zkb1404_止觀二法要義如實解說.g2.0f
宗喀巴大師教言集JTs153ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀྱི་དགའ་བའི་གནས་ལ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་བ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བཤད་པ་བཞུགས་སོ། 14-4-1a ༄༅། །ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀྱི་དགའ་བའི་གནས་ལ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་བ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བཤད་པ་བཞུགས་སོ། ༄༅། ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀྱི་དགའ་བའི་གནས་ལ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་བ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བཤད་པ་བཞུགས་སོ། 14-4-1b ཞི་ལྷག་གཉིས་རེ་རེས་མི་ཆོག་གི། གཉིས་ཀ་བསྟེན་དགོས་པའི་སྐབས་སུ། ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པའི་མདོ་ལས། སེམས་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ལ་འཇོག་པ་ཙམ་ཞིག་གོམས་ན་ཡང་དག་པའི་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་མ་ཡིན་གྱི། མཉམ་པར་བཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཞེས་སྦྱར་རྒྱུ་ཡིན་ལ། དེའི་དོན་ཡང་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཞི་གནས་ཀྱིས་དམིགས་པ་ལ་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་པའི་འོག་ཏུ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ལ་བརྟགས་ན་ཡང་དག་པའི་དོན་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་གསལ་བར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་ཞི་གནས་ཀྱིས་དམིགས་པ་ལ་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བརྟགས་ན་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་འབྱུང་སྟེ། དེའི་ཚེ་སྣང་བ་བྱུང་བས་མུན་པ་བསལ་བ་བཞིན་དུ་སྒྲིབ་པ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་མིག་དང་སྣང་བ་བཞིན་དུ། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བ་ལ་ཕན་ཚུན་མཐུན་པར་གནས་པ་ཡིན་གྱི། སྣང་བ་དང་མུན་པ་བཞིན་དུ་མི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཏིང་འཛིན་ནི་མུན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཅི་ཞེ་ན། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ནི་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །ཞེས་བཀའ་སྩལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། 14-4-2a ཤེས་རབ་དང་ཤིན་ཏུ་མཐུན་པ་ཡིན་གྱི། མི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་ཞི་གནས་བསྒོམས་པས་སེམས་བརྟན་པོ་རྙེད་པ་ནི་སྣང་བ་དང་འདྲ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པ་ནི་མིག་དང་འདྲ་བར་བྱ་ཡི། ཞི་གནས་ནི་སེམས་མི་གཡོ་བར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་ཡིན་ལ། ལྷག་མཐོང་ནི་ཡུལ་ལ་དཔྱོད་པ་ཡིན་པས། གཅིག་གིས་གཅིག་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་མི་གཟུང་ངོ་། །ཡང་ཞི་གནས་དང་བྲལ་བའི་སེམས་རླུང་ནང་གི་མར་མེ་བཞིན་དུ་གཡོ་བ་དང་། ཞི་གནས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་རླུང་མེད་པ་ན་གནསཔའི་མར་མེ་བཞིན་དུ་རྣམ་རྟོག་གི་རླུང་གིས་མི་གཡོ་བར་བཤད་པ་མི་འཐད་དེ། ལྷག་མཐོང་ལ་དཔྱད་སྒོམ་བྱེད་པའི་ལུགས་ལ་ཞི་གནས་གྲུབ་ཀྱང་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པའི་ཚེ་རྣམ་རྟོག་གི་རླུང་གིས་གཡོ་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། ཞི་གནས་གྲུབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པ་ན་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་ཐམས་ཅད་ལྡོག་པར་ཁས་ལེན་ན་སྐྱོན་དེ་ཡོད་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་ཙམ་ལྡོག
【現代漢語翻譯】 宗喀巴大師教言集JTs153，關於止觀二者的喜悅之處，對勝者的意旨進行無顛倒解說。 關於止觀二者的喜悅之處，對勝者的意旨進行無顛倒解說。 關於止觀二者的喜悅之處，對勝者的意旨進行無顛倒解說。 僅僅修習止（梵文：śamatha，藏文：zhi gnas，舍摩他，寂止）或觀（梵文：vipaśyanā，藏文：lhag mthong，毗缽舍那，勝觀）中的任何一個是不夠的，必須兩者兼修。正如《正法攝受經》中所說：『若心平等住，如實知自性。』 這句話的意思並非是說，僅僅習慣於將心專注於一處，就能證悟真實的意義。而應理解為，以平等安住的心（即止），在穩固地安住于所緣境之後，再以智慧（觀）對該所緣境進行觀察，從而生起證悟真實意義的智慧。這在《修習次第初篇》中有明確的闡述：『如是，當以止，令心安住于所緣境時，若以慧善觀察，則能生起真實智慧之光明。如光明生而除暗，亦能遣除諸障。』 止和觀二者，猶如眼和光明，相互協作以生起真實智慧，而非如光明與黑暗般相互對立。定（梵文：samādhi，藏文：ting 'dzin，三摩地，等持）並非黑暗的本性。為什麼呢？因為心專注於一境的特徵是，若能平等安住，則能如實了知自性。因此， 它與智慧是高度一致的，而非相互對立。』 因此，修習止所獲得的心的穩固，就像光明一樣；以智慧對真如進行觀察，就像眼睛一樣。止是使心不散亂地專注於一境，而觀是對境進行觀察。因此，不應認為二者是相互妨礙的。此外，如果認為，沒有止的心，就像風中的燈一樣搖曳不定；而通過止的力量，則能像無風處的燈一樣，不被分別唸的風所動搖，這種說法是不合理的。因為，對於以觀進行觀察修習的方式來說，即使止已經成就，但在修習觀的時候，仍然會被分別唸的風所動搖。如果承認，依靠止的成就，在修習觀的時候，所有的心的動搖都會止息，那麼確實存在上述的過失。但是，僅僅是心的動搖止息
【English Translation】 Collected Teachings of Je Tsongkhapa JTs153: An Undistorted Explanation of the Victorious Ones' Intent Regarding the Joyful Abode of Śamatha and Vipaśyanā. An Undistorted Explanation of the Victorious Ones' Intent Regarding the Joyful Abode of Śamatha and Vipaśyanā. An Undistorted Explanation of the Victorious Ones' Intent Regarding the Joyful Abode of Śamatha and Vipaśyanā. Practicing only śamatha (止，梵文：śamatha，羅馬轉寫：śamatha，寂止) or vipaśyanā (觀，梵文：vipaśyanā，羅馬轉寫：vipaśyanā，勝觀) alone is not sufficient; both must be cultivated. As stated in the 'Sūtra on the Complete Grasp of the Dharma': 'If the mind dwells in equanimity, it will know reality as it is.' This does not mean that merely becoming accustomed to focusing the mind on one point will lead to the realization of true meaning. Rather, it should be understood that with a mind dwelling in equanimity (śamatha), after firmly settling the mind on the object of focus, one then investigates that object with wisdom (vipaśyanā), thereby giving rise to the wisdom that realizes true meaning. This is clearly explained in the 'First Stage of Meditation': 'Thus, when the mind is made firm on the object of focus by śamatha, if one investigates well with wisdom, then the light of true wisdom will arise. As light arises and dispels darkness, so too will it eliminate obscurations.' Śamatha and vipaśyanā, like the eye and light, cooperate with each other to generate true wisdom, and are not opposed to each other like light and darkness. Samādhi (定，梵文：samādhi，羅馬轉寫：samādhi，等持) is not of the nature of darkness. Why? Because the characteristic of focusing the mind on one point is that, if one dwells in equanimity, one will thoroughly know reality as it is. Therefore, it is highly consistent with wisdom, and not opposed to it.' Therefore, gaining a stable mind through the cultivation of śamatha is like light; examining suchness with wisdom is like the eye. Śamatha is the unwavering focus of the mind on one point, while vipaśyanā is the investigation of objects. Therefore, one should not think that they are mutually obstructive. Furthermore, it is unreasonable to think that a mind without śamatha is like a lamp flickering in the wind, while through the power of śamatha, it is like a lamp standing in a windless place, unshaken by the winds of conceptual thought. For, in the method of practicing investigative meditation with vipaśyanā, even if śamatha has been achieved, the mind will still be shaken by the winds of conceptual thought when practicing vipaśyanā. If one admits that, relying on the achievement of śamatha, all movements of the mind cease when practicing vipaśyanā, then that fault exists. However, merely the cessation of the mind's movements
་པ་མིན་གྱི། གཡོ་བའི་སྐྱོན་ལྡོག་པ་ལ་བསམས་ནས་དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཡོ་བའི་སྐྱོན་གང་སྙམ་ན། རང་འདོད་པའི་ཡུལ་ལ་སེམས་འཇོག་པ་ན་རང་དབང་མེད་པར་མི་འདོད་པའི་ཡུལ་ལ་སེམས་རྒྱུག་པའོ། །གོ་རིམ་ངེས་ཚུལ་གྱི་སྐབས་སུ། ཞི་ 14-4-2b གནས་མི་སྒྲུབ་པར་དང་པོ་ནས་ལྷག་མཐོང་ཏུ་སེམས་གནས་པ་ཙམ་ཞིག་གོམས་པར་བྱེད་ན། དེ་ལས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་འཇིག་རྟེན་པའི་བསྒོམ་བྱུང་དུ་འགྲོ་སྲིད་ཀྱང་། དེའང་ཞི་གནས་བསྒོམ་བྱུང་དུ་སོང་བ་ཡིན་གྱི། ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་བྱུང་དུ་སོང་བ་མིན་པས། ད་དུང་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་བྱུང་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་དེ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་དཔྱད་སྒོམ་གྱི་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་བྱུང་སྐྱེད་དགོས་པས། སྔོན་དུ་ཞི་གནས་བསྒྲུབས་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་ལྷག་མཐོང་སྒྲུབ་པ་ལས་མི་འདའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་བསྒོམས་བྱུང་སྐྱེད་ནུས་ན། དེ་ཙམ་ཞིག་བསྒོམས་པས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བསྒོམས་བྱུང་སྐྱེད་ནུས་སོ་ཞེས་ཀྱང་སྨྲ་མི་ནུས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་བསྒོམས་བྱུང་གི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མདོ་དགོངས་འགྲེལ་ལས། ཞི་གནས་སྔོན་དུ་གྲུབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དཔྱད་སྒོམས་གྱིས་ཤིན་སྦྱངས་འདྲེན་ནུས་ནུས་སུ་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་སོགས་ཀྱི་གོ་རིམ་ངེས་པ་ཅན་དུ་བཤད་པའི་གཞུང་དུ་མ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འདོད་དུ་མི་རུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་ཐེག་པ་གཞན་གྱི་ལུགས་ལྟར་ཡུལ་ཅན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒོམ་པའི་སྐབས་ཀྱི་དམིགས་བསལ་མ་གཏོགས་པ། ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་བྱུང་སྔར་མ་བསྐྱེད་པ་གསར་དུ་བསྐྱེད་པའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ཞི་གནས་སྔོན་དུ་བསྒྲུབས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཞི་གནས་འཇོག་སྒོམ་གྱིས་སྒྲུབ་པ་དང་། ལྷག་མཐོང་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་། 14-4-3a སྔོན་དུ་ཞི་གནས་བསྒྲུབས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ཕྱིས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པའི་གོ་རིམ་ངེས་པར་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡིན་སྙམ་ན། འདི་ནི་རྟོགས་དཀའ་བས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན། ལག་པས་སྟ་རེ་བཟུང་ནས་ཤིང་སྡོང་གཅོད་པ་ན། ལག་པ་ཤིན་ཏུ་འདར་ན་སྟ་རེ་ཤིང་སྡོང་ལ་ཇི་ཙམ་བརྒྱབ་ཀྱང་ཤིང་སྡོང་གཅོད་མི་ནུས་པ་བཞིན་དུ། ཞི་གནས་སྔོན་དུ་མ་གྲུབ་ན། དཔྱོད་པའི་སེམས་ལ་གནས་པའི་རྩི་འབྱར་རྒྱུ་མེད་པས་ཇི་ཙམ་དཔྱད་ཀྱང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་འཇོམས་པའི་སྟོབས་མི་འབྱུང་ངོ་། །སྟོབས་ལྡན་གྱི་ལག་པ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པོས་རྣོ་བའི་སྟ་རེ་བཟུངས་ནས་བཅད་ན་ཤིང་སྡོང་མྱུར་དུ་གཅོད་ནུས་པ་བཞིན་དུ། ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པའི་ལ
【現代漢語翻譯】 不是這樣的。這是因為考慮到止息搖動之過患而如此說的。搖動之過患是什麼呢？就是當心專注于自己喜愛的對境時，會不由自主地奔向不喜愛的對境。 關於次第確定的情況：如果不修習止，一開始就習慣於將心安住于勝觀，那麼由此產生的定可能會變成世間的修生，但這只是止的修生，而不是勝觀的修生。因此，還需要生起勝觀的修生。所以，必須先修習止，然後才能生起觀察修的勝觀修生。因此，必須先修習止，然後才能修習勝觀。如果能夠生起專注于真如的世間修生，也不能說僅僅修習這些就能生起出世間的修生，因為世間修生的所有功德都會因此而變得過於誇大。 此外，《解深密經》中說，依靠先前成就的止，通過觀察修能夠引生輕安，從而修習勝觀等等，這與許多經典中確定的次第相違背，因此不能這樣認為。這樣，除了其他宗派那樣，以有境的特殊方式修習真如的情況之外，在所有尚未生起勝觀修生，新產生勝觀修生的情況下，都必須依靠先前修習的止，通過觀察修來修習勝觀。 即使止是通過安住修來修習，而勝觀是通過觀察修來修習，那麼，為什麼必須先修習止，然後才能修習勝觀呢？這很難理解，所以要解釋一下：例如，就像手握著斧頭砍樹，如果手非常顫抖，那麼無論斧頭砍多少下，都無法砍斷樹一樣，如果沒有先成就止，那麼觀察的心就沒有安住的基礎，無論觀察多久，也不會產生摧毀違逆的力量。就像強壯的手非常穩定地握著鋒利的斧頭砍樹，就能迅速砍斷樹一樣，止的定非常穩定。
【English Translation】 It is not like that. This is because it is said in consideration of stopping the fault of agitation. What is the fault of agitation? It is that when the mind is focused on a desired object, it involuntarily runs towards an undesired object. Regarding the determination of the order: If one does not cultivate shamatha (calm abiding) and initially becomes accustomed to merely settling the mind in vipassanā (insight), then the samadhi (concentration) arising from this may become a mundane meditative attainment. However, this is merely a shamatha meditative attainment, not a vipassanā meditative attainment. Therefore, one must still generate a vipassanā meditative attainment. Hence, one must first cultivate shamatha and then generate the vipassanā meditative attainment through analytical meditation. Therefore, one must first cultivate shamatha and then cultivate vipassanā. If one can generate a mundane meditative attainment focused on suchness, one cannot say that merely cultivating that much can generate a supramundane meditative attainment, because all the qualities of mundane meditative attainment would become excessively exaggerated. Furthermore, the Saṃdhinirmocana Sūtra states that relying on the prior accomplishment of shamatha, one can induce pliancy through analytical meditation, thereby cultivating vipassanā, etc. This contradicts many scriptures that explain a definite order, so it is not permissible to think in that way. Thus, except for the special case where, according to the tenets of other schools, one meditates on suchness with a specific object-possessor, in all situations where a vipassanā meditative attainment has not been previously generated and is newly generated, one must rely on the prior cultivation of shamatha and cultivate vipassanā through analytical meditation. Even if shamatha is cultivated through stabilizing meditation and vipassanā is cultivated through analytical meditation, what is the reason why it is necessary to first cultivate shamatha and then cultivate vipassanā? This is difficult to understand, so it will be explained: For example, just as when one holds an axe to cut down a tree, if the hand trembles greatly, no matter how many times the axe strikes the tree, it cannot be cut down, so too, if shamatha has not been previously accomplished, the mind that analyzes has no basis for abiding, and no matter how much one analyzes, the power to destroy opposing factors will not arise. Just as when a strong hand holds a sharp axe very steadily and cuts, the tree can be quickly cut down, so too, the samadhi of shamatha is very stable.
ག་པས་བཟུང་བའི་སེམས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚོན་རྣོན་པོ་ཐོགས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དཔྱད་པ་གོམས་ན། མི་མཐུན་ཕྱོགས་འཇོམས་པའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། དེ་ལྟ་བས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལག་གིས་སེམས་བཟུང་ཏེ་ཤིན་ཏུ་ཆ་ཕྲ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚོན་གྱིས། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ལོག་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ས་བོན་གྱི་ཟུག་རྔུ་སེམས་དེ་ལ་ཡོད་པ་བསལ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་རྩ་བ་ནས་ཕྱུང་བའི་ཤིང་དག་པ་ལ་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་དུ། རྩ་བ་མེད་པས་ན་ལོག་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སེམས་ཀྱང་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་ལན་ཉུང་ཤས་ཤིག་བརྒྱབ་པས་ཤིང་མི་འཆད་པ་བཞིན་དུ། ལན་དུ་མར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མ་དཔྱད་ན་ལྷག་མཐོང་ནུས་པ་ཅན་མི་འགྲུབ་པས་ཡང་དང་ཡང་དུ་ 14-4-3b དཔྱད་པར་བྱའོ། །ཡུལ་ལ་རྣམ་པ་དུ་མར་དཔྱོད་པའི་ཚེ། མི་དཔྱོད་པར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་མོད་ཀྱང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྩི་བརྟན་པོ་ཡོད་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ངང་ནས་དཔྱོད་པ་སྙམ་བྱེད་པ་ཞིག་འོང་བ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གནས་ཆ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པའི་སེམས་རྒྱུད་ལ་གནས་པའི་རྩི་ན་རེ་འཇུག་པས། དེའི་ངང་ནས་ཞེ་སྡང་དང་ཆགས་པ་སོགས་སྐྱེ་བན། སྔར་ཞི་གནས་མ་གྲུབ་པའི་དུས་བཞིན་དུ། ཤུགས་དྲག་པ་དང་བར་མ་ཆད་པ་སོགས་མི་སྐྱེ་བར། ཤུགས་ཞན་པ་དང་རྒྱུན་ཅུང་ཐུང་བ་སོགས་སུ་སྐྱེ་བ་མཐོང་ནས། འདི་ནི་རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་བ་མིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་འཕྲོ་བ་ཡིན་ཟེར་བ་དང་། ཉོན་མོངས་ཡིན་ཡང་ལས་གསོག་མི་ནུས་ཟེར་བ་དང་། མཚམས་དེ་ནས་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་ལ་ཞུགས་ཀྱང་འཆིང་མི་ནུས་པས་ཉོན་མོངས་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་དུས་ལེན་ཟེར་བ་སོགས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གོ་བ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་རྣམས་ལ་འབྱུང་མོད་ཀྱང་། འདི་ནི་ཕྱི་ནང་དང་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞི་གནས་ཆ་སྙོམས་པའི་སྐབས་སུ་ཞི་གནས་ཤས་ཆེ་ན་ཡང་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པའི་མི་བཞིན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེའི་ཚེ་ཤེས་རབ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ། ཞི་གནས་ཧ་ཅང་བསྟེན་དྲགས་པས་དཔྱོད་སྙིང་མི་འདོད་པ་དང་། དཔྱད་ཀྱང་འགྲོ་མི་ཉན་པར་སེམས་གནས་ཆ་ལ་ཧྲིལ་ཧྲིལ་འགྲོ་ན། དཔྱད་ནས་སྐྱོང་བ་རྣམ་རྟོག་སྒོམ་ཡིན་པས། དེ་ལས་མི་རྟོག་པ་ཐུན་རེ་སྒོམ་པ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་སོ་སྙམ་ནས་དཔྱད་སྒོམ་དོར་བར་མི་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་གཟུགས་ 14-4-4a ན་དཔྱོད་པའི་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ནི། ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་སྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ཏེ། བསམས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། དེའི་འགྲེལ་བཤད་ལས་བསམས་པ་ལས
【現代漢語翻譯】 如果以智慧之劍，掌握由寂止所持的心，並習慣於對真如進行分析，那麼它將具有摧毀不利因素的力量。正如在《修習次第初篇》中所說：'因此，用等持（梵文：samādhi，專注）之手抓住心，用極其精細的智慧之劍，去除存在於心上的對色等事物進行顛倒分別的種子之刺。這樣做了，就像連根拔起的樹木不會再生一樣，因為沒有了根，顛倒分別的心也不會產生。'正如僅僅砍幾下樹木不會倒下一樣，如果不反覆用智慧進行分析，觀（梵文：vipaśyanā，內觀）就不會產生力量，所以應該反覆分析。 在對境進行多種方式分析時，雖然沒有不分析而一心安住的等持，但要知道，由於等持的根基穩固，會產生一種在不分別的狀態下進行分析的感覺。由於安住於心相續中極其穩固的安住力，如果從那之中生起嗔恨和貪執等，不像以前沒有成就寂止時那樣，生起強烈的和不間斷的等，而是看到生起微弱的和持續時間較短的等，就說這是智慧的顯現而不是分別唸的顯現，或者說即使是煩惱也不能造業，或者從那時起即使進入生起煩惱的因緣也不能束縛，所以說這是取煩惱為道用的時機等，這些情況會發生在對等持的理解非常少的人身上，但要知道這是大小乘共同的。 在寂止平衡的時候，即使寂止的部分較多，也不會像被睡眠迷惑的人一樣，非常清楚地看到真如，因此，那時應該修習智慧。'正如所說，如果過於依賴寂止，而不喜歡分析，或者即使分析也無法進行，心完全安住在寂止的狀態中，就認為分析后修習是分別唸的修習，所以認為不如修習不分別的禪定，從而放棄分析的修習，這是不應該的。因為世親（梵文：Vasubandhu）論師說，'對色的分析來自於聞所生慧，聞所生慧和修所生慧都有分析，因為沒有思所生慧。'並且在他的解釋中...
【English Translation】 If, with the sword of wisdom, one grasps the mind held by calm abiding (samatha), and becomes accustomed to analyzing suchness, then it will have the power to destroy opposing factors. As it says in the 'First Stage of Meditation': 'Therefore, holding the mind with the hand of concentration (samādhi), with the sword of extremely subtle wisdom, one should remove the thorn of the seeds of wrong conceptualizations about forms and so on that are present in that mind. Having done so, just as trees that have been uprooted do not grow again, so too, because the root is gone, the mind of wrong conceptualization will not arise.' Just as cutting a tree a few times will not fell it, so too, if one does not analyze repeatedly with wisdom, insight (vipaśyanā) will not become powerful, so one should analyze again and again. When analyzing objects in various ways, although there is no concentration that single-pointedly abides without analysis, one should know that because the root of concentration is stable, there will arise a feeling of analyzing in a non-conceptual state. Because of the extremely stable abiding power that dwells in the mindstream, if hatred and attachment, etc., arise from within that, unlike when calm abiding has not been accomplished, such as arising strongly and without interruption, etc., but one sees that they arise weakly and for a short duration, etc., one says that this is a manifestation of wisdom and not a manifestation of conceptual thought, or that even though it is an affliction, it cannot accumulate karma, or that from that point on, even if one enters into the causes for the arising of afflictions, one cannot be bound, so one says that this is the time to take afflictions as the path, etc. These things happen to those who have very little understanding of concentration, but one should know that this is common to both inner and outer, and to both the Great and Small Vehicles. When calm abiding is balanced, even if the calm abiding aspect is greater, one will not see suchness very clearly, like someone who is deluded by sleep, so at that time one should meditate on wisdom.' As it says, if one relies too much on calm abiding and does not like to analyze, or even if one analyzes, one cannot proceed, and the mind completely abides in the state of calm abiding, one thinks that cultivating after analysis is the cultivation of conceptual thought, so one thinks that meditating on non-conceptuality for each session is superior, and one should not abandon the cultivation of analysis. Because Master Vasubandhu said, 'The analysis of forms comes from learning, and both learning and cultivation have analysis, because there is no contemplation.' And in his explanation...
་བྱུང་བ་མེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི། གང་གི་ཚེ་དེ་དག་སེམས་པར་རྩོལ་བ་དེ་ཁོ་ནའི་ཚེ། དེ་དག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གཟུགས་ཁམས་སུ་སྐྱེས་པའི་ཐ་མལ་པ་རྣམས་ཀྱང་། བསམས་བྱུང་གི་སེམས་པ་ལ་རྩོལ་བ་བྱས་པ་ན་བསམས་བྱུང་ལ་ཕར་ལ་མཆེད་མི་ཉན་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཉིད་དུ་འགྲོ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་ལྷག་གཉིས་པོ་རེ་རེ་ལའང་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་ལ་དམིགས་པ་གཉིས་གཉིས་ཡོད་པར་ནི། ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་ལས་ཀྱང་། དེ་ལ་ཇི་སྙེད་པ་ཡོད་པར་གྱུར་པ་དང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་གྱུར་པ་ནི། ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པའོ། །ཇི་སྙེད་པ་ཡོད་པར་གྱུར་པ་དང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ལ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་གྱུར་པ་ནི། ལྷག་མཐོང་གི་དམིགས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སོ་སྐྱེའི་སར་ཡང་ཇི་སྙེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པ་ལ་ནི། ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྒོམ་པར་མ་ངེས་ཏེ། ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་ཡང་དང་ཡང་དུ་དཔྱོད་པ་ལས་ལྷག་མཐོང་སྐྱེ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་ལས། དེ་ནས་ཞི་གནས་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ཏེ། སྣ་ཚོགས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་འདི་དག་ཉིད་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ནས་ཡིད་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་བར་འདི་དག་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལན་མང་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་ 14-4-4b བྱས། ཡོངས་སུ་དཔྱད་པར་བྱས་པས་ལྷག་མཐོང་རྫོགས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་མདོའི་དུའང་སྣང་ངོ་། །ལྷག་མཐོང་འདིས་ནི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་གྱི་གཉེན་པོ་མི་བྱེད་ཀྱང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྩལ་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར་དུ་བྱེད་དོ། །འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཇི་སྙེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་གཞན་མང་པོ་ཡང་རྟོགས་པར་ནུས་སོ། །ཞེས་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀྱི་དཀའ་བའི་གནས་ལ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བཤད་པ་འདི་ནི། ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོ་བློ་བཟང་གྲགས་པའི་དཔལ་གྱིས་སྦྱར་བའོ། །འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོག་པའི་དྲི་མ་ཞི་བར་གྱུར་ཅིག །མངྒ་ལཾ།།
【現代漢語翻譯】 沒有產生的原因是：當努力于這些念頭時，就會安住于這些念頭的等持中。即使是生於色界的凡夫，當努力于思所成慧時，也不會散亂，而是會進入等持。對於止和觀二者，各自都有如所有性和盡所有性作為所緣。如《般若波羅蜜多教授》中所說：『對於盡所有性和如所有性，成為無分別的影像，是止的所緣。對於盡所有性和如所有性，成為有分別的影像，是觀的所緣。』即使在凡夫地，生起緣於盡所有性的觀時，也不一定觀修粗細的相狀。因為反覆思擇十八界各自的體性，也能生起觀。如《般若波羅蜜多教授》中說：『然後依靠那個止，這些各種各樣的影像，就像這樣，從色界到意界，這些被稱為一切法。像這樣多次地分別和完全地觀察，通過完全地觀察，使觀圓滿。』這在《解深密經》中也出現過。這個觀雖然不能作為對治現行煩惱的對治力，但可以用來訓練等持的力量。依靠這個觀，也能證悟許多其他緣於盡所有性的觀。』 這段對止觀二者難點的解釋，沒有顛倒聖者的意旨，是由止觀二者的瑜伽大成就者洛桑扎巴（藏文：བློ་བཟང་གྲགས་པ，漢語意思：賢善名稱）所著。愿依靠此，能平息對正道顛倒錯謬的理解之垢。吉祥！
【English Translation】 The reason for non-arising is: when effort is applied to these thoughts, one will abide in the samadhi of these thoughts. Even ordinary beings born in the Form Realm, when they apply effort to thoughts arising from contemplation, they will not be distracted but will enter into samadhi. For both Shamatha (止，zhǐ，calm abiding) and Vipashyana (觀，guān，insight), each has two objects of focus: 'as it is' (如所有性，rú suǒ yǒu xìng，suchness) and 'as many as there are' (盡所有性，jìn suǒ yǒu xìng，all that exists). As stated in the 'Instructions on the Prajnaparamita': 'For 'as many as there are' and 'as it is', becoming a non-conceptual image is the object of Shamatha. For 'as many as there are' and 'as it is', becoming a conceptual image is the object of Vipashyana.' Even on the level of ordinary beings, when generating Vipashyana that focuses on 'as many as there are', it is not necessarily the case that one meditates on aspects of grossness and subtlety. Because Vipashyana arises from repeatedly examining the individual characteristics of the eighteen elements. As stated in the 'Instructions on the Prajnaparamita': 'Then, relying on that very Shamatha, these various images themselves are like this: from the Realm of Form to the Realm of Mind, these are called all dharmas. Thus, repeatedly distinguishing and completely examining them. Through complete examination, one should perfect Vipashyana.' This also appears in the Sutra of Unraveling the Intent. This Vipashyana, although it does not act as an antidote to manifest afflictions, it does so for the sake of training the power of Samadhi. Relying on this, one can also realize many other Vipashyanas that focus on 'as many as there are.' This explanation of the difficult points of Shamatha and Vipashyana, without reversing the intention of the Victorious Ones, was composed by the great yogi of Shamatha and Vipashyana, Lobsang Drakpa (བློ་བཟང་གྲགས་པ). May relying on this, the stain of inverted understanding of the correct path be pacified! Mangalam!