zkb1808_應成派深道中觀見引導寶函.g2.0f
宗喀巴大師教言集JTs181དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱི་ཟབ་ལམ་དབུ་མའི་ལྟ་ཁྲིད་ཅེས་བྱ་བ་བཞུགས་པའི་བེའུ་བུམ་མོ།། 18-8-1a ༄༅། །དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱི་ཟབ་ལམ་དབུ་མའི་ལྟ་ཁྲིད་ཅེས་བྱ་བ་བཞུགས་པའི་བེའུ་བུམ་མོ།། ༄༅། །དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱི་ཟབ་ལམ་དབུ་མའི་ལྟ་ཁྲིད་ཅེས་བྱ་བ་བཞུགས་པའི་བེའུ་བུམ་མོ།། 18-8-1b ༄༅། །རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང་རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་དབྱེར་མེད་པའི་ཞབས་ཀྱི་པདྨོ་ལ་སྐྱེ་བ་དང་ཚེ་རབས་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ། །ཐུགས་བརྩེ་བ་ཆེན་པོས་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་རྗེས་སུ་གཟུང་དུ་གསོལ། འདིར་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱི་ལྟ་ཁྲིད་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་ལ་གསུམ། སྔོན་འགྲོ། དངོས་གཞི། རྗེས་སོ། །དང་པོ་ནི། རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་མཛད་པའི་བྱང་ཆུབ་ལམ་རིམ་ཆེ་ཆུང་ནས་གསུངས་པའི་བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་སྦྱོང་སྐོར་དང་། རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྤྱི་སློབ་དང་བཅས་པ་ལྟ་ཁྲིད་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་དུ་གསུང་རབ་ཀྱི་གནད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མཁྱེན་པའི་མཁས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དྲི་མ་མེད་པའི་གཞུང་མཉན་ཏེ་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་སྐྱེད་པ་ལ་སོགས་ལྷག་མཐོང་གི་རྒྱུ་ཚོགས་གསུངས་པ་རྣམས་དང་། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བའི་ཕན་ཡོན་ཞིབ་ཏུ་བསམས་ནས་ངེས་པ་དྲག་པོ་སྐྱེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལྟ་བ་ལ་ཚོལ་འདོད་སྐྱེས་པ་གཅིག་དང་། དེ་ཡང་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས་བཀྲལ་བའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་ན་ལྟ་བའི་གནད་མཐར་ཐུག་པ་རྙེད་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ལ་ངེས་པ་སྐྱེས་ནས་ལུགས་དེའི་ལྟ་བ་སྐྱོང་ཚུལ་ལ་ཤེས་འདོད་སྐྱེས་པ་གཅིག་རྣམས་ལྟ་ཁྲིད་ཀྱི་སྔོན་འགྲོའི་ 18-8-2a གཙོ་བོར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་དེ་དག་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའི་ཐབས་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ལ། རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་ཤིང་། གོ་རིམ་ཡང་དགག་གཞི་གང་ཟག་གི་སྟེང་དུ་དགག་བྱ་གང་ཟག་གི་བདག་དང་། དེ་རྣམ་པར་བཅད་པ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་དང་། དགག་གཞི་ཕུང་པོའི་སྟེང་དུ་དགག་བྱ་ཆོས་ཀྱི་བདག་དང་། དེ་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་གཉིས་ལ་ཕྲ་རགས་མི་འདོད་ཀྱང་། ངེས་དཀའ་སླ་ཡོད་པས། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཐོག་མར་བསྒོམས་ནས་དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྒོམ་པར་གོ་རིམ་ངེས་སོ། །དེས་ན་བདག་མེད་གཉིས་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྒོམ་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ང་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པ་དང་། ང་ཡི་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། མཉམ་གཞག་ནམ
【現代漢語翻譯】 宗喀巴大師教言集JTs181：《中觀應成派之甚深道中觀見修指導》 18-8-1a 《中觀應成派之甚深道中觀見修指導》 《中觀應成派之甚深道中觀見修指導》 18-8-1b 頂禮並皈依至尊宗喀巴大師（Tsongkhapa），其與文殊菩薩（Manjushri）無二無別，生生世世祈請以大悲攝受。此處講述中觀應成派的見修指導，分為三個部分：前行、正行、後行。 首先是前行。如宗喀巴大師所著《菩提道次第廣論》中所述的上師瑜伽（Guru Yoga），以及下士道、中士道、修心法門（Mind Training），和《佛子行》（The Thirty-Seven Practices of a Bodhisattva）等，都可作為見修的前行。尤其重要的是，依止一位通達經論要義的智者，聽聞純正的教法，通過聞思的智慧生起證悟真如實相的見解，以及修習止觀的資糧。詳細思維證悟無我的利益，生起強烈的定解，從而渴望尋求見解。此外，確信追隨聖者龍樹（Nagarjuna）的宗風，由聖者月稱（Chandrakirti）闡釋，將能獲得究竟的見解，並渴望修習此宗的見解。這些都是見修前行的 主要內容，應努力在自心中生起這些 качества。第二是正行，分為人無我和法無我兩種。順序上，應先在所破的補特伽羅（Person）上破除人我，然後區分人無我；再在所破的蘊（Skandha）上破除法我，然後區分法無我。雖然不認為二者有粗細之分，但由於難易程度不同，應先修人無我，再修法無我。因此，修習二無我的方法分為兩種：修習人無我和修習法無我。 首先，修習人無我分為兩種：修習『我』無自性和修習『我所』無自性。首先，修習『我』無自性又分為兩種：止觀雙運。
【English Translation】 Collected Teachings of Master Tsongkhapa JTs181: A Booklet on the Profound Path of the Madhyamaka View of the Prasangika School. 18-8-1a A Booklet on the Profound Path of the Madhyamaka View of the Prasangika School. A Booklet on the Profound Path of the Madhyamaka View of the Prasangika School. 18-8-1b I prostrate and take refuge in the lotus feet of the omniscient Je Rinpoche (Tsongkhapa), inseparable from Je Jampel Yang (Manjushri), in all my lives. Please hold me with great compassion in all my lives. Here, the method of contemplating the view of the Madhyamaka Prasangika school is in three parts: preliminaries, main practice, and concluding practice. The first is the preliminaries. The Guru Yoga (spiritual practice of union with the Guru) as taught in the Lamrim Chenmo (Great Treatise on the Stages of the Path to Enlightenment) and Lamrim Chungwa (Concise Treatise on the Stages of the Path to Enlightenment) composed by Je himself, as well as the practices for individuals of small and medium capacity, the mind training practices, and the general teachings on the practices of a Bodhisattva, are all preliminaries to the view. In particular, it is important to rely on a scholar who knows the essential points of the scriptures without distortion, to listen to the pure teachings, and to cultivate the view of realizing suchness (tathata) through the wisdom of hearing and thinking, as well as the accumulation of the causes and conditions for vipassana (insight meditation). After thoroughly contemplating the benefits of the view of realizing selflessness, one develops a strong conviction and a desire to seek the view. Furthermore, one should be convinced that following the thought of the noble Nagarjuna (Nāgārjuna), as explained by the glorious Chandrakirti (Candrakīrti), will lead to finding the ultimate key to the view, and one should develop a desire to learn how to cultivate the view of that school. These are the main aspects of the preliminaries to the view, and one should strive to generate them in one's mindstream. The second is the main practice, which is definitively divided into two: the selflessness of persons and the selflessness of phenomena. The order is also definite: first, the object to be negated is the self of the person, then the negation of the self of the person, then the separation of the selflessness of the person; then, the object to be negated is the self of the aggregates, then the negation of the self of phenomena, and then the mere separation of the selflessness of phenomena. Although it is not asserted that there are subtle and gross differences between the two, there are differences in the difficulty of ascertaining them. Therefore, one should first contemplate the selflessness of persons and then contemplate the selflessness of phenomena. Thus, the method of contemplating the two selflessnesses is divided into two: contemplating the selflessness of persons and contemplating the selflessness of phenomena. First, contemplating the selflessness of persons is divided into two: contemplating that 'I' is without inherent existence and contemplating that 'mine' is without inherent existence. First, contemplating that 'I' is without inherent existence is divided into two: shamatha (calm abiding) and vipassana (insight meditation).
་མཁའ་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། རྗེས་ཐོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་ལྷན་སྐྱེས་ལ་ཁྱད་གཞི་དེའི་རྣམ་པ་ལེགས་པར་ཤར་ནས་ང་སྣང་བར་བྱེད་པའི་གནད་ཤེས་པ་དང་། སྣང་ཚུལ་དེར་གྲུབ་ན་གཅིག་ཐ་དད་ལས་ཕུང་གསུམ་མི་སྲིད་པས་ང་དང་ངའི་ཕུང་པོ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཟླ་མེད་ཀྱི་གཅིག་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཟླ་ 18-8-2b བཅས་ཀྱི་ཐ་དད་གང་རུང་ཞིག་ཏུ་ངེས་པ་ཁྱབ་པ་ངེས་པ་དང་། ང་དང་ངའི་ཕུང་པོ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཅིག་དང་ཐ་དད་མིན་པར་ངེས་པ་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་པ་དང་། དགག་གཞི་ལ་དགག་བྱ་རྣམ་པར་བཅད་པ་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པའི་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གྱི་རྟགས་སོ། །དང་པོ་ནི། ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་ལྷན་སྐྱེས་ལ་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་ང་ཁྱད་ཆོས་རྣམས་དང་བྲལ་བའི་ང་ཙམ་དེ་སྒྲ་སྤྱི་ཙམ་མ་ཡིན་པར་དོན་སྟེང་ནས་གྲུབ་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་བློ་ལ་སྣང་བ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་སྣང་བ་དང་། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པར་སྣང་བ་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་སྣང་བ་དང་། བདེན་པར་གྲུབ་པར་སྣང་བ་ཞེས་ཟེར་རོ། །སྣང་ཚུལ་དེ་ལྟར་གྲུབ་ན་གང་ཟག་གི་བདག་དང་། བདེན་པར་གྲུབ་པ་སོགས་སུ་འགྱུར་ཞིང་། བློ་དེས་སྣང་ཚུལ་དེ་ལྟར་དུ་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་སུ་འགྱུར་རོ། །བྱིས་པ་ལ་མེ་ལོང་ནང་དུ་བྱེད་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བའི་ཚེ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཆ་འདི་དང་འདི་བྱེད་བཞིན་དུ་སྣང་ལ་འདི་དང་འདི་མི་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐམས་ཅད་བྱེད་བཞིན་དུ་སྣང་། དེ་བཞིན་དུ་ངའི་ཆ་འདི་དང་འདི་དོན་སྟེངས་ནས་གྲུབ་པར་སྣང་ལ་འདི་དང་འདི་དོན་སྟེངས་ནས་མ་གྲུབ་པའི་ཆ་མེད་པར་ཆ་ཐམས་ཅད་དོན་སྟེང་ནས་གྲུབ་པར་སྣང་ངོ་། །གཟུགས་བརྙན་དང་ཁྱད་བཞིན་གཉིས་བརྡ་ལ་མ་བྱང་བ་ལ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ནས་སྣང་བས་དེའི་བློས་གཟུགས་བརྙན་ལ་བྱད་བཞིན་དུ་ཞེན། ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་ལ་དོན་སྟེང་ནས་གྲུབ་པར་སྣང་བ་དང་། དོན་སྟེང་ནས་མ་གྲུབ་པ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ནས་དེའི་སྣང་ 18-8-3a བ་ལ་དོན་སྟེངས་ནས་གྲུབ་པར་ཞེན་པའོ། །དེ་ཡང་ང་སྙམ་པའི་བློ་ལ་སྣང་ཚུལ་ཇི་ལྟར་འདུག་བརྟགས་པའི་ཚེ། ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བློ་ལ་ང་སྣང་བའི་སྣང་ལུགས་དེ་ཡོར་ཡོར་བའི་རྣམ་པར་སྣང་གིན་འདུག་ན་བརྟག་མ་ཤེས་པ་ཡིན་ཞིང་། ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་དེ་ཐོལ་ཏེ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་དུས་ན་སྣང་ཚུལ་ངེས་པར་བྱེད་དགོས་ཀྱི། དེའི་རྗེས་སུ་རྒྱུན་ལ་ཁོའི་སྣང་ཚུལ་བརྟགས་ཀྱང་གཞན་དང་འདྲེས་ནས་མི་ངེས་པས་དེ་ངེས་པར་བྱེད་ཚུལ་ནི། ལུས་གནད་བཅོས། སྒལ་ཚིགས་དྲང་པོར་བསྲང་། ཤེས་པ་གྲིམས་པོ་ཅང་པོ་བྱས་ནས། ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བློ་ལ་ངའོ་སྙམ་པ་དེ་སྐྱེས་
པ་ན་ཁོ་ལ་སྣང་ཚུལ་ཇི་འདྲ་འདུག་པ་ངེས་པར་བྱ་དགོས་སྙམ་པའི་ཤེས་བཞིན་གྱི་བྱ་ར་བ་དང་པོར་བཞག །དེ་ནས་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེས་མ་བྱུང་ནའང་ཆེད་དུ་གཉེར་ནས་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་བཅོས་ནས་ཁོ་ཐོལ་ཏེ་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་དེའི་སྣང་ཚུལ་བརྟགས་པས་ཡུལ་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པར་ཁོ་རང་གི་སྣང་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་སྣང་ཚུལ་བརྟགས་པའི་བློ་ནི་ཁོ་དང་དུས་མཉམ་ལ། སྣང་ཚུལ་ངེས་པའི་བློ་ནི་ཁོའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་འོང་བ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བློ་ལ་ཕུང་པོའི་སྣང་བ་མི་འཆར་ཞིང་ཁྱད་པར་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་དང་དུས་མཉམ་དུའང་མི་འཆར་རོ། །འོ་ན་ཕུང་པོའི་སྣང་བ་ཁོ་ལ་འཆར་བ་འདྲ་བ་ཞིག་འོང་གི་འདུག་པ་སྙམ་ན། དེ་ཁོའི་སྔ་ལོགས་སུ་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི་ཁོ་ལ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ང་སྙམ་པའི་བློ་དེ་མ་ཤོར་བའི་ངང་ནས་དལ་བུས་ཟུར་ནས་བལྟས་པ་ན་ང་སྙམ་པའི་བློ་དེ་ལ་ཕུང་སོགས་ 18-8-3b གང་ཡང་མིན་པའི་སྣང་ཚུལ་ཟུར་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཡོད་དེ། ང་སྙམ་པའི་བློ་ལ་ང་དེ་མིང་ཙམ་དུ་མི་སྣང་བར་ཚུགས་ཐུབ་ལྟ་བུ་ཞིག་སྣང་བ་དེའི་སྣང་ཚུལ་ལྟར་དུ་གྲུབ་པར་བཟུང་བས་འཁོར་བར་བཅིངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་ལྷན་སྐྱེས་ལ་དེའི་སྣང་ཚུལ་ཇི་ལྟར་འདུག་ལེགས་པར་རྟོགས་ན་དགག་བྱ་ངེས་པ་ཡིན་པས། ང་ཡི་བ་དང་ཕུང་པོ་སོགས་གཞན་གྱི་སྟེང་དུ་ཡང་རྟགས་ཆོས་དེའི་རྣམ་པ་འཆར་ཚུལ་དང་སྣང་ཚུལ་ཞེན་ཚུལ་བརྟག་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྣང་ཚུལ་དེར་གྲུབ་ན་གཅིག་ཐ་དད་ལས་ཕུང་གསུམ་མི་སྲིད་པས་ང་དང་ངའི་ཕུང་པོ་གཉིས་ངེས་པར་དོན་སྟེང་ནས་གྲུབ་པའི་གཅིག་དང་། དོན་སྟེང་ནས་གྲུབ་པའི་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དོན་སྟེང་ནས་དེ་གཉིས་ལ་ཕུང་གསུམ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་གང་ལ་ཡུལ་གང་སྣང་ཡང་ཟླ་མེད་ཀྱི་གཅིག་དང་ཟླ་བཅས་ཀྱི་ཐ་དད་དུ་སྣང་བས་ཁྱབ་སྟེ། སྣང་ཚུལ་དེ་གཉིས་ལ་ཕུང་གསུམ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་བདེན་པར་མེད་པས་ཁྱབ་པའི་ཁྱབ་པ་ངེས་པའོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ང་དང་ངའི་ཕུང་པོ་གཉིས་དོན་སྟེང་ནས་གྲུབ་པའི་གཅིག་མ་ཡིན་པར་ངེས་པ་ནི། ང་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་སྣང་ཚུལ་དེ་ལྟར་དོན་སྟེང་ནས་གྲུབ་པའི་གཅིག་ཡིན་ན། ཐ་དད་གཏན་མེད་ཀྱི་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་དགོས། དེ་ལྟ་ན་ད་ལྟར་གྱི་ཕུང་པོ་དང་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བས། ང་ད་ལྟར་གྱི་ལུས་སེམས་ཚོགས་ཙམ་དང་གཅིག་ཡིན་ནམ་སོ་སོ་བ་དང་གཅིག་ཡིན། ལུས་སེམས་ཚོགས་ཙམ་དང་གཅིག་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་བུའི་ཚོགས་པ་དང་བཅས་ཏེ། ཚེ་སྔ་མ་ནས་འདིར་འོངས་པ་དང་། འདི་ནས་ཕྱི་ 18-8-4a མར་འགྲོ་བར་ཐལ། ང་ད་ལྟར་གྱི་ལུས་སེམས་ཚོགས་ཙམ་དང་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ང་ད་ལྟར་གྱི་ལུས་སེམས་སོ་སོ་བ
【現代漢語翻譯】 首先，要像一位具有辨識力的守衛一樣，確定『我』(藏文: པ་ན་，pana，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：我)顯現的方式。即使沒有生起『我』的想法，也要特意努力去調整『我』的想法，一旦它突然生起，就立刻檢查它的顯現方式，這樣就能知道它自身未與他者混雜的顯現方式。檢查顯現方式的念頭與『我』同時產生，而確定顯現方式的念頭則在『我』的第二個剎那產生。一般來說，與生俱來的我執念頭不會顯現蘊的景象，尤其不會與『我』的想法同時顯現。那麼，如果覺得蘊的景象會顯現在『我』之上，那是因為蘊的景像在『我』之前已經存在，而不是顯現在『我』之上。因此，在不失去『我』的念頭的情況下，慢慢地從側面觀察，會發現『我』的念頭有一種獨特的顯現方式，它既不是蘊，也不是其他任何事物。『我』的念頭並非僅僅顯現為一個名稱，而是顯現為一種穩固的存在，如果執著于這種顯現方式，就會被束縛于輪迴之中。因此，如果能很好地理解與生俱來的『我』的念頭的顯現方式，就能確定所要破斥的對象。也要檢查『我』、『我的』以及蘊等其他事物之上，這種標誌的法相、顯現方式和執著方式。 第二，如果顯現方式是真實存在的，那麼在『一』和『異』之間，不可能存在第三種情況，因此『我』和『我的蘊』必然是本體上成立的『一』，或者是本體上成立的『異』，因為本體上排除了這二者之外的第三種情況。無論顯現什麼事物，都會顯現為無與倫比的『一』或有對立的『異』，因為在這兩種顯現方式中，不存在第三種情況。因此，確定了不存在『一』和『異』就必然不存在真實存在的周遍關係。 第三，分為兩部分。第一部分，確定『我』和『我的蘊』不是本體上成立的『一』。如果『我』和蘊的顯現方式是本體上成立的『一』，那麼就必須成立絕對的『一』。如果是這樣，那麼現在的蘊也應該如此，那麼『我』與現在的身心聚合是『一』還是『異』？如果是與身心聚合是『一』，那麼就應該帶著這樣的聚合，從前世來到今生，又從今生去往來世，因為『我』與現在的身心聚合是『一』。『我』與現在的身心是分離的。
【English Translation】 First, like a vigilant watchman with discernment, one must ascertain how the appearance of 'I' (藏文: པ་ན་，pana，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：I) occurs. Even if the thought of 'I' does not arise, one should deliberately cultivate the thought of 'I', and as soon as it spontaneously arises, examine its appearance. In this way, one can know how it appears in its own way, unmixed with other phenomena. The thought that examines the appearance arises simultaneously with 'I', while the thought that ascertains the appearance arises in the second moment of 'I'. Generally, the innate mind of self-grasping does not manifest the appearance of the aggregates, and especially not simultaneously with the thought of 'I'. If it seems that the appearance of the aggregates arises in relation to 'I', it is because it occurred prior to 'I', and is not an appearance to 'I'. Therefore, without losing the thought of 'I', by slowly observing from the side, one will see that the thought of 'I' has a unique appearance, which is neither the aggregates nor anything else. The thought of 'I' does not merely appear as a name, but appears as something stable. Grasping it as established according to its appearance binds one to samsara. Therefore, if one understands well how the innate thought of 'I' appears, one can identify the object to be refuted. One should also examine how the characteristics, appearances, and ways of clinging manifest on 'I', 'mine', and other things like the aggregates. Second, if that appearance were established, there could not be a third possibility between 'one' and 'different'. Therefore, 'I' and 'my aggregates' must necessarily be either 'one' established in reality, or 'different' established in reality, because in reality, a third possibility is excluded. Whatever appears to consciousness, it invariably appears as either an unparalleled 'one' or a contrasting 'different', because there is no third possibility in those two appearances. Therefore, the pervasion that the absence of 'one' and 'different' necessarily implies the absence of truth is established. Third, divided into two parts. The first part is the ascertainment that 'I' and 'my aggregates' are not 'one' established in reality. If the appearance of 'I' and the aggregates were 'one' established in reality, then it would have to be established as absolutely 'one'. If that were the case, then the present aggregates would also have to be the same. So, is 'I' one with the present collection of body and mind, or separate? If it is one with the collection of body and mind, then it would follow that one would come from the previous life to this life with that collection, and go from this life to the next, because 'I' is one with the present collection of body and mind. 'I' is separate from the present body and mind.
་དང་གཅིག་ཡིན་ན། ལུས་དང་གཅིག་ཡིན་ནམ། སེམས་དང་གཅིག་ཡིན། ལུས་དང་གཅིག་ཡིན་ན། ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཚོགས་ཙམ་དང་གཅིག་ཡིན་ནམ། རེ་རེ་བ་རྣམས་དང་གཅིག་ཡིན། ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཚོགས་ཙམ་དང་གཅིག་ཡིན་ན། ལུས་སེམས་བྲལ་ནས་ལུས་མལ་ན་གནས་ཚེ་ང་ཡང་དེར་གནས་པ་དང་། ལུས་མེས་བསྲེགས་ནས་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཚེ་ང་ཡང་རྒྱུན་ཆད་པ་སོགས་སུ་ཐལ། ང་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཚོགས་ཙམ་དང་གཅིག་ཡིན་པའི་གང་ཟག་གི་ལུས་དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ང་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་སོགས་སུ་སྐྱེ་བ་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་ལོ། །ང་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་རེ་རེ་བ་རྣམས་དང་གཅིག་ཡིན་ན། ང་རྐང་པའི་སེན་མོའི་བར་གྱི་ཆ་རེ་རེ་ནས་དང་། མགོ་བོའི་སྐྲ་རེ་རེ་དང་ཡང་གཅིག་ཡིན་པར་ཐལ། ང་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་རེ་རེ་བ་རྣམས་དང་དེ་ལྟ་བུའི་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར།འདོད་ན། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྐང་པའི་སེན་མོའི་བར་གྱི་ཆ་རེ་རེ་ནས་མགོ་བོའི་སྐྲ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་སྙེད་ཀྱི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་ང་དང་གང་ཟག་སྐྱེས་བུ་གཅིག་པོ་དེ་ལ་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །ང་ད་ལྟར་གྱི་སེམས་དང་གཅིག་ཡིན་ན་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ཀ་དང་གཅིག་ཡིན་ནམ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དང་གཅིག་ཡིན། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ཀ་དང་གཅིག་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཚོགས་དྲུག་ཅིག་ཅར་སྐྱེས་པའི་ཚེ་གང་ཟག་དེ་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་དྲུག་ཏུ་ཐལ། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ 18-8-4b ཀ་དང་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དང་གཅིག་ཡིན་ན། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་ལ་གནས་པ་དང་ང་བརྒྱལ་བའི་ཚེ་ང་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ། དེའི་ཚེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཕྱིར། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་མགོ་དང་ལག་པ་ན་བ་སོགས་ཀྱང་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་ང་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་སྣང་ཚུལ་དེ་ལྟར་དུ་གྲུབ་པའི་གཅིག་མ་ཡིན་པར་ངེས་སོ། །གཉིས་པར་ང་དང་ངའི་ཕུང་པོ་གཉིས་ངེས་པར་དོན་སྟེང་ནས་གྲུབ་པའི་ཐ་དད་མ་ཡིན་པར་ངེས་པ་ནི། ང་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་ངེས་པར་དོན་སྟེང་ནས་གྲུབ་པའི་ཐ་དད་ཡིན་ན་འབྲེལ་མེད་སོ་སོ་བར་འགྱུར་བས། ཕུང་པོ་བླང་བྱ་དང་ང་ལེན་པ་པོར་མི་འཐད་ལ། མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་བ་ལ་ངས་མཐོང་བ་དང་། ལག་པ་ན་བ་ལ་ང་ན་བ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་འཐད་པར་ཐལ། ང་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་འབྲེལ་མེད་སོ་སོ་བར་འདུག་པའི་ཕྱིར། ཐ་དད་ཀྱང་མ་ཡིན་པར་ངེས་པ་ནི། ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་པའོ། །ཡང་ང་དེ་རྟག་མི་རྟག །རྟག་ན། སྐྱེ་ཤི་རྒྱུན་ཆད་ལ། མི་རྟག་ན། ངའི་ཆ་ཤས་རྣམས་དང་གཅིག་གམ་ཐ་དད། གཅིག་ན། ང་སྐྱེས་ཙམ་ན་སྨྲ་མི་ཤེས་པ་བཞིན་ང་རྒས་ནས་ཀྱང་སྨྲ་མི་ཤེས་པ་དང་། ཕྱིས་རབ་ཏུ་བྱུང་ན་སྐྱེས་ཙམ་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང་། ང་སྨྲ་བ་ན་སྐྱེས་ཙམ་ན་སྨྲ་བ་སོགས་སུ་ཐལ། ཆ་ཤས་རྣམས་དང་སྣང་ཚུལ་དེ་ལྟར་དུ་གྲུབ་པའི་ག
【現代漢語翻譯】 如果『我』與身體是一體的，那麼是與整個身體是一體，還是與身體的各個部分是一體？如果是與整個身體一體，那麼當身心分離，身體留在原地時，『我』也應該留在那裡；當身體被火焚燒，生命終結時，『我』也應該隨之終結。因為『我』與作為身體各部分集合的身體是一體的。如果承認這種說法，那麼『我』在六道輪迴中的轉生也將中斷。如果『我』與身體的各個部分是一體的，那麼『我』就應該與腳趾甲的每一部分，以及頭上的每一根頭髮都是一體的。因為『我』與身體的各個部分是如此這般的一體。如果承認這種說法，那麼一個人就應該擁有與其腳趾甲的每一部分到頭上的每一根頭髮的數量相等的『我』，並且這些『我』都存在於同一個人身上。 如果『我』與當下的心識是一體的，那麼是與六識（眼識、耳識、鼻識、舌識、身識、意識）都是一體的嗎？是與意識一體的。如果與六識都是一體的，那麼當一個人同時生起六識時，這個人就會變成六個不同的個體，因為『我』與六識是一體的。如果『我』與意識是一體的，那麼當處於無想定的狀態或者昏厥時，『我』就應該中斷，因為那時意識已經中斷。意識的頭部和手部等也應該感到疼痛。因此，『我』與蘊（五蘊，即色、受、想、行、識）二者顯現的方式並非真實存在的一體。 其次，『我』與『我的』蘊二者必定不是在究竟意義上成立的異體。如果『我』與蘊二者必定是在究竟意義上成立的異體，那麼二者將變得毫無關聯，蘊將不能成為被取之物，而『我』也不能成為取者。當眼睛看到事物時，不能說『我』看到了；當手感到疼痛時，也不能說『我』感到疼痛。因為『我』與蘊二者是毫無關聯的。因此，二者也必定不是異體，這是周遍成立的。 此外，『我』是常還是無常？如果是常，那麼生死將會中斷。如果是無常，那麼『我』的各個組成部分與『我』是一體還是異體？如果是一體，那麼就像剛出生時不會說話一樣，年老時也應該不會說話；就像後來出家一樣，剛出生時就應該出家；當『我』說話時，就像剛出生時說話一樣。因為各個組成部分與『我』顯現的方式是如此這般的一體。
【English Translation】 If 'I' is one with the body, is it one with the entire body, or with each part of the body? If it is one with the entire body, then when the mind and body are separated, and the body remains in place, 'I' should also remain there; when the body is cremated and life ends, 'I' should also end. Because 'I' is one with the body as a collection of body parts. If this is admitted, then 'I's' rebirth in the six realms of samsara will also be interrupted. If 'I' is one with each part of the body, then 'I' should be one with each part of the toenail, and with each hair on the head. Because 'I' is one with each part of the body in this way. If this is admitted, then one person should have as many 'I's' as there are parts of the toenail to each hair on the head, and these 'I's' should all exist in the same person. If 'I' is one with the present consciousness, is it one with all six consciousnesses (eye consciousness, ear consciousness, nose consciousness, tongue consciousness, body consciousness, and mind consciousness)? It is one with mind consciousness. If it is one with all six consciousnesses, then when a person simultaneously generates six consciousnesses, that person will become six different individuals, because 'I' is one with the six consciousnesses. If 'I' is one with mind consciousness, then when in a state of non-conceptual absorption or fainting, 'I' should cease, because at that time mind consciousness has ceased. The head and hands, etc., of consciousness should also feel pain. Therefore, the way 'I' and the aggregates (the five aggregates, namely form, feeling, perception, mental formations, and consciousness) appear is not truly existent as one. Secondly, 'I' and 'my' aggregates are definitely not different entities established in ultimate reality. If 'I' and the aggregates were necessarily different entities established in ultimate reality, then they would become unrelated, the aggregates could not be the object to be taken, and 'I' could not be the taker. When the eye sees something, it could not be said that 'I' saw it; when the hand feels pain, it could not be said that 'I' feel pain. Because 'I' and the aggregates are unrelated. Therefore, they are definitely not different either, this is pervasively established. Furthermore, is 'I' permanent or impermanent? If it is permanent, then birth and death will cease. If it is impermanent, then are the parts of 'I' one with or different from 'I'? If they are one, then just as one cannot speak at birth, one should not be able to speak when old; just as one later becomes ordained, one should be ordained at birth; when 'I' speaks, it is like speaking at birth. Because the way the parts and 'I' appear is one in this way.
ཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐ་དད་ན། ང་སྐྱེ་བ་རྟེན་པ་དང་འདས་པ་དྲན་པ་མ་ཡིན་པ་འཐད་པར་ཐལ་བ་དང་། ལས་གསོག་པ་པོའི་ང་དང་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་པོའི་ང་གཉིས་ཀྱང་འབྲེལ་མེད་སོ་སོ་བར་ཐལ། ངའི་ཆ་ཤས་རྣམས་དང་སྣང་ཚུལ་དེ་ལྟར་དུ་གྲུབ་པའི་ཐ་དད་ 18-8-5a ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་འབྲེལ་མེད་སོ་སོ་བར་འགྱུར་བ་སྔར་ལྟར་རོ། །དེ་ཡང་སྔར་བཤད་པའི་རང་རྒྱུད་ལ་བརྟགས་ཏེ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་ལུགས་ངོས་ཟིན་པར་བྱ་བ་དང་། གང་ཟག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་ཕུང་པོ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་གྲུབ་དགོས་ཀྱི། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་དུ་གྲུབ་ཐབས་མེད་པར་ཐག་བཅད་པ་དང་། གང་ཟག་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་པ་ལ་གནོད་པ་མཐོང་བ་དང་། གང་ཟག་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཐ་དད་ཡིན་པ་ལ་གནོད་བྱེད་ལེགས་པར་མཐོང་བ་སྟེ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྒོམ་པའི་གནད་བཞི་ཚང་ན་དེ་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་རྣམ་དག་སྐྱེའོ། །བཞི་པ་དགག་གཞི་ལ་དགག་བྱ་རྣམ་པར་བཅད་པ་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ངས་པའི་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གྱི་རྟགས་ནི། གནད་དེ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་འཛིན་ཚུལ་དང་སྣང་ཚུལ་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་འདུག །ཡེ་མི་འདུག་སྙམ་དུ་ངེས་པ་ནི། སྐྱང་རྒྱུའི་ལྟ་བ་ངེས་པ་དང་གོ་བ་ཡིན་ལ། དེ་སྐྱོང་ཚུལ་ཡང་ངེས་པའི་གནད། འཛིན་པའི་གནད། སྣང་བའི་གནད་གསུམ་དང་ལྡན་པས་ང་འཛིན་ཚུལ་དང་སྣང་ཚུལ་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་གཏན་ནས་མི་འདུག་སྙམ་པའི་ངེས་ཤེས་ལྷང་བ་ཞིག་སྐྱེས་པའི་རྒྱུན་ལ་ངེས་པ་དྲག་པོ་ཐེངས་ཁ་ཡར་རེ་འདྲེན་ནོ། །ཡང་དེ་ལྟར་བྱའོ། །ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་དཔྱད་པ་ཤུགས་ཆུང་བ་རེ་བྱེད། ངེས་ཤེས་དྲག་པོ་བརྒྱུད་མར་བྱ། འདི་ལྟར་གཅིག་དང་ཐ་དད་ཀྱི་དཔྱད་པ་བྱེད་པ་ནས་དཔྱད་དོན་མ་ངེས་ཀྱི་བར་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་རིགས་མི་མཐུན་ 18-8-5b གྱིས་བར་མ་བཅད་པའི་དྲན་ཤེས་དང་། དཔྱད་དོན་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་བརྒྱུད་པ་མ་གཏོགས་པ་རྟོག་པ་གཞན་གྱིས་བར་མ་ཆོད་པའི་དྲན་ཤེས་བསྟེན་པ་དང་། བྱིང་རྒོད་འགོག་ཚུལ་སོགས་ཞི་གནས་ཀྱི་སྐབས་ལྟར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་ཡུལ་ཅན་དེ་ཡུལ་སྟོང་ཉིད་དེའི་དབང་དུ་སོང་བ་ལྟ་བུ་དང་། ཡུལ་ཅན་དེའི་ཤེས་རབ་དེའི་ངང་དུ་སྐྱེས་པ་ལྟ་བུ་འབྱུང་ངོ་། །གཉིས་པ་རྗེས་ཐོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་ནི། མིང་ཙམ་དང་། བཏགས་པ་ཙམ་དང་། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་གསུམ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ནི། ངའོ་སྙམ་པའི་བློས་བཟུང་བ་རང་གི་དོན་དེ་དེ་ལྟར་དུ་གྲུབ་པ་བཀག་པའི་རྗེས་སུ་ང་ཞེས་པའི་མིང་ཙམ་དེ་ལས་མ་ལུས། དེ་རི་བོང་གི་རྭ་ཞེས་པའི་མིང་སྐམ་པོ་དེ་དང་མཚུངས་སོ་སྙམ་ན། མིང་ཙམ་དེར་མཚུངས་ཀྱང་དོན་བྱེད་ནུས་མི་ན
【現代漢語翻譯】 因為是『一』。如果『他』是不同的，那麼我記得我不依賴於出生和死亡，這是可以接受的，並且積累業力的『我』和體驗異熟果的『我』也會變得毫無關聯。因為我的各個部分和現象都是如此形成的『他』。 因此，變得毫無關聯就像以前一樣。這也是通過依賴於先前所說的自續，來識別執著于補特伽羅（藏語：གང་ཟག，含義：人）的方式，並且如果補特伽羅自性成立，那麼必須成立與蘊（藏語：ཕུང་པོ，含義：堆積）是一體或他體中的任何一種。已經確定除了這兩種之外沒有成立的方法，並且看到了補特伽羅和蘊兩者自性成立的一體性的過患，並且很好地看到了補特伽羅和蘊兩者自性成立的他體性的損害，即如果具備了修習補特伽羅無我的四個要點，那麼之後就會產生證悟補特伽羅無我的實性的清凈見解。第四，將所破與破斥的基礎區分開來的，以作為能立的理由，即一與多分離的理由是：依賴於那些要點，執著的方式和現象如此成立的情況一點也不存在。確信根本不存在，這是培養見解的確定和理解，並且培養它的方式也是確定的要點。具備執著的要點、顯現的要點這三者，認為我執著的方式和現象如此成立的情況根本不存在，生起一種清晰的定解，並多次引入強烈的定解的相續。也要那樣做。對於後面的，進行稍微弱一些的觀察。連續不斷地產生強烈的定解。像這樣，從進行一體和他體的觀察到不確定觀察的意義之間，也以不相似的悟境種類不間斷的憶念，以及除了確定觀察的意義的定解相續之外，沒有被其他分別念所間斷的憶念，並且像止觀（藏語：ཞི་གནས，含義：寂止）的時候那樣阻止掉舉和沉沒等。像那樣修習，就像有境（藏語：ཡུལ་ཅན，含義：有心者）進入有境空性（藏語：སྟོང་ཉིད，含義：空性）的控制之下一樣，並且就像有境的智慧在那樣的狀態中產生一樣。 第二，后得如幻之瑜伽是：通過僅僅是名稱、僅僅是假立、如幻這三者來了解。第一是：在阻止了認為『我』的念頭所抓住的自己的意義是那樣成立之後，『我』這個名稱僅僅是不剩下的。認為它就像兔子角的乾燥名稱一樣，雖然與僅僅是名稱相同，但不能起作用。
【English Translation】 Because it is 'one'. If 'it' is different, then it is acceptable that I remember that I do not rely on birth and death, and the 'I' who accumulates karma and the 'I' who experiences the ripening result will also become unrelated. Because the various parts of me and the phenomena are formed in this way as 'it'. Therefore, becoming unrelated is just like before. This is also to recognize the way of clinging to the person (Tibetan: གང་ཟག, meaning: person) by relying on the previously mentioned Svātantrika, and if the person is established by nature, then it must be established as either one with or different from the skandhas (Tibetan: ཕུང་པོ, meaning: heap). It has been determined that there is no way to establish other than these two, and the fault of the person and the skandhas both being established by nature as one is seen, and the harm of the person and the skandhas both being established by nature as different is well seen, that is, if the four key points of meditating on the selflessness of the person are complete, then a pure view of realizing the suchness of the selflessness of the person will arise. Fourth, the reason for distinguishing the object to be negated from the basis of negation, as the reason for the proof, is that the reason for being separate from one and many is: relying on those key points, there is not even a little bit of the way of clinging and the phenomena being established in this way. Being certain that it does not exist at all is the certainty and understanding of cultivating the view, and the way of cultivating it is also a certain key point. Possessing these three key points of clinging, the key point of appearance, thinking that the way I cling and the phenomena are established in this way does not exist at all, a clear certainty arises, and repeatedly introduce a strong continuity of certainty. Do it that way too. For the later ones, do a slightly weaker observation. Continuously generate strong certainty. Like this, from doing the observation of one and different to the uncertainty of the meaning of the observation, also with the uninterrupted recollection of dissimilar types of realization, and the recollection that is not interrupted by other conceptual thoughts except for the continuous certainty of the certainty of the meaning of the observation, and prevent excitement and sinking, etc., as in the case of tranquility (Tibetan: ཞི་གནས, meaning: quiescence). By meditating like that, it is as if the subject (Tibetan: ཡུལ་ཅན, meaning: one with mind) has come under the control of the emptiness (Tibetan: སྟོང་ཉིད, meaning: emptiness) of that object, and it is as if the wisdom of the subject arises in that state. Second, the yoga of the subsequent attainment like illusion is: to be known through just the name, just the imputation, and like illusion. The first is: after preventing the meaning of oneself grasped by the thought of 'I' from being established in that way, the name 'I' is just what is left. Thinking that it is like the dry name of a rabbit's horn, although it is the same as just the name, it cannot function.
ུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །མིང་རྐྱང་དེའི་རྗེས་སུ་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པར་ཞུགས་པ་ན། ང་འགྲོ་ཞེས་ལམ་མེ་ལམ་མེ་འགྲོ། ང་སྡོད་ཅེས་ཁྱིལ་གྱིས་སྡོད། དེ་བཞིན་དུ་ང་དགེ་བ་བསྒྲུབ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་སོགས་འཐད་པ་ནི། མིང་རྐྱང་ལ་བྱ་བྱེད་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བརྡ་དང་ཐ་སྙད་ཙམ་ལའང་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་ཀུན་ལ་སྦྱར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ནོག་སོགས་འདུས་པ་མཐོང་བ་ན། བ་ལང་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེ་ལ། ཁྱིའི་བློ་མི་སྐྱེ་པ་ནི། གདགས་གཞི་དེ་ལ་དེ་ལྟར་བཏགས་མ་བཏགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། གདགས་གཞི་ཕུང་པོའི་ཚོགས་པ་དང་ཡ་གྱལ་གང་རུང་མཐོང་བ་ན། ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་ཡང་གདགས་གཞི་དེ་ལ་ང་དང་ངའི་འོ་ཞེས་བཏགས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཀུན་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །སུས་ 18-8-6a བཏགས་ན་རྟོག་པས་བཏགས། དེའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ། ཀུན་རྫོབ་མིང་རྐྱང་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། སྒྱུ་མ་ནི་རྣལ་འབྱོར་དེ་བསྒོམ་པའི་དཔེར་མཛད་དེ། དེ་ཡང་སྒྱུ་མ་མཁན་རང་ལ་སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་ཡོད་ཀྱང་ཞན་པ་མེད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ལ་གཉིས་ལས། མྱོང་སྟོབས་ཀྱིས་བསྒོམ་པ་ནི། མཉམ་གཞག་ནུས་པ་མཐུ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དྲན་ཤེས་ལ་མི་ལྟོས་པར་སྣང་ཙམ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ངེས་པའི་རྒྱུན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་བསྒོམ་མོ། །ལྟ་བའི་ངེས་པ་མད་པར་གང་སྣང་བུན་ལོང་གཏད་མེད་དུ་འཆར་བ་སེམས་གནས་ཀྱི་མཐུ་ལའང་འབྱུང་བས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་བསྒོམ་པར་མི་རུང་། གཉིས་པ་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་བསྒོམ་པ་ནི། དྲན་ཤེས་ཀྱིས་བཟུང་སྟེ། ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་ལ་ང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་སྣང་ཡང་ང་སྣང་ཙམ་ནས་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ངེས་པ་དྲངས་ཏེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་བློ་དེ་ལ་ང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་། ང་རང་བཞིན་མེད་པ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་སྣང་བ་ཡང་མི་སྲིད་ལ། དེ་གཉིས་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་གང་ཟག་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ཀྱང་མི་འབྱུང་བས། ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་བར་མ་ཆོད་པར་ངེས་པ་བརྟེན་ནོ། །འདི་ནི་ད་ལྟར་གྱི་སྐྱེ་བོས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྒོམ་པའི་ཐབས་དངོས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལའང་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །གཉིས་པ་ང་ཡི་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ལ་གཉིས། མཉམ་གཞག་ཏུ་བསྒོམ་པ་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མིག་སྣ་སོགས་ང་ 18-8-6b ཡི་བའི་གདགས་བཞི་ཡིན་ལ། ངའོ་སྙམ་པ་དང་། བདག་གིའོ་སྙམ་པའི་བློ་ལ་དབང་བསྒྱུར་བྱ་ལྟ་བུར་སྣང་ལ། བློ་དེས་བཟུང་ས་རང་དེའི་དོན་སྟེངས་ནས་གྲུབ་ན་ང་ཡི་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན། དེ་ཞེན་དོན་དུ་བྱས་ནས་ངའི་འོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་གང་ཟག་གི་བདག་དེར་འཛ
【現代漢語翻譯】 有作用上的差別。如果未經觀察分析就直接進入對名相的執著，就會『我走』、『我走』地盲目行走，『我住』、『我住』地固執停留。同樣，『我行善』、『我懺悔罪過』等都是合理的，因為對名相來說，能動性和所動性都是合理的。同樣，對於約定俗成的符號和術語也應理解，並將其應用於一切事物。 第二種情況是，當看到牛糞等聚集在一起時，會產生『是牛』的想法，而不會產生『是狗』的想法，這是因為是否如此命名的差別。同樣，當看到作為施設處的蘊聚或部分時，之所以會產生『是我』的想法，也是因為對該施設處施加了『我』和『我的』這樣的名稱。因此，對於一切法都應如此理解。是誰命名的呢？是分別念命名的。由於這個原因，它不是自性成立的，而只是在世俗名言上成立。 第三種情況是，幻術被用作瑜伽士禪修的比喻。也就是說，即使幻術師自己也看到幻術的顯現，但並不會因此而感到迷惑。同樣，對於應當修習的，有兩種方式：以體驗的力量修習，是指通過等持的強大力量，無需依賴正念，僅從顯現上就能確定其自性絲毫也不成立，從而修習如幻術般的境界。如果沒有見解的確定性，那麼任何顯現都會像盲人一樣毫無目的地出現，即使是心的力量也無法控制，因此不能修習如幻術般的境界。第二種是以正念修習，是指以正念抓住，對於『是我』的想法，雖然顯現為『我』是自性成立的，但要從中引出『我』只是顯現，而自性絲毫也不存在的定解來進行修習。也就是說，對於這個想法來說，『我』是自性成立的和『我』不是自性成立的，這兩種情況不可能同時顯現，而且對於同一個人來說，這兩種分別確定各自不同的念頭也不會同時產生，因此必須依靠其他意識的無間斷來確定。這是現在的人修習人無我的真實方法。同樣，對於其他事物也應如此理解。第二，修習『我的』不是自性成立的，有兩種方式：在等持中修習和在後得位中修習。第一種方式是，眼睛、鼻子等是『我的』的施設處，對於『是我』的想法和『是我的』的想法，要像控制對像一樣去控制。如果這個想法所抓住的事物本身就成立，那麼『我的』就是以自相成立的。如果將此執著為真實，並執著為『我的』，那麼這就是俱生我執，執著於人我。 修習『我的』不是自性成立的，有兩種方式：在等持中修習和在後得位中修習。第一種方式是，眼睛、鼻子等是『我的』的施設處，對於『是我』的想法和『是我的』的想法，要像控制對像一樣去控制。如果這個想法所抓住的事物本身就成立，那麼『我的』就是以自相成立的。如果將此執著為真實，並執著為『我的』，那麼這就是俱生我執，執著於人我。
【English Translation】 There is a difference in function. If one engages in clinging to mere names without investigation or analysis, one will walk blindly, saying 'I go, I go,' and remain stubbornly, saying 'I stay, I stay.' Similarly, 'I do good,' 'I confess sins,' and so on are reasonable, because for mere names, both agency and objecthood are reasonable. Likewise, one should understand conventional symbols and terms and apply them to everything. The second case is that when seeing a collection of dung, the thought 'it is a cow' arises, but the thought 'it is a dog' does not arise. This is because of the difference in whether it is named that way or not. Similarly, when seeing the aggregates or any part of them as the basis of imputation, the thought 'it is I' arises because 'I' and 'mine' are imputed to that basis of imputation. Therefore, one should understand all phenomena in this way. Who imputes? Conceptual thought imputes. For this reason, it is not established by its own nature but is established only as a conventional designation. The third case is that illusion is used as an example for the meditation of a yogi. That is, even though the illusionist himself sees the appearance of the illusion, he is not deluded by it. Similarly, there are two ways to meditate: meditating with the power of experience means that through the power of a samadhi that has become potent, without relying on mindfulness, one meditates on a continuous stream like an illusion, ascertaining that from the mere appearance, there is not even a little bit of inherent existence. If there is no certainty of view, then whatever appears will arise aimlessly like a blind person, and even the power of the mind cannot control it, so it is not permissible to meditate like an illusion. The second is to meditate with mindfulness, which means holding it with mindfulness. Although the thought 'it is I' appears as if 'I' is inherently existent, one should draw the certainty that 'I' is merely an appearance and that there is not even a little bit of inherent existence, and then meditate. That is, for that thought, it is impossible for both 'I' is inherently existent and 'I' is not inherently existent to appear simultaneously, and these two separate ascertainments will not occur simultaneously for one person, so one must rely on the uninterruptedness of another consciousness to ascertain it. This is the actual method for present beings to meditate on the selflessness of persons. Likewise, one should understand this for other things as well. Second, there are two ways to meditate on 'mine' as not being inherently existent: meditating in samadhi and meditating in post-meditation. The first way is that the eyes, nose, etc., are the basis of imputation for 'mine,' and one should control the thoughts 'it is I' and 'it is mine' like controlling an object. If the thing grasped by that thought were established in its own right, then 'mine' would be established by its own characteristic. If one clings to this as real and clings to it as 'mine,' then this is the innate self-grasping, clinging to the self of persons. There are two ways to meditate on 'mine' as not being inherently existent: meditating in samadhi and meditating in post-meditation. The first way is that the eyes, nose, etc., are the basis of imputation for 'mine,' and one should control the thoughts 'it is I' and 'it is mine' like controlling an object. If the thing grasped by that thought were established in its own right, then 'mine' would be established by its own characteristic. If one clings to this as real and clings to it as 'mine,' then this is the innate self-grasping, clinging to the self of persons.
ིན་གྱི་ཁོངས་སུ་བསྡུར་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །དབང་བསྒྱུར་བྱ་དེ་དོན་སྟེང་ནས་གྲུབ་ན། བསྐྱུར་བ་པོ་གང་ཟག་ཀྱང་དོན་སྟེངས་ནས་གྲུབ་དགོས་པ་ལ། དེ་སྔར་བཤད་པའི་རིགས་པས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་པས་བདག་གི་བ་ལ་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པ་བསྒོམ་རྒྱུའི་ལྟ་བ་ཡིན་ལ། བསྒོམ་ཚུལ་དང་དྲན་ཤེས་བསྟེན་ཚུལ་སྔར་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བསྒོམ་པ་ནི། མིང་ཙམ་དང་བཏགས་པ་ཙམ་དང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསྒོམ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སྔར་གྱི་རིགས་པ་ཁ་སྤོས་ལ་བྱའོ། །སྔར་བཤད་པའི་རིགས་པ་དེས་དམྱལ་བ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་གང་ཟག་དང་། དེའི་བདག་གི་བ་ཐམས་ཅད་གདགས་གཞི་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་པ་དང་། ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་། བདག་གི་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པར་འགྲུབ་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྒོམ་པ་ལ་གཉིས། མཉམ་གཞག་ཏུ་བསྒོམ་པ་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རང་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་དང་། མ་བསྡུས་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཆོས་ཡིན་ 18-8-7a ཞིང་། དེ་རྣམས་དོན་སྟེང་ནས་གྲུབ་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་སྣང་ལ། སྣང་བ་ལྟར་གྲུབ་པ་དང་ཞེན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་དང་བདག་འཛིན་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལྟར་དུ་མ་གྲུབ་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཡིན་ནོ། །དེ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནི། གཟུགས་ཅན་རྣམས་རང་གི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་རྣམས་དང་ཆ་ཅན་དང་། ཤེས་པ་རང་གི་སྔ་ཕྱི་ལ་སོགས་དུས་ཀྱི་ཆ་དང་ཆ་ཅན་གཉིས་དོན་སྟེང་ནས་གྲུབ་པའི་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་གྲུབ་བརྟགས་ནས་སྔར་བཞིན་འགོག་པ་དང་། ཆོས་དང་གང་ཟག་ཀྱང་རང་གི་གདགས་གཞིའི་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པ་དང་། བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཡིན་ན། གང་ལ་བརྟེན་པ་དེ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཅིག་ཏུ་མེད་དེ། གཅིག་ཏུ་ཡོད་ན་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ལ།དེ་གཉིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་དུ་མེད་དེ། དེར་ཡོད་ན་འབྲེལ་བ་ཁེགས་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དང་སྔ་མའི་རིགས་པས་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ངེས་པ་དེ་སྔར་ལྟར་དྲན་ཤེས་བསྟེན་ནས་བསྒོམ་མོ། །དེ་ཡང་གང་ཟག་དང་ཆོས་གང་ཡིན་ཡང་ཡུལ་སྟེངས་ནས་གྲུབ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་འདུག་དོན་དམ་གཅོད་པའི་རིགས་པ་ཡང་དག་གིས་བཙལ་བ་ན་མཐར་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཡུལ་སྟེང་ན་རྙེད་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ངེས་པ་ལྷང་གིས་སྐྱེས་པ་དེ་གའི་རྒྱུན་སྐྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བསྒོམ་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་བཞིན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱ
【現代漢語翻譯】 可以被歸納到人我執的範疇中。如果所要破除的『我』在名言上成立，那麼破除『我』的補特伽羅也必須在名言上成立。然而，通過之前所說的道理，可以瞭解到『我』絲毫也不成立，因此認識到『我』沒有任何自性，這就是屬於修習人無我的見解，修習的方法和運用正念的方式與之前相同。第二，后得位中的修習是，修習僅僅是名稱、假立和如幻的，這也需要運用之前的理證。通過之前所說的理證，可以瞭解到從地獄眾生到佛陀之間的所有補特伽羅，以及他們的『我』，其所依處是什麼，與所依處是同體還是異體，都不具有自性。要了解人無我和所有『我』都是沒有自性的。 第二，修習法無我分為兩個方面：正定中修習和后得位中修習。第一，由自相續所攝，以及不攝的蘊、界、處等都是法。這些法看起來好像在名言上是成立的，但執著于這種顯現為實有，就是法我和我執。認識到它們並非如此成立，就是法無我。確定這一點的方法是：有色法各自的東、西等方位是部分和整體的關係；識各自的前後等時間是部分和整體的關係。考察這兩者在名言上是成立的，是一體還是他體，然後像之前一樣進行破斥。法和補特伽羅也都是依賴於各自的假立基礎的集合而安立的，如果是依賴而生，依賴而安立，那麼所依賴的和自性成立的一體是不可能的，如果是一體，那麼一切能作所作都會變成一體；這兩者也不可能是自性成立的異體，如果是異體，那麼因為關聯被遮破，依賴它就是相違的。通過這個和之前的理證，確定沒有任何自性，然後像之前一樣運用正念進行修習。無論是補特伽羅還是法，都要通過正確的、能夠斷定究竟意義的理證來尋找，看它們在名言上是如何成立的。最終，會徹底認識到在名言上根本找不到任何成立的東西，要保持這種認識的連續性。 第二，后得位中的修習，就像在人無我部分所說的那樣，修習如幻的后得。
【English Translation】 It can be categorized under the scope of the ego-grasping of persons. If the 'self' to be refuted is established nominally, then the person who refutes the 'self' must also be established nominally. However, through the reasoning mentioned earlier, it can be understood that the 'self' is not established at all. Therefore, realizing that the 'self' has no inherent existence whatsoever is the view to be cultivated in the aspect of the selflessness of persons. The method of cultivation and the way of employing mindfulness are the same as before. Second, the cultivation in the post-meditation period is to cultivate that it is merely a name, an imputation, and like an illusion. This also requires applying the previous reasoning. Through the reasoning mentioned earlier, it can be understood that all persons from hell beings to Buddhas, and their 'self,' what their basis of imputation is, whether it is the same entity or a different entity from the basis of imputation, do not have inherent existence. One must understand that the selflessness of persons and all 'self' are without inherent existence. Second, the cultivation of the selflessness of phenomena is divided into two aspects: cultivation in the meditative equipoise and cultivation in the post-meditation period. First, the aggregates, elements, and sense bases, etc., that are included and not included by one's own continuum are all phenomena. These phenomena appear as if they are established nominally, but clinging to this appearance as real is the self of phenomena and ego-grasping. Recognizing that they are not established in this way is the selflessness of phenomena. The method of determining this is: the east, west, etc., directions of form are the relationship of parts and whole; the past, future, etc., times of consciousness are the relationship of parts and whole. Examine whether these two are established nominally, whether they are one entity or different entities, and then refute them as before. Phenomena and persons are also established in dependence on the collection of their respective bases of imputation. If they are born in dependence and established in dependence, then it is impossible for what is depended upon and what is inherently established to be one entity. If they were one entity, then all actions and agents would become one entity; these two also cannot be inherently established as different entities, for if they were different, then because the connection is negated, relying on it would be contradictory. Through this and the previous reasoning, determine that there is no inherent existence whatsoever, and then cultivate it by employing mindfulness as before. Whether it is a person or a phenomenon, one must search with correct reasoning that can determine the ultimate meaning, to see how they are established nominally. In the end, one will thoroughly realize that there is nothing to be found established nominally, and one must maintain the continuity of this realization. Second, the cultivation in the post-meditation period, as mentioned in the section on the selflessness of persons, is to cultivate the post-meditation like an illusion.
ི་བསྒོམ་ཚུལ་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཡོད་ཙམ་དུ་གྲུབ་ཀྱང་བདེན་པ་ཁེགས་པ་དོན་དམ་པ་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བྱས་པ་དང་། སྟོང་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་སྣང་བ་སྒྱུ་ 18-8-7b མ་ལྟ་བུ་གཉིས་ལས་འདིར་ནི་ཕྱི་མ་བསྒོམ་བྱ་ཡིན་ནོ། །རྟོག་པ་ལ་དྲན་པ་སྐྱོང་ཚུལ་ལྟར། ད་ལྟར་གྱི་གང་ཟག་གིས་དབང་ཤེས་ལ་དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་ནི། དབང་ཤེས་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ན་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བཟུང་སྟེ། དབང་ཤེས་ལ་ཡུལ་སྣང་བ་དང་། ཡིད་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་གཅིག་ཏུ་དྲངས་ལ། སྣང་བཞིན་དུ་སྟོང་བ་དང་། སྟོང་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་འཆར་བ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་དང་། བརྟེན་ནས་གྲུབ་པ་དང་། བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་ཚུལ་ལ་ངེས་ཤེས་བརྟན་པོ་འདྲེན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་མཉམ་རྗེས་ཀྱི་རྒྱུན་གོམས་པ་རེ་ཆེར་སོང་ནས་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ལྟ་བ་དྲན་ཙམ་གྱིས་གང་སྣང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་འཆར་བར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་རྗེས་ནི། ཐུན་གྱི་མཇུག་ཏུ། བསགས་པའི་དགེ་བ་རྣམས་བཟང་པོ་སྤྱོད་པ་དང་། སྨོན་ལམ་བདུན་ཅུ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་སྨོན་གནས་རྣམས་སུ་འདུན་པ་དྲག་པོས་བསྔོ་བར་བྱའོ། །སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཞི་གནས་མ་གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དབུ་མའི་ལྟ་བ་སྐྱོང་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པ་འདི་ནི། རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་དགོངས་པ་ལྟར་དགེ་ལེགས་དཔལ་བཟང་པོས་ཟིན་བྲིས་སུ་བྱས་པའོ། ། བཀྲ་ཤིས། །
目錄 དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱི་ཟབ་ལམ་དབུ་མའི་ལྟ་ཁྲིད་ཅེས་བྱ་བ་བཞུགས་པའི་བེའུ་བུམ་མོ།།
【現代漢語翻譯】 關於如何修習（中觀）之法，即使僅僅在名義上成立，也要將遮破了真實存在的勝義諦，視如幻象；以及空性中顯現的現象，也視如幻象。這兩者之中，後者是此處所要修習的。如同修習正念于分別念一樣。現在，修行者應如何修習根識呢？當根識接觸對境時，正念要如此執持：根識顯現對境，並且要確定根識中絲毫沒有意識的自性，要將此確定之念引導為一。要學習將顯現視為空性，將空性視為顯現，如同幻象一般。此外，還要對依靠而命名、依靠而成立、依靠而產生的道理，生起堅定的定解。如此這般，在止觀雙運的持續串習之後，一旦在後得位生起念頭，所顯現的一切都會如幻象般顯現。 第三，在（修習的）最後，要通過《普賢行愿品》和《七十愿文》等方式，以強烈的意願將所積累的善根迴向給暫時和究竟的愿求之處。對於尚未成就寂止的凡夫俗子來說，修習如此甚深的中觀見，是依照宗喀巴大師父子的意旨，由格勒巴桑所記錄。吉祥！ 目錄： 《中觀應成派之甚深道中觀見引導》
【English Translation】 How to meditate (on Madhyamaka): Even if it is established only nominally, the ultimate truth that negates true existence should be regarded as an illusion; and the appearance of phenomena that appear in emptiness should also be regarded as an illusion. Of these two, the latter is what should be meditated on here. Just as mindfulness is cultivated on conceptual thoughts, how should a practitioner cultivate sensory consciousness in the present? When sensory consciousness engages with an object, mindfulness should grasp it in such a way that sensory consciousness manifests the object, and one should ascertain that there is no nature of consciousness whatsoever in sensory consciousness, and lead this ascertainment into one. One should learn to perceive appearance as emptiness and emptiness as appearance, like an illusion. Furthermore, one should generate firm conviction in the ways of being named in dependence, established in dependence, and arising in dependence. After such continuous practice of meditative equipoise and subsequent attainment, once a thought arises in the post-meditation state, whatever appears will appear like an illusion. Third, at the end of the (practice), one should dedicate the accumulated merits to temporary and ultimate aspirations with strong intention through practices such as the 'Bodhicaryāpraṇidhānarāja' (King of Prayers) and the 'Seventy Verses of Aspiration.' For ordinary individuals who have not yet attained tranquility, this profound way of cultivating the Madhyamaka view is recorded by Gelek Palzang according to the intentions of Je Rinpoche (Tsongkhapa) and his sons. Auspicious! Table of Contents: 'A Guide to the Profound Path of Madhyamaka View According to the Prasangika Madhyamaka School'