect, and complete enlightenment, as taught by the Thus-Gone Ones.'", "The Condensed Perfection of Wisdom Sutra also says: 'If one possesses great diligence without discouragement, there is nothing that cannot be obtained or accomplished.'", "'All non-humans are also pleased to help him, all samadhis will be obtained, days and nights will be spent fruitfully, and one will not be despised by the assembly of qualities. Through meanings that transcend human laws, one will grow like a lotus flower.'", "The faults are: The Sutra Requested by Sagaramati says: 'For the lazy, enlightenment is very distant and extremely remote. For the lazy, there is no giving, nor wisdom. For the lazy, there is no benefit to others.'", "The Sutra on the Establishment of Mindfulness also says: 'Afflictions are the friends of the lazy, and also their increasers.'" ] }
ོངས་རྣམས་ཀྱི་གཞི་གཅིག་ནི། །ལེ་ལོ་ཡིན་ཏེ་གང་ལ་ཡོད། །གང་ལ་ལེ་ལོ་གཅིག་ཡོད་པ། །དེ་ལ་ཆོས་ཀུན་མེད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བརྩོན་འགྲུས་མེད་ན་ལེ་ལོའི་དབང་དུ་སོང་ནས་དཀར་ཆོས་ཀུན་གྱིས་ཕོངས་པར་འགྱུར་བས། གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་སྐྱེས་བུའི་དོན་ཐམས་ཅད་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། ། ༈ བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རབ་དབྱེ་ལ་གཉིས། རབ་དབྱེ་དངོས་དང་། བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་སོ། ། ༈ རབ་དབྱེ་དངོས། དང་པོ་ནི་གསུམ་སྟེ། གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། སེམས་ 13-2-277a ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། ། ༈ གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས། དང་པོ་ནི། བྱང་སེམས་རྣམས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ན། སྦྱོར་བའི་སྔ་རོལ་ནས་སེམས་ཀྱི་སྤྲོ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་བསམ་པའི་གོ་ཆ་འདི་ལྟ་བུ་གྱོན་པར་བྱེད་དེ། བདག་ནི་བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་སྟོང་དང་ཡུན་མཉམ་པའི་ཉིན་ཞག་བསགས་པའི་བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་བྱེ་བ་ཕྲག་འབུམ་འགྱུར་གྱིས་སེམས་ཅན་གཅིག་གི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བའི་ཕྱིར་དུ། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཁོ་ནར་གནས་ནས་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པར་འགྱུར་ནའང་སྤྲོ་བར་བྱེད་དེ། རྫོགས་བྱང་གི་ཕྱིར་དུ་བརྩོན་པར་བྱེད་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ལ་ཞུགས་པའང་མི་གཏོང་ན། དུས་ཀྱི་ཡུན་དེ་ལས་ཐུང་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཆེས་ཆུང་བས་ལྟ་ཅི་སྨོས་སྙམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །བྱང་སེམས་གང་བརྩོན་འགྲུས་དེ་འདྲ་བ་ལ་མོས་པ་ཙམ་དང་དད་པ་ཙམ་བསྐྱེད་པ་དེ་ཡང་བརྟན་པོ་ཡིན་ཏེ། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྒྱུ་རྟས་པར་བྱེད་ན་བརྩོན་འགྲུས་དེ་དང་ལྡན་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་དང་གཞན་གྱི་ཕྱིར་དུ་ལས་གང་ལ་སེམས་ཞུམ་པའི་དཀའ་བ་སྤྱད་དགོས་པའི་བྱ་དཀའ་བ་ཅི་ཡང་མེད་པར་བྱང་ས་ལས་གསུངས་ཏེ། འདི་འདྲ་བའི་བསམ་པ་ལ་གོམས་པར་བྱས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཀྱི་ནུས་པ་སད་ངེས་པའི་རྒྱུར་འགྲོ་བས་སྦྱང་བར་བྱའོ། །ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། སྔ་ཕྱིར་འཁོར་བའི་མཐའ་དང་མཉམ་ཙམ་དུ། །རྒྱ་ཆེ་རིང་བའི་ཉིན་དང་མཚན་གྱུར་ལ། །དེ་འདྲ་བསགས་པས་ལོར་གྱུར་ 13-2-277b དུས་རིང་བའི། །བསྐལ་པ་རྒྱ་མཚོའི་ཆུ་ཐིགས་གྲངས་སྙེད་ཀྱིས། །བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་སེམས་ཤིག་སྐྱེ་འགྱུར་ལ། །དེ་འདྲའི་རྣམ་པས་ཚོགས་གཞན་རེ་རེ་ཞིང་། །བསྒྲུབ་དགོས་གྱུར་ཀྱང་སྙིང་རྗེས་སྐྱོ་བ་མེད། །བྱང་ཆུབ་དམ་པ་སྒྱིད་ལུག་མེད་པར་བསྒྲུབ། །འཁོར་ཚེ་རང་གི་སྡུག་བསྔལ་སེམས་བཏང་ཞིང་། །གོ་ཆ་བརྟན་པ་དཔག་ཡས་དེ་བསྐྱེད་ན། །བརྟུལ་ཞུགས་དཔའ་བོ་སྙིང་རྗེའི་ངང་ཅན་ལ། །ཡང་དག་བླངས་པ་དང་པོ་ཡིན་པར་བརྗོད། །ཅ
【現代漢語翻譯】 正如經文所說：'一切懶惰為根本，誰有懶惰一事成，于彼一切善法無。' 如果沒有精進，就會被懶惰所控制，從而失去一切善法，最終失去暫時和究竟的利益。 精進的分類：精進的分類有兩種：精進的分類本身和生起精進的方法。 精進的分類本身：第一種分為三種：盔甲精進、攝善法精進和饒益有情精進。 盔甲精進：首先，菩薩們在開始精進時，會預先穿上這種心態的盔甲，即在修行之前，先要有歡喜之心。例如，心想：爲了消除一個眾生的痛苦，即使我需要在地獄中待上無數個大劫（kalpa），這些大劫是由無數個日夜累積而成，並且是恒河沙數三千大千世界的數量，我也樂意待在那裡直到成佛。既然爲了圓滿菩提（bodhi）而精進，並且不放棄精進，那麼時間比這短，痛苦比這小的，又有什麼可說的呢？這種心態就是盔甲精進。如果有人僅僅對這樣的精進菩薩生起敬佩和信心，那也是堅定的，因為這會成為爲了無上菩提（anuttara-samyak-sambodhi）而發起無量精進的穩固之因，更何況是具有這種精進的人呢？對於這樣的人來說，爲了菩提和利益他人，無論需要付出多麼艱辛的努力，都不會感到困難。正如《菩薩地論》所說，如果習慣了這種心態，就能喚醒大乘（Mahāyāna）種性的力量，因此要努力修習。在《攝波羅蜜多論》中也說：'前後與輪迴邊際等同時，廣大長久的晝夜相續中，如是積累而成年，漫長時劫如海滴之數，僅能生起一菩提心。如是之相，縱需一一修持其他資糧，亦不因悲心而厭倦。為證得殊勝菩提，不懈怠地精進，捨棄對自身輪迴痛苦的顧慮，生起堅定不移的廣大盔甲，具足勇猛精進和慈悲心者，方可稱為真實發起精進。' （藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思）種子字和咒語：無
【English Translation】 As the scripture says, 'Laziness is the root of all faults; whoever has laziness will not have any virtues.' Without diligence, one will be controlled by laziness and lose all virtues, eventually losing both temporary and ultimate benefits. Classification of Diligence: There are two types of diligence: the classification of diligence itself and the methods for generating diligence. The Classification of Diligence Itself: The first is divided into three types: armor-like diligence, diligence in accumulating virtuous dharmas, and diligence in benefiting sentient beings. Armor-like Diligence: First, when Bodhisattvas begin to exert diligence, they put on this armor of mind in advance, that is, before practicing, they must first have a joyful mind. For example, thinking: 'Even if I have to stay in hell for countless great kalpas (aeon), which are accumulated from countless days and nights, and are as numerous as the sands of the Ganges River in three thousand great chiliocosms, in order to eliminate the suffering of one sentient being, I would be happy to stay there until I attain Buddhahood.' Since I am diligent for perfect Bodhi (enlightenment) and do not give up diligence, what more can be said about shorter time and smaller suffering? This kind of mentality is armor-like diligence. If someone merely generates admiration and faith in such a diligent Bodhisattva, that is also firm, because it will become a solid cause for initiating immeasurable diligence for unsurpassed Bodhi (anuttara-samyak-sambodhi), let alone the person who possesses such diligence? For such a person, for the sake of Bodhi and benefiting others, no matter how hard the effort needs to be paid, it will not be difficult. As stated in the Bodhisattva-bhumi, if one is accustomed to this kind of mentality, one can awaken the power of the Mahāyāna lineage, so one should strive to practice. In the Compendium of Perfections, it is also said: 'Before and after, equal to the edge of samsara, in the vast and long continuous days and nights, accumulating like this becomes a year, and long kalpas are like the number of ocean drops, only one Bodhi mind can be generated. In this way, even if one needs to practice each of the other accumulations one by one, one will not be tired because of compassion. To attain the supreme Bodhi, diligently without laziness, abandoning concern for one's own suffering in samsara, generating steadfast and vast armor, one who possesses courageous diligence and compassion can be called the true initiator of diligence.' Seed Syllables and Mantras: None
ེས་གསུངས་པའང་གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །གཞན་ཡང་འཁོར་བ་ཐོག་མེད་ནས་ད་ལྟ་ཡན་ཆད་ལ་ཞག་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའི་ཞག་སུམ་ཅུ་ལ་ཟླ་བ་དང་དེ་བཅུ་གཉིས་ལ་ལོར་བྱས་པའི་ལོ་འབུམ་སོང་བ་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཅིག་སྐྱེ་ཞིང་། སངས་རྒྱས་གཅིག་མཐོང་ལ་དེ་འདྲ་བ་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མའི་གྲངས་དང་མཉམ་པ་གཅིག་གིས་སེམས་ཅན་གཅིག་གི་སེམས་དང་སྤྱོད་པ་ཤེས་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་དང་སྤྱོད་པ་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་ཀྱང་མི་ཞུམ་པའི་གོ་ཆ་ལ་གོ་ཆ་མི་ཟད་པར་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་ཏེ། གོང་ན་མེད་པའི་གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །མདོར་ན་འདི་འདྲ་བའི་བསམ་པ་རེ་བསྐྱེད་ནུས་ན་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་བདེ་བླག་ཏུ་རྫོགས་ཤིང་སྒྲིབ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འདག་ལ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་། ཡུན་ཇི་ལྟར་རིང་བ་ལ་དགའ་བ་དེ་ཙམ་དུ་མྱུར་དུ་འཚང་རྒྱ་ལ། སྤྱོད་པ་མཐའ་ཡས་པ་དང་དུས་ཆེས་རིང་བ་སོགས་ལ་སྤྲོ་བ་ཅི་ཡང་མེད་པར་དུས་ཐུང་ངུས་འཚང་རྒྱ་ 13-2-278a བར་འདོད་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ལ་ཆེས་རིང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་སྟོབས་རྨད་དུ་བྱུང་བ་སྐྱེ་བ་ལ་གེགས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས། དེ་ལྟ་བུའི་གོ་ཆ་གྱོན་ནས་གང་གི་དོན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ལ་གཉིས་ལས། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ནི། ཕྱིན་དྲུག་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། ༈ སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ནི། དོན་བྱ་བ་བཅུ་གཅིག་ལ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། ། ༈ བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་པའི་ཐབས། གཉིས་པ་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་དཀར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འཕེལ་བ་འདི་ལ་རག་ལས་པས་འདི་བསྐྱེད་པའི་ཉམས་ལེན་ནི་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །དེ་ཡང་མཁས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཞི་བ་ལྷའི་གཞུང་ཉིད་གོ་སླ་ཞིང་སྐྱོང་བདེ་ལ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཐོང་བས་དེའི་ལུགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་བཞི། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་གེགས་འགལ་རྐྱེན་སྤང་བ་དང་། མཐུན་རྐྱེན་དཔུང་གི་ཚོགས་བསག་པ་དང་། དེ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ལྷུར་བླང་བ་དང་། དེ་ལས་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་བྱ་ཚུལ་ལོ། ། ༈ བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་གེགས་འགལ་རྐྱེན་སྤང་བ། དང་པོ་ལ་གཉིས། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་སྤོང་བའི་ཐབས་བསྟེན་པའོ། ། ༈ མི་མཐུན་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བ། དང་པོ་ནི། ལམ་ལ་མི་འཇུག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་ནུས་པར་མཐོང་ཡང་མི་འཇུག་པ་དང་། བདག་གིས་དེ་འདྲ་བ་སྒྲུབ་ག་ལ་ནུས་སྙམ་སྟེ་ཞུམ་
【現代漢語翻譯】 正如之前所說，這也是盔甲般的精進。此外，從無始輪迴至今，如果將一天視為三十天中的一天，十二個月為一年，經過數百萬年，才會生起一個菩提心，見到一個佛。像恒河沙粒一樣多的佛陀，才能瞭解一個眾生的心和行為。雖然需要以這樣的方式瞭解所有眾生的心和行為，但不要氣餒，以無盡的盔甲般的精進和無盡的智慧來請教。這是無上的盔甲般的精進。總之，如果能生起這樣的想法，就能輕易圓滿無邊資糧，消除無量業障，成為不退轉的殊勝之因。時間越長越好，越能迅速成佛。對於無邊行為和極長的時間等沒有任何興趣，想要在短時間內成佛，這對於佛陀來說會變得非常漫長，因為這會阻礙菩薩們生起非凡的勇氣。 善法積聚之精進 穿上這樣的盔甲后，爲了什麼而精進呢？有兩種：善法積聚之精進，爲了圓滿六度，而致力於六度。 利益眾生之精進 利益眾生之精進，是對十一種利益眾生的行為，根據情況而精進。 生起精進之方法 第二，生起精進之方法。如前所述，一切二資糧的善法，生起、安住和增長都依賴於此，因此生起精進的修持非常重要。由於看到大學者寂天菩薩的論著既容易理解又容易實踐，而且非常圓滿，所以將講述他的觀點。這有四個方面：斷除精進的障礙違緣，積聚順緣助伴之資糧，依靠前兩者而努力發起精進，以及由此使身心堪能之方法。 斷除精進之障礙違緣 首先，分為兩部分：認識不順之品，以及採取斷除之方法。 認識不順之品 首先，有兩種不入道的情況：明明有能力修行卻不去做，以及認為自己無法做到而感到沮喪。
【English Translation】 As mentioned before, this is also armor-like diligence. Furthermore, from beginningless samsara until now, if one day is considered one of thirty days, twelve months as a year, and hundreds of thousands of years pass, then one Bodhicitta arises, and one Buddha is seen. As many Buddhas as there are grains of sand in the Ganges River are needed to understand the mind and behavior of one sentient being. Although it is necessary to understand the minds and behaviors of all sentient beings in this way, do not be discouraged, but inquire with endless armor-like diligence and endless wisdom. This is the unsurpassed armor-like diligence. In short, if one can generate such a thought, one can easily perfect limitless accumulations, eliminate immeasurable obscurations, and become a supreme cause for non-retrogression. The longer the time, the better, and the faster one can attain Buddhahood. Having no interest in limitless actions and extremely long periods of time, and wanting to attain Buddhahood in a short time, this becomes very long for the Buddhas, because it hinders the arising of extraordinary courage in the Bodhisattvas. The Diligence of Accumulating Virtuous Dharmas After donning such armor, for what do you exert diligence? There are two types: the diligence of accumulating virtuous dharmas, which is to apply oneself to the six perfections in order to perfect them. The Diligence of Benefiting Sentient Beings The diligence of benefiting sentient beings is to apply diligence to the eleven activities of benefiting sentient beings, as appropriate. Methods for Generating Diligence Secondly, the methods for generating diligence. As mentioned before, all the virtuous dharmas of the two accumulations, their arising, abiding, and increasing, depend on this, so the practice of generating diligence is very important. Since the writings of the great scholar Shantideva are seen as easy to understand, easy to practice, and completely perfect, I will explain his view. This has four aspects: abandoning the obstacles and adverse conditions to diligence, accumulating the resources of favorable conditions and support, relying on the former two to diligently engage in diligence, and the methods for making the body and mind workable as a result. Abandoning the Obstacles and Adverse Conditions to Diligence First, it is divided into two parts: recognizing the unfavorable factors, and adopting methods to abandon them. Recognizing the Unfavorable Factors First, there are two situations in which one does not enter the path: seeing that one has the ability to practice but not doing so, and feeling discouraged because one thinks one cannot do it.
ནས་མི་འཇུག་པའོ། །སྒྲུབ་ནུས་མི་ནུས་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་ནས་མི་བསྒྲུབ་པའང་ཡོད་མོད་ཀྱི། འདིར་ནི་གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་ལ་འཆད་པས་ 13-2-278b སྐབས་མིན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཡོད་དེ། ད་དུང་ལོང་ཡོད་སྙམ་ནས་ཕྱི་བཤོལ་བྱེད་པའི་ལེ་ལོ་ཅན་དང་། དེ་མིན་ཀྱང་བྱ་བ་དམན་པ་ཐ་མལ་པའི་བྱ་བ་རྣམས་ལ་ཆགས་པས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། དེ་ཡི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་བཤད་བྱ། །ལེ་ལོ་ངན་ལ་ཞེན་པ་དང་། །སྒྱིད་ལུག་བདག་ཉིད་བརྙས་པ་འོ། །ཞེས་སོ། །ལེ་ལོ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི། སྙོམ་ལས་དང་བདེ་བ་དམན་པའི་རོ་ལ་ཆགས་པ་དང་གཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པ་དང་འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་ཤས་མེད་པ་རྣམས་ཏེ། སྙོམ་ལས་བདེ་བའི་རོ་མྱང་དང་། །གཉིད་ལ་བརྟེན་པའི་སྲེད་པ་ཡིས། །འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱོ་ལས། །ལེ་ལོ་ཉེ་བར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །ཁ་ཅིག་རྐང་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་དུ་སྐྱེ་བ་བསྟན་པར་འདོད་དོ། ། ༈ དེ་སྤོང་བའི་ཐབས་བསྟེན་པ། དེ་སྤང་བའི་ཐབས་བསྟེན་པ་ལ་གསུམ་ལས། ཕྱི་བཤོལ་གྱི་ལེ་ལོ་འགོག་པ་ལ་གསུམ། ལུས་ཐོབ་པ་འདི་མྱུར་དུ་འཇིག་པ། ཤི་བའི་འོག་ཏུ་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བ། སླར་ཡང་རྟེན་བཟང་པོ་འདི་རྙེད་དཀའ་བ་གསུམ་བསྒོམས་ནས་ལོང་ཡོད་དུ་འཛིན་པའི་ལེ་ལོ་བཀག་ནས་ལོང་མེད་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའོ། །དེ་གསུམ་ནི་སྔར་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །བྱ་བ་ངན་པ་ལ་ཆགས་པ་དགག་པ་ནི། དམ་པའི་ཆོས་ནི་འདི་ཕྱིར་དགའ་བ་མཐའ་ཡས་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དང་། དོན་མེད་པའི་ཅལ་ཅོལ་སྨྲ་བ་དང་རྒོད་པ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཡེང་རྣམས་འདིའི་དོན་ཆེན་པོ་ཉམས་པར་བྱེད་པ་དང་། ཕྱི་མར་དོན་མ་ཡིན་པ་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་བསྐྱེད་པའི་གནས་སུ་མཐོང་ནས་བསྒོམས་ལ་དགག་པར་བྱ་སྟེ། དགའ་བའི་རྒྱུ་ནི་མཐའ་ཡས་པའི། ། 13-2-279a དམ་ཆོས་དགའ་བའི་མཆོག་སྤངས་ནས། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ནི་རྣམ་གཡེང་དང་། །རྒོད་སོགས་ལ་ཁྱོད་ཅི་ཕྱིར་དགའ། །ཞེས་སོ། །སྒྱིད་ལུག་པའམ་བདག་ཉིད་བརྙས་པ་དགག་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཕྱི་བཤོལ་དང་བྱ་བ་ངན་ཞེན་བཀག་ནས་དམ་པའི་ཆོས་ལ་སྤྲོ་བ་བྱུང་ཡང་། དེ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་གི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སློབ་དགོས་པས་དེ་ལ་བདག་འདྲ་བས་བསྒྲུབ་མི་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་ཞུམ་ན་དེ་བསལ་བར་བྱའོ། །འདི་ལ་གསུམ། ཐོབ་བྱ་ལ་སྒྱིད་ལུག་པ་དགག་པ་དང་། དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ལ་སྒྱིད་ལུག་པ་དགག་པ་དང་། གང་དུ་གནས་ནས་བསྒྲུབ་པའི་གནས་ལ་ཞུམ་པ་དགག་པའོ། ། ༈ ཐོབ་བྱ་ལ་སྒྱིད་ལུག་པ་དགག་པ། དང་པོ་ནི། ཐོབ་བྱ་སངས་རྒྱས་ནི་སྐྱོན་མཐའ་དག་ཟད་པ་དང་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་རྫོགས་པ་ཡིན་ན། བདག་གིས་ནི་ཡོན་ཏན་སྣ་རེ་བསྒྲུབ་པ་དང་སྐྱོན་སྣ་རེ་འགོག་པའང་ཆེས་དཀའ་བར་སྣང་བས། བདག་འདྲ་བས་ནི་
【現代漢語翻譯】 不容許進入（惡道）。雖然有些人因為不確定自己是否有能力修行而不去修行，但這裡討論的是追求解脫，所以不屬於這種情況。第一種懈怠有兩種：一種是認為時間還多，從而拖延的懶惰者；另一種是被低劣瑣事所束縛，被其壓倒。正如《入行論》所說：『當說彼之反，戀著惡劣事，及以怯劣心，自輕而退怯。』產生懶惰的原因是：貪圖安逸和低劣的快樂，貪戀睡眠的舒適，以及對輪迴沒有厭離心。如雲：『耽著安樂味，及耽睡眠樂，不厭輪迴苦，懶惰轉增長。』有些人認為前兩句偈頌說明了懶惰是如何產生的。 斷除懈怠之方法：斷除懈怠的方法有三種：對於拖延的懈怠，有三種對治方法。修習此人身迅速壞滅，死後墮入惡趣，以及再次獲得此善妙人身極為困難這三點，從而斷除認為時間還多的懈怠，在相續中生起沒有時間的緊迫感。這三點在之前的小士道次第中已經講過。斷除貪著惡劣事物的方法是：了知殊勝的佛法是帶來今生來世無量喜樂之因，而無意義的閑聊和散亂等會損害這偉大的利益，並且在來世會帶來非義之苦，通過如是觀修來斷除。如雲：『無邊安樂因，勝法安樂舍，散亂嬉笑等，何故汝貪著？』斷除怯弱或輕視自己的方法是：如是斷除拖延和貪著惡劣事物后，即使對殊勝佛法生起歡喜心，僅憑這些還不夠，因為必須修學大乘法，如果認為像我這樣的人無法修持而退縮，就應當消除這種想法。對此有三種對治方法：斷除對所證之果的怯弱，斷除對證得此果之方法的怯弱，以及斷除對修行之地的怯弱。 斷除對所證之果的怯弱：首先，所要證得的佛果是斷盡一切過失、圓滿一切功德的境界。如果我僅僅修證一點功德、斷除一點過失都覺得非常困難，像我這樣的人又怎麼能證得佛果呢？
【English Translation】 It does not allow entry (into lower realms). Although some do not practice because they are unsure if they have the ability to practice, here we are discussing the pursuit of liberation, so it is not relevant. The first type of laziness has two aspects: one is the laziness of procrastinators who think there is still plenty of time; the other is being overwhelmed by attachment to inferior and trivial matters. As it says in 'Engaging in Bodhisattva Behavior': 'The opposite of that will be explained: attachment to bad laziness, and being discouraged and despising oneself.' The causes of laziness are: indulging in comfort and inferior pleasures, craving the comfort of sleep, and not having renunciation for samsara. As it says: 'Indulging in the taste of comfort and ease, and craving reliance on sleep, not being weary of the suffering of samsara, laziness will increase.' Some believe that the first two lines of the verse explain how laziness arises. Methods for Abandoning Laziness: There are three methods for abandoning laziness: For counteracting procrastination, there are three methods. Meditating on the fact that this human body quickly decays, that after death one falls into the lower realms, and that it is extremely difficult to obtain this excellent human body again, thereby abandoning the laziness of thinking there is plenty of time, and generating a sense of urgency in one's mind. These three points have already been discussed in the context of the Lesser Person. The method for abandoning attachment to bad activities is: understanding that the excellent Dharma is the cause of limitless joy in this life and future lives, and that meaningless chatter and distractions harm this great benefit, and that in the future they will bring suffering that is not beneficial, and abandoning them through such contemplation. As it says: 'The cause of limitless joy, abandoning the joy of the excellent Dharma, why are you attached to distractions and laughter?' The method for abandoning discouragement or self-deprecation is: Having abandoned procrastination and attachment to bad activities, even if joy arises in the excellent Dharma, that alone is not enough, because one must study the Great Vehicle, and if one retreats thinking that someone like me cannot practice it, that thought should be eliminated. There are three methods for this: abandoning discouragement towards the result to be attained, abandoning discouragement towards the method for attaining that result, and abandoning discouragement towards the place where one practices. Abandoning Discouragement Towards the Result to be Attained: First, the Buddhahood to be attained is the state of having exhausted all faults and perfected all qualities. If I find it very difficult to cultivate even a single quality or eliminate a single fault, how can someone like me attain Buddhahood?
འབྲས་བུ་དེ་འདྲ་བ་ཐོབ་པར་ག་ལ་ནུས་སྙམ་པའི་ཞུམ་པ་དངོས་སུ་བྱུང་ན་ནི་སེམས་བསྐྱེད་གཏོང་བས་ཉེས་དམིགས་ཆེ་ལ། མ་བྱུང་ཡང་དང་པོ་ནས་དེའི་མཐའ་དགག་དགོས་སོ། །འགོག་ཚུལ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེན་པ་དང་ཡང་དག་པ་གསུང་གི་བརྫུན་དང་ལོག་པ་མི་གསུང་བའི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་དེས་སྦྲང་བུ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་གསུངས་ན། བདག་ནི་མིར་སྐྱེས་པས་རྟེན་བཟང་ལ། བླང་དོར་ལ་དཔྱོད་པའི་བློའི་མཐུ་ཡོད་པས་བདག་གིས་བརྩོན་པ་མ་བཏང་ན་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འཐོབ་སྙམ་དུ་གཟེངས་བསྟོད་དེ། བདག་གིས་བྱང་ཆུབ་ག་ལ་ཞེས། །སྒྱིད་ལུག་པར་ནི་མི་བྱ་སྟེ། །འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ 13-2-279b གཤེགས་པ་ནི། །བདེན་པ་གསུང་བས་བདེན་འདི་གསུངས། །སྦྲང་བུ་ཤ་སྦྲང་བུང་བ་དང་། །དེ་བཞིན་སྲིན་བུར་གང་གྱུར་པ། །དེས་ཀྱང་བརྩོན་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་ན། །བྱང་ཆུབ་འཐོབ་དཀའ་བླ་མེད་འཐོབ། །བདག་ལྟ་རིགས་ཀྱི་མིར་སྐྱེས་ལ། །ཕན་དང་གནོད་པ་ངོ་ཤེས་ནས། །བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་མ་བཏང་ན། །བདག་གིས་བྱང་ཆུབ་ཅིས་མི་འཐོབ། །ཅེས་སོ། །གཞན་ཡང་སྔོན་སངས་རྒྱས་ཏེ་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཏེ་བཞུགས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ན་འཚང་རྒྱ་བ་དེ་དག་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཟིན་གཅིག་གིས་ལམ་བསྒྲུབས་པ་མིན་གྱི། བདག་ཅག་འདྲ་བ་ཞིག་ཁོ་ན་ཡར་ལ་ཇེ་མཐོར་གཤེགས་ནས་སངས་རྒྱས་པ་དང་རྒྱ་བའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཞུམ་པ་དགག་སྟེ། དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་དག་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་དེ་དག་དང་། གང་དག་མངོན་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བ་དེ་དག་དང་། གང་དག་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་བ་དེ་དག་ཀྱང་། ཚུལ་འདི་འདྲ་བ་དང་ལམ་འདི་འདྲ་བ་དང་བརྩོན་འགྲུས་འདི་འདྲ་བས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས། མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ། བར་འགྱུར། ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་གྱུར་པ་ཤ་སྟག་ལས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་མ་ཡིན་གྱི། བདག་ཀྱང་ཅི་ནས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ 13-2-280a ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་བར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་གི་བརྩོན་འགྲུས་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་བདག་གིས་ཀྱང་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་བཙལ་ལོ་འབད་དོ། །ཞེས་དང་། ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པར་བསྟོད་པ་ལས་ཀྱང་། གང་སུ་ལ་ལ་དག་གིས་བདེར་གཤེགས་གོ་འཕང་བརྙེས་པ་དེ་དག་ཀྱང་། །འདི་བས་ཤིན་ཏུ་སྨད་པའི་གནས་སྐབས་དག་ཏུ་ལྷུང་བ་བྱུང་ངོ་ཞེས། །དེ་སླད་ཁྱོད་ཀྱིས་ཉམ་ངར་ལྷུང་བའི་ཚེ་ཡང་བདག་ཉིད་སྨད་མ་མཛད། །བདག་ལ་སྨོད་པ་མི་རུང་སྐྱེས་བུ་དར་བ་ཞ
【現代漢語翻譯】 如果真的產生了『我怎麼可能獲得那樣的果位』的沮喪感，那麼捨棄發心就會有很大的過失。即使沒有產生，也必須從一開始就杜絕這種想法。杜絕的方法是：世尊（Bhagavan）是真實語者，不說謊言和邪語，是具有 प्रमाण (pramāṇa, 量, 有效認知) 的聖人，他曾說過，即使是蜜蜂等也能獲得菩提（bodhi, 菩提，覺悟）。我既然生而為人，具有良好的所依，並且具有辨別取捨的智慧能力，如果我不放棄努力，為什麼不能獲得呢？這樣讚歎自己，不要灰心喪氣地說：『我怎麼可能獲得菩提呢？』正如《如來》中所說：『如來是真實語者，所以說了這個真話：蜜蜂、牛虻、熊蜂，以及各種昆蟲，如果它們發起精進的力量，也能獲得無上難得的菩提。像我這樣生而為人，能夠辨別利益和損害，如果不放棄菩提的修行，我為什麼不能獲得菩提呢？』 此外，過去已經成佛並已逝去的諸佛，現在已經成佛並安住的諸佛，以及未來將要成佛的諸佛，他們都不是由一位已經成佛的佛陀來完成道業的，而是像我們這樣的人，一步步提升而最終成佛的。這樣想著，就能消除沮喪感。《寶云經》中說：『菩薩（bodhisattva, 菩薩，覺有情）應當這樣想：如來（tathāgata, 如來，如實而來者）、阿羅漢（arhat, 阿羅漢，應供）、正等覺佛（samyak-saṃbuddha, 正等覺佛，正等圓滿覺悟者），那些已經現證圓滿菩提的，那些正在現證圓滿菩提的，以及那些將要現證圓滿菩提的，都是通過這樣的方式、這樣的道路和這樣的精進，才能現證圓滿菩提，現證圓滿菩提。』從『如來們都是從如來之位而成就如來的，而不是一開始就是現證圓滿菩提的。我也要以與一切眾生共同的精進，以及緣一切眾生的精進，來尋求和努力，最終現證無上正等菩提。』 《贊無量功德》中也說：『無論過去是誰獲得了善逝（sugata, 善逝，妙往）的果位，他們也都曾墮落到比這更低劣的境地。因此，當您陷入困境時，也不要貶低自己。不要詆譭我，有志之士啊！』
【English Translation】 If a sense of discouragement genuinely arises, thinking 'How could I possibly attain such a fruit?', then abandoning the aspiration to enlightenment (bodhicitta) would be a great fault. Even if it doesn't arise, you must prevent such thoughts from the beginning. The way to prevent it is: The Bhagavan (Bhagavan, 世尊), the speaker of truth, does not speak lies or falsehoods, is a प्रमाण (pramāṇa, 量, valid cognition) being. He has said that even bees and other insects can attain bodhi (bodhi, 菩提, enlightenment). Since I am born as a human, with a good basis, and have the intellectual capacity to discern what to adopt and abandon, why wouldn't I attain it if I don't give up effort? Thus, praising oneself, one should not be discouraged, saying, 'How could I possibly attain bodhi?' As it says in the 'Thus Gone One': 'The Thus Gone One speaks the truth, so he spoke this truth: Bees, gadflies, bumblebees, and whatever insects there may be, if they generate the power of diligence, they will attain the unsurpassed, difficult-to-attain bodhi. I, who am born as a human of good lineage, and know the difference between benefit and harm, if I do not abandon the practice of bodhi, why wouldn't I attain bodhi?' Furthermore, those Buddhas who have already attained enlightenment and passed away, those who are currently enlightened and abiding, and those who will attain enlightenment in the future, they did not accomplish the path by a single already enlightened Buddha, but rather they are like us, gradually ascending and eventually becoming enlightened. Thinking in this way, one can dispel discouragement. The 'Cloud of Jewels Sutra' says: 'A bodhisattva (bodhisattva, 菩薩, enlightenment being) should think like this: Those tathāgatas (tathāgata, 如來, thus-gone one), arhats (arhat, 阿羅漢, worthy one), samyak-saṃbuddhas (samyak-saṃbuddha, 正等覺佛, perfectly enlightened Buddhas) who have manifestly attained perfect enlightenment, those who are manifestly attaining perfect enlightenment, and those who will manifestly attain perfect enlightenment, all attain perfect enlightenment through such a method, such a path, and such diligence.' From 'Those tathāgatas also became tathāgatas from the state of being tathāgatas, not from being manifestly perfectly enlightened from the beginning. I, too, will seek and strive in the same way, with diligence common to all sentient beings and diligence focused on all sentient beings, so that I may manifestly attain unsurpassed, perfect enlightenment.' The 'Praise of Infinite Qualities' also says: 'Whoever has attained the state of sugata (sugata, 善逝, well-gone one), they have also fallen into states much lower than this. Therefore, when you fall into distress, do not degrade yourself. It is not right to disparage me, O aspiring one!'
ུམ་པར་བགྱིད་པ་ལགས། །ཞེས་སོ། །ཞུམ་པ་སྐྱེ་བ་དེ་ཡང་། སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་ཤིང་འབྲས་བུ་རྒྱུའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་ལམ་གྱི་ཚེ་ཡོན་ཏན་སྒོ་མཐའ་ཡས་པ་ནས་བསྒྲུབ་པ་དང་། སྐྱོན་སྒོ་མཐའ་ཡས་པ་ནས་དགག་དགོས་པར་ལེགས་པོར་གོ་ནས་དེ་ནས་རང་སྟེང་དུ་བལྟས་པ་ན་ཞུམ་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་དེ་ཉམས་ལེན་གྱི་དུས་སུ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་ཕྲ་མོ་རེ་ལ་རྐྱང་འདེད་དང་ཕུར་ཚུགས་བྱས་པས་འགྲུབ་སྙམ་དུ། ལམ་གྱི་གོ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སོང་ན་ད་ལྟའི་དུས་བཞིན་དུ་ཞུམ་པ་གཏན་མི་སྐྱེའོ། །འོན་ཀྱང་དེ་བཟང་རྟགས་མིན་གྱི། ལམ་གྱི་འགྲོ་ཚུལ་ལ་ངེས་པ་མ་རྙེད་པའམ་གོ་བ་ཐར་ཐོར་ཡོད་ཀྱང་རང་གིས་ལག་ཏུ་མ་བླངས་པས་སླ་སླ་འདྲ་བ་ཞིག་གིས་བསྒྲིབས་པས་ལན་པ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་ལེན་ལ་གཏུགས་པ་ན་ལམ་གྱི་འགོ་མཇུག་རགས་རིམ་བསྒྲིགས་པའི་ལུས་ཚང་བ་ཙམ་ 13-2-280b རེ་བསྟན་པ་ནའང་། དེ་ཙམ་དགོས་ན་སུས་ནུས་ཟེར་ནས་ལེགས་པར་སྤོང་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། ལག་ལེན་ལ་མ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཀུན་མདའ་འཕེན་མིག་ལ་སླ་བར་སོང་ནས་ཞུམ་པ་ཙམ་མི་འོང་། ད་ལྟ་ཆོས་ལེགས་པོར་ཚང་བ་རང་མེད་པས་ཞུམ་པ་དང་རང་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་སར་ཕྱིན་པར་མི་འདུག་སྟེ། ལེགས་པར་ཚང་ན་ཞུམ་པ་དང་ཁྱད་གསོད་འབྱུང་ཉེན་ཆེ་གསུང་སྟེ་ཤིན་ཏུ་མད་པ་ཡིན་ནོ། ། ༈ དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ལ་སྒྱིད་ལུག་པ་དགག་པ། དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ལ་ཞུམ་པ་དགག་པ་ནི། སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པ་ལ་རྐང་ལག་ལ་སོགས་པ་བཏང་དགོས་ལ། དེ་འདྲ་བ་བདག་གིས་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ན་དེ་ཙམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ནི་བཟོད་དགོས་ཏེ། སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་མ་ཞུགས་པར་རང་དགར་བསྡད་པ་ལའང་འཁོར་བར་འཁོར་བ་ན་ལུས་བཅད་པ་དང་དྲལ་བ་དང་ཕུག་པ་དང་བསྲེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བརྗོད་ལས་འདས་པ་མྱོང་ལ་དེར་ཡང་རང་གི་དོན་མ་གྲུབ་ཅིང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་དཀའ་བ་སྤྱོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་སྔ་མའི་ཆ་ཙམ་ཡང་མེད་ལ། རང་གཞན་གྱི་དོན་འགྲུབ་པའི་དགོས་པའང་ཆེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འོན་ཏེ་རྐང་ལག་ལ་སོགས་པ། །གཏང་དགོས་བདག་ནི་འཇིགས་ཤེ་ན། །ལྕི་དང་ཡང་བ་མ་དཔྱད་པར། །རྨོངས་པས་བདག་ནི་འཇིགས་པར་ཟད། །བསྐལ་པ་བྱེ་བ་གྲངས་མེད་དུ། །ལན་གྲངས་དུ་མར་བཅད་པ་དང་། །དབུག་དང་བསྲེག་དང་གཤེག་འགྱུར་གྱིས། །བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བདག་གི་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པ་ཡི། །སྡུག་བསྔལ་འདི་ནི་ཚོད་ 13-2-281a ཡོད་དེ། །ཟུག་རྔུ་ཁོང་བརླག་གནོད་བསལ་ཕྱིར། །ལུས་རྨ་བཏོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་བཞིན། །སྨན་པ་ཀུན་ཀྱང་གསོར་བྱེད་ཀྱི། །མི་བདེ་བ་ཡིས་ནད་མེད་བྱེད། །དེ་བས་སྡུག་བསྔལ་མང་པོ་དག ། གཞོམ་ཕྱིར་མི་བདེ་ཆུང་བཟོད་བྱ། །ཞེས་
【現代漢語翻譯】 會感到沮喪。這是因為，對於佛陀無盡的功德，以及果隨著因產生的道理，在修行的過程中，要從無盡的功德之門去成就，從無盡的過失之門去斷除，如果能很好地理解這些，然後反觀自身，就會感到沮喪。如果在修習佛陀無盡功德時，只追求功德的微小部分，並認為這樣就能成就，如果對修行的理解顛倒了，那麼就像現在這樣，根本不會感到沮喪。然而，這並不是好的徵兆，而是因為沒有真正理解修行的次第，或者雖然有粗略的理解，但自己沒有真正實踐，被一種膚淺的表象所掩蓋。一旦真正開始修行，即使只是展示一個粗略勾勒出修行始末的完整框架， 人們也會說：『如果需要這麼多，誰能做到呢？』然後巧妙地迴避。夏惹瓦尊者也說過：『沒有投入實踐的菩薩行，就像射箭一樣，瞄準起來很容易，但不會感到沮喪。現在是因為沒有完整的好法，所以不會走到沮喪和自我貶低的地步。如果法很完整，就很容易產生沮喪和自我貶低。』這真是太重要了！』 克服獲得它的方法中的懶惰 克服獲得它的方法中的沮喪：如果想到爲了成就佛陀，需要佈施手腳等，而自己做不到，那麼就必須忍受這些痛苦。即使不投入修行，只是隨心所欲地在輪迴中流轉，也會經歷身體被切割、撕裂、穿孔、焚燒等無法言說的痛苦，而且仍然沒有成就自己的利益。爲了菩提而修行所受的痛苦，連之前痛苦的極小一部分都比不上，而且還能成就自他二利的巨大目標。因此，如果害怕佈施手腳等，那就是沒有權衡輕重，愚昧地感到恐懼。在無數劫中，無數次地經歷切割、穿刺、焚燒和死亡，也無法獲得菩提。爲了成就自己的菩提，這些痛苦是有限度的，就像爲了消除痛苦、疾病和損害，醫生也會製造身體上的傷口一樣。所有的醫生都會用不適來治癒疾病。因此，爲了消除更多的痛苦，應該忍受較小的痛苦。』 「若思舍手足， 我身生恐怖， 未量輕與重， 愚夫空驚懼。 無數俱胝劫， 百般遭割截， 剜刺及燒炙， 不證菩提果。 我今修行苦， 此苦有邊際， 為除諸苦惱， 如醫治瘡疣。 為療諸重病， 故用諸苦藥， 以小除眾苦， 故應忍小苦。」
【English Translation】 one becomes discouraged. This is because, regarding the Buddha's infinite qualities and the principle that results follow causes, in the process of practice, one must achieve from the infinite doors of qualities and eliminate from the infinite doors of faults. If one can understand these well and then reflect on oneself, one will feel discouraged. If, when practicing the Buddha's infinite qualities, one only pursues the small parts of the qualities and thinks that one can achieve in this way, if one's understanding of the path is reversed, then, like now, one will not feel discouraged at all. However, this is not a good sign, but because one has not truly understood the order of practice, or although one has a rough understanding, one has not truly practiced it oneself, and is covered by a superficial appearance. Once one truly starts practicing, even if it is just showing a complete framework that roughly outlines the beginning and end of the practice, people will say, 'If so much is needed, who can do it?' and then skillfully avoid it. Sharawa also said, 'The conduct of a Bodhisattva who has not engaged in practice is like shooting an arrow, it is easy to aim, but one will not feel discouraged. Now it is because there is no complete good Dharma, so one will not reach the point of discouragement and self-deprecation. If the Dharma is complete, it is easy to generate discouragement and self-deprecation.' This is really important!' Overcoming Laziness in the Methods of Obtaining It Overcoming discouragement in the methods of obtaining it: If one thinks that in order to achieve Buddhahood, one needs to give away hands and feet, etc., and that one cannot do it, then one must endure these sufferings. Even if one does not engage in practice, but just wanders around in samsara at will, one will experience unspeakable sufferings such as the body being cut, torn, pierced, burned, etc., and still one will not achieve one's own benefit. The suffering endured for the sake of Bodhi is not even a small part of the previous suffering, and it can also achieve the great goal of benefiting oneself and others. Therefore, if one is afraid of giving away hands and feet, etc., it is because one has not weighed the importance and is foolishly afraid. In countless kalpas, experiencing cutting, piercing, burning, and death countless times, one will not attain Bodhi. The suffering of practicing for my own Bodhi is limited, just like a doctor creates wounds on the body to eliminate pain, disease, and harm. All doctors use discomfort to cure diseases. Therefore, in order to eliminate more suffering, one should endure smaller suffering.' 「If thinking of giving hands and feet, My body generates fear, Not measuring light and heavy, A foolish person is afraid in vain. In countless millions of eons, Experiencing cutting and severing in hundreds of ways, Piercing, stabbing, and burning, One will not attain the fruit of Bodhi. My present practice of suffering, This suffering has a limit, To eliminate all sufferings, Like a doctor treating sores and warts. To cure all serious illnesses, Therefore, using all bitter medicines, Using the small to eliminate the many sufferings, Therefore, one should endure small sufferings.」
སོ། །ལུས་གཏོང་བ་ནི་དང་པོ་ནས་འཇིགས་པའི་ཚེ་མི་གཏོང་གི ། སྦྱིན་པ་ལ་རིམ་གྱིས་བསླབས་པས་རང་ལུས་ལ་ཆགས་པ་ལོག་ཅིང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྟོབས་རྒྱས་པའི་ཚེ་དོན་ཆེན་པོར་འགྱུར་ན་གཏོང་བས་གཏོང་བའི་དུས་སུ་ནི་དཀའ་བ་མེད་དེ། གསོ་དཔྱད་ཕལ་པ་འདི་འདྲ་བའང་། །སྨན་པ་མཆོག་གིས་མ་མཛད་དེ། །ཆོ་ག་ཤིན་ཏུ་འཇམ་པོ་ཡིས། །ནད་ཆེན་དཔག་མེད་གསོ་བར་མཛད། །ཚོད་མ་ལ་སོགས་སྦྱིན་པ་ལའང་། །འདྲེན་པས་ཐོག་མར་སྦྱོར་བར་མཛད། །དེ་ལ་གོམས་ནས་ཕྱིས་ནས་ནི། །རིམ་གྱིས་རང་གི་ཤ་ཡང་གཏོང་། །གང་ཚེ་རང་གི་ལུས་ལ་ནི། །ཚོད་སོགས་ལྟ་བུའི་བློ་སྐྱེས་པ། །དེ་ཚེ་ཤ་ལ་སོགས་གཏོང་བ། །དེ་ལ་དཀའ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་སོ། །དེས་ན་ཁ་ཅིག་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་པས་ལུས་སྲོག་གཏོང་དགོས་པས་གདུང་བ་བསྐྱེད་ཅིང་། བྱ་དཀའ་བའི་ལམ་མོ་ཟེར་བ་ནི་གཞུང་འདིས་ལེགས་པར་བཀག་སྣང་སྟེ། བྱ་དཀའ་བའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རིང་ལ་མི་གཏོང་ལ། ཚོད་མ་སོགས་སྟེར་བ་དང་འདྲ་བར་ཤིན་ཏུ་སླ་བའི་ཚེ་གཏོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ གང་དུ་གནས་ནས་བསྒྲུབ་པའི་གནས་ལ་ཞུམ་པ་དགག་པ། གང་དུ་གནས་ནས་ལམ་བསྒྲུབ་པའི་གནས་ལ་ཞུམ་པ་དགག་པ་ནི། སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པ་ནི་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་མཐའ་ཡས་པ་བླངས་ནས་བྱེད་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གནོད་ 13-2-281b པས་དེ་ལྟ་བུ་དེ་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ན། བྱང་སེམས་ཀྱིས་སྡིག་སྤངས་པས་རྒྱུ་ལོག་པས་འབྲས་བུ་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་མི་འབྱུང་ལ། འཁོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟར་རྟོགས་པ་བརྟན་པས་སེམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་མེད་ཅིང་ལུས་སེམས་བདེ་བས་རྒྱས་ན་འཁོར་བར་སྡོད་ཀྱང་སྐྱོ་དོན་མེད་པས་དེ་ལྟར་བསམ་སྟེ། སྡིག་པ་སྤངས་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་མེད། །མཁས་པའི་ཕྱིར་ན་མི་དགའ་མེད། །འདི་ལྟར་ལོག་པར་རྟོག་པ་དང་། །སྡིག་པས་སེམས་དང་ལུས་ལ་གནོད། །བསོད་ནམས་ཀྱིས་ནི་ལུས་བདེ་ལ། །མཁས་པ་ཡིས་ནི་སེམས་བདེ་ན། །གཞན་དོན་འཁོར་བར་གནས་ཀྱང་ནི། །སྙིང་རྗེ་ཅན་དག་ཅི་སྟེ་སྐྱོ། །ཞེས་དང་། དེ་བས་སྐྱོ་ངལ་ཀུན་སེལ་བའི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྟ་ཞོན་ནས། །བདེ་ནས་བདེ་བར་འགྲོ་བ་ལ། །སེམས་ཤེས་སུ་ཞིག་སྒྱིད་ལུག་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དུས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འགོར་བས་ཀྱང་ཡིད་ཞུམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། དུས་རིང་བ་ཙམ་སྐྱོ་བའི་རྒྱུ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ཚབས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ན་དུས་ཐུང་ཡང་སྐྱོ་ལ། སྡུག་བསྔལ་མེད་ཅིང་བདེ་ན་དུས་རིང་བ་ཡང་མི་སྐྱོ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་དུས་ཐུང་ཡང་། །བཟོད་དཀའ་ཡུན་རིང་སྨོས་ཅི་དགོས། །སྡུག་བསྔལ་མེད་ཅིང་བདེ་བ་ལ། །མཐའ་ཡས་དུས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་གནོད། །དེ་ལ་ལུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མེད། །ཡི
【現代漢語翻譯】 索！捨棄身體，最初在恐懼之時是不會捨棄的。通過逐漸學習佈施，對自身身體的執著會消退，當大悲的力量增長時，就會變成偉大的事業，所以在捨棄的時候就沒有困難了。就像這種普通的醫術一樣，不是由最好的醫生來做，而是通過非常溫和的儀式，來治療無數的重病。對於蔬菜等的佈施，引導者也是首先進行引導。習慣了之後，以後就會逐漸地捨棄自己的肉。當對自己的身體，產生像蔬菜一樣的想法時，那個時候捨棄肉等，那有什麼困難呢？因此，有些人認為波羅蜜多乘的修行者需要捨棄身體和生命，從而產生痛苦，認為這是難以做到的道路，但這部論典很好地阻止了這種想法，在產生難以做到的想法時不會捨棄，而是在像給予蔬菜等一樣非常容易的時候才捨棄。 因此，對於從何處修行來克服對處所的沮喪，克服對從何處修行道路的沮喪是：成佛需要經歷無數次的輪迴，在那個時候，如果想到會被輪迴的痛苦所傷害，覺得那樣做不到，那麼菩薩因為斷除了罪惡，所以因已經轉變，感受果報的痛苦就不會產生。並且因為對輪迴的自性空性如幻的認識已經穩固，心中沒有痛苦，身心安樂增長，即使住在輪迴中也沒有沮喪的理由，所以要這樣想：因為斷除了罪惡，所以沒有痛苦。因為有智慧，所以沒有不快樂。像這樣錯誤地認為，罪惡會傷害身心。福德會使身體安樂，智慧會使內心安樂，爲了利益他人而住在輪迴中，有慈悲心的人為什麼會沮喪呢？並且說：因此，騎上消除一切沮喪疲勞的菩提心之馬，從安樂走向安樂，有心識的人誰會變得懶惰呢？同樣，也不要因為時間漫長而灰心，因為時間長短不是沮喪的原因。像這樣，如果痛苦非常劇烈，即使時間短暫也會沮喪，如果沒有痛苦並且安樂，即使時間漫長也不會沮喪。如《寶鬘論》中說：對於痛苦，即使時間短暫，也難以忍受，何況時間長久呢？對於沒有痛苦並且安樂，無限的時間又有什麼妨礙呢？對於那樣的修行者，沒有身體的痛苦，內心
【English Translation】 So! Giving up the body, one does not give it up when initially afraid. By gradually training in generosity, attachment to one's own body diminishes, and when the power of great compassion increases, it becomes a great deed, so there is no difficulty in giving when giving. Just like this ordinary medical treatment, it is not done by the best doctors, but through very gentle rituals, countless serious illnesses are cured. For the generosity of vegetables and the like, the guide also first guides. After getting used to it, later one will gradually give up one's own flesh. When one has the thought of one's own body being like vegetables, at that time giving up flesh and the like, what difficulty is there in that? Therefore, some people think that practitioners of the Paramita Vehicle need to give up their body and life, thereby creating suffering, thinking that this is a difficult path to take, but this treatise well prevents this thought, one does not give up when the thought of difficulty arises, but gives up when it is very easy, like giving vegetables and the like. Therefore, regarding overcoming discouragement about the place from which to practice, overcoming discouragement about the place from which to practice the path is: attaining Buddhahood requires taking countless rebirths in samsara, and at that time, if one thinks that one will be harmed by the suffering of samsara, feeling that one cannot do that, then Bodhisattvas, because they have abandoned evil, the cause has been transformed, and the suffering of experiencing the result will not arise. And because the realization of the emptiness of the nature of samsara as illusion is firm, there is no suffering in the mind, and body and mind are happy and increasing, even if one stays in samsara, there is no reason to be discouraged, so one should think like this: because one has abandoned evil, there is no suffering. Because one has wisdom, there is no unhappiness. Thinking wrongly like this, evil harms body and mind. Merit makes the body happy, and wisdom makes the mind happy, even if one stays in samsara for the benefit of others, why would those with compassion be discouraged? And it says: Therefore, riding the horse of Bodhicitta that eliminates all discouragement and fatigue, going from happiness to happiness, who with a mind would become lazy? Similarly, one should not be discouraged because of the long period of time, because the length of time is not a reason for discouragement. Like this, if the suffering is very severe, even if the time is short, one will be discouraged, and if there is no suffering and one is happy, even if the time is long, one will not be discouraged. As it says in the Ratnavali: For suffering, even if the time is short, it is difficult to endure, what need is there to mention a long time? For those without suffering and with happiness, what harm is there in endless time? For such practitioners, there is no physical suffering, the mind
ད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ག་ལ་ཡོད། །དེ་ནི་སྙིང་རྗེས་འཇིག་རྟེན་སྡུག ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡུན་རིང་གནས། །དེ་བས་སངས་རྒྱས་རིང་ཐོགས་ཞེས། །བློ་དང་ལྡན་པ་སྒྱིད་མི་ལུག །ཉེས་ཟད་ཡོན་ཏན་དོན་དུ་ནི། །འདི་ལ་རྟག་ཏུ་འབད་པར་བྱ། ། 13-2-282a ཞེས་སོ། །ཡང་འཚང་རྒྱ་བ་ལ་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་རྫོགས་དགོས་ལ། དེ་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བས་མི་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་ཞུམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཆེད་དུ་བྱ་བ་སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་དུ་ཐོབ་བྱ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་ཐོབ་པར་འདོད་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ། དུས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་གནས་པ་ལ་དམིགས་ནས་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས་སྡོམ་པ་བཟུང་བ་ན། གཉིད་ལོག་མ་ལོག་དང་སེམས་གཞན་དུ་གཡེངས་མ་གཡེངས་ཐམས་ཅད་དུ་བསོད་ནམས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་སྡོམ་པ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྟག་ཏུ་གསོག་པས། ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་རྫོགས་པར་མི་དཀའ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་ཏུ་ནམ་མཁའ་དང་། །ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་། །ཇི་ལྟར་མཐའ་ཡས་དེ་བཞིན་དུ། །སྡུག་བསྔལ་སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་འདོད། །སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་དེ་དག་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྙིང་བརྩེ་བས། །སྡུག་བསྔལ་དག་ལས་དྲངས་བྱས་ཏེ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་དགོད་པར་ངེས། །དེ་ལྟར་བརྟན་པར་གནས་དེ་ནི། །མི་ཉལ་བ་འམ་ཉལ་ཡང་རུང་། །ཡང་དག་བླངས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། །བག་མེད་གྱུར་ཀྱང་སེམས་ཅན་རྣམས། །མཐའ་ཡས་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་བཞིན། །བསོད་ནམས་མཐའ་ཡས་རྟག་གསོག་འགྱུར། །མཐའ་ཡས་དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཉིད། །མཐའ་ཡས་འཐོབ་མི་དཀའ་ཞེས་བྱ། །གང་ཞིག་དཔག་མེད་དུས་གནས་ཏེ། །ལུས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་དོན་དུ། །བྱང་ཆུབ་དཔག་ཏུ་མེད་འདོད་ཅིང་། །དགེ་བ་དཔག་ཏུ་ 13-2-282b མེད་བྱེད་པ། །དེས་ཀོ་བྱང་ཆུབ་དཔག་མེད་ཀྱང་། །དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམ་བཞི་ཡིས། །ཚོགས་ཀྱིས་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་འཐོབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཤུགས་དྲག་ནས་ཡིད་བསྐྱོད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་དུས་ཐུང་ངུ་ཞིག་ལ་ཐོབ་ན་སྙམ་པ་ཡིན་ན་ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་ཡང་། དེ་དག་གི་ཕྱོགས་ན་མེད་པའི་ཚེ་དུས་ཤིན་ཏུ་རིང་བ་དང་སྤྱོད་པ་མཐའ་ཡས་པ་ལ་སློབ་དགོས་པ་དང་དཀའ་སྤྱད་མང་དུ་དགོས་པ་རྣམས་མཐོང་བ་ན། དེ་ལྟར་སོང་ན་སུས་ནུས་སྙམ་ནས་ཉེ་ལམ་འཚོལ་བ་སྐད་བྱེད་ན་ནི་སྨོན་སེམས་ལ་བརྒྱུད་ནས་གནོད་ཅིང་། འཇུག་སེམས་ལ་དངོས་སུ་གནོད་ལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་ཀྱི་ནུས་པ་ཇེ་དམན་དུ་སོང་ནས་འཚང་རྒྱ་བ་ལ་ཆེས་རིང་དུ་འགྲོ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སྟོབས་ཆེས་ཆེར་རྒྱས་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་ལེགས་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།
【現代漢語翻譯】 如今的痛苦在哪裡？那是慈悲讓世界痛苦。正是它讓疾病長久存在。因此說成佛需要很長時間。有智慧的人不會懶惰。爲了消除罪過，成就功德，應該始終為此而努力。 如是說。此外，證得菩提需要圓滿無量的資糧，如果因為覺得這非常困難而退縮，那是不應該的。應該爲了無量眾生的利益，爲了獲得無量佛陀的功德，從各個方面發起，以恒久住世為目標，發願積累無量資糧。如此受持戒律后，無論睡眠與否，無論是否心生旁騖，都要恒常積累如虛空般廣大的福德，直到戒律存在之時。因此，圓滿無量資糧並不困難。正如經中所說：『十方虛空界，地水火風界，如何無邊際，苦惱眾生亦如是。無量眾生中，菩薩慈悲心，救拔諸苦難，安立於佛位。如是堅住者，不眠或睡眠，從受持戒起，縱然不謹慎，以眾生無量，如眾生之量，無量福德恒常積。以無量故，成佛不為難。』 無論何時安住于無量的時間，爲了無量有情眾生的利益，希求無量的菩提，行持無量的善行。如此，即使菩提無量，以無量的四種方式，資糧也不會長久阻礙，如何不能獲得呢？ 如是說。因此，如果因為慈愛、悲憫和菩提心的強烈推動，希望在短時間內爲了眾生的利益而成就佛果，那是非常令人讚嘆的。但是，如果缺乏這些，看到需要經歷漫長的時間和無量的修行，以及眾多的苦行，如果因此而想尋找捷徑，那就會間接損害愿菩提心，直接損害行菩提心，並且會削弱大乘種性的力量，從而使成佛變得非常遙遠。因為這與增長菩提心力量的方式，與諸佛的意旨，與龍樹（Nāgārjuna）和無著（Asaṅga）的論述完全相悖。
【English Translation】 Where is the suffering now? It is compassion that makes the world suffer. It is that which makes the illness last long. Therefore, it is said that it takes a long time to become a Buddha. A wise person will not be lazy. To eliminate faults and accomplish virtues, one should always strive for this. Thus it is said. Furthermore, to attain enlightenment, one needs to perfect limitless accumulations. If one shrinks back, thinking that this is very difficult, that is not right. One should be motivated from all aspects, wishing to attain the limitless qualities of Buddhahood for the sake of limitless sentient beings, aiming to abide for immeasurable time, and vowing to accumulate limitless accumulations. Having taken vows in this way, whether sleeping or not, whether the mind is distracted or not, one constantly accumulates merit equal to the sky as long as the vows exist. Therefore, it is not difficult to perfect limitless accumulations. As it is said in the text: 'The directions, all the sky, earth, water, fire, and wind, just as they are limitless, so too the suffering sentient beings are limitless. Among limitless sentient beings, Bodhisattvas with compassionate hearts, rescuing them from suffering, will surely place them in Buddhahood. One who abides steadfastly in this way, whether sleeping or not, from the time of taking the vow, even if careless, because sentient beings are limitless, like the measure of sentient beings, limitless merit is constantly accumulated. Because of this limitlessness, attaining Buddhahood is said not to be difficult.' Whoever abides for immeasurable time, for the sake of immeasurable beings, desiring immeasurable enlightenment, and performing immeasurable virtuous deeds. In that way, even immeasurable enlightenment, with the immeasurable four ways, the accumulations will not be long delayed, how could one not attain it? Thus it is said. Therefore, if one hopes to attain Buddhahood in a short time for the benefit of sentient beings, due to the strong impetus of love, compassion, and bodhicitta, that is very admirable. However, if these are lacking, and one sees the need to undergo a long time and limitless practice, and many austerities, if one then seeks a shortcut, that will indirectly harm the aspiration bodhicitta and directly harm the action bodhicitta, and will weaken the power of the Mahāyāna lineage, thus making the attainment of Buddhahood very distant. This is because it is completely contrary to the way to increase the power of bodhicitta, to the intention of the Buddhas, and to the treatises of Nāgārjuna and Asaṅga.
།དེ་ལྟར་ན་ཞུམ་ནས་བསྡད་པས་ནི་ཅི་ལ་ཡང་མི་ཕན་ཞིང་ཇེ་ཞུམ་དུ་འགྲོ་བས་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་རྣམས་ལེགས་པར་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བློ་གཟེངས་བསྟོད་ན་དོན་རྣམས་འགྲུབ་པ་ལག་ན་ཡོད་པ་དང་འདྲ་སྟེ། སྐྱེས་རབས་ལས། ཞུམ་པས་ཕོངས་ལས་ཐར་ལ་མི་ཕན་གྱི། །དེ་བས་མྱ་ངན་གདུང་བར་མ་བྱེད་པར། །དགོས་པའི་དོན་བསྒྲུབ་མཁས་ལ་བརྟེན་བྱས་ན། །རབ་ཏུ་དཀའ་བའང་སླ་བས་ཐར་བར་འགྱུར། །དེ་བས་འཇིགས་ཤིང་མི་དགའ་མ་བྱེད་པར། ། 13-2-283a ཇི་ལྟར་བྱ་བའི་ཐབས་ཀྱིས་དགོས་པ་སྒྲུབས། །མཁས་པའི་གཟི་བརྗིད་བརྟན་པས་གཟེངས་བསྟོད་ན། །དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པ་ལག་ན་ཡོད། །ཅེས་སོ། །འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སློབ་ཚུལ་རྣམས་ལེགས་པར་ཤེས་ཀྱང་ཞུམ་པ་མེད་པ་དང་། ཡོན་ཏན་ངན་ངོན་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་མི་བྱེད་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་དགོས་པར་ཡང་ཡང་གསུངས་པ་ལ། ད་ལྟ་ནི་ཡོན་ཏན་ལྟར་སྣང་རེའམ་ཡོན་ཏན་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ཀྱང་ཕྱོགས་གཅིག་ཙམ་ཞིག་སྐྱེས་ན། ལམ་གྱི་ས་ཆེན་པོ་ཞིག་བཅད་དོ་སྙམ་ཞིང་དེ་ཀ་གོམས་པས་ཆོག་པར་འཛིན་ལ། ལམ་གྱི་གནད་ལ་མཁས་པ་ཞིག་གིས་ལུང་རིགས་ཀྱི་རྐྱ་བར་ནས་བཏོན་ནས་དེ་ཡང་ཡོན་ཏན་ཆ་གཅིག་ཡིན་མོད། འོན་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་གར་ཡང་མི་ཕྱིན་ཏོ་ཞེས་བརྡའ་སྤྲད་དེ་གོ་རྒྱུ་ཞིག་བྱུང་ན་ཡིད་ཤིན་ཏུ་ཞུམ་ནས་འགྲོ་བར་སྣང་བས། ཡོན་ཏན་ཕྱོགས་རེས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་པར་གོང་མའི་ཁྱད་པར་འཚོལ་བ་དང་། བསླབ་བྱ་མཐའ་ཡས་པ་ལ་སློབ་དགོས་ཀྱང་ཞུམ་པ་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་དཀོན་པར་སྣང་ངོ་། ། ༈ མཐུན་རྐྱེན་དཔུང་གི་ཚོགས་བསག་པ། གཉིས་པ་མཐུན་རྐྱེན་དཔུང་གི་ཚོགས་བསག་པ་ལ་བཞི། མོས་པ་དང་། བརྟན་པ་དང་། དགའ་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་དང་། དོར་བའི་སྟོབས་སོ། ། ༈ མོས་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ། དང་པོ་ནི། འདུན་པས་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པར་གསུངས་པས་འདིར་མོས་པ་ནི་འདུན་པའོ། །དེ་བསྐྱེད་དགོས་པ་ནི། བདག་ནི་སྔོན་དང་ད་ལྟར་ཡང་། །ཆོས་ལ་མོས་དང་བྲལ་བ་ཡིས། །ཕོངས་པ་འདི་འདྲ་བྱུང་བར་གྱུར། ། 13-2-283b སུ་ཞིག་ཆོས་ལ་མོས་པ་གཏོང་། །དགེ་བའི་ཕྱོགས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །རྩ་བ་མོས་པར་ཐུབ་པས་གསུངས། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །མོས་པ་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་པ་ནི། དེའི་ཡང་རྩ་བ་རྟག་ཏུ་ནི། །རྣམ་སྨིན་འབྲས་བུ་བསྒོམས་པས་སོ། །ཞེས་དཀར་གནག་གི་ལས་ལས་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་འབྱུང་བའི་ཚུལ་བསྒོམ་པ་ལ་བཤད་དེ། དད་པས་འདུན་པའི་རྟེན་བྱེད་པར་གསུངས་པས་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་དད་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྤང་བ་དང་བླང་བར་འདོད་པ་གཉིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ལས་འབྲས་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དུ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་དང་། དེ་དག་ལས་འདས་པའི་ཉེས་དམིགས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་སེམས་པ་ཡིན་ཏེ་
【現代漢語翻譯】 因此，如果因為膽怯而退縮，則沒有任何益處，只會變得更加膽怯。因此，應該充分了解實現菩提的方法，並提升自己的勇氣，這樣才能像掌握在手中一樣實現目標。《本生經》中說：'膽怯無助於從貧困中解脫，因此不要悲傷痛苦。如果依靠精通實現目標的人，即使非常困難也能輕易解脫。' 因此，不要恐懼和不悅，而是要用方法來實現目標。如果能以智者的榮耀堅定地提升勇氣，那麼一切目標都能像掌握在手中一樣實現。' 阿底峽尊者雖然精通廣大學習的方法，但他曾多次強調，需要具備不膽怯和不滿足於少量功德這兩種品質。現在的情況是，即使只產生了一點點看似功德或者具有功德性質的東西，就認為自己已經走過了漫長的道路，並習慣於滿足於此。如果一位精通道路要點的人，從經論的縫隙中指出這只是一種功德，但僅憑此無法到達任何地方，那麼他們似乎會非常沮喪。因此，不要滿足於片面的功德，而要尋求更高的境界，雖然需要學習無盡的教誨，但不膽怯的人卻非常罕見。 積累順緣助伴之資糧： 第二，積累順緣助伴之資糧，分為四種：發勝解力、立勝解力、歡喜力、舍力。 生起勝解力： 第一，如經中所說，欲為精進之所依，故此處之勝解即是欲。生起勝解之必要是：'我昔及現在，於法離勝解，故遭此貧困，誰捨棄於法之勝解，一切善法之根本，佛說為勝解。' 那麼，如何生起勝解呢？'彼之根本恒時者，乃是異熟果報之修習。' 即是說，修習黑白業產生可愛與不可愛果報之理。如經中所說，信為欲之所依，故以可信之信心生起欲取捨二者。
【English Translation】 Therefore, if one retreats due to timidity, it is of no benefit and will only become more timid. Therefore, one should fully understand the methods for achieving Bodhi and uplift one's courage, so that one can achieve goals as if they were in hand. The Jataka says: 'Timidity does not help to escape from poverty, therefore do not be sad and suffer. If one relies on those skilled in achieving goals, even the most difficult can be easily liberated.' Therefore, do not be afraid and displeased, but use methods to achieve goals. If one can firmly uplift courage with the glory of the wise, then all goals can be achieved as if they were in hand.' Although Atisha was proficient in the methods of extensive learning, he repeatedly emphasized that one needs to possess the two qualities of not being timid and not being satisfied with small amounts of merit. The current situation is that even if one only generates a little bit of what seems like merit or has the nature of merit, they think they have traveled a long road and become accustomed to being satisfied with it. If a person skilled in the key points of the path points out from the gaps in the scriptures that this is only one kind of merit, but one cannot go anywhere with just that, then they seem to become very discouraged. Therefore, do not be satisfied with one-sided merit, but seek higher realms. Although one needs to learn endless teachings, those who are not timid are very rare. Accumulating the Support of Conducive Conditions: Second, accumulating the support of conducive conditions is divided into four: generating the power of aspiration, the power of stability, the power of joy, and the power of abandonment. Generating the Power of Aspiration: First, as it is said in the scriptures that desire is the basis of diligence, therefore aspiration here is desire. The necessity of generating aspiration is: 'In the past and now, I have been separated from aspiration for the Dharma, therefore I have suffered such poverty. Whoever abandons aspiration for the Dharma, the Buddha said that aspiration is the root of all virtues.' So, how does one generate aspiration? 'Its root is always the cultivation of the ripening fruit.' That is to say, cultivating the principle of black and white karma producing desirable and undesirable fruits. As it is said in the scriptures that faith is the basis of desire, therefore, with credible faith, generate the desire to accept and reject.
སྐབས་ཀྱིས་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཐེག་ཆེན་ལ་མོས་ནས་དེའི་སྒོར་ཞུགས་པ་ནི། རང་གཞན་གྱི་ཉེས་པ་མཐའ་དག་བསལ་བ་དང་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་བསྒྲུབ་པར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ལ། ཉེས་པ་རེ་རེ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་དག་པར་བྱེད་པ་དང་ཡོན་ཏན་རེ་རེ་མཐར་ཐུག་པར་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་ལ་བསྐལ་པ་དུ་མ་ཞིག་གོམས་དགོས་ན། བདག་ལ་ནི་དེ་དག་སེལ་བ་དང་བསྒྲུབ་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་རེ་ཡང་མི་སྣང་བས་བདག་གིས་དལ་བ་དོན་མེད་དུ་བཏང་འདུག་གོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་རང་ལ་རང་གིས་བསྐུལ་དགོས་ཏེ། བདག་དང་གཞན་གྱི་ཉེས་པ་ནི། །དཔག་མེད་བདག་གིས་གཞོམ་བྱ་སྟེ། །གང་དུ་ཉེས་པ་རེ་རེ་ལའང་། །བསྐལ་པ་རྒྱ་མཚོར་ཟད་གྱུར་པ། །ཉེས་ཟད་རྩོམ་པ་དེ་ཡི་ནི། །ཆ་ཡང་བདག་ལ་མ་མཐོང་ན། །སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་གནས། །བདག་ཀོ་ཅིས་ཏེ་སྙིང་ 13-2-284a མ་གས། །བདག་དང་གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་ནི། །མང་པོ་བདག་གིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ། །དེ་ལ་ཡོན་ཏན་རེ་རེ་ལའང་། །བསྐལ་པ་རྒྱ་མཚོར་གོམས་འགྱུར་བ། །བདག་ནི་ཡོན་ཏན་ཆ་ཙམ་ལའང་། །གོམས་པ་ནམ་ཡང་མ་སྐྱེས་ཏེ། །ཅི་ཞིག་ལྟར་རྙེད་སྐྱེ་བ་ནི། །བདག་གིས་དོན་མེད་བྱས་པ་མཚར། །ཞེས་སོ། ། ༈ བརྟན་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ། བརྟན་པའི་སྟོབས་ནི། གང་ལ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པ་དེ་ལས་མི་ལྡོག་པར་མཐར་འབྱིན་པའོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་ཅི་རུང་རུང་དུ་མི་འཇུག་པར་ལེགས་པར་བརྟགས་ལ་ནུས་པ་ལྟ་ན་འཇུག་ལ། མི་ནུས་ན་མི་འཇུག་པ་དང་། ཞུགས་ནས་བར་སྐབས་སུ་འདོར་བ་ལས་དང་པོ་ནས་མི་རྩོམ་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། དམ་བཅས་པ་བར་མ་དོར་འདོར་བ་ལ་གོམས་ན་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཡང་དེའི་རྒྱུ་མཐུན་གྱིས་བསླབ་པ་ཁས་བླངས་པ་སོགས་འདོར་བས་ཚེ་དེར་སྡིག་འཕེལ་བ་དང་། སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་དེའི་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་འཕེལ་བ་དང་སྔ་མ་དེ་བྱ་བར་བསམས་པས་དགེ་བ་གཞན་མི་འགྲུབ་པ་དང་། སྔ་མ་དེ་ལས་ལོག་པས་དེའི་འབྲས་བུ་དམན་པ་དང་སྔ་མ་དེ་ཉིད་ཀྱང་མཐར་མ་ཕྱིན་པས་རྫོགས་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོར་ན་གང་བྱ་བར་ཡི་དམ་བཅས་པ་དེ་ཡང་མགོ་མི་ཐོན་ལ་གཞན་འགྲུབ་པའི་ཡང་གེགས་སུ་འགྱུར་ཞིང་རྒྱུ་མཐུན་གྱིས་སྡོམ་པ་ཁས་བླངས་པའི་དམ་བཅའ་ཡང་མི་བརྟན་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། དང་པོ་སྦྱོར་བ་བརྟགས་ནས་ནི། །བརྩམ་མམ་ཡང་ན་མི་བརྩམ་བྱ། །མ་བརྩམས་པ་ནི་མཆོག་ཡིན་གྱི། །བརྩམས་ནས་ལྡོག་པར་མི་བྱ་འོ། །སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་དེ་གོམས་ཤིང་། །སྡིག་ 13-2-284b དང་སྡུག་བསྔལ་འཕེལ་འགྱུར་ཏེ། །གཞན་དང་འབྲས་བུའི་དུས་ཀྱང་ནི། །དམན་གྱུར་དེ་ཡང་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་དམ་བཅའ་མཐར་ཕྱིན་པར་འདོད་པས་ང་རྒྱལ་གསུམ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་ནུས་པ་སྟེ། །གསུམ་པོ་དག་ལ་ང་རྒྱལ་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ལས་ཀྱི་
【現代漢語翻譯】 智者自會明白。如是，對大乘生起信心並進入其門，便是承諾消除自他一切過失，成辦一切功德。然一一過失，需經無數劫方能連同習氣一併清凈；一一功德，需經無數劫方能究竟圓滿。我觀自身，莫說消除過失、成辦功德的精進，就連一絲一毫的意樂也不曾生起，白白浪費了暇滿人身。當如是思維，以自策勵： 自他無量諸過失，我當精進摧滅之； 然於一一過失上，歷經劫海亦難盡； 如是斷除諸過失，我未生起絲毫想； 無邊痛苦之境地，我心豈能安然處？ 自他無量諸功德，我當精進成辦之； 然於一一功德上，歷經劫海方成就； 如是功德絲毫分，我亦未曾修習過； 如此難得之暇滿，我今空耗誠可嘆！ 如是。 生起堅固力 堅固力，即是對已發起之精進，不退轉而堅持到底。對此，最初不可隨意而行，應善加觀察，若力所能及則行之，若不能及則不行。一旦開始，中途放棄不如一開始就不做。其原因為：若習慣於違背誓言、中途放棄，則來世亦會因串習力而放棄所受之學處等，導致此生罪業增長，來世痛苦增多；因思慮先前之事而無法成辦其他善事；因從先前之事退轉而導致果報低劣，且先前之事亦無法究竟圓滿。總之，凡是已承諾要做之事，不但無法完成，反而會成為成辦其他事情的障礙，且因串習力而導致所受之戒律誓言也不堅定。如是說： 初始當善加觀察，而後決定作或不作； 不作勝於已作后，中途退轉誠不可； 來世亦將成習慣，罪業痛苦皆增長； 於他事及果報時，亦將低劣難成就。 如是。 因此，欲使誓言得以圓滿，當修持三種我慢：業我慢、煩惱我慢、能力我慢。如是說： 于業及煩惱，並於能力上，當修持我慢。
【English Translation】 The wise will understand. Thus, having faith in the Mahayana (great vehicle) and entering its door is to promise to eliminate all faults of oneself and others and to accomplish all virtues. However, each fault requires countless eons to purify completely along with its habitual tendencies, and each virtue requires countless eons to fully develop. Observing myself, I do not see even a trace of diligence in eliminating faults and accomplishing virtues, so I have wasted my leisure time. One should think like this and encourage oneself: The immeasurable faults of myself and others, I shall diligently destroy; But for each fault, it is difficult to exhaust even after countless eons; I have not even thought of eliminating such faults; How can my heart be at peace in a realm of boundless suffering? The immeasurable virtues of myself and others, I shall diligently accomplish; But for each virtue, it takes countless eons to achieve; I have never practiced even a fraction of such virtues; This rare leisure and opportunity, I now waste in vain, how lamentable! Thus it is. Generating the Strength of Steadfastness The strength of steadfastness is to not turn back from what one has begun to diligently pursue, but to carry it through to the end. In this regard, one should not act casually at first, but should carefully examine whether one has the ability to do it. If one has the ability, then one should proceed; if not, then one should not. Once started, it is better not to start at all than to abandon it halfway. The reason for this is that if one becomes accustomed to breaking vows and abandoning things halfway, then in future lives, one will also abandon the precepts one has taken, etc., due to habitual tendencies, leading to an increase in sins in this life and an increase in suffering in future lives. Because one is thinking about the previous matter, one cannot accomplish other virtuous deeds. Because one has turned back from the previous matter, the result is inferior, and the previous matter itself cannot be completed. In short, whatever one has vowed to do, not only will it not be completed, but it will also become an obstacle to accomplishing other things, and due to habitual tendencies, the vows of the precepts one has taken will also be unstable. As it is said: At the beginning, one should carefully examine, and then decide whether to act or not; It is better not to act than to turn back after acting; In future lives, it will become a habit, and sins and suffering will increase; In other matters and at the time of results, it will also be inferior and difficult to achieve. Thus it is. Therefore, if one wishes to fulfill one's vows, one should cultivate the three types of pride: the pride of action, the pride of afflictions, and the pride of ability. As it is said: In action and afflictions, and in ability, one should cultivate pride.
ང་རྒྱལ་ནི། གཞན་སུ་ལ་ཡང་རང་གི་ལམ་བསྒྲུབ་པའི་གྲོགས་ཀྱི་བལྟོས་པ་མི་འཆའ་བར་རང་ཁོ་ནས་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། བདག་ཉིད་གཅིག་པུས་བྱའོ་ཞེས། །འདི་ནི་ལས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་ཉིད། །ཅེས་དང་། བཤེས་སྤྲིངས་ལས་ཀྱང་། ཐར་པ་བདག་ལ་རག་ལས་འདི་ལ་ནི། །གཞན་གྱིས་གྲོགས་བགྱིར་ཅི་ཡང་མ་མཆིས་ཀྱི། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ནི་གཞན་ལ་མི་རེ་བར་བདག་གཅིག་པུས་བསྒྲུབ་བོ་སྙམ་པ་ལ་ང་རྒྱལ་དང་འདྲ་བ་ཡོད་པས་དེར་བཏགས་པའོ། །ནུས་པའི་ང་རྒྱལ་ནི། འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་ཉོན་མོངས་ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་པས་རང་གི་དོན་ཡང་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་ན་གཞན་གྱི་དོན་ལྟ་ཅི་སྨོས། བདག་གིས་ནི་རང་གཞན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པར་ནུས་སོ་སྙམ་ནས་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་དབང་མེད་འཇིག་རྟེན་འདིས། །རང་དོན་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པས། །འགྲོ་བས་བདག་ལྟར་མི་ནུས་ཏེ། །དེ་བས་བདག་གིས་འདི་བྱ་འོ། །ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང་འདི་དག་ཀྱང་དམན་པའི་ལས་ལ་རྩོལ་བ་མི་གཅོད་ན་བདག་འབྲས་བུ་གྱ་ནོམ་པ་བསྒྲུབ་པའི་ལས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བྱེད་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། གཞན་དག་དམན་པའི་ལས་བྱེད་ན། །བདག་ཉིད་ཀྱང་ནི་ཇི་ལྟར་འདུག །ཅེས་སོ། །འོན་ཀྱང་དེ་གཉིས་བསྒྲུབ་པ་ན་གཞན་ཁྱད་དུ་བསད་ནས་རང་ 13-2-285a ལ་རློམ་པས་བསྒྲུབ་པ་མིན་གྱི། བརྩེ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བལྟས་ནས་ང་རྒྱལ་དང་མ་འདྲེས་པར་བྱ་སྟེ། ང་རྒྱལ་གྱིས་འདི་མི་བྱེད་དེ། །བདག་ལ་ང་རྒྱལ་མེད་པ་མཆོག །ཅེས་སོ། །གཞན་གྱིས་མི་ནུས་པ་བདག་གིས་ནུས་སྙམ་པ་ཡང་ང་རྒྱལ་དང་ཆོས་མཐུན་པས་ང་རྒྱལ་དུ་བཏགས་སོ། །ཉོན་མོངས་པའི་ང་རྒྱལ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱད་དུ་བསད་ནས་བདག་འདི་དག་ལས་རྒྱལ་བར་བྱ་ཡི། འདི་དག་བདག་ལས་ནམ་ཡང་རྒྱལ་བར་མི་བྱའོ་སྙམ་དུ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་འཇོམས་པ་ལ་བློའི་དཔའ་བསྐྱེད་ནས་བརྟན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། བདག་གིས་ཀུན་ལས་རྒྱལ་བྱ་སྟེ། །བདག་ལས་སུ་ཡང་རྒྱལ་མི་བྱ། །རྒྱལ་བ་སེང་གེའི་སྲས་དག་པས། །ང་རྒྱལ་འདི་ལ་གནས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་མ་བྱས་པར་སྲོ་ཤི་ན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཆུང་ངུས་ཀྱང་གནོད་པར་ནུས་པ་ནི། ཤི་བའི་སྦྲུལ་དང་ཕྲད་གྱུར་ན། །ཁྭ་ཡང་མཁའ་ལྡིང་ལྟ་བུར་སྤྱོད། །གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཉམ་ཆུང་ན། །ལྟུང་བ་ཆུང་ངུའང་གནོད་པར་བྱེད། །ཞུམ་བཅས་རྩོལ་བ་དོར་བ་ལ། །ཕོངས་ལས་ཐར་བ་ཡོད་དམ་ཅི། །ཞེས་སོ། །ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། ཆོས་བོར་བའི་བདེ་བ་ལ་སྔར་གྱི་བདེ་བ་ལས་ལྷག་པ་ཡང་མེད་ལ། འདིར་ཆོས་བོར་ན་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་དུ་སྡུག་བསྔལ་མུ་མཐའ་མེད་པ་ཉམས་སུ་བླང་དགོས་པ་ཡང་བསམ། རང་གིས་རྩོལ་བ་མ་བྱས་ན་ཉོན་མོངས་པས་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་མི་བལྟ། གཉེན་པོ་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྒོམ་མི་ནུས་པས་ངེད་རང་རྫོགས་པར་བྱེད་ཟེར་ནས་མི་འོང་། སངས་ 13-2-285b
【現代漢語翻譯】 慢說是：不依賴任何人作為自己修行道路的助伴，而是獨自修行，心想『我獨自一人就能做到』。正如《業之慢說》中所說：『這即是業之慢說。』又如《親友書》中所說：『解脫依賴於自身，他人無法助你。』這就像不依賴他人，認為自己獨自一人就能做到，因此被稱為慢說。 能力慢說是：眾生都被煩惱所控制，連自己的事情都無法完成，更何況是幫助他人呢？心想『我能完成自己和他人的事情』，然後去修行。正如經文所說：『煩惱纏身的世間人，連自己的事情都無法完成。眾生都不能像我一樣，所以我應該去做。』 此外，如果不斷絕從事低劣行為，心想『我為何不做能獲得豐碩成果的行為呢？』然後去修行。正如經文所說：『他人都在做低劣的行為，我為何要停滯不前呢？』 然而，在修行這兩種慢說時，不要輕視他人而自傲，而要以慈悲的態度看待，不要與慢說混淆。正如經文所說：『慢說不會做這些事，沒有慢說才是最好的。』 認為自己能做到他人做不到的事情，這與慢說相似，因此被稱為慢說。 煩惱慢說是：完全輕視所有煩惱，心想『我一定要戰勝這些煩惱，絕不能讓它們戰勝我』，爲了摧毀對立面而鼓起勇氣，堅定不移。正如經文所說：『我將戰勝一切，絕不被任何人戰勝。如雄獅之子般勇敢，安住於此慢說之中。』 如果不這樣做，像懦夫一樣，即使是微小的對立面也能造成傷害。正如經文所說：『即使是死蛇，烏鴉也會像大鵬鳥一樣對待它。如果自己軟弱，即使是微小的墮落也會造成傷害。』如果膽怯並放棄努力，又怎能從貧困中解脫呢？ 夏惹瓦尊者說：失去佛法的快樂，不如以前的快樂。如果失去佛法，來世將遭受無盡的痛苦。如果自己不努力，煩惱也不會可憐你。對治法也不會說『你無法修持，我來幫你完成』。成佛
【English Translation】 'Pride' means not relying on anyone as a companion in one's practice, but rather practicing alone, thinking, 'I alone can accomplish this.' As it says in 'Pride of Action': 'This is the pride of action.' And as it says in 'Letter to a Friend': 'Liberation depends on oneself; others cannot help you.' This is like not relying on others, thinking that one can accomplish it alone, hence it is called pride. 'Pride of Ability' means that beings are controlled by afflictions and cannot even accomplish their own goals, let alone help others. Thinking, 'I can accomplish my own and others' goals,' and then practicing. As the scripture says: 'This world, powerless due to afflictions, cannot accomplish its own goals. Beings cannot do as I do, therefore I should do this.' Furthermore, if one does not cease engaging in inferior actions, thinking, 'Why should I not do actions that yield abundant results?' and then practicing. As the scripture says: 'Others are doing inferior actions; how can I remain idle?' However, when practicing these two types of pride, one should not belittle others and be arrogant, but rather view them with compassion and not confuse it with pride. As the scripture says: 'Pride does not do these things; it is best to be without pride.' Thinking that one can do what others cannot do is similar to pride, hence it is called pride. 'Pride of Afflictions' means completely despising all afflictions, thinking, 'I must conquer these afflictions and never let them conquer me,' and cultivating courage and steadfastness to destroy the opposing side. As the scripture says: 'I will conquer all, and never be conquered by anyone. Like the brave son of a lion, I will abide in this pride.' If one does not do this and is cowardly, even small opposing forces can cause harm. As the scripture says: 'Even a crow treats a dead snake like a Garuda. If one is weak, even small downfalls can cause harm.' If one is timid and abandons effort, how can one be liberated from poverty? Venerable Sharawa said: The happiness of abandoning Dharma is not greater than previous happiness. If one abandons Dharma, one must experience endless suffering in future lives. If one does not make effort oneself, afflictions will not have compassion on you. The antidote will not say, 'You cannot practice, I will help you complete it.' Becoming a Buddha
རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་གིས་ཀྱང་བསྐྱབ་པར་མི་ནུས་གསུང་ངོ་། །སྔ་མ་ལྟ་བུའི་ང་རྒྱལ་བྱས་ན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཆེན་པོས་ཀྱང་བར་དུ་གཅོད་མི་ནུས་པས། དེས་ན་ང་རྒྱལ་དེ་བསྐྱེད་དགོས་པ་ནི། ང་རྒྱལ་རྩོལ་བ་བསྐྱེད་པས་ནི། །ཆེན་པོ་ཡིས་ཀྱང་ཐུབ་པར་དཀའ། །དེ་བས་སེམས་ནི་བརྟན་པོ་ཡིས། །ལྟུང་བ་རྣམས་ནི་གཞོམ་བྱ་སྟེ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པ་པོ་ལྟུང་བས་ཕམ་པར་བྱས་ན་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་ལས་རྒྱལ་བར་འདོད་པ་ནི་མཁས་པས་ཁྲེལ་བའི་གནས་ཡིན་ཏེ། བདག་ནི་ལྟུང་བས་ཕམ་བྱས་ན། །ཁམས་གསུམ་རྒྱལ་འདོད་བཞད་གད་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ནི་ཉོན་མོངས་ལ་ཁྱད་གསོད་བྱས་ནས་འཇོམས་པར་འདོད་པས་ཉོན་མོངས་པའི་ང་རྒྱལ་ཞེས་བཏགས་སོ། །རྣམ་བཤད་མཛད་པ་རྣམས་དེ་དང་མི་འདྲ་བར་འཆད་མོད། གཞུང་ལ་སྔ་མ་འགྲིག་གམ་སྙམ་མོ། །དེ་ལྟར་ན་གཞན་ལ་རེ་བ་བཀག་ནས་རང་གཅིག་པུས་བྱེད་པར་གོ་བགོ ། དེ་ཡང་གཞན་གྱིས་རང་ལྟར་བྱ་བར་མི་ནུས་ཀྱི། རང་གིས་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་གདེང་འཆའ། དེ་ལྟར་མཐོང་ནས་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཕར་ལ་གཞོམ་གྱི། དེས་ཚུར་ལ་ནམ་ཡང་འཇོམས་མི་ནུས་པར་བྱེད་པའི་བློའི་བརྟན་པ་བསྐྱེད་ཅིང་དམ་བཅའ་བར་སྐབས་སུ་འདོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམས་ལ། ལེགས་པར་བརྟགས་ནས་གང་བྱ་བར་ཡི་དམ་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཐར་འབྱིན་འདོད་ཀྱི་བློ་བརྟན་པོ་མ་རྙེད་ཀྱི་བར་དུ་སྦྱང་བར་བྱའོ། ། ༈ དགའ་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ། དགའ་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་ནི། དེ་ལྟར་འདུན་པ་དྲག་པོའི་མོས་པའི་སྟོབས་ 13-2-286a ཀྱིས་བརྩོན་འགྲུས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་སྐྱེས་ཟིན་མི་ལྡོག་པའི་རྒྱུར་བརྟན་པའི་སྟོབས་སམ་ང་རྒྱལ་གྱི་སྟོབས་བསྒྲུབས་ནས། དང་པོར་འཇུག་པའི་ཚེ་ཡང་དགའ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་དང་། ཞུགས་པའི་ཚེ་ཡང་ལས་དེའི་འཕྲོ་གཅོད་པར་མི་འདོད་པས་མི་ངོམས་པའི་བསམ་པ་ནི་དགའ་བའི་སྟོབས་ཡིན་པས་དེ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་མི་ངོམས་པའི་ཚུལ་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་བསྐྱེད་པ་ནི། རྩེད་མོའི་བདེ་འབྲས་འདོད་པ་ལྟར། །འདི་ཡིས་བྱ་བའི་ལས་གང་ཡིན། །ལས་དེ་ལ་ནི་ཞེན་བྱ་སྟེ། །ལས་དེས་མི་ངོམས་དགའ་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བྱིས་པ་རྣམས་རྩེད་མོའི་ལས་ལ་ངོམས་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་དང་འདྲ་བའི་བློ་སྐྱེས་སྐྱེས་སུ་འབད་པའོ། །དེ་ཡང་འབྲས་བུ་བདེ་བས་མི་ངོམས་པ་བཞིན་དུ་དེའི་རྒྱུའི་ལས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་ངོམས་དགོས་ཏེ། ཐ་མལ་པ་རྣམས་འབྲས་བུ་བདེ་བ་འཐོབ་མི་འཐོབ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལ་ཡང་འབད་ནས་འཇུག་ན། ལས་གང་སྤྱད་ན་འབྲས་བུ་བདེ་བ་འབྱུང་བར་ངེས་པ་ལ་སྨོས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེ་བའི་དོན་དུ་ལས་བྱས་ཀྱང་། །བདེ་འགྱུར་མི་འགྱུར་གཏོལ་མེད་ཀྱི། །གང་གི་ལས་ཉིད་བདེ་འགྱུར་བ། །དེ་ལས་མི་བྱེད་ཇི་ལ
【現代漢語翻譯】 即使是佛陀和菩薩也無法救護。如果像前面那樣生起我慢，那麼強大的違緣也無法阻礙。因此，必須生起我慢，因為生起我慢的精進，即使是偉大的存在也難以戰勝。所以，要以堅定的心，摧毀一切墮落。《入行論》中說：『若以我慢力， великий 亦難勝，故應堅此心，摧伏諸衰損。』如果不是這樣，修行者被墮落擊敗，卻想要戰勝三界的煩惱，這是智者所恥笑的。如《入行論》云：『我為煩惱所勝伏，欲勝三界誠可笑。』這被稱為煩惱的我慢，因為想要輕蔑並摧毀煩惱。雖然註釋者對此有不同的解釋，但我認為原文的解釋更為合理。這樣理解，就是要斷絕依賴他人的念頭，獨自完成。也就是說，要確信他人無法像自己一樣完成，而自己可以。這樣看待之後，在修行時，也要生起堅定的決心，能夠摧毀煩惱，而不是被煩惱所摧毀。要考慮到違背誓言的過患，經過仔細考慮后，對於所要做的一切，在沒有找到最終完成的堅定決心之前，都要不斷地修習。 生起歡喜的力量： 生起歡喜的力量，是指通過強烈的意願和信心的力量，生起尚未產生的精進，並穩固已經產生的精進，使其不退轉，從而成就堅定的力量或我慢的力量。在最初進入時，也要歡喜地進入；進入之後，也不想中斷這項事業，這種不知滿足的心就是歡喜的力量，因此要生起這種力量。那麼，要如何生起這種不知滿足的狀態呢？就像渴望遊戲帶來的快樂一樣。《入行論》中說：『如貪嬉戲欲，所作何事業，于彼當殷重，不厭極歡喜。』就像孩子們沉迷於遊戲一樣，要努力生起這種不知滿足的心。也就是說，就像因為果實是快樂的，所以不會滿足一樣，對於其原因的行為也必須不滿足。即使是普通人，對於能否獲得快樂的果實還抱有懷疑，也會努力去做，更何況是那些確定能帶來快樂果實的行為呢？《入行論》中說：『為樂事雖作，樂否未可知，樂因何不為，云何不作樂？』
【English Translation】 Even Buddhas and Bodhisattvas cannot protect you.' If one develops pride like the former, even great adverse conditions cannot hinder it. Therefore, it is necessary to develop pride, because developing the effort of pride is difficult even for great beings to overcome. Therefore, with a steadfast mind, one should destroy all downfalls.' It is said. If not, if a practitioner is defeated by downfalls, wanting to conquer the afflictions of the three realms is a matter that scholars would be ashamed of. As it says: 'If I am defeated by downfalls, wanting to conquer the three realms becomes a joke.' This is called the pride of afflictions because it is intended to despise and destroy afflictions. Although the commentators explain it differently, I think the former explanation is more in line with the text. In that case, it means to block reliance on others and do it alone. That is, to be confident that others cannot do it as well as oneself, but that one can. Seeing it that way, when practicing, one should also develop a steadfast mind that can destroy afflictions, and that they can never be destroyed in return. One should contemplate the faults of abandoning vows at the time of making them, and after careful consideration, one should practice until one finds a steadfast mind that wants to bring everything one has vowed to do to completion. Generating the Power of Joy: Generating the power of joy means that through the power of strong desire and faith, one generates diligence that has not yet arisen, and stabilizes diligence that has already arisen, making it irreversible, thereby accomplishing the power of steadfastness or the power of pride. Even when entering for the first time, one should enter with joy; and after entering, one should not want to interrupt that activity, this mind of insatiability is the power of joy, so one should generate it. So, how does one generate this kind of insatiability? Like desiring the happiness of games. As it says: 'Like being greedy for the pleasure of play, whatever activity is undertaken, one should be diligent in it, and be extremely happy without being satisfied.' Like children engaging in games without being satisfied, one should strive to generate such a mind. That is, just as one is not satisfied with the happiness of the fruit, one must also not be satisfied with the activity that is its cause. Even ordinary people, who are doubtful about whether they will obtain the happiness of the fruit, will still strive to do it, let alone those activities that are certain to bring about the happiness of the fruit? As it says: 'Although one does an activity for happiness, it is uncertain whether it will become happiness or not. Why not do the cause of happiness? Why not make happiness?'
ྟར་བདེ། །ཞེས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་འདིས་ཀྱང་ངོམས་པར་མི་རིགས་ཏེ། སྤུ་གྲིའི་སོར་ཆགས་སྦྲང་རྩི་ལྟའི། །འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ངོམས་ན། །རྣམ་སྨིན་བདེ་ལ་ཞི་བ་ཡི། །བསོད་ནམས་ཀྱིས་ལྟ་ཅི་སྟེ་ངོམས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། མངར་བའི་རོ་ཅུང་ཟད་མྱང་རྒྱུ་ཡོད་ཀྱང་བལྡགས་ན་ལྕེ་གཤོག་པའི་སྤུ་གྲི་རྣོན་པོའི་སོ་ 13-2-286b ལ་ཆགས་པའི་སྦྲང་རྩི་དང་འདྲ་བར་འཕྲལ་བདེ་ཅུང་ཟད་ཡོད་ཀྱང་། འདི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཚབས་ཆེ་བ་སྟེར་བའི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྤྱད་པ་ལ་ཡང་ངོམས་པ་མི་སྣང་ན། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་འཕྲལ་དང་ཡུན་གྱི་བདེ་བ་མཐའ་ཡས་པ་སྟེར་བའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཅི་སྟེ་ངོམས་པར་རིགས་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་མི་ངོམས་པའི་བསམ་པ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེས་ན་གང་ལ་འཇུག་པའི་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་དག་ལ་འཇུག་པ་ན་ཉི་མས་གདུངས་པའི་གླང་ཆེན་ཉི་མ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་པད་མཚོར་འཇུག་པ་ལྟ་བུའི་བློ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་སྦྱང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟའི་ལས་ཚར་ཕྱིན་བྱའི་ཕྱིར། །ཉི་མ་ཕྱེད་དུས་གདུངས་པ་ཡི། །གླང་ཆེན་མཚོར་ཕྲད་མཚོར་འཇུག་ལྟར། །ལས་དེ་ལ་ཡང་འཇུག་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། ། ༈ དོར་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ། དོར་བའི་སྟོབས་ནི། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པས་ལུས་སེམས་དུབ་ན་རེ་ཞིག་ངལ་བསོ་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཤིན་ཏུ་སྐྱོ་ཞིང་སུན་པས་ཕྱིས་བརྩོན་པའི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངལ་སོས་མ་ཐག་ཡང་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ་ཞིང་སྔ་མ་ལེགས་པར་མཐར་ཐོན་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་མི་བྱ་བར་གོང་མ་གཞན་ཞིག་བྱ་བ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ་དགོས་ཏེ། སྟོབས་ཉམས་པ་དང་རྗེས་འབྲེལ་ན། །སླར་བྱའི་དོན་དུ་དོར་བར་བྱ། །ལེགས་པར་ཟིན་ན་ཕྱི་མ་དང་། །ཕྱི་མ་འདོད་པས་དེ་སྤང་བྱ། །ཞེས་སོ། །ཕྱི་མ་འདི་གལ་ཆེ་སྟེ། ཡོན་ཏན་སྔ་མ་རེས་ཆོག་ཤེས་བྱས་ན་ཁྱད་པར་གོང་མ་མང་པོ་འཐོབ་པ་ལ་གེགས་ཆེན་ 13-2-287a པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་ལུགས་བསྟན་ཏེ་ཧ་ཅང་བརྟུན་ངས་ཏེ་རྩོལ་བ་དྲགས་པ་དང་ཧ་ཅང་ལྷོད་པ་གཉིས་ཀ་སྤངས་ནས་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་དུ་ན་རེ་བ་ཞིག་དགོས་ཏེ། དཔལ་ལྡན་མ་ཁོལ་གྱིས། ཁྱད་པར་འཕགས་པར་བགྱི་བ་ལ། །ཁྱོད་ལ་ཐང་ལྷོད་འགའ་མ་བྱུང་། །དེ་སླད་ཁྱོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས། །ཐོག་དྲུང་རིམ་པ་དབྱེར་མ་མཆིས། །ཞེས་སོ། །པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། སེ་མོ་གྲུ་པའི་ར་མདའ་ལྟ་བུས་མི་འོང་། བྱང་པའི་ར་མདའ་དང་པོ་སོས་བདལ་ནས་ཇག་པ་མ་སླེབ་བར་དུ་འདེད། དེ་བཞིན་དུ་སོས་བདལ་ཡུན་བསྲིངས་ནས་བྱེད་དགོས། དཔེར་ན་ཤིག་གིས་སོས་བདལ་ནས་མ་བསྡད་པར་ཕྱིན་པས་མྱུར་དུ་ཕྱིན། ལྗི་བས་ཐེབས་རེ་མཆོངས་ཤིང་བསྡད་པས་མ་ཕྱིན་པ་ལ
【現代漢語翻譯】 ཞེས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་འདིས་ཀྱང་ངོམས་པར་མི་རིགས་ཏེ། སྤུ་གྲིའི་སོར་ཆགས་སྦྲང་རྩི་ལྟའི། །འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ངོམས་ན། །རྣམ་སྨིན་བདེ་ལ་ཞི་བ་ཡི། །བསོད་ནམས་ཀྱིས་ལྟ་ཅི་སྟེ་ངོམས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། མངར་བའི་རོ་ཅུང་ཟད་མྱང་རྒྱུ་ཡོད་ཀྱང་བལྡགས་ན་ལྕེ་གཤོག་པའི་སྤུ་གྲི་རྣོན་པོའི་སོ་ 因此，僅憑這個理由也不足以滿足。正如所說：'如果像剃刀邊緣上的蜂蜜般的慾望都無法滿足，那麼由成熟的安樂和平靜所帶來的福德又怎麼會滿足呢？' 雖然可以品嚐到少許甜味，但如果舔舐，就像舌頭被鋒利的剃刀割傷一樣。 ལ་ཆགས་པའི་སྦྲང་རྩི་དང་འདྲ་བར་འཕྲལ་བདེ་ཅུང་ཟད་ཡོད་ཀྱང་། འདི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཚབས་ཆེ་བ་སྟེར་བའི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྤྱད་པ་ལ་ཡང་ངོམས་པ་མི་སྣང་ན། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་འཕྲལ་དང་ཡུན་གྱི་བདེ་བ་མཐའ་ཡས་པ་སྟེར་བའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཅི་སྟེ་ངོམས་པར་རིགས་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་མི་ངོམས་པའི་བསམ་པ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེས་ན་གང་ལ་འཇུག་པའི་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་དག་ལ་འཇུག་པ་ན་ཉི་མས་གདུངས་པའི་གླང་ཆེན་ཉི་མ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་པད་མཚོར་འཇུག་པ་ལྟ་བུའི་བློ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་སྦྱང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟའི་ལས་ཚར་ཕྱིན་བྱའི་ཕྱིར། །ཉི་མ་ཕྱེད་དུས་གདུངས་པ་ཡི། །གླང་ཆེན་མཚོར་ཕྲད་མཚོར་འཇུག་ལྟར། །ལས་དེ་ལ་ཡང་འཇུག་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། ། 雖然短暫的快樂就像附著在剃刀上的蜂蜜一樣，但如果沉溺於帶來今生來世巨大痛苦的慾望，仍然不會感到滿足。那麼，對於帶來無盡的、無罪的暫時和長久的快樂的善行，又怎麼會感到滿足呢？應該這樣思考，並培養永不滿足的想法。因此，爲了圓滿完成所從事的一切善行，在投入這些善行時，要不斷修習，直到生起如同被太陽炙烤的大象在正午時分投入令人愉悅的蓮花湖般的想法。爲了完成這樣的事業：'就像正午時分被炙烤的大象投入湖中一樣，也要投入到那樣的事業中。' ༈ དོར་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ། 生起捨棄的力量 དོར་བའི་སྟོབས་ནི། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པས་ལུས་སེམས་དུབ་ན་རེ་ཞིག་ངལ་བསོ་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཤིན་ཏུ་སྐྱོ་ཞིང་སུན་པས་ཕྱིས་བརྩོན་པའི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངལ་སོས་མ་ཐག་ཡང་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ་ཞིང་སྔ་མ་ལེགས་པར་མཐར་ཐོན་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་མི་བྱ་བར་གོང་མ་གཞན་ཞིག་བྱ་བ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ་དགོས་ཏེ། སྟོབས་ཉམས་པ་དང་རྗེས་འབྲེལ་ན། །སླར་བྱའི་དོན་དུ་དོར་བར་བྱ། །ལེགས་པར་ཟིན་ན་ཕྱི་མ་དང་། །ཕྱི་མ་འདོད་པས་དེ་སྤང་བྱ། །ཞེས་སོ། །ཕྱི་མ་འདི་གལ་ཆེ་སྟེ། ཡོན་ཏན་སྔ་མ་རེས་ཆོག་ཤེས་བྱས་ན་ཁྱད་པར་གོང་མ་མང་པོ་འཐོབ་པ་ལ་གེགས་ཆེན་ 捨棄的力量是：如果因為精進而身心疲憊，就需要暫時休息。否則，會因為過度疲勞和厭倦而成為未來精進的障礙。休息之後，又要立即開始精進。如果之前的已經圓滿完成，也不要因此而滿足，而要爲了更高的目標而精進。'如果力量減弱，就爲了再次行動而捨棄。如果已經很好地掌握了，就追求下一個，因為想要下一個而捨棄這個。' 這很重要，如果對之前的功德感到滿足，就會成為獲得更多更高功德的巨大障礙。 པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་ལུགས་བསྟན་ཏེ་ཧ་ཅང་བརྟུན་ངས་ཏེ་རྩོལ་བ་དྲགས་པ་དང་ཧ་ཅང་ལྷོད་པ་གཉིས་ཀ་སྤངས་ནས་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་དུ་ན་རེ་བ་ཞིག་དགོས་ཏེ། དཔལ་ལྡན་མ་ཁོལ་གྱིས། ཁྱད་པར་འཕགས་པར་བགྱི་བ་ལ། །ཁྱོད་ལ་ཐང་ལྷོད་འགའ་མ་བྱུང་། །དེ་སླད་ཁྱོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས། །ཐོག་དྲུང་རིམ་པ་དབྱེར་མ་མཆིས། །ཞེས་སོ། །པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། སེ་མོ་གྲུ་པའི་ར་མདའ་ལྟ་བུས་མི་འོང་། བྱང་པའི་ར་མདའ་དང་པོ་སོས་བདལ་ནས་ཇག་པ་མ་སླེབ་བར་དུ་འདེད། དེ་བཞིན་དུ་སོས་བདལ་ཡུན་བསྲིངས་ནས་བྱེད་དགོས། དཔེར་ན་ཤིག་གིས་སོས་བདལ་ནས་མ་བསྡད་པར་ཕྱིན་པས་མྱུར་དུ་ཕྱིན། ལྗི་བས་ཐེབས་རེ་མཆོངས་ཤིང་བསྡད་པས་མ་ཕྱིན་པ་ལ 這說明了精進的方法，要避免過度努力和過度放鬆，就像河流一樣，需要時而休息。帕當巴桑結(dPal ldan ma khol)說：'爲了獲得卓越的品質，你不能有絲毫的懈怠。因此，你的品質才能毫不間斷地逐步提升。' 博多瓦(Po to ba)也說：'不能像色莫仲巴(Se mo gru pa)的籬笆一樣。北方人(Byang pa)的籬笆是先修好，然後在強盜到來之前一直追趕。同樣，也要延長休息的時間。例如，虱子不停地走動，所以走得很快。而水蛭跳一下停一下，所以走不遠。'
【English Translation】 Therefore, this reason alone is not enough to be satisfied. As it is said: 'If desires, like honey on the edge of a razor, cannot satisfy, then how could merit from ripened bliss and peace satisfy?' Although there is a little sweet taste to be tasted, if licked, it is like the tongue being cut by the sharp edge of a razor. Although there is a little immediate pleasure like honey attached to the edge of a sharp razor that can cut the tongue, if one indulges in desirable qualities of desires that bring great suffering in this and future lives, one will not be satisfied. Then, how could one be satisfied with the accumulation of virtue that brings infinite, faultless, temporary and lasting happiness? One should think like this and cultivate the thought of never being satisfied. Therefore, in order to completely accomplish all the virtuous actions that one engages in, one should continuously practice until one develops the thought of entering into them like an elephant scorched by the sun entering a pleasant lotus lake at noon. In order to complete such actions: 'Just as an elephant scorched at noon enters a lake, so too should one engage in that action.' Generating the Power of Abandonment The power of abandonment is: if the body and mind are exhausted from exertion, one needs to rest for a while. Otherwise, one will become very tired and bored, which will become an obstacle to future diligence. Immediately after resting, one should again engage in diligence. If the previous task has been well completed, one should not be content with that, but should engage in diligence for another higher task. 'If strength diminishes, abandon it for the sake of doing it again. If it is well grasped, then pursue the next, and abandon the previous one because you desire the next.' This next one is important, because if one is content with the previous qualities, it will become a great obstacle to obtaining many higher qualities. This shows the method of engaging in diligence, avoiding both excessive effort and excessive relaxation, and needing to be like a river, sometimes resting. Palden Makhol said: 'In order to achieve excellent qualities, you must not have any slackness. Therefore, your qualities will increase gradually without interruption.' Po to ba also said: 'It should not be like the fence of Se mo gru pa. The Northerners first build the fence and then chase after the robbers until they arrive. Similarly, one must extend the time of rest. For example, a louse goes quickly because it goes without stopping. A leech does not go far because it jumps and stops.'
ྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་འགལ་རྐྱེན་གསུམ་ངོས་བཟུང་ནས་གཉེན་པོ་བསྟེན་ཏེ་ཉམས་སྨད། མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བའི་མཐུན་རྐྱེན་མོས་པ་དང་། ཞུགས་ཟིན་མི་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་བརྟན་པ་དང་། ལས་དེ་ལ་འཇུག་པ་ན་ཡང་འཕྲོ་གཅོད་པར་མི་འདོད་པ་དགའ་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད་ཅིང་། དོར་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་ལུགས་ལ་མཁས་པ་ན། བརྩོན་འགྲུས་ལ་ལྷུར་བླང་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད་དགོས་པས་དེ་བཤད་པར་བྱའོ། ། ༈ དེ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ལྷུར་བླང་བ། དེ་ལ་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། འཐབ་རྙིང་དགྲ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །གཡུལ་ངོར་རལ་གར་ལྷགས་པ་བཞིན། །ཉོན་མོངས་མཚོན་ལས་བཟུར་བྱ་ཞིང་། །ཉོན་མོངས་དགྲ་རྣམས་འཇེབས་ 13-2-287b པར་བཏབ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། དཔེར་ན། འཐབ་མོ་བ་རྙིང་པ། ལས་དེ་ལ་གོམས་པའི་མཁས་པ་ནི་དགྲ་དང་རལ་ག་སོགས་འགྱེད་པའི་ཚེ་ཕ་རོལ་འཇོམས་པ་གཅིག་པུའི་རྩིས་མི་བྱེད་ཀྱི། རང་ལ་ཚུར་མཚོན་གྱི་གནོད་པ་འབབ་པ་ལས་བཟུར་བ་ལ་མཁས་པ་དང་། ཕར་ལ་འཇོམས་པ་གཉིས་ཀའི་ལས་བསྒྲུབ་པ་བཞིན་དུ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡང་ཉོན་མོངས་དང་འཐབ་པའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་ཚུར་སེམས་ལ་རྨ་འབྱིན་པ་ལ་ཟོན་བྱེད་ཅིང་བཟུར་བ་དང་། ཕར་ལ་གཉེན་པོ་བསྟེན་ནས་འཇོམས་པ་གཉིས་ཀ་ལ་མཁས་པར་བྱས་ནས་བརྩོན་པ་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཉོན་མོངས་ཆ་གཅིག་གི་བྱེད་པ་ཞིག་གཉེན་པོས་བཀག་ཀྱང་ཉོན་མོངས་གཞན་ཞིག་གིས་ཀྱང་དགེ་བའི་ཆ་འགའ་ཞིག་འཕྲོག་པའམ། ཡང་ན་སེམས་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆེ་བ་ཞིག་བསྐྱེད་པས་གཉིས་ཀ་མཉམ་པོར་སོང་ནས་དགེ་སྦྱོར་ལ་སྐྱེད་འོང་བར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དཔེར་བརྗོད་ན། ཆོས་བྱེད་པ་ལ་ཤེས་པ་གལ་ཆེ་བར་འདུག་སྙམ་ནས་ཤེས་པ་ཙམ་ལ་སྙིང་པོར་བཟུང་ནས་རྩད་བཅད་པ་ན་མི་ཤེས་པའི་རྨོངས་པ་ཐོས་པས་བསལ་ཡང་། ཉོན་མོངས་གཞན་ལ་ཟོན་མ་བྱས་པས་དེའི་རིང་ལ་ཉེས་སྤྱོད་དུ་མས་གོས་ནས་རྒྱུད་ཆེས་མ་རུངས་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཤེས་པ་ལས་ཀྱང་རྒྱུད་འདུལ་བ་གལ་ཆེ་བར་འདུག་སྙམ་ནས་བསྒོམ་པ་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ། རྨོངས་པའི་དགྲ་ལ་ཟོན་བྱེད་པ་དོར་ནས་ཆོས་མ་ཉན་ཅིང་མ་བསླབས་པས་རང་གིས་ཁས་བླངས་པའི་སྡོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་བཅས་པའི་འཇུག་ལྡོག་ལ་ཆེས་རྨོངས་ནས་རྒྱུན་དུ་ལྟུང་བས་འཇོམས་པ་ 13-2-288a ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་དང་འཐབ་པའི་ཚེ་ཡང་གཡུལ་འགྱེད་པའི་དུས་སུ་ལག་ནས་རལ་གྲི་ལྷུང་ན་བསད་ཀྱིས་དོགས་པའི་འཇིགས་པས་ལོང་ཡོད་མི་བྱེད་པར་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ལེན་པ་ལྟར། སྤང་བླང་གི་འཇུག་ལྡོག་གི་དམིགས་རྣམ་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པའི་མཚོན་ཤོར་ན་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བའི་འཇིགས་པས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲན་པ་བསྟེན་དགོས་ཏེ། གཡུལ་དུ་རལ་གྲི
【現代漢語翻譯】 如是宣說。如是，認識到精進的三種違緣后，採取對治，修習下品。生起未生起的順緣——欲樂；已生起的不再退轉之因——堅定；以及在從事該事業時，不願中斷的喜悅之力。通過捨棄之力，精通發起精進之法，因此，必須生起精進的勇猛之力，故當宣說之。 依靠上述二者，發起精進，勇猛承擔。 於此，捨棄應舍之物的精進發起之時，應如何行事？如雲：『如老練戰士與敵交鋒，戰場之上利刃相向。當避開煩惱之箭，擊敗一切煩惱之敵。』譬如，老練的戰士，精通此道，在與敵人交戰，揮舞刀劍之時，並非只考慮擊敗對方，而是擅長避免自己受到刀劍的傷害，同時完成擊敗對方兩項任務。同樣，修行者在與煩惱鬥爭時，既要小心避免煩惱傷害自己的心，又要採取對治來擊敗煩惱，精通這兩方面后才能精進。若非如此，即使以對治阻擋了一種煩惱，其他煩惱也會奪走一些善法，或者在心中產生更大的過失，導致兩者勢均力敵，難以增長善行。舉例來說，有人認為修行佛法，智慧至關重要，於是只重視智慧，深入研究，雖然通過聽聞消除了無知的愚昧，但因未防範其他煩惱，在此期間沾染了諸多惡行，導致自相續變得極其惡劣。又如，有人認為相較於智慧，調伏自相續更為重要，於是主要進行禪修，捨棄了防範愚昧之敵，不聽聞佛法，不學習佛法，對自所受持的戒律的開遮持犯極其愚昧，經常犯戒，最終導致失敗。 如是，在與煩惱鬥爭之時，如同戰場上刀劍脫手，因害怕被殺而不敢耽擱，立即撿起一樣。若忘記了取捨的行相，失去了正念之劍，因害怕墮入惡趣，必須立即憶念正念。戰場上，刀劍...
【English Translation】 Thus it is said. Having identified the three obstacles to diligence, apply the remedies and practice the lower level. Generate the favorable conditions for what has not arisen—aspiration; the cause for what has already arisen not to regress—steadfastness; and the power of joy, not wanting to interrupt when engaging in that activity. Being skilled in initiating diligence through the power of abandonment, it is necessary to generate the power of wholeheartedly embracing diligence, so let it be explained. Relying on these two, initiate diligence and wholeheartedly undertake it. Here, when initiating the diligence of abandoning what should be abandoned, how should one act? As it is said: 'Like an experienced warrior fighting an enemy, with sharp blades facing each other on the battlefield. One should avoid the arrows of afflictions and defeat all the enemies of afflictions.' For example, an experienced warrior, skilled in this, when fighting an enemy and wielding swords, does not only consider defeating the opponent, but is also skilled in avoiding being harmed by the swords himself, accomplishing both tasks of defeating the opponent. Similarly, a practitioner, when fighting afflictions, must be careful to avoid afflictions harming his mind, and also take remedies to defeat afflictions, being skilled in both aspects before being diligent. If not, even if one affliction is blocked by a remedy, other afflictions will also take away some virtues, or create a greater fault in the mind, leading to a stalemate and making it difficult to increase virtuous deeds. For example, someone thinks that wisdom is very important for practicing Dharma, so they only focus on wisdom and study it deeply. Although they eliminate the ignorance of unknowing through hearing, they do not guard against other afflictions, and during this time they are stained by many misdeeds, causing their mindstream to become extremely corrupted. Also, someone thinks that taming the mindstream is more important than wisdom, so they mainly practice meditation, abandoning the guarding against the enemy of ignorance, not listening to or learning the Dharma, and being extremely ignorant of the rules of conduct and restraint of the vows they have taken, constantly breaking them, ultimately leading to failure. Thus, when fighting afflictions, just as on the battlefield, if a sword falls from the hand, one does not dare to delay for fear of being killed, but immediately picks it up. If one forgets the aspects of engagement and disengagement of what to take and abandon, and loses the sword of mindfulness, one must immediately cultivate mindfulness for fear of falling into the lower realms. On the battlefield, the sword...
་ལྷུང་གྱུར་ན། །འཇིགས་པས་མྱུར་དུ་ལེན་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་དྲན་པའི་མཚོན་ཤོར་ན། །དམྱལ་བའི་འཇིགས་དྲན་མྱུར་དུ་བླང་། །ཞེས་སོ། །དྲན་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་བ་འདི་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། དབང་ཕྱུག་ལུས་གཏོགས་དྲན་པ་བདེར་གཤེགས་ཀྱིས། །བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ་དུ་ཉེ་བར་བསྟན། །དེ་ནི་བསྒྲིམས་ནས་མངོན་པར་བསྲུང་བགྱི་སྟེ། །དྲན་པ་ཉམས་པས་ཆོས་ཀུན་འཇིག་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གང་ལ་དྲན་པ་བསྟེན་པའི་ཡུལ་ལ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ལེགས་པར་ཕྱེ་བ་ཞིག་དྲན་པས་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི། དྲན་པ་ལ་རང་དབང་དུ་ཡུལ་འབྱེད་རྒྱུ་མེད་དོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཕྱེ་བ་དགོས་ན། སྤྱིར་གསུང་རབ་ནས་བཤད་པའི་འཇུག་ལྡོག་གི་གནས་ཐམས་ཅད་དང་ཁྱད་པར་དུ་རང་རང་གིས་ཁས་གང་བླངས་པའི་སྡོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤང་བླང་རྣམས་ཡིན་པས། དེ་དག་ལ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་བསྟེན་ན་ཉམས་ལེན་རྫོགས་པར་འགྱུར་གྱི། སེམས་དམིགས་པ་ལ་འདོགས་པ་གཅིག་པུ་ལ་དྲན་ཤེས་བསྟེན་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་གར་ཡང་མི་ཕྱིན་ཏོ། །དེ་ཡང་གཡུལ་དུ་རལ་གྲི་དང་ 13-2-288b པོ་ནས་མ་ཤོར་བ་ལ་འབད་པ་དང་། བརྒྱ་ལ་ཤོར་ན་ཡང་དེ་མ་ཐག་ལེན་པ་ནི་བསད་ཀྱིས་དོགས་པའི་འཇིགས་པ་ཚིག་ཙམ་མིན་པ་ཞིག་ཡོད་པ་ལ་ཐུག་པ་ལྟར། ལམ་བསྒོམ་པ་པོས་ཀྱང་དང་པོ་ནས་སྤང་བླང་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་ཤོར་དོགས་བྱེད་པ་དང་། ཤོར་ན་ཡང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བསྟེན་པ་ནི་དྲན་པ་ཉམས་པའི་ཚེ་ཉེས་ལྟུང་གིས་གོས་པའི་འབྲས་བུ་ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བ་ལ་འཇིགས་པ་ཚིག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ལ་ཐུག་གོ། དེ་ཡང་ལས་འབྲས་ལ་མཐིལ་དུ་བྱས་ནས་སྐྱོང་བ་ལ་རག་ལས་པས། འོ་སྐོལ་དེ་དག་ལ་གདམས་པ་ཟབ་མོ་ཡིན་སྙམ་པའི་བློ་མི་སྐྱེ་བ་རྣམས་ལ་ལམ་གྱི་རྐང་དམ་པ་མཁས་པ་མགུ་བའི་སྒྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་རྩ་བ་ཆད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཉེས་སྤྱོད་ཆུང་ངུ་ཙམ་ལ་ཡང་འཇིགས་པར་བལྟས་ནས་རྒྱུན་འཐུད་དུ་མི་འཇུག་པར་དེ་མ་ཐག་ནས་དགག་དགོས་པ་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན། དཔེར་ན་དུག་མདས་ལུས་ལ་རྨ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བཏོད་ན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་དུག་རྒྱས་པར་འགྱུར་བས་རྨ་དེ་བཅད་ནས་འབོར་དགོས་པ་ལྟར། ཉེས་སྤྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་སེམས་ལ་རྨ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ལས་མ་བཏོད་ཀྱང་དེ་ཡལ་བར་དོར་ན་མྱུར་དུ་སེམས་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པས་ཆུང་ངུར་མི་འགྱུར་གྱི། ཆེན་པོར་འགྱུར་བས། དང་པོ་ནས་མི་འབྱུང་བར་འགོག་པ་དང་གལ་ཏེ་བྱུང་ན་ཡང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱུན་བཅད་དགོས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཁྲག་ལ་བརྟེན་བཅས་ནས། །དུག་ནི་ལུས་ལ་ཁྱབ་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་གླགས་ནི་རྙེད་གྱུར་ན། །ཉེས་པས་སེམས་ལ་ཁྱབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། ། 13-2-289a འོ་ན་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཡུལ་ལས་རྒྱལ་བར་འདོད་པས་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ཇི་
【現代漢語翻譯】 如若（正念的）利器失落，就像（物品）掉落，因恐懼而迅速拾起一樣。同樣，如果遺忘了正念之劍，要像憶及地獄之苦般迅速恢復正念。』 正念極其重要，龍樹菩薩（Nāgārjuna， महान् अर्य नागार्जुन， महान् अर्य नागार्जुन，偉大的聖龍樹）也曾說過：『自在身的眷屬——正念，是善逝（Sugata，सुगत，सुगत，善逝）所宣說的唯一通往解脫的道路。因此，務必精勤守護正念，因為失去正念會導致一切功德的喪失。』 對於正念所依止的對境，也需要以智慧善加辨別后，再以正念執持。正念本身並沒有自主選擇對境的能力。那麼，需要以智慧辨別何種對境呢？一般來說，是所有佛經中所說的取捨之處，特別是各自所受持的戒律的斷除與行持。如果對這些保持正念和正知，修行就能圓滿。僅僅將心專注於一個目標上，並保持正念和正知，是無法達到任何目標的。這就像戰場上努力不讓刀劍脫手，即使脫手也要立即撿起，是因為害怕被殺的恐懼並非只是說說而已。 同樣，修行者首先要努力不忘記應斷除和應行持的，並警惕正念的喪失。如果正念喪失，也要立即恢復，這是因為對失去正念會導致被罪業染污，最終墮入惡趣的恐懼並非只是說說而已，而是真正生起于內心。這依賴於以業果為基礎進行修持。因此，對於那些認為這些是甚深教言，從而不生起敬重心的人來說，他們已經斬斷了通往正法之路的命脈，失去了智者所讚歎的修行功德之根本。』 那麼，為什麼即使是微小的惡行也要視為可怕，並立即阻止其持續發生呢？例如，毒箭在身上造成一個小傷口，如果不處理，毒素會迅速蔓延到全身，因此必須切除傷口。同樣，惡行即使只在心中造成一個小傷口，如果忽略它，它也會迅速蔓延到整個心中，從小變大。因此，必須從一開始就阻止惡行的產生，如果已經產生，也要立即切斷其延續。如雲：『如若血液為媒介，毒素蔓延于全身，同樣，若罪開啟了缺口，罪業亦將遍佈于內心。』 那麼，想要戰勝煩惱之戰的人，應該如何運用正念和正知呢？
【English Translation】 If the weapon (of mindfulness) falls, just as (an object) falls and is quickly picked up out of fear, similarly, if the sword of mindfulness is forgotten, one should quickly take up the remembrance of the fears of hell.' Mindfulness is extremely important, and Nāgārjuna (Nāgārjuna, महान् अर्य नागार्जुन, महान् अर्य नागार्जुन, Great Noble Nāgārjuna) also said: 'Mindfulness, belonging to the lordly body, has been closely shown by the Sugata (Sugata, सुगत, सुगत, Gone to Bliss) as the one path to be traversed. Therefore, it should be diligently and manifestly guarded, for the loss of mindfulness will cause all virtues to perish.' Regarding the object upon which mindfulness relies, it is also necessary to hold it with mindfulness after it has been well distinguished by wisdom. Mindfulness itself does not have the ability to independently distinguish objects. So, what kind of object needs to be distinguished by wisdom? Generally, it is all the places of engagement and disengagement spoken of in the scriptures, and especially the abandonment and practice of the vows that each individual has taken. If one maintains mindfulness and awareness of these, the practice will be perfected. Merely focusing the mind on one object and maintaining mindfulness and awareness will not lead anywhere. This is like striving not to let the sword fall from the hand on the battlefield, and if it does fall, picking it up immediately, because the fear of being killed is not just words. Similarly, the practitioner should first strive not to forget what should be abandoned and practiced, and be wary of the loss of mindfulness. If mindfulness is lost, it should be restored immediately, because the fear of falling into the bad realms as a result of being stained by faults due to the loss of mindfulness is not just words, but truly arises in the mind. This depends on cultivating based on the foundation of karma and its effects. Therefore, for those who do not generate respect, thinking that these are profound instructions, they have cut off the lifeblood of the path to liberation and lost the root of the qualities of practice that the wise praise.' So, why should even small misdeeds be regarded as terrible and immediately prevented from continuing? For example, if a poisoned arrow creates a small wound on the body, the poison will quickly spread throughout the body, so the wound must be cut off. Similarly, even if a misdeed only creates a small wound in the mind, if it is ignored, it will quickly spread throughout the mind, becoming large rather than small. Therefore, one must prevent misdeeds from arising in the first place, and if they do arise, one must immediately cut off their continuation. As it is said: 'Just as poison spreads through the body by means of blood, so too, if a flaw is found, faults will spread through the mind.' So, how should one who wishes to triumph in the battle of afflictions employ mindfulness and awareness?
ལྟར་བསྟེན་སྙམ་ན། ཉུངས་མར་བཀང་བའི་སྣོད་བསྐུར་ལ། །རལ་གྲི་ཐོགས་པས་དྲུང་བསྡད་དེ། །བོ་ན་གསོད་བསྡིགས་འཇིགས་པ་ལྟར། །བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་དེ་བཞིན་བསྒྲིམ། །ཞེས་པ་ལྟར་བསྒྲིམ་དགོས་ཏེ། འདི་ཀཱ་ཏྱཱ་ཡ་ནའི་བྱུང་བའི་མཐའ། ལུང་ནས་གསུངས་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བསྒྲིམས་པའི་ཚེ་སྤྱིར་ཉེས་སྤྱོད་དང་ཁྱད་པར་དུ་གཉིད་ལ་སོགས་པ་ལེ་ལོའི་རྒྱུ་འོང་བར་སྣང་ན་དང་དུ་མི་ལེན་པར་གདོང་ནས་བཟློག་དགོས་ཏེ། དེ་བས་པང་དུ་སྦྲུལ་འོངས་ན། །ཇི་ལྟར་རིངས་སུ་ལྡང་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་གཉིད་དང་སྙོམ་འོངས་ན། །མྱུར་དུ་དེ་དག་བཟློག་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་འཕྲོ་གཅོད་པ་ཙམ་མིན་གྱི། ཉེས་པ་བྱུང་བ་དེ་ལ་ཡིད་མི་དགའ་བ་བསྐྱེད་དགོས་པས། བདག་སྔོན་ཡང་འདི་ལྟར་སོང་བས་ད་བར་དུ་འཁོར་བར་འཁྱམས། ཁྱད་པར་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་དེའི་བསླབ་བྱའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་གནས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྨད་པའི་གནས་སོ་སྙམ་དུ་བསམ་པ་དང་། ད་ཕྱིན་ཆད་ཉེས་པ་འདི་ཡེ་མི་འབྱུང་བ་ཞིག་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཕྱིན་ཆད་སྡོམ་པའི་འཕེན་པ་གཉིས་ཀ་མང་དུ་གཏང་སྟེ། ཉེས་པ་བྱུང་བ་རེ་རེ་བཞིན། །བདག་ལ་སྨད་ནས་ཅི་ནས་ཀྱང་། །བདག་ལ་ཕྱིས་འདི་མི་འབྱུང་བ། །དེ་ལྟར་བྱ་ཞེས་ཡུན་རིང་བསམ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྩ་བ་དྲན་པ་སྟོབས་ལྡན་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་གང་ཟབ་པ་ལ་འབད་པར་བྱ་ 13-2-263a གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། རྣམ་སྨིན་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཆེས་ཆེ་བ་འབྱིན་ཀྱང་དགེ་རྩ་མི་འཇོམས་ན་དེ་ཙམ་དུ་སྡིག་ཆེ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་རྣམ་སྨིན་ཚབས་ཆེ་བ་འབྱིན་པ་དང་དགེ་རྩ་འཇོམས་པ་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པའི་ཉེས་སྤྱོད་ནི་ཞེ་སྡང་ལས་གཞན་པའང་མང་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལོག་ལྟ་དང་དམ་པའི་ཆོས་སྤོང་བ་དང་བྱང་སེམས་དང་བླ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆེས་ཆེར་ཁྱད་དུ་གསོད་ཅིང་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པ་སོགས་ཏེ་བསླབ་བཏུས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ༈ བཟོད་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། བཟོད་པའི་རབ་དབྱེ་ལ་གསུམ། གནོད་བྱེད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པ་དང་། ཆོས་ལ་ངེས་སེམས་ཀྱི་བཟོད་པའོ། ། ༈ གནོད་བྱེད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ། དང་པོ་གནོད་བྱེད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་གཉིས། གནོད་བྱེད་ཀྱིས་གནོད་པ་བྱས་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ་དང་། གནོད་བྱེད་འབྱོར་པ་ལ་མི་དགའ་ཞིང་རྒུད་པ་ལ་དགའ་བ་དགག་པའོ། ། ༈ གནོད་བྱེད་ཀྱིས་གནོད་པ་བྱས་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས། བདེ་བའི་གེགས་བྱས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱས་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ་དང་། བཀུར་བ་སོགས་ཀྱི་གེགས་བྱས་པ་དང་བརྙས་པ་སོགས་གསུམ་བྱེད་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པའོ། ། ༈ བདེ་བའི་གེགས་བྱས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱ
【現代漢語翻譯】 如果想遵循（正念），就像把裝滿油的容器端著，手持利劍的人在旁邊守衛，恐嚇說如果灑了就殺頭一樣，修行者也應如此謹慎。正如《迦旃延經》中所說，應當從經文中瞭解其來龍去脈。如此謹慎時，對於一般的惡行，特別是睡眠等導致懈怠的事物，如果出現，就不要接受，而要斷然拒絕。正如：『如果蛇來到你的腿上，你應如何迅速起身？同樣，如果睡眠和懈怠來臨，應迅速將其驅逐。』 這不僅僅是中斷，還要對所犯的錯誤產生厭惡感。心想：『我過去就是這樣做的，所以至今還在輪迴中漂泊。特別是受持了菩薩戒后，還做出與戒律相違背的行為，這是非常可恥的。』並且下定決心：『從今以後，絕不再犯這樣的錯誤。』要增加守護誓言的力量。對於每一次犯錯，都要責備自己，下定決心：『以後絕不能再犯這樣的錯誤。』要長期這樣思考。正如經文所說：『對於每一個犯下的錯誤，都要責備自己，無論如何，以後都不能再犯這樣的錯誤，要長期這樣思考。』 要努力使這種強大的正念之根持續不斷地生起，正如（經文）所說：即使產生非常不悅意的異熟果，但如果沒有摧毀善根，那麼罪過也不算太大。然而，既產生嚴重的異熟果，又摧毀善根的惡行，除了嗔恨之外還有很多，比如：誹謗因果的邪見，捨棄正法，對菩薩和上師等極度輕蔑並生起傲慢等等，這些都可以在《學集論》中瞭解。 忍辱的分類：忍辱分為三種：對加害者不放在心上，安忍痛苦，以及對法生起決定的忍辱。 對加害者不放在心上：生起對加害者不放在心上的忍辱，分為兩種：對加害者造成的傷害不生嗔恨，以及對加害者獲得利益不嫉妒，對其遭受損失感到高興進行破斥。 對加害者造成的傷害不生嗔恨：分為兩種：對阻礙快樂和製造痛苦的行為不生嗔恨，以及對阻礙尊敬等和製造侮辱等三種行為不生嗔恨。 對阻礙快樂和製造痛苦的行為不生嗔恨
【English Translation】 If you want to follow (mindfulness), it's like carrying a container filled with oil, with a swordsman guarding beside you, threatening to kill you if you spill it. A practitioner should be just as cautious. As stated in the Katyayana Sutra, one should understand its origins from the scriptures. When being so cautious, if general misdeeds, especially things like sleep that lead to laziness, appear, do not accept them, but resolutely reject them. Just as: 'If a snake comes onto your lap, how quickly would you rise? Similarly, if sleep and laziness come, quickly drive them away.' This is not just about interrupting, but also about generating disgust for the mistakes made. Thinking: 'I have done this before, and that's why I'm still wandering in samsara. Especially after taking the Bodhisattva vows, to act contrary to the precepts is very shameful.' And resolve: 'From now on, I will never make such mistakes again.' Increase the strength of guarding the vows. For every mistake made, blame yourself and resolve: 'I must never make such mistakes again.' Think about this for a long time. As the scripture says: 'For every mistake made, blame yourself, and in any case, never make such mistakes again, think about this for a long time.' Effort should be made to ensure that the root of such powerful mindfulness arises continuously, as (the scripture) says: Even if it produces very unpleasant results, if it does not destroy the roots of virtue, then the sin is not too great. However, there are many misdeeds that both produce serious results and destroy the roots of virtue, other than hatred, such as: the wrong view of denying cause and effect, abandoning the Dharma, and extremely despising Bodhisattvas and Lamas, and generating arrogance, etc. These can be understood from the Compendium of Trainings. The Classification of Patience: Patience is divided into three types: not taking the harm-doer to heart, enduring suffering, and patience of conviction in the Dharma. Not Taking the Harm-Doer to Heart: Generating the patience of not taking the harm-doer to heart is divided into two types: not being angry at the harm done by the harm-doer, and refuting jealousy at the harm-doer's gains and rejoicing at their losses. Not Being Angry at the Harm Done by the Harm-Doer: Divided into two types: not being angry at actions that hinder happiness and create suffering, and not being angry at actions that hinder respect, etc., and create insults, etc. Not Being Angry at Actions That Hinder Happiness and Create Suffering
ས་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས། ཁྲོ་བར་བྱ་བ་མི་རིགས་པར་བསྟན་པ་དང་། བརྩེ་བར་བྱ་བ་རིགས་པར་བསྟན་པའོ། ། ༈ ཁྲོ་བར་བྱ་བ་མི་རིགས་པར་བསྟན་པ། དང་པོ་ལ་གསུམ། ཡུལ་དང་། ཡུལ་ཅན་དང་། རྟེན་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པའོ། ། ༈ ཡུལ་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ། དང་པོ་ལ། རང་དབང་ཡོད་མེད་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ་ནི། གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་བར་རིགས་པའི་ 13-2-263b རྒྱུ་མཚན་གང་ཡིན་སྙམ་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བརྟགས་པ་ན་དེས་རང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས། སྦྱོར་བས་རང་གི་བདེ་བ་བཀག་པའམ་ལུས་དང་སེམས་ལ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པས་སོ་སྙམ་ན། གལ་ཏེ་དེས་རང་ལ་གནོད་པ་མི་བྱེད་པ་ལ་རང་དབང་ཡོད་བཞིན་དུ་གནོད་པ་བསྐྱལ་བས་ཁྲོ་བ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་རང་དབང་གཏན་མེད་དེ། གཞན་གྱིས་དབང་མེད་དུ་བསྐུལ་ནས་གནོད་པ་བྱས་པ་ཡིན་པས་ཁྲོ་བ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། དེས་གནོད་པ་བྱེད་པ་དེ་ལ་རང་ལ་རང་དབང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་སྔོན་གོམས་པའི་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་ཡོད་པ་དང་ཡུལ་ཉེ་བ་དང་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་ཚོགས་པ་ན་གནོད་པའི་སེམས་དེ་བསྐྱེད་དོ་སྙམ་དུ་མ་བསམས་ཀྱང་རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་གིས་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་མ་ཚང་ན་བསྐྱེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཀྱང་གཏན་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་གིས་གནོད་པ་བྱེད་འདོད་བསྐྱེད་ལ་དེས་ཀྱང་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་བསྐྱེད་ཅིང་། དེས་གཞན་ལ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་གང་ཟག་དེ་ལ་རང་དབང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །ཁོ་ཉིད་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པས་དེའི་བྲན་ལྟར་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལ་རང་དབང་གཏན་མེད་པར་གཞན་གྱིས་དབང་མེད་དུ་བསྐུལ་ནས་གནོད་པ་བྱས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། དཔེར་ན་གདོན་གྱིས་བརླམས་ནས་དེའི་དབང་དུ་སོང་བ་འགའ་ཞིག་ 13-2-264a རང་དེ་ལས་ཐར་བར་བྱེད་པའི་ཕན་འདོགས་མཁན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་འདོད་ཅིང་བརྡེག་པ་སོགས་བྱེད་ཀྱང་། འདི་ནི་གདོན་གྱིས་རང་དབང་མེད་པར་བྱས་པས་དེ་ལྟར་བྱེད་དོ་སྙམ་ནས་དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ཁྲོ་བར་གདོན་དང་ཅི་ཕྲེལ་ཕྲེལ་ལ་འབད་པ་བཞིན་དུ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་གནོད་བྱེད་ཀྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པ་ན་འདི་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་གདོན་གྱིས་རང་དབང་མེད་པར་བྱས་པས་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། གང་ཟག་དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ཁྲོ་བར་འདི་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དང་དབྲལ་བའི་ཕྱིར་དུ་བདག་གིས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་འབད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཁྲོ་ཡང་འབྱུང
【現代漢語翻譯】 駁斥對境不應嗔怒 第一部分分為兩點：揭示嗔怒不合理，以及揭示慈愛是合理的。 揭示嗔怒不合理 第一部分分為三點：從對像、有對象者和所依處來考察，嗔怒是不合理的。 從對像來考察，嗔怒是不合理的 第一點，考察自主與否，嗔怒是不合理的：應當思考對施害者嗔怒的理由是什麼。如果這樣考察，是因為他事先產生了想要傷害自己的想法，然後通過行為阻止了自己的快樂，或者給身心帶來了不悅意的痛苦嗎？如果是這樣，那麼如果他在有不傷害自己的自主權的情況下，仍然造成了傷害，所以才嗔怒嗎？或者，他根本沒有自主權，是被他人不由自主地驅使而造成傷害，所以才嗔怒嗎？如果是前者，那麼嗔怒是不合理的，因為他在造成傷害時，對自己沒有自主權。例如，當先前串習的煩惱種子存在，並且對境接近，以及不合理作意的因緣聚合時，即使不認為會生起傷害的心，這些因緣也會使其生起；如果這些因緣不齊全，即使認為會生起，也根本不會生起。因此，這些因緣生起了想要傷害的心，並且它也生起了傷害的行為，從而給他人帶來了痛苦，所以這個人根本沒有絲毫的自主權。他自己也變成了煩惱的奴隸。如果根本沒有自主權，是被他人不由自主地驅使而造成傷害，那麼就更不應該嗔怒了。例如，有些被鬼附身的人，不由自主地想要傷害和毆打那些幫助他們從鬼附身中解脫的人。我們會想，『這是因為鬼使他失去了自主權，所以才會這樣做』，因此不會對他產生絲毫的嗔怒，而是努力驅除鬼。同樣，菩薩在施害者造成傷害時，也會想，『這是因為煩惱的鬼使他失去了自主權，所以才會這樣做』，因此不會對這個人產生絲毫的嗔怒，而是爲了使他脫離煩惱，自己努力修持菩薩行。正如《四百論》中所說：『嗔亦從他生』 駁斥對境不應嗔怒 第一部分分為兩點：揭示嗔怒不合理，以及揭示慈愛是合理的。 揭示嗔怒不合理 第一部分分為三點：從對像、有對象者和所依處來考察，嗔怒是不合理的。 從對像來考察，嗔怒是不合理的 第一點，考察自主與否，嗔怒是不合理的：應當思考對施害者嗔怒的理由是什麼。如果這樣考察，是因為他事先產生了想要傷害自己的想法，然後通過行為阻止了自己的快樂，或者給身心帶來了不悅意的痛苦嗎？如果是這樣，那麼如果他在有不傷害自己的自主權的情況下，仍然造成了傷害，所以才嗔怒嗎？或者，他根本沒有自主權，是被他人不由自主地驅使而造成傷害，所以才嗔怒嗎？如果是前者，那麼嗔怒是不合理的，因為他在造成傷害時，對自己沒有自主權。例如，當先前串習的煩惱種子存在，並且對境接近，以及不合理作意的因緣聚合時，即使不認為會生起傷害的心，這些因緣也會使其生起；如果這些因緣不齊全，即使認為會生起，也根本不會生起。因此，這些因緣生起了想要傷害的心，並且它也生起了傷害的行為，從而給他人帶來了痛苦，所以這個人根本沒有絲毫的自主權。他自己也變成了煩惱的奴隸。如果根本沒有自主權，是被他人不由自主地驅使而造成傷害，那麼就更不應該嗔怒了。例如，有些被鬼附身的人，不由自主地想要傷害和毆打那些幫助他們從鬼附身中解脫的人。我們會想，『這是因為鬼使他失去了自主權，所以才會這樣做』，因此不會對他產生絲毫的嗔怒，而是努力驅除鬼。同樣，菩薩在施害者造成傷害時，也會想，『這是因為煩惱的鬼使他失去了自主權，所以才會這樣做』，因此不會對這個人產生絲毫的嗔怒，而是爲了使他脫離煩惱，自己努力修持菩薩行。正如《四百論》中所說：『嗔亦從他生』 駁斥對境不應嗔怒 第一部分分為兩點：揭示嗔怒不合理，以及揭示慈愛是合理的。 揭示嗔怒不合理 第一部分分為三點：從對像、有對象者和所依處來考察，嗔怒是不合理的。 從對像來考察，嗔怒是不合理的 第一點，考察自主與否，嗔怒是不合理的：應當思考對施害者嗔怒的理由是什麼。如果這樣考察，是因為他事先產生了想要傷害自己的想法，然後通過行為阻止了自己的快樂，或者給身心帶來了不悅意的痛苦嗎？如果是這樣，那麼如果他在有不傷害自己的自主權的情況下，仍然造成了傷害，所以才嗔怒嗎？或者，他根本沒有自主權，是被他人不由自主地驅使而造成傷害，所以才嗔怒嗎？如果是前者，那麼嗔怒是不合理的，因為他在造成傷害時，對自己沒有自主權。例如，當先前串習的煩惱種子存在，並且對境接近，以及不合理作意的因緣聚合時，即使不認為會生起傷害的心，這些因緣也會使其生起；如果這些因緣不齊全，即使認為會生起，也根本不會生起。因此，這些因緣生起了想要傷害的心，並且它也生起了傷害的行為，從而給他人帶來了痛苦，所以這個人根本沒有絲毫的自主權。他自己也變成了煩惱的奴隸。如果根本沒有自主權，是被他人不由自主地驅使而造成傷害，那麼就更不應該嗔怒了。例如，有些被鬼附身的人，不由自主地想要傷害和毆打那些幫助他們從鬼附身中解脫的人。我們會想，『這是因為鬼使他失去了自主權，所以才會這樣做』，因此不會對他產生絲毫的嗔怒，而是努力驅除鬼。同樣，菩薩在施害者造成傷害時，也會想，『這是因為煩惱的鬼使他失去了自主權，所以才會這樣做』，因此不會對這個人產生絲毫的嗔怒，而是爲了使他脫離煩惱，自己努力修持菩薩行。正如《四百論》中所說：『嗔亦從他生』 駁斥對境不應嗔怒 第一部分分為兩點：揭示嗔怒不合理，以及揭示慈愛是合理的。 揭示嗔怒不合理 第一部分分為三點：從對像、有對象者和所依處來考察，嗔怒是不合理的。 從對像來考察，嗔怒是不合理的 第一點，考察自主與否，嗔怒是不合理的：應當思考對施害者嗔怒的理由是什麼。如果這樣考察，是因為他事先產生了想要傷害自己的想法，然後通過行為阻止了自己的快樂，或者給身心帶來了不悅意的痛苦嗎？如果是這樣，那麼如果他在有不傷害自己的自主權的情況下，仍然造成了傷害，所以才嗔怒嗎？或者，他根本沒有自主權，是被他人不由自主地驅使而造成傷害，所以才嗔怒嗎？如果是前者，那麼嗔怒是不合理的，因為他在造成傷害時，對自己沒有自主權。例如，當先前串習的煩惱種子存在，並且對境接近，以及不合理作意的因緣聚合時，即使不認為會生起傷害的心，這些因緣也會使其生起；如果這些因緣不齊全，即使認為會生起，也根本不會生起。因此，這些因緣生起了想要傷害的心，並且它也生起了傷害的行為，從而給他人帶來了痛苦，所以這個人根本沒有絲毫的自主權。他自己也變成了煩惱的奴隸。如果根本沒有自主權，是被他人不由自主地驅使而造成傷害，那麼就更不應該嗔怒了。例如，有些被鬼附身的人，不由自主地想要傷害和毆打那些幫助他們從鬼附身中解脫的人。我們會想，『這是因為鬼使他失去了自主權，所以才會這樣做』，因此不會對他產生絲毫的嗔怒，而是努力驅除鬼。同樣，菩薩在施害者造成傷害時，也會想，『這是因為煩惱的鬼使他失去了自主權，所以才會這樣做』，因此不會對這個人產生絲毫的嗔怒，而是爲了使他脫離煩惱，自己努力修持菩薩行。正如《四百論》中所說：『嗔亦從他生』 駁斥對境不應嗔怒 第一部分分為兩點：揭示嗔怒不合理，以及揭示慈愛是合理的。 揭示嗔怒不合理 第一部分分為三點：從對像、有對象者和所依處來考察，嗔怒是不合理的。 從對像來考察，嗔怒是不合理的 第一點，考察自主與否，嗔怒是不合理的：應當思考對施害者嗔怒的理由是什麼。如果這樣考察，是因為他事先產生了想要傷害自己的想法，然後通過行為阻止了自己的快樂，或者給身心帶來了不悅意的痛苦嗎？如果是這樣，那麼如果他在有不傷害自己的自主權的情況下，仍然造成了傷害，所以才嗔怒嗎？或者，他根本沒有自主權，是被他人不由自主地驅使而造成傷害，所以才嗔怒嗎？如果是前者，那麼嗔怒是不合理的，因為他在造成傷害時，對自己沒有自主權。例如，當先前串習的煩惱種子存在，並且對境接近，以及不合理作意的因緣聚合時，即使不認為會生起傷害的心，這些因緣也會使其生起；如果這些因緣不齊全，即使認為會生起，也根本不會生起。因此，這些因緣生起了想要傷害的心，並且它也生起了傷害的行為，從而給他人帶來了痛苦，所以這個人根本沒有絲毫的自主權。他自己也變成了煩惱的奴隸。如果根本沒有自主權，是被他人不由自主地驅使而造成傷害，那麼就更不應該嗔怒了。例如，有些被鬼附身的人，不由自主地想要傷害和毆打那些幫助他們從鬼附身中解脫的人。我們會想，『這是因為鬼使他失去了自主權，所以才會這樣做』，因此不會對他產生絲毫的嗔怒，而是努力驅除鬼。同樣，菩薩在施害者造成傷害時，也會想，『這是因為煩惱的鬼使他失去了自主權，所以才會這樣做』，因此不會對這個人產生絲毫的嗔怒，而是爲了使他脫離煩惱，自己努力修持菩薩行。正如《四百論》中所說：『嗔亦從他生』
【English Translation】 Refuting that it is inappropriate to be angry at the object The first part has two points: revealing that anger is unreasonable, and revealing that love is reasonable. Revealing that anger is unreasonable The first part has three points: Examining from the object, the one with the object, and the basis, anger is unreasonable. Examining from the object, anger is unreasonable The first point, examining whether there is autonomy or not, anger is unreasonable: One should contemplate what is the reason for being angry at the harmer. If one contemplates in this way, is it because he first had the intention to harm oneself, and then prevented one's own happiness through actions, or caused unpleasant suffering to body and mind? If so, then is it because he caused harm even though he had the autonomy not to harm oneself, that one is angry? Or, does he have no autonomy at all, and is involuntarily driven by others to cause harm, that one is angry? If it is the former, then anger is unreasonable, because he has no autonomy over himself when causing harm. For example, when the seeds of previously habituated afflictions are present, and the object is near, and the causes and conditions of inappropriate attention are gathered, even if one does not think that a harmful thought will arise, these causes and conditions will cause it to arise; and if these causes and conditions are not complete, even if one thinks it will arise, it will never arise. Therefore, these causes and conditions give rise to the intention to harm, and it also gives rise to the actions of harming, thereby causing suffering to others, so that person has no autonomy at all. He himself has become a slave to the afflictions. If there is no autonomy at all, and one is involuntarily driven by others to cause harm, then it is even more inappropriate to be angry. For example, some people who are possessed by spirits involuntarily want to harm and beat those who help them to be freed from spirit possession. We think, 'This is because the spirit has made him lose his autonomy, so he does this', therefore we do not have any anger towards him, but strive to drive away the spirit. Similarly, when a Bodhisattva sees a harmer causing harm, he thinks, 'This is because the demon of afflictions has made him lose his autonomy, so he does this', therefore he does not have any anger towards that person, but thinks, 'I will strive to practice the Bodhisattva's conduct in order to separate him from that affliction'. As it is said in the Four Hundred Verses: 'Anger also arises from others.'
་པོས་བཟུང་བ་ལས། །སྨན་པ་འཁྲུག་པ་མིན་དེ་ལྟར། །ཐུབ་པས་ཉོན་མོངས་དགྲར་གཟིགས་ཀྱི། །ཉོན་མོངས་དང་འབྲེལ་གང་ཟག་མིན། །ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་། འདི་འདིར་སེམས་ཅན་སྐྱོན་མིན་གྱི། །འདི་ནི་ཉོན་མོངས་རྣམས་སྐྱོན་ཞེས། །རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་མཁས་པ་རྣམས། །སེམས་ཅན་དག་ལ་འཁྲུག་མི་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །སྤྱོད་འཇུག་ནས་རིགས་པ་མང་དུ་གསུངས་ཀྱང་འདི་ཉིད་ངེས་པ་སྐྱེ་སླ་ཞིང་ཁྲོ་བའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་ཚབས་ཆེ་བར་སྣང་ལ། བྱང་སར་ཡང་ཆོས་ཙམ་གྱི་འདུ་ཤེས་བསྒོམས་ནས་གནོད་པ་བཟོད་པར་གསུངས་པའང་འདི་དང་དོན་གཅིག་པས་འདི་ལ་ངེས་པ་རྙེད་རྙེད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་དེ་དག་ལ་ 13-2-264b རང་དབང་ཡོད་ན་ནི་འགའ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དེ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལའང་རང་དབང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དེ་དག་ཉོན་མོངས་དྲག་པོས་བསྐྱོད་པ་ན་ཆེས་ཤིན་ཏུ་སྡུག་ཅིང་ཕངས་པའི་རང་ལའང་འགག་པ་དང་གཡང་དུ་མཆོང་པ་དང་། ཚེར་མ་དང་མཚོན་ལ་སོགས་པས་གནོད་པ་བྱེད་ཅིང་ཁ་ཟས་གཅོད་པ་སོགས་བྱེད་ན། གཞན་ལ་གནོད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཀྱང་ཁྲོ་བ་དགག་པར་བྱའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་གཞན་གྱི་དབང་། །དེ་ཡི་དབང་གིས་དེ་དབང་མེད། །དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་སྤྲུལ་ལྟ་བུའི། །དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཁྲོ་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། དེ་བས་དགྲ་འམ་མཛའ་ཡང་རུང་། །མི་རིགས་བྱེད་པ་མཐོང་གྱུར་ན། །འདི་འདྲའི་རྐྱེན་ལས་གྱུར་ཏོ་ཞེས། །དེ་ལྟར་སོམས་ཏེ་བདེ་བར་མནོས། །གལ་ཏེ་རང་དགས་འགྲུབ་འགྱུར་ན། །འགའ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པས། །ལུས་ཅན་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །སུ་ལའང་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། གང་ཚེ་ཉོན་མོངས་དབང་གྱུར་པས། །བདག་སྡུག་ཉིད་ཀྱང་གསོད་བྱེད་པ། །དེ་ཚེ་དེ་དག་གཞན་ལུས་ལ། །གནོད་མི་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གློ་བུར་བ་དང་རང་བཞིན་གང་ཡིན་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ་ནི། གཞན་ལ་འཚེ་བ་བྱེད་པའི་སྐྱོན་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་མིན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བས་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ནི་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ་མེ་ཚ་ཞིང་བསྲེག་པ་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ 13-2-265a ཏེ་གློ་བུར་བ་ཡིན་ནའང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། དུ་བ་ལ་སོགས་པ་ནམ་མཁའ་ལ་སྣང་བ་ན་དེའི་སྐྱོན་གྱི་དབང་གིས་ནམ་མཁའ་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་བཞིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་ཁྲོ་བ་དགག་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གལ་ཏེ་གཞན་ལ་འཚེ་བྱེད་པ། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ན། །དེ་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། །བསྲེག་པའི་རང་བཞིན་མེ་བཀོན་འདྲ། །འོན་ཏེ་སྐྱོན་དེ་གློ་བུར་ལ ། སེམས་ཅན་རང་བཞིན་ངེས་པ་ན། །འོ་ནའང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། །མཁ
【現代漢語翻譯】 正如病人被疾病所困擾，醫生不應對病人發怒一樣。佛陀視煩惱為敵人，而不是與煩惱相關聯的人。正如寂天菩薩所說：'在此，眾生不是過錯的根源，而是煩惱才是過錯。智者經過辨析，不會對眾生髮怒。' 《入行論》中雖然講了很多道理，但這個道理最容易產生定解，而且似乎最能對治嗔恨。在《菩薩地論》中也說，通過觀修僅僅是法的概念來忍受損害，這與此處的道理是相通的，所以要反覆修習，以期獲得定解。 如果這些眾生有自主權，那麼誰也不會遭受痛苦，因為他們不想要痛苦，而且他們也有自主權。此外，當他們被強烈的煩惱所驅使時，甚至會對自己這個最珍愛、最憐惜的身體，做出諸如自殺、跳崖、用荊棘和武器傷害自己、斷食等有害行為，更何況是對他人造成傷害呢？這樣思維后，也應斷除嗔恨。 《入行論》中說：'如此一切皆他力，彼亦為他所自在，如是知已不應嗔，猶如幻化諸事物。'因此，無論是敵人還是朋友，如果看到他們做出不合情理的行為，就應該這樣想：'這是由這樣的因緣造成的。'這樣思維，內心就能安樂。如果一切都能如自己所愿成就，因為沒有人想要痛苦，那麼所有的有情眾生，都不會有任何痛苦產生。 《入行論》中說：'當被煩惱控制時，甚至會殺死自己，那麼他們怎麼可能不對其他眾生的身體造成傷害呢？' 如果分析不合理行為是突發性的還是本性的，那麼如果傷害他人的過錯是眾生的本性，那麼就不應該生氣，就像不應該對火的熱性和燃燒特性生氣一樣。如果是不合理的行為是突發性的，那麼也不應該生氣，就像煙霧等出現在空中時，不應該因為煙霧的過失而對天空生氣一樣。這樣思維，就能斷除嗔恨。 《入行論》中說：'如果傷害他人是孩童的本性，那麼就不應該對他們生氣，就像不應該責怪火的燃燒本性一樣。如果過錯是突發性的，而眾生的本性是善良的，那麼也不應該生氣，就像不應該對天空中的烏雲生氣一樣。'
【English Translation】 Just as a doctor does not get angry at a patient afflicted by a disease, similarly, the Buddha views afflictions as enemies, not the individuals associated with them. As stated by Shantideva: 'Here, sentient beings are not the source of the fault; rather, afflictions are the fault. Wise individuals, having analyzed, do not get angry at sentient beings.' Although many reasons are given in the Bodhicharyavatara (Entering the Path of Enlightenment), this reason is the easiest to generate certainty, and it seems to be the most effective antidote to anger. In the Bodhisattvabhumi (Stages of a Bodhisattva), it is also said that enduring harm by meditating on the mere concept of dharma is similar to this reason, so one should repeatedly practice this to gain certainty. If these sentient beings had autonomy, then no one would suffer, because they do not want suffering, and they also have autonomy. Furthermore, when they are driven by strong afflictions, they even harm their own bodies, which they cherish and pity the most, by doing things like committing suicide, jumping off cliffs, harming themselves with thorns and weapons, and cutting off food. What need is there to mention harming others? Having thought in this way, one should also abandon anger. The Bodhicharyavatara states: 'Thus, everything is under the power of others; they are also controlled by others. Knowing this, one should not be angry, like with illusory phenomena.' Therefore, whether it is an enemy or a friend, if you see them acting unreasonably, you should think: 'This is caused by such and such conditions.' Thinking in this way, the mind can be at ease. If everything could be accomplished as one wishes, since no one wants suffering, then all sentient beings would not experience any suffering. The Bodhicharyavatara states: 'When controlled by afflictions, they even kill themselves, so how could they not harm the bodies of other sentient beings?' If one analyzes whether unreasonable behavior is sudden or inherent, then if the fault of harming others is the nature of sentient beings, then one should not be angry, just as one should not be angry at the heat and burning properties of fire. If the unreasonable behavior is sudden, then one should also not be angry, just as when smoke and other things appear in the sky, one should not be angry at the sky because of the fault of the smoke. Thinking in this way, one can abandon anger. The Bodhicharyavatara states: 'If harming others is the nature of children, then one should not be angry at them, just as one should not blame the burning nature of fire. If the fault is sudden, and the nature of sentient beings is good, then one should also not be angry, just as one should not be angry at the clouds in the sky.'
འ་ལ་དུད་འཐུལ་བཀོན་པ་བཞིན། །ཞེས་སོ། །དངོས་དང་བརྒྱུད་པ་གང་གིས་གནོད་པ་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ་ནི། དངོས་སུ་གནོད་པ་བསྐྱེད་པའི་གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་ན་ནི། དབྱུག་པ་སོགས་ལ་གང་ཟག་བཞིན་དུ་ཁྲོ་དགོས་ལ། བརྒྱུད་ནས་གནོད་པ་སྐྱེལ་བའི་གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་ན་ནི། དབྱུག་པ་སོགས་སྐྱེས་བུས་རྦད་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་ཡང་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཞེ་སྡང་གིས་རྦད་པས་ཞེ་སྡང་ལ་ཁྲོ་དགོས་ཏེ། དབྱུག་པ་ལ་སོགས་དངོས་བཀོལ་ཏེ། །གལ་ཏེ་འཕེན་པ་ལ་ཁྲོ་ན། །དེ་ཡང་ཞེ་སྡང་གིས་རྦད་པས། །ཉེས་ན་ཞེ་སྡང་ལ་ཁྲོ་རིགས། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་དབྱུག་པ་ལ་མི་ཁྲོ་ན་འཕེན་མཁན་ལའང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ལ། འཕེན་མཁན་ལ་ཁྲོ་ན་ཞེ་སྡང་ལའང་ཁྲོ་བར་རིགས་པ་ལ་དེ་ལྟར་མི་འཛིན་པ་ནི། བློ་མི་རིགས་པའི་ལམ་དུ་སོང་བ་ཡིན་པས་རིགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཚུངས་པ་ལ་ངེས་པ་དྲང་ལ། དབྱུག་པ་ལྟར་གང་ཟག་ 13-2-265b ལའང་མི་ཁྲོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱོགས་སུ་ཡིད་དྲང་སྟེ། འདི་ལའང་དབྱུག་པ་དང་འཕེན་པ་པོ་ལ་གནོད་སེམས་ཡོད་མེད་ཀྱིས་མི་ཕྱེད་པ་ནི། སྔར་བསྟན་པའི་རང་དབང་འགོག་པའི་རིགས་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གནོད་བྱེད་བསྐུལ་བའི་རྒྱུ་ལ་བརྟགས་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་ནི། གནོད་བྱེད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་མི་འབྱུང་བས་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྔོན་གྱི་མི་དགེ་བའི་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། རང་གི་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་གནོད་བྱེད་རང་དབང་མེད་པར་བསྐུལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གིས་ལན་པ་ལ་གཞན་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་སོ་སྙམ་དུ་རང་ལ་ལེ་ལན་དེད་ནས་ཁྲོ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་སེམས་ཅན་དམྱལ་བའི་སྲུང་མ་རྣམས་རང་གི་ལས་ངན་གྱིས་བསྐྱེད་ནས་རང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་བཞིན་ཏེ། བདག་གིས་སྔོན་ཆད་སེམས་ཅན་ལ། །འདི་འདྲ་བ་ཡི་གནོད་པ་བྱས། །དེ་བས་སེམས་ཅན་འཚེ་བྱེད་པ། །བདག་ལ་གནོད་པ་འདི་འབྱུང་རིགས། །ཞེས་དང་། བྱིས་པ་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་ཅིང་། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ལ་བརྐམ་པས་ན། །རང་གི་ཉེས་པས་གནོད་འགྱུར་ན། །གཞན་ལ་བཀོན་དུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དཔེར་ན་དམྱལ་བའི་སྲུང་མ་དང་། །རལ་གྲི་ལོ་མའི་ནགས་ཚལ་ལྟར། །རང་གི་ལས་ཀྱིས་འདི་བསྐྱེད་ན། །གང་ཞིག་ལ་ནི་ཁྲོ་བར་བྱ། །བདག་གི་ལས་ཀྱིས་བསྐུལ་བྱས་ནས། །བདག་ལ་གནོད་བྱེད་རྣམས་འབྱུང་སྟེ། །དེ་ཡིས་སེམས་ 13-2-266a ཅན་དམྱལ་འདོང་ན། །བདག་གིས་དེ་དག་མ་བརླག་གམ། །ཞེས་སོ། །ཤ་པོ་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། ངས་མ་ལན་ཟེར་ཙ་ན་དོན་དུ་ན་ཆོས་ཀྱི་བག་ཞད་ཀྱང་མེད་བྱ་བར་བསྟན་གསུང་ལོ། ། ༈ ཡུལ་ཅན་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ། ཡུལ་ཅན་ལ་བརྟགས་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་ནི། གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་བ་བསྐྱ
【現代漢語翻譯】 འ་ལ་དུད་འཐུལ་བཀོན་པ་བཞིན། །ཞེས་སོ། །（如燃糠秕般）如是說。如果考察直接和間接的損害，不合理之處在於：如果對直接造成損害的加害者生氣，那麼就應該像對人一樣對棍棒等生氣；如果對間接造成損害的加害者生氣，那麼就像棍棒等被某人揮舞一樣，這個人也因造成損害而被嗔恨所鞭打，所以應該對嗔恨生氣。因為棍棒等是被直接使用的，如果對揮舞者生氣，那也是被嗔恨所驅使的，有過錯就應該對嗔恨生氣。 དབྱུག་པ་ལ་སོགས་དངོས་བཀོལ་ཏེ། །གལ་ཏེ་འཕེན་པ་ལ་ཁྲོ་ན། །དེ་ཡང་ཞེ་སྡང་གིས་རྦད་པས། །ཉེས་ན་ཞེ་སྡང་ལ་ཁྲོ་རིགས། །ཞེས་སོ། །（棍棒等物被直接使用，如果對投擲者生氣，那也是被嗔恨所驅使，有過錯就應該對嗔恨生氣。）如是說。因此，如果不生棍棒的氣，那麼也不應該生投擲者的氣；如果生投擲者的氣，那麼就應該生嗔恨的氣，如果不這樣認為，那就是頭腦走上了不合理的道路，所以應該對所有合理的情況都深信不疑，並且像對待棍棒一樣，也不要對人產生嗔恨之心。在這件事上，是否因為棍棒和投擲者有無害人之心而區別對待，可以通過之前所說的阻止自主的道理來理解。如果考察驅使加害者的原因，不合理之處在於：遭受加害者所造成的痛苦，不是無因或不相符的原因造成的，而是由相符的原因造成的。而這又是過去的不善業造成的，所以因為自己的業力，加害者才會不由自主地被驅使。因此，應該責備自己，不應該對他人發怒，要通過責備自己來徹底斷除所有嗔恨。例如，地獄的獄卒們是由於自己的惡業所生，然後反過來加害自己一樣。 བདག་གིས་སྔོན་ཆད་སེམས་ཅན་ལ། །འདི་འདྲ་བ་ཡི་གནོད་པ་བྱས། །དེ་བས་སེམས་ཅན་འཚེ་བྱེད་པ། །བདག་ལ་གནོད་པ་འདི་འབྱུང་རིགས། །ཞེས་དང་། （我往昔曾對眾生，做過如此般的損害，因此現在這些損害眾生的，才會反過來損害我。）如是說。孩子不希望痛苦，卻貪戀痛苦之因，如果因自己的過錯而受害，又有什麼可責怪別人的呢？ བྱིས་པ་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་ཅིང་། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ལ་བརྐམ་པས་ན། །རང་གི་ཉེས་པས་གནོད་འགྱུར་ན། །གཞན་ལ་བཀོན་དུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དཔེར་ན་དམྱལ་བའི་སྲུང་མ་དང་། །རལ་གྲི་ལོ་མའི་ནགས་ཚལ་ལྟར། །རང་གི་ལས་ཀྱིས་འདི་བསྐྱེད་ན། །གང་ཞིག་ལ་ནི་ཁྲོ་བར་བྱ། །བདག་གི་ལས་ཀྱིས་བསྐུལ་བྱས་ནས། །བདག་ལ་གནོད་བྱེད་རྣམས་འབྱུང་སྟེ། །དེ་ཡིས་སེམས་（孩子不希望痛苦，卻貪戀痛苦之因，如果因自己的過錯而受害，又有什麼可責怪別人的呢？例如地獄的獄卒和劍葉林，如果這些都是自己的業力所生，又該對誰生氣呢？我的業力驅使，才會有加害者來損害我，） ཅན་དམྱལ་འདོང་ན། །བདག་གིས་དེ་དག་མ་བརླག་གམ། །ཞེས་སོ། །（如果他們因此墮入地獄，難道不是我害了他們嗎？）如是說。夏波瓦格西也說：『如果我說我沒有償還，實際上就是說沒有佛法的羞恥。』 ༈ ཡུལ་ཅན་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ།如果考察所緣境，不合理之處在於： ཡུལ་ཅན་ལ་བརྟགས་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་ནི། གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་བ་བསྐྱེད་如果考察所緣境，不合理之處在於：生起對加害者的嗔恨
【English Translation】 It is said, 'Like burning chaff.' If we examine direct and indirect harm, it is unreasonable: if we are angry at the harmer who directly causes harm, then we should be angry at sticks, etc., as if they were people; if we are angry at the harmer who indirectly causes harm, then just as a stick, etc., is wielded by someone, that person is also beaten by hatred for causing harm, so we should be angry at hatred. Because sticks, etc., are used directly, if we are angry at the thrower, then that is also driven by hatred, and if there is fault, we should be angry at hatred. དབྱུག་པ་ལ་སོགས་དངོས་བཀོལ་ཏེ། །གལ་ཏེ་འཕེན་པ་ལ་ཁྲོ་ན། །དེ་ཡང་ཞེ་སྡང་གིས་རྦད་པས། །ཉེས་ན་ཞེ་སྡང་ལ་ཁྲོ་རིགས། །ཞེས་སོ། །(Sticks, etc., are used directly, if we are angry at the thrower, then that is also driven by hatred, and if there is fault, we should be angry at hatred.) It is said. Therefore, if we are not angry at the stick, then we should not be angry at the thrower; if we are angry at the thrower, then we should be angry at hatred, and if we do not think so, then the mind has gone down an unreasonable path, so we should be convinced of all reasonable situations, and like treating a stick, we should not have hatred towards people. In this matter, whether to differentiate based on whether the stick and the thrower have the intention to harm or not can be understood through the previously explained reasoning of preventing autonomy. If we examine the cause that drives the harmer, it is unreasonable: experiencing the suffering caused by the harmer is not caused by a causeless or incompatible cause, but by a compatible cause. And this is caused by past non-virtuous actions, so because of our own karma, the harmer is involuntarily driven. Therefore, we should blame ourselves, not be angry at others, and we should completely eliminate all hatred by blaming ourselves. For example, the guards of hell are born from our own bad karma and then harm us in return. བདག་གིས་སྔོན་ཆད་སེམས་ཅན་ལ། །འདི་འདྲ་བ་ཡི་གནོད་པ་བྱས། །དེ་བས་སེམས་ཅན་འཚེ་བྱེད་པ། །བདག་ལ་གནོད་པ་འདི་འབྱུང་རིགས། །ཞེས་དང་། (I have done such harm to sentient beings in the past, therefore these harmers of sentient beings will harm me in return.) It is said. Children do not want suffering, but they crave the cause of suffering, and if they are harmed by their own fault, what is there to blame others for? བྱིས་པ་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་ཅིང་། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ལ་བརྐམ་པས་ན། །རང་གི་ཉེས་པས་གནོད་འགྱུར་ན། །གཞན་ལ་བཀོན་དུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དཔེར་ན་དམྱལ་བའི་སྲུང་མ་དང་། །རལ་གྲི་ལོ་མའི་ནགས་ཚལ་ལྟར། །རང་གི་ལས་ཀྱིས་འདི་བསྐྱེད་ན། །གང་ཞིག་ལ་ནི་ཁྲོ་བར་བྱ། །བདག་གི་ལས་ཀྱིས་བསྐུལ་བྱས་ནས། །བདག་ལ་གནོད་བྱེད་རྣམས་འབྱུང་སྟེ། །དེ་ཡིས་སེམས་(Children do not want suffering, but they crave the cause of suffering, and if they are harmed by their own fault, what is there to blame others for? For example, the guards of hell and the forest of sword leaves, if these are born from our own karma, who should we be angry at? My karma drives, so harmers come to harm me,) ཅན་དམྱལ་འདོང་ན། །བདག་གིས་དེ་དག་མ་བརླག་གམ། །ཞེས་སོ། །(If they fall into hell because of this, haven't I harmed them?) It is said. Geshe Sharawa also said: 'If I say I have not repaid, it actually means there is no shame in Dharma.' ༈ ཡུལ་ཅན་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ།If we examine the object of focus, it is unreasonable: ཡུལ་ཅན་ལ་བརྟགས་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་ནི། གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་བ་བསྐྱེད་If we examine the object of focus, it is unreasonable: generating anger towards the harmer
ེད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མ་བཟོད་པས་ཡིན་ན་དེ་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟའི་སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་མོ་ཞིག་ལ་མི་བཟོད་ནས་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྒྱུ་ནན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བདག་ནི་ཤིན་ཏུ་བླུན་པའོ་སྙམ་དུ་རང་གིས་རང་ལ་ཁྲེལ་དེད་དེ་ཁྲོ་བ་མ་ཤོར་བ་ལ་འབད་པར་བྱ་སྟེ། ད་ལྟའི་སྡུག་བསྔལ་འདི་ཙམ་ལའང་། །བདག་གིས་བཟོད་པར་མི་ནུས་ན། །དེས་ན་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ། །ཁྲོ་བ་ཅི་སྟེ་ཟློག་མི་བྱེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལ་གནོད་པས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་སྔོན་གྱི་ལས་ངན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་དེ་མྱོང་བས་ནི་སྔོན་གྱི་ལས་ངན་འཛད་ལ། བཟོད་པར་བྱས་ན་ནི་སྡིག་གསར་དུ་མི་གསོག་ཅིང་། བསོད་ནམས་མང་པོ་འཕེལ་བས། ཁོ་རང་གི་ཆོས་ཉམས་པ་ལའང་མི་བལྟ་བར་རང་གི་སྡིག་པ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་དུ་ཞུགས་པ་འདྲ་བའི་གནོད་བྱེད་ལ་དྲིན་དུ་བལྟ་དགོས་ཏེ། སྐྱེས་རབས་ལས། གང་ཞིག་རང་གི་ཆོས་ཉམས་མི་སེམས་པར། །བདག་གི་སྡིག་སྦྱང་ཕྱིར་ནི་ཞུགས་འདྲ་ལ། །འདི་ལའང་བདག་གིས་བཟོད་པར་མི་བྱེད་ན། །དེ་ལས་གཞན་པ་དྲིན་མེད་ཅི་འདྲ་ཞིག །ཅེས་དང་། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་། སྔོན་བྱས་ 13-2-266b པ་ཡི་མི་དགེའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གང་། །ཟད་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ཀོ ། གཞན་ལ་གནོད་པ་དང་ནི་ཁྲོ་བས་སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར། །ས་བོན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟ་བུར་ན་འཁྲིད་པར་བྱེད། །ཅེས་སོ། །དེས་ན་ནད་ཆེན་པོ་གསོ་བའི་ཐབས་སུ་གཏར་སྲེག་བྱེད་པ་ལ་བཟོད་པ་ལྟར། སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དུ་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུ་ལ་བཟོད་པར་ཤིན་ཏུ་རིགས་སོ། ། ༈ རྟེན་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ། རྟེན་ལ་བརྟགས་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་ལ། གནོད་པའི་རྒྱུ་དང་སྐྱོན་ཅན་སྐྱོན་མེད་ལ་བརྟག་པ་ནི། དེ་ཡི་མཚོན་དང་བདག་གི་ལུས། །གཉིས་ཀ་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། །དེས་མཚོན་བདག་གིས་ལུས་ཕྱུང་ན། །གང་ཞིག་ལ་ནི་ཁྲོ་བར་བྱེད། །ཤུ་བ་མི་ཡི་གཟུགས་འདྲ་བ། །རེག་ཏུ་མི་བཟོད་སྡུག་བསྔལ་ཅན། །སྲེད་མདོངས་བདག་གིས་བཟུང་གྱུར་ན། །དེ་ལ་གནོད་པ་སུ་ལ་ཁྲོ། །ཞེས་དང་། ལ་ལ་རྨོངས་པས་གནོད་པ་བྱེད། །ལ་ལ་རྨོངས་ཏེ་ཁྲོ་གྱུར་ན། །དེ་ལ་སྐྱོན་མེད་གང་གིས་བྱ། །སྐྱོན་དང་བཅས་དེ་གང་ཞིག་ཡིན། །ཞེས་སོ། །རང་གིས་ཁས་བླངས་པ་ལ་བརྟག་པ་ནི། ཉན་ཐོས་བདག་གཅིག་པུའི་དོན་དུ་ཞུགས་པ་ལའང་མི་བཟོད་པར་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ན། བདག་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་དུས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ཤིང་། གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཞུགས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་བཟོད་པའི་བསྲན་བསྐྱེད་པའོ། །པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་སྡིག་མི་ 13-2-267a བྱེད་པ་ཡིན
【現代漢語翻譯】 如果因為無法忍受痛苦而生氣，這是一種矛盾，因為無法忍受現在的小痛苦，卻努力製造未來地獄中無法估量的痛苦之因。因此，應該自己責備自己非常愚蠢，努力不發怒，心想：『如果我連這點痛苦都無法忍受，那麼對於地獄的痛苦之因——憤怒，為何不去阻止呢？』 此外，由傷害引起的痛苦是過去惡業的果報，忍受它能耗盡過去的惡業；如果能夠忍受，就不會新造罪業，而且會增長許多福德。甚至不應考慮自己修行受損，而應視傷害者為恩人，因為他似乎是爲了凈化自己的罪業而來。《本生經》中說：『如果一個人不考慮自己修行受損，而像爲了凈化我的罪業而來一樣，如果連這都不能忍受，還有什麼比這更忘恩負義的呢？』《入行論》中也說：『想要耗盡先前所造的惡業之果，就應忍受他人的傷害和憤怒所帶來的痛苦，否則如何能將它們轉化為解脫的種子呢？』 因此，就像爲了治療大病而忍受放血和燒灼一樣，爲了避免更大的痛苦，非常應該忍受小的痛苦。 如果從所依的角度來看，不應生氣。 從所依的角度來看，不應該生氣，要觀察傷害的原因和有缺點與無缺點：『那人的武器和我的身體，兩者都是痛苦的原因。如果他用武器刺穿我的身體，我應該對誰生氣呢？』『像人形的麻風病，難以觸碰且充滿痛苦，如果我執著于這種慾望，我應該對誰的傷害感到憤怒呢？』『有些人因為愚癡而造成傷害，有些人因為愚癡而生氣，那麼誰是沒有缺點的呢？誰又是充滿缺點的呢？』 觀察自己所承諾的：即使是聲聞乘爲了自己一個人的利益，也不應該因為無法忍受而生氣，更何況我從發菩提心時就承諾要成辦一切眾生的利益和安樂，爲了他人的利益而行事，完全接受一切眾生，更不用說忍受了。應該這樣想，生起忍耐之心。博朵瓦也說：『所謂的佛教，就是不造罪業。』
【English Translation】 If anger arises from being unable to endure suffering, it is a contradiction, because being unable to endure a small suffering now, one diligently creates the cause for immeasurable suffering in the lower realms in the future. Therefore, one should reproach oneself for being extremely foolish, striving not to become angry, thinking: 'If I cannot even endure this much suffering, then why not prevent the cause of suffering in hell—anger?' Moreover, the suffering caused by harm is the result of past negative karma, and enduring it exhausts past negative karma; if one can endure, one will not accumulate new sins, and one will increase much merit. One should not even consider that one's practice is being harmed, but should regard the harmer as a benefactor, as if he has come to purify one's sins. The Jataka says: 'If one does not consider that one's practice is being harmed, but as if he has come to purify my sins, if one cannot even endure this, what could be more ungrateful than this?' The Bodhicaryavatara also says: 'That which is said to exhaust the fruits of previously committed non-virtuous actions, for the sake of suffering from harming others and anger, how does one lead to the very seed?' Therefore, just as one endures bloodletting and cauterization as a means of curing a great disease, it is very reasonable to endure small sufferings in order to avert greater sufferings. If one considers the basis, it is unreasonable to be angry. From the perspective of the basis, it is unreasonable to be angry; one should examine the cause of harm and the presence or absence of faults: 'That person's weapon and my body, both are the cause of suffering. If he pierces my body with a weapon, who should I be angry with?' 'Like leprosy in the form of a human, unbearable to touch and full of suffering, if I cling to this desire, whose harm should I be angry at?' 'Some harm because of delusion, some become angry because of delusion, so who is without fault? And who is the one with faults?' Consider what you have vowed: Even a shravaka who is engaged in the benefit of himself alone should not be angry because he cannot endure, let alone me, who from the time of generating bodhicitta has vowed to accomplish the benefit and happiness of all sentient beings, and having engaged in the benefit of others, completely accepts all sentient beings. One should think in this way and generate the strength of patience. Potowa also said: 'The teaching of the Buddha is not to commit sins.'
་ཏེ། གནོད་པ་བག་ཙམ་བྱུང་ན་བཟོད་པ་མི་བསྒོམ་པར། འདིས་བསྟན་པ་རྩ་བ་ནས་བཤིག་ཟེར། བྲུབས་བྱེད། དེས་ནི་སྡོམ་པ་གཏོང་བ་ཡིན། བསྟན་པ་རྩ་བ་ནས་དེས་བཤིག་པ་ཡིན། སྤྱིའི་བསྟན་པ་འོ་ཅག་ལ་མེད། རང་གི་སྡོམ་པ་ཤོར་ན་སྒོས་ནུབ་ཡིན་གསུང་བ་དང་། སྒ་བོག་པའི་གཡག་གིས་མཇུག་མ་བསྡམས་ནས་འཕགས་པས་སྒས་རྐང་པ་བརྡུང་ལ། གློད་ན་རྨེད་ལྷུང་ནས་བདེ་བ་ལྟར། གནོད་བྱེད་ལ་མ་གློད་པར་དེའི་ཟླ་བྱས་པས་ཇེ་མི་བདེར་འགྲོ་གསུང་ངོ་། ། ༈ བརྩེ་བར་བྱ་བ་རིགས་པར་བསྟན་པ། གཉིས་པ་བརྩེ་བར་བྱ་བར་རིགས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འཁོར་བ་ན་རང་གི་ཕ་མ་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་དང་མཛའ་བོར་མ་གྱུར་པ་མེད་པ་དང་མི་རྟག་ཅིང་སྲོག་དང་འབྲལ་ལ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་གདོན་གྱིས་སྨྱོ་ནས་རང་གི་འདི་དང་ཕྱི་མའི་དོན་རྣམས་ཀྱང་འཇིག་པར་བྱེད་པ་ལ་བདག་བརྩེ་བ་བསྐྱེད་དགོས་ཀྱི། ཁྲོ་བ་དང་གནོད་ལན་བྱེད་དུ་ག་ལ་རུང་སྙམ་དུ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་སེམས་པའོ། ། ༈ བཀུར་བ་སོགས་ཀྱི་གེགས་བྱས་པ་དང་བརྙས་པ་སོགས་གསུམ་བྱེད་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ། བཀུར་བ་སོགས་ཀྱི་གེགས་བྱས་པ་དང་བརྙས་པ་སོགས་གསུམ་བྱེད་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ལས། བསྟོད་པ་སོགས་གསུམ་གྱི་གེགས་བྱས་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ། བསྟོད་པ་སོགས་ལ་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཚུལ་བསམ་པ་དང་། སྐྱོན་ཡོད་ཚུལ་བསམ་པ་དང་། དེས་ན་དེ་དག་འགོག་པ་ལ་དགའ་བར་བྱ་བའོ། ། ༈ བསྟོད་པ་སོགས་ལ་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཚུལ་བསམ་པ། དང་པོ་ནི། གཞན་གྱིས་རང་ལ་བསྟོད་པ་དང་རང་གི་གྲགས་པ་ 13-2-267b རྒྱས་པ་ལ། ཚེ་རིང་བ་དང་ནད་