zkb0202_律經根本註疏.g2.0f

宗喀巴大師教言集JTs18འདུལ་བ་མདོ་རྩ་བའི་ཟིན་བྲིས། 2-2-1a ༄༅། །འདུལ་བ་མདོ་རྩ་བའི་ཟིན་བྲིས། ༄། །སོ་སོ་བར་བསྟན་པ། ༈ སོ་སོ་བའི་རྣམ་པ། ༄༅། །འདུལ་བ་མདོ་རྩ་བའི་ཟིན་བྲིས་བཞུགས། 2-2-1b ༄༅༅། །རྟེན་གྱི་གང་ཟག་བསྟན་ནས་དེས་བསླབ་པར་བྱ་བ་ལ་གཉིས་ལས། ལྡོག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྟོན་ནོ། །དེ་ལ་སོ་སོ་བ་དང་། སྤྱིར་བསྟན་པ་གཉིས་ལས། སོ་སོ་བ་ལ་ཡང་རྣམ་འབྱེད་གཉིས་ལས། དང་པོ་སྟོན་པ་ལ། བསླབ་པ་འབུལ་བའི་ཆོ་ག་དང་། ལྟུང་བ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་གཉིས་སོ། ། ༈ བསླབ་པ་འབུལ་བའི་ཆོ་ག། དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། ༈ སྤྱིའི་དོན། སྤྱིའི་དོན་ནི། ལྟུང་བ་སྡེ་ལྔ་བསྐྱེད་པ་ལ་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་དང་། རྫོགས་ནས་མ་བཏང་བ་ཞིག་དགོས་ན། དང་པོ་ནི། རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་གཞི་དང་། གཉིས་པ་ནི། འབུལ་བའི་ལེའུ་དངོས་དང་། ཤུགས་ལ་བསྟན་ཏོ། །དེས་ན་སྡེ་ལྔའི་དང་པོར་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ངོ་ཤེས་པས་བསྲུང་བ་ལ། སྡོམ་པ་སྤྱི་དང་འགལ་བ་དང་། སོ་སོ་དང་འགལ་བ་གཉིས་ལས། འདི་སྤྱི་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་ཀྱང་དང་པོར་བསྟན་ཟེར་རོ། །འདི་མི་ཚངས་སྤྱོད་ལས་ལེའུ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བྱས་པ་ནི། ལྟུང་བ་གཞན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་འདིའི་ལོག་ཕྱོགས་དགོས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མི་ཚངས་སྤྱོད་དང་གཅིག་ཏུ་བྱས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་སུ་གོ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་མཚོན་ནས་གཏོང་རྒྱུ་རྣམས་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་བཞི་ལས། དབྱེ་བ་ལ་གཉིས་ལས། ཐུན་མོང་བ་ནི། མཛོད་ལས། བསླབ་པ་ཕུལ་དང་ཤི་འཕོས་དང་། །མཚན་གཉིས་དག་ནི་འབྱུང་བ་དང་། །རྩ་བ་ཆད་དང་མཚན་འདས་དང་། །སོ་སོར་ཐར་པའི་འདུལ་བ་གཏོང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ 2-2-2a ལྔའོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལ། མཚན་ལན་གསུམ་དུ་གྱུར་པ། མ་ལོན་པ་ལ་དེར་ཤེས། དམ་ཆོས་ནུབ་པ། རྩ་ལྟུང་བྱུང་བ་སྟེ་བཞི་ཟེར་རོ། །མངོན་པ་ནས་བཤད་པ་ལ་ཐུན་མོང་ཡིན་མིན་བྱེད་པ་ནི། རང་གི་སྡེ་པ་སྤྱིའི་འདོད་པ་དང་། སོ་སོའི་འདོད་པ་ཡིན་པས། སྔ་མ་ལྔ་པ་མི་མཐུན་པ་མེད་པས་སོ་སོའི་ཐུན་མོང་ངོ་། །སོ་སོའི་འདོད་པ་ལ། ཁ་ཅིག་ལྟུང་བར་འགྱུར་ལས་སྨྲ། །གཞན་དག་དམ་ཆོས་ནུབ་པ་ལས། །ཁ་ཆེ་རྣམས་ནི་བྱུང་བ་ལ། །བུ་ལོན་ནོར་ཅན་བཞིན་དུ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་ཕམ་པ་བྱུང་བས་གཏོང་བ་ནི། མདོ་སྡེ་པ་དང་སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་སྐུ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ཡང་བཞེད་དོ། །དམ་ཆོས་ནུབ་པས་གོས་དམར་བའི་སྡེ་པས་འདོད་ཀྱང་། དེ་སྔར་མེད་ཀྱི་སྡོམ་པ་མི་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སྔར་ཡོད་གཏོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འཕགས་པ་སྐུ་མཆེད་གསུང་ངོ་། །མཚན་ལན་གསུམ་གྱུར་པ་དང་། ཉི་ཤུ་མ་ལོན་པ་ལ་དེར་ཤེས་པས་གཏོང་བ་ལ་ནི།མི་མཐུན་པ་མ་མཐོང་ཞིང་། ཕམ་པའི་ལྟུང་བས་

【現代漢語翻譯】宗喀巴大師教言集JTs18《律經根本釋》 2-2-1a 《律經根本釋》別解脫別解脫之相《律經根本釋》 2-2-1b 在闡述所依補特伽羅后，接下來要學習的內容分為兩部分：首先是遮止罪行的戒律。這部分內容又分為別解脫和共同宣說。別解脫又分為兩種辨別：首先是展示受戒的儀軌，其次是闡述墮罪的特徵。受戒儀軌第一部分分為兩個方面：共同意義共同意義在於：要犯下五種墮罪，必須具備受過比丘戒且受戒后未舍戒的條件。第一個條件是出家的基礎，第二個條件是受戒的實際章節，以及通過暗示表達的內容。因此，首先宣說了五事中的第一條。此外，爲了通過認識相違品而守護戒律，分為共同的戒律相違和別解脫相違兩種。因為這裡是與共同戒律相違，所以是所詮釋的主要內容，因此首先進行闡述。將此（不凈行）從一個單獨的章節中分離出來，是爲了認識到所有其他墮罪都需要此（凈行）的反面。如果與不凈行放在一起，就會被理解為只是它的一個分支。通過這個例子，確定舍戒的理由有四種，從分類上講有兩種。共同的是：如《俱舍論》中所說：『受戒已舍及已死，二形生及斷根本，邊際及別解脫，皆舍。』 2-2-2a 共有五種。不共同的是：戒名呼喚三次改變、未滿二十歲而知曉（受戒）、正法衰落、犯根本墮罪，共有四種。從《俱舍論》的觀點來看，區分共同與不共同在於是否符合自宗的普遍觀點和個別觀點。前五種沒有不一致之處，因此是共同的。對於個別觀點，有些人說會因此墮罪，有些人說正法因此衰落，克什米爾人認為如同債主對待富人一般（舍戒）。有三種說法。因為犯波羅夷罪而舍戒，是經部和聖天論師等所贊同的。因正法衰落而舍戒，是赤衣部所主張的，但這並不能作為先前沒有獲得戒律的理由，因此不能捨棄先前已有的戒律。這是聖天論師的觀點。對於戒名呼喚三次改變和未滿二十歲而知曉（受戒）而舍戒，沒有看到不一致之處，因為波羅夷罪的墮落……

【English Translation】 Collected Teachings of Je Tsongkhapa JTs18 - Notes on the Root Text of the Vinaya Sutra 2-2-1a Notes on the Root Text of the Vinaya Sutra Pratimoksha Aspects of Pratimoksha Notes on the Root Text of the Vinaya Sutra 2-2-1b After explaining the individual who serves as the basis, there are two things to be learned: first, the ethics of abstaining from wrongdoing. This is divided into Pratimoksha and general teachings. Pratimoksha is further divided into two distinctions: first, showing the ritual of offering vows, and second, explaining the characteristics of transgressions. The Ritual of Offering Vows The first part has two aspects: General Meaning The general meaning is that to generate the five defeats, one must have taken full ordination and not relinquished it after ordination. The first is the basis of ordination, and the second is the actual chapter of offering, and what is shown implicitly. Therefore, it is first spoken of in the first of the five defeats. Furthermore, to protect by recognizing the opposing side, there are two types of vows: general vows and individual vows. Since this is contrary to the general vows, it is the main topic to be expressed, so it is taught first. Separating this (unchaste conduct) into a separate chapter is to realize that the opposite of this (chaste conduct) is necessary for all other transgressions. If it were made one with unchaste conduct, it would be understood as a characteristic of that alone. By this example, there are four ways to determine what is to be relinquished, with two divisions. The common one is: as stated in the Treasury of Knowledge: 'Having offered vows, having died, having changed sex, having arisen, having cut off the root, having reached the boundary, and having relinquished the Vinaya of Pratimoksha.' 2-2-2a There are five in common. The uncommon ones are: having changed the name three times, knowing it when not yet twenty, the decline of the Dharma, and having committed a root downfall, there are four. From the perspective of the Abhidharma, the distinction between common and uncommon is whether it is the general view of one's own school or the individual view. The former five have no disagreement, so they are common. For individual views, some say it will lead to transgression. Others say the Dharma will decline. The Kashmiris think of it like a creditor treats a wealthy person (relinquishing the vows). There are three views. Relinquishing vows due to committing a defeat is also approved by the Sutra school and Master Arya, etc. Relinquishing vows due to the decline of the Dharma is advocated by the Red Robe sect, but this cannot be a reason for not obtaining the vows previously, so it is not relinquishing the vows that were previously held. This is the view of Master Arya. For relinquishing vows due to changing the name three times and knowing it when not yet twenty, no disagreement is seen, because of the downfall of the defeat...

གཏོང་བ་རྩ་འགྲེལ་ཀྱི་ལུགས་མ་ཡིན་པས། སྐབས་འདིར། དེ་དག་གཏོང་རྒྱུ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལ་བགྲང་བར་མི་རིགས་སོ། །བསྡུ་བ་ནི། འཕེན་པ་ཟད་པ་དང་། གཞི་ཆད་པ་དང་། རྟེན་ཉམས་པ་དང་། སྡོམ་པ་དང་འགལ་བའི་རིག་བྱེད་གནས་པ་བཞི་ནི། ཤི་འཕོས་པ་དང་། མ་ལོན་པ་ལ་དེར་ཤེས་དང་། མཚན་མོ་འདས་པ་གསུམ་དང་། ལོག་ལྟ་དང་། དམ་ཆོས་ནུབ་པ་གཉིས་དང་། མཚན་གཉིས་པ་དང་། 2-2-2b མཚན་ལན་གསུམ་དུ་གྱུར་པ་གཉིས་དང་། བསླབ་པ་ཕུལ་བ་དང་། ཕམ་པ་བྱུང་བ་གཉིས་དང་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་བའི་དཔྱད་པ་ཡང་སྔ་མ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཤི་འཕོས་པ་རྟེན་ཆད་པ་དང་། ལོག་ལྟ་བསྐྱེད་པ་གཞི་ཆད་པ་དང་། བསླབ་པ་འབུལ་བ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དང་འགལ་བའི་རིག་བྱེད་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །བཏང་བའི་རང་བཞིན་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ། གང་ཟག་གླང་བུ་ལ་སྡོམ་པ་ཁལ་ལྟ་བུ། ཐོབ་པ་ཐག་པ་ལྟ་བུས་སྦྲེལ་བའི་སྦྲེལ་ཐག་ཆད་པ་ལྟར་འདོད་དོ། །སེམས་ཙམ་པ་སྤྱིར་མངོན་བྱུང་བཏང་བ་དང་། ས་བོན་བཏང་བ་དང་། དབང་གི་རང་བཞིན་བཏང་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་མིན་ཏེ། གཉིད་ལོག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚེ་ཡང་། སྤོང་སེམས་མངོན་གྱུར་པ་ལོག་པས་སྡོམ་པ་བཏང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡང་མིན་ཏེ། ཕུལ་བ་ལ་སླར་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གསུམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཀུན་གཞི་ལ་མངོན་གྱུར་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་བཏང་ལ། ས་བོན་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་མ་བཏང་བའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་གང་གཏོང་ན་སྡོམ་པ་དབང་གི་ཚུལ་དུ་ལྡན་པ་བཏང་བ་ཡིན་གྱི། མངོན་གྱུར་དང་ས་བོན་དུ་ལྡན་པ་བཏང་པ་ནི་སྡོམ་པ་བཏང་བའི་དོན་མིན་ནོ། །དེ་ནི་མདོ་སྡེ་པ་ཡན་ཆད་འདྲ་བར་སེམས་སོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི། སྡོམ་པའི་ཐོབ་པ་ཞིག་པར་འདོད་དོ། །དེ་དག་གི་དོན་ཡང་། སྡོམ་པ་ཡོད་པའི་དོན་དགོས་པ་དྲུག་གི་ཆོས་དང་། ཟང་ཟིང་ལྟུང་དག་ལྟུང་མེད་པར་སོང་བའོ། །འདི་སྨོས་ནས་གཞན་མི་སྨོས་པ་ནི། སྡེ་ལྔ་བསྐྱེད་པ་ལ་མ་ཕུལ་བ་དགོས་པར་བསྟན་པ་བས། ཤི་འཕོས་པ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་མ་བཏང་བ་ཞིག་དགོས་པར་གོ་ 2-2-3a ནུས་ལ། འདི་གཉེན་པོ་བསྲུང་ནུས་པ་ལྟར་ཤི་འཕོས་པ་སོགས་མི་ནུས་པས་སྨོས་པ་དགོས་པ་མེད་དོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་བསླབ་པ་འབུལ་བའི་སྤྱི་དོན་ལ་ལྔ་ལས། གཞི་ལ་གསུམ་ལས། ཡུལ་གང་ལ་འབུལ་བ་ནི། ཐ་སྙད་ལྔ་ལྡན། ལུས་ཐ་མལ་པ། བདག་ལས་ཐ་དད་དེ་གསུམ། དངོས་པོ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བསླབ་པའོ། །རྟེན་ནི་རང་གཞན་དང་ཐ་མལ་བར་གནས་པའོ། །བསམ་པ་ལ་གཉིས་ལས། འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་པ་དང་། ཀུན་སློང་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་འབུལ་བར་འདོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་བསམ་པའི་དོན་ལ་ལུས་ངག་གི་རིག་བྱེད་ཀྱིས་འབུལ་བར་ཞུགས་པའོ། །མཐར་ཐུག་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་དོན་གོ་བའོ། །ཕུལ་ཉམས་ཀྱི་ཁྱད་པ

【現代漢語翻譯】因為這不屬於『捨棄根本』的範疇，所以在此處，將這些視為非共同捨棄是不合適的。歸納起來，有四種情況導致捨棄：死亡、基礎斷絕、所依衰損以及違背誓言。這四種情況分別對應于：死亡和未獲得解脫時知曉、夜晚過去這三種情況；邪見和正法衰敗這兩種情況；雙性人和 2-2-2b 變成三種性別的人這兩種情況；以及捨棄學處和犯根本戒這兩種情況，按順序排列。這些評論也應該從前面的內容中理解。死亡導致所依斷絕，產生邪見導致基礎斷絕，捨棄學處則與正確受持學處相違背。捨棄的自性是：分別說部認為，對於補特伽羅（藏文：གང་ཟག，梵文：Pudgala，梵文羅馬擬音：Pudgala，漢語字面意思：人）來說，戒律就像套在牦牛身上的重擔，而獲得戒律就像用繩索將重擔連線起來，捨棄就像連線的繩索斷裂一樣。唯識宗認為，捨棄一般分為三種：現行捨棄、種子捨棄和能力自性捨棄。但第一種（現行捨棄）是不成立的，因為在睡眠等情況下，捨棄之心並未顯現，因此會導致捨棄戒律的過失。第二種（種子捨棄）也是不成立的，因為捨棄后就不會再次產生。因此，第三種（能力自性捨棄）才是正確的。也就是說，在阿賴耶識（藏文：ཀུན་གཞི，梵文：Ālaya-vijñāna，梵文羅馬擬音：Ālaya-vijñāna，漢語字面意思：一切種識）中，捨棄了與現行相關的部分，而未捨棄與種子相關的部分。他們是這麼認為的。因此，捨棄的是以能力形式存在的戒律，而不是以現行和種子形式存在的戒律，捨棄現行和種子形式存在的戒律並不是捨棄戒律的含義。這與經部宗及以上宗派的觀點相似。分別說部認為，捨棄是戒律的獲得消失。這些的含義是：擁有戒律意味著具備六種必要的功德，並且已經清凈了所有雜染和墮罪。只提到這些而沒有提到其他，是爲了表明生起五種退失需要不捨棄。通過死亡等情況，也可以理解為需要不捨棄某些東西。因為守護這些對治品是可能的，而死亡等情況是不可能的，所以沒有必要特別說明。他們是這麼認為的。分別說部關於捨棄學處的共同要點有五個方面：從基礎上看有三個方面：所捨棄的對象是具備五種名稱、身體平凡、與自身不同的三種情況。所捨棄的事物是自身的學處。所依是存在於自他之間且平凡的狀態。從意樂上看有兩個方面：認知不顛倒，以及從內心深處想要捨棄的意願。行為是開始通過身語的行為來捨棄意樂所想的事情。最終是通過這些因緣理解其含義。捨棄和未捨棄的區別在於： 2-2-3a

【English Translation】 Since this does not belong to the category of 'abandoning the root', it is not appropriate to consider these as uncommon abandonments here. To summarize, there are four situations that lead to abandonment: death, the severance of the base, the deterioration of the support, and the violation of vows. These four situations correspond to: death and knowing there when liberation is not attained, the passing of the night these three situations; wrong views and the decline of the true Dharma these two situations; hermaphrodites and 2-2-2b those who become three genders these two situations; and abandoning the precepts and incurring defeat these two situations, in that order. These comments should also be understood from the previous content. Death leads to the severance of the support, generating wrong views leads to the severance of the base, and abandoning the precepts contradicts the correct upholding of the precepts. The nature of abandonment is: the Vaibhāṣika school believes that, for a Pudgala (Tibetan: གང་ཟག, Sanskrit: Pudgala, Romanized Sanskrit: Pudgala, literal meaning: person), the precepts are like a heavy burden on an ox, and obtaining the precepts is like connecting the burden with a rope, and abandonment is like the rope breaking. The Yogācāra school believes that abandonment is generally divided into three types: manifest abandonment, seed abandonment, and abandonment of the nature of power. But the first type (manifest abandonment) is not established, because in situations such as sleep, the mind of abandonment does not manifest, which would lead to the fault of abandoning the precepts. The second type (seed abandonment) is also not established, because after abandonment, it will not arise again. Therefore, the third type (abandonment of the nature of power) is correct. That is, in the Ālaya-vijñāna (Tibetan: ཀུན་གཞི, Sanskrit: Ālaya-vijñāna, Romanized Sanskrit: Ālaya-vijñāna, literal meaning: all-ground consciousness), the part related to manifestation is abandoned, while the part related to the seed is not abandoned. That's what they think. Therefore, what is abandoned is the precept that exists in the form of power, not the precept that exists in the form of manifestation and seed, and abandoning the precept that exists in the form of manifestation and seed is not the meaning of abandoning the precept. This is similar to the views of the Sautrāntika school and above. The Vaibhāṣika school believes that abandonment is the disappearance of the attainment of the precepts. The meaning of these is: having precepts means having six necessary qualities, and all defilements and transgressions have been purified. Only mentioning these and not mentioning others is to show that generating the five losses requires not abandoning. Through situations such as death, it can also be understood that it is necessary not to abandon certain things. Because it is possible to protect these antidotes, while situations such as death are not possible, there is no need to specifically explain. That's what they think. The common points of abandoning the precepts according to the Vaibhāṣika school have five aspects: from the basis, there are three aspects: the object to be abandoned is the three situations of having five names, having an ordinary body, and being different from oneself. The thing to be abandoned is one's own precepts. The support is the state of existing between oneself and others and being ordinary. From the intention, there are two aspects: cognition is not inverted, and the intention to abandon from the bottom of one's heart. The action is to begin to abandon what is intended by the intention through the actions of body and speech. Finally, the meaning is understood through these causes and conditions. The difference between abandoning and not abandoning is: 2-2-3a

ར་ནི། ལུས་ལ་བསྲུང་བའི་ནུས་པ་ཡོད་ཀྱང་བསམ་པས་བསྲུང་མི་འདོད་ནས་བཏང་བ་ནི་ཕུལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་ཉམས་པའོ། །ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་རོ། །རིག་བྱེད་གང་གིས་དངོས་སུ་གཏོང་བ་གོ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཕུལ་བ་ཡིན་ལ། བརྒྱུད་ནས་གོ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཉམས་པར་བྱས་པ་ཡིན་པར་རྣམ་འབྱེད་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་ཟེར་རོ། །ཡན་ལག་གི་དོན་ལ་བསླབ་པ་འབུལ་བའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ནི། མྱོས་པ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་ཉམས་པས་བསླབ་པ་འབུལ་བར་བྱས་པ་ཉིད་ནིའོ། །རང་བཞིན་ཉམས་པ་དེ་ནིའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྨྲ་མི་ནུས་པའི་ལྐུགས་པའོ། །མ་གོ་བ་ནི་བརྡ་མ་ཕྲད་པ་སྟེ་གླེན་འོན་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་མཐའ་འཁོབ་པ་ལ་དབུས་པས་ཕུལ་བ་ཡང་བསྡུ་བའོ། །དབེན་པར་དབེན་པའི་འདུ་ཤེས་སམ་མི་དབེན་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་འབུལ་བར་ཞུགས་པའི་དབེན་པ་ཡང་ལྐུགས་པའི་ཡུལ་ལ་ཞུགས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ 2-2-3b ལ་གྲགས་པའི་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དབེན་པར་དབེན་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་སམ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དབེན་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ཕུལ་ན་ཡང་ངོ་། །འབུལ་བའི་ཚིག་བསྟན་པ་ནི། བསླབ་པ་འབུལ་ལོ་ནི་དངོས་སུ་བརྗོད་པའོ། །རྟེན་བཏང་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ནས་མ་མོའི་བར་རོ། །ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་བཏང་བ་ནི། སློབ་དཔོན་ནམ་ཞེས་པ་གཉིས་སོ། །དམན་པའི་ས་བཟུང་བ་ནི། བདག་ཁྱིམ་པ་སོགས་སོ། །མཐུན་པའི་གྲོགས་སྤངས་པ་ནི་བདག་ཚངས་པ་སོགས་སོ། །འདི་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་བཏང་ན་སྡོམ་པ་གཏོང་སྟེ། འདི་ལས་འབྱུང་བས་སོ། །ཞེས་ཟེར་བ་ནི། དྲི་བ་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་ལས། དགེ་སློང་མ་ནག་མོ་དཔེར་བཞག་ནས་བཀག་གོ། །ཊཱི་ཀྐ་ལས། དབུལ་བའི་ཚིག་དག་ནི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་དག་དང་། ཆོ་ག་དེ་ལྟ་བུ་དག་དང་། རང་བཞིན་དེ་ལྟ་བུ་དག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ནི། བདག་ཚངས་པ་སོགས་དང་། བསླབ་པ་སོགས་དང་། རང་བཞིན་ཉམས་པ་སོགས་དང་རིམ་པ་བཞིན་སྦྱར་ཟེར་རོ། །ཊཱི་ཀྐ་ལས། ངག་དང་ལུས་ཀྱི་རིག་བྱེད་གཉིས་ཀས་གཏོང་བར་གསུངས་སོ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་བྱེ་བྲག་པ་ངོས་བཟུང་བ་ལ་གཉིས་ལས། དགེ་སློང་ཕའི་རྣམ་འབྱེད་ལ་ལྟུང་བ་སྡེ་ལྔ་ལས། དང་པོ་ཕམ་པའི་སྡེ་ནི་བཞིའོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་སྡེ་ལྔ་བསྐྱེད་པ་ལ་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ཡན་ལག་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བསླབ་པའི་ཡན་ལག་ནི་བཞི་སྟེ། བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་སྡོམ་པ་གསོར་རུང་བ་དང་ལྡན་པ་དང་། ཚིགས་གཅིག་པ་དང་། རྒྱུན་གཅིག་པ་དང་། ལས་དང་པོ་མིན་པའོ། །བསམ་པའི་ཡན་ལག་ནི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའོ། །དེ་དག་ནི་ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་ངོ་། །ཕལ་ཆེ་བའི་ཐུན་མོང་ནི་གཉིས་ལས། ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་དང་། ཕམ་ལྷག་དང་པོ་གཉིས་དང་། བརྐུ་བ་དང་བདུན་མ་གཏོགས་ 2-2-4a པ་ལ། ལུས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁ་དོག

【現代漢語翻譯】 ར་ནི། (Ra ni)有人說，身體雖然有守護的能力，但如果心不願守護而捨棄，那就是『舍』；反之，就是『退』。有人說，通過哪種行為直接理解為捨棄，那就是『舍』；通過間接理解，那就是『退』，這是在《分別解脫經》的註釋中說的。關於展示學習支分之義的舍戒特徵是：由於昏醉等自性退失而舍戒。自性退失就是指完全不能說話的啞巴。不理解是指不明白表示，即愚癡、聾啞、精神錯亂、邊地人，即使中部人舍戒也會被包括在內。在寂靜處以寂靜想或非寂靜想而進入舍戒的寂靜者，也如同進入啞巴的境地一樣，因為他對所有人來說，沒有普遍知曉的意識。即使在非寂靜處以寂靜想，或者以任何方式都以寂靜想來舍戒也是一樣。展示舍戒之語是：『我舍戒』是直接說出的。所依是指從佛到母。近取是指『阿阇梨』或『和尚』這兩種。處於下位是指『我，在家眾』等。捨棄同行的朋友是指『我，梵行者』等。如果對此捨棄皈依，就會捨棄律儀，因為律儀由此產生。有人說：在《廣釋問經》中，以黑比丘尼為例進行了遮止。《 टीका (ṭīkkā) 註釋》中說：『舍戒之語是像那樣的形式，像那樣的儀軌，像那樣的自性。』意思是說，分別與『我，梵行者』等、『學習』等、『自性退失』等依次對應。《 टीका (ṭīkkā) 註釋》中說：『已經說了通過身語二業來捨棄。』爲了確定不順品的差別，分為兩種：在比丘父的《分別解脫經》中，墮罪有五類，第一類是四種他勝罪。一般而言，產生五類墮罪有共同和不共同兩種支分。第一種有兩類：學習的支分有四種，即具有可恢復的比丘戒、同一戒體、同一傳承、不是初犯。意樂的支分是安住于自性。這些是所有人的共同之處。大多數人的共同之處有兩類：身體的支分是殺生、前兩種他勝罪、偷盜和除了第七種之外，身體本身的顏色。

【English Translation】 ར་ནི། (Ra ni) Some say that although the body has the power to protect, if the mind does not want to protect and abandons it, that is 'abandonment'; the opposite is 'decline'. Some say that whichever action directly understands as abandonment, that is 'abandonment'; understanding through indirect means is 'decline', as stated in the commentary on the Pratimoksha Sutra. Regarding the characteristics of abandoning vows, which demonstrate the meaning of learning branches: abandoning vows due to the decline of nature such as intoxication. The decline of nature refers to a mute person who cannot speak at all. Not understanding means not understanding the signs, i.e., foolishness, deafness, muteness, mental derangement, borderlanders; even if a central person abandons vows, they will be included. A solitary person who enters abandonment of vows in a solitary place with the thought of solitude or non-solitude, becomes like entering the realm of a mute person, because he does not have a universally known consciousness for all people. It is the same even if one abandons vows in a non-solitary place with the thought of solitude, or in any way with the thought of solitude. Demonstrating the words of abandoning vows: 'I abandon the vows' is directly spoken. The basis refers to from Buddha to mother. The close association refers to 'Acharya' or 'Upadhyaya'. Being in a lower position refers to 'I, a householder', etc. Abandoning like-minded friends refers to 'I, a Brahmachari', etc. If refuge is abandoned in this, the vows will be abandoned, because the vows arise from this. Some say: In the Extensive Explanation of Questions, the example of the black Bhikshuni is used to prohibit it. The टीका (ṭīkkā) commentary says: 'The words of abandoning vows are like that form, like that ritual, like that nature.' It means that they correspond respectively to 'I, a Brahmachari', etc., 'learning', etc., 'decline of nature', etc. The टीका (ṭīkkā) commentary says: 'It has been said that abandonment is done through both physical and verbal actions.' To identify the differences in the unfavorable aspects, it is divided into two types: In the Bhikshu Father's Pratimoksha Sutra, there are five categories of offenses, the first category being the four Parajikas. Generally, there are two types of branches for generating the five categories of offenses: common and uncommon. The first has two types: the branches of learning have four types, i.e., having recoverable Bhikshu vows, the same precepts, the same lineage, and not being a first-time offender. The branch of intention is abiding in nature. These are common to all. The common aspects for most people are two types: the branch of the body is killing, the first two Parajikas, stealing, and except for the seventh, the color of the body itself.

་དང་དབྱིབས་སུ་གནས་པའི་ལུས་ཐ་མལ་པར་གནས་པ་དང་། མཚན་གྱི་ཡན་ལག་ནི་ཕམ་པ་དང་པོ་སོགས་མཚན་ཉིད་ཇི་འདྲའི་ལྟུང་བ་སྡེ་ལྔ་མ་གཏོགས་པ་ལ་མཚན་ཉིད་དེ་ཉིད་ལ་སྦྱོར་བ་བྱས་ཤིང་མཚན་ཉིད་དེ་ཉིད་ལ་མཐར་ཐུག་གྲུབ་པའོ། །ཐུན་མོང་མིན་པ་ལ་བཞི་ལས། གཞིའི་ཡན་ལག་ལ་གཉིས་ལས། གང་ལ་བརྩལ་བའི་ཡུལ་ནི་རྨའི་སྒོ་གསུམ་དང་། མ་ཉམས་པ་དང་། དང་པོའི་མཐའ་ཕན་ཆད། རྟེན་དུ་རུང་བའོ། །རྩོལ་བྱེད་ཀྱི་རྟེན་ནི། ནོར་བུ་དང་ལྡན་པ་དང་། ནད་མེད་པ་དང་། ལས་སུ་རུང་བ་དང་། རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའོ། །འདུ་ཤེས་ནི་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་འདྲའོ། །ཀུན་སློང་ནི་མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་འདོད་རྒྱུན་མ་ཆད་པའོ། །སྦྱོར་བ་ཡན་ལག་གིས་རྨ་ལ་རེག་པར་རྩོམ་པའོ། །མཐར་ཐུག་རེག་པའི་བདེ་བ་རྫོགས་པར་བདག་གིར་བྱས་པའོ། ། ༈ ཚིག་གི་དོན། ཚིག་གི་དོན་ལ། ལུང་གི་བྱེ་བྲག་བཞི་ལས། རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ལ་གཉིས་ལས། ༈ ལྟུང་བའི་རྣམ་གཞག་མདོར་བསྟན་པ། ལྟུང་བའི་རྣམ་གཞག་ལ་མདོར་བསྟན་པ་ནི། བཅུག་ཅེས་པའི་སྒྲ་གནས་སྒྲུབ་པ་ལ་སྦྱར་ན་ནི་རྨའི་སྒོ་གསུམ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཡན་ལག་གི་རྣམ་པ་གཞུག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གསུམ་གྱི་བཅུག་པའི་རེག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་ན་ནི་སྟེན་པར་བྱེད་པའི་དགེ་སློང་ཕ་མ་ལ་བྱེད་པ་པོ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་ཕོའི་དབང་པོ་ཡིན་ཏེ། རྨའི་སྒོ་གསུམ་དུ་དེ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྨའི་སྒོ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱོགས་དེས་རེག་པ་ཉམས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་ན་ནི་སྟེན་པར་བྱེད་པའི་དགེ་སློང་དང་། དགེ་སློང་མ་ལ་ཕམ་པའོ། །དེ་ལྟར་མདོའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་གཉིས་སོ། །དེས་ནི་ལན་གཉིས་སུ་བཟླས་པས་ཐོབ་བོ། །གཞན་རྒྱལ་བར་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་ལ་ཡོད་པའི་ཉེས་པ་ནི་ཕམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ 2-2-4b ཕྱིར་ཕམ་པར་འགྱུར་བའོ། །ལུང་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་སྡེ་ལྔ་ག་ལ་བྱེད་པ་པོ་དང་གནས་གང་རུང་གི་སྒོ་ནས་རོ་མྱང་བར་བྱེད་ན་བསྙིལ་དགོས་བར་གསུངས་སོ། །ཟག་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་སྔར་གྱི་བྱེད་པའོ། །དེར་རོ་ནི་གཞན་སྒྲུབ་པའོ། །རྩོལ་བའི་ཟག་བྱེད་ལ་ཇི་ལྟ་བུ་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་ནི། མ་ཉམས་པར་རོ། །ཡུལ་གཞན་པ་ནི། ཁའམ་ཞེས་སོ། །མ་ཉམས་པ་ལ་ཕམ་པ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་པ་དག་ལ་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཉམས་པ་ཞེས་ཏེ། ལམ་དང་ཡན་ལག་གཉིས་ཀའོ། །བགྲོད་པར་བྱ་བ་ཕོ་མོ་མ་ནིང་འཁྲིག་པ་སྤྱད་དུ་མི་རུང་བ་ལ། བགྲོད་པར་བྱེད་པ་པོའི་དབང་པོས་རྩོལ་བར་བྱེད་པ་ལ་ན་སྨད་དེ་གང་ལ་མཐར་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བ་ལ་སྦྱོར་བ་ལ་ཉེས་བྱས་དང་། གང་ལ་མཐར་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བའི་རེག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་ཉེས་བྱས་དང་། ཁྲི་ལས་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོའོ། །མི་མ་ཡིན་པ་ཞེས་པ་ནས་རང

【現代漢語翻譯】以形狀存在的普通身體存在，戒律的支分，除了第一個失敗等五種墮罪之外，將戒律本身應用於戒律本身，並在戒律本身中最終完成。在四種不共之中，在基礎的支分中有兩種：所實踐的對境是三個傷口之門，未退失，以及直到第一個的盡頭，可以作為所依。努力的所依是：具有珍寶，沒有疾病，可以工作，屬於傳承。意識是迷惑與不迷惑之間。動機是不間斷地想要行不凈行。行為是用支分開始觸碰傷口。最終是完全擁有觸碰的快樂。詞義方面，在四種經文的差別中，在兩種區分的陳述中：關於墮罪的簡要陳述：關於墮罪的簡要陳述是：『進入』這個詞如果用於建立處所，那麼就是三個傷口之門，因為支分的形狀應該進入那裡。如果體驗那三個的進入的觸碰，那麼對於作為所依的比丘父母，在建立作者的方面，就是男性的權勢，因為那個應該進入三個傷口之門。如果具有三個傷口之門的那個體驗觸碰，那麼對於作為所依的比丘和比丘尼，就是失敗。這樣，在經文的差別中有兩種建立。通過重複兩次，就可以獲得。其他讓勝利者進入的過失是失敗，因為那將成為行為，所以成為失敗。經文中說，如果五類出家人中的任何一個通過作者或處所的門來品嚐味道，那麼就需要懺悔。『製造漏失』是指之前的行為。在那裡，味道是建立其他。在努力的漏失中，什麼樣的情況下會成為墮罪呢？是沒有退失。其他的對境是口等。對於沒有退失的情況，就是失敗。對於退失的情況會變成什麼呢？說是退失，即道路和支分兩者。對於不應該行淫的男女和非男非女，如果行淫者的權勢進行努力，那麼對於最終變得粗大的地方進行結合，就是惡作；對於最終變得粗大的觸碰等結合，就是惡作；對於從床上起來等結合的行為，就是輕微的惡作。從非人到自己……

【English Translation】 The ordinary body existing in form exists, and the limbs of the precepts, except for the first defeat and the five kinds of downfalls, apply the precepts themselves to the precepts themselves, and are ultimately accomplished in the precepts themselves. Among the four uncommon ones, there are two in the branch of the base: the object to be practiced is the three doors of wounds, not diminished, and up to the end of the first. The basis of effort is: having jewels, being free from disease, being able to work, and belonging to the lineage. Consciousness is like being confused or not confused. The motivation is the continuous desire to engage in impure conduct. The action is to start touching the wound with the limb. The ultimate is to fully possess the bliss of touching. In terms of words, among the four distinctions of scriptures, in the two distinctions of statements: A brief presentation of the categories of downfall: A brief presentation of the categories of downfall is: if the word 'enter' is applied to establishing a place, then it is the three doors of wounds, because the shape of the limb should enter there. If experiencing the touch of entering those three, then for the parents of the bhikshu who are the basis, in the aspect of establishing the agent, it is the power of the male, because that should enter the three doors of wounds. If that one with the three doors of wounds experiences the touch, then for the bhikshu and bhikshuni who are the basis, it is defeat. Thus, in the distinction of scriptures, there are two establishments. By repeating twice, one can obtain it. Other faults of letting the victor enter are defeat, because that will become the action, so it becomes defeat. The scriptures say that if any of the five kinds of ordained people tastes the flavor through the door of the agent or the place, then repentance is required. 'Making leakage' refers to the previous action. There, the flavor is establishing others. In the leakage of effort, in what kind of situation will it become a downfall? It is without diminishing. The other object is the mouth, etc. For the situation of not diminishing, it is defeat. What will it become for the diminished situations? It is said to be diminished, that is, both the path and the limb. For men, women, and hermaphrodites who should not engage in sexual intercourse, if the power of the one who engages in sexual intercourse makes an effort, then for combining with the place that ultimately becomes thick, it is an evil deed; for combining with the touch, etc., that ultimately becomes thick, it is an evil deed; for the action of combining with the action of getting up from the bed, etc., it is a subtle evil deed. From non-humans to oneself...

་གི་བསྟེན་པར་བྱར་རོ། །ཞེས་པའི་བར་ནི་བགྲོད་པར་བྱ་བ་ལ་དོགས་པ་བཅད་པའོ། །སྔར་ཞེས་པ་གཉིས་ནི། བགྲོད་པར་བྱེད་ཚུལ་ལ་དོགས་པ་བཅད་པའོ། །བསླབ་པར་བྱ་བ་ནི། བསྲུངས་པ་ཞེས་ཏེ། ཁ་ཅིག་གཉིས་སུ་བྱེད་ཀྱང་འགྲེལ་པས་གསུམ་དུ་མཛད་དོ། །ཕྲན་ཚེགས་ཀྱི་བརྗོད་པ་ལ། ཁྱིམ་ལ་སོགས་པ་གང་དུ་བུད་མེད་ཀྱིས་ཚུལ་མ་ཡིན་པའི་བསམ་པས་རྗོད་པ་དང་། དགོན་པ་ལ་སོགས་པ་གང་དུ་མི་མ་ཡིན་པས་འཁྲིག་པ་བསྟེན་པ་ལ་སོགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རྩལ་བདེར་ཞེས་སམ། འཛག་སྣོད་ལ་སྦོམ་པོར་གསུངས་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མིན་པའི་ཆ་མ་ཡིན་པས་འཆང་བའོ། །སྐམ་པས་གདབ་ཅིང་བྱི་དོར་བྱ་བ་དང་། དུས་དུས་སུ་བཀྲུས་སྐམ་པར་བྱའོ། ། 2-2-5a འཛག་སྣོད་ཀྱི་སྐོར་རྣམས་གནང་བའི་བསླབ་བྱར་བྱེད་པ་ཡོད་ཀྱང་བཅས་པ་དེ་དང་འབྲེལ་བའི་དགེ་སློང་ལ་སྒྲུབ་བཅས་སུ་གསལ་ལོ། །ཞུ་བས་བརྗོད་པ་ལ། ཡན་ལག་གི་མཚན་ཉིད་ནི་ཁའི་ཞེས་སོགས་སོ། །ལུས་ཉམས་ཀྱང་རྨ་མི་ཉམས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བགྲོད་པར་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ལུས་ཡིན་གྱི། རྨའི་སྒོ་ཆེད་དུ་བཅོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སེལ་བ་ཅིར་འགྱུར་དང་བཅས་པ་ནི། མངོན་པ་ཞེས་སོགས་སོ། །སྦོམ་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཞེས་པས་ནི་མཐའ་ཉིད་ཅེས་པ་ཡན་ཆད་འཛིན་ནོ། །བཙོས་པ་རྨའི་སྒོ་ཉམས་ན་སྤུ་ཡོད་མེད་འདྲ་མོད་ཀྱང་། སྤུ་མེད་པ་སྨོས་པས་ནི་པགས་པ་མི་དང་འདྲ་བས་ཕམ་པར་འགྱུར་རམ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། ཤི་བའི་རྨའི་སྒོ་གསུམ་ཆར་ལ་དངོས་གཞིར་བསྟན་པ་ལ་ཁ་ལ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བར་འདོད་ནས་མགོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ལམ་གཞན་གཉིས་ནི་དངོས་གཞིའོ། །རྨའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བསྟན་ནས། ཕོའི་དབང་པོའི་སྦོམ་པོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བསྟེན་པར་ཞེས་སོ། །དེ་ལ་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ནི་རྨའི་སྒོ་གསུམ་མོ། །སྟེན་པར་བྱེད་པ་ནི་ཕོའི་དབང་པོའོ། །གཉིས་ཞེས་པ་ནི་བསྟེན་བྱ་ལུས་ལས་ཐ་དད་དུ་བྱས་ཤིང་། སྟེན་བྱེད་ཐ་མི་དད་དུ་བྱས་པ་དང་། དེ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་གྱི་བསྟེན་བྱ་ལུས་ལས་ཐ་དད་དུ་བྱས་པར་རང་གི་སྟེན་བྱེད་ལུས་ལས་ཐ་དད་དུ་མ་བྱས་པ་སྦྱོར་བའོ། །འདི་ལ་རང་དང་གཞན་གྱི་བསྟེན་བྱ་ཐ་མི་དད་བྱས་ན་ཕམ་པར་འགྱུར་ཞིང་། རང་གི་བསྟེན་བྱ་ཐ་དད་པར་བྱས་ན་སྟེན་བྱེད་དང་གཉིས་ཀ་རང་གི་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། དགེ་སློང་གི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི་རང་དང་གཞན་གྱི་ 2-2-5b སྟེན་བྱེད་ཐ་དད་པར་བྱས་པ་རང་གི་བསྟེན་བྱ་ཐ་དད་དུ་མ་བྱས་པར་སྦྱོར་བའོ། །དགེ་སློང་མའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི། གཞན་ཁོ་ནའི་སྟེན་བྱེད་རང་གི་བསྟེན་བྱ་ཐ་མི་དད་དུ་བྱས་པར་སྦྱོར་བའོ། །དེ་ལྟར་ན་སྔ་མ་ལ་སྦོམ་པ

【現代漢語翻譯】『應當依靠。』這之間是斷除對於行走的疑惑。之前的兩個『說』，是斷除對於行走方式的疑惑。應當學習的是，應當守護，有些人分為兩種，但註釋者認為是三種。關於瑣碎的陳述，無論是在家還是其他地方，如果婦女以不適當的想法說話，或者在寺廟或其他地方，如果非人進行性行為等，因為有害，所以說是『技巧安樂』嗎？關於容器粗大的說法，是指具有煩惱的心，而這裡是指不具有煩惱的部分不適當的持有。用乾燥的東西擦拭並清潔，並隨時清洗晾乾。關於容器的各種給予的教導，雖然有作為應學習的內容，但與所制定的戒律相關的比丘，則明確地作為隨行而修持的內容。關於通過請求來表達，肢體的特徵是『口』等等。爲了表明身體受損但傷口沒有受損，所以說是『行走』。那也是身體，但不是爲了專門治療傷口。『變成什麼』和『包括什麼』，是指『現觀』等等。『以粗大為主』是指直到『盡頭』。煮熟的傷口如果受損，無論有沒有毛髮都一樣，但提到沒有毛髮，是爲了消除『面板像人一樣會失敗嗎』的疑惑。對於死亡的三個傷口，在實際展示時，因為想要在口上進行區分，所以說是『頭』。另外兩條路是實際的。在展示了三個傷口的不同狀態后，爲了展示男性的粗大，所以說是『依靠』。其中，應當依靠的是三個傷口，依靠的是男性的性器官。『二』是指將所依靠的與身體區分開來，將依靠者不區分開來，以及與此相反的兩種情況。第一種情況是，將他人的所依靠的與身體區分開來，而自己的依靠者不與身體區分開來。在這種情況下，如果將自己和他人的所依靠的視為相同，就會失敗，如果將自己的所依靠的視為不同，那麼依靠者和所依靠的都會變成自己的。第二種情況是，以比丘為例，將自己和他人的依靠者視為不同，而自己的所依靠的沒有視為不同。以比丘尼為例，僅僅將他人的依靠者與自己的所依靠的視為相同。這樣，如果之前是粗大...

【English Translation】 'Should rely on.' The space in between is to cut off doubts about walking. The two 'previously' are to cut off doubts about the manner of walking. What should be learned is what should be protected. Some divide it into two, but the commentators consider it to be three. Regarding trivial statements, whether at home or elsewhere, if a woman speaks with inappropriate thoughts, or in a monastery or elsewhere, if non-humans engage in sexual activity, etc., because it is harmful, is it called 'skillful ease'? The statement about the container being large refers to the mind with afflictions, but here it refers to the inappropriate holding of the part without afflictions. Wipe with dry things and clean, and wash and dry from time to time. Regarding the various teachings on giving of containers, although there are things to be learned, for the bhikshu related to the precepts that have been established, it is clearly stated as something to be practiced along with the precepts. Regarding expressing through requests, the characteristics of the limbs are 'mouth' and so on. To show that the body is damaged but the wound is not damaged, it is said 'walking'. That is also the body, but it is not specifically for treating the wound. 'What will it become' and 'what is included' refer to 'Abhisamaya' and so on. 'Mainly based on the large' refers to holding up to 'the end'. If a cooked wound is damaged, it is the same whether there is hair or not, but mentioning that there is no hair is to dispel the doubt that 'will the skin fail like a person?' For the three wounds of death, when actually showing them, because one wants to differentiate on the mouth, it is said 'head'. The other two paths are actual. After showing the different states of the three wounds, to show the largeness of the male organ, it is said 'rely on'. Among them, what should be relied on are the three wounds, and what relies on them is the male organ. 'Two' refers to distinguishing what is relied on from the body, not distinguishing the one who relies, and the two opposite situations. The first situation is that what others rely on is distinguished from the body, while one's own who relies is not distinguished from the body. In this case, if one considers what oneself and others rely on as the same, one will fail. If one considers what one relies on as different, then both the one who relies and what is relied on will become one's own. The second situation is, taking the bhikshu as an example, one considers oneself and others who rely as different, while one's own what is relied on is not considered different. Taking the bhikshuni as an example, one only considers others who rely on as the same as one's own what is relied on. In this way, if the previous one is large...

ོ་གསུམ། བར་པ་ལ་བཞི་འམ་གཉིས། ཐ་མ་ལ་གསུམ་སྟེ། བརྒྱད་དམ་བཅུའོ། །རང་དང་གཞན་གྱི་བསྟེན་བྱ་སྟེན་བྱེད་གང་རུང་གཅིག་ཐ་དད་དུ་བྱས། གཅིག་ཐ་དད་དུ་མ་བྱས་པ་ལས་གཞན། གང་ཟག་གཞན་འབའ་ཞིག་གི་བསྟེན་བྱ་སྟེན་བྱེད་གཉིས་ཀ་ལུས་ལས་ཐ་དད་དུ་བྱས་པ་དང་། ཐ་མི་དད་གཉིས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་དུ་དང་གཞན་ཕོ་མོ་མ་ནིང་གི་བསྟེན་བྱ་སྟེན་བྱེད་གཉིས་དང་ཅི་རིགས་པར། གཞན་དུ་སྟེ། དེ་གཉིས་རིགས་མཐུན་ནང་ལ་མ་ཡིན་གྱི། རིགས་མི་མཐུན་དུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་ན་སྦོམ་པོ་སྟེ་འདི་ལས་དྲུག་གོ། །དེ་ལྟར་ན་གཉིས་ཀ་བསྡོམས་པས་བཅུ་བཞིའམ། བཅུ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །འདུལ་བྱེད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ལ་གཉིས་ལས། ཐུན་མོང་བ་བསམས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། དགེ་སློང་གི་ཞེས་ཏེ། རྣམ་འབྱེད་ལས། མྱོས་པ། སེམས་འཁྲུགས་པ། ཚོར་བས་གཟིར་བ་རྣམས་ལ་ལྟུང་མེད་དུ་གསུངས་ལ། འདུལ་བྱེད་ལས། དེ་གསུམ་ལ་རྒྱུ་དུ་མཆིས། ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས་ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ། རྒྱུ་ལྔ་ལྔ་དང་། ངོ་བོ་དགེ་སློང་དུ་མི་ཤེས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱི་མ་འདིར་བསྡུས་པའོ། །དང་པོའི་རྒྱུ་ལྔ་ནི་ནོར་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ཟད་པ་དང་། ཉེ་དུ་ཟད་པ་དང་། འབྱུང་བ་ཆ་མ་སྙོམས་པ་དང་། མི་མ་ཡིན་པའི་སྟོབས་དང་། སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་ནོ། །གཉིས་པའི་རྒྱུ་ལྔ་ནི། མི་མ་ཡིན་པས་བརླམས་པ་དང་། བཞིན་གྱི་མདངས་ཕྲོགས་པ་དང་། རྡེག་པ་དང་། ཁམས་མ་སྙོམས་པ་དང་། ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་ནོ། །གསུམ་པའི་རྒྱུ་ལྔ་ནི། རླུང་དང་བད་ཀན་དང་མཁྲིས་པ་དང་། འདུས་པ་ཡོངས་གྱུར་པ་སྟེ། 2-2-6a ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་ནོ། །དགེ་སློང་དུ་མི་ཤེས་པས་ནི་བདག་ཉིད་ལ་བརྟན་པར་འཇུག་མི་ནུས་པར་བསྟན་ལ། དེས་ཡུལ་དང་བྱ་བ་ལ་བརྟན་པར་འཇུག་མི་ནུས་པ་ཡང་མཚོན་ནོ། །སྨྱོ་བ་སོགས་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། རྒྱུ་སོ་སོས་བསྐྱེད་པའི་བསམ་པ་འདྲེན་མར་གནས་པ་དང་། རང་བཞིན་དུ་མི་གནས་པ་ལ་རྒྱུན་དུ་གནས་པ་དང་། དེའི་སྟེང་དུ་ལུས་ཀྱང་ལས་སུ་མི་རུང་བར་གནས་པའོ། །ཞེས་སྔ་མ་རྣམས་ཟེར་རོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལ་ལྟུང་བ་རྣམ་དག་གིས་སེལ་བ་ལ་ན་སྨད་པ་ནི་ཉམས་པ་སོགས་ཏེ་ཕྱིན་ཚུལ་ནི་ནང་ནས་བརྩམས་པའོ། །འཁྲུགས་ཞེས་པ་ནི་བཏང་བ་སྟེ། གང་འཁྲུགས་ན་བཅུ་གཉིས་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་དགེ་སློབ་མའི་བསླབ་པ་ཡིན་གྱི། དགེ་ཚུལ་མའི་བསླབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དབེན་པ་བ་སྡིག་ཅན་གྱི་ལྷན་ཅིག་སྦྱར་བའི་གནས་སྐབས་ན་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་ཕམ་པ་དང་འདྲ་བའི་ཉེས་བྱས་འབྱུང་བས། དེའི་ལུས་ལ་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གིས་ཚེ་འཁྲུགས་ན་རང་ལ་གཞན་གྱིས་བསྟེན་པའི་ཕྱིར་རྗོད་པ་ན་དེ་ལྟ་བུ་རུང་ངོ་། །ཞེས་དགེ་སློབ་མས་གཞན་ལ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ན་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ཡིན་

【現代漢語翻譯】初有三，中有四或二，末有三，共八或十。通過區分或不區分自己和他人的所依和能依，以及將他人之所依和能依二者都與其身體區分開來或不區分開來，並且根據情況將二者與男性、女性或非男非女的所依和能依結合起來。這二者不應在同類中結合，而應在不同類中結合，這是粗罪，由此產生六種罪過。這樣，兩者加起來就變成十四或十六種罪過。對於調伏者的言說，有兩種情況。共同的思考特徵是：『比丘的』。在《分別》中說：對於醉酒、精神錯亂、受苦者，沒有墮罪。在《調伏》中，有人問：『這三種情況有多少原因？其本質是什麼？』回答說：『有五個原因，其本質是不認識比丘。』後者被包括在這裡。第一個的五個原因是：財富耗盡、受用耗盡、親屬耗盡、元素不平衡、非人的力量和前世業力的成熟。第二個的五個原因是：被非人迷惑、面色憔悴、毆打、元素不平衡和業力的成熟。第三個的五個原因是：風、膽汁、痰和完全顛倒的混合，以及業力的成熟。不認識比丘表明他不能穩定地安住于自身，這也意味著他不能穩定地安住于對境和行為。瘋狂等三種情況的區別是：由各自的原因產生的思想持續存在，以及本質上不持續存在，持續存在，並且在此基礎上，身體也變得不適于工作。』這是先前的人所說的。對於非共同的，通過完全消除墮罪來責備，例如衰退等，其方式是從內部開始。『錯亂』是指放棄，如果錯亂，則是放棄十二種應捨棄的學處，這是比丘尼的學處，而不是沙彌尼的學處，因為在與隱居者和罪人交往的情況下，她沒有經歷過。否則，就會產生類似於他勝罪的罪過，因此，她的身體不會產生出生的本性。如果因為他人依賴自己而錯亂，那麼說出來是可以的。因為比丘尼已經向他人承諾，所以她已經經歷過了。 2-2-6a 業力的成熟。不認識比丘表明他不能穩定地安住于自身，這也意味著他不能穩定地安住于對境和行為。瘋狂等三種情況的區別是：由各自的原因產生的思想持續存在，以及本質上不持續存在，持續存在，並且在此基礎上，身體也變得不適于工作。』這是先前的人所說的。對於非共同的，通過完全消除墮罪來責備，例如衰退等，其方式是從內部開始。『錯亂』是指放棄，如果錯亂，則是放棄十二種應捨棄的學處，這是比丘尼的學處，而不是沙彌尼的學處，因為在與隱居者和罪人交往的情況下，她沒有經歷過。否則，就會產生類似於他勝罪的罪過，因此，她的身體不會產生出生的本性。如果因為他人依賴自己而錯亂，那麼說出來是可以的。因為比丘尼已經向他人承諾，所以她已經經歷過了。

【English Translation】 Initially, there are three; in the middle, four or two; and finally, three, totaling eight or ten. By distinguishing or not distinguishing between the object of reliance and the act of reliance of oneself and others, and by distinguishing both the object of reliance and the act of reliance of another person from their body, or not distinguishing them, and by combining the two with the object of reliance and the act of reliance of male, female, or neuter individuals as appropriate. These two should not be combined within the same category but should be combined in different categories, which is a gross offense, resulting in six offenses. Thus, the two combined become fourteen or sixteen offenses. Regarding the speech of the tamer, there are two situations. The common characteristic of contemplation is: 'of a bhikshu'. In the 'Distinction' it is said: For those who are drunk, mentally disturbed, or afflicted by feelings, there is no transgression. In the 'Taming', someone asked: 'How many causes are there for these three situations? What is their essence?' The answer was: 'There are five causes, and their essence is not recognizing a bhikshu.' The latter is included here. The five causes of the first are: depletion of wealth, depletion of resources, depletion of relatives, imbalance of elements, the power of non-humans, and the maturation of past karma. The five causes of the second are: being deluded by non-humans, loss of complexion, beatings, imbalance of elements, and the maturation of karma. The five causes of the third are: wind, phlegm, bile, and a completely reversed mixture, and the maturation of karma. Not recognizing a bhikshu indicates that he cannot stably abide in himself, which also implies that he cannot stably abide in objects and actions. The distinctions between madness and the other three are: the thoughts produced by their respective causes remain as guides, and whether they inherently do not remain, remain continuously, and on top of that, the body also becomes unfit for work.' This is what the former ones said. For the uncommon, blaming by completely eliminating transgressions, such as decline, etc., the method is to start from within. 'Confusion' means abandonment; if confused, it is abandoning the twelve precepts to be abandoned, which are the precepts of a bhikshuni, not of a shramanerika, because she has not experienced it in the situation of associating with hermits and sinners. Otherwise, an offense similar to defeat will occur, therefore, her body will not produce the nature of birth. If one is confused because others rely on oneself, then it is permissible to speak out. Because the bhikshuni has promised to others, she has experienced it. 2-2-6a The maturation of karma. Not recognizing a bhikshu indicates that he cannot stably abide in himself, which also implies that he cannot stably abide in objects and actions. The distinctions between madness and the other three are: the thoughts produced by their respective causes remain as guides, and whether they inherently do not remain, remain continuously, and on top of that, the body also becomes unfit for work.' This is what the former ones said. For the uncommon, blaming by completely eliminating transgressions, such as decline, etc., the method is to start from within. 'Confusion' means abandonment; if confused, it is abandoning the twelve precepts to be abandoned, which are the precepts of a bhikshuni, not of a shramanerika, because she has not experienced it in the situation of associating with hermits and sinners. Otherwise, an offense similar to defeat will occur, therefore, her body will not produce the nature of birth. If one is confused because others rely on oneself, then it is permissible to speak out. Because the bhikshuni has promised to others, she has experienced it.

གྱི། བཙལ་བའི་དུས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་མི་དགའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁས་བླངས་པའི་དུས་ཁོ་ནར་ཉེས་བྱས་བྱུང་ལ། དེ་ཉིད་གཏོང་བའི་རྒྱུ་ཡང་ཡིན་ནོ། །སྐྲག་པ་དང་། ངོ་ཚ་བས་ཀྱང་ཞེས་པ་ནི། མཚམས་ལས་འདས་ཀྱང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བདག་གིར་བྱེད་པ་མེད་པས་མཐར་ཐུག་གི་དེ་ལ་བྱའོ། །འོ་ན་ཀླུ་རང་གི་ལུས་སྦྲུལ་དུ་རྒྱུ་ལྔ་ལས་ཆགས་པའི་སྟོབས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་ཞིག་ལ་ལུས་ཀྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མིན་ནམ། དེས་ན་བསྟེན་ 2-2-6b གྱིས་ཀྱང་མྱོང་བས་ཕམ་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཁ་ཅིག་སྔོན་ལ་ཡུལ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་སུན་འབྱིན་གྱི་བར་ཆད་མི་སྲིད་པས་དེས་ན་སྦྱོར་བའི་ཆགས་པས་སྤྲུལ་པ་ཞིག་ཟེར་རོ། །བརྡོས་པ་ཞེས་པ་ནི། རེག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མི་བྱེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །མི་འདོད་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ནི། ཕྱུགས་ཞེས་པ་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། །ཤེས་བཞིན་ཞེས་པ་ནི། འོག་མ་གསུམ་ལ་ཡང་སྦྱར་ཏེ། བུད་མེད་ལ་རེག་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལེགས་པར་ཞེས་པ་ནི། རབ་ཏུ་བྱུང་འདོད་ལེགས་པར་སོ་སོར་བརྟག་པ་བྱས་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་བྱའོ། །འདི་རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་གཞིར་དོན་གྱིས་བསྟན་མོད་ཀྱང་། འདིར་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་བུད་མེད་སྐྱེས་པ་གཞོན་ནུ་འདྲ་བ་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། དགེ་སློང་དག་གི་ནང་དུ་བཞག་ན་གནོད་པ་ཆེ་བར་འགྱུར་བས། རབ་ཏུ་འབྱུང་འདོད་རྟོག་པ་ལ། གུས་པ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་བསླབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱོར་བ་ལྷོད་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བས་མི་ལྷོད་པར་བྱ་དགོས་ལ། ལྷག་པར་ཡང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་བྱ་དགོས་སོ། །ཞེས་ཊཱི་ཀྐ་ལས་སོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག་དེ་ལྟ་ན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་གཞིའི་ཆོས་ཀུན་སྨོས་དགོས་པར་འགྱུར་ཞེས་བཀག་ནས། མཚན་གྱི་དབྱིབས་ཐ་དད་པའི་དབྱིབས་དང་། ཁ་དོག་འདྲ་བ་རབ་ཏུ་འབྱིན་པ་བཀག་སྟེ། ཕམ་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་རང་ལུགས་འཇོག་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཕྱོགས་སྔ་མར་བྱས་པའི་དོན་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རབ་བྱུང་གཞིའི་ཆོས་ཀུན་སྨོས་དགོས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་དང་གཞིའི་ཆོས་གཞན་ལ་ཕམ་པ་དང་པོའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་དགག་བྱ་ཡོད་མེད་གཏན་མི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགེ་སློང་མས་ཞེས་པར་ཡང་གིས་ནི། གྲོགས་མོ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། 2-2-7a དེར་བློས་དབབ་པ་མི་བྱ་བར་སྟོན་ནོ། །མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་ལ་། རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ལ་བཞི་ལས། གཞི་ལ་གཉིས་ཏེ། གང་ལ་རྐུ་བའི་ཡུལ་དང་གང་བརྐུ་བའི་དངོས་པོའོ། །དང་པོ་ནི། མི་ཡིན་པ། རང་ལ་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པ་སྟེ་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་དེར་དུས་དེའི་ཚེ་སྦྱོར་བ་གཅིག་གིས་བརྐུ་བྱ་རྐུ་བྱེད་ལ་བལྟོས་པའི་ཀརྵ་པ་ཎ་བཞི་ཆ་ཚང་བ་དང་། ཡུལ་དེར་དབང་ཞིང་བ

【現代漢語翻譯】吉(gyi)。尋找的時候不是，因為不高興。承諾的時候才會有過失，那也是捨棄的原因。害怕和羞恥也是，即使超過了界限，也不會擁有體驗，所以最終會那樣。那麼，龍自己的身體是由五種元素組成的蛇，難道不是以身體體驗力量的化身嗎？因此，如果依賴也會因為體驗而失敗，那麼怎麼辦呢？對此，有些人說，首先是由地方體驗的。如果那樣，清凈就不會有障礙，所以說是結合的化身。『接觸』的意思是，假設不體驗觸覺。『不情願』的意思是，也適用於牲畜。『知道』的意思是，也適用於下面的三個，因為要避免接觸女性。『好好的』的意思是，想要出家的人要好好地分別觀察，然後再出家。雖然這裡以出家的基礎來暗示意義，但在這裡說，如果像年輕男子一樣的女性出家，放在比丘中會造成很大的危害，所以對於想要出家的人，要生起極大的恭敬心。像這樣，如果對所有的戒律都放鬆，就會有過失，所以不能放鬆，特別是對於出家的人更要這樣做。這是出自 टीका (ṭīkā) 的說法。對此，有些人阻止說，如果那樣，因為相同，就需要說所有的基礎法。禁止名稱的形狀不同的形狀和顏色相同的人出家，因為會成為失敗的原因。像這樣建立自己的觀點是不合理的，因為之前所做的意思也是一樣的。不需要說所有的出家基礎法，因為這個和其他的基礎法，在成為第一個失敗的原因的禁止對象是否存在上，是完全不同的。在『比丘尼』中，『也』表示即使有朋友，也不要信任她。關於不給予而拿取，在分別的陳述中有四種，在基礎上分為兩種：偷竊的對象和被偷竊的物品。第一種是：不是人，在物質方面與自己不同，這是兩種。第二種是：在那個地方，在那個時候，一次行為就偷取了相對於偷竊對像和偷竊者的四分之一喀爾沙巴拿（karṣāpaṇa）的價值，並且那個地方有權力。

【English Translation】 Gyi. It is not during the search, because of displeasure. Only at the time of commitment does a transgression occur, and that is also the cause of abandonment. Fear and shame also, even if they exceed the limit, one does not possess the experience, so it ultimately leads to that. So, isn't the dragon's own body, a serpent composed of five elements, experiencing the power of transformation through the body? Therefore, if relying on it also leads to defeat through experience, what should be done? To this, some say that it is first experienced by the place. If that is the case, purity would not have obstacles, so it is said to be a transformation of union. 'Contact' means assuming that one does not experience touch. 'Unwillingly' means that it also applies to livestock. 'Knowingly' means that it also applies to the following three, because one must avoid contact with women. 'Well' means that those who wish to be ordained should carefully examine each aspect before ordaining. Although this implies the meaning of the basis of ordination, it is said here that if a woman like a young man is ordained and placed among the monks, it will cause great harm. Therefore, one should generate great respect for those who wish to be ordained. In this way, if one relaxes in all the precepts, it will lead to transgression, so one must not relax, especially for those who are ordained. This is from the ṭīkā. To this, some object, saying that if that is the case, because they are the same, all the foundational dharmas must be mentioned. They forbid ordaining those with different shapes of names and the same color, because it will become a cause of defeat. Establishing one's own view in this way is unreasonable, because the meaning of what was done before is the same. It is not necessary to mention all the foundational dharmas of ordination, because this and other foundational dharmas are completely different in whether or not there is a prohibited object that becomes the cause of the first defeat. In 'bhikṣuṇī', 'also' indicates that even if there is a friend, one should not trust her. Regarding taking what is not given, there are four types in the separate statement, divided into two on the basis: the object of theft and the object being stolen. The first is: not a person, different from oneself in terms of substance, these are two. The second is: in that place, at that time, a single action steals a value of one-fourth of a karṣāpaṇa relative to the object of theft and the thief, and that place has authority.

དག་གིར་བྱས་བ་དང་། མི་དབང་བ་སྟེ་གསུམ་མོ། །བསམ་པ་ལ་གཉིས་ལས། འདུ་ཤེས་ནི་ཡིད་གཉིས་ཕན་ཆད་ཀྱིས་རྣམ་པ་མ་དོར་བའི་མ་འཁྲུལ་བ་དང་། ཀུན་སློང་ནི་གཞན་གྱི་ཡིན་ཏེ། མ་གནང་ཡང་། བདག་ཉིད་ཀྱི་འཚོ་བའི་ཆེད་དུ་གཏན་དུ་འབྲལ་འདོད་རྒྱུན་མ་ཆད་པའོ། །སྦྱོར་བ་ནི། གང་ལ་བསམ་པ་དེ་ཉིད་ལ། རང་ངམ་བསྐོས་པས་ལུས་ངག་ཏུ་གྲུབ་པར་བྱས་པའོ། །མཐར་ཐུག་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་ཐོབ་བློ་སྐྱེས་པ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཚིག་གི་དོན་ལ་གཉིས་ལས། ལྟུང་བ་རྣམ་གཞག་ལ་གཉིས་ལ་མདོར་བསྟན་པ་ནི། གང་བྱས་ན་མ་བྱིན་པར་ལེན་པའི་ཕམ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དགེ་སློང་གིས་གང་ལ་བརྐུ་བའི་ཕྱིར་རང་ཁོ་ནས་བྱ་བ་བྱེད་པས་བརྐུ་བའམ། རང་གིས་བཅོལ་ནས་གཞན་གྱི་རྫས་རྐུ་བར་བྱེད་པའི་བརྐུར་བཅུག་པ་དག་གིས་བརྐུས་ནའོ། །རང་གི་ལུས་ངག་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་མ་ཟད་དེ། མངགས་པས་བརྐུ་བའམ། བརྐུར་བཅུག་པ་དག་གིས་ཀྱང་ངོ་། །རྐུ་བ་ནི་མངགས་པ་རང་གིས་ལུས་ཀྱིས་བྱེད་པའོ། །བརྐུར་བཅུག་པ་ནི། མངགས་པས་སོང་ལ་རང་གིས་རྐུས་ཤིག་སོང་ལ་རྐུར་ཆུག་ཅིག་ཅེས་བྱེད་དུ་བཅུག་པའོ། །མངགས་པའི་མངགས་པས་བརྐུས་པ་ལ་ཡང་བྱེ་བྲག་མེད་དོ། །ཅི་ཞིག་བརྐུ་བའམ། རྐུར་བཅུག་པ་དང་། མངགས་པས་ 2-2-7b ཀྱང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དེར་འགྱུར་ཞེ་ན། མ་བྱིན་པ་ཞེས་ཏེ། བྱིན་པ་ལ་ཡང་རྐུ་སེམས་ཀྱིས་ལེན་པ་སྲིད་པས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱའོ། །ཚད་ཅི་ཙམ་ཞེ་ན། མ་ཤ་ཀ་ཞེས་སོ། །སེམས་ཇི་ལྟ་བུས་ཤེ་ན། རྐུ་སེམས་ཀྱིས་སོ་ཅི་མི་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའམ་ཞེ་ན། མི་ཡིས་ཞེས་སོ། །དེ་ཡན་ཆད་ལ་མདོ་དང་པོ་གཉིས་སྦྱར་རོ། །མིས་བཟུང་བའི་རྫས་ལ། འགྲོ་བ་གཞན་གྱིས་བཟུང་བའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་རྐུ་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། མིའི་རྒྱུད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་དེར་འདུ་ཤེས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་མ་བྱིན་པར་ལེན་པའི་ཕས་ཕམ་པ་ནི། ཡན་ལག་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། མ་བྱིན་པ། མ་ཤ་ཀ་ལྔ་ལ་སོགས་པ། བརྐུ་སེམས། མིའི་རྒྱུད་གྱིས་བཟུང་བ། དེར་འདུ་ཤེས་པ་སྟེ། ཡན་ལག་གང་ཡང་རུང་བ་མ་ཚང་ན་ན་སྨད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། ། ༈ ལྟུང་བའི་རྣམ་གཞག་རྒྱས་པར་བཤད་པ། རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་ཡན་ལག་གི་མཚན་ཉིད་ལ་གསུམ་ལས། བདག་པོའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་དོན་ལ་གསུམ་སྟེ། མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་དང་། འདོམས་ན་གང་གཙོ་བོའི་དོན་ནོ། ། ༈ མཚན་ཉིད། དང་པོ་ལ། ཁ་ཅིག །དངོས་པོ་ལ་མི་དེར་དབང་བ། བསམ་པས་བཟུང་བ། གཞན་ལ་མ་བསྔོས་པ་དང་། གསུམ་ལྡན་དུ་འདོད་ལ། ཁ་ཅིག །རིགས་མ་འཕོས་པ་དང་བཞིར་འདོད་པ་ལ། གཞན་དག་ན་རེ། དེ་དག་བདག་པོ་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་བྱེད་ན། དང་པོ་གཅིག་བུས་ཆོག་པས་ལྷག་མ་དོན་མེད་ཅིང་། ཕམ་པ་སྐྱེད་ནུས་ཀྱི་བདག་པོའི་མཚན་ཉིད་དུ་བྱེད་ན། དུད་

【現代漢語翻譯】具有『據爲己有』，『不自主』這三種心態。在『想』（བསམ་པ་）方面有兩種情況：『想』（འདུ་ཤེས་）是指在心中對事物清晰地認識，沒有絲毫的疑惑和顛倒；『意樂』（ཀུན་སློང་）是指爲了自己的生計，即使沒有得到允許，也想要永久佔有，且這種念頭持續不斷。『加行』（སྦྱོར་བ་）是指對於所想之物，自己親自或通過指使他人，以身語行為去實現。『究竟』（མཐར་ཐུག་）是指由於這些行為，產生了據爲己有的想法。關於詞義的解釋分為兩部分。關於墮罪的分類，簡要說明如下：如果做了什麼會導致不予而取的根本墮罪？答：比丘爲了偷盜，自己親自去偷，或者委託他人去偷。無論是自己偷，還是指使他人偷，都是犯了偷盜罪。不僅是自己親自去做，指使他人去偷也同樣有罪。偷盜是指自己通過身體行為去偷取。指使偷盜是指命令他人：『你去偷！』或『你去幫我偷！』。即使是輾轉指使他人偷盜，也沒有區別。那麼，偷盜或指使偷盜什麼，或者通過指使，會構成墮罪呢？回答是『不予』，即使是給予的東西，如果以偷盜的心態去拿取，也構成偷盜，所以要加以區分。數量是多少呢？回答是『摩沙迦』（མ་ཤ་ཀ་）。心態是怎樣的呢？回答是『偷盜的心態』。是否需要非人眾生所佔有之物呢？回答是『人』（མི་）所佔有之物。以上是將前兩個根本戒合併解釋。如果是人所佔有的物品，誤以為是其他眾生所佔有而偷取，是否構成墮罪呢？回答是，必須是人所佔有的物品，並且清楚地認識到這一點。因此，構成不予而取根本墮罪需要具備五個條件：『不予之物』、『價值五摩沙迦』等、『偷盜之心』、『為人所佔有』、『清楚地認識到那是人所佔有之物』。如果缺少任何一個條件，則只構成輕罪。詳細解釋墮罪的分類：詳細解釋分為三個方面：構成要件的特徵，其中所有者的特徵又分為三個方面：特徵、分類和主要內容。特徵：第一點，有些人認為，所有者需要具備三個條件：對物品擁有所有權、有佔有的想法、沒有將物品施捨給他人。另一些人認為，還需要加上『沒有改變所有權』這一條，共四個條件。還有人說，如果這些只是作為所有者的特徵，那麼第一個條件就足夠了，其餘的都是多餘的。如果作為能引發根本墮罪的所有者的特徵，那麼需要仔細分析，因為有些情況下，動物也可能成為所有者。

【English Translation】 It has three mental states: 'taking as one's own', 'not being autonomous'. There are two aspects to 'thought' (བསམ་པ་): 'perception' (འདུ་ཤེས་) refers to the clear recognition of things in the mind, without any doubt or inversion; 'intention' (ཀུན་སློང་) refers to the desire to permanently possess something for one's own livelihood, even without permission, and this thought is continuous. 'Action' (སྦྱོར་བ་) refers to the act of realizing what is thought of, either by oneself or by instructing others, through physical and verbal actions. 'Ultimate' (མཐར་ཐུག་) refers to the emergence of the idea of taking possession due to these actions. There are two parts to the explanation of the meaning of words. Regarding the classification of downfall, a brief explanation is as follows: What actions would lead to the root downfall of taking what is not given? Answer: A Bhikshu steals himself for the sake of stealing, or entrusts others to steal. Whether he steals himself or instructs others to steal, he is committing theft. Not only is it a sin to do it yourself, but it is also a sin to instruct others to steal. Stealing refers to stealing through one's own physical actions. Instructing theft refers to ordering others: 'Go steal!' or 'Go help me steal!' There is no difference even if you instruct others to steal indirectly. So, what is stealing or instructing to steal, or through instruction, will constitute a downfall? The answer is 'not given', even if it is given, if you take it with a stealing mentality, it constitutes stealing, so you must distinguish it. How much is the amount? The answer is 'Mashaka' (མ་ཤ་ཀ་). What is the mentality? The answer is 'the mentality of stealing'. Is it necessary to possess things possessed by non-human beings? The answer is things possessed by 'people' (མི་). The above is a combined explanation of the first two root precepts. If it is an item possessed by a person, and it is stolen under the mistaken impression that it is possessed by other beings, does it constitute a downfall? The answer is that it must be an item possessed by a person, and this must be clearly recognized. Therefore, the five conditions for constituting the root downfall of taking what is not given are: 'what is not given', 'value of five Mashakas', etc., 'the mind of stealing', 'possessed by a person', 'clearly recognizing that it is possessed by a person'. If any of these conditions are missing, it only constitutes a minor offense. Detailed explanation of the classification of downfalls: The detailed explanation is divided into three aspects: the characteristics of the constituent elements, of which the characteristics of the owner are divided into three aspects: characteristics, classification, and main content. Characteristic: First, some people believe that the owner needs to have three conditions: owning the item, having the idea of possession, and not giving the item to others. Others believe that it is necessary to add the condition of 'not changing ownership', for a total of four conditions. Still others say that if these are only the characteristics of the owner, then the first condition is sufficient, and the rest are redundant. If it is the characteristic of an owner who can cause a root downfall, then it needs to be carefully analyzed, because in some cases, animals may also become owners.

འགྲོ་དང་མི་མ་ཡིན་ལ་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་གསུམ་པ་སྨོས་མི་དགོས་ཏེ། དང་པོར་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་ལ་དབང་ཞིང་བདག་གིར་བྱས་པའོ། ། ༈ དབྱེ་བ། གཉིས་པ་ལ་དབྱེ་བའི་གཞི་ནི། བདག་པོ་ཙམ་མོ། །དབྱེ་བའི་སྒོ་ནི། མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་བཞི་སྟེ། 2-2-8a བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བས་བདག་པོར་གྱུར་པ་དང་། ཡུལ་གྱི་ཆོས་ཀྱིས་བདག་པོར་གྱུར་པ་དང་། རིགས་བརྒྱུད་ཀྱིས་བདག་པོར་གྱུར་པ་དང་། སངས་རྒྱས་བཀའ་སྩལ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་པོར་གྱུར་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྦྱིན་པ་པོས་བཏང་ཞིང་ལེན་པ་པོས་བདག་ཏུ་བྱས་པ་དང་། སྦྱིན་པ་པོས་ཡོངས་སུ་བཏང་བ་ཙམ་གྱིས་བདག་པོར་གྱུར་པ་དང་། བདག་པོ་མེད་པ་ལ་ལེན་པ་པོས་བསམ་སྦྱོར་གྱིས་བདག་གིར་བྱས་པ་ཙམ་གྱིས་བདག་པོར་གྱུར་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤོ་གམ་ནི་སྲུང་བ་པོ་དབང་བ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཕའི་ནོར་བུ་དབང་བ་ལྟ་བུའོ། །བཞི་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ལ་ཕུལ་བ་ནི། དེ་ཁོ་ན་དབང་བ་དང་། ཆོས་ལ་གཉིས་ལས། དོན་དམ་པའི་ཆོས་ལ་ཕུལ་བ་དེ་ཁོ་ན་དབང་གི། གང་ཟག་གིས་སྤྱད་དུ་མི་རུང་བ་དང་། བརྡར་བརྟགས་པའི་ཆོས་ལ་གཉིས་ལས། སྒྲུབ་པའི་ཆོས་ལ་ཕུལ་བ་ནི། དགེ་འདུན་གྱི་རྙེད་པ་སྟེ། དེའི་རྒྱུད་ལ་མངའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་གི་ཆོས་ལ་ཕུལ་བ་ནི། གཙུག་ལག་གི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་ཡན་ཆད་འཛིན་པར་དབང་ངོ་། །དགེ་འདུན་ལ་གཉིས་ཏེ། དུས་དང་བློ་བུར་གྱི་རྙེད་པ་ལ་བདག་པོར་འགྱུར་ཚུལ། ཤི་བའི་ཡོ་བྱེད་ཀྱི་རྙེད་པ་ལ་བདག་པོར་འགྱུར་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། དུས་ཀྱི་རྙེད་པ་ལ་བདག་པོར་འགྱུར་ཚུལ་ནི། སྲ་བརྐྱང་གི་རྙེད་པ་དེར་གཏོགས་དབང་བ་དང་། དབྱར་རྙེད་ལ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པ་བདག་པོར་འགྱུར་བའོ། །གློ་བུར་དུ་རྙེད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ཁྲིམས་སུ་བྱས་པ་དང་། མཚམས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པ་དང་། སོ་སོར་ངེས་པ་དང་། མངོན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། ཡོན་བདག་གམ་མཆོད་གནས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་དབང་བར་ཁྲིམས་སུ་བྱས་པ་དང་། དགེ་འདུན་ཙམ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་མ་ཕྱེ་བར་ཕུལ་བ་མཚམས་ 2-2-8b གཅིག་གི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་རྣམས་དབང་བ་དང་། སྡེ་པའམ་གང་ཟག་འདི་ལ་འབུལ་ཟེར་ན་དབང་བ་དང་། སྦྱིན་བདག་གི་མངོན་སུམ་ན་གནས་པ་དེ་ཉིད་དབང་བ་སྟེ་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། །ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་ལ་བདག་པོར་གང་འགྱུར་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། རབ་བྱུང་དང་། རྟགས་ཅན་ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་ལ་བདག་པོར་གང་འགྱུར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། དགེ་འདུན་ལ་དབང་བ་དང་། མི་དབང་བའི་རྙེད་པའོ། །དེ་ལ་ལྔ་སྟེ། ཤི་བའི་སྔ་རོལ་ཏུ་ངེས་པར་བྱས་པ་དང་། བུ་ལོན་པའི་རྫས་ཇི་ཙམ་སྤོང་བ་དང་། སྡེ་ཚན་གྱི་ཡོ་བྱད་དང་། ནད་གཡོག་གི་ཡོ་བྱད་དང་། ཁྱིམ་ན་གནས་པའི་རྙེད་པའོ། །ཕྱི་མ་གཉིས་ནི། ཆོས་ལྔ་དང་ལ

【現代漢語翻譯】對於眾生和非人來說，這太過分了！此外，第三種情況無需贅述，因為首先它們已經聚集在一起。因此，對於事物擁有權力和佔有權。分類：第二種情況的分類基礎僅僅是所有者。分類的方式有四種，通過不同的特徵：通過意願和行為成為所有者，通過處所的性質成為所有者，通過血統成為所有者，以及通過佛陀的教誨的力量成為所有者。第一種情況有三種：佈施者給予，接受者佔有；佈施者完全施捨，僅憑此成為所有者；對於無主之物，接受者僅憑意願和行為佔有。第二種情況就像守護者控制賭博場所。第三種情況就像擁有父親的財物。第四種情況有三種：供養佛陀，只有佛陀擁有；供養佛法有兩種情況：供養勝義諦之法，只有佛法擁有，個人不得使用；供養世俗諦之法有兩種情況：供養修行之法，是僧團的所得，因為僧團的相續擁有它；供養教法，有權掌握一句以上的偈頌。供養僧團有兩種情況：成為暫時和意外所得的所有者的方式，以及成為死者遺物的所有者的方式。第一種情況有兩種：成為暫時所得的所有者的方式是，堅硬的床座屬於那裡的人擁有，以及夏季的所得長期存在成為所有者。意外所得有四種：成為法律、邊界、個別指定和顯現。按照施主或供養處所規定的方式成為所有者，或者未特別區分地供養給整個僧團，屬於一個邊界內的所有者，或者說供養給某個宗派或個人，或者在施主面前存在，即成為所有者，這是按照順序排列的。成為死者遺物的所有者有兩種情況：出家人和有標記的人死後的遺物由誰成為所有者。第一種情況有兩種：僧團擁有，以及不得擁有的所得。其中有五種：死前明確指定，放棄多少債務，宗派的用具，護理病人的用具，以及在家中的所得。后兩種情況是，五法和...

【English Translation】 It is too much for beings and non-humans! Furthermore, the third case need not be mentioned, because they have gathered together in the first place. Therefore, possessing power and ownership over things. Classification: The basis of classification for the second case is merely the owner. There are four ways of classification, through different characteristics: Becoming an owner through intention and action, becoming an owner through the nature of the place, becoming an owner through lineage, and becoming an owner through the power of the Buddha's teachings. The first case has three: the giver gives and the receiver possesses; the giver completely gives away, becoming the owner merely by that; for ownerless things, the receiver becomes the owner merely by intention and action. The second case is like a guardian controlling a gambling place. The third case is like possessing one's father's property. The fourth case has three: offering to the Buddha, only the Buddha possesses it; offering to the Dharma has two cases: offering to the Dharma of ultimate truth, only the Dharma possesses it, and individuals may not use it; offering to the Dharma of conventional truth has two cases: offering to the Dharma of practice, which is the gain of the Sangha, because the Sangha's continuum possesses it; offering to the Dharma of scripture, one has the right to hold one or more verses. Offering to the Sangha has two cases: how to become the owner of temporary and sudden gains, and how to become the owner of the relics of the dead. The first case has two: how to become the owner of temporary gains is that the solid bed belongs to those who are there, and the summer gains remain for a long time becoming the owner. Sudden gains have four: becoming law, boundary, individual designation, and manifestation. According to how the patron or offering place stipulates, one becomes the owner, or offering to the entire Sangha without special distinction, those belonging to one boundary are the owners, or saying to offer to a certain sect or individual, or being present in front of the patron, that itself becomes the owner, which is in order. There are two cases of who becomes the owner of the relics of the dead: who becomes the owner of the relics of the dead of monks and nuns and those with marks. The first case has two: the Sangha possesses, and the gains that may not be possessed. There are five of these: definitely designated before death, how much debt is waived, sectarian utensils, utensils for nursing the sick, and gains residing in the home. The latter two cases are, five dharmas and...

ྡན་པས་དབང་སྟེ། སྡེ་ལྔའི་སྡོམ་པ་གསོ་རུང་ཡན་ཆད་དང་ལྡན་པ་དང་། ཤི་བ་དང་། ལྟ་སྤྱོད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཐུན་པ་དང་མཚན་མཐུན་པ་དང་། གནས་ནས་མ་ཕྱུང་བ་ནི་ཐུན་མོང་ཡིན་ལ། གཡོག་གི་བྱ་བ་བྱས་པ་དང་། ཡོ་བྱད་ཀྱིས་འཕོངས་པ་ནི་སོ་སོར་རོ། །ལྷག་མ་ནི་དགེ་འདུན་དབང་བའི་རྙེད་པ་སྟེ། གླེགས་བམ་ལ་སོགས་པ་བཞག་པ་དང་། གོས་ལ་སོགས་པ་བགོ་བ་དང་། འབྲུ་ལ་སོགས་པ་བཟའ་བཅར་ཅི་རིགས་སུ་བྱའོ།། རྟགས་ཅན་ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་ལ་རིན་པོ་ཆེ་དང་འབྲུ་ལ་སོགས་པ་ལ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་བདག་པོར་འགྱུར་ལ། ཁྱད་པར་དུ། མུ་ཏིག་ནི་སངས་རྒྱས་ལ་དབང་ཞིང་། གཞན་རྣམས་ནི་ཅི་རིགས་པའོ། །གོ་ཆ་ལ་སོགས་པ་ནི། རྒྱལ་པོ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་དབང་ངོ་། ། ༈ འདོམས་ན་གང་གཙོ་བོའི་དོན། འདོམས་ན། གང་གཙོ་བོ་ནི། རགས་པར་ནི་ཁྱིམ་པའི་རྫས་ལ་ཡུལ་ཆོས་གཙོ་ཞིང་། རབ་བྱུང་གི་རྫས་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་གཙོ་བོའོ། །ཞིབ་མོར་ནི། དང་པོར་ཤི་བའི་གོང་དུ་ངེས་པར་བྱས་པ་དང་། དེ་ནས་བུ་ལོན་པ་དང་། དེ་ནས་ནད་གཡོགས་པ་དང་། དེ་ནས་མཚན་གྱིས་ཏེ། རིགས་བརྒྱུད་ནི་མི་དབང་ངོ་། ། ༈ བདག་པོའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་གི་དོན། ཚིག་གི་དོན་ནི་མིའི་རྒྱུད་ཀྱིས་ 2-2-9a བཟུང་བ་ཞེས་སྨྲས་ན། རླུང་ལ་སོགས་པས་ཁྱེར་བ་དེ་བདག་པོ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནམ་མིན་ཞེ་ན། བཙོ་བླག་མཁན་གྱི་གོས་དང་། དགེ་སློང་གི་ཡོ་བྱད་རླུང་དང་། རྐུན་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ཁྱེར་བ་ཉིད་ན། བདག་པོས་བདག་གི་བའི་བསམ་པས་བཏང་བ་ནི། དང་པོའི་བདག་པོ་ཉིད་དང་མ་བྲལ་བ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡིན་པས། དང་པོ་ལེན་ན་ཕམ་པར་འགྱུར་ཞིང་། ཕྱི་མ་ལ་ན་སྨད་དོ། །ཕྱི་མ་ལ་བདག་གིར་བྱེད་པའི་བསམ་པ་བཏང་བ་ནི་མ་བྱིན་ལེན་དུ་འགྱུར་རོ། །མིའི་རྒྱུད་ཀྱིས་བཟུང་བ་ཞེས་གསུངས་ན། མིའི་བདག་པོ་དང་བཅས་པའི་དུད་འགྲོའི་རྫས་རྐུ་ན་ཅི་འགྱུར་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་སྨྲ་མི་ཤེས་པ་དབང་བའི་རྫས་ནི་སྐྱོང་བའི་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་བདག་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་ཀ་དབང་ན་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་བཞག་སྟེ། བྱ་ལ་བཏགས་པའི་རྒྱན་ལྟ་བུ་ལ། འདི་ནི་མི་ཡི་ཡིན་གྱི། བྱ་ལ་ག་ལ་ཡོད་སྙམ་ན་རིན་ཐང་བརྩི་བར་བྱ་ཞིང་། དེ་ལས་ལྡོག་ན་ན་སྨད་དོ། །ཅི་དུད་འགྲོའི་ཟས་སྐོམ་རྐུ་བ་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་བཞག་གམ་ཞེ་ན། བཟའ་བཏུང་གི་ཞེས་སོ། །ནགས་མེས་བཏང་བ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་རི་དྭགས་ལ་སོགས་པ་གསོད་པ་ན་བདག་པོ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ནང་ཞེས་ཏེ། ལིངས་པ་མ་ཡིན་པའི་རྐུ་སེམས་ཀྱིས་ལེན་པར་བྱེད་ན་རྐུན་པོར་འགྱུར་ཏེ། བདག་པོ་གཞན་ཡོད་ཀྱང་དེའི་དུས་ན་ལིངས་པ་ཁོ་ན་དབང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རི་དྭགས་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི་མཚོན་པ་སྟེ། ཕྱུགས་དང་། མི་ལིངས་བཏབ་པ་བདག་པོ་དང་བཅས་མ་བཅས་རྣམས་ཀྱང

【現代漢語翻譯】以具足尸羅（梵文：śīla，戒律，道德）為前提，能夠恢復五類的戒律，並且在見解和行為上一致，具有相同的戒律，且未被驅逐者，這是共同之處。至於做僕人的工作和被生活用品所困擾，則是各自不同的情況。剩餘的則是僧團所擁有的財物，如經卷等可以放置，衣服等可以穿著，糧食等可以隨意食用。對於有標記的死者的遺物，如珠寶和糧食等，三寶（梵文：triratna）成為所有者。特別是，珍珠歸佛陀所有，其他的則視情況而定。至於盔甲等，則歸國王及其眷屬所有。如果詢問什麼是主要的意義？如果詢問什麼是主要的，粗略地說，對於在家人的財物，地方習俗是主要的；對於出家人的財物，佛陀所說的是主要的。詳細地說，首先是死者生前確定的，然後是償還債務，然後是照顧病人，然後是按照名義，種姓血統不屬於其管轄範圍。如果詢問所有者的特徵的意義？如果說詞語的意義是被人所持有，那麼被風等吹走的東西，是與所有者分離還是沒有分離呢？如果是縫補匠的衣服和比丘的用具被風或盜賊等拿走，如果所有者以『我擁有』的想法放棄了，那麼與最初的所有者分離或沒有分離。如果最初拿走，就會犯波羅夷罪（梵文：pārājika），如果之後拿走，就會受到呵斥。如果之後放棄了『我擁有』的想法，就會變成不予而取。如果說被人所持有，那麼偷竊有人的家畜的財物會怎麼樣呢？對於不理解世俗語言的人所擁有的財物，負責管理的人就是所有者。如果兩者都擁有，就通過意識來確定，比如掛在鳥身上的裝飾品，如果認為『這是人的，鳥怎麼會有呢？』，那麼就要評估其價值，否則就會受到呵斥。那麼偷竊家畜的食物也這樣區分嗎？是的，對於食物也是如此。如果森林大火等燒死了野生動物，那麼誰是所有者呢？內部的，如果不是爲了生存而以偷盜的心來拿取，就會成為盜賊，因為即使有其他所有者，那個時候也只有生存是主要的。提到野生動物等是舉例說明，家畜和被俘虜的人，無論有沒有所有者，也都是如此。

【English Translation】 On the premise of possessing śīla (Sanskrit: śīla, discipline, morality), being able to restore the five categories of precepts, and being consistent in views and actions, having the same precepts, and not being expelled, this is the common ground. As for doing the work of a servant and being troubled by living utensils, these are different situations. The remainder is the property owned by the Sangha, such as scriptures that can be placed, clothes that can be worn, and grains that can be eaten as appropriate. For the relics of marked dead people, such as jewels and grains, the Three Jewels (Sanskrit: triratna) become the owners. In particular, pearls belong to the Buddha, and others depend on the situation. As for armor, etc., it belongs to the king and his entourage. If asked what is the main meaning? If asked what is the main thing, roughly speaking, for the property of lay people, local customs are the main thing; for the property of monks, what the Buddha said is the main thing. In detail, first, what the deceased determined before death, then paying off debts, then taking care of the sick, and then according to the name, the clan lineage does not belong to its jurisdiction. If asked about the meaning of the characteristics of the owner? If it is said that the meaning of the word is held by people, then is something blown away by the wind, etc., separated from the owner or not? If the clothes of the repairer and the utensils of the bhikshu are taken away by the wind or thieves, etc., if the owner gives up the idea of 'I own it', then it is separated from or not separated from the original owner. If you take it first, you will commit the pārājika crime (Sanskrit: pārājika), and if you take it later, you will be reprimanded. If you give up the idea of 'I own it' later, it will become taking without giving. If it is said to be held by people, then what will happen if you steal the property of someone's livestock? For the property owned by people who do not understand secular language, the person in charge of management is the owner. If both own it, it is determined by consciousness, such as ornaments hung on birds. If you think 'This is human, how can birds have it?', then you should evaluate its value, otherwise you will be reprimanded. Is stealing livestock food also distinguished in this way? Yes, it is the same for food. If wild animals are burned to death by forest fires, etc., who is the owner? Internally, if it is not taken with the intention of stealing for survival, it will become a thief, because even if there are other owners, only survival is the main thing at that time. Mentioning wild animals, etc. is an example, and the same is true for livestock and captured people, whether they have owners or not.

་འདྲའོ། །བདག་པོ་མ་ངེས་པའི་རྫས་ལ་ལྟུང་བ་ཇི་ལྟར་བཞག་ཅེ་ན། འདི་བདག་པོ་དང་བཅས་པ་ཞིག་གམ། འོན་ཏེ་མིན་ཞེས་བྱེ་བྲག་མ་ཕྱེད་པ་གཏེར་ལ་སོགས་པའི་རྫས་གང་ཡང་རུང་ 2-2-9b བ་བརྐུས་པ་ལ་ནི། གཞིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནས་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་བཞག་གི། འདུ་ཤེས་ལས་ནི་མིན་ཏེ། བདག་པོ་དང་བཅས་པ་ཞིག་ན་ཡན་ལག་ཚང་ན་ཕམ་པ་དང་། བདག་པོ་མེད་ན་སྦོམ་པོའོ། །བདག་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་པའི་ཆ་ནས་བརྐུས་ན་དེ་ལ་བལྟོས་པའི་ན་སྨད་པ་རེ་རེར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་བརྐུ་སེམས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་དང་ཕྲད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲངས་ཇི་སྙེད་པའི་ལྟུང་བ་འབྱུང་མི་འབྱུང་ནི། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིན་ཡང་སྐུ་སྙམ་པ་བྱུང་མ་བྱུང་གི་སྟེ། སྔ་མ་སྲིད་པ་ཙམ་མོ། །རིན་ཐང་གི་མཚན་ཉིད་ནི། རིན་ཐང་ཞེས་སོ། །འོ་ན་སྦྱོར་བ་གནས་དང་། དུས་གཞན་དུ་བྱས་ཤིང་མཐར་ཐུག་གཞན་གྱི་ཚེ་གྲུབ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། མཐར་ཐུག་གི་གནས་དང་དུས་ཀྱིས་བཞག་སྟེ། བཤིག་སྟེ་ཞེས་བཤིག་པའི་ཚེ་རིན་ཐང་བརྩི་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་ལུས་བྱེད་པ་པོ་དང་མི་འགལ་ཏེ། མེད་མི་རུང་གི་སྦྱོར་བ་དེའི་ཚེ་ན་ཡོད་པས་སོ། །དེ་ལ་ལེན་པ་པོས་ཐོབ་ཀྱང་རྫས་བདག་གིས་ཤོར་བ་མེད་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། མཐར་ཐུག་གི་དུས་ན་བསམ་པ་བཏང་ན་དོགས་པ་མེད་ལ། མ་བཏང་ན་རྫས་དང་། བདག་པོ་ཡུལ་སོ་སོར་གནས་ཀྱང་ཤོར་བ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡུལ་གཞན་ནས་གཞན་དུ་སྤོགས་བྱས་པའི་སྐྱེད་ལ་ཐོབ་བློ་སྐྱེས་ནའང་ཕམ་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། སྔ་མ་བརྐུས་པའི་སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་རིན་ཐང་ཚང་བ་ཐོབ་ཅིང་ཤོར་བ་ཡིན་ལ། འདི་ནི་སྤོགས་ཀྱིས་སྦྱོར་བ་གཞན་གྱིས་རིན་ཐང་ཚང་བ་ཐོབ་པས་མི་མཚུངས་སོ། །སྦྱོར་བའི་སར་རིན་ཐང་ཚང་ན་ཐོབ་པ་ལ། རིན་ཐང་མ་ཚང་བའི་སར་ཐོབ་བློ་སྐྱེས་ན་བདག་པོ་དང་། རྐུན་མའི་གནས་གང་ཉེ་བས་འཇོག་ལ། མཉམ་ན་ནི་རྐུན་མའི་གནས་ཀྱིས་འཇོག་སྟེ། སྒྲ་མི་སྙན་དུ་རྐུ་ན་རྐུན་མའི་ཡུལ་གྱིས་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ། ། ༈ སེལ་བ་སྤྱིའི་དོན། སེལ་བ་ལ་ 2-2-10a སྤྱིའི་དོན་ལ་བཞི་སྟེ། དབྱེ་བ། མཚན་ཉིད་གང་གིས་སེལ་བ་གང་ཡིན་པ། འདས་ན་ཅིར་འགྱུར་ཐ་དད་པ་དང་བཅས་པའོ། ། ༈ དབྱེ་བ། དབྱེ་གཞི་ནི། སེལ་བ་ཙམ་མོ། །དབྱེ་སྒོ་ནི་ཡན་ལག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ནས་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡན་ལག་ལ་ཐུན་མོང་ཡིན་མིན་གཉིས་ཡོད་པ་དང་། ཐུན་མོང་བ་ལ་བསླབ་པ། བསམ་པ། ལུས། མཚན་བཞི་ཡོད་པ་ལྟར་དེ་དང་དེའི་སེལ་བའི་གྲངས་ཀྱང་དེ་ལྟར་དང་། ཐུན་མོང་མིན་པ་ལ་གཞི་ལ་སོགས་པ་བཞི་ཡོད་པ་ལྟར་དུ་སེལ་བའང་དེ་དང་འདྲ་བར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་མཚན་གཞི་ནི། དེ་དག་གང་ཡང་རུང་བའོ། །མཚོན་བྱ་ནི་སེལ་བའོ། ། ༈ མཚན་ཉིད། མཚན་ཉིད་ནི་རང་རང་གི་དངོས་གཞི་བསྐྱེད་པ་

【現代漢語翻譯】如果所盜之物的所有者不確定，那麼如何確定犯戒呢？如果無法區分所盜之物是有主之物還是無主之物，例如盜取寶藏等，那麼從盜取行為的本質上就構成了犯戒。但並非基於錯誤的認知。如果是有主之物，且盜竊行為的所有環節都已完成，則構成墮罪（藏文：ཕམ་པ，含義：失敗）。如果是無主之物，則構成粗罪（藏文：སྦོམ་པོ，含義：粗大）。如果將無主之物誤認為有主之物而盜取，則會根據所盜物品的價值，每次構成一個下罪（藏文：ན་སྨད་པ，含義：懺悔）。這是因為存在盜竊的意圖，但實際上並未發生盜竊行為。至於會產生多少次犯戒，這取決於是否產生了『全部都是我的』的想法。如果產生了這種想法，那麼之前（盜竊行為開始時）的行為也算數。價值的定義就是『價值』本身。如果盜竊行為的準備、地點和時間都不同，並且最終在不同的地點完成，那麼如何判斷呢？這取決於最終完成盜竊的地點和時間。經文中說，『摧毀之後』，即在摧毀（盜竊目標）時計算價值。此時，行為的實施者並沒有矛盾，因為在實施盜竊行為時，他仍然存在。如果盜竊者獲得了贓物，但物主並沒有損失，這是否合理呢？如果在盜竊完成時放棄了盜竊的想法，那麼就沒有疑問。如果沒有放棄，即使物品和物主仍然存在於不同的地方，物主仍然遭受了損失。如果這樣，那麼將物品從一個地方轉移到另一個地方所產生的利潤，如果產生了佔有的想法，是否也會構成墮罪呢？之前的盜竊行為是價值完整地獲得和損失的原因。而現在，通過轉移物品這一不同的行為，價值才得以完整地獲得，因此情況不同。如果在盜竊行為發生的地方價值已經完整，那麼就構成了獲得。如果在價值不完整的地方產生了佔有的想法，那麼就根據物主和盜賊所在地點的遠近來判斷。如果距離相等，則根據盜賊的地點來判斷，就像在『聲音不悅耳』的地方盜竊，就根據盜賊的地點來判斷一樣。總義的區分區分的總義有四種：分類、以何種特徵來區分、如果消失會變成什麼，以及差異。分類分類的基礎僅僅是區分本身。分類的方式是跟隨分支，例如，分支有共同和不共同兩種。共同的有戒律、意念、身體和名稱四種，區分的數量也與此相同。不共同的有基礎等四種，區分也與此類似。第二種情況，特徵的基礎是任何一種（區分），特徵的指示對象是區分。定義定義是各自產生事物本身。

【English Translation】 If the owner of the stolen item is uncertain, how is the transgression determined? If it cannot be distinguished whether the stolen item has an owner or not, such as stealing treasures, then the transgression is determined from the very nature of the act of stealing. However, it is not based on a mistaken perception. If it is an item with an owner, and all stages of the theft are completed, it constitutes a Parajika (Tibetan: ཕམ་པ, meaning: defeat). If it is an item without an owner, it constitutes a Sthulatyaya (Tibetan: སྦོམ་པོ, meaning: coarse). If one steals something, perceiving it to be owned when it is not, then each instance constitutes a minor offense (Tibetan: ན་སྨད་པ, meaning: to be reproached), depending on the value of the item. This is because there is an intention to steal, but the act of stealing does not actually occur. As for how many transgressions occur, it depends on whether the thought 'all of it is mine' arises. If this thought arises, then the previous actions (at the beginning of the theft) also count. The definition of value is 'value' itself. If the preparation, location, and time of the theft are different, and it is ultimately completed in a different location, how is it judged? It is determined by the location and time of the final completion of the theft. The scriptures say, 'after destroying,' that is, the value is calculated at the time of destroying (the target of the theft). At this time, there is no contradiction with the perpetrator of the act, because he still exists at the time of committing the theft. If the thief obtains the stolen goods, but the owner does not suffer a loss, is this reasonable? If the thought of stealing is abandoned at the time of completion of the theft, then there is no doubt. If it is not abandoned, even if the item and the owner remain in different places, the owner still suffers a loss. If so, if the profit generated from transferring an item from one place to another gives rise to the thought of possession, would it also constitute a Parajika? The previous act of stealing was the cause of the complete gain and loss of value. But now, the value is completely gained through a different act of transferring the item, so the situations are not the same. If the value is complete at the place of the act of stealing, then it constitutes gain. If the thought of possession arises in a place where the value is not complete, then it is judged according to the proximity of the location of the owner and the thief. If the distances are equal, then it is judged according to the location of the thief, just as stealing in a place where the 'sound is unpleasant' is judged according to the thief's location. General Meaning of Differentiation There are four general meanings of differentiation: classification, by what characteristics to differentiate, what it becomes if it disappears, and differences. Classification The basis of classification is merely differentiation itself. The method of classification follows the branches, for example, the branches have two types: common and uncommon. The common ones have four: discipline, thought, body, and name, and the number of differentiations is the same. The uncommon ones have four: basis, etc., and the differentiation is similar. In the second case, the basis of the characteristic is any one of those (differentiations), and the object indicated is the differentiation. Definition The definition is that each one generates the thing itself.

ལ་གེགས་སུ་གནས་པའོ། །རང་རང་གི་ཞེས་པ་ནི། དུད་འགྲོ་གསོད་པ་དེ་ཕམ་པའི་གེགས་སུ་གནས་ཀྱང་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་སེལ་བར་མི་འགྱུར་བས་གང་གི་གེགས་སུ་སོང་བ་དེའི་སེལ་བར་གོ་བའི་ཆེད་དུའོ། །དངོས་གཞིའི་གེགས་ཞེས་མ་སྨོས་ན་ཡན་ལག་རྣམས་ལའང་རང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་ཁྱབ་ཆེས་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། སྦྱོར་བ་གཉིས་དང་། བསླབ་བྱའི་ཉེས་བྱས་ཀྱི་སེལ་བ་ལ་མ་ཁྱབ་པ་འདྲའོ། ། ༈ གང་གིས་སེལ་བ་གང་ཡིན་པ། གསུམ་པ་ནི། ཅི་རིགས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་སྟེ། སྐབས་འདིར་ནི་མ་བསམ་པ་ཞེས་སོགས་རྐུ་སེམས་ཀྱིས་སེལ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་མ་བསམ་པ་ནི་གཞན་གྱི་ཡིན་ཏེ་སྙམ་པ་དང་རྙ་པ་དང་། ཡིད་གཅུགས་ནི་མ་གནང་ཡང་། སྙམ་པའི་སེལ་བའོ། །སྔར་ཞེས་དང་། ནོམ་པ་དང་། ཕྲི་བ་ཞེས་དང་། ཕུར་བ་ཞེས་པ་ནི་སེལ་བ་ལ་གཙོ་བོར་མ་ཞུགས་པར་དོགས་པ་སློང་བ་དང་། ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་སྟོན་པ་སྟེ། སྔར་རྐུ་བའི་སྦྱོར་བ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཕྱིས་འགྱོད་ན་སྔ་མ་འདག་གམ་སྙམ་པ་སྤང་བ་དང་། སྦྱོར་བ་ལ་སྦོམ་པོ་དང་། སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་ཉེས་ 2-2-10b བྱས་སུ་སྨྲས་པའི་མཚམས་གང་ནས་འཛིན་བསྟན་པ་དང་། ཕུར་པ་ལས་བཀྲོལ་བ་ལ་ནོམ་ཉུག་གི་སྦོམ་པོར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེལ་བར་བྱེད་ན་ནི། ཀུན་སློང་རྒྱུན་ཆད་པ་དང་། མཐར་ཐུག་གི་སེལ་བ་སྟེ། དང་པོ་ནི་དང་པོ་དང་། གཉིས་པ་ནི། བར་པ་གཉིས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། ཕྱི་མ་ལ་སེལ་བའི་དོན་མེད་དོ་སྙམ་མོ། །དེའི་གཞི་ཞེས་པ་ནི་འདྲ་བའི་ཞར་ལ་འདྲ་བ་བྱུང་བའོ། ། ༈ འདས་ན་ཅིར་འགྱུར་ཐ་དད་པ་དང་བཅས་པ། བཞི་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ན་སྨད་དུ་དང་ཆེས་ན་སྨད་དུ་དང་། གཞན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། ལྟུང་བ་མེད་པར་འགྱུར་བའོ། ། ༈ ན་སྨད་དུ་འགྱུར་བ། དང་པོ་ནི། ཕམ་ལྷག་གི་སྐབས་སུ་སྦོམ་པོ་དང་། དེ་དང་ལྟུང་བྱེད། སོར་བཤགས་གསུམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཉེས་བྱས་དང་། དེའི་སྐབས་སུ་ཉེས་བྱས། མ་མོར་ན་སྨད་དེ། དཔེར་ན་མི་རྫས་རིན་ཐང་ཚང་བ་ལ་ཐོབ་བློ་སྐྱེས་ན་དངོས་གཞི་ལ་ཕམ་པ། སྦྱོར་བ་ལ་སྦོམ་པོ། །སྦྱོར་བའི་སྤྱོར་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །མི་མ་ཡིན་གྱི་རྫས་རིན་ཐང་ཚང་བ་ལ་ཐོབ་བློ་སྐྱས་ན་དངོས་གཞི་ལ་སྦོམ་པོ། །སྦྱོར་བ་ལ་ཉེས་བྱས། སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་ཕམ་ལྷག་ཀུན་ལ་སྦྱར་རོ། །དགེ་སློང་མ་རྣམ་དག་ལ་འཁྲུར་བཅོལ་ན་དངོས་གཞི་ལ་སྤང་བ་སྦྱོར་བ་དང་། སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་སྔར་ལྟར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སོར་བཤགས་ལ་སྦྱར་རོ། །ཤམ་ཐབས་རུང་བ་ཚད་ལྡན་ཟླུམ་པོར་མ་བགོས་པ་ལ། དངོས་གཞི་ལ་ཉེས་བྱས། སྦྱོར་བ་ལ་ཕྲ་མོ། །སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་ཆེས་ཕྲ་མོ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སྔ་མ་རྣམས་གསུངས་ཏེ། ཕམ་པ་ཞར་བྱུང་དུ་གོ་བར་

【現代漢語翻譯】處於障礙之中。'各自的'意思是，即使殺害牲畜是失敗的障礙，也不會成為墮落的消除，因此是爲了理解成為誰的障礙，就是誰的消除。如果不說'實際的障礙'，那麼爲了避免各個支分也都有各自的特徵，過於寬泛，所以這樣說。但似乎沒有涵蓋兩種行為和應學之罪的消除。第三個問題是，應該根據情況瞭解。這裡，'沒有想到'等是用偷盜之心來消除，也就是沒有想到是別人的東西，以及猶豫不決，即使沒有允許，也產生想要的心。'之前'、'剩餘'、'減少'和'增加'等，不是主要參與消除，而是爲了引發疑問和顯示對象的區別。例如，如果之前實施了偷盜的行為，之後後悔，是否會消除之前的行為？爲了避免這種想法，以及爲了指出行為的粗重和行為的行為被認為是罪行的界限，以及爲了避免從增加中解脫出來會變成剩餘的粗重，所以這樣說。如果進行消除，就是斷絕動機的連續性和最終的消除。第一個是最初的，第二個是中間的兩個，這樣說是因為認為後者沒有消除的意義。'其基礎'是指相似的順帶產生的相似之處。第四個問題有四種情況：變成較輕的罪、變成非常輕的罪、變成其他罪，以及變成沒有墮落。第一種情況是：在波羅夷和僧殘的情況下，變成粗罪；在粗罪、墮落罪和懺悔罪的情況下，變成小罪；在小罪的情況下，變成更小的罪。如果沒有獲得價值圓滿的人的物品，產生了想要獲得的想法，那麼對實際物品犯下波羅夷罪，對行為犯下粗罪，對行為的行為犯下小罪。如果對非人的價值圓滿的物品產生了想要獲得的想法，那麼對實際物品犯下粗罪，對行為犯下小罪，對行為的行為犯下微小的罪。同樣，適用於所有的波羅夷和僧殘。如果比丘尼委託給清凈的比丘尼染色，那麼對實際物品犯下捨墮罪，對行為和行為的行為，如前所述。同樣，適用於懺悔罪。如果沒有將合規的、尺寸標準的下裙分割成圓形，那麼對實際物品犯下小罪，對行為犯下微小的罪，對行為的行為犯下非常微小的罪。同樣，也應該瞭解其他的。之前已經說過，波羅夷罪是順帶理解的。

【English Translation】 It remains an obstacle. 'Each' means that even if killing animals is an obstacle to defeat, it will not become the elimination of downfall, so it is to understand that becoming whose obstacle is whose elimination. If the 'actual obstacle' is not mentioned, then in order to avoid each of the limbs also having its own characteristics, which is too broad, it is said so. But it seems that it does not cover the elimination of the two actions and the transgressions of what should be learned. The third question is that it should be understood according to the situation. Here, 'not thinking' etc. is to eliminate with the mind of stealing, that is, not thinking that it is someone else's thing, and hesitating, even if it is not allowed, the mind of wanting arises. 'Before', 'remaining', 'decreasing' and 'increasing' etc. are not mainly involved in the elimination, but to raise questions and show the difference of the objects. For example, if the act of stealing was carried out before, and then regretted later, will it eliminate the previous act? In order to avoid this thought, and to point out the grossness of the action and the boundary where the action of the action is considered a transgression, and to avoid that being freed from increasing will become the grossness of remaining, it is said so. If elimination is carried out, it is the severance of the continuity of motivation and the ultimate elimination. The first is the initial, and the second is the two in the middle, saying this because it is thought that the latter has no meaning of elimination. 'Its basis' refers to the similarity that arises incidentally to the similarity. The fourth question has four situations: becoming a lighter transgression, becoming a very light transgression, becoming another transgression, and becoming without downfall. The first situation is: in the case of Pārājika and Saṃghāvaśeṣa, it becomes a gross transgression; in the case of gross transgression, Prāyascittika and Prātideśanīya, it becomes a minor transgression; in the case of a minor transgression, it becomes an even smaller transgression. If the thought of wanting to obtain arises for the items of a person who has not obtained perfect value, then a Pārājika offense is committed against the actual item, a gross offense is committed against the action, and a minor offense is committed against the action of the action. If the thought of wanting to obtain arises for the items of a non-human who has obtained perfect value, then a gross offense is committed against the actual item, a minor offense is committed against the action, and a very minor offense is committed against the action of the action. Similarly, it applies to all Pārājika and Saṃghāvaśeṣa. If a Bhikṣuṇī entrusts dyeing to a pure Bhikṣuṇī, then a Saṃghāvaśeṣa offense is committed against the actual item, and the action and the action of the action are as before. Similarly, it applies to Prātideśanīya. If the compliant, standard-sized lower garment is not divided into a circle, then a minor offense is committed against the actual item, a tiny offense is committed against the action, and a very tiny offense is committed against the action of the action. Similarly, others should also be understood. It has been said before that the Pārājika offense is understood incidentally.

བྱའོ། ། ༈ ཆེས་ན་སྨད་དུ་འགྱུར་བ། གཉིས་པ་ནི། ཕམ་ལྷག་ལ་དངོས་གཞི་ལ་ལེགས་པ་གསུམ་དུ་ཉེས་བྱས་དང་། དེ་ཕྲ་མོ་དང་། ཆེས་ཕྲ་མོ་གསུམ་དང་། སྤང་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར་བ་སྟེ། 2-2-11a དཔེར་ན་ལྷའི་རྫས་རིན་ཐང་མ་ཚང་བ་ལ་དངོས་གཞི་ལ་ཉེས་བྱས་དང་། སྦྱོར་བ་གཉིས་ལ་ཕྲ་མོ་དང་། ཆེས་ཕྲ་མོར་འགྱུར་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཕམ་ལྷག་གཞན་ཀུན་ལའང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དགེ་སློང་མ་མ་དག་པ། ལྟ་བ་མི་མཐུན་པ་ལ་འཁྲུར་བཅོལ་བ་ལ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་དངོས་གཞི་ལ་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཤམ་ཐབས་མི་རུང་བ་སོགས་ཟླུམ་པོར་མ་བགོས་པ་ལ་དངོས་གཞི་ལ་ཕྲ་མོ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་ཆེས་ཕྲ་མོ་ཟེར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལའང་སྦྱར་རོ། ། ༈ གཞན་དུ་འགྱུར་བ། གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྡེ་ཚན་དང་བཅས་པ་དང་། གནས་སྐབས་གཞན་དུ་འགྱུར་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཕམ་པའི་སྡེ་ནི་ཡན་ལག་ཡིན་ལ། སྡེ་ཚན་བཞི་ནི་སེལ་བ་སྟེ། དཔེར་ན། མི་གསོད་ཀྱི་སེལ་བ་དུད་འགྲོ་བསད་པ་ནི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་སྡེར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་ཕམ་པ་ཡན་ལག་ཡིན་ལ། གཞན་གསུམ་སེལ་བར་འགྱུར་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དཔེར་ན། སྦྱོར་བ་གསལ་བའི་སེལ་བ་མི་གསལ་བས་སྐུར་བ་ལ་བག་ཙམ་གྱི་བཅས་པ་གཞན་མཛད་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐ་སྙད་གཞན་དུ་བརྗོད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། དོན་ནི་སྔར་བསྟན་པ་གསུམ་དང་། ཕྱིས་སྟོན་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་དེ། ཕམ་པའི་གནས་སྐབས་ལས་ལྷག་མ་དང་། ལྟུང་བྱེད་དང་། སོ་སོར་བཤགས་པ་དང་། དངོས་གཞིའི་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ན་ནི། སྡེ་ཚན་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ལ། སྦོམ་པོར་འགྱུར་ན་ན་སྨད་དང་། ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ན་ཆེས་ན་སྨད་དང་། ལྟུང་མེད་ནི་དེ་ལྟར་འགྱུར་བས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ ལྟུང་བ་མེད་པར་འགྱུར་བ། བཞི་པ་ལ་བཞི་སྟེ། དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་མེད་པ་དང་། 2-2-11b ལྟུང་བ་རྣམ་དག་མེད་པ་དང་། སྐབས་འདིར་གཏོགས་པའི་ལྟུང་བ་མེད་པ་དང་། ལྟུང་བ་གཏན་མེད་པ་ལ་དགོངས་ཏེ། ལྟུང་མེད་དུ་གསུངས་སོ། ། ༈ དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་མེད་པ། དང་པོ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག ཉུང་ངུ་ཉུང་ངུ་ནས་བརྐུས་ན་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་དང་། གཞན་ལ་ནི་ལྟུང་བ་མེད་ཅེས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཟེར་ཏེ། སྔ་མ་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་དུ་མི་རུང་ལ། ཕྱི་མ་ལ་འགྲེལ་པས་རྒྱུན་གཅིག་ལ་ལྟུང་བ་ཡོད་པ་དང་། ལྡོག་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་པར་གསུངས་པ་དང་མི་མཐུན་པར་སྣང་ངོ་། ། ༈ ལྟུང་བ་རྣམ་དག་མེད་པ། གཉིས་པ་ནི། ཤོ་གམ་མི་གཅོད་པའི་ས་ནས་རྫས་དང་བཅས་ཏེ་འགྲོ་བ་དང་། ཉེ་སྡེ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས

【現代漢語翻譯】將要發生。 ༈ 變為更輕微的罪過第二種情況是：對於墮罪和剩餘罪，在根本罪上，好的行為會變成三種罪過：輕罪、更輕罪和極輕罪；對於捨棄等三種情況，則會變成輕罪等三種罪過。 2-2-11a 例如，對於諸天之物價值不足的情況，根本罪會變成罪過，而加行二者則會變成輕罪和極輕罪。對於其他的墮罪和剩餘罪，也應如此理解。對於不清凈的比丘尼，以及觀點不一致的比丘尼，也會像之前一樣發生變化。因此，對於這種情況，根本罪不會變成輕罪，對於其他情況也是如此。對於不如法的下裙等，如果未裁剪成圓形，根本罪會變成輕罪等。這裡所說的極輕罪並非如此。同樣，也應將其應用於其他情況。 ༈ 變為其他罪過第三種情況有三種：與類別相關的情況，以及狀態變為其他的情況。第一種情況是：墮罪的類別是分支，四種類別是排除。例如，殺人的排除，即殺死牲畜，會變成墮罪的類別。第二種情況是：邪淫的墮罪是分支，其他三種則會變成排除。例如，加行清晰的排除，即不清晰的指責，會變成稍微的其他戒律。第三種情況是：僅僅是使用了不同的術語，但意義與之前所說的三種情況，以及之後所說的內容沒有區別。如果墮罪的狀態變成剩餘罪、墮罪、單獨懺悔罪和根本罪，那麼類別就會變得不同；如果變成粗罪，則會變成更輕罪；如果變成罪過，則會變成極輕罪；如果沒有罪過，那麼就會像這樣發生變化，因此進行了說明。 ༈ 變為沒有罪過第四種情況有四種：根本罪沒有罪過， 2-2-11b 沒有完全清凈的罪過，與此時相關的沒有罪過，以及考慮到完全沒有罪過的情況，因此說沒有罪過。 ༈ 根本罪沒有罪過第一種情況是：『具壽們，如果從小處一點一點地偷竊，就不會變成罪過。』對於其他人來說，則沒有罪過。』據說，前者不能作為可信的依據，而後者與解釋中說的一直有罪過，而相反則沒有罪過的內容不一致。 ༈ 沒有完全清凈的罪過第二種情況是：『從不砍伐樹木的地方帶著財物離開，對於近事男沒有罪過。』這樣說道。

【English Translation】 Will happen. ༈ Becoming a Lighter Offense The second is: For pārājika (墮罪) and saṃghāvaśeṣa (僧殘), in the main basis, good deeds become three offenses: a minor offense, a lighter offense, and a very light offense; for expelling and the like, they become three offenses such as a minor offense. 2-2-11a For example, if the value of the divine substance is incomplete, the main basis becomes an offense, while the two preparations become a minor offense and a very minor offense. It should be understood that all other pārājika (墮罪) and saṃghāvaśeṣa (僧殘) are the same. For an impure bhikṣuṇī (比丘尼) and a bhikṣuṇī (比丘尼) with differing views, the same transformation occurs as before. Therefore, in this case, the main basis does not become a minor offense; it is the same for others. For an improper lower garment, etc., if it is not cut into a circle, the main basis becomes a minor offense, etc. Here, 'very minor offense' is not the case. Similarly, apply it to others. ༈ Transforming into Another Offense The third has three aspects: those related to categories, and those where the state transforms into another. The first is: the category of pārājika (墮罪) is a branch, and the four categories are exclusions. For example, the exclusion of killing, i.e., killing animals, becomes the category of sthūlātyaya (粗罪). The second is: the pārājika (墮罪) of unchaste conduct is a branch, and the other three become exclusions. For example, the exclusion of clear preparation, i.e., unclear accusation, becomes a slight other precept. The third is: it is merely using different terms, but the meaning is no different from the three explained earlier and what is explained later. If the state of pārājika (墮罪) transforms into saṃghāvaśeṣa (僧殘), prāyaścittika (墮罪), pratideśanīya (單獨懺悔罪), and the offense of the main basis, then the categories become different; if it becomes sthūlātyaya (粗罪), it becomes a lighter offense; if it becomes an offense, it becomes a very light offense; if there is no offense, then it transforms in this way, hence the explanation. ༈ Transforming into No Offense The fourth has four aspects: no offense in the main basis, 2-2-11b no completely purified offense, no offense related to this occasion, and considering the case of absolutely no offense, hence it is said to be no offense. ༈ No Offense in the Main Basis The first is: 'Venerables, if one steals little by little, it does not become an offense.' For others, there is no offense.' It is said that the former cannot be taken as a reliable source, while the latter seems inconsistent with the explanation that there is always an offense in one instance, and conversely, there is no offense. ༈ No Completely Purified Offense The second is: 'Leaving with possessions from a place where trees are not cut down, there is no offense for a lay follower.' Thus it is said.

་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ནི་བསླབ་པར་བྱའི་ཉེས་མེད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ༈ སྐབས་འདིར་གཏོགས་པའི་ལྟུང་བ་མེད་པ། གསུམ་པ་ནི། ལས་སུ་མ་བྱས་པ་ཡང་ངོ་། །ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། སྐབས་གཞན་དུ་འབྲུ་བརྗེན་པ་ཉིད་བཀག་པས་སོ། །འདི་གསུམ་ལ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ལྟུང་བ་གཏན་མེད་དང་ཟློས་པས་ཞེས་ཟེར་ཡང་། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལྟུང་བ་གཏན་མེད་པས་གཞན་ཡིན་མིན་རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པས་གནོད་བྱེད་དུ་མི་རུང་ངོ་། ། ༈ ལྟུང་བ་གཏན་མེད་པ་ལ་དགོངས་ཏེ་ལྟུང་མེད་དུ་གསུངས་པ། བཞི་པ་ལ་གཉིས། བཅས་པར་མཐའ་དག་གི་ལྟུང་མེད། བཅས་པ་འབའ་ཞིག་གི་ལྟུང་མེད་དོ། ། ༈ བཅས་པར་མཐའ་དག་གི་ལྟུང་བ་མེད་པ། དང་པོ་ནི། སྡོམ་པ་མེད་པ། ཡོད་ཀྱང་མ་བཅས་པ། རང་བཞིན་དུ་མི་གནས་པ། རང་རང་གི་ཀུན་སློང་མེད་པ་ཟེར་ཏེ། ཀུན་སློང་ལ་མི་བལྟོས་པ་བྱ་རྒྱུ་མི་བྱེད་པའི་ལྟུང་བ་འགའ་ཞིག་ལ་མ་ཁྱབ་བམ་སྙམ་མོ། ། ༈ བཅས་པ་འབའ་ཞིག་གི་ལྟུང་བ་མེད་པ། གཉིས་པ་ལ། དགག་བྱ་ཉེས་དམིགས་མེད་པ་དང་། རྣམ་དག་བག་ཡངས་དང་འབྲེལ་བ་དང་། བར་ཆད་ཀྱི་རྐྱེན་དང་ལྡན་པ་དང་། སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་ལྟུང་བ་མེད་པར་གྱུར་པའོ། ། ༈ དགག་བྱ་ཉེས་དམིགས་མེད་པ། རང་བཞིན་རྣམ་བཞག་ལ་ལྟུང་མེད་དུ་མི་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྡིག་ཏུ་འགྱུར་བས། དགག་བྱ་མེད་ 2-2-12a པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་ཕྱིར་བཅས་པ་གཞིག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། བཅས་པ་ཡོད་པས་ལྟུང་བ་ཡོད་ལ། དེ་ལ་ཞུགས་ན་དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དོན་དུ་སྲོག་ཡལ་བར་འདོར་དགོས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་ནི། རྡོ་བ་ལ་རིམ་པ་ལྷག་པར་བརྩིག་པ་དང་། བྱེ་མ་བརྐོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྒྱུ་མཚན་ནི་བཅས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དགག་བྱ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ངེས་པ་ནི་དགག་བྱས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དགག་བྱ་མི་འགེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སྲོག་ཆགས་ལ་མི་གནོད་པའི་ས་བརྐོ་བ་དང་། མི་བཟི་ཙམ་གྱི་ཆང་འཐུང་བ་ལའང་ལྟུང་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དགག་བྱ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེ་ན། དངོས་ཀྱི་དགག་བྱ་མེད་པ་ནི་མ་ངེས་ཏེ། སྐྱོན་སྨྲ་བ་བཞིན་ནོ། །བརྒྱུད་པའི་དགག་བྱ་མེད་པ་ནི་མ་གྲུབ་སྟེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བ་སོགས་ཡོད་པས་སོ། །སྔ་མ་ལ་མི་མཚུངས་ཏེ། དངོས་པོ་ངེས་པ་སོགས་ཀྱིས་མཚམས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ རྣམ་དག་བག་ཡངས་དང་འབྲེལ་བ། གཉིས་པ་ནི། གང་ཟག་རླབས་པོ་ཆེ་བསྟན་པ་ལ་གཞུག་པའི་དོན་དང་། རྐྱེན་དཀའ་བས་འཚོ་བའི་དོན་དུ་གང་ཟག་མང་པོ་ཚོགས་ཏེ། བག་ཡངས་བྱས་པས་ཉེས་པ་མེད་པའོ། །དེ་ཡང་གཉིས་ཏེ། བག་ཡངས་ཆེན་མོ་དང་། བག་ཡངས་ཁ་འཐོར་བའོ། །དེ་ལ་ཉེས་པ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། རྟེ

【現代漢語翻譯】例如看守人一樣。這不是應該學習的無罪過。沒有屬於此處的墮落：第三種情況是，未做之事也是如此。例如，在其他情況下，禁止食用未加工的穀物。如果這三種情況不是這樣，那麼就會與完全沒有墮落相重複。雖然有人這樣說，但所有這些都不會導致墮落，因此不能作為爭論其他是否存在的依據。考慮到完全沒有墮落的情況，而說沒有墮落：第四種情況分為兩種：對所有戒律都沒有墮落；僅對已制定的戒律沒有墮落。對所有戒律都沒有墮落：第一種情況是，沒有戒律，即使有戒律但沒有制定，或者本質上不存在，或者沒有各自的動機。有人說，是否不適用於一些不依賴動機，不做該做之事的墮落？僅對已制定的戒律沒有墮落：第二種情況是：沒有應禁止的過失；與完全的自由放任相關；具備障礙的因緣；或者因無力做到而導致一方面沒有墮落。沒有應禁止的過失：在自性分別中，不會變成沒有墮落的原因是：因為本質上會變成罪惡，所以不可能沒有應禁止的事物；因此，無法摧毀已制定的戒律；因為有已制定的戒律，所以存在墮落；如果參與其中，就會成為戒律的障礙；並且因為據說爲了戒律的緣故，必須捨棄生命。第一種情況是，例如，在石頭上額外堆砌石頭，或者挖掘沙子等，沒有墮落，原因是：沒有已制定的戒律，因為沒有應禁止的事物。不確定的是，應禁止的事物會變得毫無意義，因為無法阻止應禁止的事物。那麼，挖掘不傷害生物的土地，或者飲用少量酒，也會變成沒有墮落，因為沒有應禁止的事物嗎？如果這樣問，那麼，實際上沒有應禁止的事物是不確定的，就像批評一樣。間接沒有應禁止的事物是不成立的，因為存在過度推論等。與前者不同，因為有對事物確定等的限制。與完全的自由放任相關：第二種情況是，爲了讓偉人進入教法，或者爲了在困難的情況下維持生計，許多人聚集在一起，因為自由放任而沒有過失。這也有兩種：大的自由放任和分散的自由放任。沒有過失的原因是：依賴於...

【English Translation】 Like a watchman. This is not an innocent act to be learned. No transgressions pertaining to this context: The third is also when something is not done. For example, in other instances, the consumption of unprocessed grains is prohibited. If these three are not the case, it would be redundant with the complete absence of transgression. Although it is said that all these do not lead to transgression, they cannot serve as a basis for arguing whether others exist or not. Speaking of no transgression with the intention of complete absence of transgression: The fourth has two aspects: no transgression in all precepts; no transgression only in the enacted precepts. No transgression in all precepts: The first is: without vows, or even with vows but not enacted, not inherently existing, or without their respective motivations. It is said, does it not apply to some transgressions that do not depend on motivation, not doing what should be done? No transgression only in the enacted precepts: The second has: no fault in what should be prohibited; related to complete permissiveness; possessing obstructing conditions; or becoming without transgression on one side due to inability to accomplish. No fault in what should be prohibited: The reason why it does not become without transgression in the nature of distinction is: because it inherently becomes sinful, it is impossible to have nothing to prohibit; therefore, it is impossible to destroy what has been enacted; because there is what has been enacted, there is transgression; if one enters into it, it becomes an obstacle to morality; and because it is said that for the sake of morality, one must abandon life. The first is: for example, there is no transgression in piling stones excessively or digging sand, because there is no enactment, because there is nothing to prohibit. What is uncertain is that what should be prohibited becomes meaningless, because what should be prohibited cannot be prevented. Then, digging the earth without harming living beings or drinking only a little alcohol would also become without transgression, because there is nothing to prohibit? If so, the actual absence of what should be prohibited is uncertain, like criticism. The indirect absence of what should be prohibited is not established, because there are excessive consequences, etc. It is not the same as the former, because it is bounded by the certainty of things, etc. Related to complete permissiveness: The second is: for the sake of leading great individuals into the teachings, or for the sake of sustaining life in difficult circumstances, many individuals gather together, and there is no fault because of permissiveness. There are two types: great permissiveness and scattered permissiveness. The reason for no fault is: relying on...

ན་དེ་ལ་ཡུལ་དུས་དེར་བཅས་པ་བཤིག་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཁྲིམས་བཤིག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་དེར་ཆོ་ག་བྱས་པའི་གནས་སྐབས་ལ་མ་བཅས་པ་ལ་བཤིག་པར་མིང་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། གནང་ཡེ་གནང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་བཤིག་པ་ཙམ་གྱིས་གཞིག་པར་མི་ནུས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་རང་གཞན་ལ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ 2-2-12b ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཟེར་བ་ནི། བཀག་པ་ཐམས་ཅད་ཡེ་བཀག་དང་། གནང་བ་ཐམས་ཅད་ཡེ་གནང་གི་ལུགས་འོངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ༈ བར་ཆད་ཀྱི་རྐྱེན་དང་ལྡན་པ། གསུམ་པ་ལ་གཉིས། རང་གི་དང་། གཞན་གྱི་བར་ཆད་ཀྱི་རྐྱེན་དང་ལྡན་པས་ལྟུང་བ་མེད་པའོ། ། ༈ རང་གི་བར་ཆད་ཀྱི་རྐྱེན་དང་ལྡན་པས་ལྟུང་བ་མེད་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས། གཙོ་བོའི་དང་། གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་བར་ཆད་དང་ལྡན་པས་ལྟུང་བ་མེད་པའོ། ། ༈ གཙོ་བོའི་བར་ཆད་དང་ལྡན་པས་ལྟུང་བ་མེད་པ། དང་པོ་ལ་གསུམ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དང་། དགེ་སྦྱོང་ཚུལ་གྱི་དང་། སྲོག་གི་བར་ཆད་ཀྱི་དོན་དུ་ལྟུང་བ་མེད་པའོ། ། ༈ ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དོན་དུ་ལྟུང་བ་མེད་པ། དེ་དག་གི་དོན་དུ་ལྟུང་བ་མེད་པའི་ཚུལ་ནི། ཆང་མ་གཏོགས་པའི་བཅས་རྐྱང་མཐའ་དག་སྲོག་གི་བར་ཆད་སྤང་བའི་ཕྱིར་གནང་སྟེ། ཕྲན་ཚེགས་ལས། ཆང་མ་གཏོགས་པ་བཅས་པ་མཐའ་དག་གིས་ནད་པ་བསྐྱང་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། རིགས་པས་ཀྱང་། བཅས་རྐྱང་ལས་དེ་སྤངས་པ་དགོས་པ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བཅས་པ་མཐའ་དག་དགག་དགོས་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བར་ཆད་ཀྱི་དོན་དུ་ཡང་གནང་བར་འགྱུར་ཏེ། སྲོག་གི་བར་ཆད་ལས་དེའི་བར་ཆད་ཆེ་བའི་ཕྱིར། ཆུ་ཚགས་མེད་པར་འགྲོ་བའི་བྱུང་བའི་མཐའ་བཞིན་ནོ། །དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་གྱི་བར་ཆད་ནི། ལམ་ལྔ་ཅི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བའི་གེགས་ཏེ། དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དུ་ཡང་གནང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དེའི་དོན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་པ་ན་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་བྱ་བ་བྱས་སོ་ཞེས་སྒྲ་སྒྲོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སྔ་མ་རྣམས་ཟེར་རོ། །འོན་ཀྱང་ནད་པ་ལ་མིའི་ཤ་མ་གནང་བའི་དོན་བརྟག་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དངོས་ཀྱི་དོན་དང་། ཞར་ལས་བྱུང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དེའི་རང་བཞིན་དང་། ལྟུང་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། བཅས་པ་འགའ་ཞིག་བསྲུང་ན། སྡིག་དང་འབྲེལ་བའི་ཕམ་པ་ནས་བསྡམ་བྱ་ཡན་ཆད་འབྱུང་ལ། དེ་བག་ཡངས་ 2-2-13a སུ་བྱས་ན་དེ་དག་མི་འབྱུང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་བཞིན་གྱི་ལྟུང་བ་བསྡམ་བྱ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ངོར། ཆང་མ་གཏོགས་པའི་བཅས་རྐྱང་ཕམ་པ་མན་ཆད་ཀྱང་གནང་སྟེ། སྔར་སྨོས་པའི་ལུང་དང་། རིགས་པ་ཡང་བཅས་རྐྱང་མཐའ་དག་བཅས་པའི་རྟེན་རྣམས་དངོས་དང་། བརྒྱུད་པའི་སྒོ་ནས་རང་གཞན་སྤང་བའི་དོན་དུ་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྨྱུག་ཚལ་ཞེས་ས

【現代漢語翻譯】因此，爲了破除對處所和時間的執著，就像破除戒律一樣。也就是說，在某個處所舉行儀式的情況下，對於未作規定的事項，才會被稱為破除，因為這是允許的。僅僅通過破除並不能摧毀它，否則將會對自他造成過失。上述說法意味著，所有禁止的事項都是絕對禁止的，所有允許的事項都是絕對允許的。具有障礙的因緣：第三部分分為兩類：由於自身和他人障礙的因緣而不犯戒。由於自身障礙的因緣而不犯戒：第一部分分為兩類：由於主要和非主要障礙而不犯戒。由於主要障礙而不犯戒：第一部分分為三類：爲了戒律、修行和生命的障礙而不犯戒。爲了戒律的緣故不犯戒：對於這些情況不犯戒的方式是：除了酒以外，所有單獨制定的戒條，爲了避免生命的危險都是允許的。在《ཕྲན་ཚེགས།》（梵文：Kṣudraka，小部）中說：『除了酒以外，所有制定的戒條都可以用來照顧病人。』從道理上講，因為比起單獨制定的戒條，避免生命危險更為重要。這不是不確定的情況，因為所有制定的戒條都需要被禁止。爲了戒律的障礙也是允許的，因為比起生命的障礙，戒律的障礙更為嚴重，就像沒有濾水器就行走的情況一樣。修行的障礙是指阻礙五道次第生起的情況，爲了避免這些障礙也是允許的，因為清凈戒律本身就是爲了這個目的。當獲得阿羅漢果時，就會宣告已經完成了出家的事業。』這是先前的人們所說的。然而，對於病人不給予人肉的情況，需要進行考察。第一部分分為兩類：直接的原因和間接的原因。第一部分分為兩類：事物的自性和成為不犯的原因。第一點是：如果守護某些戒條，就會產生與罪惡相關的墮罪，從巴拉基加罪（梵文：Parajika，斷頭罪）到應呵責罪（梵文：sthulatyaya，粗罪）；如果對此放縱，就不會產生這些罪過。第二點是：就自性罪而言，從應呵責罪開始，除了酒以外，所有單獨制定的戒條，甚至包括巴拉基加罪以下的所有罪過都是允許的。正如之前所說的教證和理證，所有單獨制定的戒條，都是爲了通過直接或間接的方式，使自己和他人避免成為被制定的對境。就像在竹林中一樣。

【English Translation】 Therefore, to dismantle the attachment to place and time is like dismantling the precepts. That is, in the case of performing rituals in a certain place, dismantling is named for matters not stipulated, because it is permissible. Merely dismantling cannot destroy it, otherwise it would lead to faults for oneself and others. The above statement means that all prohibitions are absolute prohibitions, and all permissions are absolute permissions. Having the condition of obstacles: The third part is divided into two categories: not transgressing due to the conditions of obstacles from oneself and others. Not transgressing due to the condition of one's own obstacles: The first part is divided into two categories: not transgressing due to major and minor obstacles. Not transgressing due to major obstacles: The first part is divided into three categories: not transgressing for the sake of the obstacles of precepts, practice, and life. Not transgressing for the sake of precepts: The way to not transgress in these situations is: except for alcohol, all individually prescribed precepts are permitted to avoid the danger of life. In the Kṣudraka (梵文：Kṣudraka，小部) it is said: 'Except for alcohol, all prescribed precepts can be used to care for the sick.' Logically, because avoiding the danger of life is more important than individually prescribed precepts. This is not an uncertain situation, because all prescribed precepts need to be prohibited. It is also permissible for the sake of the obstacle of precepts, because the obstacle of precepts is more serious than the obstacle of life, like walking without a water filter. The obstacle of practice refers to the situation that hinders the arising of the five paths, and it is also permissible to avoid these obstacles, because purifying precepts itself is for this purpose. When the state of Arhat is attained, it will be proclaimed that the work of ordination has been completed.' This is what the former ones said. However, the reason for not giving human flesh to the sick needs to be examined. The first part is divided into two categories: the direct reason and the indirect reason. The first part is divided into two categories: the nature of the thing and the way it becomes non-transgression. The first point is: if some precepts are guarded, faults related to sins will arise, from Parajika (梵文：Parajika，斷頭罪) to sthulatyaya (梵文：sthulatyaya，粗罪); if one is lax about it, these faults will not arise. The second point is: in terms of the nature of transgression, starting from sthulatyaya, except for alcohol, all individually prescribed precepts, even all transgressions below Parajika are permitted. As the scriptural and logical proofs mentioned earlier, all individually prescribed precepts are prescribed for the purpose of avoiding oneself and others from becoming the object of prescription through direct or indirect means. Just like in the bamboo grove.

ོ། །དཔེས་མཚོན་ན་མངོན་ཚན་ཉོ་ཚོང་ལ་སྤང་བར་འགྱུར་ལ། ཆགས་རྒྱུད་སྦྱང་བའི་དོན་དུ་ཉེས་མེད་དུ་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཡང་ཉེས་པ་མེད་ཙམ་མ་ཡིན་གྱི་མ་བྱས་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་མ་བྱས་ན་བུ་ལོན་མི་འཁོར་ལ། དེས་མ་བྱིན་ལེན་གྱི་ཕམ་པར་འགྱུར་བས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་ཞིང་། གཡོ་སྒྱུ་མ་འབྲེལ་བའི་ཉོ་ཚོང་བྱས་པས་ཡུལ་དུས་དང་སྦྱར་བའི་ཁེ་ཐོབ་ནས་བུ་ལོན་འཁོར་བས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བར་ཆད་སྤོང་བའི་དགོས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ཆོ་ག་བཙན་པོ་ཡོད་བཞིན་དུ་བག་ཡངས་སུ་བྱས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། འདི་ལྟར་དེའི་ཚེ་དེ་གཉིས་དགག་བྱ་ཆེན་པོས་ཟིལ་གྱིས་མནན་པ་དང་། དེ་གཉིས་བསྲུང་བའི་དགག་བྱ་ཆུང་བ་བར་ཆད་སྤངས་པའི་དགོས་པ་ཆེན་པོས་ཟིལ་གྱིས་མནན་པས་དགག་དགོས་ཆུང་བ་ཅན་གྱི་ངོར་ཆེ་བ་གནང་བ་ཉེས་མེད་ཡིན་ལ། མ་བྱིན་ལེན་གྱི་ལྟུང་བ་ནི། བསྲུངས་པས་ཉེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེས་པ་གཉིས་ཀ་མི་འབྱུང་བ་ཐབས་བཟང་པོ་ཡིན་ལ། དེ་བཞག་སྟེ་ཐབས་དམན་ཤོས་དགག་དགོས་ཆུང་བ་ཅན་གྱི་བྱ་བ་བསྲུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་ལ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག །རང་གཞན་ཆེ་ཆུང་འདོམས་ན་ཆེ་བའི་ངོར་ཆུང་བ་གནང་སྟེ། 2-2-13b བཤགས་པས་ཆོག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྡིག་པ་དང་འབྲེལ་བའི་གནང་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཉེས་པ་ཡང་མེད་དེ། དེའི་ཉེས་པ་མཐར་ཐུག་སྲོག་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་དོན་དུ་སྲོག་གཏོང་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲོག་ལ་མ་བལྟོས་པ་རང་གཞན་ཡང་མིན་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པའི་དོན་དུ་སེམས་དཔའ་ཞུགས་ཀྱི། མ་བལྟོས་པ་ལ་མ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གཞན་ལ་གནང་བ་མེད་ན། རྣམ་འབྱེད་ལས། སྨྱོ་བ་སོགས་ལ་ལྟུང་མེད་དུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བཅས་པ་སྒྲུབ་ནུས་ཀྱི་བསམ་པ་ལས་ཉམས་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །བཅས་པའི་རྟེན་མ་ཡིན་པས་གནང་བའི་ཐ་སྙད་མེད་པར་འདོད་པ་ལ། ནད་པ་ལ་ཕྱི་དྲོའི་ཁ་ཟས་གནང་བས་མ་ངེས་པར་སྨྲ་བའི་ལན་དུ་སྡེ་ལྔའི་བཅས་པ་ཡོད་མེད་སྨྲ་བ་ནི་འཐད་པ་མ་མཐོང་ངོ་། །སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་མི་འཐད་དེ། གནང་ན་བཤགས་པ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅས་རྐྱང་ནང་འདོམས་པ་ལ། ལྟུང་བ་ཆེ་བའི་ངོར་ཆུང་བ་གནང་བའི་ངེས་པ་མེད་དེ། ལག་ཉར་རེག་པའི་ཉེས་བྱས་སྤོང་བའི་དོན་དུ་མེ་ལ་རེག་པའི་ལྟུང་བྱེད་གནང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག །ལྟུང་བྱེད་གནང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་དྲན་པར་བྱས་ནས་རེག་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག །དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། མེ་ལ་རེག་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་རེག་པའི་བྱ་བ་དང་བཅས་པ་ལྟུང་བྱེད་སྐྱེད་པའི་ར

【現代漢語翻譯】例如，在商業交易中，爲了凈化業障，允許進行原本應避免的顯性交易，這被認為是無罪的。這不僅僅是沒有罪過，而是不做就會犯錯。例如，如果不這樣做，債務就無法償還，從而導致不予取與的墮落，構成戒律的障礙。通過進行不涉及欺詐的交易，結合時間和地點獲得利潤，從而償還債務，這是爲了避免戒律障礙的必要之舉。或者，即使有嚴格的儀軌，也可能存在放縱的過失。例如，在這種情況下，兩者都被巨大的禁止所壓倒，而守護兩者的較小禁止則被避免障礙的巨大必要性所壓倒，因此允許較小的禁止，這是無罪的。不予取與的墮落，因為守護它就沒有罪過。避免兩種罪過是最好的方法，放棄這種方法，守護較小禁止的行為。同樣，所有人都應該知道這一點，因為理由是相同的。第二種觀點是：有些人說，在衡量自己和他人時，允許較小者是爲了懺悔就足夠了。這是不合理的，因為本質上與罪惡相關的允許是矛盾的。也沒有無法做到的罪過，因為這種罪過的最終結果是危及生命，而爲了這個目的，允許犧牲生命。不顧及生命，既不是爲了自己也不是爲了他人，因為菩薩是爲了戒律清凈而努力的，而不是不顧及生命而不努力。如果沒有允許自己和他人，那麼《辨別論》中說，對於瘋狂等情況，沒有墮落，這與此相矛盾。這是因為沒有失去能夠完成誓言的意念，因為不是誓言的基礎，所以沒有允許的說法。對於認為允許病人下午吃東西是不確定的說法，爭論五類誓言的有無是沒有意義的。論證也是不合理的，因為如果允許，就不需要懺悔。在衡量誓言時，沒有必要允許較小的罪過來避免較大的罪過，因為爲了避免接觸金錢的惡行，允許接觸火的墮落。有些人說，這不是允許墮落，因為記住時間後接觸就沒有墮落。對於此，有些人說，這是不合理的，因為想要接觸火的意念與接觸的行為以及誓言一起，會產生墮落的根源。 For example, in commercial transactions, engaging in explicit transactions that would normally be avoided is considered blameless in order to purify karmic debts. This is not merely about being without fault, but rather that failure to act would result in transgression. For instance, if one does not act, debts cannot be repaid, leading to the downfall of 'not giving and taking,' which constitutes an obstacle to discipline. By engaging in transactions free from deceit, one gains profit in accordance with time and place, thereby repaying debts, which is necessary to avoid obstacles to discipline. Alternatively, even with strict rituals, there may be faults of indulgence. For example, in such cases, both are overwhelmed by great prohibitions, and the lesser prohibition of guarding both is overwhelmed by the great necessity of avoiding obstacles, thus allowing the lesser prohibition is blameless. The downfall of 'not giving and taking' is avoided because guarding against it is faultless. Avoiding both faults is the best method, abandoning that method to guard the lesser prohibition. Likewise, all should understand this, as the reasoning is the same. Secondly, some say that when measuring oneself and others, allowing the lesser for the sake of the greater is sufficient for confession. This is unreasonable because permission inherently related to sin is contradictory. There is also no fault in being unable to accomplish something, as the ultimate consequence of that fault is endangering life, and for that purpose, sacrificing life is permitted. Not considering one's life is neither for oneself nor for others, because a Bodhisattva strives for pure discipline, not striving without regard for life. If there is no permission for oneself and others, then it contradicts what is said in the 'Discrimination' that there is no downfall for madness, etc. This is because there is no fault in losing the intention to accomplish the vows, and because it is not the basis of the vows, there is no term for permission. To the argument that allowing a patient to eat in the afternoon is uncertain, arguing about the existence or non-existence of the five classes of vows is not seen as appropriate. The argument is also unreasonable because if permitted, there is no need for confession. When measuring vows, there is no necessity to allow a lesser transgression for the sake of a greater one, because in order to avoid the evil of touching money, the transgression of touching fire is permitted. Some say that it is not permitting transgression, because there is no transgression in touching after remembering the time. To this, some say that this is unreasonable because the intention to touch fire, together with the act of touching and the vow, creates the root of transgression.

【English Translation】 For example, in commercial transactions, engaging in explicit transactions that would normally be avoided is considered blameless in order to purify karmic debts. This is not merely about being without fault, but rather that failure to act would result in transgression. For instance, if one does not act, debts cannot be repaid, leading to the downfall of 'not giving and taking,' which constitutes an obstacle to discipline. By engaging in transactions free from deceit, one gains profit in accordance with time and place, thereby repaying debts, which is necessary to avoid obstacles to discipline. Alternatively, even with strict rituals, there may be faults of indulgence. For example, in such cases, both are overwhelmed by great prohibitions, and the lesser prohibition of guarding both is overwhelmed by the great necessity of avoiding obstacles, thus allowing the lesser prohibition is blameless. The downfall of 'not giving and taking' is avoided because guarding against it is faultless. Avoiding both faults is the best method, abandoning that method to guard the lesser prohibition. Likewise, all should understand this, as the reasoning is the same. Secondly, some say that when measuring oneself and others, allowing the lesser for the sake of the greater is sufficient for confession. This is unreasonable because permission inherently related to sin is contradictory. There is also no fault in being unable to accomplish something, as the ultimate consequence of that fault is endangering life, and for that purpose, sacrificing life is permitted. Not considering one's life is neither for oneself nor for others, because a Bodhisattva strives for pure discipline, not striving without regard for life. If there is no permission for oneself and others, then it contradicts what is said in the 'Discrimination' that there is no downfall for madness, etc. This is because there is no fault in losing the intention to accomplish the vows, and because it is not the basis of the vows, there is no term for permission. To the argument that allowing a patient to eat in the afternoon is uncertain, arguing about the existence or non-existence of the five classes of vows is not seen as appropriate. The argument is also unreasonable because if permitted, there is no need for confession. When measuring vows, there is no necessity to allow a lesser transgression for the sake of a greater one, because in order to avoid the evil of touching money, the transgression of touching fire is permitted. Some say that it is not permitting transgression, because there is no transgression in touching after remembering the time. To this, some say that this is unreasonable because the intention to touch fire, together with the act of touching and the vow, creates the root of transgression.

ྒྱུ་ཡིན་ལ། དེ་གནང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ལྟུང་བ་གནང་བའི་ཐ་སྙད་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། ལྟུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ལ་གནང་བ་གཅིག་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། གནང་ན་ཇི་ལྟ་བུ་གནང་། གལ་ཏེ་ནད་པ་ལ་ཕྱི་དྲོའི་ཁ་ཟས་ལྟ་བུའོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་དང་པོ་ཉིན་ནས་མ་བཅས་པའི་ཕྱིར། ལྟུང་བའི་ཉིད་དུ་ 2-2-14a མ་གྲུབ་སྟེ། གནང་བའི་ཐ་སྙད་རྒྱུན་ཆད་འདོད་ན། ལྟུང་བྱེད་དུ་གྱུར་པ་བག་ཡངས་སུ་གནང་ངོ་ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ། །དེ་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་ཀུན་སློང་ཡིན་པས་སྙམ་ན། འདི་ཡང་མེ་ལ་རེག་འདོད་བཅས་པ་ཡིན་པས་སོ། །དུས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ལྟུང་བ་མེད་དོ་སྙམ་ན་ཡང་། སྔ་མ་ལ་ཡང་རང་དགའ་མེད་པས་སོ། །དེས་ན་ཆུང་བའི་ངོར་ཆེ་བ་གནང་བའི་ཐ་སྙད་ཐོབ་པས་མ་ངེས་སོ། །དགག་དགོས་ཆེ་ཆུང་བ་གཞན་ན་ནི། ཆེ་བའི་ངོར་ཆུང་བ་གནང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བཅས་པ་མཐའ་དག་དགོས་པ་ལ་བལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགག་དགོས་མཉམ་པ་ལ་བཅས་པ་ཆེ་ཆུང་འདོམས་ན་ཆེ་བའི་ངོར་ཆུང་བ་གནང་བར་ངེས་ཏེ། བཅས་པའི་ཆད་པ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཆེ་བའི་དོན་གྱི་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་དགག་བྱའང་ཆེ་བར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བཅས་པ་ཆེ་ཆུང་དང་། དགག་བྱ་ཆེ་ཆུང་འབྲེལ་ལམ། མ་འབྲེལ་ཞེ་ན། ཚ་རོང་པ་ན་རེ། མ་འབྲེལ་ཏེ། དབྱེན་དང་ཁྲག་འབྱིན་པ་དགག་བྱ་ཆེ་ཡང་། བཅས་པ་སྦོམ་པོ་ལས་མེད་ལ། འཆབ་པ་དང་སྤངས་པ་རྗེས་ཕྱོགས་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་དགག་བྱ་མེད་ཀྱང་ཕམ་པར་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བྱ་བ་དེ་འབྲེལ་གྱི་དགག་དགོས་ལ་བཅས་པ་གཉིས་འཆའ་བའི་ངེས་པ་མེད་ལ་བཅས་པ་རྣམས་འཇོག་གི་དགག་དགོས་ཡོད་ན། ངེས་པས་འབྲེལ་བ་ཡོད་དེ། འདི་ལྟར་དགག་བྱའི་ཁྱད་པར་གྱིས། མི་དང་དུད་འགྲོ་བསད་པ་དང་། མི་དང་འགྲོ་བ་གཞན་ལ་བརྐུས་པ་དང་། བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་དང་། མ་རྫོགས་པ་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པ་དང་། དགེ་སློང་ལས་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་བཅས་པ་ཆེ་ཆུང་བཞག་པའི་གཞུང་དུ་མ་ 2-2-14b དང་འགལ་ལོ། །སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་ཕྱེ་བ་ནི། བྱ་བ་དེ་འབྲེལ་གྱི་སྡིག་ཆེ་ཡང་བཅས་པ་མི་ཕྱེ་བ་ནི། འབྱུང་རིང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་བུད་མེད་ཀྱིས་ཡང་ཡང་ཟོས་པ་ལ་མ་དད་པའི་དགག་བྱ་ཡོད་ཀྱང་སྐྱེས་པ་ནས་འབྱུང་རིང་བའི་ཕྱིར། བཅས་པ་ཆུང་བ་བཞིན་ནོ། །འཆབ་པ་དང་བཟློག་པ་ལ་དགག་བྱ་ཆུང་བར་མ་གྲུབ་སྟེ། བུད་མེད་ལ་འཆབ་པའི་སྲེད་པ་སྟོབས་ཆེ་བས་ལྟུང་བ་ལ་འཛེམ་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། རང་རིགས་ཀྱི་དགེ་འདུན་མའི་ཁྲིམས་ལས་འགལ་ཏེ། རང་རིགས་ལ་གནོད་ཚངས་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བཅས་པ་ཆེ་བའི་འཆབ་པའི་དགག་བྱ་གང་ཞེ་ན། ངེས་པ་མེད་དེ། ཁ་ཅིག་འབྱུང་ཉེ་བ་དང་། ཁ་ཅིག་ལྟུང་བ་གཞན་གྱི་རྒྱུ

【現代漢語翻譯】允許，是因為要允許。如果不是這樣，那麼犯戒的術語就會中斷，因為對於已經成為犯戒本質的事物，沒有任何允許。此外，如果允許，如何允許？如果像病人允許吃下午的食物一樣，那麼因為一開始就沒有從白天禁止，所以沒有成為犯戒的本質。如果想要中斷允許的術語，那麼這與『允許放縱已成為犯戒之事』相矛盾。如果認為這是犯戒的動機，那麼這也是因為想要接觸火。如果認為因為時間的加持而沒有犯戒，那麼對於前者來說，也沒有自願性。因此，不能確定因為對小的允許而獲得對大的允許的術語。如果需要遮止的事物有大小之分，那麼是因為對大的允許而遮止小的，因為所有的禁令都取決於需要。如果遮止的事物相同，但禁令有大小之分，那麼可以確定是對大的允許而遮止小的，因為禁令的懲罰更大，因為這也被認為是大的意義的決定因素，所以遮止的事物也被認為是大的。那麼，禁令的大小和遮止的事物的大小有關聯嗎？還是沒有關聯？擦絨巴說：沒有關聯，因為挑撥離間和放血雖然遮止的事物很大，但只有粗罪，而對於隱瞞和放棄追隨者來說，雖然沒有那樣的遮止的事物，但卻被禁止犯波羅夷罪。有些人說：那不是這樣的，因為不一定對與行為相關的遮止的事物施加兩個禁令，如果所有的禁令都有施加的遮止的事物，那麼一定有關聯，就像這樣，因為遮止的事物的不同，殺人和殺害牲畜，偷人和偷其他眾生，誹謗受具足戒者和未受具足戒者，以及對出家僧人做不該做的事等等，這與在經典中設立禁令的大小相矛盾。不區分證明者是因為與行為相關的罪過很大，但禁令沒有區分，是因為發生的可能性很小，例如，女人經常吃東西，雖然有不信任的遮止的事物，但因為從男人那裡發生的可能性很小，所以禁令也很小。隱瞞和顛倒並沒有被認為是小的遮止的事物，因為女人對隱瞞的貪慾很強，所以會變得不害怕犯戒，並且違背了自己種姓的比丘尼的戒律，因為對自己種姓的損害很大。那麼，大的禁令的隱瞞的遮止的事物是什麼呢？不確定，有些人認為是容易發生，有些人認為是其他犯戒的根源。 It is allowed, because it is to allow. If it is not like that, then the term of transgression will be interrupted, because for things that have become the essence of transgression, there is no allowance. Furthermore, if allowed, how to allow? If it is like allowing a sick person to eat afternoon food, then because it was not forbidden from the day in the first place, it has not become the essence of transgression. If you want to interrupt the term of allowance, then this contradicts 'allowing indulgence in what has become a transgression'. If you think this is the motivation for transgression, then this is also because you want to touch fire. If you think that there is no transgression because of the blessing of time, then for the former, there is also no voluntariness. Therefore, it is not certain that the term of allowing the big is obtained because of allowing the small. If the things that need to be prevented are different in size, then it is because the small is prevented by allowing the big, because all prohibitions depend on the need. If the things that need to be prevented are the same, but the prohibitions are different in size, then it is certain that the small is prevented by allowing the big, because the punishment of the prohibition is greater, because it is also considered to be the determinant of the meaning of the big, so the things that need to be prevented are also considered to be big. Then, is the size of the prohibition related to the size of the thing to be prevented? Or is it not related? Tsarongpa said: It is not related, because although inciting discord and drawing blood are big things to be prevented, there are only gross sins, and for concealing and abandoning followers, although there is no such thing to be prevented, they are prohibited from committing Parajika sins. Some people say: That is not the case, because it is not necessary to impose two prohibitions on the things to be prevented related to the behavior, if all the prohibitions have the things to be prevented to be imposed, then there must be a relationship, like this, because of the difference in the things to be prevented, killing people and killing livestock, stealing people and stealing other beings, slandering those who have received full ordination and those who have not received full ordination, and doing things that should not be done to monks, etc., this contradicts the establishment of the size of the prohibitions in the scriptures. Not distinguishing the prover is because the sins related to the behavior are great, but the prohibitions are not distinguished, because the possibility of occurrence is small, for example, women often eat, although there is a thing to be prevented of distrust, but because the possibility of occurrence from men is small, so the prohibition is also small. Concealing and reversing are not considered to be small things to be prevented, because women's greed for concealing is strong, so they will become unafraid of committing transgressions, and violate the precepts of the nuns of their own caste, because the harm to their own caste is great. Then, what is the thing to be prevented of concealing the big prohibition? It is uncertain, some people think it is easy to happen, and some people think it is the root of other transgressions.

【English Translation】 It is allowed, because it is to allow. If it is not like that, then the term of transgression will be interrupted, because for things that have become the essence of transgression, there is no allowance. Furthermore, if allowed, how to allow? If it is like allowing a sick person to eat afternoon food, then because it was not forbidden from the day in the first place, it has not become the essence of transgression. If you want to interrupt the term of allowance, then this contradicts 'allowing indulgence in what has become a transgression'. If you think this is the motivation for transgression, then this is also because you want to touch fire. If you think that there is no transgression because of the blessing of time, then for the former, there is also no voluntariness. Therefore, it is not certain that the term of allowing the big is obtained because of allowing the small. If the things that need to be prevented are different in size, then it is because the small is prevented by allowing the big, because all prohibitions depend on the need. If the things that need to be prevented are the same, but the prohibitions are different in size, then it is certain that the small is prevented by allowing the big, because the punishment of the prohibition is greater, because it is also considered to be the determinant of the meaning of the big, so the things that need to be prevented are also considered to be big. Then, is the size of the prohibition related to the size of the thing to be prevented? Or is it not related? Tsarongpa said: It is not related, because although inciting discord and drawing blood are big things to be prevented, there are only gross sins, and for concealing and abandoning followers, although there is no such thing to be prevented, they are prohibited from committing Parajika sins. Some people say: That is not the case, because it is not necessary to impose two prohibitions on the things to be prevented related to the behavior, if all the prohibitions have the things to be prevented to be imposed, then there must be a relationship, like this, because of the difference in the things to be prevented, killing people and killing livestock, stealing people and stealing other beings, slandering those who have received full ordination and those who have not received full ordination, and doing things that should not be done to monks, etc., this contradicts the establishment of the size of the prohibitions in the scriptures. Not distinguishing the prover is because the sins related to the behavior are great, but the prohibitions are not distinguished, because the possibility of occurrence is small, for example, women often eat, although there is a thing to be prevented of distrust, but because the possibility of occurrence from men is small, so the prohibition is also small. Concealing and reversing are not considered to be small things to be prevented, because women's greed for concealing is strong, so they will become unafraid of committing transgressions, and violate the precepts of the nuns of their own caste, because the harm to their own caste is great. Then, what is the thing to be prevented of concealing the big prohibition? It is uncertain, some people think it is easy to happen, and some people think it is the root of other transgressions.

ར་འགྲོ་བ་ལ་ལོག་བ་ཅི་རིགས་སོ། །འོ་ན་བཅས་པ་ཆེ་བའི་རིགས་གནང་བར་མ་ངེས་པ་དང་། དགག་བྱ་ཆེ་བའི་ངོར་གནང་བ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། གནང་བའི་རྒྱུར་བྱེད་པ་ནི། བྱ་བ་དེ་འབྲེལ་གྱི་དགག་དགོས་ཆེ་བས་ཀྱང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ དགེ་སྦྱོང་ཚུལ་གྱི་དོན་དུ་ལྟུང་བ་མེད་པ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དེའི་རང་བཞིན་དང་། ཇི་ལྟར་གནང་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། བཅས་པ་འགའ་ཞིག་ཡལ་བར་དོར་ན། ལམ་ལྔ་ཅི་རིགས་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་ལ། བསྲུང་ན་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆང་མ་གཏོགས་པའི་བཅས་རྐྱང་མཐའ་དག་གནང་སྟེ། དེ་མཐའ་དག་དངོས་སམ། བརྒྱུད་པའི་སྒོ་ནས་ལམ་མཐའ་དག་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་དོན་དུ་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ། གནང་མ་གནང་ལ་དགག་དགོས་མི་གཙོ་ཡི། བཅས་པ་འབའ་ཞིག་གཙོ་བོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དགག་དགོས་ཀྱང་གཞན་ལ་གནས་ལ་བཅས་པའང་གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། རིམ་པ་བཞིན། ཞེས་ཟེར་རོ། ། ༈ སྲོག་གི་བར་ཆད་ཀྱི་དོན་དུ་ལྟུང་བ་མེད་པ། གསུམ་པ་ལ་ཡང་སྔར་ལྟ་བུར་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བཅས་པ་འགའ་ཞིག་བསྲུངས་ན་ངེས་པར་འཆི་ལ། 2-2-15a མ་བསྲུངས་ན་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆང་མ་གཏོགས་པ་བཅས་པའི་མཐའ་དག་གནང་སྟེ། ལུང་སྔར་ལྟར་དང་། རིགས་པ་ནི། སྲོག་གི་བར་ཆད་མ་བསྲུངས་པའི་དགག་བྱ་གཉིས་ཕྱི་མ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་བར་ཆད་དང་ལྡན་པས་ལྟུང་བ་མེད་པ། གཉིས་པ་ལ་གསུམ། ལུས་ཀྱི་དང་། དགེ་བའི་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་བར་གཅོད་དེ་དག་གི་ལུས་སྲོག་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་གཉིས་མི་ཟློས་ཏེ། སྔ་མ་གཉིས་ལ་ཐུག་ཀྱང་ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་མི་ཐུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གསུམ་ལ་ཡང་གཉིས་ལས། རང་བཞིན་ནི་བཅས་པ་འགའ་ཞིག་བསྲུངས་ན་ལུས་ལ་གནོད་པ་དང་། དགེ་བའི་སྦྱོར་བ་ཉམས་པས་བསོད་ནམས་མི་ཐུབ་པ་དང་། ཕྲོགས་པ་ལ་སོགས་པས་ལོངས་སྤྱོད་ལ་གནོད་པ་འབྱུང་བ་མ་བསྲུང་ན་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པའོ། །གནང་བའི་ཚུལ་ནི། གསུམ་གྱི་དགག་དགོས་འགྲན་པའི་ཚེ། དེ་གསུམ་དགག་དགོས་ཆེ་ན་གནང་། བཅས་པ་དགག་དགོས་ཆེ་ན་མི་གནང་བས་བཅས་པ་མཐའ་དག་གནང་བའི་ངེས་པ་མེད་དོ། །ལུས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱི་དོན་དུ་གནང་བ་ནི། དཔེར་ན་ནད་པར་གནང་བ་ཉལ་བ་དང་། དཀོན་མཆོག་མཆོད་པའི་དོན་དུ་གླུ་ལེན་པ་དང་། ཆོམ་རྐུན་པས་འཇིགས་པའི་ཚེ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་རེག་ཏུ་རུང་བ་བཞིན་ནོ། ། ༈ གཞན་གྱི་བར་ཆད་ཀྱི་རྐྱེན་དང་ལྡན་པས་ལྟུང་བ་མེད་པ། གཞན་གྱི་བར་ཆད་བསྲུངས་པའི་དོན་དུ་ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་གཙོ་བོ་ཡིན་མིན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། ཚུལ་ཁྲིམས་སོགས་ཀྱི་བར་ཆད་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་སྔར་བཞིན་ཏེ། གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལས་ཞེས་པ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །ཇི་ལྟར་གནང་བའི་ཚ

【現代漢語翻譯】如果對眾生有損害，那又該如何避免呢？如果允許違犯較重的戒律，那是否與禁止違犯較輕的戒律相矛盾呢？沒有矛盾。因為允許違犯戒律的原因在於，違犯該戒律所造成的損害更大。爲了修行而破戒不算犯戒第二部分分為兩點：戒律的本質和如何允許破戒。第一點是：如果放棄某些戒律，五道（五道：資糧道、加行道、見道、修道、無學道）會次第在相續中生起；如果守護這些戒律，就不會這樣。第二點是：除了酒以外，所有的戒律都可以開許，因為所有的戒律都是爲了通過直接或間接的方式，在相續中生起所有道。有些人說：開許不開許並不重要，重要的是必須禁止的；重要的是戒律本身。但這是不對的，因為必須禁止的會影響其他，戒律也會改變。因此，要按次第進行。爲了避免生命危險而破戒不算犯戒第三部分也像前面一樣分為兩點：第一點是：如果守護某些戒律，一定會死亡；如果不守護，就不會這樣。第二點是：除了酒以外，所有的戒律都可以開許，理由和前面一樣。原因是：不守護生命所造成的損害比守護戒律更大。由於遇到非主要障礙而破戒不算犯戒第二部分分為三點：身體的障礙、善行的障礙和受用的障礙。這些障礙與身體、生命、戒律和修行方式不同，因為前兩者會影響身體和生命，而後兩者不會。這三者也分為兩點：本質是，如果守護某些戒律，身體會受到損害，善行會衰退，無法積累功德，受用會被搶奪等；如果不守護，就不會這樣。允許破戒的方式是：在比較這三者的損害時，如果這三者的損害更大，就允許破戒；如果守護戒律的損害更大，就不允許破戒，因此不一定允許所有的戒律。爲了身體等三者的利益而允許破戒，例如允許病人躺臥，爲了供養三寶而唱歌，以及在害怕盜賊時可以觸控珍寶。由於受到他人障礙的影響而破戒不算犯戒爲了避免他人制造的障礙而破戒不算犯戒，分為主要和非主要兩種。第一種是：戒律等三種障礙的本質與前面相同，區別在於『來自他人的相續』。如何允許破戒的方式是：

【English Translation】 If there is harm to sentient beings, how should it be avoided? If it is permissible to violate a major precept, does that not contradict the prohibition against violating a minor precept? There is no contradiction. The reason for allowing the violation is that the harm caused by violating that precept is greater. Breaking precepts for the sake of practice is not considered a transgression. The second part is divided into two points: the nature of the precepts and how to allow breaking them. The first point is: if some precepts are abandoned, the five paths (the five paths: path of accumulation, path of preparation, path of seeing, path of meditation, path of no more learning) will arise in succession in the continuum; if these precepts are guarded, it will not be so. The second point is: all precepts except alcohol can be permitted, because all precepts are for the purpose of generating all paths in the continuum through direct or indirect means. Some say: whether to allow or not is not important, what is important is what must be prohibited; what is important is the precept itself. But this is not correct, because what must be prohibited will affect others, and the precepts will also change. Therefore, it should be done in order. Breaking precepts to avoid life-threatening situations is not considered a transgression. The third part is also divided into two points as before: the first point is: if some precepts are guarded, one will definitely die; if they are not guarded, it will not be so. The second point is: all precepts except alcohol can be permitted, the reason is the same as before. The reason is: the harm caused by not guarding life is greater than guarding the precepts. Breaking precepts due to non-major obstacles is not considered a transgression. The second part is divided into three points: obstacles to the body, obstacles to virtuous actions, and obstacles to enjoyment. These obstacles are different from body, life, precepts, and ways of practice, because the former two affect body and life, while the latter two do not. These three are also divided into two points: the nature is that if some precepts are guarded, the body will be harmed, virtuous actions will decline, merit cannot be accumulated, and enjoyment will be plundered, etc.; if they are not guarded, it will not be so. The way to allow breaking the precepts is: when comparing the harm of these three, if the harm of these three is greater, then breaking the precepts is allowed; if the harm of guarding the precepts is greater, then breaking the precepts is not allowed, so it is not necessarily allowed for all precepts. Allowing breaking precepts for the benefit of the body and the other three, for example, allowing a sick person to lie down, singing to offer to the Three Jewels, and being able to touch precious jewels when afraid of thieves. Breaking precepts due to the influence of obstacles created by others is not considered a transgression. Breaking precepts to avoid obstacles created by others is not considered a transgression, divided into major and non-major types. The first type is: the nature of the three obstacles such as precepts is the same as before, the difference is 'from the continuum of others'. The way to allow breaking the precepts is:

ུལ་ནི། རང་གི་གཙོ་བོ་གསུམ་དང་མ་འདོམས་པའི་ཚེ། ཆང་མ་གཏོགས་པ་མཐའ་དག་གནང་སྟེ། བར་ཆད་བསྲུངས་པ་ཉིད་དགག་དགོས་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཅོ་བོ་གསུམ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། 2-2-15b འདོམས་ན་མི་གནང་སྟེ། དགག་དགོས་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྩ་འགྲེལ་ལས། རང་ལ་མི་གནོད་ན་ཞེས་དང་། རང་དང་གཞན་བསྲུང་བར་ནུས་ན་ཞེས་འབྱུང་ཞིང་། རིགས་པ་ཡང་ལས་དང་པོ་ལ་རང་བསྲུང་བ་གཙོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱ་ན་རེ། གཞན་གྱི་སྲོག་གི་དོན་དུ་རང་གི་གཙོ་བོ་གསུམ་དང་མ་འདོམས་ཡང་། ཐམས་ཅད་གནང་བར་མ་ངེས་ཏེ། སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པའི་ཞེས་དང་། མའི་རྣམ་འབྱེད་ལས། བུད་མེད་སྐྱོན་གསུམ་ལྡན་རབ་ཏུ་འབྱིན་པ་ལ་ལྷག་མར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། བཅས་པ་མཐའ་དག་དགག་དགོས་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ལ། རང་གི་གཙོ་བོ་གསུམ་དང་མ་འདོམས་ནས་བཅས་པ་བསྲུངས་པ་བས་བར་ཆད་སྤངས་པ་དགོས་པ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རང་གི་སྐབས་སུ་གཙོ་བོ་གསུམ་གནང་བའི་ཚུལ་འདྲ་བས། གཞན་གྱི་ལ་ཡང་གཉིས་པའི་དོན་དུ་གནང་བར་མཐུན་པས། སྲོག་གི་དོན་དུ་ཡང་གནང་བར་འོངས་ཏེ། གསུམ་པོ་ནང་གི་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་ལ་ཁྱད་པར་འབྱུང་བར་འགལ་བས་སོ། །ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པ་ནི། རྐུ་སེམས་ཀྱིས་བྱས་པ་ལ་ཡིན་པས་བཅས་རྐྱང་མ་གནང་བའི་ཁུངས་སུ་མི་འགྲོ་ཞིང་། རབ་ཏུ་འབྱིན་པ་ལྷག་མར་གསུངས་པ་ཡང་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ཡང་། བར་ཆད་མི་སྤོང་ཞིང་། བསྟན་པ་ལ་རྨ་འབྱིན་པ་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། མའི་རྣམ་འབྱེད་ལས་སོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ། རིགས་པ་ཡང་བཙུན་མོ་འཕྲེང་ལྡན་མ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རེག་པ་གནང་ལ་འདི་མ་གནང་བར་འགལ་ཏེ། ལྷག་མར་མཚུངས་པས་སོ། །ཟེར་བའི་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་མི་འཐད་དེ་རེག་པ་གནང་བ་ལ་ལྷག་མའི་ཀུན་སློང་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་བར་ཆད་གསུམ་པའི་ཚེ། རང་གི་གཙོ་བོ་ 2-2-16a གསུམ་དང་མ་འདོམས་པ་ན་གནང་བའི་དཔེ་ནི། དཔལ་ཡོན་ཅན་ལ་བདེན་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དུ་བསྟན་པ་དང་། ནུབ་ལྷག་པར་ཉལ་བ་ལ་གསུངས་པ་དང་། རེག་པ་ལ་གསུངས་པ་གསུམ་དང་། རིམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཟེར། དཔལ་ཡོན་ཅན་ནི་དཔལ་ལྡན་མ་ཡིན་མིན་བརྟག་གོ། །གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་བར་ཆད་གསུམ་ནི། རང་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་མ་གཏོགས་པ་སྔར་དང་འདྲ་ལ། གནང་བའི་དཔེ་ནི། ནད་གཡོག་ལ་ནུབ་ལྷག་པར་ཉལ་བར་གནང་བ་དང་། དྲི་ཕུལ་བ་ལུས་ལ་འཇུག་པར་གནང་བ་དང་། གཞན་གྱི་རིན་པོ་ཆེ་ལ་རེག་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་པར་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། ༈ སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་ལྟུང་བ་མེད་པར་གྱུར་པ། སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པས་ལྟུང་བ་མེད་པ་ལ་གསུམ་ལས། ཤེས་པ་ལ་རང་དབང་མེད་པའི་ལྟུང་བ་མེད་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །

【現代漢語翻譯】如果（比丘）沒有違背自己的三個主要誓言（根本戒），那麼除了飲酒之外，其他一切都可以允許，因為必須阻止障礙的產生。有些人說，如果違背了三個主要誓言，那麼任何事情都不允許，因為必須阻止（惡行）。正如根本註釋中所說：『如果不傷害自己』，以及『如果能夠保護自己和他人』。原因是，對於初學者來說，保護自己是最重要的。有人說，爲了他人的生命，即使沒有違背自己的三個主要誓言，也不一定允許一切，因為（經文中）說『具有慈悲心』。在《母分別經》中，將具有三種過失的婦女逐出僧團被認為是剩餘罪。』這是不合理的，因為所有的戒律都必須根據具體情況來決定是否應該阻止。如果沒有違背自己的三個主要誓言，那麼阻止障礙的產生比遵守戒律更重要。此外，既然在自己的情況下允許三個主要誓言，那麼在其他情況下，爲了第二者的利益也應該允許，爲了生命（的利益）也應該允許，因為這三種情況的原因是相同的，如果原因不同，那就矛盾了。說這是違犯，是因為這是以盜竊的心態所為，所以不能作為不遵守戒律的理由。將逐出僧團視為剩餘罪，是因為即使逐出僧團，也不能阻止障礙的產生，並且會損害佛教，這是《母分別經》中的觀點。有些人說，原因是（經文中）說，蓮花鬘女曾尋求庇護。如果不是這樣，那麼允許觸控（異性）和不允許這個（逐出僧團）是矛盾的，因為它們都是剩餘罪。』后一個原因是站不住腳的，因為允許觸控（異性）並沒有剩餘罪的動機。當受到他人控制而產生第三種障礙時，如果沒有違背自己的三個主要誓言，那麼允許的例子有：爲了讓有德之人看到真理而展示（神通），以及允許在晚上睡在剩餘的地方，以及允許觸控（異性），這些都是按照順序說的。有德之人需要檢查是否是吉祥天女。非主要誓言的三種障礙與之前相同，只是區分了自己和他人。允許的例子有：允許為病人服務而在晚上睡在剩餘的地方，允許將香塗抹在身體上，以及說觸控他人的珍寶沒有罪過。如果因為無法做到而沒有犯下墮落，那麼就不會有墮落。因為無法做到而沒有墮落的情況有三種。關於因為沒有自主意識而沒有墮落的情況，已經在前面解釋過了。

【English Translation】 If (a monk) does not violate his three main vows (root vows), then everything except drinking alcohol is allowed, because it is necessary to prevent obstacles from arising. Some say that if the three main vows are violated, then nothing is allowed, because it is necessary to prevent (evil deeds). As it is said in the root commentary: 'If it does not harm oneself,' and 'If it is able to protect oneself and others.' The reason is that for beginners, protecting oneself is the most important. Some say that even if one does not violate one's three main vows for the sake of another's life, it is not necessarily allowed to do everything, because (the sutra) says 'with compassion.' In the Matrka Vibhanga, expelling women with three faults from the Sangha is considered a shesha offense. This is unreasonable, because all precepts must be decided based on the specific circumstances of whether or not they should be prevented. If one does not violate one's three main vows, then preventing obstacles from arising is more important than observing the precepts. Furthermore, since the three main vows are allowed in one's own case, then in other cases, it should also be allowed for the benefit of the second person, and it should also be allowed for the sake of life, because the reasons for these three situations are the same, and if the reasons are different, then it is contradictory. Saying that this is a violation is because it is done with the intention of stealing, so it cannot be used as a reason for not observing the precepts. Considering expulsion from the Sangha as a shesha offense is because even if one is expelled from the Sangha, one cannot prevent obstacles from arising, and it will harm Buddhism, which is the view in the Matrka Vibhanga. Some say that the reason is that (the sutra) says that the garland-wearing nun sought refuge. If this were not the case, then allowing touching (a member of the opposite sex) and not allowing this (expulsion from the Sangha) would be contradictory, because they are both shesha offenses.' The latter reason is untenable because there is no motivation for shesha offenses in allowing touching (a member of the opposite sex). When the third obstacle arises due to being controlled by others, if one does not violate one's three main vows, then the examples of what is allowed are: showing (miraculous powers) in order to allow virtuous people to see the truth, and allowing one to sleep in a leftover place at night, and allowing touching (a member of the opposite sex), these are said in order. Whether the virtuous person is the goddess of fortune needs to be examined. The three obstacles that are not major vows are the same as before, except for the distinction between oneself and others. The examples of what is allowed are: allowing one to sleep in a leftover place at night to serve the sick, allowing one to apply fragrance to the body, and saying that there is no fault in touching another's jewels. If one does not commit a downfall because one is unable to accomplish something, then there will be no downfall. There are three situations in which there is no downfall because one is unable to accomplish something. The situation in which there is no downfall because one does not have autonomy of consciousness has already been explained.

བཅས་པ་ནང་འདོམས་པས་ལྟུང་བ་མེད་པ་གཞན་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཡིན་ལ། དགག་དགོས་མཉམ་པའི་བཅས་པ་འདོམས་ན་གང་རུང་གནང་སྟེ། གཞན་དུ་ན་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པར་འགྱུར་བས་སོ། །བྱ་དཀའ་བས་བསྒྲུབ་མ་ནུས་པའི་ལྟུང་མེད་ནི། མཐའ་འཁོབ་ཏུ་ལྔའི་ཚོགས་ཀྱིས་བྱ་བར་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། ༈ སེལ་བའི་ཚིག་གི་དོན། ཚིག་གི་དོན་ལ་གསུམ་ལས། ༈ གཙོ་བོའི་སེལ་བ་པོ་ལྟུང་བ་མེད་པ། གཙོ་བོའི་སེལ་བ་པོ་ལྟུང་བ་མེད་པ་ནི། མ་བསམ་པ་བརྐུས་ན་ཅི་ཞིག་ཏུ་བཞག་ཅེ་ན། མ་བསམས་པ་ཞེས་ཏེ། འཁྲུལ་བས་རྐུ་སེམས་མེད་པ་སྟེ། གདང་གི་ཞར་ལ་ཆོས་གོས་བླངས་པ་ལྟ་བུའོ། །རྐུ་སེམས་ཀྱིས་སོ་ཞེས་སྨྲས་ན། སེམས་གཞན་གྱིས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། རང་དང་ཞེས་སོ། །རང་གི་རྫས་ལ་རྐུ་སེམས་མེད་པ་སྨོས་པ་དང་། གཞན་ཞེས་པ་ལ་འདི་བདག་གི་བསྐུར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཀྱི། གཞན་ལ་གོ་བར་བྱའོ་ཞེས་མ་གསུངས་པ་ཅི་ཞེ་ན། རང་གི་རྫས་སུ་ཤེས་ཀྱང་ 2-2-16b རྐུ་སེམས་སྲིད་པ་དང་། གཞུང་ལས། གཞན་ལ་གོ་བར་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་བས་ཉེས་པ་མེད་དེ། །སྔ་མ་གསུམ་ལས་གཞན་པའི་རྐུ་སེམས་མེད་པས་བླངས་པ་ལ་ཡང་ཉེས་པ་མེད་དོ། དཔེར་ན། དགེ་སློང་གིས་དགེ་སློང་ལ་སོང་ལ་ཆེ་གེ་མོའི་ཡོ་བྱད་རྐུས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་བ་ན། དེས་རྐུ་སེམས་ཀྱིས་རྐུ་བར་བྱེད་ན་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་འདྲ་བར་ལྟུང་བར་འགྱུར་ལ། འདི་ནི་དེའི་འོ་སྙམ་ན་ལེན་པ་པོ་ལ་མི་འགྱུར་ལ། རྐུར་འཇུག་ནོས་ལ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །སྙིང་རྗེ་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་སེམས་ནི། བསྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པས་འོག་མ་དང་མི་འདྲའོ། ། ༈ གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་སེལ་བ། གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་སེལ་བ་ནི། ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་པ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིར་བཏང་དང་དམིགས་བསལ་ཏེ། རིན་ཐང་གི་སེལ་བ་ནི། མ་ཤ་ཀ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་བརྐུས་སམ། རྐུར་བཅུག་པ་དག་གིས་ཕམ་པར་འགྱུར་བར་བསྟན་ན་མ་ཆོག་པའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མ་ཆོག་པ་ཞེས་ཏེའོ། །ཞེས་པ་ནི། འདི་ནས་སྙིང་རྗེ་དང་ཞེས་པ་ཡན་ཆད་སྦོམ་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པར་སྟོན་པའོ། །འདི་ནི་མ་བྱིན་པ་སོགས་བཞི་ཡོད་ཀྱང་རིན་ཐང་དུ་མ་ཆོག་པ་བརྐུས་སམ། རྐུར་བཅུག་པ་དང་། མངགས་པས་ཀྱང་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བའོ། །འདིར་ཊཱི་ཀྐ་ལས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི། ཡན་ལག་གསུམ་མམ་གཉིས་མ་ཚང་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་འདོད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ། མི་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ལ། དེར་འདུ་ཤེས་པའམ། མིའི་རྒྱུད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། མ་ཆོག་པ་བརྐུས་པ་ནི་ཉེས་བྱས་ཏེ། ཡན་ལག་རྣམས་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་པོ་གང་ཡང་རུང་བས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་དང་། མ་ཆོག་པ་དང་། མི་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་དང་། ། 2-2-17a དེར་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ལ་

【現代漢語翻譯】其他未導致墮落的情況，如前所述。如果需要同時禁止的事項，允許任選其一，否則將無法完成。因難以做到而無法完成，則不算墮落，例如在邊遠地區，需要五人僧團才能完成的事項。 消除之詞的含義 詞義有三類： 主要消除者無墮落 主要消除者無墮落的情況：如果無意偷盜，應如何處理？答：'無意'，即因錯誤而無偷盜之心，例如拿取衣服時順帶拿走了其他東西。如果說'有偷盜之心'，那麼其他心念會如何？答：'自己'。提到自己的財物沒有偷盜之心，以及'他人'，是因為說了'這是我的委託物'，但沒有說'理解為他人'，這是為什麼？因為即使知道是自己的財物，也可能產生偷盜之心。經文中說'理解為他人'，所以沒有過失。前三種情況之外，沒有偷盜之心而拿取，也沒有過失。例如，比丘對比丘說：'你去偷某某的用具'，如果他以偷盜之心去偷，那麼兩人都會同樣墮落。但如果他認為那是他的東西而拿走，那麼拿的人不會墮落，指使偷盜的人會墮落。如經中所說。以慈悲為先的心，是從禪定中產生的，與下文不同。 非主要消除 非主要消除有兩種：一般情況和特殊情況。價值的消除：偷盜或教唆偷盜價值五摩沙迦（Ma sha ka，古印度貨幣單位）等的財物，會導致失敗（巴拉基嘎，Parajika）。如果說'不容許'，是爲了說明不容許的行為。'不容許'，指的是從'此處以慈悲'到之前的內容，都是指重罪的情況。即使有未給予取等四種情況，偷盜或教唆偷盜不容許的財物，以及派遣他人去偷盜，也會構成重罪。此處，在某些註釋中認為，如果三個或兩個支分不完整，則構成惡作罪。例如，被非人（鬼神）附身，認為是被附身，或者認為是被人類附身，以及偷盜不容許的財物，都是惡作罪，因為支分不完整。同樣，沒有任何主人佔有，以及不容許的財物，以及被非人附身，以及沒有意識到這些情況。

【English Translation】 Other cases where there is no downfall by imposing rules are as previously stated. If imposing rules that need to be negated are equal, then either one is allowed, otherwise it will become impossible to accomplish. There is no downfall for not being able to accomplish something due to its difficulty, such as what is said to be done by a group of five in a remote area. The Meaning of Eliminating Words There are three types of word meanings: The Main Eliminator Without Downfall The main eliminator without downfall: If one steals unintentionally, what should be done? Answer: 'Unintentionally,' meaning there is no intention to steal due to error, such as taking clothes along with other things. If one says, 'With the intention to steal,' then what will happen to other thoughts? Answer: 'Self.' Mentioning that one's own property has no intention to steal, and 'others,' is because it was said, 'This is my entrusted item,' but it was not said, 'Understand it as others.' Why is that? Because even if one knows it is one's own property, the intention to steal may arise. The scripture says, 'Understand it as others,' so there is no fault. Other than the first three cases, taking without the intention to steal is also without fault. For example, if a monk tells another monk, 'Go and steal so-and-so's belongings,' if he steals with the intention to steal, then both will equally fall into downfall. But if he takes it thinking it is his, then the taker will not fall, but the one who instructs the stealing will fall. As it is said in the scriptures. The mind that prioritizes compassion arises from meditation and is different from the following. Non-Main Elimination Non-main elimination has two types: general and specific. Elimination of value: Stealing or causing to steal items worth five Masha kas (Ma sha ka, ancient Indian currency unit), etc., will lead to defeat (Parajika). If it says 'not permissible,' it is to explain the actions that are not permissible. 'Not permissible' refers to the cases from 'here with compassion' up to the previous content, all referring to serious offenses. Even if there are four cases such as not giving, stealing or causing to steal impermissible items, and sending others to steal, will constitute a serious offense. Here, in some commentaries, it is considered that if three or two limbs are incomplete, it constitutes a misdeed. For example, being possessed by a non-human (ghost), thinking one is possessed, or thinking one is possessed by a human, and stealing impermissible items are misdeeds because the limbs are incomplete. Similarly, not being possessed by any owner, and impermissible items, and being possessed by a non-human, and not being aware of these situations.

ཉེས་བྱས་ཁོ་ནའོ། །རྐུ་སེམས་མེད་ན་ནི་ལྟུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་དངོས་གཞིའི་ཡན་ལག་ཡིན་ལ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་དེའི་བྱེ་བྲག་གོ་ཞེས་བཤད་དེ། གསུམ་མམ་གཉིས་མ་ཚང་བ་ནི། ཕམ་པའི་ཡན་ལག་ལྔའི་སྟེང་ནས་བརྩི། སྦོམ་པོའི་ཡན་ལག་ལྔའི་སྟེང་ནས་མིན་ཏེ། མ་ཆོག་པ་མ་ཚང་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་མི་མ་ཡིན་གྱིས་བཟུང་བ་ལ་དེར་འདུ་ཤེས་ནས་མ་ཆོག་པ་བརྐུ་བ་ནི། གཉིས་མ་ཚང་བའི་ཉེས་བྱས་དང་། མིའི་རྒྱུད་ཀྱིས་བཟུང་བར་ཤེས་ནས་མ་ཆོག་པ་རྐུ་བ་ནི་གསུམ་མ་ཚང་ངོ་། །བདག་པོ་གང་རུང་གིས་མ་བཟུང་བ་དང་། མི་མ་ཡིན་གྱིས་བཟུང་བ་གཉིས་གཞི་གཅིག་ལ་མི་འདུ་བས་སྔ་མ་དང་མ་ཆོག་པ་སྦྱར་ཞིང་། ཕྱི་མ་དང་དེར་འདུ་ཤེས་མེད་པ་གཉིས་སྦྱར་ཏེ། ཉེས་བྱས་རེ་རེར་བྱའོ། །སྔར་མི་མ་ཡིན་གྱི་བཟུང་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་བཤད་པ་དང་མི་ཟློས་ཏེ། འདིར་རིན་ཐང་ཆང་ཡང་འདུ་ཤེས་འཁྲུལ་བའི་གཉིས་མ་ཚང་གི་ཉེས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ བདག་གིར་བྱས་པས་སེལ་བ། བདག་གིར་བྱས་པས་སེལ་བ་ནི། བདག་པོ་ཞེས་ཏེ། དོན་ལ་དབང་ཞིང་།བློས་བདག་གིར་མ་བྱས་པས་བརྐུས་པ་ལ་སྦོམ་པོ་སྟེ། ནད་པས་ནད་གཡོག་ལ་དགེ་འདུན་ལ་བསྔོས་པའི་ཟོང་ཕོག་པ་ནད་གཡོག་གིས་བརྐུས་པ་ལ་སྦོམ་པོར་གསུངས་ཏེ། ཕུལ་བའི་དགེ་འདུན་ལ་བདག་གིར་བྱ་བའི་བློ་མ་སྐྱེས་པས་ཕམ་པ་མེད་དོ། །དོན་རྟོགས་མ་རྟོགས་ཀྱི་བདག་པོ་གཉིས་ཀ་མེད་པའི་གཏེར་ལ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྒྲ་མི་སྙན་གྱི་རྫས་དང་འདྲ་བར་རྐུ་སེམས་མེད་ན་བདག་གི་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལྟུང་བ་མེད་ལ། རྐུ་སེམས་ཀྱིས་ལེན་ན་སྦོམ་པོའོ། །བདག་པོས་དོན་མ་རྟོགས་པས་གཏེར་ 2-2-17b དེ་ཉིད་མ་ཤ་ཀ་ལྔ་ལ་སོགས་པས་ཉུང་ལ། བདག་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་དང་བཅས་པར་རམ། བདག་པོ་མིའམ། མི་མ་ཡིན་པས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བར་ཤེས་ནས་རྐུ་བ་ཉེས་བྱས་ཏེ། སྦོམ་པོའི་ཡན་ལག་ལས་ཉུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་བརྐུས་ན་དངོས་གཞིར་འགྱུར་ན།རང་གི་ལ་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། རང་གི་རྫས་རིན་ཐང་ཚང་ལ་དེར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། རྐུ་སེམས་ཀྱིས་བརྐུ་བའམ། རྐུར་བཅུག་པ་དང་། མངགས་པས་ཀྱང་སྦོམ་པོའོ། །འདིར་ཊཱི་ཀྐ་ལས། རང་གི་ལ་གཞན་གྱིས་ཡོངསུ་བཟུང་བར་འདུ་ཤེས་པ་ལ་ཡང་སྤོམ་པོ་ཁོ་ན་སྟེ།རང་གིས་འདུ་ཤེས་པ་དང་། ཡོངསུ་མ་བཟུང་བར་འདུ་ཤེས་པར་བྱས་པ་ནི་ལྟུང་བ་ལ་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡོངསུ་མ་བཟུང་བ་ལ་ཡོངསུ་མ་བཟུང་བར་འདུ་ཤེས་པའམ། ཡོངསུ་བཟུང་བ་དང་བཅས་པར་འདུ་ཤེས་པ་ཡང་སྤོམ་པོ་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་གསུངས། དེའི་དོན་ནི་རང་དབང་བའི་རྫས་ལ་རང་གིར་འདུ་ཤེས་ནས་རྐུ་བ་ནི་བསྟན་པ་ལྟར་རོ། །གཞན་གྱིར་འདུ་ཤེས་ནས་རྐུ་བ་ལ་རྫས་དེ་གཞན་གྱིས་ཡོངསུ་བཟུང་བ་དང་། མ་བཟུང་བ་གཉིས་ལ་དེར་འདུ་ཤེས་པ་ད

【現代漢語翻譯】僅僅是罪行。如果不存在偷盜之心，那麼就不會有墮落。這是根本支分，其餘的都是它的細分。如果三者或兩者不完整，則從五種他勝罪的支分上計算，而不是從五種粗罪的支分上計算，因為不完整是不允許的。這樣，如果從非人手中偷取未允許之物，並且知道它在那裡，則是兩種不完整的罪行。如果知道它在人手中，則偷取未允許之物是三種不完整。未被任何主人佔有和被非人佔有，兩者不屬於同一基礎，因此前者與未允許之物結合，後者與不知道它在那裡結合，每種都是一種罪行。之前說非人佔有是罪行，這並不矛盾，因為這裡是價值低廉，並且是認知錯誤的兩種不完整的罪行。以佔有來消除。以佔有來消除，即主人，意思是擁有所有權。如果因為沒有用心佔有而偷竊，則是粗罪。例如，病人將供養僧團的物品交給侍者，如果侍者偷竊，則說是粗罪，因為侍者沒有生起將物品視為供養僧團所有的想法，因此沒有他勝罪。如果既不理解意義，也沒有主人的寶藏會怎樣呢？就像不悅耳的聲音一樣，如果沒有偷盜之心，就沒有佔有，因此沒有墮落。如果以偷盜之心拿取，則是粗罪。如果主人不理解意義，寶藏 2-2-17b 少於五摩沙迦，因為沒有主人。知道它與此物一起，或者主人是人或非人，然後偷竊是罪行，因為它少於粗罪的支分。如果偷竊他人之物成為根本，那麼偷竊自己的東西會怎樣呢？如果偷竊自己的物品，價值完整，並且知道它在那裡，以偷盜之心偷竊，或者讓他人偷竊，或者命令他人偷竊，也是粗罪。這裡，在註釋中說：『如果知道自己的東西被他人完全佔有，也只是粗罪。如果是自己知道，或者知道沒有被完全佔有，那麼就像墮落一樣。』同樣，如果知道沒有被完全佔有，或者知道已經被完全佔有，也只是粗罪。』意思是說，對於自己擁有的物品，如果認為是自己的而偷竊，就像所說的那樣。如果認為是別人的而偷竊，如果該物品被他人完全佔有或沒有被完全佔有，並且知道它在那裡

【English Translation】 It is only a transgression. If there is no intention to steal, then there is no downfall. This is the fundamental branch, and the rest are its subdivisions. If three or two are incomplete, then it is counted from the five branches of defeat, not from the five branches of gross offense, because incompleteness is not allowed. Thus, stealing what is not allowed from a non-human being, knowing that it is there, is a transgression of two incompleteness. Knowing that it is in the hands of a human being, stealing what is not allowed is three incompleteness. Not being possessed by any owner and being possessed by a non-human being, the two do not belong to the same basis, so the former is combined with what is not allowed, and the latter is combined with not knowing that it is there, each being a transgression. It does not contradict what was previously said that non-human possession is a transgression, because here it is a cheap value and a transgression of two incompleteness of cognitive error. Eliminating by possession. Eliminating by possession is the owner, meaning having ownership. If stealing because of not possessing with the mind, it is a gross offense. For example, if a patient gives an item dedicated to the Sangha to a servant, and if the servant steals it, it is said to be a gross offense, because the servant did not generate the thought of considering the item to belong to the Sangha, so there is no defeat. If there is a treasure that neither understands the meaning nor has an owner, what will happen? Like an unpleasant sound, if there is no intention to steal, there is no possession, so there is no downfall. If taking with the intention to steal, it is a gross offense. If the owner does not understand the meaning, the treasure 2-2-17b Less than five mashakas, because there is no owner. Knowing that it is with this thing, or the owner is a human or non-human, then stealing is a transgression, because it is less than the branch of gross offense. If stealing another's thing becomes fundamental, then what will happen to stealing one's own thing? If stealing one's own item, the value is complete, and knowing that it is there, stealing with the intention to steal, or having others steal, or ordering others to steal, is also a gross offense. Here, in the commentary, it says: 'If knowing that one's own thing is completely possessed by others, it is only a gross offense. If it is oneself knowing, or knowing that it is not completely possessed, then it is like a downfall.' Similarly, if knowing that it is not completely possessed, or knowing that it has been completely possessed, it is also only a gross offense.' It means that for an item that one owns, if one thinks it is one's own and steals it, it is as said. If thinking it is someone else's and stealing it, if the item is completely possessed or not completely possessed by others, and knowing that it is there

ང་། གཞན་དུ་འདུ་ཤེས་ན་བརྐུས་པའི་སྦོམ་པོ་བཞི་ཡིན་པ་འདྲའོ། །རང་གི་རྫས་ལ་མི་ལས་འགྲོ་བ་གཞན་གྱིར་འདུ་ཤེས་ན་བརྐུ་བ་སྦོམ་པོ་སྟེ། གཞུང་ནི། བྱའི་རྐུའི་མིའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྙམ་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འགྲོ་བ་གཞན་གྱི་རྫས་ལ་མིའི་འགྲོ་བའི་རྫསུ་དང་། ཡོངསུ་མ་བཟུང་བར་འདུ་ཤེས་ནའང་སྦོམ་པོ་ཁོ་ནའོ། །བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདག་གིར་བྱ་བར་བརྐུས་ན་ཕམ་པར་བསྟན་ན་བདག་པོ་དང་བྲལ་བའི་སེམས་འབའ་ཞིག་གིས་ན་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདག་གིར་ཞེས་ཏེ། སོགས་པ་ནི། བཅིང་བ་དང་། དྲལ་བ་དང་། བསྐྱོད་པ་དང་། བསད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྡུའོ། །འདིར་རྐུའམ་ 2-2-18a ཞེས་པའི་ཡན་ལག་གཉིས་མེད་ཀྱང་། མ་བྱིན་པ། རིན་ཐང་ཚང་བ། མིས་བཟུང་བ། དེར་འདུ་ཤེས་པའི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་ན་མངགས་པས་ཀྱང་སྦོམ་པོར་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན། རྫས་ཆུད་གསོན་གྱི་སྦོམ་པོ་ལ་རིན་ཐང་ཚང་དགོས་པར་གསལ་ལོ། །འདིར་ཊཱི་ཀྐ་ལས། སྦོམ་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཡན་ལག་དག་ལས་ཆེས་ཉུང་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །ཇི་ལྟར་གང་ཡང་རུང་བའི་རྒྱུད་ཀྱིས་ཡོངསུ་བཟུང་བ་གང་ཡང་རུང་བར་འདུ་ཤེས་པས་མ་ཤ་ཀ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཉུང་བ་བྲལ་བར་བྱས་ན་ཉེས་བྱས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་མིའི་རྒྱུད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ལ་འགྲོ་བ་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱིས་ཡོངསུ་བཟུང་བར་འདུ་ཤེས་པས་བྲལ་བར་བྱས་པ་ལ་སྦོམ་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ལས་ཉུང་བས་ཀྱང་ཉེས་བྱས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་མི་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུད་ཀྱིས་ཡོངསུ་བཟུང་བ་ལ་མིའི་རྒྱུད་ཀྱིས་ཡོངསུ་བཟུང་བར་འདུ་ཤེས་པས་བྲལ་བ་བྱས་ན་ཡང་ཉེས་བྱས་ཁོ་ནའོ། །ཇི་ལྟར་གཞན་དུ་རྐུ་སེམས་ཀྱིས་ལྟུང་བར་བྱས་པ་བཞིན་དུ་འདིར་ནི་བྲལ་བའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ལྟུང་བར་བྱས་པ་ཉིད་དོ། །ཡོངསུ་མ་བཟུང་བ་ལ་ཡོངསུ་བཟུང་བ་དང་བཅས་པའམ། ཡོངསུ་མ་བཟུང་བར་འདུ་ཤེས་པ་ལ་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དེ། བྲལ་བའི་བསམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ཡོངསུ་མ་བཟུང་བ་ནི་བདག་པོ་གཏན་མེད་པ་དང་། བཟུང་བར་འདུ་ཤེས་པ་ནི་འདུ་ཤེས་འཁྲུལ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ་དེ་ལ་ནི་རང་དང་གཞན་གྱི་ཕྱིར་བདག་གིར་བྱེད་འདོད་ཀྱི་རྐུ་སེམས་མེད་ན་རྫས་བྲལ་བར་བྱས་པ་ཙམ་ལ་ཉེས་པ་མེད་པ་འདྲ་སྟེ་དཔྱད་དོ། །གནོད་པའི་སེམས་ཀྱིས་བྲལ་བ་ལ་སྦོམ་པོར་སྨྲས་ན། སེམས་གཞན་གྱིས་ཕྲལ་བ་ལ་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྙིང་རྗེ་དང་ཞེས་སོ། །ཕམ་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་ 2-2-18b སྦོམ་པོར་སྨྲས་ན་ཕམ་པ་མ་བྱས་པར་བར་སྐབས་སུ་ཕྱིར་བཟློག་ན་སྦོམ་པོར་མི་འགྱུར་བར་དོགས་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། ཁྱིམ་དེ་ན་བུད་མེད་ནི་མང་། སྐྱེས་པ་ནི་ཉུང་ངོ་ཞེས་སྔར་སྦྲན་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བའི་མཐའི་སྦྱོར་བ་བྱས་ན་ཕྱིས་རྐུན་པོ་རྣམས་ཕྱིར་བཟློག་པའི་ཕྱིར། ཕྱིར་བཅོས་པ་གཉེན་པོ་བྱས

【現代漢語翻譯】如果將他物視為己物，則構成四種粗罪之一。如果將自己的財物視為他人的財物，則構成粗罪。經文依據是：『非鳥、盜、人』等。即使將他人的財物視為人的財物，或者在未完全佔有的情況下產生這種想法，也僅僅構成粗罪。如果自己偷盜自己應該擁有的東西，即使已經顯示為失敗，僅僅因為與所有者分離的想法，那會怎麼樣呢？因為『自己的』等，包括束縛、分裂、移動和殺害等。這裡，即使沒有『盜』的兩個分支，但如果具備未給予、價值完整、被人佔有、對此產生想法等條件，即使是派遣他人也會構成粗罪。如果這樣做，對於財物、生物的粗罪，價值必須完整，這一點就很清楚了。這裡，在註釋中說：『在粗罪的情況下，如果條件非常少，則構成惡作。』例如，無論通過何種方式佔有，如果認為佔有任何東西，並分離少於五個摩沙迦等，則構成惡作。同樣，如果人的方式佔有的東西，被認為是通過其他眾生的方式佔有的，並因此分離，即使少於粗罪的條件，也構成惡作。同樣，如果非人的方式佔有的東西，被認為是人的方式佔有的，並因此分離，也僅僅構成惡作。正如在其他情況下，偷盜的想法會導致墮落一樣，在這裡，分離的想法會導致墮落。對於未完全佔有的東西，如果認為是已完全佔有的，或者認為是未完全佔有的，則不會導致墮落，因為沒有分離的想法。』這樣說。其中，未完全佔有指的是完全沒有所有者的情況，而認為是已佔有，則是指受到錯誤想法的影響。在這種情況下，如果沒有爲了自己或他人而佔有的偷盜想法，僅僅分離財物似乎沒有罪過，需要進一步考察。如果因為有害的想法而分離，則說是粗罪，如果因為其他想法而分離，那會怎麼樣呢？因為慈悲等。如果失敗的行為被認為是粗罪，那麼在沒有失敗的情況下，如果在中間撤回，爲了消除不會變成粗罪的疑慮。如果那個家裡女人多，男人少，如果事先已經做了交合等的最終行為，爲了之後盜賊們撤回，進行了補救措施。如果那個家裡女人多，男人少，如果事先已經做了交合等的最終行為，爲了之後盜賊們撤回，進行了補救措施。

【English Translation】 If one perceives another's property as one's own, it seems to constitute one of the four gross offenses. If one perceives one's own property as belonging to another being, it is a gross offense. The textual basis is: 'Not bird, theft, human,' etc. Even if one perceives another being's property as human property, or if one has such a thought without fully possessing it, it is merely a gross offense. If one steals what one should own, even if it has been shown as a defeat, what if it is merely because of the thought of separation from the owner? Because of 'one's own,' etc., including binding, splitting, moving, and killing, etc. Here, even if there are not two branches of 'theft,' if the conditions of not given, complete value, possessed by someone, and having a thought about it are met, even sending someone else constitutes a gross offense. If done that way, it becomes clear that for the gross offense of property and living beings, the value must be complete. Here, in the commentary, it says: 'In the case of a gross offense, if the conditions are very few, it constitutes a misdeed.' For example, no matter through what means one possesses, if one thinks of possessing anything, and separates less than five Mashakas, etc., it constitutes a misdeed. Similarly, if something possessed by human means is thought to be possessed by other beings' means, and is separated because of that, even if it is less than the conditions for a gross offense, it is still a misdeed. Similarly, if something possessed by non-human means is thought to be possessed by human means, and is separated, it is only a misdeed. Just as in other cases, the thought of stealing causes a downfall, here, the thought of separation causes a downfall. For something not fully possessed, if one thinks it is fully possessed, or if one thinks it is not fully possessed, there is no downfall, because there is no thought of separation.' So it is said. Among these, not fully possessed refers to a situation where there is no owner at all, and thinking it is possessed refers to being influenced by a mistaken thought. In this case, if there is no thought of stealing to possess it for oneself or others, merely separating the property seems to have no fault, it needs further examination. If separation is done with a harmful thought, it is said to be a gross offense, what if it is separated with other thoughts? Because of compassion, etc. If the act of defeat is considered a gross offense, then if there is no defeat, if one withdraws in the middle, to dispel the doubt that it will not become a gross offense. If there are many women and few men in that house, if the final act of intercourse, etc., has been done beforehand, to make amends for the thieves withdrawing later, remedies are taken. If there are many women and few men in that house, if the final act of intercourse, etc., has been done beforehand, to make amends for the thieves withdrawing later, remedies are taken.

་སུ་ཟིན་ཀྱང་། རྐུན་པོ་དེའི་རྩོམ་པ་དང་པོར་གྱུར་པ་དེ་མ་བྱས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་སྦོམ་པོ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །སྦྱོར་བ་ལ་སྦོམ་པོ་དང་། སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་སྨྲ་ན། ད་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྫས་ལ་ནོམ་པའི་སྔ་རོལ་དུ་ཁྲི་ལས་ལྡང་བ་དང་། ཤམ་ཐབས་ལ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་སྦོམ་པོའི་སྦྱོར་བ་ཉིད་དེ་ཉེས་བྱས་དང་། ནོམ་པ་ནས་གནས་ནས་གནས་སུ་མི་སྦེད་པའི་བར་དུ་སྦོམ་པོའོ། །ནོམ་པ་མང་པོ་ཡོད་པ་ལ་ཇི་སྲིད་རྐུ་བའི་བསམ་པ་མ་ལོག་པའི་བར་དུ་ནི་སྦོམ་པོ་གཅིག་ཁོ་ན་དང་། ཕྱིར་བཟློག་པའི་བསམ་པ་བྱུང་ནས་ཀྱང་། ནོམ་ན་སྦོམ་པོ་གཞན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་སྨྲ་ན། ཁྲི་ལས་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་ཉེས་བྱས་གཅིག་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ལའང་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དགེ་སློང་ལམ་དུ་ཞུགས་པས་མཁན་སློབ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་གོས་ལག་ཏུ་གཏད་པ་ལ་རྐུ་བར་འདོད་ན་ཁད་ཀྱི་ཁད་ཀྱིས་གོམ་པ་ཕྲི་བའི་གོམ་པ་རེ་རེ་ལ་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ཉེས་བྱས་ཐ་དད་པ་རེ་རེ་དང་། གང་ནས་མི་སྣང་བར་འགྲོ་བའི་རྐང་པ་བཏེག་པ་ལ་ནི་སྦོམ་པོ་དང་། མིག་སྔར་སྣང་བར་མ་གྱུར་པ་ན་རིན་ཐང་བརྩི་བར་བྱ་ཞིང་ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་བདུན་པ་ལྡོག་མཚམས་ཡོད་པ་དང་། རྫས་ལ་ནོམ་པ། ཡོད་ཅིང་ཆེ་བའི་སྤྲོ་བ་ 2-2-19a ཤས་ཆེ་བ་དང་། རྒྱུ་ཚོགས་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་མཚན་ཉིད་པའོ། །ཞེས་ལུགས་གསུམ་མོ། །ཁ་ཅིག་དེ་ནི་རང་དགར་ཟད་པས་ཐ་དད་དགོངས་པ་ཅན་ཏེ། དགོངས་གཞི་ནི་གོམས་པ་ཐ་དད་པའོ། །དགོས་པ་ནི་མི་སྔོན་པར་འགྲོ་བའི་གོམས་པ་སྦྱོར་བར་གསུངས་པས་དེའི་སྔ་མ་ཉིད་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་དང་། དེའི་སྔ་མ་རྣམས་ལ་ཉེས་པ་མེད་དམ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉེས་བྱས་སུ་བསྟན་པའང་ཐ་དད་དུ་མ་བསྟན་ན་དོགས་པ་མི་སྤོང་སྟེ། སྔ་མས་རྒྱུ་བྱས་པའི་ཉེས་བྱས་ཡིན་ནམ་སྙམ་དུ་དོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་དུ་བསྟན་ན་སྤྱོད་སྟེ། ཉེས་བྱས་སྔ་མ་ཕྱི་མའི་རྒྱུར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་མེད་པས་ཐ་དད་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་བྱེད་པ་ལེགས་སོ། །བྱ་བ་གཅིག་པས་ལྟུང་བ་ཡང་གཅིག་གམ་ཐ་དད་དུ་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་དེའི་ཞེས་ཏེ། སེམས་ཅན་དེའི་གཞི་ལ་རྐུ་བ་དང་། མཚོན་གྱིས་འདེབས་པ་དང་། གཟས་པ་དང་། སྐུར་འདེབས་སོགས་བྱེད་པ་ན་སོ་སོ་ལ་བརྟེན་པའི་དངོས་གཞི་དང་སྦྱོར་བའི་ལྟུང་བ་ཐ་དད་པ་སྟེ། དཔེར་ན། དགེ་སློང་གནས་ནས་སྤོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་གཅིག་གིས་བདག་པོ་མང་པོའི་རྫས་རྐུ་ཞིང་། རིན་ཐང་ཡང་ཚང་ན་སེམས་ཅན་སོ་སོ་ལས་ཕམ་པར་འགྱུར་ཞིང་། སྦོམ་པོ་ཞེས་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་གཅིག་ཁོ་ནར་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ། །གང་གི་

【現代漢語翻譯】無論誰完成盜竊，那個盜賊最初的行動並非未完成，而是變成了粗罪。如果說行為本身是粗罪，行為的行為是惡作，那麼現在爲了區分這兩者的對象，在盜取財物之前，從座位上站起來，拿起裙子等行為，就是粗罪的行為，即惡作；從盜取到不從一個地方藏到另一個地方之間，是粗罪。如果有很多財物，只要盜竊的念頭沒有改變，就只有一個粗罪；如果產生了放棄的念頭，然後又盜取，那就是另一個粗罪。如果說所有的行為都是惡作，那麼就像從座位上站起來等行為是一個惡作一樣，所有行為也都是惡作嗎？如果比丘進入道路，想要盜取導師等人的法衣，那麼每走一步，腳步越來越小，每一步都是不同的惡作，當抬起腳走向看不見的地方時，就是粗罪；當眼前變得不可見時，就要估算價值等等。這裡有七種情況：有返回的界限；盜取財物；有且大的興趣；以及因不同的原因集合而具有不同的特徵。這是三種方式。有些人認為這是因為隨意耗盡而不同，他們的意圖是不同的習慣。必要性是，因為事先沒有說行走是行為，所以爲了消除對之前的行為是否沒有過錯的疑慮，如果不明示不同的惡作，就無法消除疑慮，因為會懷疑是否是之前的行為造成的惡作。如果明示不同，就可以避免，因為之前的惡作不能成為之後的原因。有些人說，因為事物本身沒有損害，所以按照字面意思理解不同是好的。爲了消除因行為相同而導致的墮落是一個還是不同的疑慮，所以說『那個』，即對那個有情進行盜竊、用武器攻擊、威脅、誹謗等行為時，依賴於各自的基礎和行為的墮落是不同的。例如，比丘通過一個行為，如從一個地方移動到另一個地方，盜取了許多所有者的財物，並且價值也足夠，那麼就會因每個有情而犯下波羅夷罪，而粗罪的行為只有一個。無論誰的

【English Translation】 Whoever completes the theft, that thief's initial action is not undone, but becomes a sthulatyaya (coarse offense). If the action itself is a sthulatyaya, and the action of the action is a dushkrta (misdeed), then now, to distinguish the objects of these two, before stealing the property, actions such as rising from the seat and picking up the skirt are the actions of the sthulatyaya, which is a dushkrta; from stealing to not hiding from one place to another, it is a sthulatyaya. If there are many properties, as long as the thought of stealing has not changed, there is only one sthulatyaya; if the thought of giving up arises, and then stealing again, then that is another sthulatyaya. If all actions are said to be dushkrta, then just as the action of rising from the seat is one dushkrta, are all actions also dushkrta? If a bhikshu (monk) enters the road, wanting to steal the robes of the teacher, etc., then with each step, the steps becoming smaller and smaller, each step is a different dushkrta, and when lifting the foot to go where it cannot be seen, it is a sthulatyaya; when it becomes invisible to the eye, the value must be estimated, etc. Here there are seven situations: there is a limit of return; stealing property; having a large and great interest; and having different characteristics due to different collections of causes. These are three ways. Some think that it is different because of arbitrary exhaustion, their intention being different habits. The necessity is that because walking is not said to be an action beforehand, in order to eliminate the doubt about whether the previous actions have no fault, if different dushkrta are not explicitly stated, the doubt cannot be eliminated, because it will be doubted whether it is a dushkrta caused by the previous action. If it is explicitly stated as different, it can be avoided, because the previous dushkrta cannot be the cause of the later one. Some say that because the thing itself has no harm, it is good to understand the difference according to the literal meaning. In order to eliminate the doubt about whether the downfall is one or different because the action is the same, it says 'that', that is, when stealing, attacking with weapons, threatening, slandering, etc. that sentient being, the downfalls of the basis and action depending on each are different. For example, if a bhikshu steals the property of many owners through one action, such as moving from one place to another, and the value is also sufficient, then he will commit a parajika (defeat) from each sentient being, and the action of sthulatyaya will be only one. Whoever's

ཚེ་སེམས་ཅན་སོ་སོ་ལས་རིན་ཐང་མ་ཚང་ན་ནི་དེའི་ཚེ་སེམས་ཅན་སོ་སོ་ལས་སྦོམ་པོ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་དགེ་སློང་གིས་མདའི་སྦྱོར་བ་གཅིག་གིས་མི་མང་པོ་ལ་འཕངས་ན་སྦོམ་པོ་ཐ་དད་པ་དང་། ཉེས་བྱས་ནི་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་ཊཱི་ཀྐ་ལས་སོ། །འདི་ལ་སྔ་མ་རྣམས་སྦོམ་པོ་གཅིག་ཏུ་ 2-2-19b བཤད་པ་ནི་ལྡོག་མཚུངས་ཀྱིས་གཅིག་ལ་དགོངས་ཏེ། མདའ་གཅིག་གི་སྦྱོར་བས་དུ་མ་བསད་པ་ལ་སྦོམ་པོ་ཐ་དད་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྦྱོར་དངོས་རྫས་གཅིག་ཅིང་དངོས་གཞི་ཐ་དད་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་མཚམས་སྦྱོར་གྱི་དོན་སྦྱོར་བ་རིགས་གཅིག་པས་དངོས་གཞིའང་རིགས་གཅིག་གམ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསལ་དགོས་ན། དེ་བསལ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། མི་མང་པོ་ལ་མདའ་གཅིག་འཕངས་པའི་སྦོམ་པོ། བསད་པ་ལ་བྱེད་ན་ཕམ་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྲོག་ལ་མ་གནོད་པའི་མཚོན་གྱིས་བཏབ་པ་ཙམ་མོ། །སྦྱོར་དངོས་ཀྱིས་ལྟུང་བ་རྫས་གཅིག་ན་རྫས་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་མི་སྲིད་པར་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཕྱིར་བཅོས་གཅིག་གིས་འདག་པ་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རུང་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་གཅིག་གིས་སྤོང་བའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤངས་ཀྱིས་ཕྲ་རྒྱས་བཅུའང་རྫས་གཅིག་ཏུ་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །ཕུར་པ་ཞེས་པ་ནི་རྫས་ལ་ནོམ་ཉུག་སྦོམ་པོར་སྨྲས་པས་འདི་ལའང་སྦོམ་པོར་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་ནས་གཞན་དུ་སྦེད་པར་བྱེད་ན། རྐུས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་སྤྱིར་བཏང་བ་དེའི་དམིགས་བསལ་བྱ་བར་འདོད་ནས་དེ་བྱས་ནས་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་མཐར་ཐུག་གི་རབ་དབྱེ་གསུངས་སོ། །འདིའི་མཐར་ཐུག་ལ་རྨ་འཚོ་ནི། གནས་སྤགས་ཡིན་གྱི། ཐོབ་བློ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་བཤད་ལས། གནསུ་སྤགས་ན་ཞེས་དང་། འགྲེལ་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀ་ནས་ཀྱང་དེ་ལ་བཤད་ཅིང་། ཐ་ན་ལྔ་བཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། རང་གི་ཡུལ་ནས་བྱུང་བ་གང་། ཞེས་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ནོམ་པའི་སྔ་རོལ་ཞེས་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། བསམ་པའི་དབྱེ་བས་བྱ་བ་དབྱེའོ། །བྱ་བའི་དབྱེ་ 2-2-20a བས་ལྟུང་བ་དབྱེའོ། །ཞེས་བྱ་བ་གྲུབ་བོ། །ཞེས་དང་། ཡང་ཐོབ་བློ་དེ་མ་བྱིན་ལེན་གྱི་བསམ་པ་དང་། སེམས་པའི་ལས་གང་དུ་མི་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། དེ་མི་འཐད་དེ། གཞུང་དང་འགལ་བ་ནི། འགྲེལ་པ་ལས། མིག་གིས་མ་མཐོང་ན་རྐང་པའི་དྲུང་དུ་འོངས་ཀྱང་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གྲུབ་པའི་བློ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་དང་བསྡུ་བ་དང་། བཏུའོ་སྙམ་པའི་བློ་ཡོད་ཀྱི། རྐུའོ་སྙམ་པའི་བློ་མེད་ཅེས་འབྱུང་ལ། དེ་གཉིས་སྦྱོར་བ་ལ་བལྟོས་པའི་བློ་མེད་པ་ནི་མ་གྲུབ་སྟེ།སྦྱོར་ལྟུང་གསུངས་པ་དང་། མི་དབང་བ་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མཐར་ཐུག་ལ

【現代漢語翻譯】如果生命是有情眾生，那麼價值不完整時，生命就會變得比有情眾生更大更不同。例如，比丘用一支箭射向許多人，箭變得更大更不同，但罪行卻變成了一個。這是出自註釋書中的說法。對於這一點，之前的論師們說箭是一個整體，這是因為他們認為箭的各個部分是相同的。因為用一支箭殺死許多人，箭變得不同，而且行為的本質是相同的，但對象是不同的。這種說法是不合理的。如果這樣，那麼連線的意義在於，行為的種類是相同的，那麼對象也是相同的嗎？如果需要消除這種疑慮，那麼就無法消除。如果用一支箭射向許多人，如果把殺死作為行為，那麼就會犯墮罪。因此，僅僅是用沒有傷害生命的武器擊中而已。如果行為和對象是同一個墮罪，那麼不同的事物就不可能存在了。用一個補救措施來消除也是不合理的，因為用一個對痛苦有法知的忍來消除。如果用苦諦所斷的十種煩惱作為同一個事物，那就太過分了。橛（藏文：ཕུར་པ་，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：phur pa，漢語字面意思：橛）這個詞指的是物質上的豐盛，因此也消除了對箭的懷疑。如果從一個地方隱藏到另一個地方，就叫做偷盜。一般來說，如果想要把一般的行為作為特殊的目標，那麼在做了之後，就會說出最終的分類。對於這個最終的偷盜行為，傷口癒合是轉移了位置，但不是獲得的想法。因為在《律經》中說：『如果轉移了位置』，大小注釋書中也這樣說。甚至在《五十頌》中也說：『從自己的地方出現』。特別是在『偷盜之前』的註釋中說：『次第是這樣的，通過想法的分類來區分行為，通過行為的分類來區分墮罪。』行為就完成了。還有，獲得的想法不屬於不予而取的想法和心理活動。有些人說，這是不合理的，因為與經文相違背。在註釋書中說：『如果眼睛沒有看到，即使到了腳下也不會犯墮罪，因為沒有獲得的想法。』在《攝分》中說：『有撿起來的想法，但沒有偷盜的想法。』這兩種說法都沒有考慮到連線的想法，因為已經說了連線的墮罪，而且是爲了拿走不屬於自己的東西。因此，對於最終的偷盜行為…… If life is sentient beings, then when the value is incomplete, life will become bigger and different than sentient beings. For example, if a Bhiksu shoots many people with one arrow, the arrow becomes bigger and different, but the crime becomes one. This is from the commentary. Regarding this, the previous teachers said that the arrow is a whole, because they thought that the parts of the arrow are the same. Because killing many people with one arrow, the arrow becomes different, and the essence of the action is the same, but the objects are different. This statement is unreasonable. If so, then the meaning of the connection is that the kind of action is the same, then is the object also the same? If it is necessary to eliminate this doubt, then it cannot be eliminated. If one arrow is shot at many people, if killing is taken as the action, then a transgression will be committed. Therefore, it is only hitting with a weapon that does not harm life. If the action and the object are the same transgression, then different things cannot exist. It is also unreasonable to eliminate it with one remedy, because it is eliminated with one forbearance that has knowledge of the Dharma about suffering. If the ten afflictions abandoned by the Darśanamārga of suffering are taken as the same thing, it would be too much. The word 'phur pa' (藏文：ཕུར་པ་，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：phur pa，漢語字面意思：peg) refers to the abundance of matter, so it also eliminates doubts about the arrow. If it is hidden from one place to another, it is called stealing. Generally speaking, if you want to take a general action as a special target, then after doing it, you will say the final classification. For this final act of stealing, the healing of the wound is the transfer of the location, but not the idea of obtaining. Because it is said in the Vinaya Sutra: 'If the location is transferred', and the large and small commentaries also say so. Even in the 'Fifty Verses' it is said: 'Whatever arises from one's own place'. Especially in the commentary on 'before stealing' it says: 'The order is like this, the actions are distinguished by the classification of thoughts, and the transgressions are distinguished by the classification of actions.' The action is completed. Also, the idea of obtaining does not belong to the idea of taking what is not given and mental activity. Some people say that this is unreasonable because it contradicts the scriptures. It is said in the commentary: 'If the eyes do not see it, even if it comes to the feet, there will be no transgression, because there is no idea of obtaining.' In the Compendium it says: 'There is the idea of picking it up, but there is no idea of stealing.' Neither of these statements takes into account the idea of connection, because the transgression of connection has been spoken of, and it is for taking what does not belong to oneself. Therefore, for the final act of stealing...

【English Translation】 If life is sentient beings, then when the value is incomplete, life will become bigger and different than sentient beings. For example, if a Bhiksu shoots many people with one arrow, the arrow becomes bigger and different, but the crime becomes one. This is from the commentary. Regarding this, the previous teachers said that the arrow is a whole, because they thought that the parts of the arrow are the same. Because killing many people with one arrow, the arrow becomes different, and the essence of the action is the same, but the objects are different. This statement is unreasonable. If so, then the meaning of the connection is that the kind of action is the same, then is the object also the same? If it is necessary to eliminate this doubt, then it cannot be eliminated. If one arrow is shot at many people, if killing is taken as the action, then a transgression will be committed. Therefore, it is only hitting with a weapon that does not harm life. If the action and the object are the same transgression, then different things cannot exist. It is also unreasonable to eliminate it with one remedy, because it is eliminated with one forbearance that has knowledge of the Dharma about suffering. If the ten afflictions abandoned by the Darśanamārga of suffering are taken as the same thing, it would be too much. The word 'phur pa' (藏文：ཕུར་པ་，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：phur pa，漢語字面意思：peg) refers to the abundance of matter, so it also eliminates doubts about the arrow. If it is hidden from one place to another, it is called stealing. Generally speaking, if you want to take a general action as a special target, then after doing it, you will say the final classification. For this final act of stealing, the healing of the wound is the transfer of the location, but not the idea of obtaining. Because it is said in the Vinaya Sutra: 'If the location is transferred', and the large and small commentaries also say so. Even in the 'Fifty Verses' it is said: 'Whatever arises from one's own place'. Especially in the commentary on 'before stealing' it says: 'The order is like this, the actions are distinguished by the classification of thoughts, and the transgressions are distinguished by the classification of actions.' The action is completed. Also, the idea of obtaining does not belong to the idea of taking what is not given and mental activity. Some people say that this is unreasonable because it contradicts the scriptures. It is said in the commentary: 'If the eyes do not see it, even if it comes to the feet, there will be no transgression, because there is no idea of obtaining.' In the Compendium it says: 'There is the idea of picking it up, but there is no idea of stealing.' Neither of these statements takes into account the idea of connection, because the transgression of connection has been spoken of, and it is for taking what does not belong to oneself. Therefore, for the final act of stealing... If life is sentient beings, then when the value is incomplete, life will become bigger and different than sentient beings. For example, if a Bhiksu shoots many people with one arrow, the arrow becomes bigger and different, but the crime becomes one. This is from the commentary. Regarding this, the previous teachers said that the arrow is a whole, because they thought that the parts of the arrow are the same. Because killing many people with one arrow, the arrow becomes different, and the essence of the action is the same, but the objects are different. This statement is unreasonable. If so, then the meaning of the connection is that the kind of action is the same, then is the object also the same? If it is necessary to eliminate this doubt, then it cannot be eliminated. If one arrow is shot at many people, if killing is taken as the action, then a transgression will be committed. Therefore, it is only hitting with a weapon that does not harm life. If the action and the object are the same transgression, then different things cannot exist. It is also unreasonable to eliminate it with one remedy, because it is eliminated with one forbearance that has knowledge of the Dharma about suffering. If the ten afflictions abandoned by the Darśanamārga of suffering are taken as the same thing, it would be too much. The word 'phur pa' (藏文：ཕུར་པ་，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：phur pa，漢語字面意思：peg) refers to the abundance of matter, so it also eliminates doubts about the arrow. If it is hidden from one place to another, it is called stealing. Generally speaking, if you want to take a general action as a special target, then after doing it, you will say the final classification. For this final act of stealing, the healing of the wound is the transfer of the location, but not the idea of obtaining. Because it is said in the Vinaya Sutra: 'If the location is transferred', and the large and small commentaries also say so. Even in the 'Fifty Verses' it is said: 'Whatever arises from one's own place'. Especially in the commentary on 'before stealing' it says: 'The order is like this, the actions are distinguished by the classification of thoughts, and the transgressions are distinguished by the classification of actions.' The action is completed. Also, the idea of obtaining does not belong to the idea of taking what is not given and mental activity. Some people say that this is unreasonable because it contradicts the scriptures. It is said in the commentary: 'If the eyes do not see it, even if it comes to the feet, there will be no transgression, because there is no idea of obtaining.' In the Compendium it says: 'There is the idea of picking it up, but there is no idea of stealing.' Neither of these statements takes into account the idea of connection, because the transgression of connection has been spoken of, and it is for taking what does not belong to oneself. Therefore, for the final act of stealing...

་བལྟོས་པ་ཡིན་ལ། དེའང་གྲུབ་བློས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཞུ་བའི་འབྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་འོག་ཏུ་མ་ལྟུང་ན་ཡན་ལག་ལས་འབྲལ་བ་ཙམ་གྱིས་མ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་པའི་རྣམ་པར་མི་གནས་པས་ཞེས་དང་། བློ་གྲོས་དུ་མའི་སྐབས་ལས་ཀྱང་། སོ་སོར་མ་བགོས་པ་ལ་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གྲུབ་པ་མེད་པས་ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གལ་ཏེ་དེ་རྣམས་གནས་པ་དང་། མཐར་ཐུག་ཏུ་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་གྱི། ཡན་ལག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྲོག་ཆགས་ལ་གནོད་པ་ལ་སོགས་པ་ས་བརྐོའི་ལྟུང་བ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན། ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ། རྒྱུ་མཚན་དེ་གནས་སྤགས་ཐམས་ཅད་ལ་དགོས་ལ་དོན་ལ་གྲུབ་བློས་འཇོག་པར་ཁས་བླངས་པའི། ཚིག་ཙམ་ལ་མི་རྩོད་ལ། ཕལ་ཆེ་བ་ལ་ཡོད་པས་ཆོག་ན་དུད་འགྲོ་གཞུག་མ་བ་རྐུ་བ་ན་མི་སྣང་བར་སོང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕམ་པར་སོང་ཞིང་། འདོད་ན་འགྲེལ་པ་དང་འགལ་ལོ། །རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ཡང་ཡན་ལག་ཡིན་པ་མི་འགལ་ཏེ། རྨ་མ་ཉམས་པ་བཞིན་ནོ། །རིག་པ་དང་འགལ་བ་ནི་གནས་སྤགས་ཀྱི་དོན་རྫས་འདུག་ 2-2-20b པ་ནས་ཕྲལ་བ་ལ་བྱེད་ན་ས་གཞི་དང་། ཁང་ཁྱིམ་རྐུ་བ་ལ་མ་ཁྱབ་ལ། རེ་བ་མ་ཆད་པའི་གནས་ནས་ཆད་པའི་གནས་སུ་སྤགས་པ་ལྟ་བུ་ལ་བྱེད་ན་ཐོབ་བློའང་གནས་སྤགས་སུ་འགྱུར་བ་མི་འགལ་ལོ། །གོས་བསླང་བ་ལ་སོགས་པའི་མཐར་ཐུག་ཐོབ་བློ་ལ་གསུངས་པ་མ་བྱིན་ལེན་པའང་མཚུངས་སོ། །བསམ་པའི་དབྱེ་བ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་དུ་འདོད་ན་གཞུང་འདིའི་མཚམས་སྦྱོར་དང་འགལ་ཞིང་སྐབས་འཚོལ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ལས་གཉིས་སུ་མ་གཏོགས་ན་སྦྱོར་བ་དང་ཀུན་སློང་དུ་ཁས་བླངས་པ་ལ་གནད་ཀྱི། མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་པ་མི་འགལ་ཏེ། རྫུན་གྱི་མཐར་ཐུག་དོན་གོ་བ་ལ་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་མཐར་ཐུག་ནི་གྲུབ་བློའམ། ཐོབ་བློ་ཡིན་ལ་དེའང་རང་ལ་གྲུབ་དགོས་སོ། །ཁ་ཅིག་གཞན་ལ་སྐྱེས་ཀྱང་གོ་ཆོད་དེ། གསང་སྔགས་ཀྱི་རྐུ་བའི་སྐབས་སུ་ཟླ་བོས་ཐོང་བ་ལ་ཕམ་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་ལམ་རྒྱུས་གོ་བར་བྱས་ནས་རྐུ་བ་ལ་རང་གི་ཐོབ་དགོས་པར་གསུངས་པ་དང་། གཞན་གྱི་ཉེས་པས་གཞན་ལ་གོས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ཟླ་བོས་མཐོང་བ་སྦྲན་པ་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་མི་རིགས་སོ་ཞེས་སུན་འབྱིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་བསམས་སྦྱོར་མཐུན་པའི་གྲོས་བྱས་པ་ལྟ་བུ་མེད་ན་ཐོབ་པ་དགོས་ཏེ། ལམ་རྒྱུས་ཞེས་དང་། བློ་གྲོས་དུ་མ་ཉིད་ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཡོད་ན་ནི་རང་ལ་ཐོབ་བློ་མ་སྐྱེས་ཀྱང་། གྲོགས་ལ་སྐྱེས་ན་ཆོག་པ་འདྲ་སྟེ། གསང་སྔགས་ཀྱི་རྐུ་བའི་སྐབསུ་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འདོད་པ་ཐ་དད་པ་དུ་མ་ལས་མ་བྱིན་ལེན་གྱི་མཐར་ཐུག་གང་ལ་བྱ་ཞེ་ན། རྩ་བར་རྐུ་བའི་མ་ཞེས་པ་ནས། དེར་འདུ་ཤེས་པས་སོ་ཞེས་པའི་བར་གྱི་ཕམ་པའི་ཡན་ལག་གསུངས་ལ། དེའི་དོན་ཊཱི་ཀྐར། མ་བ

【現代漢語翻譯】依賴於此，也因為由成就之念所區分，並且如果從請求的關聯中沒有墮落，僅僅從肢體分離是不夠的，因為不住于成就之相。在多種智慧的情況下，如果不分別劃分，就不會墮落，因為沒有成就，這與此相矛盾。如果這些是安住和最終確立的理由，肢體則不是，如同傷害眾生等是產生挖掘地面的墮落的理由，如同不是肢體一樣。這個理由是所有安住處所需要的，但在意義上，已經承諾由成就之念來確立。不要僅僅爭論言辭，如果大多數情況下存在就足夠了，那麼偷盜畜生后消失的所有情況都會失敗，如果想要這樣，就與解釋相矛盾。即使是理由，作為肢體也不矛盾，如同傷口沒有消失一樣。與理智相矛盾的是，如果安住處所的意義是從事物中分離出來，那麼就不會普遍適用於偷盜土地和房屋。如果從沒有希望的地方轉移到斷絕希望的地方，那麼獲得之念也不會矛盾地變成安住處所。在偷盜衣服等情況下，最終的獲得之念也被認為是未給予而取走。如果想要作為意念的區分的意義，那麼就與本論的連線相矛盾，也會變成伺機而動。如果不分為兩種行為，那麼承諾為結合和動機是關鍵，想要最終並不矛盾，如同虛妄的最終在於理解意義一樣。因此，最終是成就之念或獲得之念，並且這也必須在自己身上成就。有些人說，即使在他人身上產生也有效，因為在密宗的偷盜情況下，已經說過月亮給予會失敗，因此需要理解道路的因果，並且已經說過偷盜需要自己獲得，並且他人的過失不會影響他人，並且考慮到月亮看到的是結合，所以不合理，以此來駁斥。然而，如果沒有思考結合一致的商議，就需要獲得，如同道路因果所說，以及多種智慧本身所說。如果存在，即使自己沒有產生獲得之念，如果朋友產生了，似乎也可以，如同在密宗的偷盜情況下所說。如此，在多種不同的意願中，未給予而取的最終是什麼呢？在根本的『偷盜的』之後，直到『在那裡意識到』為止，已經說了失敗的肢體。其意義在於 टीका

【English Translation】 It depends on this, also because it is distinguished by the thought of accomplishment, and if it does not fall below from the association of request, it is not enough to separate from the limb alone, because it does not abide in the aspect of accomplishment. In the case of multiple wisdoms, if it is not divided separately, it will not fall, because there is no accomplishment, which contradicts this. If these are the reasons for abiding and ultimately establishing, the limb is not, just as harming sentient beings etc. are the reasons for generating the downfall of digging the ground, just as it is not a limb. This reason is needed for all abodes, but in meaning, it has been promised to be established by the thought of accomplishment. Do not just argue about words, if it is enough to have it in most cases, then all cases where livestock are stolen and disappear will fail, and if you want this, it contradicts the explanation. Even if it is a reason, it is not contradictory to be a limb, just as the wound has not disappeared. What contradicts reason is that if the meaning of the abode is to separate from things, then it will not be universally applicable to stealing land and houses. If transferring from a place without hope to a place of severed hope, then the thought of obtaining will not contradict becoming an abode. In the case of stealing clothes etc., the ultimate thought of obtaining is also considered taking without being given. If you want it as the meaning of the distinction of intention, then it contradicts the connection of this treatise, and it will also become opportunistic. If not divided into two actions, then promising to be a combination and motivation is key, wanting the ultimate is not contradictory, just as the ultimate of falsehood lies in understanding the meaning. Therefore, the ultimate is the thought of accomplishment or the thought of obtaining, and this must also be accomplished in oneself. Some say that even if it arises in others, it is effective, because in the case of stealing in Tantra, it has been said that giving by the moon will fail, therefore it is necessary to understand the cause and effect of the path, and it has been said that stealing requires one's own obtaining, and the faults of others will not affect others, and considering that what the moon sees is a combination, it is unreasonable, to refute this. However, if there is no deliberation of thinking and combining together, then obtaining is necessary, as the cause and effect of the path says, and as multiple wisdoms themselves say. If it exists, even if the thought of obtaining has not arisen in oneself, if it has arisen in a friend, it seems to be okay, as said in the case of stealing in Tantra. Thus, among many different desires, what is the ultimate of taking without being given? After the root 'of stealing', until 'being aware there', the limbs of failure have been said. Its meaning is in ṭīkā.

ྱིན་པ་ལ་ 2-2-21a སོགས་པ་ཡན་ལག་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཙམ་གྱིས་ཕམ་པར་འགྱུར་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཡོད་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཐར་ཐུག་ཡོད་ཚུལ་ནི། མ་བྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་བཞིན་རྐུ་ན་ཞེས་པ་དང་སྦྱར་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཚིག་འབྲེལ་བ་མེད་པར་འགྱུར་བས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐར་ཐུག་ནི་བརྐུས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་དོན་ཡང་། རྫས་འདི་ནི་རྫས་བདག་མི་དབང་ཞིང་། ཁོ་བོ་དབང་ངོ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེས་པའོ། །གལ་ཏེ་མཐར་ཐུག་གི་དུས་དེ་ལ་བྱེད་ན། ཞུ་བར་བརྐུས་པ་ནའམ་ཞེས་སོགས་མཐར་ཐུག་གི་རབ་དབྱེ་བཤད་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་གྱི་བློ་དེ་སྐྱེས་ན་ནི་ཁུར་དུ་གྲགས་པ་སོགས་མེད་ཀྱང་མཐར་ཐུག་ཚང་ལ། མ་སྐྱེས་ན་ནི་ཁུར་དུ་གྲགས་པ་སོགས་ཡོད་ཀྱང་མཐར་ཐུག་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། གཞུང་ལས་ཁུར་དུ་གྲགས་པ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དངོས་པོའི་ས་མཚམས་བསྟན་གྱི། རང་དབང་བའི་བློ་སྐྱེ་བའི་ས་མཚམས་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མཐར་ཐུག་གི་དུས་དེ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། རྩོད་པ་སྔ་མ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། གཞུང་ནས་བཤད་པའི་མཐར་ཐུག་ནི་མ་ངེས་ཀྱང་། ཕལ་ཆེ་བས་དེར་བཞག་གོ་ཞེས་ལན་འདེབས་མོད་ཀྱང་། འདིར་ནི། དང་པོ་ལ་མཚོན་ཁུར་དུ་མ་གྲགས་པའི་སྔོན་དུ་གྲུབ་བློ་སྐྱེ་བ་དང་། གྲགས་པའི་ཚེའང་མི་སྐྱེ་བ་ཡོད་མོད། དེའི་དབང་དུ་མ་བྱས་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གོས་རླུང་གིས་གཏོར་བ་ལྟ་བུ་ལ། ཁོ་བོས་རྫས་འདི་བསྡུས་ཏེ་ཁུར་དུ་བྱེད་ཐུབ་ན་ངེས་པར་ཐོབ་ལ། དེའི་སྔོན་དུ་ནི་མི་ཐོབ་བོ་སྙམ་པའི། ཐེ་ཚོམ་ཟ་ནས་རྐུ་བའི་དགེ་སློང་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པ་སྟེ། འགྲེལ་པར་ཡང་། སྤྱིར་སྦྱོར་བར་བྱས་པ་དེའི་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བར་བྱ་བར་འདོད་ནས། དེ་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁུར་དུ་བྱས་པས་གཟོད་རྐུའོ་སྙམ་ 2-2-21b པའོ། །ཞེས་པ་དང་། བཏུས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཏུས་ཟིན་ནས་གཟོད་རྐུའོ་སྙམ་པའོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩོད་པ་ཕྱི་མའང་མི་འཐད་དེ། ཊཱི་ཀྐ་ལས། གང་གི་ཚེ་རླུང་གིས་གོས་དག་རྣམ་པར་གཏོར་བར་གྱུར་པའམ། རྫས་གཞན་དག་གཏོར་བར་གྱུར་བ་ན། དགེ་སློང་གིས་དེ་དག་ཁུར་དུ་གྲགས་ཏེ། རྐུའོ་སྙམ་པའི་བསམ་པས། དེས་དེ་དག་སྡུད་པར་བྱེད་ན། འདི་ལྟར་མ་ཤ་ཀ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་རིན་ཐང་གི་ཚད་ཀྱིས་གོས་ལ་སོགས་པ་དག་ཁུར་དུ་གྲགས་པའི་སྔ་རོལ་ཏུ་གནས་ནས་སྤོ་བར་བྱེད་ཀྱང་དེ་ལྟར་ནའང་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་ན་དེ་ལ་བསྡུའོ་སྙམ་པའི་བློ་ཡོད་ཀྱི་རྐུའོ་སྙམ་པའི་བློ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་གཞུང་ནི། འདི་ལྟར་བཙོ་བླག་མཁན་གྱི་གོས་བཏིང་བ་རླུང་གིས་ཁྱེར་ཞིང་། དགེ་སློང་དེ་ལ་སྦྱོར་བས་ཇི་སྲིད་དུ་ནོམ་པར་མི་བྱེད། ཉུག་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཉེས་བྱས་ས

【現代漢語翻譯】因為（盜戒）被說成僅僅通過具備五支等條件就會失敗，所以（「究竟」支）必須存在，否則就不會失敗。究竟的成立方式是：必須將『未給予』等逐一與『偷盜』相連，否則詞句之間就會失去關聯。因此，究竟就是偷盜本身。其含義是：生起『此物屬於物主，而非我所能支配，而我能支配』的想法。如果將究竟的時間點定在那時，那麼『請求偷盜時』等對究竟的各種區分的解釋就會變得沒有意義，因為如果之前生起了那種想法，即使沒有『負重』等也具備了究竟，如果沒有生起，即使有『負重』等也無法成就究竟。此外，經文中是通過『負重』等來指示物品的界限，而沒有指示生起『自主』想法的界限，因此，將究竟的時間點定在那時是不合理的。如果有人反駁說：之前的爭論中，有些人回答說，經文中所說的究竟是不確定的，但大多數情況下是這樣認定的。但在這裡，對於第一種情況來說，在沒有負重之前就生起偷盜的想法，或者在負重時也不生起偷盜的想法是存在的，但這並不是重點。而是針對像衣服被風吹散的情況，如果那個比丘生起『如果我能撿起這些東西並負重，就一定能得到，在此之前是得不到的』這樣的懷疑，並因此而偷盜的情況而說的。註釋中也說：『一般來說，想要排除所做的行為，因此，『做了之後』的意思是，認為負重之後才算是偷盜。』以及『撿起之後』的意思是，認為撿起之後才算是偷盜。』等等。後面的爭論也是不合理的。因為《 टीका 》中說：『當風吹散了衣服或其他物品時，如果比丘生起負重並偷盜的想法，並因此而撿起它們，那麼即使衣服等物品的價值達到了五摩沙迦等標準，在負重之前就移動了它們，也不會因此而犯波羅夷罪，因為那時他有撿起的想法，但沒有偷盜的想法。』這裡經文是說：『比如漂洗工晾曬的衣服被風吹走，那個比丘只要不將其據爲己有，不進行佔有，就不會犯根本罪，只會犯輕罪。』

【English Translation】 Because it is said that (the precept of stealing) is violated merely by possessing the five branches, etc., it is necessary for the 'ultimate' branch to exist; otherwise, it would not be violated. The way the ultimate is established is: each of 'not given,' etc., must be connected to 'stealing'; otherwise, the sentences would lose their connection. Therefore, the ultimate is stealing itself. Its meaning is: the thought arises, 'This object belongs to the owner, not under my control, but I can control it.' If the time of the ultimate is fixed at that time, then the explanations of the various distinctions of the ultimate, such as 'when requesting to steal,' etc., would become meaningless, because if that thought had arisen before, even without 'burden,' etc., the ultimate would be complete, and if it had not arisen, even with 'burden,' etc., the ultimate would not be accomplished. Furthermore, the scriptures indicate the boundaries of objects through 'burden,' etc., but do not indicate the boundaries of the arising of the thought of 'autonomy'; therefore, it is unreasonable to fix the time of the ultimate at that time. If someone argues that in the previous debate, some people answered that the ultimate mentioned in the scriptures is uncertain, but in most cases it is considered to be so. But here, for the first case, it is possible for the thought of stealing to arise before the burden is carried, or not to arise even when the burden is carried, but this is not the point. Rather, it is said in reference to the case where a monk steals with doubt, such as when clothes are blown away by the wind, thinking, 'If I can pick up these things and carry them, I will definitely get them, but I won't get them before that.' The commentary also says: 'Generally speaking, wanting to exclude the actions that have been done, therefore, 'after doing' means thinking that it is only stealing after carrying the burden.' And 'after picking up' means thinking that it is only stealing after picking up.' etc. The later argument is also unreasonable. Because the 《 टीका 》 says: 'When the wind blows away clothes or other objects, if the monk has the thought of burdening and stealing, and therefore picks them up, then even if the value of the clothes, etc., reaches the standard of five mashakas, etc., and they are moved before the burden is carried, he will not commit a Parajika offense because at that time he has the thought of picking up, but not the thought of stealing.' Here the scripture says: 'For example, if the clothes spread out by the washerman are blown away by the wind, that monk will not commit a root offense as long as he does not take possession of them and does not occupy them, but will only commit a minor offense.'

ུ་འགྱུར་རོ། །ནོམ་པར་བྱེད། ཉུག་པར་བྱེད། གོས་དག་སྡུད་པར་བྱེད། བམ་པོར་བསྒྲེ་བར་བྱེད་ཅིང་། ཇི་སྲིད་དུ་གནས་ནས་གནས་སུ་སྦེད་པར་བྱེད་ན་ཞེས་གསུངས་པས་གོས་ཐོར་བ་སྡུད་པ་དང་། མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་ཐོགས་པ་གནས་སུ་སྦེད་པར་བྱེད་ན་རྐུས་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རིན་ཐང་བརྩི་བར་བྱ་ཞིང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་འོག་མར་ཡང་གཞུང་དྲང་ཞིང་དོགས་པ་བཅད་དོ། །དོགས་པ་ནི་ལུང་ལས། ཁུར་དང་ཕུང་པོའི་གསལ་ཁ་མེད་པར་གནས་ནས་གནས་སུ་སྦེད་པར་བྱེད་ན་ཞེས་གསུངས་པ་གོས་ཐོར་བ་སྡུད་པ་དང་། མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་ཐོགས་པའི་ཚེའང་གནས་སྤགས་ཡོད་པས་རིན་ཐང་རྩི་བའི་དུས་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའོ། །དེ་གཅོད་པ་ལ་ཊཱི་ཀྐར། གནས་ནས་སྤོ་བར་བྱེད་ཀྱང་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་རྐུའོ་སྙམ་པའི་བློ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཤུགས་ལ་ཕམ་པར་འགྱུར་བའི་དུས་སུ་ནི་རྐུའོ་སྙམ་པའི་ 2-2-22a བློ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པས་མཐར་ཐུག་བསམ་པ་ལ་ལྟོས་པར་གསལ་ཞིང་། དེ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་མཐར་ཐུག་ལ་ལྟོས་པའི་རྐུ་བའི་བསམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ཐོབ་བློ་ལས་གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་དང་པོ་གཉིས་ལས་མཐར་ཐུག་གི་དུས་སུ་རྐུ་བའི་བསམ་པས་དགོས་པར་གསུངས་པ་ནི། གཞན་ལའང་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པའི་ཞེས་པས་བཅད་པར་བྱ་བའི་དོགས་པའི་གཞི་ནི་ལུང་ལས། མཚམས་ལས་འདས་ན་ཞེས་སྨོས་ཀྱི། རྫས་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཚམས་ཞེས་མི་འཁྱུང་བས། རྫས་ཀྱི་ཁྱབ་པའི་མཚམས་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའོ། །ཞེས་སྔ་མ་རྣམས་ཟེར་རོ། །དེའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་མཚམས་གཉིས་ལས་གསལ་བས་བཅད་པའི་མཚམས་ནི། བརྐོས་པ་དང་། རྩིག་པ་དང་། ཆུ་ཀླུང་གང་གིས་བཅད་པ་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའོ། །གཅིག་ཤོས་ནི། རབ་ཏུ་མི་མངོན་པའི་སྤྱད་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་ངོ་བོ་བདག་ཉིད་མ་གྲགས་པ་སྟེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི། ས་ཞག་འདྲ་བར་གྱོང་ཞིང་གྲུགས་བ་ནི་གྱོང་གྲུགས་པའོ། །ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་རལ་བ་ནི་གས་པའོ། །ཡི་གེར་བྲིས་པ་ནི་བྲིས་པའོ། །ཚོན་ཁ་དོག་གཅིག་ལས་ཁ་དོག་ཐ་དད་ནི་ཁ་དོག་གཞན་ནོ། །སྒོ་གླེགས་དང་། རེ་ལྡེ་ལ་སོགས་པ་ནི་བར་མཚམས་སོ། །ཞིང་ལོག་པའི་སྣང་རྒལ་ལ་སོགས་ནི་བར་ཆད་དེ། སྣང་རྒལ་གྱི་ངོས་གཉིས་ནི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། ངོས་དེ་གཉིས་ན་གནས་པའི་ས་གཞིའི་ཆ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་ན་གནས་པའི་ཕྱིར་མཚམས་སོ། །གལ་ཏེ་བརྐོས་པ་དེ་མུ་དང་ཁང་ཆད་དུ་གང་ན་ཆེད་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་ལ། གལ་ཏེ་མ་གང་སྟེ་དེར་དབྱིག་གུའམ། འབེག་གམ། རེ་ལྡེས་བར་བཅད་པ་ 2-2-22b ནི་ཕྱོགས་སོ་སོར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ལུས་གཅིག་པས་བར་ཆད་གཅིག་ཡིན་པར་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་སྲོག་ཆགས་ཞེས་ཏེ

【現代漢語翻譯】『會撿拾，會偷盜，會收集衣服，會捆成一捆，並且從一個地方藏到另一個地方』，因此，如果撿拾散落的衣服，拿走花朵和果實並藏起來，就被稱為偷盜，並且要估算價值』。同樣，下面也公正地斷除了疑惑。疑惑來自於經文：『如果沒有負載和成堆的明確區分，就從一個地方藏到另一個地方』，如果撿拾散落的衣服，拿走花朵和果實的時候，也移動了地方，那麼是否是估算價值的時候呢？爲了斷除這個疑惑，論疏中說：『即使從一個地方移動到另一個地方，也不會失敗，因為那時沒有偷盜的想法』。論疏的暗示是，在失敗的時候，承認有偷盜的想法，因此最終取決於意圖，這很明顯。而且，正如之前所說，這是取決於最終意圖的偷盜想法，而且這隻能是獲得的想法。前兩部經中說，在最終的時候需要偷盜的想法，這也適用於其他情況，因為理由沒有區別。『普遍』這個詞所要斷除的疑惑之處在於，經文中說『如果超出界限』，但沒有說『物質普遍存在的外部界限』，那麼是否是物質普遍存在的界限呢？這是之前的人所說的。『它的特徵』這個詞，由於兩個界限很明顯，所以要斷除的界限是：雕刻的，墻壁和河流所隔斷的，在世間廣為人知的。另一種是：不明顯的用具，其自性在世間並不廣為人知。它的特徵是：像泥土一樣堅硬，聲音是堅硬的聲音。一邊破裂是裂開。寫成文字是書寫。一種顏色不同於另一種顏色是其他顏色。門閂和柵欄等是間隔。田地的邊界等是障礙，邊界的兩側不屬於其中，因為位於這兩側的土地部分之間，所以是界限。如果雕刻的東西是連續的，那麼應該被說成是一個整體。如果不是連續的，而是用土堆，堤壩或柵欄隔開，那麼應該被說成是不同的部分。爲了消除因為一個生物的身體是一個障礙的疑惑，所以說是生物。『會撿拾，會偷盜，會收集衣服，會捆成一捆，並且從一個地方藏到另一個地方』，因此，如果撿拾散落的衣服，拿走花朵和果實並藏起來，就被稱為偷盜，並且要估算價值』。同樣，下面也公正地斷除了疑惑。疑惑來自於經文：『如果沒有負載和成堆的明確區分，就從一個地方藏到另一個地方』，如果撿拾散落的衣服，拿走花朵和果實的時候，也移動了地方，那麼是否是估算價值的時候呢？爲了斷除這個疑惑，論疏中說：『即使從一個地方移動到另一個地方，也不會失敗，因為那時沒有偷盜的想法』。論疏的暗示是，在失敗的時候，承認有偷盜的想法，因此最終取決於意圖，這很明顯。而且，正如之前所說，這是取決於最終意圖的偷盜想法，而且這隻能是獲得的想法。前兩部經中說，在最終的時候需要偷盜的想法，這也適用於其他情況，因為理由沒有區別。『普遍』這個詞所要斷除的疑惑之處在於，經文中說『如果超出界限』，但沒有說『物質普遍存在的外部界限』，那麼是否是物質普遍存在的界限呢？這是之前的人所說的。『它的特徵』這個詞，由於兩個界限很明顯，所以要斷除的界限是：雕刻的，墻壁和河流所隔斷的，在世間廣為人知的。另一種是：不明顯的用具，其自性在世間並不廣為人知。它的特徵是：像泥土一樣堅硬，聲音是堅硬的聲音。一邊破裂是裂開。寫成文字是書寫。一種顏色不同於另一種顏色是其他顏色。門閂和柵欄等是間隔。田地的邊界等是障礙，邊界的兩側不屬於其中，因為位於這兩側的土地部分之間，所以是界限。如果雕刻的東西是連續的，那麼應該被說成是一個整體。如果不是連續的，而是用土堆，堤壩或柵欄隔開，那麼應該被說成是不同的部分。爲了消除因為一個生物的身體是一個障礙的疑惑，所以說是生物。

【English Translation】『Will pick up, will steal, will collect clothes, will bundle them up, and will hide them from one place to another,』 therefore, if picking up scattered clothes, taking flowers and fruits and hiding them, it is called stealing, and the value must be estimated.』 Similarly, the following also fairly cuts off doubts. The doubt comes from the scripture: 『If there is no clear distinction between load and pile, it is hidden from one place to another,』 if picking up scattered clothes, taking flowers and fruits, and also moving the place, is it the time to estimate the value? To cut off this doubt, the commentary says: 『Even if moving from one place to another, it will not fail, because there is no thought of stealing at that time.』 The implication of the commentary is that at the time of failure, it is admitted that there is a thought of stealing, so it ultimately depends on the intention, which is obvious. Moreover, as mentioned before, this is the thought of stealing that depends on the ultimate intention, and this can only be the thought of obtaining. The first two sutras say that the thought of stealing is needed at the ultimate time, which also applies to other situations, because there is no difference in the reasons. The point of doubt to be cut off by the word 『universal』 is that the scripture says 『if it exceeds the boundary,』 but it does not say 『the external boundary where matter is universally present,』 so is it the boundary where matter is universally present? This is what the previous people said. The word 『its characteristics,』 since the two boundaries are obvious, the boundary to be cut off is: carved, separated by walls and rivers, and widely known in the world. The other is: inconspicuous utensils, whose self-nature is not widely known in the world. Its characteristics are: as hard as soil, the sound is a hard sound. One side is broken is cracked. Writing is writing. One color is different from another color is another color. Door latches and fences are intervals. Field boundaries are obstacles, and the two sides of the boundary do not belong to it, because they are located between the land parts on both sides, so they are boundaries. If the carved thing is continuous, then it should be said to be a whole. If it is not continuous, but separated by mounds, embankments, or fences, then it should be said to be different parts. To eliminate the doubt that the body of a living being is an obstacle, it is said to be a living being. 『Will pick up, will steal, will collect clothes, will bundle them up, and will hide them from one place to another,』 therefore, if picking up scattered clothes, taking flowers and fruits and hiding them, it is called stealing, and the value must be estimated.』 Similarly, the following also fairly cuts off doubts. The doubt comes from the scripture: 『If there is no clear distinction between load and pile, it is hidden from one place to another,』 if picking up scattered clothes, taking flowers and fruits, and also moving the place, is it the time to estimate the value? To cut off this doubt, the commentary says: 『Even if moving from one place to another, it will not fail, because there is no thought of stealing at that time.』 The implication of the commentary is that at the time of failure, it is admitted that there is a thought of stealing, so it ultimately depends on the intention, which is obvious. Moreover, as mentioned before, this is the thought of stealing that depends on the ultimate intention, and this can only be the thought of obtaining. The first two sutras say that the thought of stealing is needed at the ultimate time, which also applies to other situations, because there is no difference in the reasons. The point of doubt to be cut off by the word 『universal』 is that the scripture says 『if it exceeds the boundary,』 but it does not say 『the external boundary where matter is universally present,』 so is it the boundary where matter is universally present? This is what the previous people said. The word 『its characteristics,』 since the two boundaries are obvious, the boundary to be cut off is: carved, separated by walls and rivers, and widely known in the world. The other is: inconspicuous utensils, whose self-nature is not widely known in the world. Its characteristics are: as hard as soil, the sound is a hard sound. One side is broken is cracked. Writing is writing. One color is different from another color is another color. Door latches and fences are intervals. Field boundaries are obstacles, and the two sides of the boundary do not belong to it, because they are located between the land parts on both sides, so they are boundaries. If the carved thing is continuous, then it should be said to be a whole. If it is not continuous, but separated by mounds, embankments, or fences, then it should be said to be different parts. To eliminate the doubt that the body of a living being is an obstacle, it is said to be a living being.

། སོགས་པས་ནི་སོ་དང་། སྣས་བར་དུ་བཅད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྡུས་ཏེ། དེས་ན་རྩིབ་མ་ཞི་གཅིག་གི་ཕྱོགས་ཐ་དད་པ་རྟག་ཏུ་རུང་བ་གཞན་གྱི་བར་དུ་སྤོས་ན་བརྐུས་པའོ། །ས་ལ་སོགས་པ་རྩྭ་ལ་སོགས་པས་གཡོགས་པ་ལའང་། ས་ལ་སོགས་པ་དེ་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནས་ཡིན་གྱི། གཡོགས་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་གདིང་བ་ཞེས་སོ། །རྩྭ་དང་། ནགས་ཚལ་སོགས་པ་འབྱུང་བའི་སྐྱེ་བ་ནི། རྫས་བཞག་པ་བསྐྱོད་པ་ཙམ་ནས་བརྐུས་པ་དང་འདྲ་བར་སྐྱེ་བ་ཡང་གནས་ནས་བསྐྱེད་པ་ཁོ་ནས་བརྐུས་པ་ཞེས་བྱའི། རྩ་བ་ནས་བཏོན་པ་ཙམ་གྱི་མ་ཡིན་ཏེ། རིལ་གྱིས་ཁྱེར་ནའོ། །ཤོ་གམ་རང་གི་གནས་ན་འདུག་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བརྐུས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན་ཤོ་གམ་ཞེས་སོ། །ཤོ་གམ་གྱི་གནས་སུ་ཕྱིན་ནས་ཕྱིར་ལྡོག་གམ། སྐབས་སུ་གཟུར་ཏེ་འགྲོ་བ་ལ་ནི་ཡུལ་ཆོས་དང་སྦྱར་རོ། །མི་ནི་འགྲོ་འོང་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་བརྐུས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། མི་ལ་ཞེས་སོ། །བཏགས་པ་ཇི་ལྟར་རྐུས་པར་བཞག་ཅེ་ན། དུད་འགྲོ་ཞེས་ཏེ། རི་དྭགས་རླུབས་སུ་ཆུད་པ་དང་། ཉ་དོལ་ལ་ཐོགས་པ་ཕྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །བརྟོད་པ་ནི། དུད་འགྲོའི་ནང་ན་འགྲོ་བ་ཕུར་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཏགས་པའོ། །དེ་ཡང་བདག་པོ་དང་། རྫི་བོ་ཕྱི་བཞིན་དུ་འབྲང་ན་དེ་ལས་དང་། དེ་གཉིས་ག་ཤེད་ན་འདུག་ན་གནས་དེ་ལས་དང་། དེ་གཉིས་མེད་ན། ཁྱུ་ལས་མི་སྣང་བ་ན་བརྐུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དུད་འགྲོ་རང་གིས་ངང་གིས་འགྲོ་བའོ། །མཐུས་བཀྲི་དགོས་པའམ་སྒྲ་ཕྱུང་སྟེ་བརྡ་དགོས་ན་ནི། བག་ཚ་བ་མེད་པའི་ཡུལ་དུ་མ་ཕྱིན་ཏམ། དབང་དུ་བྱས་པར་མ་གྱུར་ 2-2-23a གྱི་བར་དུ་བརྐུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་ལ་སོགས་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། །བསྔགས་པ་ཞེས་པ་ལ། རྐུན་མ་མང་པོ་ཞིག་ཡོད་པ་ལས་གཅིག་ཁོ་ན་ཞིག་གིས་གལ་ཏེ་མཐོང་ན་ཡང་། དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཐོང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གཏེར་ལ་ཁོ་ན་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་རྐུ་བ་གཞན་དག་ལ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་སྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པས་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུའི་སྦྱོར་བ་གྲོས་བྱས་ཐམས་ཅད་ལ་གང་རུང་གཅིག་ལ་གྲུབ་བློ་སྐྱེས་བས་ཆོག་གོ། །ཕྱི་བཞིན་འབྲང་བ་ནི་ཕྱི་བཞིན་འགྲོ་བའོ། །ནང་བྱན་བྱེད་པ་ནི་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་འབུལ་བའོ། །ནུར་བ་ནི་ཕྱི་ནུར་དུ་འགྲོ་བའོ། །འབྱངས་པ་ནི། རྫས་བདག་གིས་མདུན་ནས་རིང་དུ་ཕྱིན་ནུར་ཏེ་སོང་བའོ། །འབྱམས་པ་ནི། གཤོང་ནས་ཐང་ལ་བྱུང་བ་དང་། མངོན་པར་སྐབས་ཡོད་ནས་ཐེབས་པར་འཇུག་པ་དང་། གནས་ཁང་ནས་ཁྱིམ་དུ་དང་། ཡང་ཐོག་ནས་ཡང་ཐོག་གཞན་དུ་འཛེག་པ་དང་། དེ་དག་ནས་ཟློག་ནི། དང་པོ་ལ་འབབ་པ་དང་། གཉིས་པ་ལ་འགྲོ་བ་དང་། བཞི་པ་ལ་འབབ་པ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །འཇུག་པ་ནི་གནས་ཁང་དུའོ། །འཛེག་པ་ནི་ཡང་ཐོག་གཞན་དུའོ། །ག

【現代漢語翻譯】『等』字包括了牙齒和鼻子之間的阻隔等情況。因此，如果將三十一條肋骨中的任何一根從一側移到另一側，就構成了盜竊。對於被草等覆蓋的土地等，因為土地等是基礎，所以是『處所』。爲了消除『覆蓋物不是處所』的疑慮，所以說是『鋪設物』。草和森林等生長的地方，僅僅是移動放置的物品就類似於盜竊，因此只有從處所中移走生長物才稱為盜竊，僅僅從根部拔出不算盜竊，除非整個拿走。如果『肖甘』（śo gam，一種植物）仍然在它自己的位置上，怎麼會構成盜竊呢？因此說是『肖甘』。如果到了『肖甘』的位置又返回，或者暫時離開，則應與當地習俗結合考慮。如果人具有行走等能力，怎麼會構成盜竊呢？因此說是『人』。如何將繫縛物視為盜竊呢？因此說是『牲畜』，例如從陷阱中取出獵物，或從漁網中取出魚。『繫縛』是指在牲畜中，繫在木樁等物上的情況。如果主人或牧人緊隨其後，那是『從彼』；如果他們都在那裡，那是『從該處』；如果他們都不在，而牲畜在畜群中不顯眼，那就是盜竊，因為那是牲畜自己隨意走動。如果需要通過力量牽引或發出聲音來引導，在沒有到達安全的地方或被控制之前，都不算盜竊。人和類似的情況也是如此。關於『讚歎』，即使許多盜賊中只有一人看到，那時也等於所有人都看到了。就像只指出寶藏一樣，對於其他盜竊行為，也應以同樣的方式進行處理。因此，據說對於所有經過商議的類似行為，只要其中一人產生確定的想法就足夠了。『緊隨其後』是指跟在後面走。『內供養』是指供養僧衣等物。『努爾瓦』是指向外走動。『揚巴』是指物品的主人從前面走遠。『揚巴』是指從洼地到平地，或從明顯的地方到隱蔽的地方，或從住所到房屋，或從樓上到另一層樓。而從這些地方返回，則分別對應于：第一個是下降，第二個是行走，第四個是下降。『進入』是指進入住所。『攀登』是指攀登到另一層樓。』『等』字包括了牙齒和鼻子之間的阻隔等情況。因此，如果將三十一條肋骨中的任何一根從一側移到另一側，就構成了盜竊。對於被草等覆蓋的土地等，因為土地等是基礎，所以是『處所』。爲了消除『覆蓋物不是處所』的疑慮，所以說是『鋪設物』。草和森林等生長的地方，僅僅是移動放置的物品就類似於盜竊，因此只有從處所中移走生長物才稱為盜竊，僅僅從根部拔出不算盜竊，除非整個拿走。如果『肖甘』（一種植物）仍然在它自己的位置上，怎麼會構成盜竊呢？因此說是『肖甘』。如果到了『肖甘』的位置又返回，或者暫時離開，則應與當地習俗結合考慮。如果人具有行走等能力，怎麼會構成盜竊呢？因此說是『人』。如何將繫縛物視為盜竊呢？因此說是『牲畜』，例如從陷阱中取出獵物，或從漁網中取出魚。『繫縛』是指在牲畜中，繫在木樁等物上的情況。如果主人或牧人緊隨其後，那是『從彼』；如果他們都在那裡，那是『從該處』；如果他們都不在，而牲畜在畜群中不顯眼，那就是盜竊，因為那是牲畜自己隨意走動。如果需要通過力量牽引或發出聲音來引導，在沒有到達安全的地方或被控制之前，都不算盜竊。人和類似的情況也是如此。關於『讚歎』，即使許多盜賊中只有一人看到，那時也等於所有人都看到了。就像只指出寶藏一樣，對於其他盜竊行為，也應以同樣的方式進行處理。因此，據說對於所有經過商議的類似行為，只要其中一人產生確定的想法就足夠了。『緊隨其後』是指跟在後面走。『內供養』是指供養僧衣等物。『努爾瓦』是指向外走動。『揚巴』是指物品的主人從前面走遠。『揚巴』是指從洼地到平地，或從明顯的地方到隱蔽的地方，或從住所到房屋，或從樓上到另一層樓。而從這些地方返回，則分別對應于：第一個是下降，第二個是行走，第四個是下降。『進入』是指進入住所。『攀登』是指攀登到另一層樓。

【English Translation】 The word 'etc.' includes situations such as the separation between teeth and nose. Therefore, if any one of the thirty-one ribs is moved from one side to the other, it constitutes theft. For land covered by grass, etc., because the land, etc., is the foundation, it is the 'place'. To eliminate the doubt that 'the covering is not the place', it is called 'covering'. For the growth of grass and forests, etc., merely moving the placed object is similar to theft, so only moving the growth from the place is called theft, and merely pulling it out from the root is not theft, unless the whole thing is taken. If 'Śo gam' (a type of plant) is still in its own place, how can it be considered theft? Therefore, it is said 'Śo gam'. If one goes to the place of 'Śo gam' and then returns, or temporarily leaves, it should be considered in conjunction with local customs. If a person has the ability to walk, etc., how can it be considered theft? Therefore, it is said 'person'. How can a tethered object be considered theft? Therefore, it is said 'livestock', such as taking prey from a trap or taking fish from a net. 'Tethering' refers to the situation where livestock are tied to stakes, etc. If the owner or shepherd closely follows behind, it is 'from them'; if they are both there, it is 'from that place'; if neither of them is there, and the livestock is inconspicuous in the herd, it is theft, because it is the livestock moving on its own accord. If it is necessary to pull with force or make a sound to guide, it is not theft until it reaches a safe place or is brought under control. The same applies to people and similar situations. Regarding 'praise', even if only one of many thieves sees, it is as if everyone has seen it. Just as pointing out a treasure, other acts of theft should be treated in the same way. Therefore, it is said that for all similar acts that have been discussed, it is sufficient for one person to have a definite idea. 'Closely following behind' means following behind. 'Inner offering' means offering robes, etc. 'Nurwa' means moving outwards. 'Yangba' means the owner of the object moving far away from the front. 'Yangba' means from a depression to a plain, or from an obvious place to a hidden place, or from a residence to a house, or from upstairs to another floor. And returning from these places corresponds to: the first is descending, the second is walking, and the fourth is descending. 'Entering' means entering a residence. 'Climbing' means climbing to another floor. The word 'etc.' includes situations such as the separation between teeth and nose. Therefore, if any one of the thirty-one ribs is moved from one side to the other, it constitutes theft. For land covered by grass, etc., because the land, etc., is the foundation, it is the 'place'. To eliminate the doubt that 'the covering is not the place', it is called 'covering'. For the growth of grass and forests, etc., merely moving the placed object is similar to theft, so only moving the growth from the place is called theft, and merely pulling it out from the root is not theft, unless the whole thing is taken. If 'Śo gam' (a type of plant) is still in its own place, how can it be considered theft? Therefore, it is said 'Śo gam'. If one goes to the place of 'Śo gam' and then returns, or temporarily leaves, it should be considered in conjunction with local customs. If a person has the ability to walk, etc., how can it be considered theft? Therefore, it is said 'person'. How can a tethered object be considered theft? Therefore, it is said 'livestock', such as taking prey from a trap or taking fish from a net. 'Tethering' refers to the situation where livestock are tied to stakes, etc. If the owner or shepherd closely follows behind, it is 'from them'; if they are both there, it is 'from that place'; if neither of them is there, and the livestock is inconspicuous in the herd, it is theft, because it is the livestock moving on its own accord. If it is necessary to pull with force or make a sound to guide, it is not theft until it reaches a safe place or is brought under control. The same applies to people and similar situations. Regarding 'praise', even if only one of many thieves sees, it is as if everyone has seen it. Just as pointing out a treasure, other acts of theft should be treated in the same way. Therefore, it is said that for all similar acts that have been discussed, it is sufficient for one person to have a definite idea. 'Closely following behind' means following behind. 'Inner offering' means offering robes, etc. 'Nurwa' means moving outwards. 'Yangba' means the owner of the object moving far away from the front. 'Yangba' means from a depression to a plain, or from an obvious place to a hidden place, or from a residence to a house, or from upstairs to another floor. And returning from these places corresponds to: the first is descending, the second is walking, and the fourth is descending.

ཞན་གྱི་ཞེས་པ་ནི། དགེ་སློང་གིས་རང་གི་ལས་ཀྱི་མཐའ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་གཞན་གྱི་ལས་ཀྱི་མཐའ་དག་ཏུ་ཆུ་དཀོན་པའི་དུས་སུ་འགོག་པའམ། མོད་པའི་དུས་སུ་གཏོང་བ། རང་དང་གཞན་གྱི་ལས་ཀྱི་མཐའ་གྲུབ་པ་དང་། ཕུང་བར་བྱ་བའི་བསམ་པས་བྱེད་ལ། རྒྱུ་དེས་དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ཞིང་གི་ཡོན་ཏན་ལས་གྱུར་པའི་སྐྱེད་གྲུབ་པ་མ་གཏོགས་པ། ཆུ་གཏོང་འགོག་ལས་གྱུར་པའི་རང་གཞན་གྱི་ལས་ཀྱི་མཐའ་གྲུབ་པ་དང་། ཕུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ 2-2-23b བརྐུས་པའོ། །འོག་གཟུར་ནི། འོག་གཟུར་ཡུལ་མིའི་ནང་དུ་གཤགས་འགྱེད་ན་ཞེས་དང་། སྦྱོར་བ་མ་བཏང་བའི་རྒྱལ་བ་དེ་ནི་ཞེས་སོ། ། ༈ བསླབ་བྱ། བསླབ་བྱ་ལ་གཉིས་ལས། ༈ ཤོ་གམ་དང་འབྲེལ་བ། ཤོ་གམ་དང་འབྲེལ་བ་ལ་བརྒྱད་དེ། གང་ནས་གཞལ་བའི་གནས། གང་ལས་གཞལ་བའི་རྫས། གང་ལ་གཞལ་བའི་བདག་པོ། ཆ་ཅི་ཙམ་གཞལ་བ། དེ་ལས་འདས་པའི་ལྟུང་བ། ལྡོག་མཚམས་ལྟུང་མེད། བརྒྱུད་པའི་བསླབ་བྱ། མཚོན་པའི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་ལས་འདས་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་པས་ཤོ་གམ་གྱི་ས་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཡང་བླངས་བ་དང་། ནམ་མཁའ་ལས་འདས་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར་ས་ཁོ་ནས་ཡིན་པ་དང་། ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་གཅོད་ན་གཞལ་གྱིས། བསྲུང་ཡང་མི་གཅོད་ན་གཞལ་མི་དགོས་ཏེ། མཉན་ཡོད་ཀྱི་ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་ཤོ་གམ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉོ་ཚོང་གི་རྒྱུར་བྱེད་པའི་ཟོང་ངོ་། །ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཟོང་མ་ཡིན་པ་ལས་ཀྱང་གཞལ་དགོས་ཏེ། ཕ་མ་དང་། དཀོན་མཆོག་གི་དོན་དུ་ཁྱེར་བ་ལ་ཡང་བྱིན་པས་ཞེས་དང་། ཁ་ཚར་བཅད་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྔོ་མ་ཙམ་ལམ་དུ་མི་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་ལའང་ཤོ་གམ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ངེས་སོ་ཞེ་ན། ལམ་འཇུག་དེ་གོས་དང་བཅས་ཏེ་འཇུག་ན། ཤོ་གམ་གཞལ་དགོས་དང་བཅས་ཏེ་འཇུག་ན་ཤོ་གམ་གཞལ་དགོས་དང་བཅས་ཏེ་ལམ་དུ་འཇུག་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་ཞིང་། ཕྱི་མ་ལྟར་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རྟགས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལས་ཀྱང་། མཆོད་པ་དང་། ལམ་བརྒྱགས་དང་། སྐྱེས་དང་། ཕ་མའི་དོན་དུ་ཁྱེར་བ་ཤོ་གམ་སྦྱིན་པར་མི་བྱ་སྟེ། 2-2-24a ཉོ་ཚོང་གི་རྒྱུར་མི་འཁྱེར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤོ་གམ་པས་ཀྱང་དེ་ལ་ཟོང་དང་འདྲ་བར་མི་བླང་སྟེ། མ་བྱིན་ལེན་གྱི་སྡིག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་འཚོ་བའི་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཤོ་གམ་གཞལ་མི་དགོས་སོ། །ཁ་བསྒྱུར་བ་དང་ཁ་ཚར་གཅོད་པ་སོགས་ནི། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་ཤོ་གམ་མེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །ཕ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་གི་དོན་དུ་ཁྱེར་བ་ལ་བསྔགས་པ་བརྗོད་ཀྱང་འདོད་ན་སྦྱིན་ཞེས་པ་ནི། དབང་ནས་འཇལ་བ་མ་ཡིན་གྱི། ཁ་མཆུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལས་ཆོ

【現代漢語翻譯】關於『減』（zhǎn）的解釋是：比丘爲了完成自己的工作，在缺水時阻止他人用水，或在水多時放水，爲了自己和他人的工作能夠完成或破壞的目的而這樣做，如果因為這個原因，除了田地的功德所產生的收益之外，任何因放水或阻止他人用水而導致自己或他人的工作完成或破壞的行為，都是偷盜。『奧祖』（』og zur）是指：『奧祖』（』og zur）地方的人們如果進行分攤，以及未經允許的勝利者（指佛陀）等情況。教誨教誨分為兩類： 與『肖岡』（sho gam）有關的教誨 與『肖岡』（sho gam）有關的教誨有八個方面：從哪裡測量的位置、從什麼測量的物品、為誰測量的所有者、測量多少份額、超過這個的墮落、停止墮落的界限、傳承的教誨、象徵的意義。第一點是：超過他人沒有墮落，所以是『肖岡』（sho gam）的場所。而且，這也不是像拿走或超過天空那樣，而是僅僅指土地。如果裁決地方習俗，則需要測量；如果不裁決，即使守護也不需要測量，就像舍衛城的『萊巴』（legs par sbyar ba）的『肖岡』（sho gam）一樣。第二點是：作為買賣交易的商品。有些人說：即使不是商品也需要測量，因為爲了父母和三寶（佛法僧）的緣故拿取也需要給予，並且已經說明了結束爭端等情況。如果這樣說，那麼僅僅是青草也不會進入道路，因為對於生活用品也要進行『肖岡』（sho gam）的裁決。如果說不確定，那麼如果進入道路時帶著衣服等，那麼帶著『肖岡』（sho gam）測量進入道路，如果不帶著『肖岡』（sho gam）測量進入道路，就不應該進入道路。這與上述說法相矛盾，而且如果按照后一種說法，那麼出家人的標誌將會喪失。在《分別毗奈耶》（bye brag tu bshad pa）中也說：爲了供養、路費、禮物和父母的緣故拿取的物品，不應該給予『肖岡』（sho gam），因為不是爲了買賣交易而拿取的。『肖岡』（sho gam）的管理者也不應該把這些物品當作商品一樣拿取，因為會犯下不給予而拿取的罪過。因此，對於生活用品等也不需要測量『肖岡』（sho gam）。改變說法和結束爭端等情況，是指在這種情況下，地方習俗沒有『肖岡』（sho gam）的權力。爲了父母和三寶（佛法僧）的緣故拿取而讚歎，如果想要給予，這並不是強制測量，而是爲了避免爭端。第三點是：《分別毗奈耶》（bye brag tu bshad pa）中說：

【English Translation】 The explanation of '減' (zhǎn): A Bhiksu, in order to complete his own work, prevents others from using water when there is a shortage of water, or releases water when there is plenty of water, with the intention of completing or destroying his own and others' work. If, for this reason, apart from the benefits arising from the merits of the fields, any act of completing or destroying one's own or others' work by releasing or preventing water is theft. '奧祖' ('og zur) refers to: '奧祖' ('og zur) people if they are apportioning, and the unauthorized victor (referring to the Buddha) and other situations. Precepts Precepts are divided into two categories: Precepts related to '肖岡' (sho gam) There are eight aspects to the precepts related to '肖岡' (sho gam): the location from where to measure, the items from which to measure, the owner for whom to measure, how much to measure, the transgression beyond this, the boundary for stopping transgression, the precepts of the lineage, and the meaning of the symbol. The first point is: there is no transgression beyond others, so it is the place of '肖岡' (sho gam). Moreover, this is not like taking or exceeding the sky, but only refers to the land. If local customs are adjudicated, then measurement is required; if not adjudicated, even if guarding, measurement is not required, just like the '萊巴' (legs par sbyar ba) '肖岡' (sho gam) of Shravasti. The second point is: goods used for buying and selling. Some say: even if it is not goods, measurement is required, because taking for the sake of parents and the Three Jewels (Buddha, Dharma, Sangha) also requires giving, and the ending of disputes has been explained. If this is said, then even mere grass will not enter the road, because even for necessities of life, '肖岡' (sho gam) adjudication is required. If it is said to be uncertain, then if entering the road with clothes, etc., then entering the road with '肖岡' (sho gam) measurement, if not entering the road with '肖岡' (sho gam) measurement, one should not enter the road. This contradicts the above statement, and if according to the latter statement, then the signs of a renunciant will be lost. In the Vinaya-vibhanga (bye brag tu bshad pa) it also says: items taken for offerings, travel expenses, gifts, and for the sake of parents should not be given '肖岡' (sho gam), because they are not taken for buying and selling. The '肖岡' (sho gam) manager should also not take these items as if they were goods, because it would be committing the sin of taking without giving. Therefore, for necessities of life, etc., there is no need to measure '肖岡' (sho gam). Changing the statement and ending disputes, etc., refers to the case where local customs do not have the authority of '肖岡' (sho gam). Praising taking for the sake of parents and the Three Jewels (Buddha, Dharma, Sangha), if one wants to give, this is not forced measurement, but to avoid disputes. The third point is: the Vinaya-vibhanga (bye brag tu bshad pa) says:

ས་བཞིན་དུ་བསྲུང་བ་དང་། སྐྱོབས་པ་དང་། སྦེད་པ་དང་། ཀུན་འགེད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྒྱལ་པོ་གཞན་གྱི་དམག་གི་དང་། རང་གི་དང་། ཚོང་པ་ནང་གི་འཇིགས་པ་ལས་དང་། རིགས་ཚོད་དུ་ལེན་པ་དང་། གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། འདུལ་བ་ལས། ཇི་ཙམ་གཞལ་མ་གསུངས་ཀྱང་། ཡུལ་ཆོས་དང་སྦྱར་ནས་ཟོང་ལ་ཉི་ཤུ་ཆ་ལེགས་པའོ། །ལྔ་པ་ནི། ཡན་ལག་གཞན་ཚང་ན་ཕམ་པ་དང་། མ་ཚང་ན་སྦོམ་པོ་སོགས་སོ། །དྲུག་པ་ནི། རྐུ་སེམས་མེད་པའོ། །བདུན་པ་ནི་གཞུང་ལྟར་རོ། །བརྒྱད་པ་ནི། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་གྲུ་བཙས་འབེབས་པའི་ཚེ་དེ་གཞལ་དགོས་པའོ། ། ༈ ཚིག་གི་དོན། ཚིག་གི་དོན་ནི། རྐུ་སེམས་མེད་པ་ཞེས་ཏེ། དགེ་སློང་ལ་ཤོ་གམ་མི་བཅད་པར་མ་གནང་བའི་ཚེ་རྐུ་སེམས་མེད་པས་རང་གི་རྫས་ཤོ་གམ་གཞལ་དགོས་པ་མི་གཞན་གྱི་ལག་ནས་ཤོ་གམ་གྱི་གནས་ནས་འདའ་བར་བྱེད་པ་དང་། ཤོ་གམ་མི་བཅད་པར་གནང་བའི་ཚེ་རྐུ་སེམས་མེད་པས་གཞན་གྱི་རྫས་ཤོ་གམ་གཞལ་དགོས་པ་རང་གི་ཤོ་གམ་གྱི་གནས་ནས་འདའ་བར་བྱེད་པ་ 2-2-24b ལ་མ་བྱིན་ལེན་དུ་གཏོགས་པའི་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། དགེ་སློང་གིས་ཚོང་པའི་ལག་ཏུ་གཏད་པ་ལ་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་བར་གསུངས་ཏེ། མི་འགྱུར་ལུགས་ནི། དགེ་སློང་འདི་སྙམ་དུ། ཚོང་པ་འདི་དག་ནི་ཤོ་གམ་པ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ལེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྙམ་ན་རྐུ་སེམས་མེད་པར་རིགས་ཀྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དགེ་སློང་གིས་གཞན་གྱི་ཤོ་གམ་བཟླས་པ་ལ་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རང་གཞན་གྱི་རྫས་ལ་ཤོ་གམ་གནང་མི་གནང་གི་བྱེ་བྲག་མི་ཤེས་ན་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་གྱི། ཤེས་པ་ན་ནི་ལས་འབྲས་ཁོ་ནའོ། །དེ་རྣམས་ནི་རྐུ་སེམས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བས་བསྡུས་ཏེ། མདོ་དང་པོ་འདིས་རྣམ་འབྱེད་ལས་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཚིག་སྣང་བ་དེའི་དགོངས་པ་བཤད་དོ། །དེ་ནི་ཤོ་གམ་གྱི་གནས་ནས་གཞལ་དགོས་པའི་སྣོད་འདའ་བར་བྱ་བ་ལ་གང་གིས་ཤོ་གམ་གཞལ་བར་བྱ་བ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གང་གིས་ཞེས་ཏེ། ཚོང་པ་ལ་སོགས་པ་གང་གིས་དགེ་སློང་ལས་ཤོ་གམ་གཞལ་དགོས་ཀྱི། སྣོད་བླངས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལ་ཤོ་གམ་སྦྱིན་པར་བྱ་ཞིང་དགེ་སློང་གིས་ཀྱང་འདིས་རང་གི་ཤོ་གམ་སྦྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །སྙམ་པས་རང་གཞན་གྱི་ལག་ཏུ་སྣོད་གཏད་པར་བྱའོ། །ཤོ་གམ་མི་བཅད་པར་གནང་བ་ལ་ཚོང་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱི་རྫས་ཤོ་གམ་མི་བཅད་པར་གནང་བས། ཚོང་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱི་ཤོ་གམ་གནང་བའམ། གསུག་བྱིན་པ་ལ་ལོག་པས་མི་བཅད་པར་བྱས་པ་དག་གིས་རང་གི་རྫས་ཤོ་གམ་གཞལ་དགོས་པ་བཟླ་བར་མི་བྱའོ། །དེ་ནི་ཚོང་པས་དགེ་སློང་གི་རྫས་འདའ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པས་མ་བྱིན་ལེན་དང་འབྲེལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐབས་དེས་བཟླ་བོ་ལ་ཉེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འ

【現代漢語翻譯】就像大地一樣，守護、救護、隱藏和承載一切。意思是，要防範其他國王的軍隊、自己的軍隊、商人內部的恐懼，以及適度收取費用，並按順序進行。第四，根據《律藏》，雖然沒有明確說明收取的數量，但應結合當地習俗，對商品收取百分之五的費用。第五，如果其他條件都滿足，則構成墮罪（ཕམ་པ།），如果不滿足，則構成粗罪（སྦོམ་པོ།）等。第六，沒有偷盜之心。第七，按照經文的規定。第八，對於出家人來說，在剃度時需要測量（價值）。詞義解釋：所謂『沒有偷盜之心』，是指如果未允許比丘（དགེ་སློང་，bhikṣu，比丘）分割份額（ཤོ་གམ།），那麼因為沒有偷盜之心，他需要測量自己的份額，並使其從他人的手中，從份額的位置上移開；如果允許分割份額，那麼因為沒有偷盜之心，他需要測量他人的份額，並使其從自己的份額的位置上移開，這樣才不會犯不予而取的罪過。其中第一種情況是，經文中說，交給商人不會構成墮罪。不會構成墮罪的原因是，如果比丘這樣想：『這些商人是爲了獲取份額者們的心意』，那麼就可以認為沒有偷盜之心，否則就不是。第二種情況是，經文中說，比丘重複他人的份額不會構成墮罪。這是因為，如果不知道是否允許分割自己和他人的財物，就不會構成墮罪；如果知道，那麼就只有業果。這些都包含在『沒有偷盜之心』中。這部經文解釋了《分別解脫經》中不構成墮罪的語句的含義。這是爲了表明，對於必須從份額的位置上移開的容器，應該由誰來測量份額。所謂『由誰』，是指應該由商人等來從比丘那裡測量份額，拿走容器的人應該給予他份額，比丘也應該認為這會成為自己的份額，因此應該將容器交給他人。對於允許不分割份額的情況，因為允許商人等不分割他人的財物，或者因為給予了禮物而被錯誤地不分割，所以不應該重複測量自己必須分割的份額。這不是因為商人沒有移開比丘的財物，所以與不予而取無關，因為通過這種方式，重複者沒有罪過。

【English Translation】 Like the earth, it protects, rescues, hides, and bears all things. It means to guard against the armies of other kings, one's own army, the fears within merchants, and to collect fees moderately and in order. Fourth, according to the Vinaya, although the amount to be collected is not explicitly stated, it should be combined with local customs, and a fair portion is twenty percent of the goods. Fifth, if other conditions are met, it constitutes a defeat (ཕམ་པ།), and if not, it constitutes a gross offense (སྦོམ་པོ།), etc. Sixth, there is no intention to steal. Seventh, according to the scriptures. Eighth, for those who are ordained, it is necessary to measure (the value) when tonsuring. Meaning of words: The so-called 'no intention to steal' means that if a bhikṣu (དགེ་སློང་, bhikṣu) is not allowed to divide the share (ཤོ་གམ།), then because there is no intention to steal, he needs to measure his own share and make it move from the hands of others, from the position of the share; if it is allowed to divide the share, then because there is no intention to steal, he needs to measure the share of others and make it move from the position of his own share, so that he will not commit the sin of taking what is not given. The first case is that the scriptures say that giving it to a merchant does not constitute a defeat. The reason why it does not constitute a defeat is that if the bhikṣu thinks: 'These merchants are to take the minds of the share holders,' then it can be considered that there is no intention to steal, otherwise it is not. The second case is that the scriptures say that the bhikṣu repeating the share of others does not constitute a defeat. This is because if one does not know whether it is allowed to divide one's own and others' property, it will not constitute a defeat; if one knows, then there is only karmic result. These are all included in 'no intention to steal'. This scripture explains the meaning of the sentences in the Prātimokṣa that do not constitute a defeat. This is to show who should measure the share for the container that must be moved from the position of the share. The so-called 'by whom' means that the share should be measured from the bhikṣu by merchants, etc., and the person who took the container should give him the share, and the bhikṣu should also think that this will become his own share, so he should hand the container over to others. In the case where it is allowed not to divide the share, because it is allowed for merchants, etc. not to divide the property of others, or because the gift is given and it is mistakenly not divided, one should not repeat the measurement of one's own share that must be divided. This is not because the merchant did not move the property of the bhikṣu, so it is not related to taking what is not given, because in this way, the repeater has no sin.

ོན་ཀྱང་ཚུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཀག་སྟེ། དགེ་ 2-2-25a སློང་འདི་དག་ནི་སྒྱུ་ཐབས་ཀྱིས་འདའ་བར་བྱེད་པས་ཐབས་ཀྱིས་རྐུའོ་ཞེས་ཁ་ཟེར་བ་དགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤོ་གམ་གཞལ་དགོས་པ་དང་བཅས་པ་ཞེས་པ་ལ། རྒྱང་གྲགསུ་སོང་ན་དངོས་གཞིའི་ཉེས་བྱས་རེ་རེ་དང་། རྒྱང་གྲགས་ཕྱེད་དུ་ནི་སྦྱོར་བའི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོ་རེ་རེའོ། །ཚིག་དེ་ནི་འཕོངས་པའི་དུས་སུ་དམིགས་བསལ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། དེར་དགེ་འདུན་གྱི་ལ་སོགས་པ་གསེར་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་བསྐུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཏགས་ཟིན་པའི་ཆི་བ་ལ་ལོགས་ཀྱི་ཁ་ཚར་དང་། དང་པོ་འཐག་པར་རྩོམ་པའི་སྲོག་ཤིང་གི་སྦུབས་ཀྱི་ཕུན་ཚུན་ཚར་བཅད་པའོ། །གཞན་གྱི་སྤྱོད་པ་ནི་གཞན་གྱི་འཚོ་བའི་ཐབས་སོ། །དེ་བདག་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་འདམ་པོ་མི་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ནི་ཡིད་གཅུགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནའོ། །འོག་མ་སྟེ། མཛའ་བཤེས་ཐ་མ་ལ་ཡིད་གཅུགས་འབྲིང་དང་། ཆེན་པོ་མི་བྱ་ཞིང་། འབྲིང་ལ་ཆེན་པོ་མི་བྱའོ། །ཡིད་གཅུགས་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་དེའི་རྒྱུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་ཞེས་ཏེ། སྡུག་པ་ནི་འགྲོགས་བཤེས་སོ། །ཡིད་དུ་འཐད་པ་ནི་སྨོན་འདྲིན་ནོ། །བླ་མ་ནི་མཁན་སློབ་བོ། །སྒྲུབ་པར་འོས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། ཐོས་པ་དང་། གཏོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྗེས་སུ་དྲན་ཞིང་། དྲན་ན་ཡོན་ཏན་དེ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །སྦྱིན་པ་དང་། བསྙེན་བཀུར་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པར་འོས་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས། ཐོས་པ། གཏོང་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟོད་པར་འོས་པ་དང་། བླངས་ན་དགའ་བ་ནི་བདག་གིས་དེའི་ཆོས་གོས་དང་ལྷུང་བཟེད་ལ་སོགས་པ་བླངས་ན་དེ་དགའ་འོ་སྙམ་དུ་ཡིད་ཆེས་པ་ཡོད་པ་སྟེ། ལྐུག་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་ཡིད་གཅུགས་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཆུང་ངུ་། འབྲིང་དང་། ཆེན་པོ་ལ་སོགས་ 2-2-25b པའི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། །ཕྲན་ཚེགས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ལ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་དང་འབྲེལ་བའི་བསླབ་བྱ་ནི། ཆོམ་རྐུན་དག་གིས་འགྲོན་པོ་བཅོམ་པ་དང་། ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང་བཅས་པའི་དུར་ཁྲོད་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ཁང་དང་། སྲོག་ཤིང་གི་དབྱུག་མ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་དང་བཅས་པའི་རྫས་བདག་པོས་གནང་བ་ལས་གཞན་པའི་ཐབས་འདི་ཕྱག་དར་ཁྲོད་དོ། །ཞེས་དང་། འདི་ནི་ངས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ཁང་བརྩིགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། ངའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་ཀྱིས་བདག་གིར་མི་བྱ་བ་སྟེ། བདག་གིས་ཐོབ་པར་མི་བྱའོ། །དགེ་སློང་དང་ཞེས་པ་ནི། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་བར་སྤོང་བ་དང་། མི་སྤོང་བའི་ལྡོག་པ་ནས་བསྟན་གྱི། མ་བྱིན་ལེན་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་རོ། །ཁ་ཅིག་ནི། དེ་དག་འགྲོ་འདོད་ན་བཟུང་བ་ལ་མ་བྱིན་ལེན་དང་། མི་འདོད་ན་ལྟུང་བ་མེད་དེ། རྫས་རང་ལ་མོས་པའི་ཕྱིར

【現代漢語翻譯】然而，由於不合規而被禁止。禁止說這些比丘用詭計度日，用手段偷竊。'需要用升（sho）和量具來衡量'，意思是：如果傳得很遠，那就是每一個根本罪；如果傳到一半，那就是每一個輕微的預備罪。這個詞在分配時是特殊的，因為在那裡，僧團等等的東西要被送到黃金的盡頭。這是爲了這個目的。已經縫好的袈裟的另一邊的邊緣，以及最初開始紡織時經軸的末端都被切斷了。別人的行為是別人謀生的手段。不要把那個給主人等等以外的其他人。那本身就是不專心。下一個，不要對最小的朋友不專心，中等的和大的都不要做，對中等的也不要做大的。爲了表明應該專心的方式的原因，那就是說，悲傷是友誼，令人愉快的是渴望，上師是堪布和阿阇梨。應該修行的是戒律、聽聞和佈施等等的功德，憶念，憶念就會修行那些功德。應該用佈施和尊敬等等來供養，應該用戒律、聽聞、佈施等等來讚歎，如果接受了會高興，那就是如果我接受了他的法衣和缽等等，他會高興，有這樣的信心。愚蠢等等的人應該專心，根據小、中、大等等的區別。與瑣碎的學處相關的學處是：強盜搶劫旅行者，以及與佔有相關的墳墓，世俗的神殿，以及與佔有相關的經軸等等的物品，除了主人允許的方式之外，這個方法在掃帚里。'這是因為我建造了世俗的神殿，所以這是我的'等等，不要用這種方式來佔有，不要獲得。'比丘'，是從出家的遮止和不遮止的反面來顯示的，但有些人說，因為遮止了不予而取，所以不是。有些人說：如果他們想去，拿走就是不予而取，如果不想去，就沒有墮落，因為他們喜歡物品本身。

【English Translation】 However, it is forbidden because it is not compliant. It is forbidden to say that these monks live by trickery and steal by means. 'It is necessary to measure with sho and measuring instruments', meaning: if it is spread far, then it is each fundamental offense; if it is spread halfway, then it is each minor preparatory offense. This word is special at the time of distribution, because there, the Sangha and so on are to be sent to the end of gold. This is for that purpose. The edge of the other side of the already sewn robe, and the end of the spindle when initially starting to weave are cut off. Another's behavior is another's means of livelihood. Do not give that to anyone other than the master and so on. That itself is inattentive. Next, do not be inattentive to the smallest friend, do not do medium and large, and do not do large to medium. In order to show the reason for the way one should be attentive, that is to say, sadness is friendship, pleasantness is longing, the lama is Khenpo and Acharya. What should be practiced is the merit of discipline, hearing, and giving, etc., remembering, and remembering will practice those merits. One should offer with giving and respect, etc., one should praise with discipline, hearing, giving, etc., and if one accepts it, one will be happy, that is, if I accept his Dharma robe and bowl, etc., he will be happy, having such faith. Stupid people and so on should be attentive, according to the distinctions of small, medium, large, etc. The precepts related to the minor precepts are: robbers robbing travelers, and tombs related to possession, worldly shrines, and items such as spindles related to possession, other than the way the master allows, this method is in the broom. 'This is because I built the worldly shrine, so this is mine' and so on, do not possess in this way, do not acquire. 'Monk', is shown from the opposite of the prohibition and non-prohibition of ordination, but some say that because of the prohibition of taking what is not given, it is not. Some say: if they want to go, taking is taking what is not given, if they do not want to go, there is no fall, because they like the item itself.

་རོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ལ་རྫས་མོས་པ་ཙམ་གྱིས་རང་དབང་ན་མི་རྟ་རྐུ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕམ་པ་མི་སྐྱེ་བར་ཐལ་ལོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཞུས་པས་བརྗོད་པ་ལ་དང་པོའི་སྐབས་ནི། ཀ་ཀ་ནི་ཞེས་སོགས་སོ། །རྐུ་བའི་གནས་དང་ཞེས་དང་། རྣམ་འབྱེད་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། སྔ་མས་ཀཪྵ་པ་ཎའི་བཞི་ཆ་ངོས་འཛིན་ལ། འདིས་མ་ཤ་ཀ་དུ་ལ་ཀཪྵ་པ་ཎར་བྱེད་པ་ངོས་བཟུང་བའོ། །ཆེ་བཞེས་པ་ནི་རིན་ཐང་གི་ཚད་མེད་པས་དེ་བརྐུས་པ་ལ་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྙམ་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཤ་ཀ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པའི་སོགས་ཀྱིས་ནི་དྲུག་ནས་གྲངས་མེད་པའི་བར་འཛིན་ནོ། །ཆུང་བ་ཞེས་པ་ལ་སྦོམ་པོའམ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི། མི་དང་འགྲོ་བ་གཞན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའོ། །མཆོད་པའི་དོན་དུ་འདི་ནི་བདག་གི་སྟོན་པའོ། །བདག་གིས་འདི་ལ་བཀུར་སྟི་ 2-2-26a བྱའོ་སྙམ་དུ་རྐུ་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །གང་ལ་བལྟས་ནས་གཞན་དུ་དཔེ་འབྲི་བར་བྱེད་པ་དེ་ནི་དཔེ་འབྲི་བའོ། །འདི་དང་སྔ་མ་གཉིས་ལ་རྐུ་སེམས་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ཐལ་ལོ། །བདག་པོའི་སྐབས་ནི་དེའི་ཞེས་ཏེ་མདོ་གཉིས་སོ། །ཕྱི་མ་ལ་ཁ་ཅིག །མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་པའི་དུས་ཀྱི་དཀོར་བརྐུས་པ་ལ་ཕམ་པ་དང་། འདས་པ་ལ་སྦོམ་པོའི་ཞེས་རྨ་འཚོ་འདོད་པ་ལ། གཞན་དག་སོ་ཐར་གྱི་འགྲེལ་པ་ལུང་གི་རྣམ་བཤད་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དཀོར་བརྐུས་ན་མི་ཕམ་སྟེ། ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་མེད་པས་སྦོམ་པོའོ། །ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་ཆུང་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་བའི་ནོར་བརྐུས་པ་ནི། ལྷའི་ནོར་བརྐུས་པ་དང་འདྲའོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། བདག་འཛིན་མེད་པའི་ཕྱིར་སྦོམ་པོའོ། །ཞེས་ཟེར་མོད་ཀྱི། རྩ་འགྲེལ་མཁན་གྱི་བཞེད་པ་ནི་སྔ་མའོ། །ལྟུང་བའི་ས་ཚིགས་ལ་གསུམ་ལས། སྦོམ་པོ་རང་སྐྱ་བ་ནི། སྙན་པ་ཞེས་སོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག །རིན་ཐང་མ་ཚང་བའི་སྦོམ་པོར་བྱེད་པ་དང་། ཁ་ཅིག་རྫས་ལོགསུ་གྲུབ་པ་མེད་པས། ཕམ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་པ་དང་། ཁ་ཅིག་མཐར་ཐུག་མ་ཚང་བའི་སྦོམ་པོའོ་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག་ནི་རྐུ་སེམས་མེད་པས་སྦོམ་པོ་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་མོད་ཀྱི། ཊཱི་ཀྐའི་དགོངས་པ་ནི་སྐབས་གཞན་དུ་རྐུ་སེམས་མེད་པ་ལ་ལྟུང་མེད་དུ་གསུངས་ཤིང་། འདི་མ་བྱིན་ལེན་གྱི་སྦོམ་པོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྐུ་སེམས་ཡོད་ལ། དངོས་པོ་མ་ཚང་བ་ལ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བ་ནི། འདིར་མ་སྨྲས་ཀྱང་། སྔར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་ཚང་ན་ཡང་ཕམ་པ་མེད་དེ། བརྙན་པའི་རྟོག་པའི་དབང་གིས་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྦོམ་པོ་ཡིན་ 2-2-26b ལ། དེ་ཡང་དངོས་གཞིའི་ཡིན་ཏེ། སྦྱོར་བ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཏན་དུ་འབྲལ་འདོད་མ་ཚང་བས་རྐུ་སེམས་ཀྱིས་ངོ་བོ་མ་རྫོགས་པ་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་འཐད

【現代漢語翻譯】有人說，僅僅因為喜歡某種東西，就認為偷盜馬等行為不會導致墮落，這是不合理的。有人問，對此如何解釋？回答說，首先，『嘎嘎呢』等等，指的是偷盜的地點。關於兩種『區分』的差別：前者是識別喀沙巴拿（Karshapana，古印度貨幣單位）的四分之一，而後者是識別將瑪沙卡（Mashaka，古印度貨幣單位）變成兩個喀沙巴拿。之所以說『大』，是因為沒有價值的衡量標準，所以偷盜它不會導致墮落。這是爲了消除『認為』的想法。『瑪沙卡等』中的『等』字，包括從六到無數。『小』的意思是，如果變得粗大或犯了罪，就是被人和其它眾生所佔有。爲了供養的目的，『這是我的導師，我應該尊敬他』，如果這樣想而偷盜，就是犯罪。觀察什麼而將其複製到其它地方，那就是複製。認為這兩個（指『供養』和『複製』）都說了有偷盜心是不合理的。關於所有者的情況，指的是兩個經文。後者中，有些人認為，偷盜未涅槃時期的財物會導致墮落，而偷盜已涅槃時期的財物會導致粗罪。如瑪措（Rma-tsho，人名）所主張的。其他人則在《別解脫經》的註釋中引用說，偷盜佛陀的財物不會導致墮落，因為沒有被完全佔有，所以是粗罪。在它的註釋中說，偷盜世尊（Bhagavan，佛的稱號）、聲聞（Shravaka，聽聞佛法者）、獨覺佛（Pratyekabuddha，無師自悟者）的財物，就像偷盜天人的財物一樣。因為沒有我執，所以是粗罪。雖然這樣說，但根本註釋者的觀點是前者。關於墮落的地點有三種，其中的自立粗罪是『悅耳』等等。對此，有些人認為，這是價值不完整的粗罪；有些人認為，因為沒有獨立的實體，所以沒有墮落；有些人認為，這是最終不完整的粗罪；有些人認為，因為沒有偷盜心，所以不是真正的粗罪。雖然這樣說，但提卡（Tika，註釋）的觀點是，在其它情況下，沒有偷盜心就不會有墮落，而這裡是爲了說明不予取的粗罪，所以有偷盜心。沒有偷盜完整的東西會導致粗罪，這雖然這裡沒有說，但之前已經成立了。因此，即使東西完整，也不會導致墮落，因為是被虛妄分別所控制。因此，是粗罪，而且是真實的粗罪，就像加行一樣。因為已經說了。因此，說因為沒有完全斷絕的意願，所以偷盜心沒有完成其本質是不合理的。

【English Translation】 Some say that it is unreasonable to think that merely liking something would not lead to downfall for stealing horses, etc. Someone asks, how to explain this? The answer is, first, 'Ga Ga Ni' etc., refers to the place of stealing. Regarding the difference between the two 'distinctions': the former is to identify one-fourth of a Karshapana (an ancient Indian currency unit), while the latter is to identify turning a Mashaka (an ancient Indian currency unit) into two Karshapanas. The reason for saying 'large' is that there is no standard of value, so stealing it would not lead to downfall. This is to eliminate the idea of 'thinking'. The 'etc.' in 'Mashaka etc.' includes from six to countless. 'Small' means that if it becomes coarse or commits a crime, it is possessed by humans and other beings. For the purpose of offering, 'This is my teacher, I should respect him', if one steals with this thought, it is a crime. Observing what and copying it to other places, that is copying. It is unreasonable to think that both of these (referring to 'offering' and 'copying') are said to have a stealing mind. Regarding the situation of the owner, it refers to two sutras. In the latter, some people think that stealing property during the time before Nirvana leads to downfall, while stealing property after Nirvana leads to a coarse offense. As Rma-tsho (a person's name) advocates. Others quote in the commentary of the Pratimoksha Sutra that stealing the Buddha's property does not lead to downfall because it is not completely possessed, so it is a coarse offense. In its commentary, it says that stealing the property of the Bhagavan (the Buddha's title), Shravaka (listeners of the Dharma), and Pratyekabuddha (self-enlightened ones without a teacher) is like stealing the property of the gods. Because there is no self-grasping, it is a coarse offense. Although it is said so, the view of the root commentator is the former. Regarding the three places of downfall, the self-sufficient coarse offense is 'pleasant' etc. On this, some people think that this is a coarse offense of incomplete value; some people think that because there is no independent entity, there is no downfall; some people think that this is an ultimately incomplete coarse offense; some people think that because there is no stealing mind, it is not a true coarse offense. Although it is said so, the view of Tika (commentary) is that in other cases, there will be no downfall without a stealing mind, and here it is to explain the coarse offense of not taking what is given, so there is a stealing mind. Not stealing complete things will lead to a coarse offense, which is not said here, but it has been established before. Therefore, even if the thing is complete, it will not lead to downfall, because it is controlled by false discrimination. Therefore, it is a coarse offense, and it is a real coarse offense, just like the preparatory action. Because it has been said. Therefore, it is unreasonable to say that the essence of the stealing mind is not complete because the intention to completely separate is not complete.

་པར་སྣང་ངོ་། །རྟོག་པས་ཀྱང་ངོ་། །ཞེས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་གཤགས་འགྱེད་པའི་དུས་ན་ཁྱད་གསོད་ཀྱིས་གསོད་པའི་སྒོ་ནས་ཕ་རོལ་གྱི་ཚིག་གི་སྐབས་མེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལན་འདེབས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་དངོས་གཞི་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་རྟོག་པར་བྱེད་པའི་དུས་ཉིད་ན། བསམ་པའི་དབང་གིས་རང་གི་ཡིན་པའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེ་སྟེ། འོན་ཀྱང་དེ་ཉེས་པའི་རྣམ་པའི་ཐེ་ཚོམ་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ནི་དངོས་གཞིའི་རྣམ་པར་འགྱུར་གྱི། དངོས་གཞིར་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན། འདི་ནི་བདག་གི་ཡིན་སྙམ་པའམ། ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའམ། ལྷས་བྱིན་ལ་སོགས་པས་བདག་ལ་བྱིན་ནོ་སྙམ་པའམ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པར་རྟོག་པ་སྟེ། རྟོག་པ་འདི་ནི་གཞན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ཉེས་པ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་དེས་ན་དངོས་གཞིའི་རྣམ་པའོ། །མདོ་འདིའི་ཡུལ་འདི་ལ་འདུ་ཤེས་བཞིན་དུ་ཡིད་གཉིས་ནི་མེད་དེ། གང་ཡང་རུང་བའོ་སྙམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱས་ནས། དེ་ལྟའང་འཇུག་པར་བྱེད་དེ། དེས་ན་ཡུལ་གཞན་དུ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཊཱི་ཀྐ་ལས་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་བཙལ་བར་བྱའོ། །འདམས་ཏེ་ཞེས་པ་ནི། གང་བཟང་ངན་མེད་པ་རྐུའོ་སྙམ་པ་དེ་ལྟར་འདོད་པ་ཡང་གང་འདམས་པ་ལ་དངོས་གཞིའི་རྣམ་པ་སྟེ་སྦོམ་པོའོ། །འདི་ནི་སྐབས་གཞན་དུ་བརྐུ་བའི་ཕྱིར་སྦོམ་པོར་ 2-2-27a བསྟན་པ་དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་སྦོམ་པོ་གཞན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ཏེ། འདམས་ཏེ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བཀར་ཡང་རུང་། མ་བཀར་ཡང་རུང་སྟེ་སྦོམ་པོའོ། །དེས་ན་འདམས་པ་ན་ཡང་སྦོམ་པོ་གཅིག་དང་། གདམས་ཏེ་བརྐུ་བའི་ཆེད་དུ་ནོམ་པ་ནའང་སྦོམ་པོ་གཞན་གཉིས་པར་འགྱུར་རོ། །ལྟུང་བའི་ས་ཚིགས་ནི། བརྒྱན་ལ་ཞེས་སོ། །བརྣོགས་པ་ནི། མི་སྦྱིན་པར་ཐག་བཅད་པའོ། །གང་གི་ཚེ་རྐུ་བའམ། འོན་ཏེ་གཏོང་བ་ཡིད་གཉིས་ཟ་བ་དེའི་ཚེ་ན་ནི་གནས་ནས་སྤོ་ཞིང་དངོས་པོ་ཚང་ཡང་སྦོམ་པོ་ཡིན་གྱི་ཕམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྐུ་བར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཏམས་པ་ལ་གཉིས་ལས། བདག་པོས་མི་ཤེས་པར་ཞལ་ཏ་བ་རང་གིས་སྦས་པ་ནི་སྔར་བསྟན་ལ། ཞལ་ཏ་པའི་མངོན་སུམ་དུ་བདག་པོ་རང་གིས་སྦས་པ་ནི། བརྣོགས་པ་ཙམ་གྱི་བརྐུས་པར་མི་རུང་གིས་གནས་ནས་སྤོ་བ་ནི་བརྐུས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གདམས་པ་ཞེས་སོ། །གཞན་ཉིད་ཅེས་པ་ནི། སྔར་བརྣོགས་པར་བྱེད་ལ། ཕྱིས་བསྙོན་ན་བརྣོགས་པ་དེ། བསྙོན་པས་བར་དུ་ཆོད་པས་བརྣོགས་པ་ནི་སྦྱོར་བ་སྟེ། དངོས་གཞི་རྣམ་པའི་སྦོམ་པོའོ། །སྔར་བསྙོན་ནས་ཕྱིས་བརྣོགས་པ་ན་བསྙོན་པ་དེ་ནི་བརྣོགས་པས་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཅེས་པ་ན

【現代漢語翻譯】『顯現』和『分別』兩種情況。第一種情況是：在某些人進行辯論時，爲了通過貶低來消除對方言辭的可能性而進行反駁，這實際上就變成了根本行為。第二種情況是：在某些人進行分別時，由於思維的影響而產生『這是我的』的念頭。然而，由於這與過失性的懷疑相關聯，因此它變成了根本行為的一種形式，但並非根本行為本身。例如，認為『這是我的』，或者認為『不是完全佔有』，或者認為『天神等賜予了我』等等。這種分別由於與他人佔有等念頭的過失相關聯，因此是根本行為的一種形式。這部經的對境中沒有像『無論哪個都可以』這樣的猶豫，因為它所緣的境是任何一種情況。在確定『這包含過失』之後，仍然這樣做。因此，必須尋找在註釋中所說的『僅僅在其他境中』的含義。『選擇』是指：認為『無論好壞，都是偷盜』，像這樣想要選擇的，就是根本行為的形式，即粗罪。這表明，在其他情況下，爲了偷盜而顯示的粗罪，會變成另一種不同的粗罪。也就是說，無論是否分開選擇，都是粗罪。因此，在選擇時，是一種粗罪；在選擇后爲了偷盜而隱藏時，又變成了另外兩種粗罪。墮罪之處在於『裝飾』等。『吝惜』是指：下定決心不給予。當偷盜或者猶豫是否給予時，如果移動了物品，並且物品完整，那麼是粗罪，但不是他勝罪，因為沒有確定要偷盜。如是說。關於『隱藏』有兩種情況：主人不知道的情況下，管理人自己隱藏，這在前面已經說明了；主人在管理人面前自己隱藏，這表明僅僅是吝惜還不能構成偷盜，移動物品才構成偷盜，因此說是『選擇』。『其他』是指：先前吝惜，後來否認，那麼吝惜就被否認所中斷，吝惜是加行，是根本行為的一種粗罪。先前否認，後來吝惜，那麼否認就被吝惜所中斷，因此僅僅是加行。

【English Translation】 There are two cases: 'manifestation' and 'discrimination'. The first case is: when some people are debating, in order to eliminate the possibility of the other party's words by belittling, they refute, which actually becomes the fundamental act. The second case is: when some people are discriminating, due to the influence of thought, the thought of 'this is mine' arises. However, since this is associated with the fault of doubt, it becomes a form of the fundamental act, but not the fundamental act itself. For example, thinking 'this is mine', or thinking 'not completely possessed', or thinking 'the gods, etc., have given it to me', and so on. This discrimination is a form of the fundamental act because it is associated with the fault of others' possession, etc. In the object of this sutra, there is no hesitation like 'either one is okay', because its object is any situation. After determining 'this contains faults', one still does it. Therefore, one must look for the meaning of 'only in other objects' as stated in the commentary. 'Choosing' means: thinking 'whether good or bad, it is stealing', like this, wanting to choose, is the form of the fundamental act, that is, a gross offense. This shows that in other cases, the gross offense shown for the purpose of stealing will become another different gross offense. That is, whether or not one chooses separately, it is a gross offense. Therefore, at the time of choosing, it is one gross offense; after choosing, when hiding for the purpose of stealing, it becomes two other gross offenses. The place of downfall is in 'decoration', etc. 'Stinginess' means: resolving not to give. When stealing or hesitating whether to give, if the object is moved and the object is complete, then it is a gross offense, but not a parajika, because there is no certainty of stealing. Thus it is said. Regarding 'hiding', there are two situations: when the owner does not know, the manager hides it himself, which has been explained earlier; when the owner hides it himself in front of the manager, this shows that merely being stingy does not constitute stealing, moving the object constitutes stealing, therefore it is called 'choosing'. 'Other' means: previously being stingy, and later denying, then the stinginess is interrupted by the denial, the stinginess is the preparation, it is a gross offense of the fundamental act. Previously denying, and later being stingy, then the denial is interrupted by the stinginess, therefore it is merely the preparation.

ི་ཉེས་བྱས་མ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་ཤེས་བྱེད་དུ་དྲངས་པའི་གཞུང་ལས་སྦོམ་པོར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡན་ལག་དུ་མའི་སེལ་བ་ནི། སྐྱེས་པ་ཞེས་ཏེ་སྔར་ཆུད་གཟན་པའི་སྤྲོས་པའོ། །མཐར་ཐུག་གི་སྐབས་ནི་ནན་ཁུགས་ཞེས་སོགསོ། །ནན་ཁུགས་ནི་མཐུས་རྐུ་བའོ། །དངན་འཐེན་ནི་རྫས་ཁྱེར་བ་མི་སྟེར་བའོ། །འདིར་གཞུང་ནི། བཙུན་པ་བརྐུ་བ་རྣམ་པ་དུ་མཆིས། ཉེ་བར་འཁོར་དྲུག་སྟེ། ནན་ཁུགས་ཀྱིས་ 2-2-27b བརྐུ་བ་དང་། སྒྱུ་ཐབས་ཀྱིས་བརྐུ་བ་དང་། གཏམས་པས་བརྐུ་བ་དང་། ཕྱིར་བསབ་པས་བརྐུ་བ་དང་། དངན་འཐེན་གྱིས་བརྐུ་བ་དང་། ཆོས་བརྐུ་བའོ། །བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བརྐུ་བ་དྲུག་པོ་དེ་དག་བཀའ་སྩལ་ན། དེ་དག་དུ་ཞིག་གིས་མཐའི་ལྟུང་བར་འགྱུར། ཉེ་བར་འཁོར་ཆོས་རྐུ་བ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཐའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ཆོས་བརྐུ་བ་ནི། མདོ་སྡེ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་འཛིན་པ་སྟེ། དེ་ལ་རྐུ་སེམས་མེད་པས་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །སྒྱུ་ཐབས་ཀྱིས་བརྐུ་བ་ནི་གཉིས་ཏེ། ཆོམ་རྐུན་གྱི་ལེན་པ་དང་། དོར་བྱེད་པའོ། །སྔ་མ་ནི་རྐུ་བ་ཡིན་པ་ལ་དོགས་པ་མེད་དོ། །ཕྱི་མ་ནི་རྒྱན་ལ་ཞེས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཏམས་བརྐུ་བ་ནི། གཏམས་པ་རྣམས་བསྙོན་པ་ནི་སྦྱོར་བའོ། །ཞེས་སོ། །ཕྱིར་བསབ་པ་རྐུ་བ་ནི། བརྙས་པ་དང་། སྐྱེས་པ་སྔར་འོ།།ནན་ཁུགས་ཀྱིས་རྐུ་བ་ནི། དབང་གིས་གནན་ཞིང་ལེན་པ་ཡིན་པས་རྐུ་བ་མ་ཡིན་པར་དོགས་པ་ཡོད་ལ། དངན་འཐེན་གྱིས་རྐུ་བ་ཡང་མི་སྟེར་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། བརྐུས་པ་མ་ཡིན་པར་དོགས་པ་ཡོད་པས། དེ་གཉིས་བསལ་བའི་ཕྱིར་མདོ་འདི་བྱས་སོ། །འདུལ་བྱེད་ཀྱིས་བརྗོད་པ་ལ་གསུམ་ལས། དོགས་གཅོད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བདག་པོ་དང་། རྐུ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་། སེལ་བ་བསྟན་པ་ནི། བླང་པ་ཞེས་སོགསོ། །མཐར་ཐུག་གི་མཚན་ཉིད་ནི། ཡོངསུ་བསྐོར་བ་ཞེསོ། །ཡན་ལག་དུ་མའི་སེལ་བ་གཉིས་ལས། ལྟུང་བ་མེད་པ་ནི། དེ་བདག་ཉིད་ཅེསོ། །སེལ་བ་ལ་ན་སྨད་པ་ནི། སྦོམ་པོ་ནི་ཞེསོ། །ཡོངསུ་འཛིན་པ་ཞེས་པ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཡོངསུ་འཛིན་པ་དང་བཅས་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདག་གིར་བྱས་པ་དུར་ཁྲོད་འདི་ཐམས་ཅད་བདག་གིའོ། །ཞེས་བདག་གིར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ་དེ་བརྐུས་ 2-2-28a ན་ནི་ཕམ་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་གསོད་པོ་གཤེད་མ་ལ་སོགས་པས་ཐོབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་གིར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བརྐུས་ན་ནི་སྦོམ་པོར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རྫས་དེ་དག་ལ་བདག་པོ་ཉིད་མེད་མོད་ཀྱི།འོན་ཀྱང་བཀྲེན་པ་ལ་སོགས་པས་འདིར་བདག་གིས་ཐོབ་སྙམ་དུ་དེ་ལ་བདག་གིར་བྱ་བའི་བློ་སྐྱེ་བ་སྟེ་གལ་ཏེ། དགེ་སློང་གིས་རྐུ་སེམས་ཀྱིས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བའོ། །ཞེས་ཊཱི་ཀྐ་ལསོ། །དེ་ལ་འོད་ལྡན་ལས།

【現代漢語翻譯】並非是罪行，因為引用的論典中對此有明確說明。多種支分的區分在於，'男人'指的是之前已經解釋過的內容。最終的情況是'強行奪取'等等。'強行奪取'是指用武力偷竊。'抵賴'是指拿了東西不給。這裡的論典是：'比丘偷盜有多種方式，近親有六種：強行奪取偷盜，欺騙偷盜，恐嚇偷盜，賴賬偷盜，抵賴偷盜，以及盜法。'世尊對比丘開示了這六種偷盜方式，那麼其中哪些會導致墮入邊際罪呢？近親，除了盜法之外，其他所有都會導致墮入邊際罪。' 論中如是說。其中，盜法是指持有經藏等法，因為沒有偷盜之心，所以沒有罪過。欺騙偷盜有兩種：盜賊的偷盜和丟棄。前者無疑是偷盜，後者已經在'裝飾品'中解釋過了。恐嚇偷盜是指否認恐嚇，這是結合。賴賬偷盜是指貶低和之前提到的男人。強行奪取偷盜是指用權力壓迫並拿走，因此有人懷疑這不是偷盜。抵賴偷盜僅僅是不給，因此有人懷疑這不是偷盜。因此，爲了消除這兩種疑慮，才有了這個論典。在調伏者的講述中有三種：通過斷除疑惑的方式，所有者，偷盜之心的定義，以及顯示區分，即'拿取'等等。最終的定義是'完全圍繞'。多種支分的區分有兩種：沒有罪過的是'那是他自己'。區分中的責備是'粗大'。'完全佔有'是指與墳場的完全佔有相關，有兩種情況：自己佔有，即'這整個墳場都是我的'，這樣佔有，如果偷盜就會墮入失敗罪。另一種是屠夫或劊子手等通過獲得而佔有，如果偷盜就會墮入粗罪。像這樣，墳場的物品雖然沒有所有者，但是由於吝嗇等原因，認為'我在這裡獲得了'，從而產生佔有的想法，如果比丘以偷盜之心拿取，那麼就會墮入粗罪。' 論疏中如是說。其中，光明者說：

【English Translation】 It is not an offense, because the scriptures cited clearly state this. The distinction of multiple branches is that 'man' refers to what has been explained before. The final situation is 'forcible seizure' and so on. 'Forcible seizure' means stealing by force. 'Denial' means taking something and not giving it. The scripture here is: 'There are many ways for a monk to steal, and there are six kinds of relatives: stealing by forcible seizure, stealing by deception, stealing by intimidation, stealing by repudiation, stealing by denial, and stealing the Dharma.' The Blessed One taught the six kinds of stealing by monks, so which of them will lead to falling into the marginal offense? Close relatives, except for stealing the Dharma, all others will lead to falling into the marginal offense.' It is said in the treatise. Among them, stealing the Dharma refers to holding the Sutra Pitaka and other Dharmas, because there is no intention to steal, there is no offense. There are two kinds of stealing by deception: the stealing of thieves and abandonment. The former is undoubtedly stealing, and the latter has already been explained in 'ornaments'. Intimidation stealing means denying intimidation, which is a combination. Repudiation stealing refers to belittling and the man mentioned earlier. Forcible seizure stealing means taking by oppressing with power, so some people suspect that this is not stealing. Denial stealing is only not giving, so some people suspect that this is not stealing. Therefore, in order to eliminate these two doubts, this treatise was made. In the narration of the subduer, there are three kinds: through the way of cutting off doubts, the owner, the definition of the intention to steal, and the distinction, that is, 'taking' and so on. The final definition is 'completely surrounding'. There are two kinds of distinctions of multiple branches: the one without offense is 'that is himself'. The blame in the distinction is 'coarse'. 'Complete possession' refers to being related to the complete possession of the cemetery, and there are two situations: self-possession, that is, 'this whole cemetery is mine', possessing in this way, if stealing will fall into defeat. The other is that the butcher or executioner, etc., possess by obtaining, and if stealing will fall into a gross offense. Like this, although the objects in the cemetery have no owner, because of stinginess, etc., thinking 'I have obtained here', thus generating the idea of possession, if a monk takes with the intention of stealing, then he will fall into a gross offense.' It is said in the commentary. Among them, the Radiant One said:

དེ་ལྟར་ཕྱི་མ་ལས་ཀྱང་ཕམ་པ་རིགས་ཏེ། ཤོ་གམ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་དོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཤོ་གམ་ཐ་སྙད་དུ་བསྐྱིས་པ་དང་འདྲ་བར་ངེས་པར་གཞལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རྫས་ནི་ཕོངས་ན་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། དབང་བ་ནི་མ་ཡིན་པས་མི་མཚུངསོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ལ། གཞན་དག་ན་རེ། དེ་ལྟར་ན་འདུལ་བྱེད་དུ་དུར་ཁྲོད་པའི་རྫས་ལ་ན་སྨད་དུ་བསྟན་པ་དོན་མེད་དེ། རྣམ་འབྱེད་དུ། སྐྱེས་པ། བུད་མེད། མ་ནིང་གིས་བཟུང་བ་ཞེས་ཡན་ལག་དང་། བདག་པོ་མེད་པའི་གཏེར་ལ་སྦོམ་པོའོ། །ཞེས་སེལ་བའི་ལྡོག་ནས་བསྟན་པའོ། །དེས་ན་གཡོས་སུ་བྱས་པའི་ཁ་ཟས་དང་འདྲ་བར་རྫས་མི་དམན་སེལ་བར་འཐད་དོ། །ཞེས་ཟེར་ཡང་། ཊཱི་ཀྐའི་ལུགས་ཉིད་འཐད་དོ། །བདག་པོ་མེད་པའི་གཏེར་ཞེས་པ་དང་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། དེའི་དོན་ནི། བདག་པོ་གཏན་མེད་པ་དང་། དོན་ལ་དབང་ཡང་བློས་མ་བཟུང་བ་ཙམ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་དེ་ལས་ལྷག་པའི་བརྗོད་བྱ་ཡོད་པས་སོ། །དགེ་སློང་གི་སྐལ་བ་དགེ་སློང་གཞན་ཞིག་གིས་བླངས་ལ། དེས་ཀྱང་མི་ཤེས་ན་ཡང་རང་གི་དོན་དུ་ལེན་ན། དེ་གཞི་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་སྐལ་བ་དགེ་ 2-2-28b སློང་གཞན་གྱིས་བླངས་པ་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐལ་བ་གཞན་གྱིས་ལེན་ན་ཡང་ཉེས་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དགེ་སློང་གིས་བདག་ལ་དགེ་སློང་འགས་ཀྱང་སྐལ་བ་མ་ནོད་པའི་ཕྱིར། ཁོ་བོའི་སྐལ་བ་ཁྱེད་ཀྱིས་ལོངས་ཤིག་ཅེས་མ་བཅོལ་ལ། འོན་ཀྱང་མ་བཅོལ་བའི་དགེ་སློང་དེས་བདག་པོར་འགྱུར་བའི་དགེ་སློང་དེའི་མི་དབང་བའི་སྐལ་བ་མཚོན་པས་ན་བདག་པོར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་ནི་གཞི་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གིས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ལ་ཡང་མ་བཅོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ནི་མ་བཅོལ་བར་དགེ་སློང་གིས་གཞན་གྱི་དོན་དུ་མི་དབང་བ་ལ་དབང་བའི་བློས་བླངས་ན་དེ་ལ་གཞི་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་གཞུང་སྣང་ངོ་། །མགྲོན་དུ་མ་བོས་པ་ལ་སྦྱིན་བདག་གིས་ཤེས་པ་དང་། མ་ཤེས་པ་གཉིས་ཀ་དང་། ཁ་ཟས་དང་ཡོན་བཟང་པོ་ཐེབས་པ་གཉིས་ཀ་ལའང་ཉེས་བྱས་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། ཕམ་པ་དང་སྦོམ་པོར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡ་རབས་ཀྱི་ཚུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མ་བྱིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྐུ་སེམས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚང་མི་གཞིག་པ་ནི། དགེ་སློང་གི་གནསུ་ན་སྒོ་ང་མེད་པར་གཞིག་པར་བྱ་བ། གནས་གཞན་དུ་ནི་དེ་ཡང་མི་གཞིག་གོ། །གནད་ལ་བསྒྲེ་བ་ནི་གཡོག་པོ་དང་། གྱ་གྱུའི་རྣམ་པས་གནོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་སུ་ལ་ཡང་མི་བྱའོ། །མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་ལ་ཡང་འདི་ཡོད་དེ་གནད་ལ་སྒྲེ་བས་གཏོང་བ་དང་། སྦྱིན་དུ་འཇུག་ན་བརྐུས་པར་འགྱུར་བའོ།། ༈ 2-2-29a བ་བསྒྲུབ་པར་མི་བྱའོ། །འདི་ནི་འདི་ཤི་ན་སྙམ་པའི་བསམ་པའི་ཉེས་པ་མེད་པའི་ཉེས་བྱས་ཏ

【現代漢語翻譯】因此，從後續來看，這也是一種墮罪，因為它類似於『肖甘』（藏語：ཤོ་གམ་，一種度量單位）。對此進行解釋時，有些人說，『肖甘』就像是借用的術語，必須進行衡量。而墓地的物品，如果貧困可以佈施，但因為沒有所有權，所以不能類比。另一些人則說，如果這樣，那麼在《調伏事品》中，將墓地物品列為下品就沒有意義了。在《辨別事品》中，通過排除法指出：『男人、女人、非男非女所持有的』是支分，『無主之寶』是粗罪。因此，就像做熟的食物一樣，排除不好的物品是合理的。』雖然有人這樣說，但『 टीका』（梵文，註釋）的觀點是合理的。『無主之寶』與此有所不同，因為它的意思是完全沒有主人，或者實際上有所有權但沒有被認可。而這裡有比這更多的含義。如果一位比丘拿走了另一位比丘的份額，即使他不知道，但爲了自己的利益而拿走，那也不是沒有根據的。同樣，如果一位比丘拿走了別人的份額，即使別人拿走了他的份額，也沒有罪過。如果比丘沒有委託任何比丘拿取自己的份額，說：『我的份額你拿去吧』，但沒有被委託的比丘，以代表將成為所有者的比丘的名義，拿走了那個沒有所有權的份額，那麼對於將成為所有者的人來說，那不是沒有根據的，因為他自己沒有拿，也沒有委託給別人。另一些人說，如果沒有被委託，比丘以擁有所有權的想法拿走了不屬於別人的東西，那麼那也不是沒有根據的，但這也符合經文的觀點。對於沒有被邀請的客人，施主知道或不知道兩種情況，以及食物和好的供品兩種情況，都只是輕微的罪過，不會構成墮罪或粗罪，因為那不是高尚的行為，也不是不予取，也沒有偷盜的想法。關於不毀壞鳥巢：在比丘的住所，如果沒有蛋，可以毀壞鳥巢；在其他地方，則不應毀壞。關於傷害：以僕人和狡猾的方式進行傷害，對任何人都不應這樣做。對於不予取，也有這種情況，即通過傷害來給予，或者允許佈施，就會構成偷盜。不應該爲了達到目的而進行傷害。這只是一個輕微的罪過，沒有『這個人死了就好了』的想法。如果這個人死了就好了'的想法。

【English Translation】 Therefore, from the perspective of the future, this is also a defeat, because it is similar to 'Shogam' (Tibetan: ཤོ་གམ་, a unit of measurement). When explaining this, some say that 'Shogam' is like a borrowed term, which must be measured. And the items in the cemetery, if one is poor, can be given as alms, but because there is no ownership, it cannot be compared. Others say that if this is the case, then in the 'Vinaya Matters', it would be meaningless to list the items in the cemetery as inferior. In the 'Discernment Matters', it is pointed out by exclusion: 'What is held by men, women, and hermaphrodites' is a branch, and 'ownerless treasure' is a grave offense. Therefore, just like cooked food, it is reasonable to exclude bad items.' Although some say this, the view of ' टीका' (Sanskrit, commentary) is reasonable. 'Ownerless treasure' is different from this, because it means that there is no owner at all, or that there is actually ownership but it is not recognized. And here there is more meaning than that. If a Bhikshu takes another Bhikshu's share, even if he does not know, but takes it for his own benefit, then it is not without basis. Similarly, if a Bhikshu takes someone else's share, even if someone else takes his share, there is no fault. If the Bhikshu did not entrust any Bhikshu to take his share, saying, 'Take my share', but the Bhikshu who was not entrusted, in the name of representing the Bhikshu who will become the owner, took the share that has no ownership, then for the person who will become the owner, it is not without basis, because he did not take it himself, nor did he entrust it to others. Others say that if, without being entrusted, the Bhikshu takes what does not belong to others with the idea of owning it, then it is not without basis, but this also agrees with the view of the scriptures. For uninvited guests, whether the benefactor knows or does not know, and for both food and good offerings, it is only a slight offense, and will not constitute a defeat or a grave offense, because it is not a noble act, nor is it ungranted, nor is there a thought of stealing. Regarding not destroying nests: In the Bhikshu's residence, if there are no eggs, the nest can be destroyed; in other places, it should not be destroyed. Regarding harm: Harming in the manner of servants and cunning, should not be done to anyone. For ungranted taking, there is also the case that giving through harm, or allowing alms, will constitute stealing. One should not harm in order to achieve a goal. This is just a slight offense, without the thought of 'I wish this person would die'. I wish this person would die'.

ེ། གཞན་དུ་ན་དེའི་ཚེ་སྦོམ་པོའོ། །གཡོག་བསྐོ་བ་དང་འབྲེལ་བ་ནི། ནད་གཡོག་མི་ཤེས་པ་གླེན་པ་ལ་ཁྱེད་ཀྱིས་འདི་འཆི་བ་ལ་དགྲ་བོས་གནས་པར་བྱ་སྟེ། རང་ཉིད་འཆི་བར་འདོད་ན་ཡལ་བར་མི་འདོར་རོ། །གྲོགས་ཀྱང་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་མ་སྨྲས་པར་རོ། །གནས་ཀྱང་ནད་གཡོག་མཛངས་པ་བཞག་པའི་གནས་ཡོད་ནའོ། །བསམ་ངན་བཟློག་པ་དང་འབྲེལ་བ་ནི་རྫས་ཀྱིས་ཞེས་སོ། །བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་མངལ་ན་གནས་པ་བླུགས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མཚོན་པ་སྟེ། རབ་ཏུ་བྱུང་བས་བྱར་མི་རུང་བ་ཐམས་ཅད་དང་དུས་གསུམ་དང་འབྲེལ་བར་བླུགས་པ་ལ་ཡིད་རང་བར་མི་བྱ་སྟེ། སེམས་ཀྱིས་ནི་ལུས་ངག་གི་མཚོན་བྱེད་དོ། །ལྟུང་བ་རྣམ་དག་ལ་གཞིའི་ཡན་ལག་ནི་མི་དང་། གཞན་ཡིན་པ་གཉིས་སོ། ། ༈ ཚིག་གི་དོན། ཚིག་གི་དོན་ལ་གཉིས་ལས། མདོར་བསྟན་པ་ནི། སྲོག་ཅེས་སོགསོ། །རྒྱས་བཤད་ལ་གཉིས་ལས། དངོས་གཞིའོ། །དེ་ལ་གསུམ་ལས་སྦྱོར་བའི་དབྱེ་བ་ནི། བྱེ་བྲག་ཅེས་ཏེ། རྗེསུ་སྦྱོར་བ་ནི། ཆོས་ལ་སོགས་པས་ཏེ། ཞེས་པ་ལ། མ་རྣམ་འབྱེད་ལས། རི་མོ་འདྲེན་པ་ཡི་དང་། ཡམ་སྲེག་ཤིང་གི་སྣམ་སྦྱར་འཚེམ་པ་ཡི་དང་། ཏིལ་དང་། ཡུངས་ཀར་གྱི་དང་། འོ་མ་དང་། ཞོའི་སྦྱོར་བའོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། སྦྱོར་བ་སྔ་མའི་གཞི་དེས། དེའི་ཚེའམ་གཞན་གྱི་ཚེའོ། །སེལ་བ་གཉིས་ལས། བསམ་པའི་སེལ་བའོ། །དེ་ལ་གཉིས་ལས། རྒྱུའི་སེལ་བ་ནི་འདུ་བ་ཞེས་སོ། །ངོ་བོའི་སེལ་བ་ནི། རྐུ་ཞེས་ཏེ་མ་བསམ་པ་ཅིག་ཤོས་ཤི་ན་སྦོམ་པོ་སྟེ། གནོད་པ་བྱ་བར་ངེས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་པ་གཅིག་ཤོས་ཤི་ན་ཕམ་པའོ། །གསོད་པར་བྱེད་པ་གསོད་ 2-2-29b པ་ལ་འཇུག་པ་དེ་དང་དུ་ལེན་ན་སྦོམ་པོའོ། ། ༈ འཇུག་པའི་ཁྱད་པར། འཇུག་པའི་ཁྱད་པར་ནི། གཞན་གྱིས་གནང་བ་གསོལ་བ་དང་དུ་ལེན་པའི་གཞི་དེ་ལས་འཇུག་པའོ། །འདི་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་པ་གཉིས་མི་ཟློས་པ་ལ་ཁ་ཅིག སྔ་མ་ཁྱབ་ཆེ་ཞིང་། འདི་སྲོག་གཅོད་འབའ་ཞིག་ཡིན་པས་ཞེས་དང་། ཡང་ན་འདི་བསད་སེམས་ཀྱིས་དང་དུ་བླངས་བའོ། །ཟེར་མོད་ཀྱི། ཊཱི་ཀྐ་ལས། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་དང་དུ་ལེན་པའི་རྣམ་པ་དེ་ལ་འཇུག་པ་ན་ལུས་འགྱུར་བ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་སྐྱེ་ལ། ངག་གིས་འགྱུར་བ་ཁོ་བོ་ནི་འགོག་པར་མི་བྱེད་ལ་བསྐུལ་བར་ཡང་མི་བྱེད་དོ། ཁྱོད་ཉིད་ཤེས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ཡང་འབྱུང་བ་དེའི་ཕྱིར་སྡོམ་པོར་བཞག་གོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུར་བྱའོ། །ཊཱི་ཀྐར། འདིར་གཞུང་ནི་གཞན་ལས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཉེ་སྡེའི་དབང་དུ་མཛད་དེ་ཞེས་པ་ལ། བསད་སེམས་དང་བཅས་པའི་དང་དུ་ལེན་པའི་ས་གཞན་བསད་སེམས་མེད་པའི་དབང་དུ་མཛད་དེ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་སྡེའི་དབང་དུ་མཛད་དེ་གསུངས་པ་སྔ་མ་ནི་དང་དུ་མ་བླངས་པར་ཡི་རང་ཙམ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་དང་ད

【現代漢語翻譯】是的，否則在那時是粗罪（Sbom po）。關於僱用侍者的關聯是：對於不瞭解侍疾的愚笨之人，您應當讓他成為死亡的幫兇，如果自己想死，就不要拋棄他。不要說『也不要成為朋友』。如果存在安排賢能侍疾者的處所，那就行。關於阻止惡念的關聯是：通過財物等方式。不應做之事，如在子宮內安胎等，都是指墮胎。對於出家人來說，所有不應做之事，以及與三時相關的墮胎等行為，都不應贊同，因為心是身語的象徵。對於清凈的墮罪，其根本因素是人和非人兩種。詞義：詞義分為兩部分。簡要說明是：『生命』等等。詳細解釋分為兩部分。正文。其中分為三部分，結合的區分是：『細微』等等。隨後的結合是：通過『法』等等。例如，在《母分別》（Ma rnam 'byed）中說：『繪畫的顏料，燃燒的餘燼，木頭的粘合，縫紉的補丁，芝麻和芥末的混合，牛奶和酸奶的混合』等等。境的定義是：先前結合的基礎，在那時或其他時候。兩種遮止，即意念的遮止。其中分為兩部分，因的遮止是：『聚集』等等。自性的遮止是：『偷盜』等等。如果未曾想過，而另一個人死了，則是粗罪，因為確定會造成傷害。如果想過而另一個人死了，則是他勝罪。如果接受了殺害的行為，則是粗罪。加入的差別：加入的差別是：從接受他人給予的允許的基礎開始。『這』和『不應做之事』兩者並非重複，有些人說前者範圍更廣，而後者僅限於殺生；或者說後者是帶著殺心接受的。但根據《 टीका 》（ṭīkkā）的說法：『如果加入那種接受的方式，身體的變化肯定會產生，而對於語言的變化，我既不阻止也不鼓勵，你自己知道。』因為也出現了這樣的說法，所以被認為是粗罪。在《 टीका 》（ṭīkkā）中，『這裡，經文是針對比他人長壽的近親』，有些人說『接受帶著殺心的行為是針對沒有殺心的其他人』，這是沒有道理的，因為先前所說的『針對近親』是指僅僅贊同而沒有接受，而後者是接受了。

【English Translation】 Yes, otherwise, at that time, it is a Sbom po (a grave offense). Regarding the association with hiring a servant: To a foolish person who does not know how to care for the sick, you should make him an enemy of death, and if you want to die yourself, do not abandon him. Do not say, 'Do not be a friend either.' If there is a place to arrange for a wise person to care for the sick, then it is okay. Regarding the association with preventing evil thoughts: through wealth, etc. Things that should not be done, such as placing a fetus in the womb, etc., are all referring to abortion. For a renunciate, all things that should not be done, and actions such as abortion related to the three times, should not be approved, because the mind is a symbol of body and speech. For a pure downfall, the fundamental factors are human and non-human. Meaning of Words: The meaning of words is divided into two parts. The brief explanation is: 'Life,' etc. The detailed explanation is divided into two parts. The main text. Among them, divided into three parts, the distinction of combination is: 'Subtle,' etc. The subsequent combination is: through 'Dharma,' etc. For example, in the 'Mother Differentiation' (Ma rnam 'byed), it says: 'The pigments for painting, the embers of burning, the adhesion of wood, the patches for sewing, the mixture of sesame and mustard, the mixture of milk and yogurt,' etc. The definition of the object is: the basis of the previous combination, at that time or another time. Two kinds of prevention, namely the prevention of intention. Among them, divided into two parts, the prevention of cause is: 'Gathering,' etc. The prevention of nature is: 'Stealing,' etc. If it was not thought of, and another person dies, it is a Sbom po (a grave offense), because it is certain to cause harm. If it was thought of and another person dies, it is a Parajika (defeat). If one accepts the act of killing, it is a Sbom po (a grave offense). Difference of Joining: The difference of joining is: starting from the basis of accepting the permission given by others. 'This' and 'things that should not be done' are not repeated, some say that the former has a wider scope, while the latter is limited to killing; or that the latter is accepting with the intention to kill. But according to the ṭīkkā: 'If one joins in that way of accepting, the change of body will definitely occur, and for the change of language, I neither prevent nor encourage, you know yourself.' Because such a statement also appears, it is considered a Sbom po (a grave offense). In the ṭīkkā, 'Here, the scripture is aimed at close relatives who are longer-lived than others,' some say 'accepting with the intention to kill is aimed at others who do not have the intention to kill,' this is not reasonable, because the previously mentioned 'aimed at close relatives' refers to merely approving without accepting, while the latter is accepting.

ུ་བླངས་པ་ཡིན་པར་འབྱུང་བས་སྔ་མ་སྔ་མ་ལ་ཁ་ཅིག་ལས་ཞེས་དང་། ཕྱི་མ་གཞན་ལས་ཞེས་གསུངས་པས་ཉེ་སྡེའི་དབང་དུ་མཛད་པར་འདྲ་ཡང་། གཞུང་མི་འདྲ་བ་གཉིས་ཡོད་པར་བསམ་མོ། །གཞིའི་སེལ་བ་ལ་སྤྲུལ་པ་བསད་པ་ལ་ཡང་སྦོམ་པོའོ། །དེ་ཡང་མི་ལས་གཞན་པའི་འགྲོ་བ་པ་དང་། དུད་འགྲོ་མ་ཡིན་པའོ། ། ༈ སྤྲུལ་པ། སྤྲུལ་པ་ལ་གཉིས་ལས། འདིར་ནི་སྲོག་ཆགས་སུ་གྱུར་པ་གཟུང་གི། སྲོག་ཆགས་མ་ཡིན་པ་མི་གཟུང་སྟེ། དེ་ལ་སྲོག་བཅད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདིར་ནི་སྲོག་བཅད་པའི་ལྟུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྤྲུལ་པའི་ཕྱི་ནས་ཞེས་པ་ནི། སྤྲུལ་པ་གཉིས་བཤད་པའི་ཕྱི་མ་སྲོག་ཆགས་སུ་མ་གྱུར་པའོ། །བསླབ་པར་བྱ་བ་བཞི་ལས། ནད་པ་ 2-2-30a ལ་སྨན་སྦྱིན་པ་དང་། འབྲེལ་བ་ཞར་བྱུང་དང་བཅས་པ་ནི། དྲི་བར་བྱ་བ་ཞེས་སོ། །གསོ་བ་ལ་མཁས་པས་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པའི་ནད་གཡོག་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པས། འདི་ནི་མཁས་པ་ལ་བཀག་གོ། །ལག་གི་ལས་དང་འབྲེལ་བ་ནི། ཁུར་ཞེས་ཏེ། བདག་དང་གཞན་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བས་སོ། །དེའི་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་ནི། གལ་ཏེ་མེ་ཤོར་བ་ལ་སོགས་པའམ། ལ་སོགས་པའི་ལས་སུ་བསྐོས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྐྱེན་གྱིས་ན་ཁྱིམ་དག་མོད་མོད་ནས་འཛིན་ཅིང་བཏུབ་པ་ཉིད་ལ་གཅིག་པར་འདེཌ་པར་སྐད་སྦྱར་ཏེ། འདེགས་པའི་གྲོགས་བྱས་ཏེ། དེའང་སྐད་སྦྱར་ཡང་འདེགས་མ་ནུས་ནའོ། །འདི་ལ་བྱའོ་ཞེས་པའི་བྱེད་ཚིག་རྒྱ་དཔེ་ལ་ཐོག་མར་ཡོད་པས་ཅི་དགར་བསྟན་པའོ། །སོ་ཕག་མི་འཕང་བ་ནི། ལག་གི་ལས་དག་བྱེད་པ་ལ་བསྟན་ཡང་། ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་རིགས་པས་སྦྱར་བའོ། །རྐུན་པོ་དང་འབྲེལ་བ་ནི། རྐུན་པོ་ཞེས་ཏེ། འདི་ལའང་བྱེད་ཚིག་སྔར་ལྟར་ཡོད་དོ། །རྫི་ཕྱོགས་ཞེས་པ་ནི། རྡུལ་དང་ཐལ་བས་ཕོག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་མདོ་སྔ་མའི་སོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པས་འདི་དོན་མེད་དོ། །འུར་རྡོ་བཅང་བར་བསྟན་པས་རྐུན་པོ་སྤ་བཀོང་བའི་ཕྱིར་བོང་བ་ལ་སོགས་པ་བཅུག་སྟེ། མི་ཕོག་པར་འཕང་བ་ནི་མ་བསྟན་ཡང་དོན་གྱིས་ཐོབ་བོ། །དགེ་སློང་དང་ངལ་བའི་ཚིག་གཉིས་སྨོས་པ་ནི། དེ་གཉིས་མ་ཡིན་པ་ཕུལ་བ་ལ་ཡང་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོའོ། །དགེ་སློང་ངལ་བ་དེའི་གྲོགས་བྱ་བ་ནི་མཚོན་པ་སྟེ། ཆོས་འདི་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། །གྲོགས་ཇི་ལྟ་བུ་བྱ་བ་ནི། ངལ་བསོར་ཞེས་སོགས་སོ། །བྱུག་རིས་བཞག་པ་ནི། ཟས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་བཀང་སར་ཆུས་བྱུགས་ཏེ། རེའུ་ཆུང་ངུས་ 2-2-30b བྲིས་པའོ། །ཕྲན་ཚེགས་ཀྱིས་བརྗོད་པ་ནི་མིའི་ཞེས་སོགསོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག་གསད་པའི་བསམ་པ་དགོས་ཟེར་བ་ནི་མི་རིགས་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་གཞན་ནས་གསོད་པའི་ཕམ་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་སྦོམ་པོར་གསུངས་པ་དང་ཟློས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ལག་པ་བཅད་པ་ཙམ་གྱིས་བསམ་པས་ཞུགས་པའོ། །འདི་དང་འདུལ་བྱེད་ཀྱི་

【現代漢語翻譯】據記載，這是因為接受了誓言，所以說『從前者中的一些』和『從後者中的其他』，這似乎是根據近處的類別來安排的，但我認為存在兩種不同的論典。對於基礎的區分，殺害化身也是粗罪。這裡指的是人以外的有情眾生，以及非畜生道的眾生。化身：化身有兩種，這裡指的是轉生為有情眾生的化身，而不是非有情眾生的化身，因為後者沒有殺生的罪過。這裡指的是犯下殺生罪的情況。『化身之外』指的是在兩種化身解釋之後，未轉生為有情眾生的化身。四種應學習的事項中，給予病人藥物以及附帶的關聯是應詢問的事項。精通醫術的人應像梵天一樣照顧病人，這限制了精通醫術的人。與手的行為相關的負擔是指會對自己和他人造成傷害的行為。對此的例外是，如果發生火災等情況，或者被指派從事此類工作，那麼就應該齊心協力地抬起房屋，並互相幫助抬起。即使互相幫助也無法抬起。『應該做』這個動詞在藏文版本中最初就有，所以可以隨意使用。不扔磚頭是指在做手的行為時，但應將其推廣到所有地方。與盜賊有關是指盜賊。這裡也有像之前一樣的動詞。『驅趕方向』是指爲了避免被灰塵擊中，否則，如果之前的『等等』已經涵蓋了，那麼這句就沒有意義了。展示攜帶投石索是爲了嚇退盜賊，允許驅趕驢等動物，即使沒有明確說明不擊中人，但實際上已經包含了這個意思。提到比丘和疲勞這兩個詞，是因為即使供養非這兩者也會犯輕微的罪過。幫助疲勞的比丘是所有持此法者應做的，如何提供幫助呢？比如提供休息等。放置石灰痕跡是指在做食物的地方用水塗抹，並用小石板寫字。用瑣碎的方式表達是指『人』等等。有些人說這需要殺生的意圖，這是不合理的，因為如果是這樣，那麼對於他人殺生的失敗行為，就會與粗罪重複。因此，僅僅是砍斷手就包含了意圖。這與調伏者的...

【English Translation】 It is said that this is because vows were taken, so it is said 'some from the former' and 'others from the latter,' which seems to be arranged according to the proximity of the categories, but I think there are two different texts. Regarding the distinction of the base, killing an emanation is also a gross offense. This refers to sentient beings other than humans, and beings that are not animals. Emanation: There are two types of emanation, here referring to the emanation that has become a sentient being, not the emanation that is not a sentient being, because there is no killing in the latter. Here it refers to the downfall of killing. 'Outside of emanation' refers to the emanation that has not become a sentient being after the explanation of the two emanations. Among the four things to be learned, giving medicine to the sick and the associated connections are things to be asked. Those skilled in healing should care for the sick like Brahma, which restricts those skilled in healing. The burden associated with hand labor refers to actions that harm oneself and others. The exception to this is that if there is a fire or something similar, or if one is assigned to such work, then one should lift the houses together and help each other lift. Even if they help each other, they cannot lift it. The verb 'should do' is initially present in the Tibetan version, so it can be used freely. Not throwing bricks refers to doing hand labor, but it should be extended to all places. Being associated with thieves refers to thieves. Here, too, there is a verb like before. 'Driving direction' refers to avoiding being hit by dust, otherwise, if the previous 'etc.' has already covered it, then this sentence is meaningless. Showing the carrying of a slingshot is to scare away thieves, allowing the driving of donkeys and other animals, even if it is not explicitly stated not to hit people, but it is actually included in the meaning. Mentioning the two words bhikshu and fatigue is because even offering to those who are not these two will commit a minor offense. Helping a tired bhikshu is what all those who hold this Dharma should do. What kind of help should be given? For example, providing rest, etc. Placing lime marks refers to applying water to the place where food is being prepared and writing with a small slate. Expressing in trivial ways refers to 'people,' etc. Some say that this requires the intention to kill, which is unreasonable, because if so, then for the failed action of others killing, it would be a repetition with the gross offense. Therefore, merely cutting off the hand includes the intention. This and the taming of...

སྐབས་སུ་སྦོམ་པོར་གསུངས་པ་མང་པོ་ཞིག་སྔ་མ་རྣམས་ལྟུང་བ་རྣམ་གཞག་གི་ཀུན་སློང་མེད་པས་བཏགས་པ་བར་འདོད་པ་ནི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །ནགས་མེས་གཏོང་བ་གསུམ་སྟེ། སྲོག་ཆགས་ཡོད་པར་ཤེས་པའི་དང་། དོགས་པའི་དང་། མེད་པའི་ཕྱོགས་སོ། །དང་པོ་ལ་མང་ཉུང་གཉིས་ལས། སྲོག་ཆགས་ཡོད་པ་གསད་པར་མ་བསམས་ཀྱང་། སྔར་སྲོག་ཆགས་མང་པོ་ཡོད་པའི་བསམ་པས་མེ་བཏང་ན་སྦོམ་པོ་སྟེ། སྲོག་ཆགས་དུ་མའི་ཡུལ་ལ་མི་བལྟོས་པར་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲོག་ཆགས་ཉུང་དུ་ཡོད་པའི་བློས་མེ་གཏོང་བ་ནི་ཉེས་བྱས་སོ། །དོགས་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །འདི་དག་ནི་མི་ལ་སོགས་པ་གཞན་གསད་པའི་བསམ་པ་མེད་པས་ལྟུང་བ་གཞན་ཏེ། བསམ་པ་དེ་ཡོད་ན་ནི་གཞི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། མི་དང་། དུད་འགྲོ་དང་། འགྲོ་བ་གཞན་བསད་ན་ཕམ་པ་དང་། ལྟུང་བྱེད་དང་སྦོམ་པོའོ། །ཕྱོགས་གསུམ་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་པར་གསུངས་ཏེ། འདིར་གཏོགས་ཀྱི་ཡིན་ནམ་སྙམ་མོ། །ཞུ་བས་བརྗོད་པ་ནི། སྟོན་པས་ཞེས་སོགས་ཏེ། དགེ་སློང་གིས་གསད་པའི་བསམ་པས་གསོད་བྱེད་ལ་འདིར་འགྲོའོ། །དེར་སོང་ངོ་ཞེས་གསད་བྱ་སྟོན་ན། གསད་པའི་ཕྱིར་བསྒོ་བ་བྱས་པ་ཡིན་པས་ཕམ་པར་འགྱུར་ཏེ། སྟོན་པ་ནི་བསྒོ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསད་སེམས་ཞུགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མ་བསམ་པ་གཞན་ཡང་ཞར་ལ་སྟོན་ཅིང་། བསད་ན་སྦོམ་པོ་ 2-2-31a སྟེ། མ་དང་མངལ་ན་གནས་པ་གཉིས་ནི། འདིའི་དཔེའམ་མཚོན་བྱེད་དོ། །སེམས་གྱུར་པ་ཞེས་པ་ནི། བསད་སེམས་མ་བཞག་པར་གཞན་སྟོན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསད་པ་ལ་སོགས་པར་ཆེད་དུ་མ་བསམས་པར་གྲུབ་པ་ནི། བཞད་གད་ཀྱིས་མཚོན་འཕངས་པས་ཤི་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་མཚོན་འཕངས་པ་ཁོ་ན་ལས་ཉེས་བྱས་ཡོད་ཀྱི། ཤི་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚེ་རབས་ཞེས་པ་ནི། གསད་བྱ་གསོད་བྱེད་དང་མཉམ་དུའམ། ཕྱི་མའི་རྟིང་ལ་ཤི་བ་ལ་དངོས་གཞིར་མི་འགྱུར་བའོ། །འདུལ་བྱེད་ཀྱིས་བརྗོད་པ་ནི་སྦོམ་པོ་ཞེས་སོགས་སོ། །འདི་དག་ལ་ལུང་དུ་སྦྱོར་བ་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་ཤི་བ་ཁོ་ན་བྱུང་ཡང་། སྦོམ་པོར་གསུངས་པ་ནི། བསད་པའི་བསམ་པ་མ་བྱུང་བར་ཉོན་མོངས་པ་འབའ་ཞིག་གི་བསམ་པས་དེ་སྐད་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་ཁྲོ་བ་ལྡན་པ་དཔྱད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་སྦོམ་པོ་གཞན་ནོ། །གཡངས་པ་ཞེས་པ་ནི། བདག་ཉིད་གསོད་ན་ཞེས་པའི་སྤྲོས་པའོ། །བསླབ་བྱ་ལ་གཉིས་ལས། ནད་པ་དང་འབྲེལ་བ་ནི། ནད་པ་ཞེས་ཏེ། འཆི་བ་ཚོགས་ཆས་ཞེས་པ་དང་མི་ཟློས་པ་ནི། སྔར་ནི་ནད་གཡོག་ཉིད་ལ་བཀག་ལ། འདིར་ནི་དེ་མ་ཡིན་པ་ལའང་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལག་གི་ལས་བྱེད་བའི་ཞལ་ཏ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བྱ་བ་དེ་ཤེས་བཞིན་དུ་བྱའོ། །འདི་སྤྱི་ལ་ཡིན་ཡང་བལྟས་པ་ཞེས་པ་ནི། བྱ་བྱེད་མང་བས་ཤེས་བཞིན

【現代漢語翻譯】有些人認為，佛陀在某些情況下所說的粗罪（Sbom-po，音譯，一種戒律上的罪過）是因為早先的人沒有懺悔的動機，所以是捏造的，這種觀點是不正確的。森林火災有三種情況：知道有生物存在、懷疑有生物存在和沒有生物存在。在第一種情況下，又分為多和少兩種。即使沒有想過要殺死生物，但如果因為先前有很多生物存在而放火，那就是粗罪，因為這是不顧及眾多生物的區域的行為。如果認為生物很少而放火，那就是惡作（Nyes-byas，音譯，一種戒律上的罪過）。在懷疑的情況下也是如此。這些罪過是因為沒有殺死人類等其他生物的想法，所以是其他的罪過。如果有這種想法，那麼罪行的嚴重程度就會根據對像而改變。如果殺死人、牲畜或其他眾生，那就是他勝罪（Pham-pa，音譯，一種戒律上的最重罪）、墮罪（Ltung-byed，音譯，一種戒律上的罪過）和粗罪。佛陀說，在第三種情況下沒有罪過。我想這屬於這種情況吧。以請求的方式表達，例如『佛陀說』等等。比丘（Dge-slong，音譯，佛教僧侶）以殺生的想法進入殺生之地。如果他指示要殺的對象，那就是他勝罪，因為佛陀的本性就是指示。爲了表明殺生的想法已經產生，也順便指出了其他的想法。如果殺死了，那就是粗罪。母親和胎兒是這種情況的例子或象徵。『想法改變』是指沒有產生殺生的想法，而是指示了其他的事情，因為這是在無意識的情況下發生的。如果不是故意想要殺生而造成的死亡，比如因為開玩笑扔東西而導致死亡，那麼只有扔東西的行為是惡作，而死亡本身不是。『來世』是指殺生者和被殺者同時死亡，或者在後者死後死亡，這不會成為根本罪行。以調解的方式表達，例如『粗罪』等等。即使在這些情況下，僅僅因為某種原因而導致死亡，佛陀也說是粗罪，這是因為沒有產生殺生的想法，而是僅僅因為煩惱的想法而說了那樣的話，這是在憤怒的情況下進行判斷，所以是另一種粗罪。『懸崖』是指『如果自己自殺』的詳細解釋。關於應該學習的內容，分為兩種。與病人有關的是『病人』，與『死亡的準備』不同，因為前者是禁止照顧病人本身，而後者也禁止照顧其他人。用手工作等方式來做事情時，應該有意識地去做。雖然這適用於所有情況，但『看護』是指因為有很多事情要做，所以要有意識地去做。

【English Translation】 Some people think that the gross offenses (Sbom-po) spoken by the Buddha in some cases were fabricated because the earlier people did not have the motivation to repent, which is not true. There are three cases of forest fires: knowing that there are living beings, suspecting that there are living beings, and not having living beings. In the first case, it is divided into two types: many and few. Even if you don't think about killing living beings, if you set a fire because there were many living beings before, it is a gross offense, because it is an act that does not care about the area of many living beings. If you set a fire with the thought that there are few living beings, it is a misdeed (Nyes-byas). The same is true in the case of suspicion. These offenses are other offenses because there is no intention to kill humans or other beings. If there is such an intention, then the severity of the crime will change according to the object. If you kill a human, livestock, or other sentient beings, it is a defeat (Pham-pa), a falling offense (Ltung-byed), and a gross offense. The Buddha said that there is no offense in the third case. I think this belongs to this situation. Expressed in the form of a request, such as 'The Buddha said' and so on. The Bhikshu (Dge-slong) enters the place of killing with the intention of killing. If he indicates the object to be killed, it is a defeat, because the nature of the Buddha is to indicate. In order to show that the thought of killing has arisen, other thoughts are also pointed out incidentally. If killed, it is a gross offense. The mother and the fetus are examples or symbols of this situation. 'Change of mind' means that the intention to kill has not arisen, but other things are indicated, because this happens unconsciously. If death is caused unintentionally, such as death caused by throwing something in jest, then only the act of throwing is a misdeed, but the death itself is not. 'Next life' means that the killer and the killed die at the same time, or die after the latter, which will not become a fundamental crime. Expressed in a mediating way, such as 'gross offense' and so on. Even in these cases, even if death only occurs due to some reason, the Buddha said it was a gross offense, because the intention to kill did not arise, but only because of the thought of affliction that he said such a thing, this is a case of judging in anger, so it is another gross offense. 'Cliff' refers to the detailed explanation of 'if you commit suicide'. Regarding what should be learned, it is divided into two types. What is related to the patient is 'patient', which is different from 'preparation for death', because the former prohibits taking care of the patient itself, while the latter also prohibits taking care of others. When doing things by hand, etc., you should do it consciously. Although this applies to all situations, 'nursing' means that because there are many things to do, you must be conscious.

་གྱིས་ཟིན་དཀའ་བས་ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་རོ། །ལག་གི་ལས་དང་འབྲེལ་བ་ནི། ཤེས་བཞིན་ཁོ་ན་ལ་གནས་པས་ཅི་ནས་མི་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་ཡང་གནོད་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ལེགས་པར་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་བ་དང་ཤིང་ལ་སོགས་ 2-2-31b པ་དེ་དག་དིལ་བར་བྱའོ། །དགེ་སློང་མ་བསླབ་པ་གཞན་གྱིས་ཕྱིར་བསླབ་པ་ལ་སྦྱར་བར་མི་བྱའོ། །མཚོན་གྱི་ལས་ལ་སོགས་པས་གཞན་ལ་གནོད་པ་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་མཁས་པས་བསླབ་པ་ལ་སྦྱར་བར་མི་བྱའོ། །ཁྱི་འཚོད་པ་དགག་པར་བྱེད་པའོ། །ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་རོ། །སྨྲ་བའི་ཕམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་བརྗོད་པའི་སྤྱིའི་དོན་ལ། གོ་བྱའི་ཡུལ་ནི། ཐ་སྙད་ལྔ་དང་ལྡན་པ། ལུས་ཐ་མལ་པ། བདག་ལས་ཐ་དད་པ་གསུམ་མོ། །གོ་བར་བྱ་བ་ནི། མིའི་ཆོས་བླ་མའི་ལམ་གཉིས་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་དང་། ད་ལྟ་བདག་ལ་མི་ལྡན་པའོ། །ཚིག་གི་དོན་གཉིས་ལས། མདོར་བསྟན་པ་ནི། འདུ་ཤེས་ཞེས་སོགསོ། །རྒྱས་བཤད་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་གཞི་དང་། སེལ་བ་ལ་ན་སྨད་པ་ཞར་བྱུང་དང་བཅས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་སྨྲས་པའོ། །དེ་ལ་གཉིས་ལས་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་ལ་མིའི་ཆོས་བླ་མ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བ་ནི། མཐོང་ངོ་ཞེས་སོགས་ཏེ། ལྷན་ཅིག་གཏམ་འདྲེ་བར་བྱེད་སོགས་སྦྱར་རོ། །ཅི་མཐོང་ངོ་ཞེས་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཚིག་ལས་ཕམ་པར་འགྱུར་རམ། འོན་ཀྱང་ཟླ་བ་བཅིུག་ལ་བལྟོས་ནས་ཡིན། བལྟོས་པ་ལ་ཡང་ཟླ་ལྷག་གང་ཡང་རུང་བའམ། འོན་ཏེ་ཁྱད་པར་ཅན་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། ལྷ་དང་ཞེས་ཏེ། དེ་དག་ནི་ལྷའི་མིག་མི་ཆོས་བླ་མ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དེ་དག་མཐོང་བ་ལོག་པའི་སྒོ་ནས་བདག་ཉིད་མི་ཆོས་བླ་མ་དང་ལྡན་པར་བསྟན་ནོ། །ལྷ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་ལ་སོགས་པ་དང་། ཀླུ་ནི་དུང་སྐྱོང་ལ་སོགས་པའི་ཀླུ་ཕྲ་མོ་རྣམས་དང་། གནོད་སྦྱིན་ནི་རྣམ་ཐོས་ཀྱི་འཁོར་དུ་གཏོགས་པའི་རི་རབ་བྱང་ན་གནས་པ་དང་། དྲི་ཟ་ནི་ལྷའི་ཕྱོགས་གཅིག་གླུ་གླིང་ལ་དགའ་ཞིང་། མགྲིན་པ་བདེ་བ་ཟས་ 2-2-32a སུ་དྲི་ཟ་བ། མིའམ་ཅི་ནི། དུད་འགྲོའི་ཕྱོགས་གཅིག་འཕྲོག་མ་ལ་སོགས་པ་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་ནི་དགའ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཀླུ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་། ཡི་དྭགས་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་རྐང་པའི་སོར་མོ་ཕྱིར་ལྟ་བ་དང་། ཤ་ཟ་ནི། ཡི་དྭགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཟས་སུ་ཤ་ཟ་བ་ནག་པོ་ཆེན་པོ་དང་། གྲུལ་བུམ་ནི། ཡན་ལག་གི་འབྲས་བུ་བུམ་པ་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་བུམ་སྣ་ལ་སོགས་པ་དང་། ལུས་སྲུལ་པོ་ནི། ཡི་དྭགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་མིའི་སྲོག་འཕྲོག་པ་ཁ་སྣ་བྲང་ལ་དོད་པ་ཡིན་པར། གཞི་འགྲེལ་ལས་བཤད་ཟེར་རོ། སེལ་བ་ནི། སྦོམ་པོ་ཞེས་ཏེ། མཐོང་བ་སོགས་བཅུའི་ཟླར་སྦྱར་རོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྨྲ་བ་ལ་གཉིས་ལས། དངོས་གཞི་ནི། མི་རྟག་པ་ཞེས་

【現代漢語翻譯】有些人說，因為很難理解（甚深之法）。關於與手工藝相關的事情：因為僅僅是保持覺知，就不會對任何人造成傷害，所以要仔細檢查，例如石頭和木頭等，要進行打磨。比丘尼不應該將戒律用於其他目的。因為使用武器等行為可能會傷害他人。不應該將戒律用於不熟練的人。禁止訓練狗，有些人這樣說。關於失敗的言語有三種情況。在區分性陳述的總體意義上，所要理解的對象是：具備五種特徵的，普通的身體，以及與自我不同的三種情況。所要理解的內容是：人類的超凡品質和兩種道路，包括功德，以及現在自己不具備的。關於詞語的兩種含義：簡要說明是：『認知』等等。詳細解釋分為兩部分：正文和排除，包括次要的責備。在第一部分中有三種情況，第一種是：從結果的角度來說明。其中有兩種情況，關於正文的墮落，聲稱自己具備人類的超凡品質是：『看到』等等，包括一起交談等。僅僅說『看到了什麼』就會導致失敗嗎？或者需要參考月份？參考月份是指任何一個月，還是指特定的月份？『神』等等，因為那些具備神眼和人類超凡品質的人能夠看到。通過錯誤的看到來表明自己具備人類的超凡品質。神是指帝釋天等，龍是指持螺龍等小龍，夜叉是指屬於多聞天王眷屬，居住在須彌山北部的人，乾闥婆是天神中的一類，喜歡音樂，喉嚨舒適，以香味為食，人非人是：屬於畜生道的一類，如羅剎等，大腹行龍是：歡喜龍等大龍，餓鬼是：一類腳趾向後的人，羅剎是：餓鬼中的一類，以肉為食，黑色巨大，甕形鬼是：四肢的果實像甕一樣，如甕鼻等，腐爛的身體是：餓鬼中的一類，奪取人的生命，嘴巴長在胸前。據說這是在根本解釋中解釋的。排除是：『粗大』等等，與十種看到等相聯繫。從自性的角度來說明分為兩種情況，正文是：『無常』等等。

【English Translation】 Some say that it is difficult to grasp (the profound Dharma). Regarding matters related to craftsmanship: because it is merely maintaining awareness, it will not harm anyone, so examine carefully, such as stones and wood, etc., to be polished. A Bhikshuni should not apply the precepts for other purposes. Because actions such as using weapons may harm others. One should not apply the precepts to unskilled people. Forbidding the training of dogs, some say so. Regarding the defeat of speech, there are three situations. In the general meaning of the discriminating statement, the object to be understood is: possessing five characteristics, an ordinary body, and three situations different from the self. What is to be understood is: the transcendent qualities of humans and the two paths, including merits, and what one does not possess now. Regarding the two meanings of words: the brief explanation is: 'cognition' and so on. The detailed explanation is divided into two parts: the main text and the exclusion, including secondary reproaches. In the first part, there are three situations, the first being: explaining from the perspective of results. Among them, there are two situations, regarding the downfall of the main text, claiming to possess the transcendent qualities of humans is: 'seeing' and so on, including talking together, etc. Does merely saying 'what did you see' lead to defeat? Or does it need to refer to the month? Does referring to the month mean any month, or a specific month? 'Gods' and so on, because those with divine eyes and transcendent human qualities can see. By seeing wrongly, one shows that one possesses the transcendent qualities of humans. Gods refer to Indra, etc., Nagas refer to small dragons such as Conch-holding Dragon, etc., Yakshas refer to those belonging to the retinue of Vaishravana, residing in the north of Mount Sumeru, Gandharvas are a type of celestial being, fond of music, with comfortable throats, eating fragrance, Kimnaras are: a type belonging to the animal realm, such as Rakshasas, etc., large-bellied dragons are: Joyful Dragon and other great dragons, Pretas are: a type with toes facing backward, Rakshasas are: a type of Pretas, eating meat, black and huge, Kumbhandas are: the fruits of the limbs are like pots, such as pot-nosed ones, etc., decaying bodies are: a type of Pretas, snatching human lives, with mouths growing on their chests. It is said that this is explained in the root commentary. Exclusion is: 'coarse' and so on, related to the ten types of seeing, etc. Explaining from the perspective of self-nature is divided into two situations, the main text being: 'impermanent' and so on.

སོགསོ། །སེལ་བ་ནི་སྦོམ་པོ་ཞེས་ཏེ། ཞི་གནས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། དེ་ལ་གཉིས་ལས། མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། ཚད་མེད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གཉིས་ཀ་ཡང་སྒོམ་བྱུང་མི་ལྕོགས་མེད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ལ་ནི་ཕམ་པ་ཡིན་པས་དེའི་རྒྱུ་མཚན་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་སྟེ། འདོད་པའི་ཐོས་བསམ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་ཉོན་མོངས་གནོད་པའི་མི་གནོན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པའོ། །དེའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་སྨྲ་བ་ནི། དེ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་ཏེ། ཁྱབ་པ་སྤྱིར་བརྗོད་ནས་རྒྱུ་མཚན་རང་ལ་སྦྱོར་བའོ། །སེལ་བ་ལ་ན་སྨད་པ་ནི། དེ་ཡོད་དོ་ཞེས་པའོ། །བསླབ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་བསམ་པར་ཞེས་སོ། །ཞུ་བས་བརྗོད་པ་ལ་གཉིས་ལས། བླ་མ་ཞེས་སོགས། །འདི་ལ་ཊཱི་ཀྐར་དགེ་སྦྱོང་གི་འབྲས་བུ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ལ་གསུངས་པ་ལ་ཟག་བཅས་ལས་ཉམས་སྲིད་པས་འཇིག་རྟེན་ལས་ 2-2-32b འདས་པ་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་ཟེར་ཏེ་བརྟག་གོ། །གལ་ཏེ་མ་ཐོབ་པ་ལས་ཉམས་པ་ལ་བསམ་ཞིང་སྨྲ་ན་ཡོན་ཏན་དུ་ཡིད་ཆེས་འདོད་ཡོད་ན་གཞོགས་ཀྱི་སྦོམ་པོ་དང་། བསམ་པ་དངོས་ཡིན་ན་ཉེས་མེད་དོ། །སེལ་བ་ནི་བླ་མ་ཞེས་སོགས་གསུངསོ། །འདུལ་བྱེད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ལ་གཉིས་ལས། ཡོན་ཏན་བསྔགས་པ་ལ་དང་དུ་ལེན་པ་ནི། སྦོམ་པོ་ནི། ཞེས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་དང་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་མཆོག་འོས་པ་དང་། བྲམ་ཟེ་སྡིག་པའི་ཆོས་བསལ་བ་སོགས་ལ་མགོར་བཙུན་པ་ནི་ཞེས་དང་། མཇུག་ཏུ་ཅང་མི་སྨྲ་བ་སོགས་སྦྱར་རོ། །ཤིན་ཏུ་དུལ་བ་ནི། མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་པས་སོ། །སྦས་པ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་སྐྱེས་པའོ། །ཤིན་ཏུ་བསྲུངས་པ་ནི་དྲན་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་དག་གིས་སོ། །ཤིན་ཏུ་བསྒོམ་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ། །དང་དུ་ལེན་པ་ནི་གཉིས་ལས་ཚིག་གིས་ནི་ཕམ་པར་འགྱུར་བས་ཅང་མི་སྨྲ་བས་སོ། །དེ་ཡང་གཞན་གྱིས་དེའི་དོན་གོ་ན་སྦོམ་པོ་དང་། མ་གོ་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །རིག་བྱེད་དུ་ཐོན་པ་དགོས་པར་འོད་ལྡན་ལས་བཤད་ཟེར་རོ། །བསྙེན་བཀུར་བསྔགས་པ་དང་དུ་ལེན་པ་ནི་བཙུན་པ་ཞེས་སོ། །ལོང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱིན་ལེན་གྱིས་ཤིག་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པ་ནི། ཅང་མི་སྨྲ་བར་བསོད་སྙོམས་ལེན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །སྡེ་ཚན་གཉིས་པ། ལྟུང་བ་ལྷག་མ་དགེ་འདུན་གྱིས་གསོ་བར་བྱས་གསོ་བར་བྱ་བས་ན་དགེ་འདུན་ལྷག་མའི་སྡེ་ལ་གསུམ་ལས། འདོད་པ་ལས་གྱུར་པ་ལ་གཉིས་ལས། ནང་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་པའི་འདོད་པ་ལས་བྱུང་བ་རང་གི་ས་བོན་གྱི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པ་འབྱིན་པའི་ལྷག་མ་ནི། རྨི་ལམ་ནི། གཉིད་ལོག་པའི་སེམས། དེའི་ཡུལ་བུད་མེད་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། དེ་རྫསུ་ཡོད་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་ 2-2-33a སྙད་ལས་འདས་པས།

【現代漢語翻譯】索索（藏語，意為各自）。塞瓦（藏語，意為區分）是松波（藏語，意為粗大），希涅（藏語，意為寂止）是定額增（藏語，意為禪定）。其中有兩種：莫巴義拉覺巴（藏語，意為信解作意）是無量等。得扣那尼義拉覺巴（藏語，意為如理作意）是無常等。定額增（藏語，意為禪定）二者也由修所生無障礙所攝，因此失敗，其原因是執著于自己的體性。意欲的聽聞思惟所生的知識，煩惱損害的不堪忍二者中，第一種是不凈等為所緣。以其法相之門而說，是『與之相應』，普遍地說出，然後將理由施於自身。塞瓦（藏語，意為區分）中，責備是『有』。應學習的是『不思』。以祈請而說有兩種：喇嘛（藏語，意為上師）等。對此，在 टीका（梵文天城體，ṭīkā，梵文羅馬擬音， टीका，註釋）中，對沙門的四果等所說，由於有漏而可能退失，因此唯有出世間。這樣說，需要考察。如果思慮並說從未獲得而退失，如果對功德有信心和意願，則是佐克的松波（藏語，意為粗大），如果想法是真實的，則無過失。塞瓦（藏語，意為區分）是喇嘛（藏語，意為上師）等所說。調伏的言說有兩種：對功德讚歎而歡喜接受是松波（藏語，意為粗大），如阿羅漢和法衣等是應供養的，以及婆羅門消除罪惡之法等，開頭是『尊者』，結尾是不說話等。極其調順是由於修習不凈等。隱藏是生起無漏道。極其守護是依靠正念和正知。極其修習是無煩惱等顯現。歡喜接受有兩種，以言語則會失敗，因此不說話。而且，如果他人理解其含義，則是松波（藏語，意為粗大），如果不理解，則是尼謝（藏語，意為罪過）。在理智中顯現是必要的，如奧丹（人名）所說。恭敬讚歎而歡喜接受是尊者。隆拉（藏語，地名）的意思是乞食。同樣地，成就是不說話而乞食等。第二組，墮罪剩餘由僧伽恢復，因為應恢復，所以在僧伽剩餘的組中有三種。從慾望產生有兩種：內心對有情執著的慾望所生，執著于自身種子的安樂，產生剩餘的是夢境。夢境是睡眠的心，其對境如女人，雖然其是實物，但超越了世間的名言。

【English Translation】 Sogso (Tibetan, meaning each). Selwa (Tibetan, meaning distinction) is Sumpo (Tibetan, meaning coarse), Shinay (Tibetan, meaning quiescence) is Tingngezin (Tibetan, meaning samadhi). Among them, there are two types: Mopa Yila Jepa (Tibetan, meaning faith and intention) is immeasurable, etc. Dekonani Yila Jepa (Tibetan, meaning true intention) is impermanence, etc. Tingngezin (Tibetan, meaning samadhi) both are included by the unobstructed arising from cultivation, therefore it is a failure, the reason is clinging to one's own nature. The knowledge arising from the desire of hearing and thinking, the two unbearable of affliction damage, the first is impurity etc. as the object. Speaking from the perspective of its Dharma characteristic, it is 'corresponding to it', generally speaking out, and then applying the reason to oneself. In Selwa (Tibetan, meaning distinction), the blame is 'there is'. What should be learned is 'not thinking'. There are two types of speaking by request: Lama (Tibetan, meaning guru) etc. In this regard, in the टीका (Sanskrit Devanagari, ṭīkā, Sanskrit Romanization, टीका, meaning commentary), what is said about the four fruits of the Shramana etc., because of being with outflows, it is possible to regress, therefore only the transcendent. Saying this, it needs to be examined. If thinking and speaking about regressing from never obtaining, if there is faith and desire for merit, then it is Zok's Sumpo (Tibetan, meaning coarse), if the idea is real, then there is no fault. Selwa (Tibetan, meaning distinction) is what Lama (Tibetan, meaning guru) etc. said. There are two types of taming speech: rejoicing in praising merit is Sumpo (Tibetan, meaning coarse), such as Arhat and Dharma robes etc. are worthy of offering, and Brahmins eliminating sinful Dharma etc., the beginning is 'Venerable', and the end is not speaking etc. Extremely tamed is due to cultivating impurity etc. Hidden is the arising of the outflow-free path. Extremely guarded is relying on mindfulness and awareness. Extremely cultivated is the manifestation of no affliction etc. Rejoicing in accepting has two types, with words it will fail, therefore not speaking. Moreover, if others understand its meaning, then it is Sumpo (Tibetan, meaning coarse), if not understood, then it is Nishe (Tibetan, meaning fault). Appearing in intellect is necessary, as Odan (name of a person) said. Respectfully praising and rejoicing in accepting is Venerable. Longla (Tibetan, name of a place) means begging. Similarly, accomplishment is not speaking and begging etc. The second group, the remaining of the fallen sins are restored by the Sangha, because it should be restored, so in the group of Sangha remaining there are three types. There are two types arising from desire: arising from the desire of clinging to sentient beings in the heart, clinging to the happiness of one's own seed, what produces the remainder is the dream. The dream is the mind of sleep, its object is like a woman, although it is a real thing, it transcends the worldly expression.

མེད་པ་དང་འདྲ་བའི་རྨི་ལམ། དེའི་འབྲས་བུ་ལུས་ངག་གི་འགྱུར་བ་དང་། ཁུ་བ་འབྱིན་པ་སོགས་ནི་མ་བྱས་པ་ཉིད་དོ། །གང་བྱས་ན་འབྱིན་པའི་ལྷག་མ་བཞི་འགྱུར་ཞེ་ན། ཕྱུང་ནའོ། །ཀུན་སློང་ནི་འབྱིན་པ་དེར་འདུན་པས་ཡིན་གྱི། རྒྱུག་པ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཀྱི་ཕྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་གང་ཕྱུང་ན་ནི། ཁུ་བ་དང་། རང་གི་དང་། དང་པོའི་གནས་ན་གནས་པ་དེ་གསུམ་མོ། །བདེ་བ་སོགས་ནི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་སྟེ། དེ་དག་ལ་ལྟུང་བར་བྱེ་བྲག་མེད་པའོ། །རྣམ་པ་གང་གིས་འཛིན་པ་ནི། ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ལ་སོགས་པ་ཙམ་གྱིས་མ་ཡིན་གྱིས་རེག་པ་དང་། དེ་ཡང་ཕྲད་པ་ཙམ་མ་ཡིན་གྱི་དྲུད་པ་ལ་སོགས་པའི་བརྩལ་བས་སོ། །གང་ལ་རེག་པའི་གཞི་ནི་ལ་སོགས་པའི་བརྩལ་བས་སོ། གང་ལ་རིག་པའི་གཞི་ནི་བརླའི་ཕྱོགས་ལ་སགས་པ་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་གྱི། ཡན་ལག་གི་རྣམ་པ་ཕོའི་དབང་པོ་ལའོ། །རེག་བྱེད་ནི་ནང་གི་ཏང་དང་། གཞན་གྱི་ལག་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་གྱིས་ཀྱང་ངོ་། །དེ་ལ་ཡང་སེམས་ཅན་དུ་བགྲང་བ་ཤི་བའི་ལུས་དང་། སེམས་ཅན་དུ་བགྲང་བ་མ་ཡིན་པ་གོས་ལ་སོགས་པ་གཉིས་ལས། སེམས་ཅན་དུ་བགྲང་བ་སྟེ་ལག་པ་སོགས་བཅད་ནའོ། །ཕྱི་རོལ་ཏུ་བགྲང་བ་ལ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་པ་སྲིད་པས་དེ་ལས་གར་བའི་ཕྱིར། རང་གི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་རྣམ་པར་གནས་པ་སྟེ། ཡན་ལག་གང་ཡང་རུང་བ་རང་གིས་རྣམ་པ་ལས་མ་ཉམས་པས་རེག་སྟེ་ཕྱུང་ན། ལྷག་མར་འགྱུར་གྱི་ལག་པ་ཁོ་ནས་རེག་སྟེ་ཕྱུང་བར་མ་ཟད་དོ། །ལུས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་ཉམས་པས་ཕྱུང་བ་ནི་སྦོམ་པོ་སྟེ། ཤའི་དུམ་བུས་ནི་སྦོམ་པོའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་དུ་བགྲང་བ། དེའི་རྣམ་པར་གནས་པ། 2-2-33b ཕམ་པ་བསྐྱེད་ནུས་པ་རྨའི་སྒོ་ལས་གཞན་ཡིན་པ་སྟེ། གསུམ་པ་ནི། གང་གི་དབྱུང་བའི་དངོས་པོ་སྟེ། བར་བ་ནི་ལག་པ་ལྟ་བུ་ལ་རྩོལ་ན་མཁྲིག་མ་མན་ཆད་ཚང་བ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བརྩལ་བས་སོ། །ཞེས་པ་ལ་འཆང་བས་བཅངས་པའི་བརྩལ་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་དེ། རིལ་གྱིས་སོ་ཞེས་སོ། །དེ་གཉིས་སུ་མ་ཟད། བདེ་བ་ཉམས་མྱོང་ཤས་ཆེན་པོ་མེད་ཀྱང་ལྷག་མར་འགྱུར་བ་ནི། བྱེ་བྲག་སོགསོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དང་པོར་སྤྲད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདེ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁུ་བ་ཡུས་ཀྱི་དབང་པོ་ལས་འཐོན་ཀའི་བདེ་བའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཁུ་བ་ཕྱུང་ནས་དེའི་མོད་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་གདུངས་པ་དང་བྲལ་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདེ་བའོ། །དང་པོ་འདིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མི་སྲིད་པས་དེ་དང་འདྲ་བ་ལ་དོགས་པ་བཅད་པའོ། །འདིར་ཡན་ལག་བཅུར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱུང་བ། དེར་འདུན་པ། རང་གི་ཁུ་བ། དང་པོ། །རེག་པ། བརྩལ་བ། ཡན་ལག་གི་རྣམ་པ། ཕྱི་རོལ། སེམས་ཅན་དུ་བགྲང་བ། དེའི་རྣམ་པར་གནས་པའོ། །དེ་ལས་གང་

【現代漢語翻譯】如同虛幻的夢境一般，夢遺的結果，如身體和語言的變動，以及精液的流出等，都等同於未發生。如果發生了什麼會導致四倍的墮落呢？那就是射精。動機是想要射精的慾望，而不是奔跑等心理活動導致的射精。射精的對象是什麼呢？是精液，自己的（精液），以及最初狀態下的（精液）。快樂等是需要特別注意的，因為在這些方面墮落沒有區別。通過什麼方式來感受呢？不僅僅是通過不如法的作意等，而是通過觸控，而且不僅僅是接觸，而是通過摩擦等動作。觸控的基礎是什麼呢？是摩擦等動作。感受的基礎是什麼呢？是大腿等部位，而不是其他部位，而是陰莖的形狀。觸控者不僅僅是內部的莖，也不僅僅是他人的手，也包括外部的事物。其中，被認為是眾生的，包括已死的身體；不被認為是眾生的，包括衣服等。如果是被認為是眾生的，比如手等被切斷的情況。在被認為是外部事物的情況下，也可能存在不是眾生的形態，因此要避免這種情況。保持自身形態不變，即任何肢體都保持自身形態不變的情況下進行觸控和射精，才會導致墮落，而不僅僅是用手觸控和射精。如果身體形態發生變化而射精，則是粗大的，比如用一塊肉。正如（經文中）所說。被認為是眾生，保持其形態。能夠產生失敗（指墮落）的，是傷口以外的情況。第三個是射精的對象。中間狀態是指像手一樣，如果努力，則包括肘部以下的所有部分。通過摩擦等動作，不僅僅是通過抓住的動作，而是通過滾動等方式。不僅僅是這兩種情況，即使沒有強烈的快樂體驗，也會導致墮落，這是有區別的。其中，第一種是男女初次交合時的快樂。第二種是精液從陰莖流出時的快樂。第三種是射精后立即擺脫慾望折磨時的快樂。因為不可能體驗到第一種快樂，所以要消除對類似情況的懷疑。這裡有十個因素會導致墮落：射精，想要射精的慾望，自己的精液，最初狀態，觸控，摩擦，肢體的形狀，外部事物，被認為是眾生，保持其形態。從這些因素中，什麼（會導致墮落）

【English Translation】 Like an illusory dream, the result of nocturnal emission, such as changes in body and speech, and the emission of semen, are equivalent to not having happened. What, if done, would cause a fourfold defeat? That is ejaculation. The motivation is the desire to ejaculate, not ejaculation caused by mental activities such as running. What is the object of ejaculation? It is semen, one's own (semen), and (semen) in its initial state. Pleasure, etc., are to be paid special attention to, because there is no difference in falling in these aspects. By what means is it perceived? Not only through improper attention, but through touch, and not only contact, but through actions such as rubbing. What is the basis of touch? It is actions such as rubbing. What is the basis of feeling? It is the thighs and other parts, not other parts, but the shape of the penis. The toucher is not only the internal stem, nor only the hands of others, but also external things. Among them, those considered sentient beings include dead bodies; those not considered sentient beings include clothes, etc. If it is considered a sentient being, such as when hands are cut off. In the case of being considered an external object, there may also be forms that are not sentient beings, so avoid this situation. Maintaining one's own form, that is, touching and ejaculating while any limb maintains its own form, will lead to defeat, not just touching and ejaculating with the hand. If ejaculation occurs when the body shape changes, it is coarse, such as with a piece of meat. As (the scripture) says. Considered a sentient being, maintaining its form. What can cause failure (referring to defeat) is something other than a wound. The third is the object of ejaculation. The intermediate state refers to something like a hand, if effort is made, it includes everything below the elbow. Through actions such as rubbing, not only through grasping actions, but through rolling and other methods. Not only these two situations, but even without a strong experience of pleasure, it will lead to defeat, which is different. Among them, the first is the pleasure of the first intercourse between a man and a woman. The second is the pleasure of semen flowing out of the penis. The third is the pleasure of being free from the torment of desire immediately after ejaculation. Because it is impossible to experience the first pleasure, doubts about similar situations should be eliminated. Here are ten factors that lead to defeat: ejaculation, the desire to ejaculate, one's own semen, the initial state, touch, friction, the shape of the limb, external objects, being considered a sentient being, maintaining its form. From these factors, what (leads to defeat)?

རུང་གཅིག་མ་ཚང་ན་ནི་སྦོམ་པོའོ། །སྦུབསུ་ཞེས་ཏེ་དང་པོའི་དོན་ནོ་ཤུགས་ཀྱི་གནས་སྐབསུ་ལུས་ཀྱི་བརྩལ་བ་བཏང་ན་སྟེ། རེག་ཅིང་བརྩལ་བ་མ་ཆད་པའི་སེལ་བའོ། །གར་བྱེད་པ་དང་། ནམ་མཁའ་ནི་རེག་ཅིང་བརྩལ་བའི་སེལ་བའོ། །ཕྱོགས་གཞན་དུ་ནི་ཡན་ལག་གི་རྣམ་པའི་སེལ་བའོ། །རྒྱུན་ལས་དང་། རྫི་ཕྱོགས་དང་། མངོན་པར་གསུམ་ནི་ཕྱི་རོལ་སོགས་ཀྱིས་རེག་ཅིང་བརྩལ་བའི་སེལ་བའོ། །མངོན་པར་ནི་སྔར་བཤད་པའི་གསུམ་གྱི་དང་པོའོ། །སྒྲུབ་པ་ནི་ནན་ཏན་བྱེད་པའོ། །དེས་གཞན་གཉིས་ཀྱང་མཚོན་པ་སྟེ། འདིར་ནི་དེ་གསུམ་གྱི་བདེ་བ་ལ་ཡིད་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་བཏགས་ནས་འབྱིན་པའོ། །སྦུབསུ་ནི་དང་པོའི་སེལ་བའོ། །ཆགས་པའི་སེམས་ལ་དབྱུང་འདོད་ཀྱི་ 2-2-34a ཆགས་སེམས་ཞེས་རྣམ་འབྱེད་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་ཟེར་རོ། །གཞལ་བའི་གཞི་ནི་ཡན་ལག་གི་རྣམ་པར་མ་སྨོས་ཀྱང་འགྲུབ་བོ། །ཆགས་སེམས་ཀྱིས་བལྟ་ནའོ། །རང་དང་གཞན་གྱི་ལ་ཉེས་བྱས་དང་། དེ་ཕྲ་མོ་ཟེར་རོ། །རྒྱུན་ལ་ཡང་ཆགས་སེམས་སྦྱར་རོ། །གཡན་པ་འཕྲུག་པ་ནི། ཁྱི་རྔོ་དང་། འབྲུམ་བུ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཉེན་པའོ། །རེག་བྱ་མ་ཡིན་པ་མྱོང་ནས་ཁུ་བ་བྱུང་བ་ལ། བབ་ཅོལ་དུ་དེའི་དོན་མ་ཡིན་པར་ཞུགས་པ་སྦྱར་རོ། །དྲན་ནས་བྱུང་བ་ལ་ནི་རེག་བྱ་དེ་ལ་ཡང་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །བབ་ཅོལ་སོགས་སྦྱོར་རོ། །དེ་གཉིས་ཀྱང་ཉེ་བར་གནས་པ་ལས་ཕྱུང་བ་ཡིན་གྱི་ཆགས་པར་འགྱུར་བའི་གཟུགས་ལ་ལྟའོ་སྙམ་ནས་དེའི་དོན་མ་ཡིན་པར་ཞུགས་པ་ལས་བྱུང་ན་ནི་ཉེས་བྱས་སོ། །ཞུ་བའི་སྐབས་ནས་འབྱུང་བ་ནི། ཁུ་བ་རང་གི་གནས་ནས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་འཕོ་བ་དང་། འཕོས་མ་ཐག་པའོ། །གང་དུ་འཕོ་བ་དང་། འཕོས་པ་ནི་ཡན་ལག་གི་རྣམ་པའི་སྦུབས་ཀྱི་རྩ་བར་རོ། །དབྱུང་བའི་ཆེད་དུ་རྩོམ་པ་བྱས་ཀྱང་བཏང་ན་སྦྱོར་བའོ། །ཤུགས་ཀྱི་སྐབསུ་བཏང་བ་ལ་སྦོམ་པོ་ཡིན་ན་དེའི་སྔ་རོལ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ། གཉིད་མ་ལོག་པའི་བརྩལ་བ་མེད་པར་དང་། བབ་བཅོལ་དུ་བྱུང་བ་ལའོ། །ཅུང་ཟད་དང་། ཡོངས་སུ་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་དང་ཐམས་ཅད་ནས་སོ། །དེ་ཡང་བདག་གིར་བྱེད་པ་ལ་སྦོམ་པོའོ། །ལས་སུ་རུང་བ་མཚོན་པ་སྟེ། མ་རུང་བ་ལ་ཡང་ཞེས་ཟེར་རོ། །སེམས་ཅན་དུ་བགྲང་བས་རེག་པ་ལ་སྦོམ་པོ་དང་དེ་མ་ཡིན་པས་ནི་ཉེས་བྱས་སོ། །དབྱུང་བའི་ཕྱིར་སྨན་འཐུང་ནས་འབྱིན་ན་འགྱུར་བ་ཡོད་ན་སྦོམ་པོ་དང་། མེད་ན་ལྕི་བར་འགྱུར་བས་ཉེས་མེད་དོ། ། 2-2-34b གཞན་གྱི་ཡན་ལག་གི་རྣམ་པ་ལས་འབྱིན་ན་འགྱུར་བ་ཡོད་རུང་མེད་རུང་ཉེས་བྱས་ཏེ། ཤིན་ཏུ་སྨྲས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུལ་བྱེད་ཀྱི་སྐབས་ནས་འབྱུང་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་དང་། དེའི་རྣམ་པར་གནས་པའི་སྤྲོས་པ་ནི། རྣམ་པར་བསྔོས་པ་ནས་དངོས་གཞིའི་བ

【現代漢語翻譯】如果一個不完整，那就是粗罪。'斯布蘇'（sbu bsu）指的是最初的意義，在力量的情況下，如果身體的努力被釋放，接觸和努力不間斷地消除。跳舞和天空是接觸和努力的消除。在其他方面，是肢體形態的消除。持續的活動、方向和三種顯現是外部等接觸和努力的消除。顯現指的是之前所說的三種中的第一種。修行指的是努力。這也代表了其他兩種，這裡指的是通過意識完全附加於這三種的快樂併產生。'斯布蘇'（sbu bsu）是最初的消除。對於貪戀的心，想要去除的貪戀之心被稱為'貪戀之心'，如《分別解脫經》的註釋中所說。測量的基礎即使沒有提到肢體的形態也能成立。如果用貪戀之心去看。對自己和他人犯下的罪行，被稱為微罪。在持續的活動中也要加入貪戀之心。瘙癢是由於狗疥瘡和痘疹等痛苦所困擾。在體驗到非接觸的事物而產生精液時，隨意地加入與此無關的事情。如果是回憶后產生的，那麼對那個接觸的事物也沒有墮落。加入隨意等。如果這兩者是從親近的地方產生的，想著要看會變成貪戀的形象，並由此產生與此無關的事情，那就是微罪。在排泄的時候產生，指的是精液從自身的位置移動到第二瞬間，或者剛移動的時候。移動到哪裡，以及移動到哪裡，指的是肢體形態的管道的根部。即使爲了排出而努力，如果釋放了，那就是結合。如果在力量的情況下釋放是粗罪，那麼爲了消除之前對微罪的懷疑。結合。在沒有睡著的情況下沒有努力，以及隨意產生的情況。稍微和完全指的是從一個方向和所有方向。這也是指擁有，是粗罪。代表了可以做的事情，據說對於不能做的事情也是如此。如果通過計算眾生來接觸，那就是粗罪，如果不是，那就是微罪。爲了排出而喝藥後排出，如果有變化，那就是粗罪，如果沒有，那就是重罪，沒有罪過。如果從他人的肢體形態中排出，無論是否有變化，都是微罪，因為這是應該特別說明的。從調伏者的角度來說，外部和存在於其形態中的戲論，是從完全奉獻到實際的基礎。

【English Translation】 If one is incomplete, it is a gross offense. 'Sbusu' refers to the initial meaning, in the case of strength, if the effort of the body is released, the elimination of contact and effort without interruption. Dancing and the sky are the elimination of contact and effort. In other aspects, it is the elimination of the form of limbs. Continuous activity, direction, and the three manifestations are the elimination of external and other contacts and efforts. Manifestation refers to the first of the three mentioned earlier. Practice refers to effort. This also represents the other two, here referring to the pleasure of these three by fully attaching to it with consciousness and producing it. 'Sbusu' is the initial elimination. For the mind of attachment, wanting to remove the mind of attachment is called 'mind of attachment,' as stated in the commentary of the 'Pratimoksha Sutra'. The basis of measurement can be established even without mentioning the form of limbs. If one looks with the mind of attachment. Offenses committed against oneself and others are called minor offenses. In continuous activity, also add the mind of attachment. Itching is due to the suffering caused by dog mange and pox, etc. When semen is produced after experiencing non-contactable things, casually adding things that are unrelated to it. If it arises from recollection, then there is no downfall even for that contactable thing. Add casualness, etc. If these two arise from being in close proximity, thinking of looking at the form that will become attachment, and arising from engaging in things unrelated to it, then it is a minor offense. Arising from the time of excretion refers to the semen moving from its own position to the second moment, or just after moving. Where it moves to, and where it has moved to, refers to the root of the channel of the form of limbs. Even if one makes effort to excrete, if it is released, it is a combination. If releasing in the case of strength is a gross offense, then to eliminate the suspicion of a minor offense before that. Combination. Without effort in the case of not being asleep, and in the case of arising casually. Slightly and completely refer to from one direction and all directions. This also refers to possessing, which is a gross offense. It represents what can be done, and it is said that it is also the same for what cannot be done. If touching by counting sentient beings is a gross offense, and if not, it is a minor offense. If drinking medicine to excrete and then excreting, if there is a change, it is a gross offense, and if not, it becomes a heavy offense, without offense. If excreting from the form of another's limbs, whether there is a change or not, it is a minor offense, because this is what should be specifically stated. From the perspective of the tamer, the external and the elaboration existing in its form is from complete dedication to the actual basis.

ར་རོ། །སོགས་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་རྣགས་པ། རྣམ་པར་བམ་པ། རྣམ་པར་འབུས་གཞིགས་པ། རྣམ་པར་ཟོས་པ། རྣམ་པར་དམར་བ་རྣམས་བསྡུའོ། །རྣམ་པར་ཞིག་པས་ནི་རྣམ་པར་འཐོར་བ་དག་བསྡུ་སྟེ། ཀླད་པ་བགོ་བ་དང་ཡན་ལག་དང་བྲལ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཞིག་པའོ། །རྨ་ནི་རང་གི་ཡན་ལག་གི་རྣམ་པའི་བུ་ག་སྟེ། །གཞན་གྱི་དེ་འཚིར་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །མོའི་དབང་པོར་ལྷག་པར་སྤྱད་པ་རྩོམ་པའི་ཚེ་ལག་པ་ལ་སོགས་པས་དེ་འཚིར་ན་སྦོམ་པོ་ཡིན་གྱི། ལྷག་པར་སྤྱད་པ་ལ་ཞུགས་ཟིན་པ་འཚིར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྩོམ་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ལྟུང་བ་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་ལྷག་པར་སྤྱད་པར་སྤྱད་པ་ཉིད་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །མོའི་དབང་པོ་དེར་རོ། །དེ་གཉིས་ནི་མི་ཚངས་སྤྱོད་དུ་གཏོགས་པ་སྟེ། ཕྱི་མ་ནི། དེའི་གཟུགས་བརྙན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐེ་བོང་དང་མོ་དབང་མཚོན་པ་སྟེ་བ་སོའི་རིད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཁ་དང་བཤང་ལམ་ཡང་ངོ་། །ཉེ་བར་འགྲོ་བ་ནི་མི་ཚངས་སྤྱོད་དང་། ཁུ་བ་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་ཡིན་ན། དེ་དག་ཏུ་གཏོགས་པ་དང་། འཆག་པ་སོགས་ཀྱི་དོན་དུ་ཡིན་ན། ལྟུང་བ་མེད་དོ། །དབྱུང་བའི་དོན་དུ་གནས་ནས་ཞེས་སོ། །ཚུལ་བཞིན་མིན་པ་ནི་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་སྐྲ་དང་། སེན་མོ་དང་། སོ་དང་། རྐེད་པ་དང་། བརླ་དང་ནུ་མ་སོགས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །འཛིན་པ་ནི་བརྩལ་བ་མེད་པའོ། །འཛག་སྣོད་ལ་དབྱུང་བའི་དོན་མ་ཡིན་པར་ཞུགས་པས། ཁུ་བ་བྱུང་བ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ།། 2-2-35a གཞན་གྱི་ལུས་ཀྱི་རེག་བྱ་ལ་ཆགས་པ་ལ་གསུམ་ལས། རྣམ་འབྱེད་ནས་འབྱུང་བ་ནི། འདི་ལ་ཞེས་སོགས་སོ། །འདིར་བུད་མེད་ཡུལ་དུ་དགོས་པའི་ལྟུང་བ་ལྷག་མ་ལ་གསུམ་དང་། འབའ་ཞིག་པ་ལ་བདུན་ཏེ་བཅུའོ། །འོ་ན་བུད་མེད་ཡུལ་དུ་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་མི་སྡུད་པར་འདི་ཙམ་ཞིག་སྡུད་པ་ཅི་ཞེ་ན། འདི་རྣམས་ལ་དོན་གོ་དང་། རྟེན་གྱི་ཡན་ལག་གཉིས་པོ་དགོས་ལ། དགེ་སློང་མ་ཡུལ་དུ་དགོས་པའི་ལྟུང་བ་རྣམས་ལ། དེ་གཉིས་མི་དགོས་པར་མ་བཤད་དེ། མདོར་ན་ཡན་ལག་གཉིས་པོ་དགོས་པའི་བུད་མེད་ཡུལ་དུ་དགོས་པ་རྣམས་བསྡུས་སོ། ཞེས་ཟེར་རོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ། དེ་ལྟ་ན་དགེ་སློང་མ་ལས་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་དགག་བྱ་ཆགས་པ་འགེགས་སམ། མི་འགེགས། དང་པོ་ལྟར་ན་མཚན་མི་མཐུན་པ་ཡན་ལག་ཏུ་མི་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྡེག་པ་བཞིན་ནོ། །མ་ལས་གྱུར་པ་རྣམས་ཕ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཆགས་པ་ནི་མི་འགེགས་ལ། གཞན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡན་ལག་གཉིས་དགོས་ཏེ། དེ་ལ་ཆགས་པ་རྫོགས་པ་ལྟར་གཞན་ལ་མ་ཡིན་པས་སོ། །གལ་ཏེ་དོན་ལ་དགོས་ཀྱང་བློས་མི་དགོས་ཏེ། སྡོམ་པ་དག་པ་དང་ལྡན་པའི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞོན་ནུ་མ་ནི་ཉི་ཤུ་དང་ཁྱིམ་སོ་བཟུང་བ་ལོ་བཅིུས་པ་ལ་སྡོམ་པོ་སྟེར་བས་དེས་རྟེན་རུང་གྲུབ་ཅ

【現代漢語翻譯】 ར་རོ། །སོགས་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་རྣགས་པ། རྣམ་པར་བམ་པ། རྣམ་པར་འབུས་གཞིགས་པ། རྣམ་པར་ཟོས་པ། རྣམ་པར་དམར་བ་རྣམས་བསྡུའོ། །（被啃咬等包括了各種被啃食、被咬碎、被蟲蛀、被吃掉、被弄紅的情況。） རྣམ་པར་ཞིག་པས་ནི་རྣམ་པར་འཐོར་བ་དག་བསྡུ་སྟེ། ཀླད་པ་བགོ་བ་དང་ཡན་ལག་དང་བྲལ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཞིག་པའོ། །（被破壞包括了各種被分散的情況，如頭骨破裂和肢體分離。） རྨ་ནི་རང་གི་ཡན་ལག་གི་རྣམ་པའི་བུ་ག་སྟེ། །གཞན་གྱི་དེ་འཚིར་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །（傷口是自身肢體上的孔洞，如果擠壓他人的傷口，則犯下惡作。） མོའི་དབང་པོར་ལྷག་པར་སྤྱད་པ་རྩོམ་པའི་ཚེ་ལག་པ་ལ་སོགས་པས་དེ་འཚིར་ན་སྦོམ་པོ་ཡིན་གྱི། ལྷག་པར་སྤྱད་པ་ལ་ཞུགས་ཟིན་པ་འཚིར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྩོམ་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ལྟུང་བ་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་ལྷག་པར་སྤྱད་པར་སྤྱད་པ་ཉིད་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །（當開始對女性性器官進行性行為時，如果用手等擠壓該部位，則屬於粗暴行為。但如果已經開始性行為，則不應擠壓，因為這已經構成了一個整體行為，一次墮落就包含了性行為中的性行為。） མོའི་དབང་པོ་དེར་རོ། །དེ་གཉིས་ནི་མི་ཚངས་སྤྱོད་དུ་གཏོགས་པ་སྟེ། ཕྱི་མ་ནི། དེའི་གཟུགས་བརྙན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །（女性性器官是性行為的對象。這兩者都屬於非梵行，後者是因為它是性行為的影像。） མཐེ་བོང་དང་མོ་དབང་མཚོན་པ་སྟེ་བ་སོའི་རིད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཁ་དང་བཤང་ལམ་ཡང་ངོ་། །（用拇指和舌頭等代表女性性器官，以及口和肛門也是。） ཉེ་བར་འགྲོ་བ་ནི་མི་ཚངས་སྤྱོད་དང་། ཁུ་བ་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་ཡིན་ན། དེ་དག་ཏུ་གཏོགས་པ་དང་། འཆག་པ་སོགས་ཀྱི་དོན་དུ་ཡིན་ན། ལྟུང་བ་མེད་དོ། །（接近是爲了性行為和射精的目的，則屬於非梵行；如果是爲了小便等目的，則沒有墮落。） དབྱུང་བའི་དོན་དུ་གནས་ནས་ཞེས་སོ། །（從射精的目的出發。） ཚུལ་བཞིན་མིན་པ་ནི་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་སྐྲ་དང་། སེན་མོ་དང་། སོ་དང་། རྐེད་པ་དང་། བརླ་དང་ནུ་མ་སོགས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །（不如法是指爲了射精的目的，而對頭髮、指甲、牙齒、腰部、大腿和乳房等產生想法。） འཛིན་པ་ནི་བརྩལ་བ་མེད་པའོ། །（抓住是指沒有施力。） འཛག་སྣོད་ལ་དབྱུང་བའི་དོན་མ་ཡིན་པར་ཞུགས་པས། ཁུ་བ་བྱུང་བ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ།།（進入排泄器官並非爲了射精的目的，即使射精也沒有墮落。） གཞན་གྱི་ལུས་ཀྱི་རེག་བྱ་ལ་ཆགས་པ་ལ་གསུམ་ལས། རྣམ་འབྱེད་ནས་འབྱུང་བ་ནི། འདི་ལ་ཞེས་སོགས་སོ། །（對於貪戀他人身體的觸覺有三種情況，從區分中產生的是「對這個」等等。） འདིར་བུད་མེད་ཡུལ་དུ་དགོས་པའི་ལྟུང་བ་ལྷག་མ་ལ་གསུམ་དང་། འབའ་ཞིག་པ་ལ་བདུན་ཏེ་བཅུའོ། །（這裡，需要以女性為對象的墮落有三種剩餘情況，以及七種單獨情況，共十種。） འོ་ན་བུད་མེད་ཡུལ་དུ་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་མི་སྡུད་པར་འདི་ཙམ་ཞིག་སྡུད་པ་ཅི་ཞེ་ན། འདི་རྣམས་ལ་དོན་གོ་དང་། རྟེན་གྱི་ཡན་ལག་གཉིས་པོ་དགོས་ལ། དགེ་སློང་མ་ཡུལ་དུ་དགོས་པའི་ལྟུང་བ་རྣམས་ལ། དེ་གཉིས་མི་དགོས་པར་མ་བཤད་དེ། མདོར་ན་ཡན་ལག་གཉིས་པོ་དགོས་པའི་བུད་མེད་ཡུལ་དུ་དགོས་པ་རྣམས་བསྡུས་སོ། ཞེས་ཟེར་རོ། །（那麼，為什麼不包括所有需要以女性為對象的墮落，而只包括這些呢？因為這些需要理解意義和作為基礎的肢體這兩個條件。而對於需要以比丘尼為對象的墮落，並沒有說不需要這兩個條件。總之，這裡包括了需要這兩個條件的、需要以女性為對象的所有情況。） ཁ་ཅིག་ན་རེ། དེ་ལྟ་ན་དགེ་སློང་མ་ལས་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་དགག་བྱ་ཆགས་པ་འགེགས་སམ། མི་འགེགས། དང་པོ་ལྟར་ན་མཚན་མི་མཐུན་པ་ཡན་ལག་ཏུ་མི་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྡེག་པ་བཞིན་ནོ། །མ་ལས་གྱུར་པ་རྣམས་ཕ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཆགས་པ་ནི་མི་འགེགས་ལ། གཞན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡན་ལག་གཉིས་དགོས་ཏེ། དེ་ལ་ཆགས་པ་རྫོགས་པ་ལྟར་གཞན་ལ་མ་ཡིན་པས་སོ། །（有些人說，如果是這樣，那麼對於從比丘尼轉變而來的人，應該禁止貪戀嗎？或者不禁止？如果按照第一種說法，那麼不同的性別就不需要作為肢體了，就像毆打一樣。從母親轉變而來的人也會從父親那裡產生，因為貪戀是無法禁止的，而且其他方面是相同的。如果按照第二種說法，那麼就需要兩個肢體，因為對她的貪戀是完整的，而對其他人則不是。） གལ་ཏེ་དོན་ལ་དགོས་ཀྱང་བློས་མི་དགོས་ཏེ། སྡོམ་པ་དག་པ་དང་ལྡན་པའི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞོན་ནུ་མ་ནི་ཉི་ཤུ་དང་ཁྱིམ་སོ་བཟུང་བ་ལོ་བཅིུས་པ་ལ་སྡོམ་པོ་སྟེར་བས་དེས་རྟེན་རུང་གྲུབ་ཅ（如果實際上需要，但從意念上不需要，因為這包含在具有清凈戒律的人之中。例如，對於二十歲的年輕女子和守寡十年的人給予戒律，這樣就完成了作為基礎的資格。）

【English Translation】 ར་རོ། །སོགས་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་རྣགས་པ། རྣམ་པར་བམ་པ། རྣམ་པར་འབུས་གཞིགས་པ། རྣམ་པར་ཟོས་པ། རྣམ་པར་དམར་བ་རྣམས་བསྡུའོ། །(Being bitten, etc., includes various situations of being gnawed, crushed, worm-eaten, eaten, and reddened.) རྣམ་པར་ཞིག་པས་ནི་རྣམ་པར་འཐོར་བ་དག་བསྡུ་སྟེ། ཀླད་པ་བགོ་བ་དང་ཡན་ལག་དང་བྲལ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཞིག་པའོ། །(Being destroyed includes various situations of being scattered, such as the skull being broken and limbs being separated.) རྨ་ནི་རང་གི་ཡན་ལག་གི་རྣམ་པའི་བུ་ག་སྟེ། །གཞན་གྱི་དེ་འཚིར་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །(A wound is a hole in one's own limb. If one squeezes another's wound, it is a wrong action.) མོའི་དབང་པོར་ལྷག་པར་སྤྱད་པ་རྩོམ་པའི་ཚེ་ལག་པ་ལ་སོགས་པས་དེ་འཚིར་ན་སྦོམ་པོ་ཡིན་གྱི། ལྷག་པར་སྤྱད་པ་ལ་ཞུགས་ཟིན་པ་འཚིར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྩོམ་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ལྟུང་བ་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་ལྷག་པར་སྤྱད་པར་སྤྱད་པ་ཉིད་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །(When starting to engage in sexual activity with a woman's sexual organ, if one squeezes that part with hands, etc., it is a rough action. But if one has already started sexual activity, one should not squeeze, because it has become one complete action, and one transgression includes the act of engaging in sexual activity within sexual activity.) མོའི་དབང་པོ་དེར་རོ། །དེ་གཉིས་ནི་མི་ཚངས་སྤྱོད་དུ་གཏོགས་པ་སྟེ། ཕྱི་མ་ནི། དེའི་གཟུགས་བརྙན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །(The female sexual organ is the object of sexual activity. Both of these belong to non-celibacy, the latter because it is an image of sexual activity.) མཐེ་བོང་དང་མོ་དབང་མཚོན་པ་སྟེ་བ་སོའི་རིད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཁ་དང་བཤང་ལམ་ཡང་ངོ་། །(Using the thumb and tongue, etc., to represent the female sexual organ, as well as the mouth and anus.) ཉེ་བར་འགྲོ་བ་ནི་མི་ཚངས་སྤྱོད་དང་། ཁུ་བ་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་ཡིན་ན། དེ་དག་ཏུ་གཏོགས་པ་དང་། འཆག་པ་སོགས་ཀྱི་དོན་དུ་ཡིན་ན། ལྟུང་བ་མེད་དོ། །(Approaching is non-celibacy, and if it is for the purpose of ejaculation, it belongs to that. If it is for the purpose of urination, etc., there is no transgression.) དབྱུང་བའི་དོན་དུ་གནས་ནས་ཞེས་སོ། །(Starting from the purpose of ejaculation.) ཚུལ་བཞིན་མིན་པ་ནི་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་སྐྲ་དང་། སེན་མོ་དང་། སོ་དང་། རྐེད་པ་དང་། བརླ་དང་ནུ་མ་སོགས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །(Improper means having thoughts about hair, nails, teeth, waist, thighs, and breasts, etc., for the purpose of ejaculation.) འཛིན་པ་ནི་བརྩལ་བ་མེད་པའོ། །(Grasping means without exerting force.) འཛག་སྣོད་ལ་དབྱུང་བའི་དོན་མ་ཡིན་པར་ཞུགས་པས། ཁུ་བ་བྱུང་བ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ།།(Entering the excretory organ not for the purpose of ejaculation, there is no transgression even if semen is produced.) གཞན་གྱི་ལུས་ཀྱི་རེག་བྱ་ལ་ཆགས་པ་ལ་གསུམ་ལས། རྣམ་འབྱེད་ནས་འབྱུང་བ་ནི། འདི་ལ་ཞེས་སོགས་སོ། །(Regarding attachment to the touch of another's body, there are three types. That which arises from discrimination is 'to this,' etc.) འདིར་བུད་མེད་ཡུལ་དུ་དགོས་པའི་ལྟུང་བ་ལྷག་མ་ལ་གསུམ་དང་། འབའ་ཞིག་པ་ལ་བདུན་ཏེ་བཅུའོ། །(Here, there are three remaining transgressions that require a female object, and seven solitary ones, totaling ten.) འོ་ན་བུད་མེད་ཡུལ་དུ་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་མི་སྡུད་པར་འདི་ཙམ་ཞིག་སྡུད་པ་ཅི་ཞེ་ན། འདི་རྣམས་ལ་དོན་གོ་དང་། རྟེན་གྱི་ཡན་ལག་གཉིས་པོ་དགོས་ལ། དགེ་སློང་མ་ཡུལ་དུ་དགོས་པའི་ལྟུང་བ་རྣམས་ལ། དེ་གཉིས་མི་དགོས་པར་མ་བཤད་དེ། མདོར་ན་ཡན་ལག་གཉིས་པོ་དགོས་པའི་བུད་མེད་ཡུལ་དུ་དགོས་པ་རྣམས་བསྡུས་སོ། ཞེས་ཟེར་རོ། །(Why not include all transgressions that require a female object, but only these? Because these require both understanding the meaning and the two limbs as a basis. And for transgressions that require a bhikshuni as an object, it is not said that these two are not needed. In short, it includes all those that require a female object and require these two limbs.) ཁ་ཅིག་ན་རེ། དེ་ལྟ་ན་དགེ་སློང་མ་ལས་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་དགག་བྱ་ཆགས་པ་འགེགས་སམ། མི་འགེགས། དང་པོ་ལྟར་ན་མཚན་མི་མཐུན་པ་ཡན་ལག་ཏུ་མི་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྡེག་པ་བཞིན་ནོ། །མ་ལས་གྱུར་པ་རྣམས་ཕ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཆགས་པ་ནི་མི་འགེགས་ལ། གཞན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡན་ལག་གཉིས་དགོས་ཏེ། དེ་ལ་ཆགས་པ་རྫོགས་པ་ལྟར་གཞན་ལ་མ་ཡིན་པས་སོ། །(Some say, if that is the case, should attachment, which is to be rejected, be prevented for those who have transformed from bhikshunis? Or not prevented? According to the first, different genders would not be needed as limbs, like beating. Those transformed from mothers would also arise from fathers, because attachment is not prevented, and the rest is the same. According to the second, two limbs are needed, because attachment to her is complete, but not to others.) གལ་ཏེ་དོན་ལ་དགོས་ཀྱང་བློས་མི་དགོས་ཏེ། སྡོམ་པ་དག་པ་དང་ལྡན་པའི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞོན་ནུ་མ་ནི་ཉི་ཤུ་དང་ཁྱིམ་སོ་བཟུང་བ་ལོ་བཅིུས་པ་ལ་སྡོམ་པོ་སྟེར་བས་དེས་རྟེན་རུང་གྲུབ་ཅ(Even if it is needed in reality, it is not needed in mind, because it is included among those who possess pure vows. For example, giving vows to a young woman of twenty and a widow who has kept her household for ten years, thus completing the qualification as a basis.)

ིང་། ཐ་སྙད་དང་མི་ལྡན་པ་མཛེས་པས་བར་ཆད་ཡིན་པས་དེ་ལ་སྡོམ་པ་སྟེར་བ་བཀག་པས་ཐ་སྙད་དང་ལྡན་པར་གྲུབ་བོ་ཟེར་ན། མཛེས་པའི་བར་ཆད་ཅན་ལ་བྱིན་ན་སྐྱེ་བ་དང་། སྐྱེས་ནས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་སྲིད་དེ། རྣ་བའི་སྦུབས་དགགས་པ་དང་། དབུས་པས་མཐའ་འཁོབ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་། དོན་མི་དགེ་བའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྡོམ་པ་ 2-2-35b དང་ལྡན་ཡང་། ཡན་ལག་གཉིས་སྨོས་དགོས་སོ། །གནང་མི་དགོས་པས་མ་བཤད་པ་དེ་ལུང་དུ་ཡིན་ན། ཞུ་བ་ནས། དོན་གོ་དགོས་པར་ཀུན་ལ་སེལ་བའི་ཆ་ནས་བཤད་ལ། རྟེན་རུང་ནི་འགྲེང་བ་ལ་དངོས་སུ་གཞོན་ནུ་མ་ལ་སྨད་པར་བཤད་ཅིང་། གཞན་ལ་ལུང་མཐུན་དུ་སྦྱོར་དགོས་པ་དང་འགལ་ལོ། །བསྟན་བཅོས་སུ་ཡིན་ན་སྤྱིར་བསྟན་པ་གཉིས་ཀ་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཞན་ཡང་བཅུ་པོའི་བདུན་ལ་རྟེན་རུང་དང་། གསུམ་པ་དོན་གོ་སྨོས་པ་དེ་ཕན་ཚུན་དུ་འཁྲུལ་བའམ། སོ་སོར་ངེས། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། རེག་པ་སོཌ་བདུན་ལ་ཞུས་པ་ནས། སེལ་བའི་ཆ་ནས་ཐ་སྙད་བཤད་པ་དང་། འཁྲིག་ཚིག་སོགས་གསུམ་ལ་འདུལ་བྱེད་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཆོས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ནི་ཞེས་བཤད་པའི་རུང་མཐུན་གྱིས་རྟེན་རུང་དགོས་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །རིགས་པ་ཡང་དགག་བྱ་ཆགས་པ་འགེགས་སམ། མི་འགེགས། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། སྔར་ལྟར་དང་། སྔ་མ་བཤད་པ་ལྟར་ན། བདུན་ལ་དོན་གོ་དང་། གསུམ་ལ་རྟེན་རུང་དགོས་ཏེ། དེ་གཉིས་ལ་དགག །བཟློག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་འཁྲུལ་མ་ཡིན་ན་ངེས་ཅན་དུ་སྨོས་པའི་ཕྱིར། ལུང་གི་ཐད་ཀའི་དོན་ཙམ་བསྡུས་པས་ཞེ་ན། སྔར་འདི་རྣམས་ཡན་ལག་གཉིས་དགོས་པ་རྣམས་བསྡུས་པར་འདོད་པ་ཉམསོ། །དེས་ན་རང་ལུགས་ནི། ཐད་ཀ་བའི་དོན་ཙམ་བསྡུས་པ་ཡིན་ཞིང་། ཡན་ལག་གཉིས་ཀྱང་འཁྲུལ་མའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །ཁྱིམ་པ་མོ་ལ་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་ཕྱི་རོལ་པའི་རབ་བྱུང་མོ་ལ་ཡང་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངསོ། །དེ་ལྟར་ལྟུང་བ་བཅུ་ལ་སྤྱིར་བུད་མེད་དགོས་པ་ཙམ་དུ་འདྲ་བ་ལས། ཡན་ལག་གི་ཁྱད་པར་མ་གསུངས་པ་ནི། ལྔ་ལས། རིག་པའི་སྐྱེས་པ་མེད་པའི་ཡན་ལག་ནི། ལམ་དུ་ 2-2-36a འགྲོ་བ་དང་། ཆོས་སྟོན་པ་གཉིས་ལ་སྟེ། སྔ་མ་ལ་སོ་ཐར་ལས་མ་སྨོས་ཀྱང་ཆོས་སྟོན་པ་ལ་རིགས་པའི་སྐྱེས་བ་མེད་པ་གསུངས་པའི་གནད་མཚུངས་སྦྱར་བའོ། །སྤྱིར་ཁྲིམས་གྲོགས་ཙམ་དང་། མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དབེན་པ་ན་འདུག་འགྲེང་ལ་བུད་མེད་ཙམ་དང་། ཉལ་པོ་བྱེད་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པར་ནུས་པ་དང་། ལྷན་ཅིག་ཉལ་བ་ལ་བསྲུང་ནུས་པ་ཙམ་གྱི་ཁྲིམས་གྲོགས་ཀྱིས་ཆོག་གོ། ཁྲིམས་གྲོགས་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ནི།ལམ་དུ་འགྲོ་བ་དང་། ཆོས་སྟོན་པ་ལ་དགོས་པས། མི་སྨྲ་ཤེས་དོན་གོ་བསམ་པ་དང་། ལུས་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ། སྐྱེས་པའི་མཚན་རྐྱང་པ་དང་ལྡན་པ། འགྱུར་བ་མི

【現代漢語翻譯】如果有人說，因為不具足相貌而成為美的障礙，所以禁止給予其戒律，因此就成立了具足相貌的說法。那麼，如果給予有美的障礙者戒律，可能會導致出生，即使出生后也可能如此。堵塞耳朵的孔隙，以及因為愚癡而前往邊地，這些都被認為是屬於不善的差別。因此，即使具足戒律，也需要說明兩個支分。如果認為不需要給予（戒律）所以沒有說，這是經文中的意思，那麼從『請求』開始，就必須理解其含義，這是從普遍消除的角度來說明的。而『可依』是指直接貶低站立的年輕女子，與其他經文的符合之處相違背。如果是論典中的意思，那麼與普遍說明兩者相違背。此外，十事中的七事說『可依』，而三事說『理解含義』，這是否彼此混淆，還是各自確定？如果是後者，那麼對於觸控等七事，從『請求』開始，從消除的角度說明了相貌；而對於淫語等三事，從調伏者的角度說『不是具有神通之法』，這與通過符合之處來說明需要『可依』相違背。從理性的角度來說，是要阻止貪慾的產生，還是不阻止？如果是後者，那麼就和之前一樣；如果是前者，那麼就像之前所說的那樣，七事需要理解含義，而三事需要『可依』，因為這兩者是被否定的，而不是相反的。如果支分沒有混淆，那麼是因為確定地說明了。如果只是總結了經文的直接含義，那麼之前認為這些都需要兩個支分的觀點就消失了。因此，自己的觀點是，只是總結了直接的含義，而兩個支分也沒有混淆。他們這樣說。在向在家女眾開示時，也說對外道出家女眾犯了過失。這樣，在十種墮罪中，普遍來說，都需要女性，但沒有說明支分的差別，這是因為在五事中，沒有智慧男性的支分，是指在道路上行走和說法這兩件事上。雖然前者在別解脫戒中沒有提到，但後者說了沒有智慧男性，這是相同的要點。一般來說，有作為法律助伴的和具有相狀的兩種，第一種是，在隱蔽處居住站立時，只需要女性，在做不凈行時，能夠阻止，一起睡覺時，只需要能夠守護的法律助伴就足夠了。而具有相狀的法律助伴，是在道路上行走和說法時需要的，即不說但能理解含義思考，身體自然安住，具足男性的單獨特徵，不會改變。

【English Translation】 If someone says that not possessing beauty is an obstacle to beauty, therefore prohibiting the giving of vows to them, thus establishing the statement of possessing beauty. Then, if vows are given to those with obstacles to beauty, it may lead to birth, and even after birth, it may be the same. Blocking the ear canals, and going to remote areas due to ignorance, these are considered to belong to the distinctions of non-virtue. Therefore, even if possessing vows, it is necessary to state the two limbs. If it is thought that it is not necessary to give (vows) so it was not said, and this is the meaning in the scriptures, then from 'request' onwards, it is necessary to understand its meaning, which is explained from the perspective of universal elimination. And 'reliance' refers to directly belittling a standing young woman, which contradicts the conformity with other scriptures. If it is the meaning in the treatises, then it contradicts the universal explanation of both. Furthermore, the seven matters of the ten matters say 'reliance', while the three matters say 'understanding the meaning', is this mutually confused, or are they each determined? If it is the latter, then for the seven matters such as touching, from 'request' onwards, the appearance is explained from the perspective of elimination; and for the three matters such as obscene language, from the perspective of the subduer, it is said 'not a dharma possessing magical powers', which contradicts the statement that 'reliance' is needed through conformity. From a rational perspective, is it to prevent the arising of desire, or not to prevent it? If it is the latter, then it is the same as before; if it is the former, then as mentioned before, the seven matters need to understand the meaning, and the three matters need 'reliance', because these two are negated, not the opposite. If the limbs are not confused, then it is because they are definitely stated. If it is only summarizing the direct meaning of the scriptures, then the view that these all need two limbs disappears. Therefore, one's own view is that it is only summarizing the direct meaning, and the two limbs are not confused. They say this. When teaching to laywomen, it is also said that it is a fault to commit offenses with female renunciates of other traditions. Thus, in the ten transgressions, generally speaking, women are needed, but the differences in the limbs are not explained, because in the five matters, the limb of not having a wise man refers to walking on the road and teaching the Dharma. Although the former is not mentioned in the Pratimoksha, the latter says that there is no wise man, which is the same key point. Generally speaking, there are two types: those who are merely legal companions and those who possess characteristics. The first is that when residing and standing in secluded places, only women are needed, and when engaging in impure conduct, they are able to prevent it, and when sleeping together, only legal companions who are able to protect are sufficient. And legal companions who possess characteristics are needed when walking on the road and teaching the Dharma, that is, those who do not speak but can understand the meaning and think, whose bodies naturally abide, who possess the single characteristic of a man, and do not change.

་སྟོན་པ་དང་། ལོང་བ་མ་ཡིན་པ། ཐོས་པའི་ཉེ་འཁོར་བ་གནས་པ་དེ། བརྒྱད་དམ་དགུ་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་དོན་གོ་བ་ནི། རིགས་ཏེ་འཁྲིག་པ་ལྡན་པའི་བརྗོད་པ་དང་། སྤྱོད་པ་ཤེས་པའོ། །འགྱུར་བ་རྟེན་པ་ནི། སྤྱོད་པ་དང་། མཚན་གྱི་སྒོ་ནས་སོ། །གླིང་གཅིག་པ་ཡང་བསྣན་དགོས་སོ། །མཚན་གྱི་ཡན་ལག་ནི་མཚན་གཉིས་པ་སྐྱེས་པའི་མཚན་ཤས་ཆེ་བའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ལ་ནི། མཚན་གཅིག་ཤོས་བུད་མེད་ཀྱི་མཚན་དོན་མེད་པ་སྟེ་དེས་སྔ་མ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱས་པ་མེད་དོ། །བཟློག་པ་ལ་དེ་ལྟ་རོ། །མདོར་ན་མཚན་གང་ཤས་ཆེ་བ་དེས་དེའི་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་ན་ཆུང་བ་དེ་ཡོད་ཀྱང་མཚན་གཉིས་ལ་བརྟེན་པའི་ལྟུང་བ་རྫོགས་པར་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཏེ། འདི་ལྟར་བུད་མེད་ཀྱི་མཚན་ཤས་ཆེ་ན། དགེ་སློང་ལ་བུད་མེད་ཀྱི་སྐབས་ཀྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ལ། སྐྱེས་པའི་མཚན་ཤས་ཆེ་ན། 2-2-36b དགེ་སློང་མ་ལ་སྐྱེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཚེ་རེག་པ་སོགས་བཅུ་ལ་བུད་མེད་ཀྱི་མཚན་རྐྱང་པ་དང་། དེ་ཤས་ཆེ་བ་གཉིས་ལྟུང་བ་ལ་འདྲའོ། །འོ་ན་སྐྱེས་པའི་མཚན་ཤས་ཆེ་བའི་རིགས་པའི་སྐྱེས་པ་དེ་ཁྲིམས་གྲོགས་ལ་འདྲའོ་ཞེ་ན། རིགས་པའི་སྐྱེས་པ་མཚན་གཉིས་པ་དང་ལྡན་པས་བུད་མེད་དང་ལམ་དུ་འགྲོ་བ་དང་། དེ་ལ་ཆོས་སྟོན་ལ་ཕྱེད་ཉིད་དེ་ཉེས་བྱས་སོ། །འདིར་ཞེས་པ་ལ་མཚན་ཅིག་ཤོས་མོའི་མཚན་གྱི་སྐབས་འདིར། ཞེས་གསུངས་པ་ནི། མོའི་མཚན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་པ་ཡན་ལག་ཏུ་དགོས་བླ་ན་སྐབས་འདིར་ཞེས་ཡུལ་ལ་གཟུང་གི། གྲོགས་ལ་མི་གཟུང་ངོ་། །འདི་ལ་བྱེད་པ་པོ་བུད་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་ན། བུད་མེད་ཐམས་ཅད་དམ། བྱེ་བྲག་འགའ་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། འོག་མ་ཞེས་ཏེ། ལེགས་ཉེས་སྨྲས་བའི་སྒྲ་དང་། དོན་ཤེས་པའི་མཐུ་ཡོད་ན་དངོས་གཞིའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་གྱི། བུད་མེད་ཙམ་གྱི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ལ་ཞེས་པ་ནི་འབའ་ཞིག་པ་དྲུག་ལ་མཛད་ཀྱང་དེ་མ་ཐག་ཏུ། མཐུ་ཡོད་པའི་བུད་མེད་ལ་ལུས་ཀྱི་རེག་པའི་དགེ་འདུན་ལྷག་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་མཐུ་མེད་ན་ཉེས་པ་སྦོམ་པོའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་རེག་པ་དང་བཅས་པ་བདུན་ལ་ནི། འཁྲིག་པ་བསྟེན་པའི་མཐུ་ཡོད་ན་བུད་མེད་དེ་དངོས་གཞིའི་བྱེད་པ་པོའོ། །འདི་གཉིས་ཡན་ལག་འཁྲུལ་མར་འདོད་ཀྱང་མི་འཐད་པ་འདྲ་སྟེ། རྩ་འགྲེལ་གཉིས་ཀར་ངེས་ཅན་དུ་མཛད་ལ། དོན་ལ་ཡང་། གསུམ་པོ་ངག་གི་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་པའི་དོན་གོ་དགོས་ཀྱང་གཞན་བདུན་ཏེ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གོང་མ་གསུམ་གྱི་དགག་བྱ་རྫོགས་པ་རྟེན་རུང་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་སྙམ་པ་སྣང་སྟེ་དཔྱད་དོ། །མཐུ་སྟོབས་ཡོད་པ་ལས་གཞན་དུ་མེད་ན་ཚིག་ 2-2-37a འོག་མའི་བྱེད་པ་པོར་འགྱུར་ཏེ། མཐུ་ཡོད་པ་ལ་བར་དུ་བཅད་པའི་ཚེ། རེག་ན་སྦོམ་པ

【現代漢語翻譯】『導師』（ston pa，teacher）和『非盲人』（long ba ma yin pa），是指那些聽聞佛法后住在附近的僧人，他們被稱為『八』或『九』。理解其含義在於，他們具有『種姓』（rigs，lineage），即具備性行為能力的表達和行為知識。『轉變所依』（』gyur ba rten pa）是指通過行為和性別的途徑。還需要加上『同一區域』（gling gcig pa）。性別的分支是指，在具有雙重性別特徵的人中，如果男性特徵占主導地位，那麼另一種性別，即女性特徵，就沒有意義，因為它會損害前者，因此沒有任何作用。反之亦然。總之，如果哪種性別特徵占主導地位，並且能夠發揮其功能，即使較小的性別特徵存在，也會導致依賴雙重性別而產生的墮落圓滿。例如，如果女性特徵占主導地位，那麼比丘（dge slong，monk）會犯下與女性相關的全部罪過；如果男性特徵占主導地位，那麼比丘尼（dge slong ma，nun）會犯下與男性相關的全部罪過。在這種情況下，對於『觸控』（reg pa）等十種行為，單獨的女性特徵或女性特徵占主導地位的情況，其墮落程度是相似的。那麼，如果男性特徵占主導地位的『理性男性』（rigs pa』i skyes pa）是否類似於『戒律同伴』（khrims grogs）呢？如果『理性男性』具有雙重性別特徵，與女性同行，並向其傳授佛法，則只構成一半的罪過，即輕罪。這裡所說的『在此』（』dir），指的是在另一種性別，即女性性別的場合。正如所說，如果能夠發揮女性性別的功能，則需要一個額外的肢體，即在此場合，應將其視為一個地點，而不是一個同伴。如果說『這裡，行為者是女性』（』di la byed pa po bu dmed do zhes smras na），那麼是指所有女性，還是指某些特定的女性呢？是指後者，也就是說，如果具備辨別善惡的言語能力和理解能力，那麼她才是真正的行為者，而不僅僅是女性。『對於其他人』（gzhan la zhes pa）是指，即使只對六種人這樣做，但緊接著又說，『如果對有能力的女性進行身體接觸，那麼剩餘的僧團罪（dge 』dun lhag ma）是什麼？如果沒有能力，則是重罪』。因此，對於包括觸控在內的七種行為，如果具備性行為能力，那麼該女性才是真正的行為者。雖然有人認為這兩者是錯誤的肢體，但這似乎是不合理的，因為在根本論和註釋中都明確地說明了這一點，而且在意義上也是如此。前三者需要理解依賴於語言表達的含義，但其他七者則不然。此外，前三者的否定對象是完整的，不需要依賴於可依賴的對象，這似乎是顯而易見的，需要進一步研究。如果除了有能力的人之外沒有其他人，那麼就會成為後續語句的行為者。如果在有能力的人之間設定障礙，那麼觸控就會構成重罪。

【English Translation】『Teacher』 (ston pa) and 『non-blind』 (long ba ma yin pa) refer to those monks who, having heard the Dharma, reside nearby, and they are called 『eight』 or 『nine.』 Understanding its meaning lies in their possessing 『lineage』 (rigs), that is, knowledge of expression and behavior with sexual capacity. 『Basis of transformation』 (』gyur ba rten pa) refers to the path through behavior and gender. It is also necessary to add 『same region』 (gling gcig pa). The branch of gender refers to the fact that among those with dual gender characteristics, if the male characteristic is dominant, then the other gender, the female characteristic, is meaningless because it harms the former, and therefore has no effect. The reverse is also true. In short, if whichever gender characteristic is dominant and able to function, even if the smaller gender characteristic exists, it will lead to the complete downfall arising from reliance on dual gender. For example, if the female characteristic is dominant, then a bhikshu (dge slong, monk) will commit all the transgressions related to women; if the male characteristic is dominant, then a bhikshuni (dge slong ma, nun) will commit all the transgressions related to men. In this case, for the ten actions such as 『touching』 (reg pa), the degree of downfall is similar for a single female characteristic or a dominant female characteristic. Then, if a 『rational male』 (rigs pa』i skyes pa) with a dominant male characteristic is similar to a 『discipline companion』 (khrims grogs)? If a 『rational male』 has dual gender characteristics, walks with a woman, and teaches her the Dharma, then it only constitutes half a transgression, that is, a minor offense. Here, 『here』 (』dir) refers to the occasion of the other gender, that is, the female gender. As it is said, if it is able to perform the function of the female gender, then an additional limb is needed, that is, in this occasion, it should be regarded as a place, not a companion. If it is said 『here, the actor is a woman』 (』di la byed pa po bu dmed do zhes smras na), then does it refer to all women, or to certain specific women? It refers to the latter, that is, if she has the ability to discern good and evil speech and the ability to understand, then she is the real actor, not just a woman. 『For others』 (gzhan la zhes pa) means that even if it is done only to six people, but immediately it is said, 『If there is physical contact with a capable woman, then what is the remaining sangha offense (dge 』dun lhag ma)? If there is no ability, then it is a serious offense.』 Therefore, for the seven actions including touching, if there is sexual capacity, then that woman is the real actor. Although some think that these two are wrong limbs, it seems unreasonable, because it is clearly stated in both the root text and the commentary, and it is also so in meaning. The first three need to understand the meaning based on linguistic expression, but the other seven are not. In addition, the object of negation of the first three is complete and does not need to rely on a dependable object, which seems obvious and needs further study. If there is no one other than the capable one, then it will become the actor of the following statement. If an obstacle is placed between the capable ones, then touching will constitute a serious offense.

ོ་ནི་མཐུ་མེད་པ་ལ་ཉེས་བྱས། །མཐུ་ཡོད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཉལ་བ་སོགས་ལ་ལྟུང་བྱེད་ནི་མེད་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །ཕོ་མོའི་མཚན་གང་ཡང་མེད་ཀྱང་། དབྱིབས་ཕོ་མོའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་མ་ནིང་གཉིས་དང་སེམས་ཅན་དུ་བགྲང་བ་ཁོ་ན་སྔགས་དང་སྨན་ལ་སོགས་པས་བསྒྱུར་བའི་སྤྲུལ་པ་མོ་ཡང་མཐུ་མེད་པ་དང་འདྲ་བས་སྔར་ལྟར་ན་སྨད་དོ། །རེག་པ། འཁྲིག་ཚིག །བསྙེན་བཀུར་བསྔགས་པ་གསུམ་པོ་འདི་ལ་སྐྱེས་པ་ཡང་མཐུ་མེད་པ་དང་འདྲའོ། །ཀུན་སློང་གི་ཡན་ལག་ནི། དེ་དག་ནི་གསུམ་པོའི་ལྷག་མའི་ཡུལ་ལ་བདེ་བ་གང་ཡོད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་དུ་འདུན་པོའོ། །དེ་ཡང་ཀུན་ཏུ་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པ་པ་སྟེ། སོ་ཐར་ལས་བྲལ་ཞིང་གྱུར་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཞེས་གསུངས་པའི་བྲལ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ། །གྱུར་པ་ནི་ཆགས་པ་རྒྱུན་རིང་བའོ། །དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཆགས་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་འདོད་ཆགས་སོ། །སྐྱེ་ངོགས་ནི་གསུམ་པོ་འདི་ལ་དང་སྦྱར་བའོ། །འདི་འདུན་པ་ཡོད་ལ་ཆགས་པ་དང་མི་ལྡན་ན་ན་སྨད་ལ། ཆགས་པ་ཡོད་ལ་འདུན་པ་མེད་པ། གཉེན་པོས་བཟློག་ན་ལྟུང་མེད་དང་། མ་བཟློག་ན་ན་སྨད་ཟེར་ཏེ་བརྟག་གོ། །ལུས་ཀྱི་རེག་པ་བདག་གིར་བྱེད་ནའོ་ཞེས་པ་ལ། རེག་བྱའི་ཡུལ་ནི། བུད་མེད་ཀྱི་མཚན་དོན་ཡོད་པ། བསྟེན་དུ་རུང་བ་མི་ཡིན་པ་དང་། སྨྱོ་བ་སོགས་བཞི་ལས་བཟློག་པའི་ཐ་སྙད་ཕྱེད་དང་གཉིས་དང་ལྡན་པ། ལུས་ཐ་མལ་པ། ལུས་དངོས་ཡིན་པ། མ་ཉམས་པ། ཕམ་པ་སྐྱེད་ནུས་ཀྱི་རྨའི་སྒོ་ལས་གཞན་ཡིན་པ་བདུན་ཟེར་རོ། ། 2-2-37b མིའི་སེལ་བ་དུད་འགྲོ་ལྟ་བུ་ལ་རེག་པ་ཆེས་ན་སྨད་དོ། །རེག་བྱེད་ནི། ལུས་དངོས། མ་ཉམས་པ། ཕམ་པ་སྐྱེད་པའི་ཟག་བྱེད་ལས་གཞན་པ་སྟེ་གསུམ་ཟེར་རོ། །ལན་བུ་ནི། འདུག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་པས་དེ་ལས་དགར་བའི་ཕྱིར་འདིར་རོ། །དེ་དང་འབྲེལ་བའི་གོས་ནི་ལན་བུ་དང་འབྲེལ་བའི་སྐུད་པ་ལ་སོགས་པ་ལན་བུའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའོ། །ཅོད་པན་དང་ཁ་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ལ་རེག་པ་ནི་སེན་མོ་དང་འདྲ་བར་སྦོམ་པོའོ། །ནོམ་པ་ནི་དང་པོར་ལན་ཅིག་ལུས་ལ་སྦྱོར་བའོ། །ཉུག་པ་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་སྦྱོར་བའོ། །སྤྲོས་པ་ནི། མཐང་སྦྱར་བའི་བསམ་པས་རང་གི་ལུས་བུད་མེད་ཀྱི་ལུས་དང་བར་དུ་མ་བཅད་པར་སྤྲོས་པའོ། །གོས་ཀྱི་བར་དུ་ཆོད་པ་ལ་རེག་པ་ནི་ཚིགས་འོག་མར་ན་སྨད་དེ། དངོས་གཞིར་འགྱུར་བ་ལ་སྦོམ་པོ་དང་། སྦོམ་པོར་འགྱུར་བ་ཉེས་བྱས་སོ། །ལུས་ཀྱི་རེག་པ་ཚོར་བ་ལ་ཡང་ལྟུང་བ་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་དུ་ལུས་ཀྱི་རེག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་གོས་ཀྱིས་བར་བཅད་པ་ལ་ཡང་སྲབ་མོས་སོང་བས་ཚོར་ནའང་འོག་མར་ན་སྨད་པ་ཁྱད་པར་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་དུ་སྟེ། དངོས་སུ་ལུས་རེག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་དོ

【現代漢語翻譯】對於無力者施加懲罰是犯戒，但與有力者同眠等行為，若無力則無罪。對於既無男相也無女相，但外形具有男女特徵的陰陽人，以及僅被視為有情眾生，通過咒語、藥物等轉變的化身女性，因其與無力者相似，故如前所述應受責罰。觸碰、性暗示言語、奉承讚美這三者，對於男性也如同無力者一般。動機的要素是：爲了體驗在上述三種對像剩餘部分中所存在的快樂而產生的慾望。這實際上是完全的貪慾，如《別解脫經》所說，『以脫離和轉變的心』，這裡的『脫離』指的是貪慾的顯現，『轉變』指的是長久的執著。這二者所區分的貪慾即是完全的貪慾。產生之處是將『和』字與這三者結合。如果存在慾望但沒有貪慾，則為輕罪；如果存在貪慾但沒有慾望，或者通過對治力進行阻止，則無罪；如果未阻止，則為輕罪，需要進行辨別。關於『以身體的觸碰佔爲己有』，觸碰的對象是：具有女性性器官、可以親近且是人類，以及與瘋狂等四種情況相反，具備兩個半術語（指具備成為觸碰對象的條件），身體是普通的、真實的、未受損的，且是除了能引發墮落的傷口之外的其他部位，共有七種。觸碰人類精液或類似家畜的液體，屬於重罪。觸碰者是：真實的身體、未受損的身體，以及除了能引發墮落的泄殖器之外的其他部位，共有三種。『遮擋物』：因為坐等行為沒有墮落，所以在此處進行區分。與此相關的衣物是指與遮擋物相關的線等，是遮擋物的一部分。觸碰頭飾和口水等物，如同指甲一樣粗糙。『諾姆巴』是指第一次接觸身體，『紐古巴』是指反覆接觸，『斯若巴』是指以交合的想法，將自己的身體與女性的身體不加阻隔地貼合在一起。如果隔著衣服進行觸碰，在下部關節處為輕罪，如果成為實際的性行為則為重罪，如果即將成為性行為則為犯戒。對於身體的觸碰所產生的感受，並沒有墮落的差別，因為在任何情況下都沒有身體的直接觸碰。』所說的是，即使隔著薄衣服，如果產生了感覺，在下部關節處也同樣是輕罪，沒有區別，因為在任何情況下，都沒有實際的身體接觸。

【English Translation】 Inflicting punishment on the powerless is an offense, but engaging in acts such as sleeping with the powerful, if powerless, is not an offense. For hermaphrodites who have neither male nor female characteristics, but whose form possesses both male and female features, and for female emanations who are merely counted as sentient beings and transformed through mantras, medicines, etc., because they are similar to the powerless, they should be reproached as before. Touching, suggestive language, and flattery are all similar to being powerless for men. The element of motivation is: the desire to experience whatever pleasure exists in the remainder of the three objects mentioned above. This is actually complete desire, as the Vinaya Sutra states, 'with a mind that is separated and transformed,' where 'separated' refers to the manifestation of desire, and 'transformed' refers to prolonged attachment. The desire distinguished by these two is complete desire. The place of arising is combining 'and' with these three. If there is desire but no attachment, it is a minor offense; if there is attachment but no desire, or if it is prevented by an antidote, there is no offense; if it is not prevented, it is a minor offense, and it needs to be discerned. Regarding 'taking possession through bodily contact,' the object of contact is: having female sexual organs, being approachable and human, and being the opposite of the four conditions such as madness, possessing two and a half terms (referring to the conditions for being an object of contact), the body being ordinary, real, undamaged, and other than the wound that can cause defeat, there are seven in total. Touching human semen or liquid similar to livestock is a major offense. The toucher is: the real body, the undamaged body, and other than the cloaca that can cause defeat, there are three in total. 'Obstructing object': because sitting and other behaviors do not lead to downfall, it is distinguished here. Clothing related to this refers to threads and the like related to the obstructing object, which are part of the obstructing object. Touching headdresses and saliva, etc., is as rough as a fingernail. 'Nompa' refers to the first contact with the body, 'Nyukpa' refers to repeated contact, 'Sropa' refers to the idea of intercourse, attaching one's own body to a woman's body without any barrier. If touching through clothing, it is a minor offense at the lower joint, if it becomes actual sexual intercourse it is a major offense, if it is about to become sexual intercourse it is an offense. There is no difference in downfall for the feeling produced by bodily contact, because there is no direct bodily contact in any case.' What is said is that even if feeling occurs through thin clothing, it is still a minor offense at the lower joint, there is no difference, because in any case, there is no actual bodily contact.

ན་ནོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག་ཉམས་མྱོང་ལ་མི་གནོད་པའི་སྲབ་མོས་བར་ཆོད་པ་དང་། བར་མ་ཆོད་པར་རེག་པ་གཉིས་ལྟུང་བ་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་དུ་ལུས་ཀྱིས་རེག་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཁ་བསྐང་བར་བྱེད་དེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་པས་སོ་ཟེར་ཏེ་དེ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་ནོ། །བསམ་པའི་ཉེས་པ་མེད་ཀྱང་། དགེ་སློང་མ་སོགས་ལ་མི་རེག་གོ། །སྙིང་བརྩེ་བས་ཞེས་པས་ཆོག་མོད། ཆུར་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་སྨོས་ཤེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་མ་དང་ཞེས་པའི་ཡུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བསྟེན་པར་ 2-2-38a བྱ་བས་ཞེས་པར་ཡང་ཀུན་ཏུ་འདོད་ཆགས་པའི་སེམས་མེད་པར་སྙིང་བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་གཞན་གྱིས་རེག་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ཞེས་སོ། །སེམས་དག་པས་ཞེས་པས་ཡུལ་རྟེན་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱར་རོ།། །།ཞུ་བ་ནས་འབྱུང་བ་ནི། འཇམ་པ་སོགས་ཀྱི་མཐར་བསམ་པ་སྦྱར་བ་ནི། རེག་པའི་བྱེ་བྲག་ཉམསུ་མྱོང་བར་འདོད་པས་རེག་པ་སྟེ་ཀུན་ཏུ་འདོད་ཆགས་པས་སེལ་བའོ། །འདིར་འཁྲིག་པ་དང་ལྡན་པའི་རོ་མྱང་བའི་བསམ་པས་མ་ཡིན་ན། སྦོམ་པོའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་དཔྱད་པར་བྱའོ། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྤྱོད་པས་རེག་པ་ལ་གསུམ་ལས། སྙིང་བརྩེ་བས་རེག་པ་ནི། མེ་དང་ཆུ་དང་། གཡང་ས་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྙིང་བརྩེ་བས་རེག་པ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་སེམས་མེད་པ་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྤྱོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །ཉེ་དུ་ཤེས་པ་མཐོང་བས་རེག་པ་ནི། མ་དང་ཞེསོ། །འདིར་ཁ་ཅིག །རེག་པ་ལ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་དགོས་པས་དེའི་སེལ་བའོ། །ཞེས་ཟེར་བ་ལ། དེ་ལྟ་ན་སྔོན་སྤྱད་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ཟེར་བ་ནི་འཐད་དོ། །དེས་ན་འདི་དང་འོག་མ་གཉིས་ཀ་ལ་ཆགས་སེམས་མེད་པའི་རེག་པ་ལ་དགོངས་སོ། །སྔོན་ཀུན་ཏུ་དགའ་བ་ཉམསུ་མྱོང་བས་རེག་པ་ནི་སྔོན་སྤྱད་པ་ཞེས་སོ། །འདི་གཉིས་ཀ་སྔར་བསམ་པའི་ཉེས་པ་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དགེ་སློང་མ་དང་། བུད་མེད་ལ་རེག་པར་མི་བྱ་བར་གསུངས་པའི་སེལ་བར་འགྲིག་གོ། །འདུལ་བྱེད་ནས་འབྱུང་བ་ནི། ཟས་དང་སོགསོ། །རྐང་པ་དང་། དེའི་བསྟན་ཞེས་པ་གཉིས་ཀྱིས་རྒོད་བག་གིས་རེག་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནས་རེག་པ་བསྟན་པར་མཛད་དེ། སྔ་མ་ཡང་དེའི་བསམ་པས་རེག་པར་བྱ་དགོས་ 2-2-38b པ་འདྲའོ། །སོགས་པས་ནི་རྩིབ་ལོགས་ལ་སོགས་པས་འཕུལ་ནའོ། །རྟེན་ནི་བུད་མེད་དང་བཅས་མ་བཅས་གཉིས་ཀ་སྟེ། ཁྲིའུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གསུངས་སོ། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྤྱོད་པ་དང་འདྲ་བ་ནི། འགྲེང་པར་འགྱེལ་བའི་བུད་མེད་རང་ལྡང་ནུས་བཞིན་དུ་སློང་ན་ཞེས་གསུངས་པས་ལྡང་བར་མི་ནུས་ན་ཉེས་པ་མེད་དོ། །བུད་མེད་ཀྱིས་དགེ་སློང་ལ་འཕུལ་བ་སོགས་གསུམ་མི་འདོད་བཞིན་བྱེད་པ་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །བཟུང་བ་ནི་བུད་མེད་ཀྱིས་ཡིན་ལ། དེ་དང་འོག་

【現代漢語翻譯】關於這一點，有些人認為，即使隔著一層薄薄的、不影響體驗的屏障，或者沒有屏障直接接觸，這兩種情況在犯戒方面沒有區別，因為在任何情況下，身體的接觸都沒有區別。這是爲了補充說明，'在任何情況下'意味著兩者都不是。即使沒有邪念，也不應該接觸比丘尼等。'出於慈悲'是可以的，但為什麼要提到'水中'呢？雖然這是事實，但'母親'是爲了指出對象。'應該依靠'也意味著，如果沒有普遍貪戀的心，而是出於慈悲等其他心念而接觸，就沒有罪過。這就是所說的。'以清凈心'是指將對像和所依都聯繫起來。從《請問經》中引出的內容是，在'溫柔'等詞之後加上'想法'，是爲了消除那些想要體驗接觸的細微差別，即通過普遍貪戀來消除。如果不是爲了體驗性愛的味道，那麼說'粗糙'就需要進一步研究。在三種特殊的行為接觸中，出於慈悲的接觸是指，爲了從火、水、懸崖等痛苦中解脫出來，出於慈悲的接觸沒有煩惱的心，並且是特殊的行為，因此沒有墮落。通過親近的人的認知來接觸，例如'母親'。這裡有些人說，接觸需要不是親近的人，這是爲了消除這種觀點。但如果那樣，也會導致先前行為的錯誤。這種說法是合理的。因此，這兩種情況都指的是沒有貪戀之心的接觸。先前體驗過普遍快樂的接觸被稱為'先前行為'。即使這兩種情況都沒有邪念，也適合消除不應該接觸比丘尼和婦女的說法。從《調伏經》中引出的內容是，食物等。'腳'和'他的教導'這兩個詞表明，只有通過放蕩的行為才能進行接觸，之前的行為也需要以這種想法來進行。'等'是指用肋骨等推擠。所依是指有或沒有婦女的兩種情況，例如床等。類似於特殊的行為是，如果一個倒下的婦女能夠自己站起來，卻仍然扶她起來，那麼如果沒有能力站起來，就沒有罪過。如果婦女推比丘等三種情況，並且是在不情願的情況下進行，那麼就沒有墮落。抓住是指婦女的行為，以及接下來的內容。

【English Translation】 Regarding this, some say that whether there is a thin barrier that does not affect the experience or no barrier at all, there is no difference in terms of transgression, because in all cases, there is no difference in bodily contact. This is to supplement that 'in all cases' means that neither is the case. Even without evil thoughts, one should not touch bhikshunis, etc. 'Out of compassion' is permissible, but why mention 'in water'? Although this is true, 'mother' is to indicate the object. 'Should rely on' also means that if there is no universally attached mind, but contact is made with other minds such as compassion, there is no fault. That is what is said. 'With a pure mind' refers to connecting both the object and the support. What comes from the Request Sutra is that adding 'thought' after 'gentle' etc., is to eliminate those who want to experience the nuances of touch, that is, to eliminate through universal attachment. If it is not for the thought of tasting the flavor of sexual intercourse, then saying 'rough' needs further investigation. Among the three special behavioral contacts, contact out of compassion refers to, in order to liberate from the suffering of fire, water, cliffs, etc., contact out of compassion has no afflicted mind, and because it is a special behavior, there is no downfall. Contact through the recognition of a close relative, such as 'mother'. Here some say that contact requires someone who is not a close relative, which is to eliminate that view. But if that were the case, it would also lead to errors in previous actions. This statement is reasonable. Therefore, both of these refer to contact without attachment. Contact that has previously experienced universal joy is called 'previous action'. Even if neither of these has evil thoughts, it is appropriate to eliminate the statement that one should not touch bhikshunis and women. What comes from the Vinaya Sutra is, food, etc. The two words 'foot' and 'his teaching' indicate that contact is made only through licentious behavior, and the previous action also needs to be done with that thought. 'Etc.' refers to pushing with ribs, etc. The support refers to both with and without women, such as beds, etc. Similar to special behavior is, if a fallen woman is able to stand up on her own, but still helps her up, then if she is not able to stand up, there is no fault. If a woman pushes a bhikshu, etc., in three cases, and does so unwillingly, then there is no downfall. Grasping refers to the actions of women, and what follows.

མ་རྣམས་མི་འདོད་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །སྨྲ་བའི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པ་འཁྲིག་ཚིག་གི་ལྷག་མ་ལ་གསུམ་ལས། རྣམ་འབྱེད་ལས་འབྱུང་བ་ནི། གང་ལ་སྨྲ་བའི་ཡུལ་ལ། བུད་མེད་ཀྱི་མཚན་དོན་ཡོད་པ། རྟེན་དུ་རུང་བ། ཐ་སྙད་བཞི་ལྡན། ལུས་ཐ་མལ་བ། རྫུ་འཕྲུལ་མ་ཐོབ་པ་སྟེ་ལྔ་ཡིན་ལ། འོག་མ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ཟེར་རོ། །གང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི། ཡུལ་དུས་དེར་འཁྲིག་ཚིག་གིས་གསལ་པོར་གྲགས་པ་ཟེར་རོ། །སྔར་བཤད་པའི་བུད་མེད་དོན་གོ་བ་ལ། གཉིས་ཀྱིས་གཉིས་སྤྲོད་པའི་འཁྲིག་པ་སྨྲས་ན་དེའི་ལྷག་མའོ། །སྒྲ་ཇི་ལྟ་བུས་སྨྲས་ཞེ་ན། རྒྱ་དང་རྣ་རུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་གང་རུང་གཉིས་ཀྱིས་གཉིས་སྤྲོད་པ་བརྗོད་བྱའི་དོན་དུ་ཡོད་པའི་སྒྲས་སོ། །རྒྱ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བཞིན་ཉལ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ཡང་རྒྱ་ལ་སོགས་པའི་དོན་འགྲེལ་པར། འདིར་དོན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་གཅིག་ཤོས་བྲི་བར་རིགས་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱིས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེས་སྨྲས་ནའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། སྒྲ་གཅིག་ཤོས་ཉལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་འཁྲིག་པ་ལ་གསལ་བར་མ་གྲགས་པ་ལ་དགོངས་པ་འདྲའོ། །འཁྲིག་པ་གོ་བར་བྱེད་པའི་སྒྲ་ནི་གཉིས་ཏེ། དངོས་དང་ཉེ་བར་འདོགས་པའོ། །དང་པོ་ལ་ནི་འདི་རྣམ་གཞག་གོ། །གཉིས་ 2-2-39a པ་ལ་ནི། གལ་ཏེ་རྒྱ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཡུལ་དང་། དུས་དེར་ཆགས་པ་དེར་སྨྲས་ན་དངོས་གཞིའོ། །མ་ཆགས་པ། དཔེར་ན། ཕྲད་པ་དང་། ཉལ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་ན་ནི་སྦོམ་པོའོ། །ཆགས་མ་ཆགས་ནི་དེ་ལ། གྲགས་མ་གྲགསོ། །བུད་མེད་དེ་སྒྲིན་མོ་ཞིག་ཡིན་པས་ཉེ་བར་འདོགས་པའི་ཚིག་དེ་འཁྲིག་པ་ལ་བརྡ་ཕྲད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། དངོས་གཞིར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཆགས་པ་མེད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ལུང་ལས། ཁོ་བོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཕྲད་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་པ་ལ། སྦོམ་པོར་གསུངས་ཏེ། རྒྱ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དག་ལ་དངོས་སུ་ཞུགས་པ་མེད་པས་སོ། །དཔེར་ན། ཕ་དང་བུ་ཕྲད་པ་ཞེས་པའི་དོན་བཞིན་ནོ། །འདིར་འགྲེལ་པར། ཉལ་པོ་དང་ལྷག་པར་སྤྱོད་པའི་སྒྲ་ལ་དངོས་གཞིར་བསྟན་པ་ནི། འཁྲིག་པ་ལ་ཡུལ་དུས་དེར་གསལ་པོར་གྲགས་པ་ལ་དགོངས་སོ། །རྒྱ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བྱེད་པའི་ཚིག་མེད་པར་བརྗོད་པ་བྱེད་ཅིང་། བུད་མེད་ཀྱིས་ཐོས་ནས་བརྡ་ཕྲད་པ་ལ་དངོས་གཞིར་གསུངས་པ་ནི། རང་གི་དོན་བསམ་ཞིང་། དངོས་སུ་ཚིག་གི་བདག་ཉིད་ལ་སྦྱར་བ་མེད་པ་ལ་དགོངས་སོ། །གཞན་གྱི་བསམ་པས་སྨྲས་པ་ལ་སྦོམ་པོར་གསུངས་པས་རང་དོན་དུ་སྨྲས་པ་དགོས་སོ། །མཐར་ཐུག་གྲུབ་པའི་དུས་ནི་ཡི་གེ་དང་ཚིག་ལ་དཔེ་ཡོད་ནའང་། བུད་མེད་ཀྱི་ཚིག་གོ་བའི་ཡི་གེ་དང་ཚིག་གི་དུས་དེར་དངོས་གཞི་བསྐྱེད་པས་ཕྱིས་བརྗོད་པ་རྣམས་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་ཏེ། རྩོལ་བའི་རྩོམ་པ་ག

【現代漢語翻譯】如果母親不願意，（強行）做愛沒有墮落罪。關於貪著淫樂，性交語的剩餘部分有三種情況。從《分別論》中說，對於說話的對象，具備以下五種條件：女性的名稱有意義、可以作為性交的對象、具備四種稱謂、身體是普通人、沒有獲得神通。對於下面的情況也這樣說。所要表達的是，在特定的地點和時間，性交語是明確而廣為人知的。如果先前所說的女性理解了，說了男女交合的性交語，那就是它的剩餘部分。以什麼樣的聲音說呢？用『རྒྱ་』（藏文，梵文天城體，rya，交媾）和『རྣ་རུ་』（藏文，梵文天城體，naru，交媾）等聲音中的任何一種，表達男女交合的意思的聲音。像『རྒྱ་』（藏文，梵文天城體，rya，交媾）等詞一樣，『ཉལ་བོ་』（藏文，梵文天城體，nyal bo，睡覺的人）等詞也解釋了『རྒྱ་』（藏文，梵文天城體，rya，交媾）等的含義。這裡，『དོན་』（藏文，梵文天城體，don，意義）這個詞應該省略一個，即『རྒྱ་』（藏文，梵文天城體，rya，交媾）等的意義。『ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེས་སྨྲས་ནའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི།』（藏文，梵文天城體，zhes bya ba ni，des smras nao zhes gsungs pa ni，意思是：『說』的意思是，『如果他說了』）這句話的意思是，像『ཉལ་པོ་』（藏文，梵文天城體，nyal bo，睡覺的人）這樣不明確表示性交的詞語。使人理解性交的聲音有兩種：直接的和間接的。第一種情況是這樣的分類。第二種情況是，如果『རྒྱ་』（藏文，梵文天城體，rya，交媾）等的意義在特定的地點和時間被說出，那就是直接的。如果不貪著，例如說『ཕྲད་པ་』（藏文，梵文天城體，phrad pa，相遇）和『ཉལ་བ་』（藏文，梵文天城體，nyal ba，睡覺）等，那就是粗略的。貪著與否取決於是否廣為人知。如果那個女人是個蕩婦，即使間接的詞語暗示了性交，也不會變成直接的，因為沒有貪著『རྒྱ་』（藏文，梵文天城體，rya，交媾）等的意義。就像經文中說的，『ཁོ་བོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཕྲད་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་པ་ལ།』（藏文，梵文天城體，kho bo dang lhan cig phrad par gyis shig ces pa la，意思是：『和他一起相遇』）是粗略的，因為沒有直接涉及『རྒྱ་』（藏文，梵文天城體，rya，交媾）等的意義。例如，就像父親和兒子相遇的意思一樣。這裡的解釋是，『ཉལ་པོ་』（藏文，梵文天城體，nyal bo，睡覺的人）和特別使用的詞語被認為是直接的，指的是在特定的地點和時間明確表示性交。如果沒有表達『རྒྱ་』（藏文，梵文天城體，rya，交媾）等意義的詞語，而女性聽了之後理解了，那就是直接的，指的是思考自己的意思，而不是直接將詞語與自身聯繫起來。如果用別人的想法來說，那就是粗略的，所以需要用自己的意思來說。最終完成的時間，即使文字和詞語有例子，但在女性理解文字和詞語的時候，就產生了直接的，之後所說的一切都屬於這個範疇，因為努力的創作是……

【English Translation】 If mothers do not want to, there is no downfall in doing it (forcibly). Regarding attachment to the pleasure of speech, there are three remaining parts of sexual language. According to the Vibhanga, the object of speech must have five qualities: the woman's name has meaning, she is suitable as an object of intercourse, she possesses four terms, her body is ordinary, and she has not attained miraculous powers. The same is said for the following. What is to be expressed is that in that particular place and time, the language of intercourse is clear and well-known. If the woman mentioned earlier understands, and sexual language of intercourse is spoken, that is the remainder of it. With what kind of sound is it spoken? With any of the sounds such as 'རྒྱ་' (Tibetan, Devanagari, rya, intercourse) and 'རྣ་རུ་' (Tibetan, Devanagari, naru, intercourse), which have the meaning of expressing intercourse. Just as the words 'རྒྱ་' (Tibetan, Devanagari, rya, intercourse) and so on, the words 'ཉལ་བོ་' (Tibetan, Devanagari, nyal bo, sleeper) and so on also explain the meaning of 'རྒྱ་' (Tibetan, Devanagari, rya, intercourse) and so on. Here, one of the words 'དོན་' (Tibetan, Devanagari, don, meaning) should be omitted, that is, the meaning of 'རྒྱ་' (Tibetan, Devanagari, rya, intercourse) and so on. 'ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེས་སྨྲས་ནའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི།' (Tibetan, Devanagari, zhes bya ba ni, des smras nao zhes gsungs pa ni, meaning: 'The meaning of 'saying' is, 'if he said') This means that words like 'ཉལ་པོ་' (Tibetan, Devanagari, nyal bo, sleeper) that do not clearly indicate intercourse. There are two kinds of sounds that make one understand intercourse: direct and indirect. The first case is this classification. The second case is that if the meaning of 'རྒྱ་' (Tibetan, Devanagari, rya, intercourse) and so on is spoken at that particular place and time, it is direct. If one is not attached, for example, saying 'ཕྲད་པ་' (Tibetan, Devanagari, phrad pa, meeting) and 'ཉལ་བ་' (Tibetan, Devanagari, sleeping), then it is coarse. Attachment or non-attachment depends on whether it is well-known or not. If that woman is a prostitute, even if the indirect words imply intercourse, it will not become direct, because there is no attachment to the meaning of 'རྒྱ་' (Tibetan, Devanagari, rya, intercourse) and so on. Just as it is said in the scriptures, 'ཁོ་བོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཕྲད་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་པ་ལ།' (Tibetan, Devanagari, kho bo dang lhan cig phrad par gyis shig ces pa la, meaning: 'Meet with him') is coarse, because it does not directly involve the meaning of 'རྒྱ་' (Tibetan, Devanagari, rya, intercourse) and so on. For example, just like the meaning of a father and son meeting. The explanation here is that 'ཉལ་པོ་' (Tibetan, Devanagari, nyal bo, sleeper) and the words used in particular are considered direct, referring to the clear expression of intercourse at a specific place and time. If there are no words expressing the meaning of 'རྒྱ་' (Tibetan, Devanagari, rya, intercourse) and so on, and the woman understands after hearing it, it is direct, referring to thinking about one's own meaning, rather than directly associating the words with oneself. If it is spoken with someone else's thoughts, it is coarse, so it needs to be spoken with one's own meaning. The time of final completion, even if there are examples in letters and words, the direct is generated at the time when the woman understands the letters and words, and everything said later belongs to this category, because the effort of creation is...

ཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱ་དང་རྣ་རུ་ཚིག་མེད་པར་དངོས་གཞི་དང་འབྲེལ་བའི་དོན། རྨའི་སྒོ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་སྟེ། དཔེར་ན། སྲུ་ཁྱོད་ཀྱི་རྨའི་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྨྲས་པའོ། ། 2-2-39b རྒྱ་དང་རྣ་རུ་ཞེས་བྱའི་སྒྲ་ལ་ནི། དངོས་གཞི་དང་འབྲེལ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡོད་པར་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་ཡང་། སྲུ་ཞེས་སོགས་ལ་དངོས་གཞིའི་ཚིག་མེད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བར་འགྱུར་སྙམ་དུ་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་མདོ་འདི་བྱས་སོ། །བསྔགས་པ་ནི། སྲུའི་རྨའི་སྒོ་གསུམ་ནི་ལེགས་པར་དོད། གནས་གྱུར་པའོ། །ཞེས་བསྟོད་པའོ། །བསྔགས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། །གསོལ་བ་ནི། སྲུ་ཚུར་ཤོག །དེ་དང་དེ་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་། རྒྱ་དང་རྣ་རུ་དངོས་སུ་མི་བརྗོད་པའོ། །ཉེ་བར་གསོལ་བ་ནི། བུད་མེད་དང་སྐྱེས་པ་དེ་དང་དེ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་། དེ་ནི་དགའ་བ་དང་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཡིན་གྱིས། སྲུ་བདག་ཅག་ཀྱང་དེ་དང་དེ་བྱས་ན་དགའ་བ་དང་། ཡིད་དུ་འོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། །འདྲི་བ་ནི། སྲུ་སྐྱེས་པ་གང་བུད་མེད་གང་ལ་དེ་དང་དེ་བྱེད་པ་དེ་ནི་དགའ་བ་དང་། ཡིད་དུ་འོང་བར་འགྱུར་ན། ཁོ་བོས་ཀྱང་སྲུ་ལ་དེ་དང་དེ་བྱ་ན་སྲུ་ཁོ་བོ་ལ་དགའ་བ་དང་། ཡིད་དུ་འོང་བར་འགྱུར་རམ། ཞེས་པའམ། །ཡོངས་སུ་འདྲི་བ་ནི། དང་པོ་གསུམ་འདྲི་བའོ། །བརྗོད་པ་ནི་སྲུ་ནི་ཁྱོད་ལ་དགའ་བ་དང་། ཡིད་དུ་འོང་བ་བདེན་ན། ཁྱོད་དེ་ལ་ཇི་ལྟ་ཞེས་པའོ། །སྨོན་པ་ནི། སྲུ་ནམ་ཞིག་ན་ཁོ་བོ་ཁྱོད་དང་ལྷན་ཅིག་དེ་དང་དེ་བྱེད་ཅིག་གུ་ཞེས་པའོ། །གཤེ་བ་ནི། ཁྱོད་ལ་བོང་བུ་དེ་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །དེར་མགལ་དུ་མ་ཆུག་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཕྱིར་སྨྲ་བ་ནི། བུད་མེད་ཀྱིས་བསྔགས་པ་སོགས་སྨྲ་བ་ན་དགེ་སློང་གིས་ཕྱིར་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ལན་འདེབས་པ་ལ་དངོས་གཞིའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཡིན་པར་བྱེ་བྲག་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །བསྙེན་བཀུར་བསྔགས་པ་ལ། འཁྲིག་ཚིག་གསལ་པོས་བསྙེན་བཀུར་བསྔགས་པ་དགོས་པར་འདོད་པ་ལ། དེ་ལྟ་ན་འཁྲིག་ཚིག་གི་ལྷག་མས་ 2-2-40a ཁྱབ་པ་དང་། དགག་བྱ་དོད་མི་ཐུབ་པར་འགྱུར་ཏེ་རྒྱ་ལ་སོགས་པས་སྨྲ་དགོས་པ་དང་། འདི་ལ་བདག་ཉིད་དང་སྦྱར་བ་ཡང་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྒྱ་ལ་སོགས་པས་བསྔགས་ན་ནི། འགྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ལྟར་གཉིས་ཀར་འགྱུར་ལ། འཁྲིག་པ་ཙམ་གྱིས་བསྔགས་ན་ནི་བསྙེན་བཀུར་བསྔགས་པ་ཁོ་ནའོ། །བདག་ལྟ་བུའི་དགེ་སློང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ། དགེ་བའི་ཆོས་ཅན། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་འཁྲིག་པས་བསྙེན་བཀུར་བྱས་ན། བསྙེན་བཀུར་དང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ། ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ། བཟང་བ། མཛེས་པ། དགེ་བ། མཆོད་པར་འོས་པ། བསྟོད་པར་འོས་པ། རྒྱ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང་། ཆོས་མཆོག་ལ་སོགས་པ་སྟེ་བཅོ་བརྒྱད་ལུ

【現代漢語翻譯】因為它們成為一體的緣故。『རྒྱ་དང་རྣ་རུ་』（gya dang rna ru，種子字，梵文：rā，字面意思：調伏）這些詞語，在沒有具體詞語的情況下，表達了與實際事物相關的含義。例如，就像說『你的傷口』一樣。對於『རྒྱ་དང་རྣ་རུ་』（gya dang rna ru，種子字，梵文：rā，字面意思：調伏）這些詞語，毫無疑問它們與實際事物有關聯。但爲了消除『如果沒有實際的詞語，為何要使用它們』的疑慮，所以才有了這段經文。讚美是：『你的三個傷口都很好地癒合了，已經痊癒了』。這就是讚美。非讚美則是與此相反。祈求是：『過來吧！我們要這樣做那樣做』，但不直接說出『རྒྱ་དང་རྣ་རུ་』（gya dang rna ru，種子字，梵文：rā，字面意思：調伏）。親近的祈求是：『無論男女，做那些事情都是令人高興和滿意的。如果我們也這樣做那樣做，也會感到高興和滿意』。詢問是：『如果男人或女人做那些事情會感到高興和滿意，那麼如果我對你這樣做那樣做，你會感到高興和滿意嗎？』完全的詢問是：詢問前三個問題。陳述是：『如果你真的喜歡和滿意，你覺得怎麼樣？』期望是：『我什麼時候才能和你一起做那些事情呢？』責罵是：『愿你變成一頭驢子去做那些事情！不要在那裡閑逛！』等等。迴應是：當女人說出讚美等話語時，比丘以同樣的方式迴應，這與實際事物相關聯，沒有任何區別。對於那些認為需要用明確的性愛詞語來表達尊敬和讚美的人來說，如果那樣的話，就會被性愛詞語的殘餘所覆蓋，並且無法避免被駁斥，因為需要說出『རྒྱ་ལ་སོགས་པ་』（gya la sogs pa，種子字等，梵文：ādi，字面意思：開始）等詞語，並且也需要將這些詞語與自身聯繫起來。因此，如果用『རྒྱ་ལ་སོགས་པ་』（gya la sogs pa，種子字等，梵文：ādi，字面意思：開始）來讚美，那麼就會像註釋中說的那樣，兩者兼具。如果僅僅用性愛來讚美，那麼就只是尊敬和讚美。像我這樣的持戒比丘，具有善法，過著梵行生活，如果被性愛所尊敬，那麼就是尊敬、卓越、非凡、美好、美麗、善良、值得供養、值得讚美、廣大的。』以及『殊勝之法』等等十八種。

【English Translation】 Because they become one. The words 'རྒྱ་དང་རྣ་རུ་' (gya dang rna ru, seed syllables, Sanskrit: rā, literal meaning: subdue) express meanings related to actual things without specific words. For example, like saying 'your wound'. Regarding the words 'རྒྱ་དང་རྣ་རུ་' (gya dang rna ru, seed syllables, Sanskrit: rā, literal meaning: subdue), there is no doubt that they are related to actual things. But to eliminate the doubt of 'if there are no actual words, why use them?', this scripture was made. Praise is: 'Your three wounds have healed well, they have recovered'. That is praise. Non-praise is the opposite of that. Request is: 'Come here! We will do this and that', but without directly saying 'རྒྱ་དང་རྣ་རུ་' (gya dang rna ru, seed syllables, Sanskrit: rā, literal meaning: subdue). Intimate request is: 'Whether male or female, doing those things is pleasing and satisfying. If we also do this and that, we will also feel pleased and satisfied'. Asking is: 'If a man or woman doing those things is pleasing and satisfying, then if I do this and that to you, will you be pleased and satisfied with me?' Complete asking is: asking the first three questions. Stating is: 'If you really like and are satisfied, what do you think?' Expectation is: 'When will I be able to do those things with you?' Scolding is: 'May you become a donkey to do those things! Don't loiter there!' and so on. Responding is: When a woman says praise etc., the monk responds in the same way, which is related to actual things, without any difference. For those who think that clear sexual words are needed to express respect and praise, if that is the case, it will be covered by the remnants of sexual words, and it will be impossible to avoid being refuted, because it is necessary to say 'རྒྱ་ལ་སོགས་པ་' (gya la sogs pa, seed syllables etc., Sanskrit: ādi, literal meaning: beginning), and it is also necessary to relate these words to oneself. Therefore, if praising with 'རྒྱ་ལ་སོགས་པ་' (gya la sogs pa, seed syllables etc., Sanskrit: ādi, literal meaning: beginning), then it will be both, as stated in the commentary. If praising only with sex, then it is only respect and praise. If a monk like me, who is virtuous, possesses good qualities, and lives a life of celibacy, is respected with sex, then it is respect, excellence, extraordinary, good, beautiful, virtuous, worthy of offering, worthy of praise, and vast.' and 'Supreme Dharma' etc., eighteen kinds.

ང་ལས་གསུངས་སོ། །འདི་དང་ཡོན་ཏན་གཉིས་གཉིས་སྨོས་ནས་རེ་རེ་མེད་པའི་བཅོ་བརྒྱད་པ་ཕྲག་གསུམ་དང་། རེ་རེ་ཡོད་ཅིང་། གཉིས་གཉིས་མེད་པ་ཕྲག་གསུམ་དང་། གསུམ་ག་མེད་པའི་བཅོ་བརྒྱད་པ་ཕྲག་གཅིག་སྟེ་མུ་བརྒྱད་དོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་སོགས་གསུམ་ནི། བསླབ་པ་གསུམ་ལ་ལུང་འགྲེལ་པས་བཤད་ཟེར་རོ། །དེས་བསྔགས་པ་དང་། ཆེས་ན་སྨད་ལ་ཡང་མུ་བརྒྱད་བརྒྱད་དང་། དེ་དང་ཞེས་པ་ལ་མུ་བརྒྱད་ཚན་གཉིས་དང་། དེས་བསྔགས་པ་ལ་ཡི་རང་བ་ནི། མི་ཆོས་བླ་མ་སོགས་སྦྱོར་བ་དག་གིས་འཇུག་ཅིང་། མཐར་ཐུག་དོན་གོ་ལ་འཇོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་སྟོན་པ་དང་། འདོན་པ་ལྟ་བུ་ལ་དམིགས་བསལ་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་གཞན་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར། ཞེས་ཟེར་བ་ནི་བརྟག་པར་བྱའོ། །གཞན་འདོད་པ་བསྟེན་དུ་འཇུག་པ་སྨྱོན་བྱེད་པ་ལ་གསུམ་ལས། རྣམ་འབྱེད་ལས་འབྱུང་བ་ལ། གང་སྤྲད་པའི་ཡུལ་ནི། སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་གཉིས་ 2-2-40b ཀ་མཚན་དོན་བྱེད་ནུས་པ་བསྟེན་དུ་རུང་བ། ཐ་སྙད་བཞི་ལྡན། ལུས་ཐ་མལ་པ་རྫུ་འཕྲུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ། རང་ལས་ཐ་དད་ཅིང་། དེ་གཉིས་ཀྱང་ཐ་དད་པ། ད་ལྟ་མི་མཐུན་པ་སྟེ་བདུན་ལྡན་དང་། ཕྱི་མ་ནི་མཐུན་པ་གཏན་མ་ཐོབ་པའོ། །ཐོབ་ཀྱང་ཉམས་པ་ཟེར་རོ། །འཕྲིན་གོ་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ། ཐ་སྙད་ལྔ་དང་ལྡན། ལུས་ཐ་མལ་པ། དེ་གཉིས་ལ་དབང་ཆེ་བར་གནས་པ་སྟེ་གསུམ་ཟེར་ཡང་། དེ་གཉིས་སམ་དེ་གཉིས་ལ་དབང་ཆེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །སྔ་མའི་དྲུག་པ་ཡང་དང་པོས་ཆོག་པར་སྣང་ངོ་། །འདིར་སྦྱོར་བ་ལ་འཕྲིན་གསུམ་མེད་ན། ན་སྨད་པར་འདོད་པ་ནི་དཔྱད་དོ། །སུ་དང་ཕྲད་པ་ལ་གཞན་དང་པོ། ཞེས་མིའི་འགྲོ་བས། སྟེན་པར་བྱེད་པ་པོའི་དབང་པོ་དང་ལྡན་པ་དང་པོ། སུར་ཕྲད་ན། བདག་ཉིད་དུ་ཕྲད་པ་མ་ཡིན་གྱི། གང་ཟག་གཞན་དུའོ། །གཞན་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་ཏུ་ཞེ་ན། མིའི་འགྲོ་བ་པོའི་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་བསྟེན་པར་བྱེད་པ་རྨའི་སྒོ་དང་ལྡན་པར་རོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག །སོགས་ཀྱིས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པ་རྐུ་རྒྱུ་མེད་པས་སྐྱེས་པ་ནང་སྤྲད་པ་ལ་ཡང་ལྷག་མར་འགྱུར་ཏེ། འགྲེལ་པ་དགའ་བ་སྐྱེས་པ་ལས་ཀྱང་། སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་སྤྲད་པ་ལ་ཡང་ལྷག་མར་འགྱུར་ན། སྐྱེས་པ་ནང་སྤྲད་པ་ལ་ཆེས་འགྱུར་ཏེ། ཆེས་སྡིག་ལྕི་བས་སོ། །ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་འདོད་པ་ལ། གཞུང་འགྲེལ་ལས། སྨྱན་གྱི་བྱེད་པ་པོ་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དོ་ཞེས་པ་དང་སོ་ཐར་རྣམ་འབྱེད་རྩ་བ་གསུམ་ལས་འབྱུང་བས་མི་འཐད་དོ། །རིགས་པ་ཡང་། འབྱུང་ཉེ་རིང་གི་དགག་བྱ་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྫོགས་མི་རྫོགས་ཡོད་པས་སོ། །དེས་ན་རྣམ་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བཤད་པས་སོགས་ཀྱིས་མཚན་གཉིས་པ་སྡུད་ཟེར་རོ། །རྒྱུ་གང་གིས་གཞན་དང་། གཞན་དུ་ 2-2-41a ཕྲད་ན་ལྟུང་བ་འདིར་འགྱ

【現代漢語翻譯】如我所說。將『此』和『功德』二者兩兩組合，形成十八個三組（即54種情況），其中每項都存在的情況；每項都存在且兩兩不存在的情況形成三組；三者都不存在的情況形成一個十八（即18種情況），總共有八種組合方式（原文應為八類組合方式）。關於戒律等三者，經論中說，這是指三種學處。因此，讚歎和最嚴重的罪過也有八種組合方式；對於『此』和『彼』，有兩組八種組合方式；因此，讚歎隨喜，應結合人道上師等的行為，並將其應用於理解最終意義的所有情況，因為理由沒有區別。對於講法和誦經等情況，這是一個特例，因為其他條件不完備。這種說法需要進一步考察。關於允許他人追求慾望的行為，即令人瘋狂的行為，有三種情況。在《分別解脫經》中，所給予的對象是：男人和女人，二者都具有性功能，可以使用；具備四種名稱；身體是凡夫，不是具有神通者；與自己不同，且二者也不同；現在不和諧，具備這七個條件。而後者（指不和諧的情況）是指從未獲得和諧。即使獲得了，也會失去。對於可以傳遞資訊的目標，需要具備五種名稱；身體是凡夫；對二者具有支配地位，這是三種說法。但應該說，對二者或對二者具有支配地位。前述的第六個條件，第一個條件就足夠了。如果在這裡沒有三種資訊，那麼認為這是最嚴重的罪過，需要進一步研究。與誰發生關係呢？首先是『他人』。按照人類的習俗，首先是具備施事者的官能。與誰發生關係呢？不是與自己發生關係，而是與其他人。那麼，這個『他人』是什麼樣的呢？是人類的女性等，具備可以追求的傷口。對此，有些人認為，由於『等』字包含了沒有陰莖的男性，因此與男性發生性關係也屬於剩餘罪，因為《釋論·歡喜》中說，即使與男女發生性關係也屬於剩餘罪，那麼與男性發生性關係就更嚴重了，因為罪過更重。這種觀點是不合理的，因為經論中說，媒介的施事者是男人和女人，這與《別解脫經》的根本三條相矛盾。從理證上講，由於遠近的遮破對象，存在著是否圓滿的情況。因此，正如所說的那樣，『等』字包含了第二種性器官。以何種原因與其他人和其他人發生關係會導致墮落呢？

【English Translation】 As I said. Combining 'this' and 'merit' in pairs, forming eighteen groups of three (i.e., 54 cases), where each item exists; three groups where each item exists and no two exist together; and one eighteen where all three are absent (i.e., 18 cases), totaling eight combinations (the original text should be eight categories of combinations). Regarding the three, such as discipline, the scriptures say that this refers to the three trainings. Therefore, praise and the most serious offenses also have eight combinations; for 'this' and 'that,' there are two groups of eight combinations; therefore, rejoicing in praise should be combined with the actions of human gurus, etc., and applied to all situations of understanding the ultimate meaning, because there is no difference in reasons. For situations such as teaching the Dharma and reciting scriptures, this is a special case because other conditions are not complete. This statement needs further investigation. Regarding the act of allowing others to pursue desires, which is the act of driving someone mad, there are three situations. In the Vinaya-vibhaṅga, the object given is: men and women, both of whom have sexual function and can be used; possessing four names; the body is an ordinary person, not a person with magical powers; different from oneself, and the two are also different; currently discordant, possessing these seven conditions. The latter (referring to the discordant situation) refers to never having obtained harmony. Even if obtained, it will be lost. For the target that can transmit information, it is necessary to have five names; the body is an ordinary person; possessing dominance over the two, these are three statements. But it should be said, possessing dominance over the two or over the two. For the sixth condition of the former, the first condition is sufficient. If there are no three messages here, then considering this the most serious offense requires further study. With whom does the relationship occur? First is 'another person.' According to human customs, first is possessing the faculties of the agent. With whom does the relationship occur? It is not a relationship with oneself, but with another person. So, what kind of 'other person' is it? It is a human female, etc., possessing a wound that can be pursued. Regarding this, some people believe that since the word 'etc.' includes men without penises, having sexual relations with men also belongs to the remaining sin, because the Commentary on Joy says that even having sexual relations with men and women belongs to the remaining sin, then having sexual relations with men is even more serious, because the sin is heavier. This view is unreasonable because the scriptures say that the agent of the medium is men and women, which contradicts the three root texts of the Pratimoksha. From a logical point of view, due to the objects of refutation being near and far, there are situations of completeness and incompleteness. Therefore, as stated, the word 'etc.' includes the second sexual organ. For what reason does having a relationship with other people and other people lead to downfall?

ུར་ཞེ་ན། སྤྲད་བྱ་གཉིས་མི་མཐུན་པ་སྟེ་གཅུགས་པར་མ་གྱུར་པ་མཐུན་པ་སྟེ། གཅུགས་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་སྤྲད་པར་བྱ་བ་ཞེས་སོ། །བརྗོད་པ་ནི་སྔ་མ་ལ་གོ་བར་བྱས་པའོ། །མཐུན་པར་སྒྲུབ་པ་དེ་གང་གི་ཆེད་ཡིན་ན། ཕྲད་པ་དེའི་དོན་དུའོ། །སྤྲད་བྱ་གཞན་གྱི་འཕྲིན་ལན་ལུས་ཀྱི་རིག་བྱེད་དམ། ངག་གི་རིགས་བྱེད་དམ་ཅང་མི་སྨྲ་བས་འཇུག་པ་ནི་འཇུག་པའོ། །འཕྲིན་མནོས་པ་དང་། སྐྱེལ་བ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་གནས་པས་བར་མའོ། །འཇུག་པ་བར་མ་དེའི་ཕྱེད་ཡར་ཐོས་པ་ནི། དགེ་སློང་དེའམ།གཞན་ལས་མངོན་སུམ་དུའོ། །མིག་གིས་སམ། རྣ་བས་སམ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་སྤྲད་བྱ་དང་པོ་དེས་རིག་པའོ། །དེས་ནོད་པ་དང་གོ་བར་བྱེད་པ་གཉིས་བྱས་ན་བརྗོད་པ་དགེ་སློང་གིས་མ་བྱས་ཀྱང་ལྷག་མར་འགྱུར་བའོ། །ནོད་པ་དང་གོ་བར་བྱེད་པ་དང་། བརྗོད་པའི་ཚིག་གསུམ་པོ་དེ་དག་གིས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། དགེ་སློང་གཉིས་ཀྱིས་སྤྲིང་བ་མནོས་ནས། གཅིག་གིས་ཕར་ཡང་སྐྱེལ། ཚུར་ཡང་སྐྱེལ་བ་ལ་ལྷག་མ་དང་། གཅིག་གིས་ཕར་ནི་སྐྱེལ་ལ། ཚུར་ནི་མི་སྐྱེལ་ལོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་སྦོམ་པོ་གཉིས་དང་། ཡང་དགེ་སློང་གཉིས་ཀྱིས་སྤྲིང་བ་མནོས་ནས་ཕར་ཚུར་དུ་སྐྱེལ་བ་ལ་སྔར་ལྟར་དང་། གཅིག་ནི་ཕར་ཡང་མི་སྐྱེལ་ལ་ཚུར་ཡང་མི་སྐྱེལ་ལོ། །ཞེས་ཟེར་བ་ལ་སྦོམ་པོ་གཅིག་གོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་འཕྲིན་ནོད་པ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་དག་ལ་ཕྱི་མ་མེད་ནའང་། ཚིག་སྔ་མ་ལ་སྦོམ་པོར་གསུངས་པ་འདིར་བསྡུས་པར་གསུངས་སོ། །འདི་ཐ་དད་མཚན་ཉིད་པ་དང་། བཏགས་པ་བ་དང་། ཁ་ཅིག་དང་པོ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་ནི་འདུན་པ་བཟློག་པས་ཟེར་རོ། །ཁ་ཅིག་ནི། ལུང་དང་རྩ་བ་ལས། 2-2-41b ཐ་དད་དུ་གསུངས་ཤིང་རིགས་པས་ཀྱང་གྲུབ་སྟེ། རྒྱུ་ཚོགས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་གཞན་དག་ན་རེ། འདུན་པ་བཟློག་པ་ལ་ལུང་དང་། རྩ་འགྲེལ་གང་ནས་ཀྱང་མི་གསལ་ལོ། རྒྱུ་ཚོགས་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་གྲུབ་བོ། །དུས་སྔ་ཕྱི་དང་། ཞེན་པ་ཆེ་ཆུང་ཐ་དད་དུ་མ་ཡོད་པས་སྙམ་ན། འཕྲིན་རེ་རེ་ལ་ཡང་ངག་དང་། ལུས་ཀྱི་རེག་བྱེད་དུ་མ་ཡོད་ཅིང་རྒྱུན་ལྡན་གྱི་ལྟུང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ལྟུང་བ་དུ་མར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་སྦོམ་པོ་གཅིག་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་དུ་གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་ནི་འཕྲིན་ཐ་དད་གསུམ་ལའོ། །དགོས་པ་ནི་འཕྲིན་ཐ་མས་དངོས་སུ་སྤྲད་པས་སྦྱོར་སྦོམ་དུ་འགྱུར་གྱི། དང་པོ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ་སྙམ་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་དང་པོ་གཉིས་ལ་སྦོམ་པོར་བསྟན་ཀྱང་། ཐ་དད་པར་མ་བསྟན་ན་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱིས་རྒྱུ་བྱས་ནས་ཕྱི་མ་ལ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་གྱི། སྔ་མ་ལ་སྦོམ་པོ་མེད་དོ་སྙམ་ནས་དོགས་པ་མི་ཆོད་པར་འགྱུར་བས་སོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་ཡང་། དྲིལ་བསྒྲགས

【現代漢語翻譯】問：如果所交付之物不一致，即未被接受之物與一致，即被接受之物，爲了證實已被接受而交付，這是什麼意思？答：『說』是指理解前者。證實一致是爲了什麼？爲了那相遇之事。交付之物的其他迴應，是身體的表示，還是語言的表示，或者是不說話的進入，即是進入。接受資訊和傳遞資訊兩者之間存在著中間狀態。進入中間狀態的一半被聽到，是比丘，或者從他人處親眼所見，或者通過眼睛，或者通過耳朵，或者通過意識，最初交付之物被認知。如果他做了接受和理解兩件事，即使比丘沒有說，也會變成剩餘。接受、理解和說的這三個詞，它們的作用是不同的結合。兩個比丘接受了資訊，一個傳遞回去，也傳遞回來，這被稱為剩餘。一個傳遞出去，但不傳遞回來，這被稱為兩個粗罪。還有，兩個比丘接受了資訊，互相傳遞，如前所述。一個既不傳遞出去，也不傳遞回來，這被稱為一個粗罪。這樣說。如果是這樣，即使接受資訊等每一項都沒有後續，但之前所說的粗罪，在這裡被簡略地說了。這在持差別相者、假名者和某些人看來是最初的，因為意願的改變而說。有些人說，根據經文和根本論：『已說差別，也以理成立，因為因緣集合是不同的。』這樣說。對此，其他人說，在改變意願方面，無論經文還是根本論都沒有明確說明，因緣集合也未成立。如果認為有時間先後和執著大小的差別，那麼每一條資訊都有語言和身體的表示，所有的常犯墮罪也都有這些，因此會變成多個墮罪。因此，只有一個粗罪。說差別的意圖在於三個不同的資訊。必要性在於，因為最後的資訊被直接交付，所以會變成結合粗罪，爲了消除認為最初的資訊只是輕罪的想法。像這樣，即使最初兩個被顯示為粗罪，如果不顯示為差別，那麼前兩個會成為后一個粗罪的原因，如果認為前兩個沒有粗罪，疑惑就不會消除。這樣說。還有，宣告。

【English Translation】 Q: What does it mean if the thing to be delivered is inconsistent, i.e., what is not accepted is consistent, i.e., what is accepted, and it is delivered to confirm that it has been accepted? A: 'Saying' refers to understanding the former. What is the confirmation of consistency for? For the sake of that encounter. The other response of the thing to be delivered, is it a bodily expression, or a verbal expression, or entering without speaking, which is entering. There is an intermediate state between receiving information and transmitting information. Half of entering the intermediate state is heard, either by a Bhikshu (monk), or manifestly from another, either through the eye, or through the ear, or through the consciousness, the first thing to be delivered is recognized. If he does both receiving and understanding, even if the Bhikshu does not speak, it becomes a remainder. These three words of receiving, understanding, and saying, their actions are different combinations. Two Bhikshus receive information, one transmits it back and also transmits it back, this is called a remainder. One transmits it out, but does not transmit it back, this is called two sthulatyaya (coarse offenses). Also, two Bhikshus receive information and transmit it back and forth, as before. One neither transmits it out nor transmits it back, this is called one sthulatyaya. So it is said. If so, even if each of receiving information and so on has no sequel, the sthulatyaya previously spoken of is briefly spoken of here. This is initially seen as different by those who hold to distinct characteristics, those who hold to designations, and some, because it is said due to the change of intention. Some say, according to the scriptures and the root text: 'Difference has been spoken of, and it is also established by reason, because the collection of causes and conditions is different.' So it is said. To this, others say that in terms of changing intention, neither the scriptures nor the root commentary clearly state it, and the collection of causes and conditions is also not established. If it is thought that there are differences in the order of time and the magnitude of attachment, then each piece of information has verbal and bodily expressions, and all constantly committed offenses also have these, therefore it would become multiple offenses. Therefore, there is only one sthulatyaya. The intention of speaking of difference lies in the three different pieces of information. The necessity lies in the fact that because the last piece of information is directly delivered, it will become a combined sthulatyaya, in order to eliminate the thought that the initial piece of information is only a minor offense. Like this, even if the initial two are shown as sthulatyaya, if it is not shown as different, then the former two will become the cause of the latter sthulatyaya, and if it is thought that the former two have no sthulatyaya, the doubt will not be eliminated. So it is said. Furthermore, proclamation.

་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། འཕྲིན་གསུམ་ག་ལ་སྦོམ་པོ་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པས་ཀྱང་གནོད་དེ། མཐུན་པ་ཡེ་མ་ཐོབ་པ་དང་། ཐོབ་ནས་ཉམས་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཟེར་ཏེ། འགྲེལ་པ་ལས་དེ་ལྟར་བཤད་པ་ནི་མེད་དོ། །ཕྱོགས་སྔ་ཕྱི་དེ་དག་ནི་གཞུང་གི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གང་ཞེ་ན། འཕྲིན་ནོད་པ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་དག་ལ་ཕྱི་མ་མེད་ནའང་ཞེས་གསུངས་པས་འཕྲིན་ཐ་མའི་དངོས་གཞི་སྐྱེས་པ་ལ་ཕྱོགས་པ་ཙམ་ལ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བ་དང་། གཉིས་ཀ་མ་ཚང་ན་སྦོམ་པོར་མི་འགྱུར་བ་བསལ་བའི་ཕྱིར། མདོ་འདི་གསུངས་ཏེ་འཕྲིན་དང་པོར་མནོས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་སྦོམ་པོ་བསྐྱེད་པར་བསྟན་ཅིང་། དེ་ཡང་ཕྱི་མ་རྣམས་དང་མ་ཚོགས་ཀྱང་། རེ་རེ་ན་ 2-2-42a སྦོམ་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འཕྲིན་གསུམ་མ་ཚོགས་པར་རེ་རེ་ནས་སྦོམ་པོ་སྐྱེ་མི་སྲིད་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འགྲེལ་པར་གཅིག་གམ། གཉིས་བྱས་ནས་གཞན་མི་བྱེད་པ་ཁུངས་སུ་མཛད་ནས། དེ་བསྡུས་པར་བཞེད་པས་འཕྲིན་གསུམ་ག་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་ལ། འཕྲིན་རེ་རེ་ནས་སྦོམ་པོར་མི་འགྱུར་གྱི། དེ་ལ་གསུམ་ག་ལ་སྦོམ་པོ་གཅིག་བསྐྱེད་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། འཐབ་ཚིག་བདུན་གྱི་ཐ་མ་གཉིས་ལ་བསྡུམས་བྱས་པ་ལ་སྦོམ་པོ་རེ་རེ་ལས་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འཕྲིན་གསུམ་པོ་དེ་དག་གི་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་ཅེས་པས་རེ་རེ་ཡང་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་སྦོམ་པོ་བསྐྱེད་པ་ཡོད་པར་སྟོན་གྱི། ངེས་པར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་ཉིད་ཀྱི་ཟ་མ་དང་མངལ་ན་གནས་པ་དང་། ཆུང་མ་དམ་པ་གསུམ་པོ་རྡེའུ་གསུམ་གཏོར་བ་དང་། ཆོ་ག་བཏང་བ་ལ་འཕྲིན་གསུམ་གྱིས་སྨྱན་བྱས་ན་ཕྲད་པ་མེད་པ་དང་། མི་མཐུན་པ་མཐུན་པར་བསྒྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། མཐའ་ལྷག་མའི་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ཀྱང་ངོ་། །ཞུས་པ་དང་མི་ཟློས་པ་ནི་འདི་དོགས་གཅོད་ལ་གཙོ་བོར་ཞུགས་ལ། འོག་མ་ལྟུང་བའི་ངོ་བོ་སྟོན་པ་ལ་གཙོ་བོར་ཞུགས་པས་སོ། །ཞེས་སོ། །སྤྲད་བྱ་གཉིས་ཉིད་དགེ་སློང་དུ་མས་སྤྲད་ན་ལྟུང་བ་གཉིས་གྲངས་ཅིར་འགྱུར་ལ་དོགས་པ་བཅད་པ་ནི། འབྲས་བུ་ཞེས་སོ། །འདིར་ཞེས་པ་ནི་འཁྲིག་ཚིག་སོགས་ལས་དགར་བའོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་བདག་པོ་ཞེས་པ་ནི་ཕ་མ་ལ་སོགས་པ་དེ། ཕ་ནི་བསྒོ་བ་དང་། བཟློག་པ་ལ་དང་། མ་ནི་སྦྱིན་པ་དང་། དབྲོག་པ་ལ་བདག་པོ་ཡིན་པའམ། ཡང་ན་ཡུལ་ཆོས་བཞིན་བྱའོ། །དེ་དག་གི་དོན་ནི་བུ་ལ་ཆུང་མ་ལེན་པར་གོ་བ་དང་། མི་ལེན་པར་བཟློག་པ་དང་། བུ་མོ་གཞན་ལ་སྦྱིན་པ་དང་། སྦྱིན་པ་ལས་དབྲོག་པ་ 2-2-42b ལ་བདག་པོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དེ་གཉིས་ཀྱི་བདག་པོ་མ་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་དང་མ་འབྲེལ་བའོ། །ཡུལ་ཕྱོགས་ནི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ལ་སོགས་པའི་ས་ཕྱོགསོ། །བརྡ་ནི་སྔ་དྲོ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གོ། མཚན་མ་ནི་སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་བྲེགས་ནས་རི

【現代漢語翻譯】在《毗奈耶經釋》中說，如果將三種使者都視為一個粗罪，那也是有問題的，因為沒有獲得一致意見和獲得后失去之間沒有區別。』這是他們說的，但釋論中並沒有這樣說。這些前後的觀點並非經文的本意。那麼是什麼呢？經中說，即使接受使者等每一個行為都沒有後續，這也表明，僅僅是最後使者的實際產生就構成粗罪，如果兩者都不完整，則不構成粗罪。因此，宣說了這部經，從第一次接受使者開始，就顯示了粗罪的產生。即使沒有與後續行為結合，每一個行為本身 2-2-42a 都會構成粗罪。因此，認為沒有三種使者的結合，每一個行為都不可能產生粗罪，這是不對的。在釋論中，以做了一個或兩個，而不做其他的為依據，認為這是總結。就像做了全部三種使者一樣，每一個使者都不會構成粗罪，必須在這三種使者中產生一個粗罪。因為在七個爭論詞的最後兩個中，和解並沒有說每一個都是粗罪。因此，這三個使者的行為是不同的，這意味著每一個都不依賴於其他而產生粗罪，但這並不是絕對的。就像人本身的食物、住在胎中和貞潔的妻子這三者，如果用三個石子投擲或舉行儀式，因為沒有相遇，也沒有將不一致轉化為一致，所以即使不是最終的作者。詢問和不重複主要是爲了解決這個疑問，而下面的主要是爲了展示墮落的本質。』如此說。如果許多比丘給予兩個應給之物，那麼兩個墮落的計數會變成多少呢？這是爲了消除疑慮，即『結果』。這裡所說的『這裡』是爲了與性行為等區分開來。『那兩者的主人』指的是父母等。父親是命令和阻止的主人，母親是給予和奪取的主人。或者應該像對待土地財產一樣。這些的含義是，允許兒子娶妻或阻止他不娶妻，將女兒給予他人或從給予中奪回 2-2-42b 是主人的意思。『不是那兩者的主人』指的是與那兩者無關的人。『土地』指的是花園等的土地。『標誌』指的是剃掉頭髮和鬍鬚后...

【English Translation】 In the commentary on the Vinaya, it says, 'It is also problematic to consider all three messengers as one gross offense, because there is no difference between not obtaining agreement and losing it after obtaining it.' This is what they say, but the commentary does not say that. These previous and subsequent views are not the meaning of the text. So what is it? The sutra says that even if each act of accepting a messenger, etc., has no sequel, it shows that merely the actual arising of the final messenger constitutes a gross offense, and if both are not complete, it does not constitute a gross offense. Therefore, this sutra was spoken to show that from the first acceptance of the messenger, a gross offense is generated. Even if it does not combine with the subsequent acts, each act itself 2-2-42a constitutes a gross offense. Therefore, it is not correct to think that without the combination of the three messengers, each act cannot generate a gross offense. In the commentary, it is based on doing one or two and not doing the others, considering it as a summary. Just like doing all three messengers, each messenger does not constitute a gross offense, and one gross offense must be generated in these three messengers. Because in the last two of the seven contentious terms, reconciliation does not say that each is a gross offense. Therefore, the actions of these three messengers are different, which means that each generates a gross offense independently of the others, but this is not absolute. Just like a person's own food, dwelling in the womb, and a chaste wife, if three pebbles are thrown or a ritual is performed, because there is no encounter and no conversion of disagreement into agreement, even if it is not the final author. Asking and not repeating are mainly for resolving this doubt, and the following is mainly for showing the nature of falling. ' So it says. If many monks give two things to be given, then how many will the two offenses be counted as? This is to eliminate the doubt, namely 'result'. The 'here' mentioned here is to distinguish it from sexual acts, etc. 'The owner of those two' refers to parents, etc. The father is the master of commanding and preventing, and the mother is the master of giving and taking away. Or it should be treated like land property. The meaning of these is that allowing a son to marry or preventing him from marrying, giving a daughter to another or taking back from giving 2-2-42b is the meaning of being the master. 'Not the master of those two' refers to those who are not related to those two. 'Land' refers to the land of gardens, etc. 'Sign' refers to shaving hair and beard and then...

ང་པོ་མ་ལོན་པའམ། གོས་དམར་སེར་གྱོན་པ་ཉིད་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །སྨད་འཚོང་མ་ནི་སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་མཐུན་པར་གྲཌ་པས་དེའི་ཡུལ་ལ་སྤྲིང་བ་ནོད་པ་དང་། ཕར་སྐྱེལ་ཚུར་སྐྱེལ་སོགས་བྱེད་ན་ལྷག་མར་མི་འགྱུར་རམ་སྙམ་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། སྨད་འཚོང་ཞེས་ཏེ། ཆུ་ཚིགས་ཀྱིས་བྱིན་པ། རིན་ཆེས་ཉོས་པ། བཙན་ཕྲོགསུ་ཐོབ་པ། དང་བསམ་དུ་འདུས་པ། གོས་ཟས་ཀྱིས་འཚོ་བ། ཁ་དུམ་པ། ཐང་འགའ་ཕྲད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆུང་མ་རྣམས་ལས། སྨད་འཚོང་ནི་ཐང་འགའ་ཕྲད་པ་སྟེ། ཡུན་ཐུང་བས་མཚན་མོ་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔོན་དང་ཕྱིས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་མན་ཆད་ནི་གསུམ་ཞུགས་པའོ། །བདག་པོ་མ་ཡིན་པ་ནི་བདག་པོར་ཁས་བླངས་པ་མེད་པ། བདག་པོ་དང་བཅས་པ་མེད་པའོ། །རིན་ཆེས་ཉོས་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་པོ་ཡིན་ན་མ་ཞུགས་ཀྱང་མཐུན་པའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །རྩུབ་མོ་སྨྲས་པ་དང་། ཕྱིར་ཡང་རྩུབ་མོ་སྨྲས་པའོ། །ཕྱིར་ཡང་རྩུབ་མོ་སྨྲས་པའི་འཐབས་པ་ཉིད་ན། མཐུན་པ་ཉམསོ། །སུའི་ཞེ་ན། ཆུང་མ་ཐ་མ་བཞི་པོ་དང་སམ་དུ་འདུས་པ་སོགས་སོ། །མ་འཐབས་ཀྱང་ཕྲ་མ་སོགས་ཀྱིས། མཛའ་གཅུགས་ཉམས་ནའང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་དག་གིས་བསྡུམས་འཐབས་པའི་མོད་ལ་སོགས་པར་བྱེད་ན་ལྷག་མའོ། །དེའི་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་ནི། རིན་ཆས་ཉོས་པ་ལ་སོགས་སྐྱེས་པ་ལ་རག་ལས་པ། ལམ་པོ་ཆེ་ 2-2-43a ལ་སོགས་པར་འདི་ཁོ་བོའི་ཆུང་མ་དང་། ཁོ་བོ་ཡང་འདིའི་ཁྱིམ་ཐབ་མིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲགས་པའི་ཚེ་ན། མཐུན་པ་ཉམས་ཀྱི། འཐབས་པ་ཙམ་གྱིས་ཉམས་པར་མ་ཟད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་དྲིལ་བསྒྲགས་པ་ཡང་ངོ་། །སྲོག་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དག་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་སྤྲད་པར་བྱ་བ་བདུན་ལྟ་བུ་སྨྱན་བྱས་ན། སྤྲད་བྱ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་སྙེད་ཀྱི་ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་ཆུ་ཚིགས་ཀྱིས་བྱིན་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་འཐབ་ཚིག་བདུན་དང་ལྡན་པ་ན། འཐབ་ཚིགས་རེ་རེ་ལ་སྨྱན་བྱས་ན་ཡང་། དེ་སྙེད་ཀྱི་ལྟུང་བ་འབྱུང་ངོ་། །དང་པོ་ནི། འཐབ་མོའི་རྩོམ་པ་མ་རྫོགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་འཐབ་པ་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། འཐབ་མོ་མཐར་ཕྱིན་པ་ནའོ། །གསུམ་པ་ནི། དུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤིང་གི་རྣམ་པ་ཡོད་དོ། །དེ་གཉིས་ཀྱིས་དེ་སྐད་དུ་གཅོད་ཅིང་། ཇི་ལྟར་ཤིང་དུམ་འདི་གཉིས་ཕན་ཚུན་སྦྱོར་བ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡུ་བུ་ཅག་གཉིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བའོ། །ཁ་ཅིག །རྩ་བའི་རིགས་ཏི་ལིནྟི་ལ་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་དུམ་བུར་བཅད་ནས་ཞེས་ཟེར་རོ། །བཞི་པ་ནི། རྡེའུ་གསུམ་ཕྱོགས་དང་། མཚམསུ་འཕངས་ན་སྔར་ལྟར་རོ། །གཞན་དག་རྡེའུ་མང་པོའི་བསྣུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྟགས་པའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །ལྔ་པ་ནི་ཁྱིམ་གྱི་ལས་སམ། ཁྱིམ་ཐབས་ཀྱི་རྐང་པ་བཀྲུ་བ་སོགས་འཕྲལ་གྱི་བྱ་བ་བཏང་བའ

【現代漢語翻譯】例如，『未成年』或『穿著紅色和黃色衣服』。妓女因被認為與所有男人交往，爲了消除『如果向她的地方送東西或來回傳遞東西，是否會成為剩餘』的疑慮，所以稱為『妓女』，即通過計時給予、用金錢購買、通過暴力獲得、自願結合、用衣服食物供養、口頭承諾、偶爾相遇等方式結合的妻子們。妓女是指『偶爾相遇』，因為時間短暫，僅限於一夜等情況，所以前後不一致。第四種及以下是指三種參與的情況。非主人是指沒有承認是主人，沒有主人的情況。如果是用金錢購買等方式成為主人，即使沒有參與也符合。有人這樣說。說了粗暴的話，或者再次說了粗暴的話。如果再次說了粗暴的話而爭吵，關係就會破裂。是誰的關係破裂呢？是最後四種妻子，以及自願結合等的妻子。即使沒有爭吵，但因為挑撥離間等原因，友誼破裂也會如此。因此，如果她們在調解爭吵等情況下這樣做，就會成為剩餘。其特殊之處在於，用金錢購買等方式依賴於男人，在道路等地方宣稱『這是我的妻子，我也不是她的家庭』時，關係就會破裂，不僅僅是爭吵才會破裂。同樣，宣佈也是如此。像對待有生命的東西一樣對待。例如，如果像七種給予方式那樣進行調解，有多少給予的對象，就會有多少墮落。同樣，如果像計時給予那樣，一次爭吵包含七種爭吵方式，那麼每次調解一種爭吵方式，也會產生相應的墮落。第一種是爭吵的開始尚未結束，即正在爭吵時。第二種是爭吵結束時。第三種稱為『碎片』，是指木頭的形狀。他們兩人這樣切割，說『就像這兩塊木頭無法連線一樣，我們兩人也一樣』。有些人說，將一種名為『蒂林塔拉卡』的根莖植物切成碎片。第四種是扔三顆石子到各個方向和角落，就像以前一樣。其他人則通過投擲許多石子來判斷。有人這樣說。第五種是放棄家務或洗家庭成員的腳等緊急事務。

【English Translation】 For example, 'underage' or 'wearing red and yellow clothes.' A prostitute is considered to associate with all men, and to eliminate the doubt of 'whether it will become a remainder if things are sent to her place or passed back and forth,' she is called a 'prostitute,' which means wives who are combined through giving by the hour, buying with money, obtaining through violence, voluntarily combining, being supported with clothes and food, making verbal promises, occasionally meeting, etc. A prostitute refers to 'occasionally meeting,' because the time is short, limited to one night, etc., so it is inconsistent before and after. The fourth and below refer to the participation of three. A non-owner refers to a situation where one has not admitted to being the owner and there is no owner. If one becomes the owner by buying with money, etc., it is in accordance even if there is no participation. Some say this. Spoke harshly, or spoke harshly again. If quarreling after speaking harshly again, the relationship will break down. Whose relationship breaks down? It is the last four types of wives, and wives who voluntarily combine, etc. Even if there is no quarrel, but friendship breaks down due to instigation, etc., it will be the same. Therefore, if they do this in mediating quarrels, etc., it will become a remainder. Its special feature is that relying on men by buying with money, etc., when declaring in roads, etc., 'This is my wife, and I am not her family either,' the relationship will break down, not just quarreling. Similarly, announcing is also the case. Treat it like treating a living thing. For example, if mediating like the seven ways of giving, there will be as many falls as there are objects of giving. Similarly, if one quarrel contains seven ways of quarreling, like giving by the hour, then each time one mediates one way of quarreling, corresponding falls will also occur. The first is that the beginning of the quarrel has not ended, that is, when quarreling. The second is when the quarrel ends. The third is called 'fragments,' which refers to the shape of wood. The two of them cut like this, saying, 'Just as these two pieces of wood cannot be connected, we two are the same.' Some say that a rhizome called 'Tilintalaka' is cut into pieces. The fourth is to throw three pebbles in all directions and corners, as before. Others judge by throwing many pebbles. Some say this. The fifth is to abandon housework or washing the feet of family members, etc., urgent matters.

ོ། །དྲུག་པ་ནི་སྔར་ལྟར་རོ། །བདུན་པ་ནི་བདག་པོ་བཏང་བའི་ཕྱིར། ལྷ་ཁང་ལ་སོགས་པར་དྲིལ་བསྒྲགས་པའོ། །འདི་ཆུང་མ་དམ་པ་གསུམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། དེ་ལ་འཐབ་ཚིག་དང་པོ་གསུམ་དུ་བསྡུམས་བྱེད་ཅིང་། མཐུན་པར་གྱུར་ན་ཉེས་བྱས་གསུམ་དང་། དེ་ནས་གཉིས་ལ་སྦོམ་པོ་གཉིས་དང་དེ་ནས་གཉིས་ལ་སྦོམ་ 2-2-43b པོ་གཉིས་དང་ལྷག་མ་གཉིས་སོ། །འདིར་འཐབ་ཚིག་བདུན་བྱས་པའི་བསྡུམས་བྱེད་ཅིང་། མཐུན་པར་གྱུར་ན་ཉེས་བྱས་གསུམ་དང་། སྦོམ་པོ་བཞི་དང་། ལྷག་མ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་ལ། ཁ་ཅིག །ཆུ་ཚིགས་ཀྱིས་བྱིན་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་གིས་འཐབ་ཚིག་བདུན་བྱས་པ་ལ། འཕྲིན་གསུམ་ལན་ཅིག་བྱས་ནས་ཕྲད་པ་ལ་ལྟུང་བ་བདུན་དུ་འགྱུར་ཏེ། འཐབ་ཚིག་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ལ། གཞན་དག་ན་རེ། དེ་མ་ཡིན་ཏེ། ལུང་དང་འགལ་བ་ནི་འཐབ་ཚིག་བདུན་ལ་ལྟུང་བ་བདུན་དུ་གསུངས་པ་ནི། སྨྱན་ལན་བདུན་བྱས་པ་ཡིན་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་འགྲེལ་པ་ལུང་གི་རྣམ་འབྱེད་ལས་གསུངས་པ་དང་། རིགས་པ་ཡང་འཐབ་ཚིག་བདུན་གྱིས་མཐུན་པ་ཐོབ་པ་ལས་ཉམས་ནས་མི་མཐུན་པར་གནས་པ་དང་། མཐུན་པ་མ་ཐོབ་ནས་མི་མཐུན་པར་གནས་པ་གཉིས་མི་མཐུན་པར་གནས་པའི་ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པས་ཕྱི་མ་ལ་འཕྲིན་གསུམ་གྱིས་ཕྲད་པ་ལ་ལྟུང་བ་གཅིག་དང་། སྔ་མ་ལ་བདུན་དུ་འགྱུར་བ་མི་རིགས་སོ། །སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་འགྲོ་བ་ནི། འཐབ་ཚིག་ཐ་དད་ཀྱང་ལྟུང་བ་ཐ་མི་དད་པ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར། ནོམ་ཉུག་ཐ་དད་ཀྱང་སྦོམ་པོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །གཞུང་ལས་གསུངས་པ་ནི། འཐབ་ཚིགས་རེ་རེ་སྦྱོར་བ་རེ་རེ་བྱས་པ་ལ་དགོངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་ལུང་འགྲེལ་ལས་སོ། །དོགས་པ་ནི། སྤྲད་བྱ་སྐྱེས་པ་དང་། བུད་མེད་གཅིག་ལས་མེད་པས་ལྟུང་བ་གཅིག་ཏུ་ཟད་དམ་སྙམ་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །འགྲེལ་པའི་དགོངས་པ་ནི། འཐབ་ཚིག་བདུན་བྱས་པའི་བསྡུམས་བྱེད་ཅིང་། མཐུན་པར་གྱུར་ན་ལྟུང་བ་བདུན་འབྱུང་བའི་ལུང་དྲངས་ནས། དེའི་དོན་བཀྲལ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ན་འདིར་ཆུང་མ་དང་པོ་གསུམ་པོ་དག་གི་ཡུལ་ལ་ 2-2-44a ཚིགས་བདུན་ཡོད་པ་ལས་ཚིགས་གསུམ་ནི་ཉེས་བྱས་བྱེད་པ་ཡིན། ཚིགས་གཉིས་ནི་སྦོམ་པོ་བྱེད་པ་ཡིན། ཚིགས་དྲུག་པ་དང་བདུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་ནི་དགེ་འདུན་ལྷག་མ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཚིག་རེ་རེ་ལ་སྨྱན་བྱེད་ཐེབས་རེ་རེ་ལ་ལྟུང་བ་ཅིར་འགྱུར་བསྟན་ཅིང་། དེ་ཡང་སྔ་མ་སྔ་མའི་སྟེང་དུ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་འཐབ་ཚིག་བསྣན་པར་སྟེ། དང་པོ་གཉིས་ནི་རིམ་པ་ངེས་ལ་ཕྱི་མ་རྣམས་ནི་མ་ངེས་ཏེ། དང་པོ་ནས་དེ་དག་རེ་རེ་བཞིན་བྱས་པས་ཆོག་གོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྔ་ངེས་ཅན་དང་། གཉིས་མ་ངེས་པར་འདོད་པ་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །བདུན་པོ་དེས་ཉམས་པར་བྱེད་ཚུལ་ནི། སྔ་མ་གསུམ་གྱིས་ཡིད་དུ་འོང་བ་ད

【現代漢語翻譯】第六條如前所述。第七條是由於放棄了所有權，所以在寺廟等地進行宣告。這指的是對三個主要妻子的處理：首先用三個爭端詞進行調解，如果達成一致，則犯三個小罪；然後兩個爭端詞犯兩個粗罪；再然後兩個爭端詞犯兩個粗罪，剩下兩個爭端詞。這裡，用七個爭端詞進行調解，如果達成一致，則犯三個小罪、四個粗罪和剩下兩個罪。有些人說：就像用水鐘計時一樣，一個人用七個爭端詞，三次傳遞資訊后相遇，就會犯七個罪，因為爭端詞不同。另一些人說：並非如此，因為與經文相悖。經文中說，用七個爭端詞犯七個罪，指的是傳遞了七次資訊。在經文的辨析中也這樣說。從邏輯上講，用七個爭端詞達成一致后，如果惡化並保持不一致，或者沒有達成一致而保持不一致，這兩種不一致的本質沒有區別，因此後者傳遞三次資訊相遇只犯一個罪，而前者犯七個罪是不合理的。不能作為論據的原因是：即使爭端詞不同，犯的罪也未必不同，就像不同的諾姆紐格（一種食物）也可能變成一個粗罪一樣。經文中說的是指每個爭端詞都進行一次調解。經文的註釋中也是這樣說的。有人懷疑：因為只有一個需要交付的男人和一個女人，所以只會犯一個罪嗎？爲了消除這種疑問，所以這樣說。註釋的意圖是：引用了用七個爭端詞進行調解，如果達成一致，就會犯七個罪的經文，並解釋了它的含義：這樣，對於這裡的三個主要妻子，有七個爭端詞，其中三個詞是犯小罪，兩個詞是犯粗罪，第六個和第七個詞是犯僧殘罪。每個詞都傳遞一次資訊，每次傳遞資訊都會犯一個罪，並且是後面的爭端詞新增到前面的爭端詞上。前兩個是確定的順序，後面的則不確定，從第一個開始，每個都做一次就可以了。因此，認為前五個是確定的，后兩個是不確定的，是沒有意義的。用這七個詞導致墮落的方式是：用前三個詞使人滿意……

【English Translation】 The sixth is as before. The seventh is because the ownership is relinquished, so it is proclaimed in temples and so on. This refers to the handling of the three primary wives: first, mediate with three words of dispute, and if an agreement is reached, three minor offenses are committed; then two words of dispute commit two gross offenses; then again two words of dispute commit two gross offenses, and two words of dispute remain. Here, mediation is done with seven words of dispute, and if an agreement is reached, three minor offenses, four gross offenses, and the remaining two offenses are committed. Some say: Just like timing with a water clock, if one person uses seven words of dispute, meets after passing information three times, they will commit seven offenses, because the words of dispute are different. Others say: It is not so, because it contradicts the scriptures. The scriptures say that committing seven offenses with seven words of dispute refers to passing information seven times. This is also stated in the analysis of the scriptures. Logically, after reaching an agreement with seven words of dispute, if it deteriorates and remains inconsistent, or if an agreement is not reached and remains inconsistent, there is no difference in the essence of these two inconsistencies, so the latter only commits one offense for meeting after passing information three times, while it is unreasonable for the former to commit seven offenses. The reason why it cannot be used as an argument is: even if the words of dispute are different, the offenses committed may not be different, just like different Nomnyug (a type of food) may also become one gross offense. What is stated in the scriptures refers to mediating each word of dispute once. This is also stated in the commentary of the scriptures. Some suspect: Because there is only one man and one woman to be delivered, will only one offense be committed? To eliminate this doubt, it is said. The intention of the commentary is: It quotes the scripture that mediation is done with seven words of dispute, and if an agreement is reached, seven offenses will be committed, and explains its meaning: In this way, for the three primary wives here, there are seven words of dispute, of which three words are for committing minor offenses, two words are for committing gross offenses, and the sixth and seventh words are for committing Sangha remnants offenses. Each word passes information once, and each time information is passed, an offense is committed, and the later words of dispute are added to the earlier words of dispute. The first two are in a definite order, while the later ones are uncertain, and it is enough to do each one from the first. Therefore, it is meaningless to think that the first five are definite and the last two are uncertain. The way to fall into ruin with these seven words is: making people satisfied with the first three words...

ང་། དེ་ནས་གཉིས་ཀྱིས་བྱ་བ་གཅིག་པ་དང་། དེ་ནས་གཉིས་ཀྱིས་ཕྲད་པ་ལ་ཕྱོགས་པའི་གཅུགས་པ་ལས་ཉམས་པར་རྣམ་འབྱེད་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་ཟེར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱེའུ་འདི་མི་སྤྲད། ཁྱིམ་མི་དབུ་བ། བུ་མོ་འདི་མི་སྤྲད། གནས་མི་བཙལ། ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱེའུ་འདི་གྱོས་པོའི་གན་དུ་མི་འགྲོ། བག་མ་མི་ལེན། བུ་མོ་འདི་གྱོས་པོའི་གན་དུ་མི་བཀྲི་བག་མར་མི་བཏང་། ཞེས་ཟེར་བ་ནི་ཉེས་བྱས་སུ་ཞུ་བའི་སྐབས་ནས་འབྱུང་བ་ལ། མེད་པ་ནི་ད་དུང་མངལ་དུ་ཡང་མ་ཆགས་པའོ། །ངེས་པ་ནི་དགེ་སློང་མ་སོགས་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་གནས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །མི་བསྟེན་པ་ནི་ཟ་མ་དང་མ་ནིང་ཕོ་མོ་དབང་པོ་མེད་པའོ། །ཉོས་པ་ནི་རིན་གྱིས་ཐོབ་པའོ། །མཐུན་པ་གསུམ་ལས་ལྷག་པར་ཞུགས་པ་ལྟ་བུ་གཅུགས་པར་གྱུར་པའོ། །གང་གི་སྨྱན་བྱེད་པ་ལ་ཕར་བསྐྱལ་བ་ཙམ་ཡོད་ཀྱི། ནོད་པ་དང་། ཚུར་བསྐྱལ་བ་མེད་དོ། །ཁས་བླངས་པ་མཐུན་པར་གྱུར་པ་དང་སྤྲད་པའི་ཕྱིར་དེ་ག་གེ་ 2-2-44b མོ་ཞིག་ན་འདུག་གོ་ཞེས་སྐད་སྦྱར་བ་སྟོན་ན་སྦོམ་པོའོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་འཐབ་ཀྲོལ་གྱིས་ཤིག་དང་། ཁོ་བོས་དེ་དབྲོག་པར་བྱའོ། །ཞེས་དེ་སྐད་ཟེར་བའི་སྤྲིང་བ་དགེ་སློང་གིས་མནོས་ཏེ། འཐབ་ཀྲོལ་གྱིས་འཕྲོག་ཏུ་འཇུག་ནའོ། །རྙེད་མོད་ཀྱི་གཞུང་ནི། བཙུན་པ་རེ་ཞིག་སྐྱེས་པས་བུད་མེད་དང་ལྷན་ཅིག་བརྡ་བགྱིས་པ་ན་དགེ་སློང་དེར་མཆིས་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་རྙེད་མོད་ཅེས། མཆིས་ན་ལྟུང་བ་ཅིར་འགྱུར། ཉེས་པ་སྦོམ་པོར་རོ། །ཞེས་སྦོམ་པོར་སྟོན་མོད་ཀྱི། ལུང་གི་ཡི་གེ་ནོར་བ་འདྲ་བས་ཉེས་བྱས་སུ་རིགས་པར་སྣང་ནས། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཉེས་བྱས་སོ། །ཞེས་མདོར་བྱས་སོ། །འདུལ་བྱེད་ནས་འབྱུང་བ་ནི། ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་པའི་དོན་དང་ལྡན་འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ཁྱིམ་མོ། །འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་མི་སྟེ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུར་བྱས་ནས་བོས་ཏེ། ཕྲད་ན་སྦོམ་པོའོ། །ཕྱི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཆགས་པ་ཁང་པ་ཁང་ཆེན་གྱི་ལྷག་མ་ལ་གཉིས་ལས། རྣམ་འབྱེད་ལས་འབྱུང་བ་ལ་གཉིས་ཀྱི། ཐུན་མོང་བ་ཁང་པ་ལ་མཚོན་པ་ལ། ཉེས་པ་མེད་པའི་གཞིའི་ཚད་ཀྱི་སྐབས་ཀྱི་དོན་ལ་སྦྱར་ན་ནི་འགྲེང་བ་དང་། འདུག་པ་དང་། ཉལ་བ་དང་། འཆག་པའི་སྤྱོད་ལམ་བཞིའི་སྣོད་མ་ཡིན་པ་ལ་འདི་གཉིསུ་གཏོགས་པའི་ཉེས་པ་གཏན་མེད་དོ། །འདི་གཉིས་ནི་གནས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ལྟུང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་གནས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱོད་ལམ་བཞིའི་སྣོད་ནི། ལུས་མ་བཏུད་པར་འགྲེང་བ་དང་། རྒྱར་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཏེ་འདུག་པ་དང་། རྐང་པ་བརྐྱང་བ་ལ་སོགས་པས་ཉལ་བ་དང་། གོམ་པ་ཐ་མལ་པ་གསུམ་འདོར་བའི་འཆག་པ་བྱར་རུང་བ་སྟེ། དེ་དག་མི་རུང་བ་ནི་སྣོད་མིན་པའོ། །ཞར་ལ་གནས་ལ་བརྟེན་པའི་ལྟུང་བ་རྣམས་སྤྱིར་བསྟན་ལ་དབབ་

【現代漢語翻譯】然後，如果兩個人做同樣的事情，或者兩個人因為貪戀而結合，那麼在《分別解脫經釋》中說，這會導致墮落。』為什麼不把這個男孩交出來？這個家庭沒有主人。為什麼不把這個女孩交出來？不去尋找住處。為什麼不把這個男孩送到親家那裡？不娶新娘。為什麼不把這個女孩帶到親家那裡，不讓她成為新娘？』據說這些話是在懺悔罪行時說的。『沒有』指的是甚至還沒有在子宮裡形成。『確定』指的是所有遵守苦行的比丘尼等。『不依止』指的是太監、非男非女、沒有性器官的人。『買來的』指的是用錢獲得的。『超過三種一致』指的是像參與過多的事情一樣，導致墮落。對於那些充當媒介的人來說，只有送過去的行為，沒有接受和送回來的行為。如果承諾一致並交付，那麼如果有人大聲說『就在那裡』，那就是粗罪。『你打架吧，我來搶走它！』如果比丘聽到了這樣的話，並允許通過戰鬥來搶奪，也會犯戒。關於『尋物』的文字是：『如果一位僧侶暫時與一位已婚婦女私下交談，另一位比丘在那裡聽到，並說『尋物』。』如果他真的在那裡，會犯什麼罪？粗罪。』雖然經文中說會犯粗罪，但似乎是律藏的文字有誤，所以應該犯單墮罪。因此，阿阇梨總結說，是單墮罪。從《調伏藏》中說：『除了佛法之外，如果有人說『這是你的家，這是你的人』等等，並以此為理由召喚他人，如果他們相遇，就會犯粗罪。』對於執著于外在享樂，如房屋和大型房屋的剩餘部分，有兩種情況。在《分別解脫經》中，有兩種情況。對於共同的房屋，如果沒有犯戒的基礎，那麼在衡量標準的情況下，站立、坐著、躺臥和行走的四種行為都不允許，這兩種情況都不屬於，因此絕對沒有罪過。這兩種情況是構成住所本質的墮落，因為它們沒有住所的名稱。四種行為的容器是：不彎腰站立，盤腿而坐，伸展雙腿躺臥，以及可以進行三步正常行走的場所。不允許這些行為的地方就不是容器。簡而言之，這裡展示了依賴住所而產生的墮落。

【English Translation】 Then, if two people do the same thing, or if two people combine due to attachment, then it is said in the 'Explanation of the Pratimoksha Sutra' that this leads to a downfall. 'Why not hand over this boy? This family has no master. Why not hand over this girl? Not seeking a dwelling. Why not send this boy to the in-laws? Not taking a bride. Why not bring this girl to the in-laws, not letting her become a bride?' It is said that these words are spoken during the confession of offenses. 'Non-existent' refers to not even being formed in the womb yet. 'Definite' refers to all the bhikshunis and others who abide by ascetic practices. 'Not relying' refers to eunuchs, hermaphrodites, and those without sexual organs. 'Bought' refers to what is obtained with money. 'Exceeding three agreements' refers to something like participating excessively, leading to a downfall. For those who act as intermediaries, there is only the act of sending over, without receiving and sending back. If the promise is consistent and delivered, then if someone loudly says 'It's right there,' that is a gross offense. 'You fight, and I will snatch it away!' If a bhikshu hears such words and allows it to be snatched away through fighting, he also commits an offense. Regarding the text of 'Finding Things': 'If a monk temporarily speaks privately with a married woman, and another bhikshu is there and hears it, and says 'Finding Things'.' If he is really there, what offense is committed? A gross offense.' Although the text says a gross offense is committed, it seems that the text of the Vinaya is mistaken, so it should be a single downfall. Therefore, the Acharya concludes that it is a single downfall. From the 'Vinaya Pitaka' it says: 'Apart from the Dharma, if someone says 'This is your house, this is your person,' etc., and uses this as a reason to summon others, if they meet, they commit a gross offense.' For attachment to external enjoyments, such as the remainder of houses and large houses, there are two situations. In the 'Pratimoksha Sutra,' there are two situations. For a common house, if there is no basis for committing an offense, then in the case of measuring standards, the four behaviors of standing, sitting, lying down, and walking are not allowed, and these two situations do not belong, so there is absolutely no fault. These two situations are downfalls that constitute the essence of a dwelling, because they do not have the name of a dwelling. The container for the four behaviors is: standing without bending over, sitting cross-legged, lying down with legs extended, and being able to perform three normal steps of walking. Places where these behaviors are not allowed are not containers. In short, here is a general presentation of the downfalls that depend on dwellings.

པ་ནི་གནས་ཀྱི་ཁྱད་བ་ 2-2-45a ནི་ཁང་པ། ཁང་ཆེན། སྐྲོད་པ། ཕྱིས་གནོན་རྩ་བ་འབྱུང་བ་ལ་འདུག་པ། མ་རྫོགས་པ། བུད་མེད་དང་ཉལ་བ། འདུག་གནས་སུ་ཟ་བ། རིམ་པ་ལྷག་པར་བརྩིག་པ། བསྙིལ་བ་དང་ཉལ་བ། དུས་མ་ཡིན་པར་གྲོང་དུ་འགྲོ་བ། གྲོང་རྒྱུ་བ།རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་འགྲོ་བ། ཟས་ལེན་པ་སྟེ་བཅུ་གསུམ་མམ། བཅུ་བཞིར་བྱེད་དེ། སྤངས་པ་རྗེས་ཕྱོགས་ཀྱང་སྣོན་དགོས་པ་འདྲའོ། །ངོ་བོ་ནི་སྤྱོད་ལམ་བཞི་ཤོང་ཞིང་། ཕལ་ཆེར་གཡོགས་པ་དང་བསྐོར་བའོ། །སེལ་བ་ནི་མི་ཤོང་བའོ། །ཅིར་འགྱུར་ནི། ཁང་པ་ཁང་ཆེན་གཉིས་རིམ་ལྷག་དང་གསུམ་ལ་ལྟུང་བ་གཏན་མེད་ལ། གཞན་ལ་ན་སྨད་དུའོ། །སྤྱོད་ལམ་བཞི་ཤོང་ན་ནི། ཁང་པ་མ་གཏོགས་པ་རྣམས་ལ་དངོས་གཞི་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །མི་ཤོང་ན་ན་སྨད་དུ་འགྱུར་བ་ནི། ཊཱི་ཀྐ་ལས། ནུབ་ལྷག་དང་། བུད་མེད་དང་ཉལ་བའི་སྐབས་སུ། རྩིག་དྲུང་ལ་སོགས་པར་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་ཤིང་། འགྲེལ་ཆུང་ལས་ཀྱང་། དབྱེ་ལ་འདོམ་གང་གི་ཉེ་བར་ཉལ་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་ཡངས་པར་ཆགས་པ་སོཌ་ཀྱི་དགག་བྱ་ཆེ་བ་ལ་ལྟུང་བ་ན་སྨད། གནས་ཡངས་པར་དེ་ལས་བཟློག་པ་ལ་དངོས་གཞིར་འགྱུར་བ་མི་རིགསོ་སྙམ་ན། དོག་པར་འབྱུང་རིང་ཞིང་། ཡངས་པར་འབྱུང་ཉེ་བས། དགག་བྱ་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྫོགས་མ་རྫོགས་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ་དགེ་སློང་མ་ལ་ཡང་ཡང་ཟ་བ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །ཞར་ལ་ནུབ་ལྷག་གི་གནས་ཀྱི་ཚད་བསྟན་པ་ནི། དངོས་གཞིའི་ཚད་དང་། ཉེས་མེད་ཀྱི་ཚད་དོ། །དང་པོ་ནི། འདོམ་གང་གི་ནང་དགོས་པར་ཐམས་ཅད་མཐུན་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་ཉེན་ཀོར་དང་བཅས་པ་ནས་གནས་ཁང་ 2-2-45b ཙམ་གྱི་ཕ་རོལ་ན་ཞེས་གསུངས་པ་ལ་མི་མཐུན་པ་དུ་མ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཁྲུ་ཕྱེད་དང་བཅོ་ལྔ་དང་། བཅུ་བཞི་དང་། ཕྱེད་དང་དགུས་བར་དུ་ཆོད་པར་འདོད་དོ། །དེ་ལ་གནས་ཁང་དང་ཉེན་ཀོར་གཉིས་གསུངས་པའི་ཉེན་ཀོར་ལ་ཁྲུ་བཞི་བྱེད་པ་ལ་ཐམས་ཅད་མཐུན་ནོ། །འོན་ཀྱང་དང་པོས་ནི། མ་རྫོགས་པ་ཁོ་ནས་ཀྱང་ཉེན་ཀོར་འཆག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་ཁྲུ་བཞི་ཡོད་པ་དེ་རྩི་དགོས་པས་གཉིས་ཀའི་ཉེན་ཀོར་ལ་ཁྲུ་བརྒྱད་དོ། །འགྲེང་བ་དང་། འདུག་པ་ནི་གནས་ཀྱི་དཔངས་དང་། ཞེང་ཡིན་པས་དེའི་ཚད་མི་རྩི་བ་ཡང་ཐམས་ཅད་མཐུན་ནོ། །དེས་ན་གནས་ཁང་ལ་ཉལ་བའི་སྤྱོད་ལམ་ལ་རྐང་པ་བརྐྱང་བ་ལ་སོགས་པའི། སོགས་ཀྱིས་ལག་པ་བརྐྱངས་བ་སྡུད་དགོས་པ་ཡོད་ལ་ཁྲུ་ཕྱེད་ཡོད་པས་ཕྱེད་དང་ལྔའོ། །རྩིག་པ་མེད་པའི་གནས་ཁང་མི་སྲིད་པས་ཕན་ཚུན་གྱི་རྩིག་ཞེང་ལ་ཁྲུ་རེ་ཡོད་པས། ཕྱེད་དང་བཅོ་ལྔ་ཞེས་རྒྱ་གསུང་ངོ་། །གཉིས་པས་ནི་མ་རྫོགས་པ་དངོས་ཀྱི་ཉེན་ཀོར་མི་བརྩི་བ་མ་གཏོགས་པ་གནས་ཁང་དང་ཉེན་ཀོར་དང་། རྩིག་ཞེང་སྔར་ལྟར་ཡིན་ལ། འཆག་པ་མི་བརྩི་ན་ལོ

【現代漢語翻譯】關於住所的差別 2-2-45a 即房屋、大房屋、驅逐、後來壓制根本生起而安住、未圓滿、與婦女同寢、在住所中食用、次第增建、傾覆和睡眠、非時進入村落、遊蕩村落、進入王宮、取食物等十三或十四種。捨棄之後，似乎也需要增加後續的方面。本體是容納四種威儀，大多是覆蓋和圍繞。排除是不容納。會變成什麼呢？房屋和大房屋兩種，對於次第增建和三種情況，不會有墮罪，對於其他情況則有減罪。如果容納四種威儀，那麼除了房屋之外，對於其他情況，會變成真實的根本罪。如果不容納，則會變成減罪。如《 टीका 》中所說，在夜晚剩餘和與婦女同寢的情況下，在墻根等處，說是輕罪。在《解 लघु 》中也說，在間隔一尋的近處睡眠，會產生輕罪。對於在寬敞的地方建造等較大的遮止，會有減罪。對於在寬敞的地方與此相反的情況，變成根本罪是不合理的，我認為。因為狹窄的地方容易發生，寬敞的地方不容易發生，所以遮止從場所的角度來說，有圓滿和不圓滿的差別，就像比丘尼反覆食用一樣。他們這樣說。順便說一下，顯示夜晚剩餘的住所的量，有根本罪的量和無罪的量。第一種是，據說所有人都一致認為需要在一尋之內。第二種，從包括危險的周圍到住所 2-2-45b 的對面，有許多不一致的說法。例如，有人認為間隔為半肘和十五指、十四指和九指半。其中，住所和危險的周圍兩種說法中，對於危險的周圍為四肘，所有人都一致。然而，第一種說法認為，僅僅未圓滿本身也沒有危險的周圍的行走等，所以必須計算四肘，因此兩者的危險的周圍為八肘。站立和坐著是住所的高度和寬度，所以不計算其量，所有人都一致。因此，對於住所的睡眠威儀，有伸腿等，『等』字需要包括伸手的動作，有半肘，所以是五肘半。因為沒有沒有墻壁的住所，所以相互之間的墻壁寬度為一肘，所以是十五肘半，རྒྱ་ 這樣說。第二種說法認為，除了不計算未圓滿本身的危險的周圍之外，住所和危險的周圍以及墻壁寬度與之前一樣，如果不計算行走，那麼...

【English Translation】 Differences Regarding Abodes 2-2-45a Namely, houses, large houses, expelling, later suppressing the root arising and abiding, incompleteness, sleeping with women, eating in the abode, gradually building more, overturning and sleeping, entering villages at inappropriate times, wandering in villages, entering royal palaces, taking food, etc., thirteen or fourteen. After abandoning, it seems necessary to add subsequent aspects as well. The essence is accommodating the four postures, mostly covering and surrounding. Exclusion is not accommodating. What will it become? For houses and large houses, regarding gradual building and three situations, there will be no downfall, but for other situations, there will be minor offenses. If accommodating the four postures, then except for houses, for other situations, it will become a real fundamental offense. If not accommodating, it will become a minor offense. As stated in the 《 टीका 》, in the case of leftover food from the night and sleeping with women, in places such as the base of walls, it is said to be a minor offense. In the 《解 लघु 》, it is also said that sleeping near a distance of one fathom will result in a minor offense. For larger prohibitions such as building in spacious places, there will be a minor offense. For situations contrary to that in spacious places, it is unreasonable to become a fundamental offense, I think. Because narrow places are prone to occur, and spacious places are not prone to occur, the prohibition, from the perspective of the place, has differences in completeness and incompleteness, just like nuns repeatedly eating. They say so. By the way, showing the measure of the abode of leftover food from the night, there is the measure of the fundamental offense and the measure of no offense. The first is that everyone agrees that it needs to be within one fathom. The second, from including the dangerous surroundings to the abode 2-2-45b on the opposite side, there are many inconsistencies. For example, some believe the interval to be half a cubit and fifteen fingers, fourteen fingers, and nine and a half fingers. Among these, in the two statements of abode and dangerous surroundings, everyone agrees that the dangerous surroundings are four cubits. However, the first statement believes that only incompleteness itself does not have walking around the dangerous surroundings, so the four cubits must be calculated, therefore the dangerous surroundings of both are eight cubits. Standing and sitting are the height and width of the abode, so not calculating their measure is also agreed upon by everyone. Therefore, for the sleeping posture of the abode, there are stretching legs, etc., the 'etc.' needs to include the action of stretching hands, there is half a cubit, so it is five and a half cubits. Because there is no abode without walls, the width of the walls between each other is one cubit, so it is fifteen and a half cubits, རྒྱ་ says so. The second statement believes that except for not calculating the dangerous surroundings of incompleteness itself, the abode and dangerous surroundings and the wall width are the same as before, if not calculating walking, then...

གས་སུ་སྨོས་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བས་དེ་ལ་ཁྲུ་ཕྱེད་དང་བཞི་ཡོད་པས་བཅུ་བཞིའོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པས་ནི་ཉེན་ཀོར་དང་། གནས་ཁང་བཅུ་བཞི་དང་འདྲ་ལ། ཉལ་འཆག་གཉིས་གདམ་ང་ཅན་ཡིན་ཞིང་། རྩིག་པ་ནི་མ་ངེས་པས་མི་བརྩི་ཞེས་རྨ་ཚོ་གསུང་ངོ་། །དེ་དག་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཉེན་ཀོར་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་ངོས་ནས་གསུངས་ཀྱི། མ་རྫོགས་པ་ནས་མ་གསུངས་པ་དང་། དེ་ལ་དངོས་པོ་ལ་ཉེན་ཀོར་ཡོད་ཀྱང་མི་གསུངས་པ་མི་འགལ་ཏེ། འབྲལ་བ་ལ་ཉེན་ཀོར་ཡོད་ཀྱང་། ལས་ལ་ནི་རྩིག་པ་ 2-2-46a མཚམས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་མ་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཚ་རོང་པ་འཆག་པའི་སྤྱོད་ལམ་གསུངས་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཉལ་བ་ལ་སོགས་ཐག་ལོགསུ་མི་འཇལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་སུན་འབྱིན་པ་མི་རིགས་ཏེ། དེ་གཉིས་འགྲེལ་ཆུང་ལས། ཁང་བུའི་མཆུར་ཉལ་བ་དང་། འཕྲེས་པ་ཤོང་བའམ། འགྲོ། གོམ་པ་ཐ་མལ་པ་གསུམ་ཤོང་བ། ཞེས་གདམ་ང་ཅན་དུ་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་དེ་གཉིས་ཐག་མཉམ་དེ་ལྟར་རིགས་ཀྱང་མཉམ་པས་མི་འཐད་པར་སྨྲ་བའི་མི་མཉམ་པ་རྟགས་སུ་བྱེད་ན་མ་གྲུབ་ལ། །དམ་བཅར་བྱེད་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་བསལ་ལོ། །གཅིག་བཞི་པ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འགྲེལ་ཆུང་དང་འགལ་བས་སོ། །རིགས་པ་ཡང་འགྲེང་འདུག་ཉལ་བའི་ས་ནས་རྩི་ལ། འཆག་པ་མི་རྩི་བར་རིགས་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱེད་དང་དགུ་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྩིག་ཞེང་ཡོད་པས་མི་བརྩི་བ་མི་རིགས་ཏེ། གནས་ཁང་དང་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་གི་ལུགས་ནི། དངོས་གཞི་འདོམ་གང་གི་ནང་ཡིན་ཏེ། འགྲེལ་ཆུང་དང་སོ་ཐར་འགྲེལ་པ་ཁ་ཅིག་ལས་དབྱེ་ལ་འདོམ་གང་གིས་ཉེ་བར་ཉལ་བ་ཉེས་བྱས་སོ། །ཞེས་དངོས་གཞི་བསྐྱེད་པའི་གནསུ་ན་སྨད་གསུངས་པས་སོ། །ཉེས་མེད་ཀྱི་ཚད་ནི་ཁྲུ་ཕྱེད་བཅུ་གཅིག་སྟེ། ཕྱེད་དང་དགུའི་སྟེང་དུ་རྩིག་ཞེང་བསྣན་པ་ཡིན་ཟེར་རོ། །ཁང་པ་ཁང་ཆེན་གྱི་མིང་གི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་ངོས་གཟུང་བ་ནི། ཁ་ཅིག་གཅིག་དོན་དང་། ཚོགས་དོན་དུ་བྱས་པའི་གནས་ལ་ཁང་པ་དང་ཁང་ཆེན་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་གཞན་དག་ན་རེ། རྣམ་འབྱེད་ལས། ཁང་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྦྱིན་ 2-2-46b པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཆེ་བ་ཡིན་གྱི། ཚད་ཀྱི་ཆེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ཆེད་དུ་བྱ་བས་ཆེ་བ་ལ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །རིགས་པ་ཡང་དཀོན་མཆོག་གི་དོན་དུ་ནི་བྱེད་ལ། བདག་པོ་ཚོགསུ་ནི་མ་ལོངས་པ་སྟེ། ཁང་ཆེན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚོགས་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དུ་མའི་དོན་དུ་བྱེད་པ་དེ་ཁང་པ་ཁང་ཆེན་གང་དུ་ཡང་མ་འདུས་པར་འགྱུར་ཏེ། གཉིས་ཀའི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་ཚོད་དེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཉིད་ལས་ཚོགས་དང་། གཅིག་གི་དོན་དུ་གསུངས་པ་ལྟུང་བའི་ཡན་ལག་ཡིན་གྱི། གནས་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྣན

【現代漢語翻譯】因此，如果說這個沒有意義，那麼它有十四個『khru phyed』（藏語長度單位，約等於半肘），因為四乘以三點五等於十四。等等。第三種觀點認為，它類似於『nyen kor』（修行場所）和十四個『gnas khang』（住所），『nyal 『chag』（睡眠和行走）二者是可選的，墻壁是不確定的，因此不計算在內，這是『rma tsho』（人名）的說法。有些人說，『nyen kor』（修行場所）是從受具足戒的角度說的，而不是從未受具足戒的角度說的。即使事物本身有『nyen kor』（修行場所），也不矛盾，因為即使分離有『nyen kor』（修行場所），對於行為來說，墻壁是邊界，就像沒有說的那樣。對於『tsha rong pa』（人名）來說，如果說行走的戒律，那將變得毫無意義，因為睡眠等不測量距離，這種反駁是不合理的。因為在『འགྲེལ་ཆུང་』（註釋）中說，在小屋的角落裡睡覺，或者能容納交錯的，或者行走，能容納三個普通步幅，所以說是可選的。有些人說，這兩個距離相等，雖然這樣說有道理，但因為相等所以不合理，如果用不相等作為標誌，那是不成立的。如果承諾相等，那麼就被顯而易見地否定了。十四分之一也是不合理的，因為它與『འགྲེལ་ཆུང་』（註釋）相矛盾。從道理上講，應該從站立、坐臥的地方計算，而不計算行走，因為理由相同。九又二分之一也是不合理的，因為有墻的寬度而不計算是不合理的，因為與住所的理由相同。因此，按照我自己的觀點，實際的基礎是在一『འདོམ་』（藏語長度單位，約等於一尋）之內，因為在『འགྲེལ་ཆུང་』（註釋）和一些『སོ་ཐར་འགྲེལ་པ་』（別解脫經註釋）中說，區分並在一『འདོམ་』（藏語長度單位，約等於一尋）之內睡覺是惡作劇，因為在實際基礎產生的地方說了下半部分。無罪的限度是十一個半『khru phyed』（藏語長度單位，約等於半肘），據說是在九又二分之一的基礎上加上墻的寬度。通過房屋和大型房屋的名稱來區分，有些人認為是指同一意義，或者是指集體意義的地方，稱為房屋和大型房屋。其他人說，在『རྣམ་འབྱེད་』（分別解脫經）中說，『大型房屋』是指佈施的法的偉大，而不是尺寸的偉大，因此與專門做事的偉大相矛盾。從道理上講，是爲了供養三寶，但主人沒有得到滿足，因為沒有集體意義，所以不會變成大型房屋。此外，為許多人做事也不會包含在房屋和大型房屋中，因為兩者都不具備其特徵。從這裡所說的集體和單一的意義是墮落的因素，而不是兩種住所的區別。

【English Translation】 Therefore, if it is said that this is meaningless, then it has fourteen 'khru phyed' (Tibetan unit of length, approximately half an elbow), because four multiplied by three and a half equals fourteen. And so on. The third view is that it is similar to 'nyen kor' (place of practice) and fourteen 'gnas khang' (residences), and 'nyal 'chag' (sleeping and walking) are both optional, and the walls are uncertain, so they are not counted, according to 'rma tsho' (name of a person). Some say that 'nyen kor' (place of practice) is spoken from the perspective of having received full ordination, not from the perspective of not having received full ordination. Even if things themselves have 'nyen kor' (place of practice), it is not contradictory, because even if separation has 'nyen kor' (place of practice), for actions, the wall is the boundary, just as it was not said. For 'tsha rong pa' (name of a person), if the discipline of walking is spoken, it would become meaningless, because sleeping etc. do not measure distance, this refutation is unreasonable. Because in 'འགྲེལ་ཆུང་' (commentary) it says that sleeping in the corner of a small house, or being able to accommodate interlacing, or walking, being able to accommodate three ordinary steps, so it is said to be optional. Some say that these two distances are equal, although it makes sense to say so, but because they are equal it is unreasonable, if inequality is used as a sign, then it is not established. If equality is promised, then it is obviously negated. One-fourteenth is also unreasonable, because it contradicts 'འགྲེལ་ཆུང་' (commentary). Logically, it should be calculated from the place of standing, sitting, and lying down, and walking should not be counted, because the reason is the same. Nine and a half is also unreasonable, because it is unreasonable not to count the width of the wall, because the reason is the same as the residence. Therefore, according to my own view, the actual basis is within one 'འདོམ་' (Tibetan unit of length, approximately one fathom), because in 'འགྲེལ་ཆུང་' (commentary) and some 'སོ་ཐར་འགྲེལ་པ་' (commentaries on the Vinaya) it says that distinguishing and sleeping within one 'འདོམ་' (Tibetan unit of length, approximately one fathom) is mischief, because the lower part is said in the place where the actual basis is produced. The limit of innocence is eleven and a half 'khru phyed' (Tibetan unit of length, approximately half an elbow), it is said that the width of the wall is added on the basis of nine and a half. Distinguishing through the names of houses and large houses, some think that it refers to the same meaning, or to a place of collective meaning, called houses and large houses. Others say that in 'རྣམ་འབྱེད་' (Pratimoksha Sutra) it says that 'large houses' refers to the greatness of the Dharma of giving, not the greatness of size, so it contradicts the greatness of doing things specifically. Logically, it is for the sake of offering to the Three Jewels, but the owner is not satisfied, because there is no collective meaning, so it will not become a large house. Furthermore, doing things for many people will not be included in houses and large houses, because neither of them has its characteristics. From what is said here, the collective and single meaning is a factor of falling, not the difference between the two residences.

་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཁོ་ནའམ། མཚན་ཉིད་གཞན་ཡང་ཡོད། ཕྱི་མ་ལྟར་མཚན་ཉིད་དུ་མར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་བཙལ་དགོས་མི་དགོས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་མས་ཀྱང་དེ་གཉིས་མཚོན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གཉིས་དོན་དུ་བྱེད་པ་སྟེ་ཁང་པ་དང་། གསུམ་དོན་དུ་བྱེད་པ་དེ་ཁང་ཆེན་དུ་གཏོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤས་ཆེ་བས་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་དག་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་ནམ། མི་ལྡན་ཡང་སྡུད་དང་པོ་ལྟར་ན་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་ལ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཁང་པ་ཡང་ཁང་ཆེན་དུ་སྡུད་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། དཀོན་མཆོག་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་དོན་དུ་བྱེད་ན་ཁང་ཆེན་དང་། དགེ་འདུན་གྱི་དོན་དུ་བྱེད་པ་ཁང་པ་ཡིན་ཏེ། ཞུ་བ་མང་ཤོས་ནས། གཙུག་ལག་ཁང་ཆེན་པོ་ནས་གཞན་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་གི་དོན་དུ་བྱེད་པ་ཞེས། དགེ་འདུན་གྱི་ཕྱིར་བྱེད་པ་ལ་གཙུག་ལག་ཁང་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཟེར་བ་ལ་གཞན་དག་ན་རེ། 2-2-47a དགེ་འདུན་གྱི་ཆེད་དུ་བྱེད་པ་དེ། སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་ཆེ་བར་བཤད་པ་དེ་ཡིན་ཏེ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་དོད་ཐུབ་ཏུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་ཡང་། དགེ་འདུན་གྱི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། དགེ་འདུན་ལ་སོ་སོའི་གྲངས་མ་གསུངས་པས་བརྒྱ་སྟོང་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྲིད་པས་དགེ་འདུན་གྱི་དོན་དུ་ཁྲུ་བཅོ་བརྒྱད་ལས་ལྷག་པ་ཡང་མ་གནང་བར་འགྱུར་ཏེ། །གཞན་ཡང་། དགེ་འདུན་ལ་འདོད་པ་ཆེས་པའི་དགག་བྱ་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁང་པའི་དགག་བྱ་དེ་ཡིན་པས་སོ། །འོ་ན་གང་ཞེ་ན། དཀོན་མཆོག་གསུམ་གང་རུང་གི་དོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་ཁང་ཆེན་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་དོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་ཁང་པའོ། །འོ་ན་གནས་གཅིག་གི་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ཆ་གཅིག་དཀོན་མཆོག་གི་དོན་དུ་བྱེད་ཅིང་། ཆ་གཅིག་གཞན་གྱི་དོན་དུ་བྱེད་ན་གང་དུ་གཏོགས་སྙམ་ན། གཉིས་ཀར་གཏོགས་པའི་ན་སྨད་པར་འགྱུར་ཞིང་། དངོས་གཞིར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཅིག་དོན་དང་། ཚོགས་དོན་ངེས་གཟུང་དུ་དགོས་པས་ཡན་ལག་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཟེར་ཏེ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །འདིར་ཊཱི་ཀྐ་ལས། འདིར་ཁང་པ་དང་། གཙུག་ལག་ཁང་གི་དགེ་འདུན་ལྷག་མ་གཉིས་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་འདི་དག་ཡིན་ཏེ་ཞེས། མཐར་ལྷག་མ་ལ་སྔ་རོལ་དུ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བའི་མུ་གཅིག་དང་། མཐར་སྦོམ་པོ་ལ་སྔ་རོལ་ཏུ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བའི་མུ་གསུམ་དང་། ཉེས་བྱས་ལ་སྔ་རོལ་ཏུ་ཡང་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བའི་མུ་གཉིས་ཏེ་དྲུག་གསུངས་སོ། །དང་པོ་ནི། ས་གཞི་དང་། ཤིང་སོ་ཕག །མི་གླས། གླ་རྔན་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་གཞན་ལ་རྩ་བ་དང་། རུང་བ། 2-2-47b རྩོད་མེད་རྩམ་རུང་། བསྟན་པའི་ཡན་ལག་བཞི། མི་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཚད་ལས་ལྷག་པར་བྱེད་པའོ། །འདི་ཐུན་མོང་དུ་འགྱུར་ཚུ

【現代漢語翻譯】如果說這是它本身的差別，那麼，這僅僅是它本身嗎？還有其他的定義嗎？如果像後者那樣，就會變成多種定義。像這樣，是否需要尋找等等的多種差別，也能代表這兩者。如果將二者視為同一事物，比如房屋，將三者視為同一事物，那麼它就屬於大房屋，因為份額較大，所以是徹底區分定義的緣故。如果這樣說，那麼這些具有定義嗎？如果不具有定義，那麼按照第一個集合的說法，就與之前的承諾相矛盾；如果按照后一種說法，那麼房屋也會被歸入大房屋，這太過分了。還有一些人說，如果爲了兩位本尊（dKon mchog，三寶）而建造，那就是大房屋；如果爲了僧團（dGe 'dun）而建造，那就是房屋，因為從大多數的請求來看，從大寺廟（gTsug lag khang chen po）到其他的爲了僧團本尊而建造的，因為爲了僧團而建造的，所以說不是大寺廟。其他人則說：爲了僧團而建造的，是被說成是佈施之法所增大的，因為已經說過了可以滿足三寶的需求。道理也是如此，因為是爲了僧團，而且沒有說明僧團各自的數量，所以也可能有一百、一千等等，因此爲了僧團的緣故，超過十八肘（khru bco brgyad）也不允許。另外，對於僧團過度貪求的遮止也會存在，因為這是房屋的遮止。那麼，什麼是大房屋呢？爲了三寶中任何一個而建造的就是大房屋，除此之外的就是房屋。那麼，如果一個地方的一個本體，一部分爲了本尊而建造，一部分爲了其他而建造，那麼屬於哪一個呢？那麼就會被貶低為兩者都屬於，但不會成為主要部分，因為需要確定一個目的和一個集合的目的，所以肢體是矛盾的。這是需要研究的。這裡，在註釋（Tiikaa）中說：這裡，房屋和大寺廟的僧團剩餘二者的分支是這些，最終對於剩餘的部分，說了六種情況：一開始變得粗大的一種情況；最終變得粗大，一開始變成犯罪的三種情況；犯罪，一開始又變成犯罪的兩種情況。第一種是：土地、木材、磚瓦、人工、工資等等的其他用途是根本，以及允許的、沒有爭議的、可以食用的、教法的四個分支、不修行和超過限度地做。這共同轉變的方式是：

【English Translation】 If it is said that this is its own distinction, then is it only itself? Are there other definitions? If it is like the latter, it will become multiple definitions. Like this, whether it is necessary to search, etc., many differences can also represent these two. If two are regarded as the same thing, such as a house, and three are regarded as the same thing, then it belongs to a large house, because the share is large, so it is the reason for thoroughly distinguishing the definition. If you say so, do these have definitions? If they do not have definitions, then according to the first set of statements, it contradicts the previous commitment; if according to the latter statement, then the house will also be included in the large house, which is too much. Some people also say that if it is built for the sake of the two Jewels (dKon mchog, Three Jewels), it is a large house; if it is built for the sake of the Sangha (dGe 'dun), it is a house, because from most requests, from the great monastery (gTsug lag khang chen po) to others built for the sake of the Sangha Jewels, because it is built for the sake of the Sangha, so it is said that it is not a great monastery. Others say: That which is built for the sake of the Sangha is said to be enlarged by the Dharma of giving, because it has been said that it can meet the needs of the Three Jewels. The reason is also the same, because it is for the sake of the Sangha, and the number of Sangha members is not specified, so there may be one hundred, one thousand, etc., so for the sake of the Sangha, more than eighteen cubits (khru bco brgyad) is not allowed. In addition, there will also be a prohibition against excessive greed for the Sangha, because this is the prohibition of the house. So, what is a large house? That which is built for the sake of any of the Three Jewels is a large house, and anything else is a house. So, if one entity in one place, one part is built for the sake of the Jewel, and one part is built for the sake of others, then which one does it belong to? Then it will be degraded to belong to both, but it will not become the main part, because it is necessary to determine one purpose and the purpose of a collection, so the limbs are contradictory. This needs to be studied. Here, in the commentary (Tiikaa) it says: Here, the branches of the remaining two of the Sangha of the house and the great monastery are these, and finally, for the remaining part, six situations are mentioned: one situation where it becomes coarse at the beginning; three situations where it becomes coarse at the end and becomes a crime at the beginning; two situations where the crime becomes a crime at the beginning. The first is: land, wood, bricks, labor, wages, etc., other uses are fundamental, as well as permissible, undisputed, edible, the four branches of the Dharma, not practicing and doing beyond the limit. The way this commonly transforms is:

ལ་ནི། ཁང་ཆེན་ལ་བཙལ་བ་དང་། ཚད་ལྷག་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཀྱང་། དེ་གཉིས་འགྱུར་བ་ལ་ལྷག་མར་འགྱུར་བ་ཡོད་དེ། འདི་ལྟར་མ་དག་པ་དང་། མ་བསྟན་པའི་གཞི། ཚད་ལས་ལྷག་པ་དང་། བཙལ་བ་ཡོད་དེ། དོན་དུ་བྱེད་ན་ཁང་ཆེན་དང་། གཅིག་དོན་དུ་བྱེད་ན་ཁང་པའི་ལྷག་མར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཚད་ལས་མ་ལྷག་པར་དུ་གནས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། བཙལ་བ་དང་། ཚད་ལྷག་ཡོད་པ་དང་། ཡན་ལག་བཞི་པོ་ཁ་ཅིག་སྒྲུབ། ཁ་ཅིག་མི་སྒྲུབ་པའོ། །དེ་ཡང་གཞི་དག་ནས་གནང་བ་མ་གསོལ་བའམ། གཞི་མ་དག་པའི་གཅིག་གམ། གཉིས་མ་ཚང་བ་ལྟ་བུའོ། །འདི་གཅིག་དོན་དུ་བྱས་ན་ཁང་པའི་སྦོམ་པོ་དང་། ཚོགས་དོན་དུ་བྱས་ན་ཁང་ཆེན་གྱི་སྦོམ་པོའོ། །འདིས་ཁང་པ་ཁང་ཆེན་གྱི་ལྷག་མ་སྐྱེད་པ་ཇི་བཞིན་པར་གཟུང་ན་གཅིག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཞེས་མི་བྱ་སྟེ། འདི་གཉིས་མ་བསྐོས་པ་ཙམ་དུ་འདྲ་ཡང་དོན་མི་འདྲ་སྟེ། འདིར་ནི་རང་དབང་བའི་གཞིར། གཞན་གྱིས་མ་བསྐོས་པར་རང་དབང་དུ་རྩིག་པ་ཡིན་ལ། འོག་མ་ནི་རང་ཡང་མི་དབང་ལ་བདག་པོས་མ་གནང་ཞིང་གཞན་གྱིས་མ་བསྐུལ་པར། རང་ཉིད་ཀྱིས་བདག་པོའི་དོན་དུ་རྩིག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལ་ན་སྨད་དུ་འགྱུར་ཞིང་། འདི་ལ་དངོས་གཞིར་འགྱུར་བ་མི་འགལ་ལོ། །འོ་ན་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ཅི་ཞེ་ན། གཞན་གྱིས་མ་བཅོལ་བར་རང་དགར་བྱེད་པ་ཡན་ལག་མིན་ཏེ། བསྐོས་པ་ལ་ལྷག་མ་སྐྱེས་པས་སོ། །གཞན་གྱིས་བཅོལ་བ་ཡན་ལག་ 2-2-48a མིན་ཏེ། རང་དགར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་སྐྱེས་པས་སོ། །ཞེས་པའི་དོན་ཏེ་དོགས་གཅོད་གཙོ་བོ་ནི་སྔ་མའོ། །འོ་ན་བསྐོ་བ་པོའི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡང་འདིས་བསྟན་པས་མདོ་འོག་མ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེ་ན། མི་འགྱུར་རོ། འདིས་རང་དབང་དུ་རྩིག་པ་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཞེས་བསྟན་གྱི། རང་གིས་མི་རྩིག་པར། བསྐོས་ནས་རྩིག་ཏུ་འཇུག་ན་རང་གིས་བརྩིགས་པ་དང་ལྟུང་བ་འདྲའོ། །ཞེས་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་བསྐོས་པར་ཞེས་པའི་ཊཱི་ཀྐར་ཡང་། གཞི་དེ་གང་དབང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཙུག་ལག་ཁང་བརྩིག་ཏུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ཀྱང་། དེ་ཁང་པ་ཁོ་ན་ལ་སྦྱོར་བ་མི་རིགསོ། །བོད་ཀྱི་འདུལ་བ་འཛིན་པ་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་འདིར་དངོས་གཞིར་འགྱུར་བའི་མ་བསྐོས་པ་དང་། ཞུས་པའི་མ་བསྐོས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་ཕྱིར་བྱས་ན་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བས་ན། འོག་མ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པར་གཞི་མ་བཙལ་བ་ལ་སྦྱར་ཏེ། ཁང་པ་ཁོ་ནས་སྦྱར་བ་ཡང་དོན་མེད་པར་གཏོགས་ཏེ། ད་དུང་ཡང་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྐད་བསྒོ་བ་ཞེས་པ་ནི། བསྟན་པ་དང་། དག་པའི་གཞིར་བྱེད་དུ་བཅུག་པའི་ཇི་སྐད་བསྒོ་བ་བཞིན་དུ་མི་བྱེད་པར་དེ་ལས་བཟློག་པར་བྱེད་པ་ལ་ནི་ལུས་ཀྱིས་སོ་ཕག་སོགས་ཕུལ་བ་ལ། ངག་གིས་ལེགསོ་བརྗོད་ན

【現代漢語翻譯】關於那件事，尋找大房屋，即使沒有超出限度的部分，這兩者的變化也會有多餘的部分。例如，不純凈和未指示的基礎，超出限度和尋找。如果專注于意義，那就是大房屋；如果專注於一個意義，那就是房屋的多餘部分。這取決於沒有超出限度而未成立的情況。第二種情況是，尋找和超出限度存在，並且部分完成四個部分，部分未完成。例如，基礎純凈但未請求允許，或者基礎不純凈，缺少一個或兩個部分。如果專注於一個意義，那就是房屋的粗略；如果專注于集合的意義，那就是大房屋的粗略。如果像房屋和大房屋的多餘部分一樣接受它，就不能說它不會變成一個，即使這兩者在未指定方面相似，但意義不同。在這裡，它是自主的基礎，未經他人指定而自主建造。而下面的是自己也不自主，未經主人允許，未經他人催促，自己爲了主人的利益而建造。因此，那會變成附屬，而這變成主要部分並不矛盾。那麼，什麼不是主要的呢？未經他人委託而擅自行動不是部分，因為指定後會產生多餘的部分。未經他人委託不是部分，因為擅自行動也會產生多餘的部分。這就是意義，主要的疑慮是前者。那麼，指定者的墮落的分類也由此表明，下面的經文會變得沒有意義嗎？不會的。這表明自主建造會導致墮落，而不是自己不建造，而是指定后讓別人建造，自己建造和墮落是相同的。在'未經指定'的註釋中也說，因為那個基礎是屬於那個人的，所以允許建造寺廟。因此，那不應該只適用於房屋。西藏的早期持律者認為，這裡變成主要部分的未經指定和請求的未經指定，因為聲音完全相同，所以兩者會變成一個。因此，下面的聲音不完全相同，而是應用於未尋找的基礎，並且只應用於房屋也是沒有意義的，這將在後面解釋。'如所教導'是指，不按照被允許作為教義和純凈的基礎的如所教導去做，而是做相反的事情，身體奉獻磚瓦等，口中說'好'。

【English Translation】 Regarding that, seeking a large house, even if there are no excessive parts, the changes in these two will have extra parts. For example, impure and uninstructed foundation, exceeding limits and seeking. If focused on meaning, it is a large house; if focused on one meaning, it is the excess of a house. This depends on the situation where it is not established without exceeding the limit. The second situation is that seeking and exceeding limits exist, and some of the four parts are completed, and some are not. For example, the foundation is pure but permission is not requested, or the foundation is impure, lacking one or two parts. If focused on one meaning, it is the roughness of a house; if focused on the meaning of a collection, it is the roughness of a large house. If it is accepted like the excess of a house and a large house, it cannot be said that it will not become one, even though these two are similar in terms of not being specified, but the meanings are different. Here, it is an autonomous foundation, built autonomously without being specified by others. And the following is that oneself is also not autonomous, without the owner's permission, without being urged by others, building for the owner's benefit. Therefore, that will become subordinate, and this becoming the main part is not contradictory. Then, what is not the main thing? Acting arbitrarily without being entrusted by others is not a part, because excessive parts are produced after being specified. Not being entrusted by others is not a part, because acting arbitrarily also produces excessive parts. This is the meaning, and the main doubt is the former. Then, does the classification of the downfall of the specifier also indicate this, and will the following sutra become meaningless? No, it won't. This indicates that autonomous construction will lead to downfall, rather than not building oneself, but specifying and letting others build, and oneself building and downfall are the same. In the commentary on 'unspecified,' it also says that because that foundation belongs to that person, permission is given to build a temple. Therefore, that should not only apply to houses. Early Tibetan Vinaya holders believed that the unspecified and requested unspecified that become the main part here, because the sounds are exactly the same, the two will become one. Therefore, the following sound is not exactly the same, but is applied to the unfound foundation, and applying it only to houses is also meaningless, which will be explained later. 'As instructed' means not doing as instructed, which is allowed to be used as the basis of doctrine and purity, but doing the opposite, the body offering bricks and tiles, and the mouth saying 'good'.

། བསྐོས་པ་ནི་རང་ཉིད་དང་འདྲ་བའོ། མི་བྱེད་ན་རྩིག་པ་པོ་ཁོ་ན་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་བས་རང་ཉིད་དང་མི་འདྲའོ། །བྱས་པ་ནི་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བར་བར་དུ་བཞག་ཅིང་། ཡུན་རིང་པོར་བྱེད་པ་ལ་ལྟུང་བ་དུ་མར་འགྱུར་རམ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བཅད་པ་སྟེ། བདུན་པ་བཏང་ཞིང་བྱེད་ན་ནི་ཐ་དད་དོ། ། 2-2-48b ཡན་ལག་རྣམས་ནི་ཞེས་པས་འཐབ་ཚིག་བདུན་ལ་ལྟུང་བ་རེ་རེར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ། ཡན་ལག་སོ་སོ་ལ་ལྟུང་བ་ཐ་དད་དམ་སྙམ་པ་བསལ་ལོ། །སྔ་མ་དང་འདིའི་སྐབས་སུ་ཊཱི་ཀྐ་ལས། མི་སྟོབས་པས་བར་དུ་ཡེ་བཏང་བ་ལས། ཕྱིས་ཡང་བསམ་པ་གཞན་གྱི་རྩོམ་པ་ལ་ནི་ལྟུང་བ་ཐ་དད་དེ། མ་ཟིན་པར་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། རྗེས་སུ་བསྒྲུབས་པ་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། དཔེར་ན་འཐབ་པའི་མོད་ལ་དང་། འཐབ་པའི་འོག་ཏུ་བསྡུམས་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་དག་ལ་ལྟུང་བ་ཐ་དད་པར་བྱས་པ་བཞིན་དུ། ཅི་འདིར་ཡང་རུང་བ་ཉིད་མིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་དག་ལ་ལྟུང་བ་ཐ་དད་བྱའོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། ཞེས་གསུངས་པའི་སྔ་མ་ནི་འཕྲོ་ཟིན་པར་བྱེད་ན་སྦོམ་པོར་གསུངས་པ་སྦྱོར་བ་ལ་དགོངས་པ་འདྲའོ། །ཕྱི་མར་འཐབ་ཚིག་དུ་མ་བྱས་པ་ལ་འཕྲིན་གྱི་རྗེས་སུ་བསྒྲུབས་པ་གཅིག་བྱས་པའི་ཚེ་ལྟུང་བ་ཐ་དད་པར་བསྟན་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་། མོད་ལ་དང་འོག་ཏུ་བསྡུམས་བྱེད་པ་ཞེས་པའི་བསྡུམས་བྱེད་པ་ནི་མཐའི་གསལ་བྱེད་དུ་བྱ་ལ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབས་པ་གཅིག་ནི་སྨྱན་གྱི་འཕྲིན་ཙམ་དུ་གཅིག་པ་ལ་གཟུང་ངོ་། །གང་ལ་ཁང་པའི་དགེ་འདུན་ལྷག་མར་འགྱུར་ཞེ་ན། བཙལ་བ་ནས་ཐོགས་ཞེས་པའི་བར་རོ། །གང་གིས་བཙལ་བ་ནི་ལྟུང་བ་འབྱིན་པ་པོ་དང་། གང་བཙལ་བ་ནི་ས་གཞི་དང་། གང་ལ་བཙལ་ན་ནི། ཊཱི་ཀྐ་ལས། གཞི་དེ་ཆོས་འདི་པ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལས་ཀྱང་བཙལ་ནའོ། །ཞེས་འབྱུང་ལ། སྔ་མ་རྣམས་ཐ་སྙད་ལྔ་ལྡན་ལ། ངག་མཚན་ཉིད་ལྔ་ལྡན་གྱིས་བསླངས་པའི་སྒོ་ནས་ 2-2-49a བཙལ་བ་དགོས་ཟེར་ཏེ། རང་དང་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པ་ཡང་དགོས་སོ། །དགེ་སློང་གང་གིས་ས་གཞི་བཙལ་བར་གྱུར་པ་དེས་གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་གནང་བའི་གཞི་ལ། ཞེས་གསུངས་པ་ནི། འོག་ཏུ་གླ་རྔན་ལ་སོགས་པ་འདི་ཡང་ལྟུང་བ་འབྱིན་པ་པོའི་ལྟུང་བ་འབྱིན་པ་པོས་རྗེས་སུ་གནང་བའི་སློང་བ་པོས་བཙལ་བ་མ་ཡིན་པས་ཞེས་གསུངས་པས། གཞི་དེ་ལྟུང་བ་འབྱིན་པ་པོས་བཙལ་བའམ། ཡང་ན་དེས་འཚོལ་བར་རྗེས་སུ་གནང་བའི་སློང་བ་པོས་བཙལ་བ་གཅིག་དགོས་ཏེ། སྤྱོད་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བས་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ས་གཞི་དང་། ས་གཞི་སྤྱོད་བཙལ་བ་དགོས་པར་ནི། ཞུས་པ་ལ་ལ་ནས་གསུངས་ཤིང་། གང་ཟག་གི་གཞིར་བྱེད་ན་སྦོམ་པོར་གསུངས་པ་དང་། སོ་ཐར་ལས་ཀྱང་། རང་གིས་བཙལ་

【現代漢語翻譯】 བསྐོས་པ་ནི་རང་ཉིད་དང་འདྲ་བའོ། (委任和自己一樣)，如果自己不做，罪責就在建造者身上，就和自己不一樣了。如果做了，因為自己已經間隔了一段時間，會擔心長期做下去會犯很多錯誤，所以要斷除這種疑慮。第七個如果放棄了再做，那就是不同的。 ཡན་ལག་རྣམས་ནི་ཞེས་པས་འཐབ་ཚིག་བདུན་ལ་ལྟུང་བ་རེ་རེར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ། (各部分)就像爭論的七個詞，每個詞都會導致墮落一樣。消除對每個部分都會導致不同墮落的疑慮。在前一種情況下， टीका (梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思)中說：『因為沒有力量而完全放棄，後來又因為其他想法而寫作，這會導致不同的墮落。如果不能掌握而追隨自己的本性，那就是犯罪。』因此，即使只有一次追隨，就像爭論時或爭論後進行調解等詞語會導致不同的墮落一樣，是否也應該對這裡的不合適等部分導致不同的墮落呢？爲了消除這種疑慮。』前面說的是，如果繼續完成未完成的事情，那就像粗略地說的那樣，指的是結合。後面說的是，如果沒有進行多次爭論，而只進行了一次追隨，那麼就像顯示不同的墮落一樣。但是，調解是指最後的澄清，而一次追隨是指僅僅作為中介的信使。什麼會導致房屋的僧團剩餘呢？從『尋找』到『阻止』之間。誰尋找呢？是墮落的施與者。尋找什麼呢？是土地。在哪裡尋找呢？ टीका (梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思)中說：『即使從這個教派的出家人那裡尋找這塊土地也可以。』前面那些需要具備五個名稱，並且需要通過具備五個特徵的語言來要求，也就是說，還需要在自身和事物方面有所不同。如果哪個比丘尋找土地，如果他說『在允許的土地上』，那麼下面說『即使是租金等，也不是墮落的施與者允許的乞求者尋找的』，也就是說，需要墮落的施與者尋找這塊土地，或者由他允許的乞求者尋找，行為也與此類似，所以要以這種方式說。至於需要尋找土地和使用土地，在被詢問時已經說了。如果以人為基礎，那就是粗略地說的那樣。在別解脫經中也說，自己尋找 བཙལ་བ་ནས་ཐོགས་ཞེས་པའི་བར་རོ། (從尋找一直到阻止)。

【English Translation】 'Appointed is like oneself.' If one does not do it, the fault falls on the builder alone, so it is not like oneself. If one does it, because one has already put a space in between, one cuts off the doubt that one might fall into many faults if one does it for a long time. If the seventh is abandoned and then done, then it is different. 'The limbs' eliminates the doubt that each limb might lead to a different downfall, just as the seven words of contention each lead to a downfall. In the former case, the ṭīkā (Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization, Chinese literal meaning) says, 'Because one has abandoned it completely due to lack of strength, later writing due to other thoughts leads to different downfalls. If one cannot grasp it and follows one's own nature, that is a misdeed.' Therefore, even if there is only one following, just as words such as mediating during or after a dispute lead to different downfalls, should one also lead to different downfalls for unsuitable parts here? To eliminate this doubt.' The former refers to combining what is said coarsely if one continues to complete what is unfinished. In the latter, it seems that different downfalls are shown when one follows only one message without making many arguments. However, 'mediating' is to be taken as the final clarification, and 'one following' is to be taken as merely as a messenger of mediation. What leads to the sangha residue of the house? From 'searching' to 'stopping'. Who searches? The giver of downfall. What is searched for? The land. Where to search? The ṭīkā (Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization, Chinese literal meaning) says, 'Even if one searches for that land from the renunciates of this dharma.' The former need to have five names, and it is said that it is necessary to search through the gate raised by language with five characteristics, that is, it is also necessary to be different in terms of oneself and things. If a bhikṣu searches for land, if he says 'on the permitted land', then below it says 'even rent etc. is not searched for by the beggar permitted by the giver of downfall', that is, it is necessary for the giver of downfall to search for that land, or for the beggar permitted by him to search, and the behavior is similar to this, so it should be said in this way. As for the need to search for land and use land, it has already been said when asked. If it is based on a person, that is what is said coarsely. In the Prātimokṣa also, one searches oneself From 'searching' to 'stopping'.

བ་ཞེས་སོགསོ། །འདིར་ཁང་པའི་ལྷག་མ་སྐྱེད་པ་ལ། དགེ་སློང་གིས་བཙལ་བའམ། རྗེས་སུ་གནང་ནས་བཙལ་བ་ཡན་ལག་ཏུ་དགོས་སོ། །གནས་ནི་ཁང་པའོ། །མཐར་རོ་ནི་གནས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཐོག་བཀབ་ཅིང་སྒོ་མ་གཏོགས་པ་ཀུན་ནས་བསྐོར་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་པས། ཐམས་ཅད་གཡོགས་ཤིང་། ཐམས་ཅད་བསྐོར་བ་དགོས་པ་འདྲ་སྟེ་དཔྱད་དོ། །སྔ་མ་རྣམས་གང་རྩིག་པའི་གནས་ནི། གནས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ། སྤྱོད་ལམ་བཞི་ཤོང་བ། ཚད་ལ་གནོད་པའི་བཟོའི་རྩོམ་པ་མ་བྱས་པ། ཁྲུ་གང་གི་ཚད་ལས་ལྷག་པ་དེ། བཞི་དང་། མང་པོ་ནི། ནུབ་ལྷག་ལྟར་ཕལ་ཆེར་གཡོགས་ཤིང་བསྐོར་བ་ལ་འདོད་དོ། །གང་དུ་རྩིག་པའི་གནས་ནི། མི་རུང་བ་སོགས་ 2-2-49b གསུམ་བླངས་པ་དེ་བཞི་ཟེར་རོ། །གང་གིས་རྩིག་པའི་ཡོ་བྱད་ནི། ཡུལ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལ། ངག་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པས་ཁས་བླངས་པ་ཟེར་རོ། །འོན་ཀྱང་གཞི་ལ་མ་བསྟན་པ་ཡང་བསྣན་དགོས་སོ། །ཚད་ལས་ལྷག་པ་ནི། ཁྲུས་ཚད་པའི་སྐབས་སུ། ཁྲུ་ཕྱེད་ལས་ལྷག་པ་ལ་མཛད་དེ། འདིར་ནི་སྲིད་དང་། ཞེང་གཉིས་ཀ་ལ་བརྩིགས་པ་འདྲའོ། །འོག་མ་ལ་ཡང་ཞེས་པས། སྤྱོད་ལམ་བཞི་ཞེས་སོགས་ཀྱི་མདོ་རྣམས་འོག་མ་ལ་ཡང་སྦྱར་དགོས་པར་བསྟན་ཞིང་། མ་བཙལ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ནི། བཙལ་བ་ཡན་ལག་ཏུ་མ་གཏོགས་པའོ། །གཞི་དང་ཡོ་བྱད་རང་གིའམ། གཞན་གྱིས་གནང་བ་གང་ཡང་རུང་བས་ཆོ་ག་གོ། གཉིས་ཀའི་སྦྱོར་བ་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལ། ངག་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པས་བསྐོས་ཏེ། བྱེད་བ་ཞེས་ཟེར་བ་ལྟར་དགོས་པས་བདག་པོ་ཡང་མིན་ལ། དེས་གནང་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་མ་བསྐོས་པར་རོ། །ཞེས་པ་ལྟ་བུས་རྩིག་ན་ན་སྨད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འོག་མ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་བཟུང་ཡང་སྤྱོད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཚང་བས་ལྷག་པའི་དོན་མེད་དོ། །སྐབས་འདི་དག་ཏུ་བྱེད་དུ་བཅུག་ན་ཞེས་ཕལ་ཆེར་འབྱུང་བ་ནི་ལུང་དུ། རྩིག་ཏུ་འཇུག་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སམ། གཞན་གྱིས་སོ། །ཞེས་རང་གིས་བྱེད་པ་ལ་ཡང་རྩིག་ཏུ་འཇུག་སྒྲ་སྦྱར་བས་གཞན་ལ་འཚོལ་བ་ཁོ་ན་ལ་གོ་བར་མི་བྱའོ། །ལུང་དུ་བདག་གིས་བསླངས་པ། བདག་པོ་མེད་པ། བདག་གི་ཕྱིར་ཁང་པ་རྩིག་ཏུ་འཇུག་གམ་ཞེས་པ་དང་། བདག་པོ་ཡོད་པ་དགེ་འདུན་གྱི་ཕྱིར་གཙུག་ལག་ཁང་ཆེན་པོ་རྩིག་ཏུ་འཇུག་གམ་ཞེས་ཁང་པ་ལ་རྩིག་པའི་གནས་དེའི་བདག་པོ་མེད་པ་དང་། ཁང་ཆེན་ལ་བདག་པོ་ཡོད་ 2-2-50a པར་གསུངས་པའི་ཕྱི་མ་ལ། ཊཱི་ཀྐ་ལས། གཙུག་ལག་ལས་ནི་གླིང་གཞིའི་དབང་གིས་བདག་པོ་དང་བཅས་པ་ཞེས་སྨོས་པར་ཟད་ཀྱི། ཡན་ལག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་པོ་མེད་པ་ལ་ཡང་ས་གཞི་ཉོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགེ་འདུན་གྱིས་གཞིར་བྱེད་དུ་འཇུག་ནའང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། ཁང་པ་ལ་ཡང་མཚོན་པ་འདྲའོ། །གཅིག་གི་དོན་དུ་ཞེས་དམིགས་བསལ་མ་མཛད་པས། རང་ག

【現代漢語翻譯】『Ba』等等。在此，爲了建造房屋的剩餘部分，比丘尋找或者被允許后尋找是必要的條件。處所就是房屋。最終，『Ro』的意思是，處所的自性就是除了門以外，全部覆蓋和環繞。』因此，似乎需要全部覆蓋和環繞，需要考察。先前那些建造墻壁的處所，是處所的自性已經成立，能夠容納四種行為，沒有做損害尺寸的建造，超過一肘的尺寸。四個和很多，就像西邊的剩餘部分一樣，通常被認為是覆蓋和環繞的。在哪裡建造墻壁的處所，不合適等等，取了三個，就叫做四個。用什麼建造的材料，對於具備地點的特徵，用具備語言特徵的承諾，就叫做承諾。然而，沒有在基礎上指示的也需要補充。超過尺寸的，在洗澡的場合，對於超過半肘的尺寸進行製作，在這裡似乎是長度和寬度都計算在內。下面的『也』字，表明了『四種行為』等等的經文，也需要與下面的結合。『沒有尋找』的意思是，除了尋找之外。基礎和材料，無論是自己的還是別人給予的，任何一種都可以進行儀式。對於兩者的結合，對於具備自己特徵的，用具備語言特徵的任命，就像說『做』一樣，因為需要這樣，所以也不是主人，也不是他給予的，沒有任命。就像『如果』這樣建造，就會被責備。因此，即使下面的字面意思保持不變，因為行為的條件不完整，所以沒有額外的意義。這些時候，『如果允許做』，大部分出現是因為在律藏中，『如果允許建造』，就是自己或者別人。因此，自己做也用『允許建造』這個詞，所以不要只理解為向別人尋求。律藏中說，『自己建造的，沒有主人的，爲了自己允許建造房屋嗎？』，『有主人的，爲了僧團允許建造大的寺廟嗎？』，對於房屋，建造的處所沒有主人，對於大房屋，有主人。在後面的， टीका (梵文天城體：टीका，梵文羅馬擬音：ṭīkā，漢語字面意思：註釋) 中說，寺廟的工作是因為土地的原因而有主人，但這並不是條件，因為對於沒有主人的，也需要購買土地等等。如果允許僧團作為基礎，也是一樣的。』這似乎也適用於房屋。因為沒有特別指定爲了一個人，所以自己。『Ba』 etc. Here, in order to build the remaining part of the house, it is necessary for a bhikshu to seek or to be allowed to seek. The place is the house. Ultimately, 『Ro』 means that the nature of the place is that it is all covered and surrounded except for the door.』 Therefore, it seems necessary to cover and surround everything, which needs to be examined. The previous places where walls were built, the nature of the place has been established, able to accommodate the four behaviors, no construction that damages the size has been done, exceeding the size of one cubit. Four and many, like the western remainder, are usually considered to be covered and surrounded. Where to build the wall, unsuitable etc., taking three, it is called four. What is used to build the material, for possessing the characteristics of the place, with the promise of possessing the characteristics of language, is called a promise. However, what is not indicated on the basis also needs to be added. Exceeding the size, in the case of bathing, it is made for the size exceeding half a cubit, here it seems that both length and width are calculated. The 『also』 in the following indicates that the sutras such as 『four behaviors』 also need to be combined with the following. 『No seeking』 means other than seeking. The basis and materials, whether one's own or given by others, any kind can be used for the ritual. For the combination of the two, for possessing one's own characteristics, with the appointment of possessing the characteristics of language, just like saying 『do』, because it is necessary, so it is not the owner, nor is it given by him, without appointment. Just like 『if』 building like this, it will be blamed. Therefore, even if the literal meaning below remains unchanged, because the conditions of behavior are incomplete, there is no additional meaning. In these times, 『if allowed to do』 mostly appears because in the Vinaya, 『if allowed to build』, it is oneself or others. Therefore, the word 『allowed to build』 is also used for doing it oneself, so do not only understand it as seeking from others. The Vinaya says, 『self-built, without an owner, allowed to build a house for oneself?』, 『with an owner, allowed to build a large monastery for the Sangha?』, for the house, the place of construction has no owner, for the large house, there is an owner. In the latter, टीका (梵文天城體：टीका，梵文羅馬擬音：ṭīkā，漢語字面意思：commentary) says that the work of the monastery is owned by the land, but this is not a condition, because for those without owners, it is also necessary to buy land and so on. If the Sangha is allowed to be the basis, it is the same.』 This seems to apply to houses as well. Because it is not specifically designated for one person, so oneself.

【English Translation】『Ba』 etc. Here, in order to build the remaining part of the house, it is necessary for a bhikshu to seek or to be allowed to seek. The place is the house. Ultimately, 『Ro』 means that the nature of the place is that it is all covered and surrounded except for the door.』 Therefore, it seems necessary to cover and surround everything, which needs to be examined. The previous places where walls were built, the nature of the place has been established, able to accommodate the four behaviors, no construction that damages the size has been done, exceeding the size of one cubit. Four and many, like the western remainder, are usually considered to be covered and surrounded. Where to build the wall, unsuitable etc., taking three, it is called four. What is used to build the material, for possessing the characteristics of the place, with the promise of possessing the characteristics of language, is called a promise. However, what is not indicated on the basis also needs to be added. Exceeding the size, in the case of bathing, it is made for the size exceeding half a cubit, here it seems that both length and width are calculated. The 『also』 in the following indicates that the sutras such as 『four behaviors』 also need to be combined with the following. 『No seeking』 means other than seeking. The basis and materials, whether one's own or given by others, any kind can be used for the ritual. For the combination of the two, for possessing one's own characteristics, with the appointment of possessing the characteristics of language, just like saying 『do』, because it is necessary, so it is not the owner, nor is it given by him, without appointment. Just like 『if』 building like this, it will be blamed. Therefore, even if the literal meaning below remains unchanged, because the conditions of behavior are incomplete, there is no additional meaning. In these times, 『if allowed to do』 mostly appears because in the Vinaya, 『if allowed to build』, it is oneself or others. Therefore, the word 『allowed to build』 is also used for doing it oneself, so do not only understand it as seeking from others. The Vinaya says, 『self-built, without an owner, allowed to build a house for oneself?』, 『with an owner, allowed to build a large monastery for the Sangha?』, for the house, the place of construction has no owner, for the large house, there is an owner. In the latter, टीका (梵文天城體：टीका，梵文羅馬擬音：ṭīkā，漢語字面意思：commentary) says that the work of the monastery is owned by the land, but this is not a condition, because for those without owners, it is also necessary to buy land and so on. If the Sangha is allowed to be the basis, it is the same.』 This seems to apply to houses as well. Because it is not specifically designated for one person, so oneself.

ཅིག་པུའམ། དགེ་སློང་གཞན་གཅིག་གམ། ཁྱིམ་པ་གཅིག་གི་དོན་དུ་བྱེད་ནའང་ལྷག་མའོ། །ཞེས་ཊཱི་ཀྐ་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རྣམ་འབྱེད་ལས། བདག་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ལ་བསྔོས་ཏེའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་གཅིག་དོན་དང་། ཚོགས་དོན་ནི། ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་བདག་པོ་གཉིས་ཀ་ལ་དྲང་དུ་རུང་ཡང་འདིར་ནི་བདག་པོ་ལ་དགོངསོ། །སྐྱེ་བ་པོ་ཕྲ་མོའི་གནས་དང་ལྡན་པ་ལ་སྦྲུལ་གྱི་སྡིག་པའི་སྦྲང་བུ་ཏྲེ་མ་བུ་གའམ། ཏྲེ་ལ་ཏ་ཀའི་གནས་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ནི་དཔེ་ཙམ་སྟེ། གྲོགས་སྦུར་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་པོ་ཕྲ་མོ་རྣམས་ཀྱང་གཟུང་ངོ་ཞེས་ཊཱི་ཀྐ་ལས་གསུངས་ཤིང་། ད་ལྟ་རྣམ་འབྱེད་ན་ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་སྲིན་གྱི་གནས་སམ། གྲོགས་མའི་གནས་ཞེས་སྣང་ངོ་། །རྩོད་པ་དང་བཅས་པ་ལ་རྣམ་འབྱེད་ལས། མཆོད་རྟེན་དང་། ཁྱིམ་བདག་གི་གཞི་དང་། དགེ་སློང་མའི་དབྱར་ཁང་གསུམ་ཡང་འབྱུང་ཞིང་། ལྷའི་གནས་མི་སྣང་ངོ་། །བརྩམ་དུ་མི་རུང་བ་ལ། རྣམ་འབྱེད་ལས། ལམ་ལ་བརྟེན་པ་ཞེས་འབྱུང་ཞིང་། ཆུ་ཀླུང་སོགས་དང་འདོམས་པ་ལ། དབུས་སམ་མཐའི་ཕྱོགས་གང་རུང་དུ་དེ་གསུམ་གང་རུང་གཅིག་དང་ཕྲད་པས་ཆོག་པ་དང་། ཁོ་ར་ཁོར་ཡུག་ཏུ་ 2-2-50b ཆུ་ཀླུང་ལ་སོགས་པས་བསྐོར་བ་མི་དགོས་སོ་ཞེས་ཊཱི་ཀྐ་ལས་སོ། །ཚད་ནི་སྲིད་དུ་ཁྲུ་བཅོ་བརྒྱད་དང་། ཞང་དུ་ཁྲུ་ཕྱེད་དང་བཅུ་གཅིག་གོ། །མ་དག་པ་གསོལ། བར་མི་བྱ་བའི་བཟློག་ཕྱོགས་ལྔ་ལས། ཡུལ་གང་ལ་སྦྱིན་པ་ནི། སྡེ་ལྔའི་སྡོམ་པ་གསོར་རུང་ཡན་ཆད་དང་ལྡན་པ། རང་བཞིན་དུ་གནས་པ། གནས་ནས་མ་ཕྱུང་བ། ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པ་གཞན་གྱི་ཕྱོགསུ་མ་གྱུར་པ། མཚན་མཐུན་པ། ཚོགསུ་མ་ཚང་བ། གསོལ་བ་ལན་གསུམ་འདེབས་པ། ས་གཞི་ལེགས་པར་བརྟགས་པ། སྔར་གནང་བ་སྦྱིན་པ་དང་མ་འབྲེལ་བ་བཅུའོ། །དགེ་འདུན་གང་གིས་སྦྱིན་པ་ནི་བཞིར་ལོངས་པའི་གྲངས་ཚང་བ་སོགས་གསུམ་མོ། །གཞི་གང་ལ་སྦྱིན་པ་ནི་དག་པའོ། །ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བུས་སྦྱིན་པ་ལ་གསུམ་ལས། སྦྱོར་བ་ལ། གང་ཟག་གི་སྦྱོར་བ་ནི། འདུ་བའི་སྐབས་བསྒྲུབས་པ། རྒན་པའི་མཐའ་ལོགསུ་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་། སྤྱོད་ལམ་བརྟེན་པ་གསོལ་བ་ལན་གསུམ་བཏབ་པའོ། །དགེ་འདུན་གྱི་སྦྱོར་བ་ནི་རང་ངམ། བསྐོས་པས་བརྟག་པ་དང་དེས་དགེ་འདུན་ལ་བརྗོད་པའོ། །དངོས་གཞི་ནི་གསོལ་གཉིས་སོ། །མཇུག་ནི་མཇུག་སྡུད་དོ། །གནང་བ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ནི། གཞི་མ་དག་པར་འཕོས་པའམ། ཞིང་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པའོ། །རྙིང་པ་འཆོས་པ་ལས། རྙིང་པ་ནི་དཔེ་སྟེ། གསར་རྙིང་གཉིས་ཀ་འཆོས་ཤིང་། བྱི་དོར་བྱེད་པ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པས་འཆོས་པའི་བྱི་དོར་བྱེད་པ་ཡིན་མིན་བརྟག་པར་བྱའོ། །གཙུག་ལག་ཁང་གི་ལྷག་མ་ལ། ཡན་ལག་ཐུན་མོང་བ་རྣམས་བརྗོད་ཟིན་ནས་ཁྱད་པར་པ་གསུངས་པ་ནི། ཚོགས་ཀྱི་དོན་དུའོ་ཞེ

【現代漢語翻譯】即使只為一個比丘，或一個在家人做，也是剩餘物。因為《 टीका 》(ṭīkkā，註釋)中這樣說過。在《分別》(rnam 'byed，分別)中說：『爲了我』的意思是獻給我自己。因此，是一個人的目的。集體的目的是，既可以理解為使用者，也可以理解為所有者，但這裡指的是所有者。關於微小生物的住所，說蛇的罪惡的蜜蜂，或者樹上的鳥，或者樹上的住所，這只是一個例子。 टीका (ṭīkkā，註釋)中說，也應包括像甲蟲這樣的微小生物。現在在《分別》(rnam 'byed，分別)中，後兩者似乎是昆蟲的住所，或者雌性甲蟲的住所。關於有爭議的地方，《分別》(rnam 'byed，分別)中說，佛塔、房主的土地和比丘尼的夏安居處也會發生，但沒有提到天神住所。關於不能開始的地方，《分別》(rnam 'byed，分別)中說，依賴道路。與河流等相連的地方，在中心或邊緣的任何一側，與這三者中的任何一個相連即可，不需要被河流等完全包圍。 टीका (ṭīkkā，註釋)中這樣說。尺寸是，長度為十八肘，寬度為十一肘半。請求凈化不凈之物。關於五種不應阻礙的情況，給予佈施的地方是：具備五種集合的戒律，可以被恢復；自然存在；沒有被移走；沒有轉變為其他見解和行為；名稱相同；集體不完整；請求三次；土地經過仔細檢查；以前的給予與佈施無關，這十種。給予佈施的僧團是，具備四人以上的完整人數等三種。給予佈施的基礎是清凈的。給予佈施的儀式有三種：準備階段，個人的準備是：在集會時完成，向長老們致敬，行為端正，請求三次。僧團的準備是，自己或被指定的人進行檢查，並向僧團陳述。正行是兩次請求。結尾是總結。破壞給予的原因是：基礎轉移到不凈之處，或者變成非田地等。關於修復舊物，舊物只是一個例子，新舊都應修復，清潔不會導致墮落。因此，應檢查修復是否是清潔。關於寺院的剩餘物，在已經陳述了共同部分之後，陳述特殊部分是爲了集體的目的。 Even if it is done for the sake of one Bhikshu (monk), or one householder, it is still a remainder. Because it is said so in the ṭīkkā (commentary). In the rnam 'byed (distinction) it says: 'For myself' means dedicated to oneself. Therefore, it is for the purpose of one person. The purpose of the Sangha (community) is that it can be understood as both the user and the owner, but here it refers to the owner. Regarding the dwelling place of tiny creatures, it is said that the bee of the sin of the snake, or the bird on the tree, or the dwelling on the tree, is just an example. It is said in the ṭīkkā (commentary) that tiny creatures such as beetles should also be included. Now in the rnam 'byed (distinction), the latter two seem to be the dwelling place of insects, or the dwelling place of female beetles. Regarding the disputed place, it is said in the rnam 'byed (distinction) that stupas, the land of householders, and the summer retreat of Bhikshunis (nuns) also occur, but there is no mention of the dwelling place of gods. Regarding the place that cannot be started, it is said in the rnam 'byed (distinction) that it relies on the road. A place connected to rivers, etc., it is sufficient to be connected to any one of these three on either the center or the edge, and it is not necessary to be completely surrounded by rivers, etc. It is said so in the ṭīkkā (commentary). The size is eighteen cubits in length and eleven and a half cubits in width. Request to purify the impure. Regarding the five cases that should not be hindered, the place where alms are given is: possessing the precepts of the five aggregates that can be restored; naturally existing; not being removed; not being transformed into other views and behaviors; having the same name; the Sangha (community) is incomplete; requesting three times; the land is carefully inspected; the previous giving is not related to alms, these are ten. The Sangha (community) that gives alms is three, such as having a complete number of four or more. The basis for giving alms is purity. There are three rituals for giving alms: In the preparation stage, the personal preparation is: completed at the time of assembly, paying homage to the elders, behaving properly, and requesting three times. The preparation of the Sangha (community) is that one's self or the appointed person examines and states to the Sangha (community). The main practice is two requests. The ending is the summary. The causes for the destruction of the giving are: the basis is transferred to an impure place, or it becomes a non-field, etc. Regarding the repairing of old things, the old thing is just an example, both new and old should be repaired, and cleaning does not lead to downfall. Therefore, it should be checked whether the repairing is cleaning. Regarding the remainder of the temple, after the common parts have been stated, the special parts are stated for the purpose of the Sangha (community).

【English Translation】 Even if it is done for the sake of one Bhikshu (monk), or one householder, it is still a remainder. Because it is said so in the ṭīkkā (commentary). In the rnam 'byed (distinction) it says: 'For myself' means dedicated to oneself. Therefore, it is for the purpose of one person. The purpose of the Sangha (community) is that it can be understood as both the user and the owner, but here it refers to the owner. Regarding the dwelling place of tiny creatures, it is said that the bee of the sin of the snake, or the bird on the tree, or the dwelling on the tree, is just an example. It is said in the ṭīkkā (commentary) that tiny creatures such as beetles should also be included. Now in the rnam 'byed (distinction), the latter two seem to be the dwelling place of insects, or the dwelling place of female beetles. Regarding the disputed place, it is said in the rnam 'byed (distinction) that stupas, the land of householders, and the summer retreat of Bhikshunis (nuns) also occur, but there is no mention of the dwelling place of gods. Regarding the place that cannot be started, it is said in the rnam 'byed (distinction) that it relies on the road. A place connected to rivers, etc., it is sufficient to be connected to any one of these three on either the center or the edge, and it is not necessary to be completely surrounded by rivers, etc. It is said so in the ṭīkkā (commentary). The size is eighteen cubits in length and eleven and a half cubits in width. Request to purify the impure. Regarding the five cases that should not be hindered, the place where alms are given is: possessing the precepts of the five aggregates that can be restored; naturally existing; not being removed; not being transformed into other views and behaviors; having the same name; the Sangha (community) is incomplete; requesting three times; the land is carefully inspected; the previous giving is not related to alms, these are ten. The Sangha (community) that gives alms is three, such as having a complete number of four or more. The basis for giving alms is purity. There are three rituals for giving alms: In the preparation stage, the personal preparation is: completed at the time of assembly, paying homage to the elders, behaving properly, and requesting three times. The preparation of the Sangha (community) is that one's self or the appointed person examines and states to the Sangha (community). The main practice is two requests. The ending is the summary. The causes for the destruction of the giving are: the basis is transferred to an impure place, or it becomes a non-field, etc. Regarding the repairing of old things, the old thing is just an example, both new and old should be repaired, and cleaning does not lead to downfall. Therefore, it should be checked whether the repairing is cleaning. Regarding the remainder of the temple, after the common parts have been stated, the special parts are stated for the purpose of the Sangha (community).

ས་ཏེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་དམིགས་བསལ་མཛད་པས། རབ་བྱུང་དང་ 2-2-51a ཁྱིམ་པ་གང་ཡང་རུང་བའོ། །རྣམ་འབྱེད་ལས། ཚོགས་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་གླེང་གཞིའི་དབང་གི་སྟེ། དཔེ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ཞེས་ཊཱི་ཀྐ་ལས་སོ། །རྣམ་འབྱེད་ལས་ཁང་པ་དང་། གཙུག་ལག་ཁང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་དུ་སྤྱོད་ལམ་བཞི་པོ་འཆག་པ་དང་། འགྲེང་བ་དང་། འདུག་པ་དང་། ཉལ་བ་དག་ཤོང་བའོ། །ཞེས་གཉིས་ཀ་ལ་མཚུངས་པར་བཤད་ནས་ཕྱི་མ་ལ་ཁྱད་པར་མཛད་པ་ནི། ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆེན་པོ་གཉིས་པོ་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་དང་། ཚད་ཀྱིས་ཏེ། དེ་ལས་འདིར་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ་བས་ཆེན་པོར་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི། ཚད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས། གནས་འདི་གཉིས་གནས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ནི་ཁྱད་པར་བྱེ་བར་མི་ནུས་ལ། འོན་ཀྱང་ཆེན་པོར་འཇོག་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་བས་འཇོག་པར་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཚོགས་དོན་ཉིད་དུ་སྣང་ངོ་། །ཞུ་བ་ལས། ཁང་པ་ལ་གཅིག་དོན་དགོས་པ་སེལ་བའི་སྒོ་ནས་གསུངས་པས། ཁང་པ་དང་ཁང་ཆེན་གྱི་ཁྱད་པར་ཆེད་དུ་བྱ་བ་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཇོག་པར་ལུང་དང་རྩ་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའོ། །འདི་ལས་གཞན་དུ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གང་རུང་གི་ཆེད་དུ་བྱེད་ན་ཁང་ཆེན་དང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་དོན་དུ་བྱེད་ན་ཁང་པ་ཡིན་གྱི། སྔར་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་གཉིས་དང་། གསུམ་གྱི་དོན་དུ་བྱས་པའི་གནས་དེ་ལ། གཅིག་དོན་དང་ཚོགས་དོན་མེད་པས་གནས་གཉིས་པོ་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕུང་གསུམ་དུ་ཐལ་ལོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ 2-2-51b ལ་ནི་སྙིང་པོ་མེད་དེ། དེ་ལྟར་ཁྱིམ་པ་ཚོགས་ལོངས་འབའ་ཞིག་གི་ཕྱིར་དུ་བྱས་པའི་གནས་དེ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ཐལ་བ་དང་། རྩ་འགྲེལ་གཉིས་ཀ་ལས་ཁང་པ་དང་། ཁང་ཆེན་ངོས་མ་བཟུང་བར་དེ་གཉིས་ཀྱི་ལྷག་མ་མཚན་ཉིད་རྫོགས་པར་བཤད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐུན་མོང་བ་ཞུ་བའི་སྐབས་ནས་འབྱུང་བ་ལ་རྩོམ་པ་ནི་གནས་རྩོམ་པ་སྟེ་དེ་ཡང་མཐར་ལྷག་མར་འགྱུར་བའི་སྦྱོར་བ་སྦོམ་པོ་དང་། མཐར་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །ཁང་པ་དང་གཙུག་ལག་ཁང་སྟེ། མ་གཡོག་པ་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ། སྙམ་པའི་བསམ་པས་ཞུགས་པའི་དགེ་སློང་གི་གནས་དེའི་མཐར་ཡང་སྦྱོར་བ་དེ་དང་འདྲ་བར་སྦོམ་པོ་སྟེ། སྔར་ནི་ཉེས་བྱས་སོ། །ཁང་པ་མི་རུང་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ། དུ་མའི་དོན་དུ་བྱེད་པའི་མཐའ་ཡང་སྦྱོར་བ་དང་འདྲའོ། །འདི་ལ་ཞུས་པར་གཉིས་ཀྱིས་སྤྱི་ལ་བྱེད་དུ་འཇུག་ན་ཞེས་པ་ནི་མཚོན་པ་སྟེ། གསུམ་གྱི་དོན་དུ་བྱེད་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །ཞེས་ཊཱི་ཀྐ་ལས་སོ། །རྣམ་འབྱེད་ལས། ཁང་པ་ཁང་ཆེན་གྱི་སྐབས་སུ་ཡང་མ་དག་པ་གསུམ་དང་མ་བསྟན་པར

【現代漢語翻譯】如是。經由上師的特別指定，無論是出家人還是在家人都可以（成為供養對像）。《分別毗奈耶》中說：『爲了僧團』，指的是如來聲聞弟子的僧團。』這只是根據開端的緣起而說的，僅僅是個例子，因此沒有過失。這是《 टीका 》中的說法。《分別毗奈耶》中說：『房屋和寺院』，指的是能夠容納四種威儀——行走、站立、坐臥的地方。』兩者都被同等地解釋，但後者被特別指出：『大』，指的是應該供養兩個大的（場所），以及大小的尺度。這裡指的是因為應該供養而顯得大，而不是因為大小的尺度。』因此，這兩個地方從場所的角度來說，無法區分開來。然而，被認為是大的，是因為應該供養而被認為是大的，這似乎是爲了僧團的目的。在請求中，通過消除房屋需要單一目的的情況來說明，房屋和寺院的區別在於這兩個目的。因此，經文和根本釋的意圖是沒有衝突的。如果爲了三寶中的任何一個而建造，那就是寺院；如果爲了其他目的而建造，那就是房屋。如果不是這樣，那麼爲了兩個或三個目的而建造的地方，既沒有單一目的，也沒有僧團的目的，就會變成既非房屋也非寺院的第三種東西。』這種說法是沒有意義的，因為如果爲了在家人僧團的享用而建造的地方，也會有同樣的推論，而且根本釋和註釋都沒有確定房屋和寺院的定義，而是在完整地解釋了這兩者的剩餘特徵。從共同請求的情況開始寫作，就是寫作場所，這最終會變成剩餘的粗大行為，以及最終變成粗大的行為，都是一種罪過。房屋和寺院，如果帶著『不要被欺騙，讓他們去做』的想法進入的僧人，最終也會有類似的行為，是粗大的，之前是一種罪過。房屋不合適等所有支分都已超越，爲了多個目的而建造的最終結果也與行為類似。關於這一點，如果通過請求讓兩個人共同去做，這只是一個例子，爲了三個目的而做也是一樣的。這是《 टीका 》中的說法。《分別毗奈耶》中說：『在房屋和寺院的情況下，也有三種不凈和未被指出的情況』

【English Translation】 Thus. By the special designation of the teacher, either ordained or lay person can (be the object of offering). The Vinaya-vibhaṅga says: 'For the sake of the saṃgha', which refers to the saṃgha of the śrāvakas of the Tathāgata. This is only according to the beginning of the discourse, and is merely an example, so there is no fault. This is according to the ṭīkā. The Vinaya-vibhaṅga says: 'House and monastery', which refers to where the four conducts—walking, standing, sitting, and lying down—can be accommodated. Both are explained equally, but the latter is distinguished: 'Great', which refers to the two great (places) that should be given, and the measure of size. Here it refers to being great because it should be given, not because of the measure of size. Therefore, these two places cannot be distinguished from the perspective of the place. However, being considered great is said to be because it should be given, which seems to be for the purpose of the saṃgha. In the request, it is explained by eliminating the case where a house needs a single purpose, and the difference between a house and a monastery lies in these two purposes. Therefore, there is no conflict between the intention of the text and the root commentary. If it is built for any of the Three Jewels, it is a monastery; if it is built for other purposes, it is a house. If it is not like this, then a place built for two or three purposes, which has neither a single purpose nor a saṃgha purpose, would become a third thing that is neither a house nor a monastery. This statement is meaningless, because if a place is built for the enjoyment of a lay saṃgha, the same inference would apply, and neither the root commentary nor the commentary have defined the house and the monastery, but have fully explained the remaining characteristics of the two. Starting to write from the occasion of a common request is writing a place, which will eventually become a remaining gross action, and an action that eventually becomes gross is a transgression. House and monastery, if a monk enters with the thought of 'do not be deceived, let them do it', the end of that place will also be a similar action, which is gross, and before that is a transgression. All the limbs such as the house being unsuitable have been surpassed, and the end of building for multiple purposes is also similar to the action. Regarding this, if two people are allowed to do it together through a request, this is just an example, and doing it for three purposes is the same. This is according to the ṭīkā. The Vinaya-vibhaṅga says: 'In the case of a house and a monastery, there are also three impure and unindicated situations.'

་བྱེད་པ་ལ་རེ་རེ་ཞིང་སྦོམ་པོར་གསུངས་པས། དུ་མའི་དོན་གྱི་སྒོ་ནས་སྦོམ་པོར་སོང་བ་དེ་དག་རེ་རེ་བ་ལ། མི་འོང་བ་འདྲའོ། །དེ་ཕྱིར་མ་དག་པ་གསུམ་ཚང་ཞིང་། མ་བསྟན་པའི་བཞིར་བཙལ་བ་དང་། ཚད་ལྷག་ཡོད་པའི་ཚེ་ལྷག་མ་གཉིས་ཀ་སྐྱེད་དུ་རུང་བ་ལ་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་སྒོ་ནས་སྦོམ་པོ་སྐྱེད་པ་གཉིས་འདུག་པ་ནི། བཙལ་བ་དང་། ཚད་ལྷག་ཡོད་པའི་ཚེ་ཁང་པའི་སྦོམ་པོ་དང་། མེད་པའི་ཚེ་ཁང་ཆེན་གྱི་སྦོམ་པོར་བྱེད་དགོས་པ་འདྲ་སྟེ། བརྟག་པར་བྱའོ། །ཁ་ཅིག་གཉིས་དོན་ནི། ཁང་ 2-2-52a པ་ལ་ཉེ་ཞིང་། གསུམ་དོན་ཁང་ཆེན་ལ་ཉེ་བས་དེའི་སྒོ་ནས་དབྱེའོ་ཟེར་བ་ལ་སྙིང་པོ་མི་སྣང་ངོ་། །འཚོལ་བ་པོའམ། གནས་པ་པོས་མ་བསྐོས་པ་སྟེ། རྗེས་སུ་མ་གནང་བར་གནས་བྱེད་པའི་མཐའ་ཡང་སྦྱོར་བ་དང་འདྲའོ། །དངོས་པོ་ཚང་ཡང་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞི་དེ་གང་དབང་མེད་པའི་ཕྱིར་གཙུག་ལག་ཁང་བརྩིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷག་མར་ཡང་བ་མི་འགྱུར་ཏེ་བཙལ་བའི་ཡན་ལག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་གནང་བ་ལ་ཡན་ལག་གཞན་ཚང་བ་དངོས་གཞི་ཡིན་ལ། མ་གནང་བ་ལ་ནི་སྦོམ་པོར་གསུངས་ཏེ། འདིར་གནང་མ་གནང་ནི་བདག་པོས་རྩིག་པར་བསྐོས་མ་བསྐོས་སོ། །དེས་ན་ལྷག་མ་བསྐྱེད་པ་ལ་བདག་པོར་གྱུར་པའི་དགེ་སློང་རང་གིས་རྩིག་པའམ། རྩིག་པར་བསྐོས་པ་གཅིག་དགོས་པ་ལ། འདི་ལ་དེ་མ་ཚང་བས་སྦོམ་པོའོ། །འོ་ན་བཙལ་བའི་ཡན་ལག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་གསུང་ཞེ་ན། དེར་ནི་ཁང་པའི་ལྷག་མ་ལ་གཞན་གྱིས་མ་བསྐོས་ཀྱང་སྐྱེད་དམ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བཅད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གཞན་གྱིས་མ་བསྐོས་པར་བསྐྱེད་པ་ཡོད་ཀྱང་འདིར་རང་གིས་བཙལ་བ་དང་། འཚོལ་དུ་བཅུག་པའི་ཡན་ལག་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་མ་གནང་བ་ལ་ནི་སྦོམ་པོའོ། །ཞེས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གསུངས་པ་ནི་བདག་པོ་མ་ཡིན་པས། རྩིག་པ་ལ་རྗེས་སུ་གནང་ཡན་ལག་ཏུ་དགོས་པར་གསུངས་པས་འདི་རྗེས་སུ་གནང་བའི་སེལ་བའོ། །དེ་ལྟར་འདོད་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ་མ་བསྐོས་པ་ཉིད་ཅེས་པ་དྲངས་ནས་འགོག་ཅིང་། སྦྱོར་བའི་ཡན་ལག་ལ་རང་ངམ། རང་གིས་བསྐོས་པ་དགོས་པར་འདོད་པ་ནང་ 2-2-52b འགལ་ཞིང་། འདིར་མ་བསྐོས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཡིན་ཡང་། དངོས་གཞིར་མི་འགྱུར་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གང་ཟག་གིས་སོ་ཞེས་པ་ཡོ་བྱད་ལ་སྦྱར་ཡང་། སྔར་ཁང་པའི་སྐབས་སུ་ས་གཞི་དང་ཡོ་བྱད་གཉིས་ཀ་ལ་མཛད་པ་ལྟར་གཟུང་ངོ་། །སྐབས་འདིར་རང་བཞིན་མི་མཐུན་པ་ཡང་ངོ་། །ཞེས་པའི་གཞུང་གཅིག་ཡོད་པར་ཊཱི་ཀྐར་འབྱུང་ལ། དེའི་དོན་ནི་ཁང་པ་ཁང་ཆེན་མི་རིགས་པར་རྩིག་པའི་ཞལ་ཏ་བྱེད་ན་དེའི་མཐའ་ཡང་སྦྱོར་བ་དང་འདྲ་སྟེ། དེ་ཡང་བདག་པོ་དང་། བསྐོས་པ་ལས་གཞན་པའོ། །བདག་པོ་ལས་གཞི་ཡང་བཙལ་ཟིན་ལ་གསོལ་པ་དང་། ལས་བརྗོད་པ་ཡང་བྱས་པའི་འ

【現代漢語翻譯】如果對每一種行為都詳細地說明，那麼從多種意義的角度來說，詳細說明的那些行為，似乎每一個都不可能發生。因此，如果三種不凈全部存在，並且尋找未指示的四種情況，以及存在超額時，允許產生兩種剩餘，通過專門的行為來詳細產生兩種情況，這兩種情況是：尋找和存在超額時，似乎必須建造房屋的詳細部分；不存在時，必須建造大房屋的詳細部分。這需要進一步考察。有些人說，兩種意義接近房屋，三種意義接近大房屋，因此通過這種方式進行區分，但這種說法似乎沒有意義。尋找者或居住者沒有被指定，也就是說，未經允許而居住的行為也類似於結合。即使物品齊全，也不會失敗，因為地基不屬於任何人，所以爲了建造寺廟。剩餘部分也不會減少，因為沒有尋找的組成部分。因此，允許是具備其他組成部分的實際情況，不允許則是詳細說明的情況。這裡允許與不允許是指所有者是否指定建造。因此，爲了產生剩餘部分，需要所有者自己建造，或者指定建造。但這裡不具備這些條件，所以是詳細說明的情況。如果說，因為沒有尋找的組成部分，為什麼要這樣說呢？這是爲了消除在那裡，即使其他人沒有指定，也可以產生房屋的剩餘部分的疑慮。因為即使其他人沒有指定也可以產生，但這裡沒有任何自己尋找或允許他人尋找的組成部分。因此，未經允許則是詳細說明的情況。正如緊接著所說的，因為不是所有者，所以建造需要允許作為組成部分，這排除了允許的情況。有些人引用『沒有指定』來反駁，並認為結合的組成部分需要自己或自己指定，這是自相矛盾的。雖然這裡『沒有指定』這個詞字面意義上是這樣，但不會成為實際情況，這已經解釋過了。『由某人』這個詞也可以用於工具，就像之前在房屋的情況下，土地和工具都被使用一樣。在這種情況下，性質不一致也是事實。在註釋中有一段經文說：『如果有人提出建造不合適的房屋或大房屋的建議，那麼這也類似於結合，因為這也不是所有者或指定者。』即使地基已經找到，也已經進行了請求和陳述。如果對每一種行為都詳細地說明，那麼從多種意義的角度來說，詳細說明的那些行為，似乎每一個都不可能發生。因此，如果三種不凈全部存在，並且尋找未指示的四種情況，以及存在超額時，允許產生兩種剩餘，通過專門的行為來詳細產生兩種情況，這兩種情況是：尋找和存在超額時，似乎必須建造房屋的詳細部分；不存在時，必須建造大房屋的詳細部分。這需要進一步考察。有些人說，兩種意義接近房屋，三種意義接近大房屋，因此通過這種方式進行區分，但這種說法似乎沒有意義。尋找者或居住者沒有被指定，也就是說，未經允許而居住的行為也類似於結合。即使物品齊全，也不會失敗，因為地基不屬於任何人，所以爲了建造寺廟。剩餘部分也不會減少，因為沒有尋找的組成部分。因此，允許是具備其他組成部分的實際情況，不允許則是詳細說明的情況。這裡允許與不允許是指所有者是否指定建造。因此，爲了產生剩餘部分，需要所有者自己建造，或者指定建造。但這裡不具備這些條件，所以是詳細說明的情況。如果說，因為沒有尋找的組成部分，為什麼要這樣說呢？這是爲了消除在那裡，即使其他人沒有指定，也可以產生房屋的剩餘部分的疑慮。因為即使其他人沒有指定也可以產生，但這裡沒有任何自己尋找或允許他人尋找的組成部分。因此，未經允許則是詳細說明的情況。正如緊接著所說的，因為不是所有者，所以建造需要允許作為組成部分，這排除了允許的情況。有些人引用『沒有指定』來反駁，並認為結合的組成部分需要自己或自己指定，這是自相矛盾的。雖然這裡『沒有指定』這個詞字面意義上是這樣，但不會成為實際情況，這已經解釋過了。『由某人』這個詞也可以用於工具，就像之前在房屋的情況下，土地和工具都被使用一樣。在這種情況下，性質不一致也是事實。在註釋中有一段經文說：『如果有人提出建造不合適的房屋或大房屋的建議，那麼這也類似於結合，因為這也不是所有者或指定者。』即使地基已經找到，也已經進行了請求和陳述。

【English Translation】 If each action is explained in detail, then from the perspective of multiple meanings, those actions that are explained in detail seem unlikely to occur individually. Therefore, if all three impurities are present, and one seeks the four unindicated situations, and when there is excess, it is permissible to generate the two remainders, and through specific actions, the two situations are generated in detail, which are: when seeking and when there is excess, it seems necessary to build the detailed parts of a house; when there is no excess, it seems necessary to build the detailed parts of a large house. This requires further investigation. Some say that two meanings are close to a house, and three meanings are close to a large house, so the distinction is made in this way, but this statement does not seem meaningful. The seeker or the resident is not designated, that is, the act of residing without permission is also similar to combination. Even if the items are complete, it will not fail, because the foundation does not belong to anyone, so it is for the purpose of building a temple. The remainder will also not be reduced, because there is no component of seeking. Therefore, permission is the actual situation with other components, and non-permission is the detailed explanation. Here, permission and non-permission refer to whether the owner has designated the construction. Therefore, in order to generate the remainder, it is necessary for the owner to build it himself or to designate the construction. But these conditions are not met here, so it is a detailed explanation. If one says, why is it said that there is no component of seeking? This is to eliminate the doubt that there, even if others have not designated it, the remainder of the house can be generated. Because even if others have not designated it, it can be generated, but here there is no component of seeking oneself or allowing others to seek. Therefore, non-permission is a detailed explanation. As it is said immediately afterwards, because it is not the owner, construction requires permission as a component, which excludes the situation of permission. Some people quote 'not designated' to refute, and believe that the components of combination require oneself or oneself to designate, which is self-contradictory. Although the word 'not designated' is literally so here, it will not become the actual situation, which has already been explained. The word 'by someone' can also be used for tools, just as in the case of a house before, both land and tools were used. In this case, the inconsistency of nature is also a fact. There is a passage in the commentary that says: 'If someone proposes to build an unsuitable house or a large house, then this is also similar to combination, because this is neither the owner nor the designator.' Even if the foundation has been found, requests and statements have been made. If each action is explained in detail, then from the perspective of multiple meanings, those actions that are explained in detail seem unlikely to occur individually. Therefore, if all three impurities are present, and one seeks the four unindicated situations, and when there is excess, it is permissible to generate the two remainders, and through specific actions, the two situations are generated in detail, which are: when seeking and when there is excess, it seems necessary to build the detailed parts of a house; when there is no excess, it seems necessary to build the detailed parts of a large house. This requires further investigation. Some say that two meanings are close to a house, and three meanings are close to a large house, so the distinction is made in this way, but this statement does not seem meaningful. The seeker or the resident is not designated, that is, the act of residing without permission is also similar to combination. Even if the items are complete, it will not fail, because the foundation does not belong to anyone, so it is for the purpose of building a temple. The remainder will also not be reduced, because there is no component of seeking. Therefore, permission is the actual situation with other components, and non-permission is the detailed explanation. Here, permission and non-permission refer to whether the owner has designated the construction. Therefore, in order to generate the remainder, it is necessary for the owner to build it himself or to designate the construction. But these conditions are not met here, so it is a detailed explanation. If one says, why is it said that there is no component of seeking? This is to eliminate the doubt that there, even if others have not designated it, the remainder of the house can be generated. Because even if others have not designated it, it can be generated, but here there is no component of seeking oneself or allowing others to seek. Therefore, non-permission is a detailed explanation. As it is said immediately afterwards, because it is not the owner, construction requires permission as a component, which excludes the situation of permission. Some people quote 'not designated' to refute, and believe that the components of combination require oneself or oneself to designate, which is self-contradictory. Although the word 'not designated' is literally so here, it will not become the actual situation, which has already been explained. The word 'by someone' can also be used for tools, just as in the case of a house before, both land and tools were used. In this case, the inconsistency of nature is also a fact. There is a passage in the commentary that says: 'If someone proposes to build an unsuitable house or a large house, then this is also similar to combination, because this is neither the owner nor the designator.' Even if the foundation has been found, requests and statements have been made.

ོག་ཏུ་མ་གྲུབ་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །ཞེས་པ་ལ། ཁང་པ་ལ་བཙལ་བ་ཡོད་ན་སྦོམ་པོར་གསུངས་པས་ཁང་ཆེན་ལ་སྦྱར་ཟེར་ཡང་། རྣམ་འབྱེད་ལས། དགེ་སློང་ལག་གི་བླ་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་འདིས། ཁང་པ་དང་གཙུག་ལག་ཁང་གི་གཞི་རུང་བ། རྩོད་པ་མ་མཆིས་པ། བརྩམ་དུ་རུང་བ་ཞིག་བཙལ་ཏེ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། བདག་པོ་ལས་ཉོས་ཏེ་བཙལ་བ་ཡོད་པས། བཙལ་བ་ཙམ་ལ་ཉེས་པ་དང་བཅས་པར་མ་ངེས་སོ། །གནོད་པ་ལས་གྱུར་པའི་ལྷག་མ་གཉིས་ལས། རྣམ་འབྱེད་ལས་འབྱུང་བ་ལ། གཞི་མེད་པར་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་སྐུར་པ་གདབ་བྱའི་ཡུལ་ནི། དགེ་ཚུལ་ལ་སོགས་པ་མིན་པས་དགེ་སློང་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པ་དང་ལྡན་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་གྱི། ཉམས་པ་ལ་ཡང་ངོ་། །དེ་ཡང་རང་ཕྱོགས་ཡིན་ན་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་གསོར་རུང་ཡན་ཆད་དང་། གཞན་ཕྱོགས་ཡིན་ན་རྣམ་དག་དང་ལྡན་པ། ཐ་སྙད་གསུམ་ལྡན། ལུས་ཐ་མལ་བ། བདག་ལས་ཐ་དད་པ་སྟེ་བཞི་ཟེར་རོ། །གང་གིས་སྐུར་བ་གདབ་པའི་དངོས་ 2-2-53a པོ་ནི། མི་ཚངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པའི་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་ལྷག་པར་སྤྱད་པ་དང་། གཞི་གསུམ་གང་ཡང་མེད་པ་སྟེ་གཉིས་སོ། །གོ་བྱའི་ཡུལ་ཐ་སྙད་ལྔ་ལྡན། ལུས་ཐ་མལ་བ། བདག་ལས་ཐ་དད་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །མ་དག་པ་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པས་ལྷག་མར་འགྱུར་བའི་ཁུངས་ནི། རྣམ་འབྱེད་ལས། གང་ཟག་མ་དག་པ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པར་བྱེད་ན་ལྟུང་བའི་གཞི་བཅིུག་དང་། ལྟུང་བ་མེད་པའི་གཞི་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་སྟེ། བཅིུག་ནི། མཐོང་ཐོས་དོགས་གསུམ་གྱི་གཞི་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་འདུ་ཤེས་པར་བསྒྱུར་ནས་གསུམ་དང་། གཞི་གསུམ་ཡོད་པ་བརྗེད་པ་ལ་འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་བ་གསུམ་སྟེ་དྲུག །ཐོས་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་མ་ཆེས་ཀྱི་ཚེ་མཐོང་ཞེས་སྨྲས་པ་གཉིས་པ་དང་། ཐོས་པ་ལ་དོགས་མི་དོགས་ཀྱི་ཚེ་མཐོང་ཞེས་སྨྲས་པ་སྟེ་བཞི་དང་དོགས་པ་ལ་དོགས་པ་ན་མཐོང་ཞེས་སྨྲས་བ་སྟེ་ལྔའོ། །ཞུས་པ་ལས་ཀྱང་། དགེ་སློང་རང་གིས་མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་ཟེར་བ་ལ། གཞན་གསུམ་གྱིས་གཞི་མ་མཆིས་པར་སྐུར་ན་ལྷག་མར་གསུངསོ། །འདིར་ཞེས་པ་ནི། མཚན་དང་། ལྟ་བ་ཁས་བླང་པ་བདག་གིས་རང་གི་ཕྱོགས་ཉིད་ཀྱི་ཁུངསུ་གཏོགས་པའོ། །ཞེས་པ་ལ་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བའོ། །དེས་ན་མཚན་དང་། ལྟ་བ་གཞན་ཕྱོགས་པ་ལ་སྐུར་བ་ཡང་ལྷག་མའོ། །རྣམ་འབྱེད་ལས། དྲིལ་བསྒྲགས་ན་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །ངོས་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ལྟུང་བ་མེད་དེ། ཇི་ལྟར་བདག་གིས་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་ཤེས་སོ་སྙམ་ནའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི། སྐུར་བ་གདབ་བྱའི་ཡུལ་ལ་མནན་དགོས་སོ། །འདིར་ཞེས་པ་ནི། མཚན་དང་། ལྟ་བ་ཁས་ 2-2-53b བླངས་པ་དག་གིས། རང་གི་ཕྱོགས་ཉིད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པའོ། །ཞེས་པ་ལས་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བའོ། །དེས་ན་མཚན་དང་། ལྟ་བ་གཞན་ཕྱོགས་པ

【現代漢語翻譯】如果尋找住所未果，則犯輕罪。關於這一點，如果說尋找房屋，經文中明確提到要尋找大的，因此有人說這指的是大房子。然而，《律分別》中說：『比丘應當尋找一塊適合建造房屋和寺廟的地基，沒有爭議，可以開始建造。』因為有這樣的記載，並且通過購買從主人那裡獲得尋找的許可，所以僅僅是尋找住所並不一定構成犯罪。關於由損害造成的剩餘二罪，根據《律分別》中的記載，無根據地進行誹謗，被誹謗的對象不包括沙彌等，而僅僅是持戒清凈的比丘，也包括破戒者。如果是自己一方的人，可以恢復比丘戒；如果是對方的人，則需要具備清凈、具足三種名稱、身體正常、與自己不同等四個條件。進行誹謗的依據是：特別犯下導致墮落的非梵行等罪行，以及沒有任何依據，共有兩種情況。被誹謗的對象需要具備五個條件：具足三種名稱、身體正常、與自己不同，共有三個條件。對於不清凈的人進行誹謗而構成剩餘罪的依據是，《律分別》中說：『如果對不清凈的人進行誹謗，則會構成四種墮落之基和六種不墮落之基。』四種墮落之基是：對於沒有見、聞、疑三種依據的事情，誤認為有，共有三種；對於有三種依據的事情，忘記了，誤認為沒有，共有三種，總共六種。在聽到之後，對於是否相信，說『我見』，這是第二種；在聽到之後，對於是否懷疑，說『我見』，這是第四種；在懷疑的時候，說『我見』，這是第五種。』在請問中也說：『如果比丘自己說行了非梵行，其他三個人無根據地誹謗他，則構成剩餘罪。』這裡所說的『此』，是指名稱和觀點，承認屬於自己一方的範疇。這是特別指出的。因此，對於名稱和觀點屬於對方的人進行誹謗，也構成剩餘罪。《律分別》中說：『如果公開宣佈，則不構成犯罪。』即使在臉上畫畫，也不構成犯罪，因為心想：『正如我所知道的那樣，全世界也都知道。』經文中說這些是爲了壓制被誹謗的對象。這裡所說的『此』，是指名稱和觀點，承認屬於自己一方的範疇。這是特別指出的。因此，對於名稱和觀點屬於對方的人

【English Translation】 If the search for a dwelling is unsuccessful, a minor offense is committed. Regarding this, if it is said that one is searching for a house, the scriptures clearly state that one should look for a large one, so some say this refers to a large house. However, the Vinaya-vibhaṅga states: 'A bhikkhu should seek a foundation suitable for building a house and a monastery, without dispute, and which can be started.' Because there is such a record, and by obtaining permission to search from the owner through purchase, merely searching for a dwelling does not necessarily constitute an offense. Regarding the remaining two offenses caused by harm, according to the Vinaya-vibhaṅga, falsely accusing without basis, the object of the accusation does not include śrāmaṇeras (novice monks) etc., but only bhikkhus who are pure in their precepts, and also includes those who have broken their precepts. If it is someone from one's own side, the bhikkhu vow can be restored; if it is someone from the other side, they need to meet four conditions: being pure, possessing three names, having a normal body, and being different from oneself. The basis for making an accusation is: especially committing offenses such as non-brahmacarya (unchastity) that lead to downfall, and having no basis at all, there are two situations. The object of the accusation needs to meet five conditions: possessing three names, having a normal body, and being different from oneself, there are three conditions. The basis for committing a remaining offense by slandering an impure person is, the Vinaya-vibhaṅga says: 'If one slanders an impure person, it will constitute four bases for downfall and six bases for non-downfall.' The four bases for downfall are: regarding things for which there is no basis of seeing, hearing, or doubting, mistakenly thinking there is, there are three; regarding things for which there are three bases, forgetting and mistakenly thinking there are none, there are three, totaling six. After hearing, regarding whether to believe or not, saying 'I see,' this is the second; after hearing, regarding whether to doubt or not, saying 'I see,' this is the fourth; when doubting, saying 'I see,' this is the fifth.' It is also said in the inquiry: 'If a bhikkhu himself says he has engaged in non-brahmacarya, and three others slander him without basis, it constitutes a remaining offense.' The 'this' mentioned here refers to names and views, acknowledging belonging to one's own side. This is specifically pointed out. Therefore, slandering those whose names and views belong to the other side also constitutes a remaining offense. The Vinaya-vibhaṅga says: 'If publicly announced, it does not constitute an offense.' Even drawing on the face does not constitute an offense, because one thinks: 'Just as I know, the whole world also knows.' The scriptures say these things in order to suppress the object of slander. The 'this' mentioned here refers to names and views, acknowledging belonging to one's own side. This is specifically pointed out. Therefore, regarding those whose names and views belong to the other side

་ལ་སྐུར་བ་ལ་ཡང་ལྷག་མའོ། །འོ་ན་གསོར་རུང་ཉམས་པ་རང་ཕྱོགས་པ་ཡིན་པ་ཅིས་ཤེས་ཞེ་ན། ཊཱི་ཀྐ་ལས། ཉམས་པ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་ལ་ཡང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པ་ལས་ན་ཁས་ལེན་པ་དང་། མི་ལེན་པ་གཉིས་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་ཤིན་ཏུ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཡོངསུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕམ་པར་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ཤེས་ཟེར་ཏེ་བརྟག་གོ། ཉམས་པར་འདུག་པ་ནི། དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི་བསམ་པས་ཡིན་གྱི། ཁྲོས་པའམ། རྒོད་བག་གམ། བྱུང་རྒྱལ་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ། །ལྟུང་བ་རྣམ་པར་དག་པ་ནི། ཕམ་པ་ལྷག་མ། ལྟུང་བ་གཞན། ཉེས་བྱས་ཀྱིས་སྐུར་ན། ལྷག་མ། སྦོམ་པོ། ཉེས་བྱས། ཕྲ་མོར་འགྱུར་ཞིང་། ཐེ་ཚོམ་དང་བཅས་པ་ཡང་ཡིད་གཉིས་ནི་འདུ་ཤེས་དང་འདྲའོ། །མཐོང་བ་དེ་ནི་གཞི་གཞན་ཐོས་པ་དང་། དོགས་པ་མ་ཡིན་ལ། གཞན་གཉིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་གཞི་གཞན་ཡོད་ཀྱང་། གང་གིས་གླེང་བའི་གཞི་དེ་མེད་ན་ལྷག་མ་སྟེ། སྔར་ལྟུང་བའི་གཞི་བཅུ་གཅིག་གི་སྐབས་ཀྱི་ཕྱི་མ་ལྔ་འདིར་ཁུངསོ། །གཞི་གསུམ་བྱུང་ཡང་བརྗེད་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ལ་འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་ནས་སྨྲས་ན་ལྷག་མའོ། །དེ་ནི་ཞེས་པ་དང་། བརྗེད་པ་ནི་ཞེས་པ་གཉིས་ཉམས་པའི་ཡུལ་ལ་སྐུར་བ་ལྷག་མར་འགྱུར་བའི་ཁུངས་ཡིན་ལ། དོན་གྱི་དེ་ཉིད་ནི་དེ་གཉིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་ཕམ་པ་དང་པོ་ 2-2-54a བྱེད་པ་མཐོང་བ་ཐོས་སོ་ཞེས་སྨྲས་ན་མཐོང་བའི་གཞི་ཡོད་ཀྱང་ཐོས་པའི་གཞི་མེད་པས་ལྷག་མར་འགྱུར་བ་དང་། མཐོང་ནས་བརྗེད་པ་ལ་འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་ནས་མཐོང་ཞེས་སྨྲས་པ་ལྷག་མར་གསུངས་པ་གཉིས་མ་དག་པའི་ཁུངསོ། །འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་ན་དོན་གྱི་དེ་ཉིད་ཡོད་ཀྱང་རྫུན་དུ་འགྱུར་ལ། མ་བསྒྱུར་ན་མེད་ཀྱང་བདེན་པར་སྨྲ་བས་ལྷག་མར་མི་འགྱུར་ཏེ། བདེན་རྫུན་ནི་འདུ་ཤེས་དང་འབྲེལ་གྱི། དོན་དང་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་འབྱེད་ལས་འབྱུང་བའི་བག་ཙམ་ནི། སྔར་བསྟན་པ་རྣམས་ཐུན་མོང་བར་ཤེས་པར་བྱས་ལ། ཁྱད་པར་ནི། གང་ཟག་འདིས་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་ལྷག་པར་སྤྱད་པར་བྱས་སོ། །ཞེས་པའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དོན་གསལ་བ་དེ་ལས་གཞན་མི་གསལ་བའོ། །དེའི་ཚིག་ནི་བརྗོད་བྱ་གཞན་ལ་གནས་པའི་ཚིག་སྟེ། དེས་སྐུར་བ་བཏབ་ན་ལྷག་མའོ། །དེ་ལ་ཡང་ཡང་དག་པ་སྲིད་པས་དེ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རྫུན་པའོ། །ཞེས་སྨྲས་སོ། །གཞན་ལ་བརྟེན་པ་ནི་གཞན་གྱི་ཆའོ། །དེའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ནི་གཞན་གྱི་ཆ་དང་མཐུན་པའོ། །གཞི་མེད་པར་སྐུར་པ་འདེབས་པ། དོན་གསལ་བ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དོན་མི་གསལ་བའི་ཚིག་དགེ་འདུན་ལྷག་མ་བྱེད་པ་ནི་གཞན་གྱི་ཆ་དང་མཐུན་པ་སྟེ། བག་ཙམ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །ཞེས་ཊཱི་ཀྐ་ལས་སོ། །རྣམ་འབྱེད་པ་ནི། གཞན་གྱི་ཆ་མ

【現代漢語翻譯】對犯戒者進行誹謗也會導致僧殘罪。如果犯戒者可以被恢復，如何得知他是自己人呢？根據論典，對犯戒者進行誹謗會完全構成罪過。這意味著，無論承認還是不承認，誹謗都會完全構成罪過，因為他還沒有被判為失敗。因此，需要進行仔細審查。如果他想要放棄比丘的身份，那是因為他有這樣的想法，而不是因為憤怒、輕浮或偶然。完全清凈的墮落包括：如果因犯根本罪、僧殘罪、其他墮落罪或惡作罪而受到指責，則會變成僧殘罪、粗罪、惡作罪或輕罪。有懷疑的情況也類似於二元認知。所見之境不是其他的基礎，而是聽聞和懷疑。其他兩種情況也是如此。因此，即使有其他基礎，但如果沒有談論的基礎，那就是僧殘罪。這是指之前關於十一種墮落的基礎中的后五種。即使出現了三種基礎，但如果忘記了，並且改變了認知來說，那就是僧殘罪。'那是'和'忘記'這兩個詞是誹謗墮落者的僧殘罪的來源，而事實本身就是證明這兩者的。例如，如果說'我看到或聽到了第一個根本罪'，即使有看到的基礎，但沒有聽到的基礎，那就是僧殘罪。如果忘記了所見，改變認知后說'我看到了'，這也被認為是僧殘罪的來源。改變認知后，即使事實存在，也會變成謊言；如果不改變，即使不存在，也會因為說真話而不會變成僧殘罪，因為真假與認知有關，而與事實無關。從《分別解脫經》中出現的一些內容是：先前所說的內容被普遍理解，而特殊之處在於，這個人特別犯了會導致根本罪的行為。這意味著，除了明確表達的內容之外，其他內容都不明確。這些話語是基於其他主題的，如果用這些話語進行誹謗，那就是僧殘罪。因為其中可能包含真實，所以爲了澄清這一點，就說是虛假的。依賴於他人是指他人的部分。與他人一致是指與他人的部分相一致。毫無根據地進行誹謗，或者用不同於明確表達的方式進行誹謗，用不明確的語言來製造僧殘罪，這與他人的部分相一致，也可以稱為'一些'。這是根據論典所說。進行分別解脫是指不與他人的部分相一致。對犯戒者進行誹謗也會導致僧殘罪。如果犯戒者可以被恢復，如何得知他是自己人呢？根據論典，對犯戒者進行誹謗會完全構成罪過。這意味著，無論承認還是不承認，誹謗都會完全構成罪過，因為他還沒有被判為失敗。因此，需要進行仔細審查。如果他想要放棄比丘的身份，那是因為他有這樣的想法，而不是因為憤怒、輕浮或偶然。完全清凈的墮落包括：如果因犯根本罪、僧殘罪、其他墮落罪或惡作罪而受到指責，則會變成僧殘罪、粗罪、惡作罪或輕罪。有懷疑的情況也類似於二元認知。所見之境不是其他的基礎，而是聽聞和懷疑。其他兩種情況也是如此。因此，即使有其他基礎，但如果沒有談論的基礎，那就是僧殘罪。這是指之前關於十一種墮落的基礎中的后五種。即使出現了三種基礎，但如果忘記了，並且改變了認知來說，那就是僧殘罪。'那是'和'忘記'這兩個詞是誹謗墮落者的僧殘罪的來源，而事實本身就是證明這兩者的。例如，如果說'我看到或聽到了第一個根本罪'，即使有看到的基礎，但沒有聽到的基礎，那就是僧殘罪。如果忘記了所見，改變認知后說'我看到了'，這也被認為是僧殘罪的來源。改變認知后，即使事實存在，也會變成謊言；如果不改變，即使不存在，也會因為說真話而不會變成僧殘罪，因為真假與認知有關，而與事實無關。從《分別解脫經》中出現的一些內容是：先前所說的內容被普遍理解，而特殊之處在於，這個人特別犯了會導致根本罪的行為。這意味著，除了明確表達的內容之外，其他內容都不明確。這些話語是基於其他主題的，如果用這些話語進行誹謗，那就是僧殘罪。因為其中可能包含真實，所以爲了澄清這一點，就說是虛假的。依賴於他人是指他人的部分。與他人一致是指與他人的部分相一致。毫無根據地進行誹謗，或者用不同於明確表達的方式進行誹謗，用不明確的語言來製造僧殘罪，這與他人的部分相一致，也可以稱為'一些'。這是根據論典所說。進行分別解脫是指不與他人的部分相一致。對犯戒者進行誹謗也會導致僧殘罪。如果犯戒者可以被恢復，如何得知他是自己人呢？根據論典，對犯戒者進行誹謗會完全構成罪過。這意味著，無論承認還是不承認，誹謗都會完全構成罪過，因為他還沒有被判為失敗。因此，需要進行仔細審查。如果他想要放棄比丘的身份，那是因為他有這樣的想法，而不是因為憤怒、輕浮或偶然。完全清凈的墮落包括：如果因犯根本罪、僧殘罪、其他墮落罪或惡作罪而受到指責，則會變成僧殘罪、粗罪、惡作罪或輕罪。有懷疑的情況也類似於二元認知。所見之境不是其他的基礎，而是聽聞和懷疑。其他兩種情況也是如此。因此，即使有其他基礎，但如果沒有談論的基礎，那就是僧殘罪。這是指之前關於十一種墮落的基礎中的后五種。即使出現了三種基礎，但如果忘記了，並且改變了認知來說，那就是僧殘罪。'那是'和'忘記'這兩個詞是誹謗墮落者的僧殘罪的來源，而事實本身就是證明這兩者的。例如，如果說'我看到或聽到了第一個根本罪'，即使有看到的基礎，但沒有聽到的基礎，那就是僧殘罪。如果忘記了所見，改變認知后說'我看到了'，這也被認為是僧殘罪的來源。改變認知后，即使事實存在，也會變成謊言；如果不改變，即使不存在，也會因為說真話而不會變成僧殘罪，因為真假與認知有關，而與事實無關。從《分別解脫經》中出現的一些內容是：先前所說的內容被普遍理解，而特殊之處在於，這個人特別犯了會導致根本罪的行為。這意味著，除了明確表達的內容之外，其他內容都不明確。這些話語是基於其他主題的，如果用這些話語進行誹謗，那就是僧殘罪。因為其中可能包含真實，所以爲了澄清這一點，就說是虛假的。依賴於他人是指他人的部分。與他人一致是指與他人的部分相一致。毫無根據地進行誹謗，或者用不同於明確表達的方式進行誹謗，用不明確的語言來製造僧殘罪，這與他人的部分相一致，也可以稱為'一些'。這是根據論典所說。進行分別解脫是指不與他人的部分相一致。對犯戒者進行誹謗也會導致僧殘罪。如果犯戒者可以被恢復，如何得知他是自己人呢？根據論典，對犯戒者進行誹謗會完全構成罪過。這意味著，無論承認還是不承認，誹謗都會完全構成罪過，因為他還沒有被判為失敗。因此，需要進行仔細審查。如果他想要放棄比丘的身份，那是因為他有這樣的想法，而不是因為憤怒、輕浮或偶然。完全清凈的墮落包括：如果因犯根本罪、僧殘罪、其他墮落罪或惡作罪而受到指責，則會變成僧殘罪、粗罪、惡作罪或輕罪。有懷疑的情況也類似於二元認知。所見之境不是其他的基礎，而是聽聞和懷疑。其他兩種情況也是如此。因此，即使有其他基礎，但如果沒有談論的基礎，那就是僧殘罪。這是指之前關於十一種墮落的基礎中的后五種。即使出現了三種基礎，但如果忘記了，並且改變了認知來說，那就是僧殘罪。'那是'和'忘記'這兩個詞是誹謗墮落者的僧殘罪的來源，而事實本身就是證明這兩者的。例如，如果說'我看到或聽到了第一個根本罪'，即使有看到的基礎，但沒有聽到的基礎，那就是僧殘罪。如果忘記了所見，改變認知后說'我看到了'，這也被認為是僧殘罪的來源。改變認知后，即使事實存在，也會變成謊言；如果不改變，即使不存在，也會因為說真話而不會變成僧殘罪，因為真假與認知有關，而與事實無關。從《分別解脫經》中出現的一些內容是：先前所說的內容被普遍理解，而特殊之處在於，這個人特別犯了會導致根本罪的行為。這意味著，除了明確表達的內容之外，其他內容都不明確。這些話語是基於其他主題的，如果用這些話語進行誹謗，那就是僧殘罪。因為其中可能包含真實，所以爲了澄清這一點，就說是虛假的。依賴於他人是指他人的部分。與他人一致是指與他人的部分相一致。毫無根據地進行誹謗，或者用不同於明確表達的方式進行誹謗，用不明確的語言來製造僧殘罪，這與他人的部分相一致，也可以稱為'一些'。這是根據論典所說。進行分別解脫是指不與他人的部分相一致。

【English Translation】 Defaming someone who has fallen into transgression also leads to a Sanghavasesa (a type of monastic offense). If a transgressor can be restored, how do we know that he is one of our own? According to the commentaries, defaming someone who has fallen into transgression completely constitutes an offense. This means that whether one admits it or not, defamation completely constitutes an offense because he has not yet been judged as defeated. Therefore, careful examination is necessary. If he wants to renounce the status of a Bhikshu (monk), it is because he has such an intention, not because of anger, frivolity, or accident. Completely purified transgressions include: if one is accused of committing a root offense, a Sanghavasesa, other offenses, or a Dukkrida (minor offense), it will become a Sanghavasesa, a Sthulatyaya (serious offense), a Dukkrida, or a minor offense. A situation with doubt is also similar to dualistic cognition. What is seen is not another basis, but rather what is heard and doubted. The other two situations are also the same. Therefore, even if there are other bases, if there is no basis for speaking, it is a Sanghavasesa. This refers to the latter five of the previous eleven bases for transgression. Even if three bases arise, if one forgets and speaks by changing the cognition, it is a Sanghavasesa. The words 'that is' and 'forgotten' are the source of the Sanghavasesa for defaming transgressors, and the fact itself proves these two. For example, if one says 'I saw or heard the first root offense,' even if there is a basis for seeing, but no basis for hearing, it is a Sanghavasesa. If one forgets what was seen and, after changing the cognition, says 'I saw,' this is also considered a source of Sanghavasesa. After changing the cognition, even if the fact exists, it becomes a lie; if one does not change it, even if it does not exist, one will not become a Sanghavasesa by speaking the truth, because truth and falsehood are related to cognition and not to facts. Some of what arises from the Vinaya (monastic discipline) is: what was previously stated is generally understood, and the special thing is that this person has particularly committed an act that leads to a root offense. This means that apart from what is clearly expressed, other things are not clear. These words are based on other topics, and if one defames with these words, it is a Sanghavasesa. Because it may contain truth, it is said to be false in order to clarify this. Relying on others refers to the part of others. Being in agreement with others refers to being in agreement with the part of others. Defaming without a basis, or defaming in a way that is different from clear expression, creating a Sanghavasesa with unclear language, is in agreement with the part of others and can also be called 'some.' This is according to what is said in the commentaries. Performing separate liberation means not being in agreement with the part of others. Defaming someone who has fallen into transgression also leads to a Sanghavasesa (a type of monastic offense). If a transgressor can be restored, how do we know that he is one of our own? According to the commentaries, defaming someone who has fallen into transgression completely constitutes an offense. This means that whether one admits it or not, defamation completely constitutes an offense because he has not yet been judged as defeated. Therefore, careful examination is necessary. If he wants to renounce the status of a Bhikshu (monk), it is because he has such an intention, not because of anger, frivolity, or accident. Completely purified transgressions include: if one is accused of committing a root offense, a Sanghavasesa, other offenses, or a Dukkrida (minor offense), it will become a Sanghavasesa, a Sthulatyaya (serious offense), a Dukkrida, or a minor offense. A situation with doubt is also similar to dualistic cognition. What is seen is not another basis, but rather what is heard and doubted. The other two situations are also the same. Therefore, even if there are other bases, if there is no basis for speaking, it is a Sanghavasesa. This refers to the latter five of the previous eleven bases for transgression. Even if three bases arise, if one forgets and speaks by changing the cognition, it is a Sanghavasesa. The words 'that is' and 'forgotten' are the source of the Sanghavasesa for defaming transgressors, and the fact itself proves these two. For example, if one says 'I saw or heard the first root offense,' even if there is a basis for seeing, but no basis for hearing, it is a Sanghavasesa. If one forgets what was seen and, after changing the cognition, says 'I saw,' this is also considered a source of Sanghavasesa. After changing the cognition, even if the fact exists, it becomes a lie; if one does not change it, even if it does not exist, one will not become a Sanghavasesa by speaking the truth, because truth and falsehood are related to cognition and not to facts. Some of what arises from the Vinaya (monastic discipline) is: what was previously stated is generally understood, and the special thing is that this person has particularly committed an act that leads to a root offense. This means that apart from what is clearly expressed, other things are not clear. These words are based on other topics, and if one defames with these words, it is a Sanghavasesa. Because it may contain truth, it is said to be false in order to clarify this. Relying on others refers to the part of others. Being in agreement with others refers to being in agreement with the part of others. Defaming without a basis, or defaming in a way that is different from clear expression, creating a Sanghavasesa with unclear language, is in agreement with the part of others and can also be called 'some.' This is according to what is said in the commentaries. Performing separate liberation means not being in agreement with the part of others. Defaming someone who has fallen into transgression also leads to a Sanghavasesa (a type of monastic offense). If a transgressor can be restored, how do we know that he is one of our own? According to the commentaries, defaming someone who has fallen into transgression completely constitutes an offense. This means that whether one admits it or not, defamation completely constitutes an offense because he has not yet been judged as defeated. Therefore, careful examination is necessary. If he wants to renounce the status of a Bhikshu (monk), it is because he has such an intention, not because of anger, frivolity, or accident. Completely purified transgressions include: if one is accused of committing a root offense, a Sanghavasesa, other offenses, or a Dukkrida (minor offense), it will become a Sanghavasesa, a Sthulatyaya (serious offense), a Dukkrida, or a minor offense. A situation with doubt is also similar to dualistic cognition. What is seen is not another basis, but rather what is heard and doubted. The other two situations are also the same. Therefore, even if there are other bases, if there is no basis for speaking, it is a Sanghavasesa. This refers to the latter five of the previous eleven bases for transgression. Even if three bases arise, if one forgets and speaks by changing the cognition, it is a Sanghavasesa. The words 'that is' and 'forgotten' are the source of the Sanghavasesa for defaming transgressors, and the fact itself proves these two. For example, if one says 'I saw or heard the first root offense,' even if there is a basis for seeing, but no basis for hearing, it is a Sanghavasesa. If one forgets what was seen and, after changing the cognition, says 'I saw,' this is also considered a source of Sanghavasesa. After changing the cognition, even if the fact exists, it becomes a lie; if one does not change it, even if it does not exist, one will not become a Sanghavasesa by speaking the truth, because truth and falsehood are related to cognition and not to facts. Some of what arises from the Vinaya (monastic discipline) is: what was previously stated is generally understood, and the special thing is that this person has particularly committed an act that leads to a root offense. This means that apart from what is clearly expressed, other things are not clear. These words are based on other topics, and if one defames with these words, it is a Sanghavasesa. Because it may contain truth, it is said to be false in order to clarify this. Relying on others refers to the part of others. Being in agreement with others refers to being in agreement with the part of others. Defaming without a basis, or defaming in a way that is different from clear expression, creating a Sanghavasesa with unclear language, is in agreement with the part of others and can also be called 'some.' This is according to what is said in the commentaries. Performing separate liberation means not being in agreement with the part of others.

་ཡིན་པ་དང་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི། །དེའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ་ནི། ཕམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་བཞི་པོ་དག་གོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་བ་ཞུ་བའི་ 2-2-54b སྐབས་ནས་འབྱུང་བ་ནི། མི་བསྟན་པས་ཞེས་ཏེ། དགེ་སློང་ལ་མ་ནིང་མོའི་ཟག་བྱེད་དུ་དང་། དགེ་སློང་མ་ལ་མ་ནིང་ཕོའི་ཟག་བྱེད་ཀྱིས་སྐུར་པ་འདེབས་ན་སྦོམ་པོ་སྟེ། ལམ་གཞན་དུ་ཡིན་ན་ལྷག་མའོ། །འདི་སྦོམ་པོ་དངོས་ཡིན་ཏེ། རྩ་འགྲེལ་ནས་བཤད་པ་དང་། ཕམ་པའི་མིང་གིས་སྐུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ལ། དེ་ལྟ་ན་དོན་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་ལ་ནི་ཞེས་དང་། བསམ་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཅེས་པ་དང་འགལ་ཞིང་། ཕམ་པར་འགྱུར་བ་ལྷག་པར་སྤྱོད་པས་ཞེས་དོན་ཡན་ལག་ཏུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ཞིང་། ཤམ་ཐབས་ཟླུམ་པོར་མ་གྱེན་པའི་ཕམ་པ་འབྱུང་ངོ་། །ཞེས་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སུན་ཕྱུང་ནས་རང་གི་ལུགས་ནི་ཉེས་བྱས་ལ་སྦོམ་པོར་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་སྐུར་པ་འདེབས་བའི་ལྟུང་བ་ནི་སྦོམ་པོ་ཡིན་པ་དང་། སྦོམ་པོ་ལྕི་ཤོས་དབྱེན་དང་།ཁྲག་འབྱིན་པས་སྐུར་བ་ལ་ཡང་ཉེས་བྱས་ལས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཞུས་པ་ལས་སྦོམ་པོས་སྐུར་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་དུ་ན་ཕམ་པས་སྐུར་བ་ལ་ཡང་ཕམ་པ་བསྐྱེད་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། ཁ་ཅིག་སྦོམ་པོས་སྐུར་པ་ལ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྡེ་ཆེན་ན་སྨད་པའོ། །འདི་ལྟར་མི་བསྟན་པ་ལ་སྤྱད་པ་ཕམ་པའི་སྦོམ་པོས་སྐུར་བ་ལ་ལྷག་མའི་སྦོམ་པོ་བྱུང་བའོ། །ཟེར་བ་ནི་ཁྲག་འབྱིན་པས་སྐུར་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཁྲག་འབྱིན་པའི་མཚམས་མེད་ནི། སྲོག་གཅོད་ཀྱི་ཕམ་པར་གཏོགས་པའི་སྦོམ་པོའོ། །དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་བྱས་པའི་མཚམས་མེད་ནི་དབྱེན་དུ་གཏོགས་པའི་སྦོམ་པོ་ཟེར་བ་ནི་དཔྱད་པར་བྱའོ། །བསམས་ཏེ་ཞེས་པ་ལ། ཊཱི་ཀྐ་ལས། བསམས་ཏེ་སྨྲས་ 2-2-55a སོ། །ཞེས་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུས་གཞོགས་སྨོས་བྱེད་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །འདིར་སོགས་པའི་སྒྲ་ནི། རྣམ་པ་གཞན་གྱི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞུ་བ་ལས། དགེ་སློང་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ། བདག་གིས་བསམས་ཏེ་སྨྲས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ལས་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་བཙལ་བར་བྱའོ། །ཊཱི་ཀྐ་ལས། བག་ཙམ་ལའང་རྣམ་པ་དེ་དག་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། བདག་གིས་དགེ་སློང་མ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ནིང་ཕོ་དང་མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་འཁྲིག་པའི་ཆོས་བསྟེན་པ་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་བྱ་བ་སོགས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་དགེ་སློང་ལ་སྐུར་ན་མ་ནིང་མོ་དང་སྦྱར་རོ། །དེས་ན་འདི་གཞི་མེད་ཀྱི་སྐུར་ལུགས་ཡིན་ལ། དགེ་སློང་དང་། དགེ་སློང་མ་ཆེ་གེ་མོ་དང་། མ་ནིང་ཕོ་མོ་དང་། མི་ཚངས་པར་སྤྱོ

【現代漢語翻譯】所謂『符合』，是指與涅槃（mya ngan las 'das pa'i，寂滅）相符。不符合涅槃之道的，是指導致墮落的四種罪行。』在討論兩者共同之處時，會出現『不揭示』的情況。如果比丘指責比丘尼有男性陰莖的泄法行為，或者比丘尼指責比丘有女性陰道的泄法行為，則犯僧殘罪（sbom po）。如果通過其他方式指責，則犯單墮罪（lhag ma）。這確實是僧殘罪，因為根本註釋中已經說明，並且是因為以墮落之名進行指責。如果有人說：『如果是這樣，那麼就與事物的真實情況相悖，與「想法就是那個」相矛盾，與「墮落是特別的行為」相矛盾，並且會導致「未完全包裹的下裙也會導致墮落」的說法出現問題。』駁斥之後，他自己的觀點是：『輕罪（nyes byas）被認為是僧殘罪，因為指責的罪行是僧殘罪，而且僧殘罪是最重的，分裂僧團和流血的指責也只有輕罪，因為在提問中，僧殘罪的指責被認為是輕罪。否則，指責墮落也會導致墮落，那就太過分了。』有些人說：『僧殘罪的指責不會導致僧殘罪，因為在《大品》（sde chen）中，這是被譴責的。』例如，不揭示的行為導致了墮落，而僧殘罪的指責導致了單墮罪的僧殘罪。這種說法與流血的指責被認為是輕罪相矛盾。流血的無間罪（mtshams med）屬於殺生的墮落，分裂僧團的無間罪屬於分裂的僧殘罪，這種說法值得商榷。關於『思考之後』，在《 टीका 》(ṭīkkā，梵文，註釋)中說：『思考之後說。』如果以這種方式進行偏袒的陳述，則犯輕罪。這裡的『等』字是爲了表明其他方式。在提問中，『比丘從座位上站起來，說我思考之後說的，並且會受到所有人的輕罪』，應該探尋其含義。在《 टीका 》(ṭīkkā，梵文，註釋)中說：『即使是稍微，也應該知道這些方式，例如，我說我看到某某比丘尼與男性兩性人發生性行為，遵循性行為的規律等等。』因此，如果指責比丘，則應與女性兩性人聯繫起來。因此，這是一種沒有根據的指責方式，對比丘、某某比丘尼、男性和女性兩性人、不凈行...

【English Translation】 That which is called 'conforming' refers to conforming to Nirvana (mya ngan las 'das pa'i). That which does not conform to the path of Nirvana refers to the four things that cause downfall.' When discussing the commonalities of both, the situation of 'not revealing' arises. If a bhikshu accuses a bhikshuni of having a male hermaphrodite's emission, or a bhikshuni accuses a bhikshu of having a female hermaphrodite's emission, it is a sanghavasesa (sbom po). If the accusation is made in another way, it is a nissaggiya pacittiya (lhag ma). This is indeed a sanghavasesa, because it is explained in the root commentary, and because the accusation is made in the name of downfall. If someone says: 'If that is the case, then it contradicts the true nature of things, contradicts "the thought is that," contradicts "downfall is a special action," and would lead to problems with the statement that "a lower garment that is not fully wrapped also leads to downfall."' After refuting, his own view is: 'A minor offense (nyes byas) is considered a sanghavasesa, because the offense of accusation is a sanghavasesa, and sanghavasesa is the heaviest, and accusations of dividing the sangha and causing bloodshed also only have minor offenses, because in the questioning, the accusation of sanghavasesa is considered a minor offense. Otherwise, accusing of downfall would also lead to downfall, which would be too extreme.' Some say: 'Accusation of sanghavasesa does not lead to sanghavasesa, because in the Mahavagga (sde chen), it is condemned.' For example, the act of not revealing leads to downfall, and the accusation of sanghavasesa leads to a nissaggiya pacittiya sanghavasesa. This statement contradicts the fact that the accusation of causing bloodshed is considered a minor offense. The unpardonable offense (mtshams med) of causing bloodshed belongs to the downfall of killing, and the unpardonable offense of dividing the sangha belongs to the sanghavasesa of division, which is debatable. Regarding 'after thinking,' in the 《 टीका 》(ṭīkkā, Sanskrit, commentary) it says: 'Speak after thinking.' If a biased statement is made in this way, it is a minor offense. The word 'etc.' here is to indicate other ways. In the questioning, 'The bhikshu rises from his seat and says, I spoke after thinking, and will be subject to minor offenses from everyone,' the meaning should be explored. In the 《 टीका 》(ṭīkkā, Sanskrit, commentary) it says: 'Even slightly, these ways should be known, for example, I said I saw so-and-so bhikshuni engaging in sexual activity with a male hermaphrodite, following the rules of sexual activity, etc.' Therefore, if a bhikshu is accused, it should be linked to a female hermaphrodite. Therefore, this is a way of accusing without basis, accusing bhikshus, so-and-so bhikshunis, male and female hermaphrodites, impure conduct...

ད་པ་འཁྲིགས་པ་བསྟན་པ་མཐོང་ངོ་ཞེས་སྦྱར་དགོས་ཏེ། རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་གནད་ཀྱིས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་སྐུར་བ་ན། སྐུར་མཁན་གྱིས་ཟག་བྱེད་ལ་བསམ་པ་ཡིན་ན་སྦོམ་པོ་དང་། ཁ་དང་བཤང་ལམ་བསམས་ནས་སྨྲས་ན་ལྷག་མ་འོང་བས་འདིའི་སྐུར་པ་འདེབས་ལུགས་ཤེས་ན། སྔར་གྱི་རྩོད་ལན་རྣམས་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་བདེ་བླག་ཏུ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་སྨྲ་བ་པོས་བསམ་པ་ལྟར། གོ་བྱ་ཡུལ་གྱིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་དགོས་སམ་སྙམ་མོ། །དེས་ན་ལྷག་མ་བསྐྱེད་པ་འཁྲིག་པའི་བསྟེན་ཡུལ་དེ་མ་ནིང་ཕོ་མོ་ལྟ་བུ་མ་མིན་པ་སྦྱར་བ་དགོས་སོ། །བསྒོ་བ་ལས་གྱུར་པ་ལ་གསུམ་ལས། སྐབས་སུ་གཏོགས་པའི་སྦོམ་པོ་ནི། གཞན་གྱི་འཁོར་ལྷན་ཅིག་གནས་ 2-2-55b པ་སོགས་ཏེ། དེ་ཁ་འདྲེན་པ་ནི། རང་གི་ཕྱོགསུ་འཇོག་པ་སྟེ། དེ་བྱེད་ན་སྦོམ་པོའོ། །བྱ་སྤྱོད་དེ་ལས་ཐ་དད་པར་བྱས་ཏེ། དབྱེན་གྱི་རྣམ་པས་ཞུགས་པའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །ཕ་མས་མ་གནང་བ་རབ་ཏུ་འབྱིན་པ་ལ་ཉེས་བྱས་དང་། ལྷན་ཅིག་གནས་པ་དང་།ཉེ་གནས་གཞན་གྱིས་བརྐུས་པ་རང་གི་སར་བྲོས་སུ་བཅུག་པ་ལ་ཕམ་པ་དང་། མའི་རྣམ་འབྱེད་ལས། ཁྱིམ་ཐབ་ཀྱིས་མ་གནང་བའི་ཉེ་དུ་རབ་ཏུ་འབྱིན་པ་ལ་ལྷག་མར་གསུངས་པ་དང་། འདིར་སྦོམ་པོར་གསུངས་པ་རྣམས། གཞན་དབང་བ་རང་གི་ཕྱོགས་སུ་འཇོག་པར་མཚུངས་པ་ལ་ལྟུང་བ་ཐ་དད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། གཉིས་པ་མ་གཏོགས་པ་རྣམས་ལ་ཕམ་པ་མེད་དེ། རྐུ་སེམས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རབ་ཏུ་འབྱིན་པ་གཉིས་ལྟུང་མེད་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་གནོད་པའི་བྱ་བ་ལ་ཞུགས་པས་སོ། །དེ་ལྟ་ནའང་དབྱེན་གྱིས་སྦོམ་པོར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱིམ་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་སྒྲོལ་སྙམ་པས་ཞུགས་ཀྱི། བྱ་བ་དང་སྤྱོད་པ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པ་ལ་མ་ཞུགས་པས་སོ། །ལྟུང་བ་ཆེ་ཆུང་ནི་ཡུལ་ལ་གནོད་པ་ཆེ་ཆུང་གིས་ཞེས་སྔ་མ་རྣམས་ཟེར་རོ། །ཐུན་མོང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་གསུམ་ལས་ཐུན་མོང་དུ་བཞག་པའི་ཆོས་ནི་ལྔ་སྟེ། བསྒོ་གྱུར་བཅུ་ལས། བསྒོ་བ་ཡོད་པར་འདྲ་བའི་ཐུན་མོང་དང་། བཟློག་པ་ལྔ་ལྔ་ཡོད་པར་འདྲ་བ་དང་། བཟློག་པ་དང་། ལྟུང་བའི་གྲངས་འདྲ་བ་དང་། ཉེར་ལེན་དང་བཟློག་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་གཉིས་མཐུན་པའི་ཐུན་མོང་ངོ་། །དང་པོ་ནི། བཞམས་བསྒོ་སོགས་བཟློག་པ་ཡོད་ན་ལྟུང་བ་རྫོགས་ལ། མེད་ན་མི་རྫོགས་པ་འདྲའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐ་མལ་བའི་གྲོས་ཀྱིས་བཟློག་པ་བཞམས་ 2-2-56a བསྒོ་དང་། བཟློག་པ་དངོས་མ་ཡིན་ཡང་དེའི་རྒྱུ་གསོལ་བ་དང་། བཟློག་པ་དངོས། བརྗོད་པ་གསུམ་སྟེ། ལྔ་ཚང་ན་ལྟུང་བ་རྫོགས་ལ། མ་ཚང་ན་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་བཟུང་གི་ལྟུང་བ་ཡིན་པས། ཚད་མ་རྫོགས་ན་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་བས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཟློག་བྱེད་ལྔ་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་དེ་དག་བྱས་ཀྱང་མི་གཏོང་བ་ན། ལྟུང་བ་ཡང་

【現代漢語翻譯】因此，必須加上『顯示了性交的結合』，這是通過區分的關鍵點。因此，如果誹謗者思考的是粗罪（藏文：སྦོམ་པོ།，指較重的罪行），那就是粗罪；如果想到的是口和肛門而說出來，就會有殘餘罪（藏文：ལྷག་མ།，指較輕的罪行）產生。如果瞭解了這種誹謗的方式，就能輕易明白之前的辯論是如何進行的。說話者這樣想，聽者也必須這樣理解嗎？因此，必須加上，產生殘餘罪的性交對象是否像非男非女一樣。關於違背教令的三種情況，屬於目前情況的粗罪是指與其他人的眷屬一同居住等。引導到那裡的意思是，將其置於自己的一方，這樣做就是粗罪。將行為和行動區分開來，以離間的形式介入。』他們這樣說。父母不允許而強行驅逐，是惡作；一同居住，以及允許其他近親偷竊后逃到自己處，是墮罪（藏文：ཕམ་པ།，指最重的罪行）。在母親的區分中說，未經家人允許而強行驅逐近親，是殘餘罪；而這裡說是粗罪。這些都是將受他人控制者置於自己一方的相同之處，為什麼墮落的程度不同呢？除了第二種情況外，其他情況都沒有墮罪，因為沒有偷竊的意圖。兩種強行驅逐的情況並非沒有墮落，因為參與了損害他人的行為。即使如此，也不會因為離間而變成粗罪，因為是想著從家庭的苦海中解脫，而不是通過區分行為和行動的方式介入。墮落的輕重取決於對對像造成的損害程度，』之前的那些人這樣說。關於共同的特徵，在三種共同安立的法中，有五種是共同的：在違背教令的十種情況中，與存在教令相似的共同點；與存在五種違背的情況相似；與違背和墮落的數量相同；以及近取和違背同時發生的兩種因相同。第一種是，如果存在呵責等違背，墮落就圓滿；如果不存在，就不圓滿，這是相似之處。第二種是，通過世俗的商議來違背呵責教令，以及違背並非真實，而是其原因的祈請，以及真實的違背，即言說，這三種。五種齊全，墮落就圓滿；不齊全，就不是這樣。因為這是限定的墮落，如果不圓滿，就不會那樣。第三種是，就像存在五種違背的行為一樣，即使做了那些行為也不放棄，墮落也…… Therefore, it is necessary to add 'showing the union of sexual intercourse,' which is through the key point of differentiation. Therefore, if the defamer thinks of the coarse offense (Tibetan: སྦོམ་པོ།, refers to a heavier offense), that is a coarse offense; if thinking of the mouth and anus and speaking, there will be a residual offense (Tibetan: ལྷག་མ།, refers to a lighter offense) produced. If one understands this way of defamation, one can easily understand how the previous debates were conducted. Does the speaker think this way, and must the listener also understand it this way? Therefore, it is necessary to add whether the object of sexual intercourse that produces residual offenses is like a hermaphrodite or not. Regarding the three situations of violating the precepts, the coarse offense belonging to the current situation refers to living together with the retinue of others, etc. Guiding there means placing it on one's own side, and doing so is a coarse offense. Separating actions and behaviors, intervening in the form of discord.』 They say this. Forcibly expelling someone without parental permission is a misdeed; living together, and allowing other relatives to steal and flee to one's place, is a defeat (Tibetan: ཕམ་པ།, refers to the heaviest offense). In the mother's distinction, it is said that forcibly expelling relatives without family permission is a residual offense; and here it is said to be a coarse offense. These are all the same in placing those controlled by others on one's own side, so why are the degrees of downfall different? Except for the second case, there is no downfall in other cases, because there is no intention to steal. The two cases of forcible expulsion are not without downfall, because they are involved in actions that harm others. Even so, it will not become a coarse offense due to discord, because it is thinking of liberating from the sea of family suffering, not intervening through distinguishing actions and behaviors. The severity of the downfall depends on the degree of harm caused to the object,』 those before said. Regarding common characteristics, among the three commonly established dharmas, there are five that are common: among the ten cases of violating precepts, the common point similar to the existence of precepts; similar to the existence of five violations; the same number of violations and downfalls; and the two causes of the near-taking and violation occurring simultaneously are the same. The first is that if there is rebuke and other violations, the downfall is complete; if not, it is not complete, which is similar. The second is that violating the rebuke precept through secular consultation, and the violation is not real, but the request that is its cause, and the real violation, that is, speech, these three. If the five are complete, the downfall is complete; if not, it is not so. Because this is a limited downfall, if it is not complete, it will not be so. The third is that just as there are five acts of violation, even if those acts are done, they are not abandoned, the downfall also…

【English Translation】 Therefore, it is necessary to add 'showing the union of sexual intercourse,' which is through the key point of differentiation. Therefore, if the defamer thinks of the coarse offense (Tibetan: སྦོམ་པོ།), that is a coarse offense; if thinking of the mouth and anus and speaking, there will be a residual offense (Tibetan: ལྷག་མ།) produced. If one understands this way of defamation, one can easily understand how the previous debates were conducted. Does the speaker think this way, and must the listener also understand it this way? Therefore, it is necessary to add whether the object of sexual intercourse that produces residual offenses is like a hermaphrodite or not. Regarding the three situations of violating the precepts, the coarse offense belonging to the current situation refers to living together with the retinue of others, etc. Guiding there means placing it on one's own side, and doing so is a coarse offense. Separating actions and behaviors, intervening in the form of discord.』 They say this. Forcibly expelling someone without parental permission is a misdeed; living together, and allowing other relatives to steal and flee to one's place, is a defeat (Tibetan: ཕམ་པ།). In the mother's distinction, it is said that forcibly expelling relatives without family permission is a residual offense; and here it is said to be a coarse offense. These are all the same in placing those controlled by others on one's own side, so why are the degrees of downfall different? Except for the second case, there is no downfall in other cases, because there is no intention to steal. The two cases of forcible expulsion are not without downfall, because they are involved in actions that harm others. Even so, it will not become a coarse offense due to discord, because it is thinking of liberating from the sea of family suffering, not intervening through distinguishing actions and behaviors. The severity of the downfall depends on the degree of harm caused to the object,』 those before said. Regarding common characteristics, among the three commonly established dharmas, there are five that are common: among the ten cases of violating precepts, the common point similar to the existence of precepts; similar to the existence of five violations; the same number of violations and downfalls; and the two causes of the near-taking and violation occurring simultaneously are the same. The first is that if there is rebuke and other violations, the downfall is complete; if not, it is not complete, which is similar. The second is that violating the rebuke precept through secular consultation, and the violation is not real, but the request that is its cause, and the real violation, that is, speech, these three. If the five are complete, the downfall is complete; if not, it is not so. Because this is a limited downfall, if it is not complete, it will not be so. The third is that just as there are five acts of violation, even if those acts are done, they are not abandoned, the downfall also…

ལྔར་འགྱུར་བའོ། །བཞི་པ་ནི་བཟློག་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་དང་། སྦྱོར་བ་དང་མཐར་ཐུག་གསུམ་ཡོད་པ་ལ་ལྟུང་བ་ཡང་ཉེས་བྱས་དང་། སྦོམ་པོ་དང་། ལྷག་མར་འགྱུར་བའོ། །ལྔ་པ་ནི། གང་མཐུན་པ་ནི། བཞམས་བསྒོ་སོགས་བཟློག་པ་ལྔའོ། །གང་དང་མཐུན་པ་ནི། དང་པོ་རང་རང་གིས་ཀུན་སློང་གིས་བསླང་བའི་རྗེས་སྒྲུབ་དང་། བར་དུ་མི་གཏོང་བར་རྗེསུ་སྒྲུབ་པའི་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་དང་པོ། །གང་ལ་མཐུན་པ་ནི་དབྱེན་ལ་སོགས་པ་བསྒོ་བ་ལས་གྱུར་པ་རྣམས་ལའོ། །ཐབས་གང་གིས་མཐུན་པ་ནི། གསོལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲོས་སུ་བསྡུར་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་མཐུན་པ་ནི། བཟློག་པ་རྐྱེན་བྱས་ནས་ཉེར་ལེན་དེ་དག་སྦྱོར་ལྟུང་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་ཆེར་འགྲོ་བར་རོ། །དེ་ལྟར་མཐུན་པའི་འཐད་པ་ནི་རྐྱེན་དེ་དག་གིས་བྱས་པའི་བྱེད་པ་མངོན་ཞེན་དམ་པ་དང་། སྡིག་པའི་བསམ་པ་ཤས་ཆེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒོ་གྱུར་ཕམ་པ་དང་ལྟུང་བྱེད་ལ་མི་འདྲ་བ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སྔ་མ་རྣམས་ཟེར་རོ། །ལྟུང་བ་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་ནི། ཁ་ཅིག་པར་འཇུག་ལ་གཉིས་ཡོད་པས་སྦྱོར་ལྟུང་བཅུ་བཞི་དང་། དངོས་གཞི་དང་བཅོ་ལྔ་སྟེ། དེ་དག་རྫས་ཐ་དད་དོ། །ཞེས་འདོད་དེ། བཞམས་བསྒོའི་གོང་གི་འཇུག་པ་རྩིས་པ་འདྲའོ། །ཁ་ 2-2-56b ཅིག་པར་འཇུག་གཉིས་གཉིས་བྱེད་ན། དེ་དག་གིའང་བར་འཇུག་གོ་དགོས་པས་གསུམ་གསུམ་དུ་འགྱུར་བས་བར་འཇུག་རེ་རེ་སྟེ། སྦྱོར་ལྟུང་དགུ་དང་། དངོས་གཞི་སྟེ་བཅུ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་རྫས་ཐ་དད་དོ། །དེས་ན་བཞམས་བསྒོའི་འོག་ནི་གསོལ་བའི་གོང་དང་གཅིག་གོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་བལྟའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཁ་ཅིག་ནི། སྦྱོར་ལྟུང་ལྔ་དང་། དངོས་གཞི་སྟེ་དྲུག་ཡིན་ལ་དེ་དག་ཀྱང་རྫས་ཐ་དད་དོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག །ཊཱི་ཀྐ་ལས། བར་འཇུག་བཤད་པ་མེད་པ་མི་རུང་ལ། གཉིས་གཉིས་མི་འཐད་པས་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་མ་ཡིན་ནོ། །རྫས་ཐ་དད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་ན་འདོད་པ་བར་པ་ལྟར་བྱ་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་གསོལ་པ་དང་། བརྗོད་པ་དང་པོའི་བར་འཇུག་དེ་གསོལ་བའི་ལྟུང་བ་དང་འབྲེལ་ན་གཉིས་ལས་མི་འདྲ་བས། ངོས་འབྱར་བའི་ཚུལ་གྱིས་འབྲལ་ན་དེ་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཡིན་ལ། ལྟུང་བ་གཟུགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་རིག་མིན་ཡིན་པས་དེ་ལ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐིམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་འབྲེལ་ན་རྫས་ཐ་དད་པ་ཉམས་སོ། །མ་འབྲེལ་ན་བར་དུ་ལྟུང་མེད་ཀྱིས་ཆོད་དགོས་ལ། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། འདུན་པ་བཟློག་པ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འདོད་པའི་རྒྱུ་ཚོགས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་མ་གྲུབ་སྟེ། དངོས་གཞི་གཅིག་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དུས་སྔ་ཕྱི་སོགས་ཐ་དད་པས་སྙམ་ན། གསོལ་བ་སོགས

【現代漢語翻譯】第五種是轉變。第四種是與阻止相關的行為，行為和最終結果有三種，墮落也分為輕罪、重罪和剩餘罪。第五種是：什麼是一致的？即五種阻止，如勸誡等。什麼與之相符？首先，各自以動機引發的後續行為；其次，不放棄而持續進行的近取因，這是第一個。與什麼相符？與因離間等勸誡而產生的行為相符。通過什麼方法相符？通過被稱為『祈請』的討論的本質相符。如何相符？阻止作為條件，使那些近取因在產生結合墮落等方面發揮更大的作用。如此相符的理由是，這些條件所產生的行為，會使強烈的執著和罪惡的想法更加強烈。應當瞭解勸誡所導致的失敗和墮落之間的不同。這是先前的人們所說的。產生墮落的方式是：有些人認為進入有兩種，因此有十四種結合墮落，加上正行是十五種，這些是不同的實體。這就像計算勸誡之前的進入一樣。有些人認為進入有兩種，那麼它們之間也必須有中間的進入，因此會變成三種，每種都有一個中間的進入，即九種結合墮落，加上正行是十種，這些也是不同的實體。因此，勸誡之後與祈請之前是相同的。同樣，也應該參考其他說法。有些人說：有五種結合墮落，加上正行是六種，這些也是不同的實體。對此，有些人說：在註釋中沒有解釋中間的進入是不行的，兩種兩種是不合理的，因此前兩種說法是不對的。實體不同是不對的，如果實體不同，就必須像中間的觀點那樣，那樣的話，祈請和第一個陳述之間的中間進入，如果與祈請的墮落相關聯，就不會有兩種不同，如果以識別的方式分離，那就是有形的法，而墮落是無形的，即使允許存在，也是非智識的，因此與此相矛盾。如果以融入的方式關聯，那麼實體不同就會消失。如果不關聯，那麼中間必須被沒有墮落所隔斷，這是不合理的，因為沒有意願阻止等原因。作為證明而設想的原因集合是不同的，這是不成立的，因為它是產生一個正行的原因。如果認為時間先後等不同，那麼祈請等

【English Translation】 The fifth is transformation. The fourth is the action related to prevention, and there are three types of actions and ultimate results. Falling also becomes minor offenses, major offenses, and residual offenses. The fifth is: What is consistent? That is, the five preventions, such as exhortations, etc. What is in accordance with it? First, the subsequent actions initiated by their respective motivations; second, the continuous grasping cause without giving up, which is the first. What does it conform to? It conforms to actions arising from exhortations such as discord. By what method does it conform? It conforms through the essence of discussion called 'petition'. How does it conform? Prevention acts as a condition, enabling those grasping causes to play a greater role in generating binding falls, etc. The reason for such conformity is that the actions produced by these conditions will make strong attachments and sinful thoughts even stronger. The difference between failure and falling caused by exhortation should be understood. This is what the previous people said. The way to generate falling is: Some people think that there are two types of entry, so there are fourteen binding falls, plus the main action is fifteen, and these are different entities. This is like calculating the entry before exhortation. Some people think that there are two entries, then there must also be an intermediate entry between them, so it will become three types, each with an intermediate entry, that is, nine binding falls, plus the main action is ten, and these are also different entities. Therefore, after exhortation is the same as before petition. Similarly, other statements should also be referred to. Some people say: There are five binding falls, plus the main action is six, and these are also different entities. To this, some people say: It is not possible to not explain the intermediate entry in the commentary, and two types are unreasonable, so the first two statements are incorrect. It is incorrect that the entities are different. If the entities are different, it must be like the middle view. In that case, the intermediate entry between the petition and the first statement, if it is related to the falling of the petition, there will not be two differences. If separated by identification, it is a tangible dharma, and falling is intangible. Even if it is allowed to exist, it is non-intellectual, so it contradicts this. If related in an integrated way, then the different entities will disappear. If not related, then the middle must be separated by no falling, which is unreasonable because there is no reason to prevent intention, etc. The collection of causes envisioned as proof is different, which is not established because it is the cause of generating one main action. If it is thought that the time sequence is different, then petition, etc.

་རེ་རེ་ལའང་ཆ་དུ་མ་ཡོད་པ་དང་། རྒྱུན་ལྡན་གྱི་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ལྟར་ཐལ་བ་དང་། དངོས་གཞི་བཤགས་པས་མི་འདག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཟླས་པ་ནི་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ། །ཞེས་པ་ཡང་ཁུངས་སུ་མི་རུང་སྟེ། 2-2-57a དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དགོངས་གཞི་ནི། བཟློག་བསྒོའི་བཟློག་མཚམས་ཐ་དད་པའོ། །དགོས་པ་ནི། བརྗོད་པ་ཐ་མའི་ཚེ། སྦྱོར་ལྟུང་དུ་འགྱུར་གྱི། སྔ་མ་རྣམས་ལ་མི་འགྱུར་ཏེ། རིང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའོ། །སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དེ་ལ་སྦོམ་པོར་བསྟན་པས་ཆོག་གི། ཐ་དད་དོན་མེད་དོ་སྙམ་ན། མི་ཆོག་གོ་སྔ་མས་རྒྱུ་བྱས་ན་ཐ་མས་སྦོམ་པོ་བསྟན་ཏོ། །སྙམ་དུ་འཛིན་པ་མི་བཟློག་ལ། ཐ་དད་དུ་བསྟན་པ་ན་སྦོམ་པོའི་རྒྱུར་མི་འཛིན་གྱི། སྦོམ་པོ་ཉིད་དུ་གོ་བས་སོ། །དེས་ན་རྫས་གཅིག་ལ་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དུས་སྔ་ཕྱིའི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གཅིག་ལ་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པར་སྨྲ་བ་ནི་སེར་སྐྱའི་ལུགས་འོངས་པ་ཡིན་ནོ། །ལྟུང་བ་ཆེ་ཆུང་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། ཁ་ཅིག་བཞམས་བསྒོའི་མཐའ་ནས་སྦོམ་པོ་འབྱུང་སྟེ། རྣམ་འབྱེད་ལས་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་དང་། རིགས་པས་ཀྱང་གསོལ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་བཟློག་པ་ལ་ཞུགས་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འདོད་པ་ལ། གཞན་དག་ན་རེ། དེ་མི་འཐད་དེ། མའི་སོ་ཐར་འབྲེལ་པ་ལས། དེ་ལྟར་བསྒོ་བ་ན་མི་གཏོང་བ་ཉེས་བྱས་སོ། །ཞེས་པ་དང་། ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལས་ཀྱང་། བཤམས་ཏེ་བསྒོས་ཀྱང་མི་གཏོང་ན། །ཉེས་བྱས་ཉིད་དུ་བཞག་པ་ཡིན། །གསོལ་བའི་ལས་ནི་དང་པོ་གང་། །བརྗོད་ཚེ་མི་གཏོང་སྦོམ་པོ་ཡིན། །བརྗོད་པ་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ། །མཐའ་ནི་དགེ་འདུན་ལྷག་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །རིགས་པ་ཡང་། ཊཱི་ཀྐ་ལས། བཞམས་ཏེ་བསྒོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་དགེ་འདུན་དུ་མ་གྱུར་པའི་དགེ་སློང་། ཚངས་པར་ 2-2-57b མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་བཙུགས་པས་ཕན་ཚུན་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འཇུག་པ་ཉིད་ནི་མི་གཏོང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འཇུག་པ་བས་ཤས་ཆུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ། དེ་ཡང་བཞམས་བསྒོའི་དུས་ཀྱི་མི་གཏོང་བ་གསོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཀྱི་མི་གཏོང་བ་ལས་ཤས་ཆུང་བར་བསྟན་པས་ལྟུང་བ་ཡང་ཆུང་བར་གསལ་བས་ཉེས་བྱས་སོ། །གཞན་ཡང་། ཊཱི་ཀྐ་ལས། གསོལ་བ་དང་། ལས་བརྗོད་པའི་དུས་དེ་གཉིས་ནི་ལྟུང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་གྱི། དུས་ཕྱི་མ་གཞན་གྱི་རྩོམ་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཁུངས་སུ་གཏོགས་པ་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པས་བཟློག་པ་དང་འབྲེལ་བའི་སྦྱོར་ལྟུང་སྐྱེ་བའི་ཐོག་མ་དང་། ཐ་མ་དངོས་གཞིའི་དུས་གཉིས་གཟུང་བས་གསོལ་བ་ནི་སྦོམ་པོར་གསལ་ཏེ། འདི་ལྟར་ལྟུང་བར་གྲུབ་ཙམ་ནས་འཛིན་ན། རྩོམ་པ་ལ་འཇ

【現代漢語翻譯】此外，如果每個行為都有多個部分，那麼所有的常規行為都會變成這樣，並且實際的懺悔將不足以凈化。因此，重複本身就是不同的。' 這也是不可靠的，因為它是有意圖的。意圖的基礎是：撤銷和勸誡的撤銷界限是不同的。目的是：在最後一次陳述時，會發生行為墮落，但不會發生在之前的陳述中，因為這是遙遠的原因，是行為的行為。爲了消除這種錯誤的觀念。如果這樣，那麼僅僅粗略地展示它就足夠了嗎？認為不同是沒有意義的？不，這是不夠的。如果前者是原因，那麼後者就會粗略地展示出來。如果認為應該這樣理解，那就無法阻止，但如果展示為不同，就不會認為它是粗略的原因，而是理解為粗略本身。因此，對於一個事物來說，存在不同的狀態。' 他們這樣說。說前後時間的物體在本質上是相同的，但狀態不同，這是來自勝論派的觀點。確定墮落的大小：有些人認為，從勸誡的結尾會產生粗墮，因為《分別解脫經》中是這樣說的，並且從邏輯上講，它類似於請求等，因為它們在參與撤銷方面是相同的。但其他人說：這不合理，因為在《根本說一切有部毗奈耶》中說：'如果這樣勸誡而不放棄，那就是惡作。' 並且在《集句》中也說：'即使勸誡也不放棄，那也被認為是惡作。請求的行為是第一個，當說出時，如果不放棄，那就是粗墮。陳述也是如此，結尾是僧殘。' 因此，這樣說。邏輯上，在《 टीका 》中說：'勸誡被稱為：在這裡，不是僧團的僧侶，通過建立梵行，互相阻止，應該理解。進入本身比不放棄的進入要小。' 因此，在《 टीका 》中說，勸誡時期的不放棄比請求等時期的不放棄要小，因此墮落也明顯較小，因此是惡作。此外，在《 टीका 》中說：'請求和陳述的行為是墮落的作者，因為後來的時間變成了另一個的單一行為，因此屬於它的來源。' 因此，抓住與撤銷相關的行為墮落產生的開始和結束的實際時間，請求是粗墮是清楚的。像這樣，僅僅在墮落成立時就抓住，在行為上進入...

【English Translation】 Furthermore, if each action has multiple parts, then all regular actions would become like that, and the actual confession would be insufficient to purify. Therefore, the repetition itself is different.' This is also unreliable, because it is intentional. The basis of the intention is: the boundaries of revocation and admonition are different. The purpose is: at the time of the last statement, an act of downfall occurs, but it does not occur in the previous statements, because it is a distant cause, the act of the act. In order to dispel this misconception. If so, then is it enough to show it roughly? Thinking that being different is meaningless? No, it is not enough. If the former is the cause, then the latter will show it roughly. If it is thought that it should be understood in this way, then it cannot be prevented, but if it is shown as different, it will not be thought of as a rough cause, but understood as rough itself. Therefore, for one thing, there are different states.' They say so. Saying that objects of earlier and later times are the same in nature but different in state is a view that comes from the Vaisheshika school. Determining the size of the downfall: Some think that a gross downfall arises from the end of the admonition, because it is said so in the Vinaya-vibhaga, and logically, it is similar to requests, etc., because they are the same in participating in the revocation. But others say: This is unreasonable, because in the Mulasarvastivada Vinaya it says: 'If you admonish like this and do not give up, it is an offense.' And in the Udanavarga it also says: 'Even if you admonish and do not give up, it is considered an offense. The act of requesting is the first, when it is said, if you do not give up, it is a gross downfall. The statement is also the same, the end is a sanghavasesa.' Therefore, it says so. Logically, in the Tika it says: 'Admonishing is called: here, monks who are not a sangha, by establishing brahmacharya, prevent each other, it should be understood. Entering itself is smaller than entering without giving up.' Therefore, in the Tika it says that not giving up at the time of admonition is smaller than not giving up at the time of requesting, etc., so the downfall is also clearly smaller, so it is an offense. Furthermore, in the Tika it says: 'The acts of requesting and stating are the authors of the downfall, because the later time becomes a single act of another, so it belongs to its source.' Therefore, grasping the beginning and the actual time of the end of the act of downfall related to revocation, it is clear that the request is a gross downfall. Like this, just grasping when the downfall is established, entering into the act...

ུག་པ་ནས་དང་། བཟློག་པ་དང་འབྲེལ་ཙམ་ནས་འཛིན་ན། བཞམས་བསྒོ་སྨོས་པར་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་བ་ལས་གསུངས་པ། གསོལ་བ་ནི་བཟློག་པ་དང་འདྲ་ཞེས་བརྗོད་པས། བཟློག་པའི་རྐྱེན་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་གསོལ་བ་ཡང་ཡིན་ཞེས་དངོས་སུ་དོགས་པ་བཅད་ཀྱང་། ཞར་ལ། བརྗོད་པ་ལ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་གསོལ་བ་ལ་ཡང་ངོ་། །ཞེས་དོགས་པ་བཅད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཞམས་བསྒོ་ནས་སྦོམ་པོར་འགྱུར་ན། གསོལ་བ་ལ་སྦོམ་པོའི་དོགས་པ་བསལ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་འབྱེད་ལས། སྦོམ་པོར་གསུངས་པ་ནི་དགོངས་པ་ཅན་ཏེ། ཉེས་བྱས་ལ་དེར་བཏགས་པའོ། །བཟློག་པར་ཞུགས་པར་མཚུངས་པ་ནི། བཟློག་པ་ཙམ་དུ་མཚུངས་པར་ནི། མ་ངེས་ཏེ། བླ་མའི་ཆོས་གོས་ལ་ནོམ་ཉུག་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ལ། རྫས་གཞན་ལ་ 2-2-58a སྦོམ་པོར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །ཁྱད་པར་མེད་པར་ཞུགས་པ་ནི་མ་གྲུབ་སྟེ། རྟེན་ཚོགས་ལོངས་པ་དང་། ཆོ་གའི་ལས་དགོས་མི་དགོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དབྱེན་ལ་རྩོལ་བ་ལྟ་བུ་ནས་བཞམས་བསྒོའི་བར་ནི་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ཉེས་བྱས་ཡིན་ལ། གསོལ་བ་ནི་སྦོམ་པོར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །རང་གི་ལུགས་ནི། ཚིག་གི་དོན་གྱི་སྐབས་སུ་སྟོན་པས། དེ་ལ་བཞི་ལ་སོགས་པར་བྱེད་པ་རྐྱེན་གྱི་ཐུན་མོང་ནི། དབྱེན་ལ་སོགས་པ་བཞི་བྱེད་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རྐྱེན་གྱིས་བཟློག་པ་ན་བྱ་བ་དེ་མི་གཏོང་བ་སྟེ། མི་སྤོང་བར་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། རྣམ་པ་ལུས་དང་། ངག་གིས་རིག་བྱེད་དམ། ཅང་མི་སྨྲ་བའི་གནས་སྐབས་སམ། གཉིས་ཀར་གྱུར་པས་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། ལུས་ཀྱི་རིག་བྱེད་ནི། ཚུལ་ཤིང་འབྲིམ་པ་སོགསོ། །ངག་གི་རིག་བྱེད་ནི་བསླབ་ཚིག་ལྔ་ལ་སོགས་པའོ། །ཅང་མི་སྨྲ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དབྱེ་བར་འདོད་པ་སོགས་སོ། །གཉིས་ཀ་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱིའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །འོན་ཀྱང་དབྱེན་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་དུ་ལུས་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་དང་། ངག་གི་སྨྲ་བ་དང་མི་སྨྲ་བའི་སྐབས་དེ་གཉིས་ཀ་ནི། ལུས་ངག་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པ་དང་། མ་ཚོགས་པའི་སྐབས་རྣམས་དང་། ངག་གི་ཡང་རིམ་གྱིས་སྨྲ་བ་དང་། མི་སྨྲ་བ་གཉིས་ཀར་གྱུར་པའི་སྐབསོ། །རྗེསུ་མཐུན་པ་ནི། རྗེསུ་འགྲོ་བ་དང་མཚུངས་པའོ། །འདི་གསུམ་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་དང་། མཐར་ཐུག་ལ་སྦྱོར་ཡང་རྣམ་གྲངསུ་རིག་པར་བྱའོ། །སུ་ཞིག་གི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ནི་བཟློག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཏེ། འདི་ལྟར་བཟློག་པ་ཇི་སྙེད་པ་ལྟུང་བ་ 2-2-58b ཡང་དེ་སྙེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། བཟློག་པ་གཅིག་ལ་མི་གཏོང་བར་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡང་གཅིག་ཁོ་ན་སྟེ། རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་ལྟུང་བ་ཡང་གཅིག་ཁོ་ནའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཉིས་ལ་གཉིས་ལ་ལོག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ནི་གྲངས་

【現代漢語翻譯】如果僅僅是從阻止和與之相關的行為來理解，那麼就更不用說請求和勸告了。正如根本頌中所說：『祈求類似於阻止』，這明確地斷除了人們認為祈求就像阻止一樣會成為一種緣起的疑慮。此外，就像『說』會變得粗大一樣，祈求也會如此，這也斷除了人們的疑慮。如果請求和勸告會導致粗大，那麼就沒有必要消除祈求會變得粗大的疑慮了。在《辨別論》中說：『所謂粗大，是指有特定意圖的，是安立在輕罪之上的。』與進入阻止相似，僅僅是與阻止相似是不確定的。例如，如果上師的法衣被弄髒，就會變成輕罪，但如果是其他物品，則會變得粗大。毫無差別地進入阻止是不成立的，因為存在著是否需要僧眾集會和儀軌行為的差別。因此，像在製造分裂等行為中，直到請求和勸告都屬於預備階段的輕罪，而祈求則會導致粗大。』有人這樣說。就我自己的觀點而言，因為是在詞語意義的場合中闡述的，所以在其中進行四種或其他類似的行為，其共同的緣起是：進行製造分裂等四種行為是爲了阻止，因為通過緣起阻止，就不會放棄該行為，而是以不放棄的方式來隨順。這種隨順的自性，無論是身體和語言的表示，還是沉默不語的狀態，或者兩者兼而有之，都是隨順。那麼，這些隨順又是什麼呢？身體的表示包括遞送木杖等；語言的表示包括五條學處等；沉默不語是指想要區分意等；兩者兼有之是指身語意三者。』有人這樣說。然而，爲了製造分裂等目的，身體的行為和語言的表達，以及不說話的情況，這兩種情況，無論是身語二者聚集還是不聚集的情況，以及語言逐漸地說話和不說話這兩種情況，都是隨順。隨順是指與隨行相同。這三種是預備階段的行為，即使最終結合，也應理解為不同的類別。隨順誰呢？是通過阻止的方式。例如，有多少阻止，就會有多少墮落。對於一個阻止，不放棄地隨順的自性也只有一個，隨順的墮落也只有一個。同樣，對於兩個，也應理解為兩個。這就是數量。

【English Translation】 If one grasps merely from the act of preventing and associating with it, then there is no need to mention requesting and exhorting. As stated in the root text: 'Prayer is said to be similar to prevention,' thus explicitly cutting off the doubt that prayer, like prevention, is a cause. Furthermore, just as 'speaking' becomes coarse, so does prayer, thus cutting off the doubt. If requesting and exhorting lead to coarseness, then there is no need to dispel the doubt that prayer becomes coarse. In the 'Differentiation,' it is said: 'What is said to be coarse is intentional, and it is attributed to a minor offense.' Being similar to entering prevention, being merely similar to prevention is uncertain. For example, if the lama's robes are soiled, it becomes a minor offense, but if it is another object, it becomes coarse. Entering without distinction is not established, because there is a difference in whether or not a sangha assembly and ritual action are needed. Therefore, actions such as striving for division up to requesting and exhorting are preparatory minor offenses, while prayer becomes coarse.' So it is said. According to my own system, because it is shown in the context of the meaning of words, the common cause of doing four or more things is that doing four things such as division is to prevent. Because preventing through cause, that action is not abandoned, but its nature is to follow without abandoning. The aspect of body and speech expressing, or the state of not speaking, or both, is in accordance. What are those? The bodily expression is offering a staff, etc. The verbal expression is the five precepts, etc. Not speaking is the nature of mind, wanting to differentiate, etc. Both are body, speech, and mind.' So it is said. However, for the sake of division, etc., the action of the body and the speaking of speech, and the occasion of not speaking, both of these are the occasion of both body and speech being assembled and not assembled, and the occasion of speech gradually speaking and not speaking. Being in accordance is the same as following. These three are the preparation of the action, and even if they are ultimately combined, they should be understood as different categories. Who is followed? It is in the manner of prevention. Thus, as many preventions as there are, so many falls occur. For one prevention, the nature of following without abandoning is also only one, and the fall of following is also only one. Likewise, for two, it should be understood as two. That is the number.

མཐུན་པ་སྟེ། འདིས་ནི་བཅོ་ལྔ་དང་། བཅུར་འདོད་པ་བཀག་ནས་བཟློག་པ་ལྔ་ལ་ལྟུང་བ་ལྔར་བསྟན་མོད། བརྗོད་པ་ཐ་མའི་སྦོམ་པོ་ཡང་བསྟན་པར་གཟུང་ངོ་། །དེ་ལྟ་ན་སྦྱོར་ལྟུང་ལྔ་དང་། ལྷག་མ་སྟེ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །གནས་སྐབས་མཐུན་པ་ཡང་བཟློག་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྗེས་སུ་མཐུན་ཏེ། འདི་ལྟར། བཟློག་པ་སྦྱོར་བ་ལ་ལྟུང་བ་ཡང་སྦྱོར་བ་དང་། བཟློག་པ་མཐར་ཐུག་ལ་ལྟུང་བ་ཡང་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ། ལྷག་མར་འགྱུར་བའོ། །འདིས་བཟློག་བསྒོ་དང་འབྲེལ་བའི་ལྟུང་བ་ལ་སྦྱོར་བ་དང་། མཐར་ཐུག་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་བསྟན་ནས། བཞམས་བསྒོའི་མཐའ་ལ་སྦོམ་པོར་བསྟན་ཏེ། འདི་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཊཱི་ཀྐ་ལས། མཐུན་ལུགས་གཉིས་བཤད་པའི་སྔ་མས་ནི། ལྟུང་བའི་གྲངས་ལ་དོགས་པ་དཔྱད་ལ། ཕྱི་མས་ནི་སྦྱོར་དངོས་ལ་དོགས་པ་དཔྱད་དོ། །ཊཱི་ཀྐ་ལས། གསོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་ཏེ། ཞེས་གསུངས་པ་ནི། བཤམས་བསྒོ་དང་། བརྗོད་པའི་མཚོན་བྱེད་དུ་གོ་བར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐུན་པ་ལྔ་བྱས་པའི་དང་པོ་དང་། ཐ་མ་མི་དགོས་ཤིང་། དགོངས་པ་མིན་ལ། གཉིས་པ་ཡང་གྲངས་མཐུན་པར་བསྟན་པས་ཆོག་པས་མི་དགོས་སོ། །མཐུན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་ནི་ཊཱི་ཀྐ་ལས། གང་གི་ཕྱིར་དགེ་འདུན་ལྷག་མ་བཞི་པོ་དེ་དག་བཟློག་པ་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཞེས་གསུངས་སོ། ། 2-2-59a གསོལ་བ་ནི་དངོས་སུ་བཟློག་པ་མིན་པས་བརྗོད་པ་དང་མི་འདྲའམ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་འདྲ་ཞེས་སོ། །གང་འདྲ་བ་ནི་གསོལ་བའོ། །གང་དང་འདྲ་བ་ནི། བཟློག་པ་དང་ཞེས་ཏེ། བརྗོད་པ་དང་པོ། གང་ལ་འདྲ་བ་ནི། དབྱེན་ལ་སོགས་པ་ལས་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ལའོ། །འདྲ་བའི་ཚུལ་ནི། ལས་བརྗོད་པ་དག་བྱས་པའི་ཚེ་མི་གཏོང་བར་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ལྟུང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། གསོལ་བ་བྱས་པའི་ཚེ་ཡང་། མི་གཏོང་བར་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །འདིར་དགེ་འདུན་ལ་གསོལ་བ་གོ་བར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། དངོས་སུ་བཟློག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི། བཟློག་པའི་ཐབས་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་ཊཱི་ཀྐར་གསུངས་པའི་བཟློག་པ་དངོས་དང་། དེའི་ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། གསོལ་བའི་སྐབས་སུ། གལ་ཏེ་དགེ་འདུན་གྱིས་དུས་ལ་བབ་ཅིང་བཟོད་ན་དགེ་འདུན་གྱིས་གནང་བར་མཛོད་ཅིག་དང་། ཞེས་གནང་ན་བསྒོ་བར་བྱའོ། །ཞེས་བཟློག་སྒོ་བྱེད་པར་ཞུ་བ་དང་། བརྗོད་པའི་སྐབས་སུ། དེའི་སླད་དུ་དགེ་འདུན་གྱིས་ཞེས་གནང་བ་ཞུས་ནས་བཟློག་བསྒོ་དེ་དངོས་སུ་སོང་བ་ཡིན་ནམ་སྙམ་སྟེ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །བཞམས་བསྒོ་ནི་དངོས་སུ་བྱ་བ་ཐོང་ཞིག་ཅེས་ཡུལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བྱེད་ཀྱི། དགེ་འདུན་ལ་གནང་བ་ཞ

【現代漢語翻譯】一致性：這表明，通過阻止十五和十的意願，並指出五種違逆為五種墮落，也應理解為指出了最後的粗重之語。這樣一來，結合的墮落就有五種，加上剩餘的，總共六種。暫時的統一也以違逆的方式隨之而來，例如，違逆與結合相關的墮落也與結合相關，違逆與最終相關的墮落也與最終相關，這是剩餘的部分。這表明，與違逆勸誡相關的墮落被確定為結合和最終兩種，而粗重之語則被指出為勸誡的結尾，這將在下文解釋。這樣，在《 टीका (ṭīkā，註釋)》中說，解釋兩種一致方式的前一種是審查對墮落數量的懷疑，而後一種是審查對結合和實際的懷疑。《 टीका (ṭīkā，註釋)》中說，『祈請』這個詞與語言的表達方式相一致，這應理解為勸誡和陳述的象徵。因此，做了五個一致之後，第一個和最後一個是不需要的，也不是本意，第二個也因為已經表明了數量的一致性而足夠了，所以也不需要。至於一致的原因，《 टीका (ṭīkā，註釋)》中說，『因為這四個僧團殘餘都與違逆相關』。爲了消除對祈請不像違逆那樣是實際違逆的懷疑，所以說是相似的。什麼相似呢？是祈請。與什麼相似呢？是『與違逆』，即第一個陳述。與什麼相似呢？是與從分裂等中應該違逆的事物本身相似。相似的方式是，當做出行為陳述時，不放棄而繼續完成是墮落的作者，同樣，當做出祈請時，也會因為不放棄而繼續完成的結合而墮落。這裡應該理解為對僧團的祈請，這不是實際的違逆本身，而是違逆的方法，因此它顯示出相似性。』《 टीका (ṭīkā，註釋)》中說到的實際違逆和它的方法之間的區別是，在祈請的情況下，如果僧團認為時機成熟且合適，請僧團允許，然後才能進行勸誡。這是請求進行違逆勸誡，而在陳述的情況下，爲了那個目的，僧團請求允許后，違逆勸誡是否實際進行，應該進行審查。勸誡是直接對那個地方說『放棄這個行為』，而不是請求僧團允許。

【English Translation】 Consistency: This indicates that by preventing the intention of fifteen and ten, and pointing out the five reversals as five falls, the final coarse statement should also be understood as being pointed out. In that case, there would be five combinational falls, plus the remainder, making six in total. Temporary agreement also follows in the manner of reversal, such that the fall related to reversal and combination is also related to combination, and the fall related to the ultimate is also related to the ultimate, which is the remainder. This shows that the falls related to reversal and admonition are determined to be two, combination and ultimate, and the coarse statement is pointed out at the end of the admonition, which will be explained below. Thus, in the ṭīkā (commentary), it says that the former of the two ways of explaining agreement examines doubts about the number of falls, while the latter examines doubts about combination and reality. In the ṭīkā (commentary), it says, 'The term 'request' is consistent with the manner of expression of speech,' which should be understood as a symbol of admonition and statement. Therefore, after making five agreements, the first and last are unnecessary and not intended, and the second is also unnecessary because it is sufficient to show the agreement of numbers. As for the reason for agreement, the ṭīkā (commentary) says, 'Because those four saṃghāvaśeṣa (community remnant) are related to reversal.' To dispel the doubt that a request is not the actual reversal, it is said to be similar. What is similar? It is the request. To what is it similar? It is 'to the reversal,' that is, the first statement. To what is it similar? It is to the very thing that should be reversed from division and so on. The manner of similarity is that when statements of action are made, not abandoning but continuing to accomplish is the perpetrator of the fall, and similarly, when a request is made, one will fall into the combination of not abandoning but continuing to accomplish. Here, it should be understood that the request to the saṃgha (community) is not the actual reversal itself, but the method of reversal, therefore it shows similarity.' The difference between the actual reversal and its method mentioned in the ṭīkā (commentary) is that in the case of a request, if the saṃgha (community) deems it timely and appropriate, please let the saṃgha (community) grant permission, and then the admonition should be given. This is requesting to perform the reversal admonition, while in the case of a statement, for that purpose, after the saṃgha (community) has requested permission, it should be examined whether the reversal admonition has actually taken place. The admonition is directly saying 'abandon this action' to that very place, rather than requesting permission from the saṃgha (community).

ུ་བ་ལྟ་བུ་མིན་པས་དོགས་པ་མེད་པ་འདྲའོ། །གསོལ་བའི་ཚིག་ལྟུང་བའི་བྱེད་པ་པོར་བསྟན་པ་ན་དེ་ལ་ཆ་ཤས་དུ་མ་ཡོད་པས་དེ་རྣམས་ཇི་སྙེད་པ་དེ་སྙེད་ཀྱི་ལྟུང་བར་འགྱུར་རམ་སྙམ་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། ཞེས་ཏེ། ཚིག་གང་ལ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་ལྟུང་བ་ 2-2-59b འབྱུང་བའི་སྐད་ཅིག་མ་དེའི་ཁོངས་སུ་ཚིག་མཐའ་དག་འདུས་སོ། །དེས་ན་རྒྱུན་ཤིན་ཏུ་རིང་ཡང་ཚིག་གཅིག་ཏུ་ཟད་དེ། ལྟུང་བ་ཡང་གཅིག་ཁོ་ན་འབྱུང་བ་ཡིན་གྱི། ཆ་ཤས་རེ་རེ་དང་རྩ་བ་རེ་རེ་ལ་འབྱུང་བ་མིན་ནོ། །རྩ་བ་ནི། འོ་ན་ལྟུང་བ་འབྱུང་བའི་ཚིག་གི་སྐད་ཅིག་མ་དེ་གང་ཞེ་ན། ཊཱི་ཀྐ་ལས། སྐད་ཅིག་མ་གང་ལ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ལྷན་ཅིག་ཁྱོད་དགེ་འདུན་འབྱེད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་འདི་ལྟ་བུ་ཐོང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ་ན་ཚིག་ཕལ་ཆེར་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ནི་འདིར་ནི་དངོས་གཞིའི་དུས་ཡིན་ཏེ། གསོལ་བ་དང་། ལས་བརྗོད་པའི་དུས་དེ་གཉིས་ནི་ཞེས་སྔར་ལྟར་གསུངསོ། །འདིར་སོགས་ཀྱི་སྒྲས་ནི་དེར་དེ་རྗེས་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་པོའི་ཕལ་ཆེར་བྱས་པའི་དུས་བསྡུས་སོ། །དངོས་གཞིའི་དུས་ཤེས་པ་ནི། བརྗོད་པ་གསུམ་པ་ཉིད་ལ་སྦྱར་རོ། །གསོལ་བ་དང་ལས་བརྗོད་པའི་དུས་དེ་གཉིས་ཞེས་པ་གསུམ་གྱིས། གསོལ་བ་དང་བརྗོད་པ་གསུམ་གྱིས་ཕལ་ཆེར་བྱས་པའི་དུས་དེ་གཉིས་སུ་ཚིག་ལྷག་མ་ལུས་པར་སྟོན་གྱི། དུས་དེ་ནས་སྦོམ་པོར་འགྱུར་གྱི། གསོལ་བའི་སྔ་རོལ་ཏུ་མི་འགྱུར་ཞེས་མི་སྟོན་པ་ནི་ཚིག་ཉིད་ལས་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ། །ཊཱི་ཀྐ་ལས། སྔར་ལྟར་གསུངས་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བཞེད་ནས། འདིར་གཞུང་ནི། གསོལ་བར་བྱེད་པ་ན་གཞི་དེ་གཏོང་ན་དེ་ལྟ་ན་ལེགས། གལ་ཏེ་མི་གཏོང་ན་ལས་བརྗོད་པ་བྱས་པ་ན་ཉེས་པ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དྲངས་ཏེ། འདི་འོག་ཏུ་སྦྱར་རོ། །གསོལ་བའི་ཚིག་རྣམས་ལྟུང་བ་གཅིག་གི་རྒྱུར་བསྟན་པ་ན། བརྗོད་པ་རྣམས་ཀྱང་ལྟས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་ལྟུང་བ་གཅིག་ཁོ་ན་བྱེད་དམ་སྙམ་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་བཟླས་པ་ནི་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ལས་ 2-2-59c བརྗོད་པ་ལན་རེ་རེ་ལ་ལྟུང་བ་རེ་རེ་བྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། འདིར་གཞུང་ནི། ལས་བརྗོད་པ་དང་པོ་མ་རྫོགས་པར་གཞི་དེ་གཏོང་ན། དེ་ལྟ་ན་ལེགས། གལ་ཏེ་མི་གཏོང་ན་རྫོགས་པར་བརྗོད་པ་ན་ཉེས་པ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལས་བརྗོད་པ་གཉིས་པ་དང་། གསུམ་པ་མ་རྫོགས་པར་གཞི་དེ་གཏོང་ན་དེ་ལྟ་ན་ལེགས། གལ་ཏེ་མི་གཏོང་ན་ལས་བརྗོད་པ་གཉིས་པ་རྫོགས་པར་བརྗོད་ན་ཉེས་པ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་རོ། །ལས་བརྗོད་པ་གསུམ་པ་རྫོགས་པར་བརྗོད་ན་དགེ་འདུན་ལྷག་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དྲངས་སོ། །འདིར་དྲངས་པའི་གཞུང་ནི། རྣམ་འབྱེད་ལ་བྱ་དགོས་ལ། ད་ལྟ་རྣམ་འབྱེད་ན། གསོལ་བ་དང་། བ

【現代漢語翻譯】就像烏巴拉花（Utpala，睡蓮）一樣，沒有疑惑。在祈請詞中，如果將墮落的行為者展示出來，因為其中有許多部分，是否會因為有多少部分就產生多少墮落呢？爲了消除這種疑慮，也就是說，對於任何一個詞語，在一個剎那間產生墮落的那個剎那，所有的詞語都包含在其中。因此，即使持續時間非常長，也只是一個詞語而已，只會產生一個墮落，而不是在每個部分和每個根本上都產生墮落。根本是：那麼，產生墮落的詞語的那個剎那是什麼呢？在 टीका（ṭīkā，註釋）中說：『在哪個剎那，具壽（Ayushman，對僧侶的尊稱）一起說出『放棄這個讓你分裂僧團的事物』等等時，大部分詞語就已經完成了，所以這才是實際的時間，而祈請和羯磨（karma，行為）陳述的時間則如前所述。』這裡，『等等』一詞包含了在那裡、之後、方向等等三個大部分完成的時間。知道實際的時間，就將其應用於第三個陳述。『祈請和羯磨陳述的時間』這三個詞語表明，通過祈請和三個陳述，大部分完成的時間裡，沒有留下任何詞語，從那個時候開始變得嚴重，但在祈請之前不會變得嚴重，這從詞語本身就非常清楚了。在 टीका（ṭīkā，註釋）中說：『如前所述，如果想要完成，那麼這裡的根本是：如果在祈請時放棄那個基礎，那樣就好。如果不放棄，那麼在羯磨陳述時，罪過就會變得嚴重。』這樣引用，並將其放在下面。當祈請詞被展示為一種墮落的原因時，爲了消除『陳述也只是觀察而已，所以只會產生一個墮落嗎？』的疑慮，所以重複說：『如果是那樣，那麼每次羯磨陳述都會產生一個墮落，這裡的根本是：在第一個羯磨陳述沒有完成之前，如果放棄那個基礎，那樣就好。如果不放棄，那麼在完成陳述時，罪過就會變得嚴重。同樣，在第二個和第三個羯磨陳述沒有完成之前，如果放棄那個基礎，那樣就好。如果不放棄，那麼在完成第二個羯磨陳述時，罪過就會變得嚴重。在完成第三個羯磨陳述時，就會變成僧殘（saṃghāvaśeṣa，僧團殘餘罪）。』這樣引用。這裡引用的根本是：應該在分別時做，現在在分別時，祈請和陳述……』 Like an Utpala (Utpala, lotus) flower, there seems to be no doubt. In the words of supplication, if the perpetrator of the downfall is shown, because there are many parts in it, will there be as many downfalls as there are parts? To dispel this doubt, it means that for any word, in one instant, all the words are included in the instant when the downfall occurs. Therefore, even if the duration is very long, it is only one word, and only one downfall will occur, not in each part and each root. The root is: Then, what is the instant of the word that causes the downfall? In the ṭīkā (ṭīkā, commentary), it says: 'In which instant, the venerable one (Ayushman, honorific for monks) together says, 'Abandon this thing that makes you divide the Sangha,' etc., most of the words have already been done, so this is the actual time, and the time of supplication and karma (karma, action) statement is as before.' Here, the word 'etc.' includes the time when most of the three, there, after, direction, etc., are completed. Knowing the actual time, apply it to the third statement. The three words 'the time of supplication and karma statement' show that through supplication and three statements, in the time when most of it is completed, no words are left, and from that time it becomes serious, but it does not become serious before the supplication, which is very clear from the words themselves. In the ṭīkā (ṭīkā, commentary), it says: 'As mentioned before, if you want to accomplish it, then the root here is: If you abandon that basis when you supplicate, that's good. If you don't abandon it, then when you make the karma statement, the offense becomes serious.' This is quoted and placed below. When the words of supplication are shown as the cause of one downfall, in order to dispel the doubt that 'the statements are only observations, so will only one downfall occur?', it is repeated: 'If so, then each karma statement will cause one downfall, and the root here is: Before the first karma statement is completed, if you abandon that basis, that's good. If you don't abandon it, then when you complete the statement, the offense becomes serious. Similarly, before the second and third karma statements are completed, if you abandon that basis, that's good. If you don't abandon it, then when you complete the second karma statement, the offense becomes serious. When you complete the third karma statement, it becomes a saṃghāvaśeṣa (saṃghāvaśeṣa, community residue offense).' This is quoted. The root quoted here is: It should be done at the distinction, and now at the distinction, supplication and statement...'

【English Translation】 Similar to an Utpala (Utpala, lotus) flower, there seems to be no doubt. In the words of supplication, if the perpetrator of the downfall is shown, because there are many parts in it, will there be as many downfalls as there are parts? To dispel this doubt, it means that for any word, in one instant, all the words are included in the instant when the downfall occurs. Therefore, even if the duration is very long, it is only one word, and only one downfall will occur, not in each part and each root. The root is: Then, what is the instant of the word that causes the downfall? In the ṭīkā (ṭīkā, commentary), it says: 'In which instant, the venerable one (Ayushman, honorific for monks) together says, 'Abandon this thing that makes you divide the Sangha,' etc., most of the words have already been done, so this is the actual time, and the time of supplication and karma (karma, action) statement is as before.' Here, the word 'etc.' includes the time when most of the three, there, after, direction, etc., are completed. Knowing the actual time, apply it to the third statement. The three words 'the time of supplication and karma statement' show that through supplication and three statements, in the time when most of it is completed, no words are left, and from that time it becomes serious, but it does not become serious before the supplication, which is very clear from the words themselves. In the ṭīkā (ṭīkā, commentary), it says: 'As mentioned before, if you want to accomplish it, then the root here is: If you abandon that basis when you supplicate, that's good. If you don't abandon it, then when you make the karma statement, the offense becomes serious.' This is quoted and placed below. When the words of supplication are shown as the cause of one downfall, in order to dispel the doubt that 'the statements are only observations, so will only one downfall occur?', it is repeated: 'If so, then each karma statement will cause one downfall, and the root here is: Before the first karma statement is completed, if you abandon that basis, that's good. If you don't abandon it, then when you complete the statement, the offense becomes serious. Similarly, before the second and third karma statements are completed, if you abandon that basis, that's good. If you don't abandon it, then when you complete the second karma statement, the offense becomes serious. When you complete the third karma statement, it becomes a saṃghāvaśeṣa (saṃghāvaśeṣa, community residue offense).' This is quoted. The root quoted here is: It should be done at the distinction, and now at the distinction, supplication and statement...'

ཞིའི་ལས་ཀྱི་བསྒོ་བ་ན་གཞི་དེ་གཏོང་ན་དེ་ལྟ་ན་ལེགས། གལ་ཏེ་མི་གཏོང་ན་གསོལ་བར་བྱས་པ་ན་ཉེས་པ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་རོ། །ལས་བརྗོད་པ་དང་པོ་བརྗོད་པ་ན། མ་རྫོགས་པར་གཞི་དེ་གཏོང་ན་ལེགས། གལ་ཏེ་མི་གཏོང་ན་རྫོགས་པར་བརྗོད་པ་ན་ཉེས་པ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་རོ། །ལས་བརྗོད་པ་གཉིས་པ་བརྗོད་པ་ན་མ་རྫོགས་པར་གཞི་དེ་གཏོང་ན་དེ་ལྟ་ན་ལེགས། གལ་ཏེ་མི་གཏོང་ན་རྫོགས་པར་བརྗོད་པ་ན་ཉེས་པ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་རོ། །ལས་བརྗོད་པ་གསུམ་པ་བརྗོད་པ་ན་མ་རྫོགས་པར་གཞི་དེ་གཏོང་ན་དེ་ལྟ་ན་ལེགས། གལ་ཏེ་མི་གཏོང་ན་ཉེས་པ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དང་། རྫོགས་པར་བརྗོད་པ་ན་དགེ་འདུན་ལྷག་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་སྣང་ངོ་། །འདི་སྒྲ་སོར་བཞག་ན། གསོལ་བ་བྱས་པ་ན་གཏོང་ན་ལེགས། གལ་ཏེ་མི་གཏོང་ན་གསོལ་བ་བྱས་པ་ན་སྦོམ་པོར་འགྱུར་ཞེས་པ་འདོད་དགོས་པ་དང་། 2-2-59d ཊཱི་ཀྐར་དྲངས་པ་དང་མ་མཐུན་པས། ཊཱི་ཀྐ་ལྟར་བྱ་དགོས་སོ་སྙམ་མོ། །འོ་ན་གསོལ་བའི་སྦོམ་པོ་དེ་གསོལ་བའི་ཚིག་ཕལ་ཆེར་བྱས་པ་ན་བསྐྱེད་པ་དང་། ལས་བརྗོད་པ་དང་པོ་བྱས་པ་ན་བསྐྱེད་པ་གཉིས་འགལ་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པའི་སྦོམ་པོ་དང་། ལྷག་མ་དེའི་ཕལ་ཆེར་བྱས་པ་ན་བསྐྱེད་པ་དང་། བརྗོད་པ་རྫོགས་པར་བྱས་པ་ན་བསྐྱེད་པ་གཉིས་ཀྱང་། འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ཊཱི་ཀྐར་གསོལ་བའི་གསུམ་གཉིས་བྱས་པ་ན་ལྟུང་བ་བསྐྱེད་པར་མཛད་ནས། དེའི་གཞུང་དྲངས་པ་ཉིད་ལས་གསོལ་བའི་སྦོམ་པོ་བརྗོད་པ་དང་པོ་བྱས་པ་ལ་ལྟོས་པར་གསུངས་པ་གཉིས་ནི་མ་མཐུན་ཞིང་། དེ་དང་ད་ལྟའི་མུ་གཉིས་ཀྱང་མ་མཐུན་པས་འདི་ནི་དཔྱད་དགོས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཊཱི་ཀྐའི་གོང་འོག་གཉིས་སོ་སོར་བཞག་ན་སྔར་ལྟར་འགལ་བས། ཊཱི་ཀྐའི་ཕལ་ཆེར་བྱས་པ་ན་བསྐྱེད་པ་གསུངས་པ་མ་དག་པར་བྱ་ཐབས་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁུངས་དྲངས་པ་མ་དག་པར་མངོན་ཏེ། ལུང་དང་མ་མཐུན་ཞིང་། ཊཱི་ཀྐ་ཉིད་ཀྱི་དགོངས་པ་དང་ཡང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཕལ་ཆེར་བྱས་པའི་ཁུངས་སུ་བྱས་ཀྱང་། དེས་དེ་ལ་གནོད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་པ་གསུམ་གྱི་གསུམ་གཉིས་དང་། བརྗོད་པ་རྫོགས་པ་མི་འགལ་ཏེ། འདིར་རྫོགས་མ་རྫོགས་ནི། ལྟུང་བ་བསྐྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་སོང་བའི་བརྗོད་པ་རྫོགས་མ་རྫོགས་ལ་དགོངས་པར་བཤད་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕལ་ཆེར་བྱས་ན་བྱས་པའོ། །ཞེས་ཊཱི་ཀྐ་ཉིད་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕལ་ཆེར་རྫོགས་ན་རྫོགས་པའོ། །ཞེས་ཀྱང་སྨྲ་བར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཊཱི་ཀྐར་དྲངས་པ་ལ་བརྗོད་པ་གསུམ་པའི་སྦོམ་པོ། མ་བྱུང་ཡང་ལུང་ན་ཡོད་ཅིང་། དོན་ལའང་ཐོར་པས་དེ་ནི་ལུང་ལྟར་བྱའོ། །མཇུག་སྡུད་ནི། ལས་བྱས་ 2-2-60a པ་གོ་བར་བྱས་པ་ཙམ་ཡིན་པས། དེ་ནི་ཐ་དད་པ་མིན་ནོ། །དེ་ཡང་བཟླས་པ་ཐ་མའི་ནང་དུ་གཏོགསོ། །དབྱེན་བྱེད་པ་ལ་རྩོལ་

【現代漢語翻譯】如果放棄寂止業的基礎，那樣是好的。如果不放棄，祈請後會變成重罪。在宣說第一個羯磨時，未完成就放棄基礎是好的。如果不放棄，完成宣說會變成重罪。在宣說第二個羯磨時，未完成就放棄基礎，那樣是好的。如果不放棄，完成宣說會變成重罪。在宣說第三個羯磨時，未完成就放棄基礎，那樣是好的。如果不放棄，會變成重罪，完成宣說則會變成僧殘罪，這是顯而易見的。如果保持這個聲音不變，祈請後放棄是好的。如果不放棄，祈請後會變成重罪，這是需要接受的。由於與註釋（ཊཱི་ཀྐ་）所引用的不一致，我認為應該按照註釋來做。那麼，如果祈請的重罪是做了大部分祈請的詞句而產生的，那麼與宣說第一個羯磨時產生的罪過是相違背的。同樣，宣說的重罪和僧殘罪，如果是做了大部分的詞句而產生的，那麼與完成宣說時產生的罪過也是相違背的。如果這樣說，註釋中說做了祈請的三分之二就會產生墮罪，並且引用了那個論典，但所說的祈請的重罪與宣說第一個羯磨相關聯，這兩者是不一致的。而且，那個和現在的兩種情況也是不一致的，所以這需要研究。像這樣，如果把註釋的前後兩部分分開來看，就會像之前一樣產生矛盾，因為沒有辦法說註釋中說做了大部分就會產生罪過是不正確的。因此，所引用的來源明顯是不正確的，因為它與經文不一致，而且也與註釋本身的意圖相違背。即使把做了大部分作為依據，它似乎也會對那個依據造成損害。宣說三次的三分之二和完成宣說並不矛盾，因為這裡的完成與未完成，可以解釋為是墮罪產生的因素中的宣說是否完成。註釋本身也說了，做了大部分就等於做了。也可以說，大部分完成就等於完成。雖然註釋中沒有出現宣說第三次的重罪，但在經文中是有的，而且在意義上也是一致的，所以應該按照經文來做。總結來說，做了業只是爲了讓人明白，所以那不是不同的。那也屬於最後的重複之中。對於製造分裂要努力。

【English Translation】 If abandoning the basis of the karma of pacification, that is good. If not abandoning, after requesting, it will become a grave offense. When proclaiming the first karma, it is good to abandon the basis before completion. If not abandoning, completing the proclamation will become a grave offense. When proclaiming the second karma, it is good to abandon the basis before completion. If not abandoning, completing the proclamation will become a grave offense. When proclaiming the third karma, it is good to abandon the basis before completion. If not abandoning, it will become a grave offense, and completing the proclamation will become a sanghavasesa offense, which is obvious. If keeping this sound unchanged, it is good to abandon after requesting. If not abandoning, it must be accepted that it will become a grave offense after requesting. Since it is inconsistent with what is quoted in the commentary (ཊཱི་ཀྐ་), I think it should be done according to the commentary. Then, if the grave offense of requesting is generated by doing most of the words of requesting, then it contradicts the offense generated when proclaiming the first karma. Similarly, the grave offense of proclaiming and the sanghavasesa offense, if generated by doing most of the words, then it also contradicts the offense generated when completing the proclamation. If saying so, the commentary says that doing two-thirds of the requesting will generate a downfall, and quotes that treatise, but the two things that are said to be related to the grave offense of requesting and proclaiming the first karma are inconsistent. Moreover, that and the current two situations are also inconsistent, so this needs to be studied. Like this, if the former and latter parts of the commentary are separated, it will cause contradictions as before, because there is no way to say that it is incorrect that the commentary says that doing most of it will generate an offense. Therefore, the quoted source is obviously incorrect, because it is inconsistent with the sutra and also contradicts the intention of the commentary itself. Even if taking doing most of it as a basis, it seems to harm that basis. Two-thirds of the three proclamations and completing the proclamation are not contradictory, because here, completion and non-completion can be explained as whether the proclamation that has become a factor in generating a downfall is complete or not. The commentary itself also says that doing most of it is equal to doing it. It can also be said that most of it is completed is equal to completion. Although the grave offense of proclaiming the third time does not appear in the commentary, it is in the sutra, and it is also consistent in meaning, so it should be done according to the sutra. In conclusion, doing karma is only to make people understand, so that is not different. That also belongs to the last repetition. One should strive to create division.

བ་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པ་ནི་སྦྱོར་བ་སྟེ་སྡོམ་པོའོ། །ཊཱི་ཀྐར། འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་མ་བསྟན་པས་ན་བཞམས་ཏེ་བསྒོ་བ་དང་། གསོལ་བ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་གི་འོག་དང་སྔ་རོལ་ཡང་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་འདིས་བཞམས་བསྒོ་དང་། གསོལ་བའི་བར་དང་། གསོལ་བ་དང་། བརྗོད་པ་དང་པོའི་བར་དང་། དང་པོ། གཉིས་པའི་བར་དང་། གཉིས་པ་གསུམ་པའི་བར་གྱི་དབྱེན་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པའི་བར་འཇུག་གི་སྦོམ་པོ་ཞེས་པ་བཟློག་བསྒོའི་ལྟུང་བ་ལས་གཞན་པར་བསྟན་པར་སྔ་མ་རྣམས་སྨྲའོ། །དེའི་དགོངས་པ་ནི། འཇུག་པ་ནི་སྦྱོར་བ་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སྦོམ་པོའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་འཇུག་པ་ཐོག་མཐའ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བཞམས་ཏེ་བསྒོས་པའི་འོག་དང་། གསོལ་བའི་སྔ་རོལ་གྱི་བར་གྱི་འཇུག་པ་ནི་བསྒོ་བ་ལས་གྱུར་པའི་སྦོམ་པོ་དང་པོའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །བཞམས་བསྒོའི་དུས་དང་། དེའི་སྔ་རོལ་གྱི་འཇུག་པ་ལ་སྦོམ་པོ་མེད་པས་བཞམས་ཏེ་བསྒོ་བའི་འོག་ཅེས་གསུངས་ལ། གསོལ་བ་བརྩམས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་འཇུག་པ་ནི། བཞམས་བསྒོ་གྱིས་ཀྱང་མི་གཏོང་བའི་སྦོམ་པོའི་རྒྱུར་མི་རུང་བས་གསོལ་བའི་སྔ་རོལ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་རིགས་ཏེ་བསྒོ་གྱུར་གྱི་སྦོམ་པོ་ནི། བསྒོས་ཀྱང་མི་གཏོང་བའི་འཇུག་པ་ལ་བསྐྱེད་དགོས་པས་བཞམས་བསྒོའི་སྔ་རོལ་ཏུ་བསྒོ་བ་གཏན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བཞམས་བསྒོ་བྱེད་བཞིན་པ་ན་བསྒོས་ཟིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་ 2-2-60b དུ་གསོལ་བ་དང་། བརྗོད་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་མགོ་བརྩམས་པ་ནས་ཕལ་ཆེར་བྱས་པའི་བར་གྱི་འཇུག་པ་ཡང་སྦོམ་པོའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པས། རང་རང་གི་སུམ་གཉིས་ཤེས། བརྗོད་པ་དང་པོ་དང་། གཉིས་པ་དང་། གསུམ་པའི་སྔ་རོལ་གྱི་བར་གྱི་འཇུག་པ་རྣམས་ལ་སྦོམ་པོར་རྣམ་པར་བཞག་གོ། །སྦོམ་པོ་ཐ་མ་ནི། བརྗོད་པ་གསུམ་པའི་སྒོ་ནས་གསུམ་གཉིས་ཀྱི་བར་གྱི་འཇུག་པ་ལ་བཞག་གོ། །ཊཱི་ཀྐར་འཇུག་པ་འདི་ནི་ཞེས་འབྱུང་བ་ནི། བཞམས་བསྒོའི་དུས་ཀྱི་འཇུག་པ་ཡིན་གྱི་བསྒོས་ཟིན་པའི་འོག་གི་འཇུག་པ་ལ་མི་བྱའོ། །འཇུག་པ་ནི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱས་ན། བསྐྲད་པའི་ལས་མ་བྱས་པར་འདུན་པས་འགྲོའོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཟེར་བ་དང་། གླེང་དྲན་མ་བྱས་པར་ངག་གི་ཉན་པར་འཇུག་པ་ཡང་སྦྱོར་བར་འགྱུར་བ་གསལ་བའི་ཕྱིར་བསྐྲད་པ་སོགས་ནི་སྦྱོར་བ་དེའི་སྦྱོར་བ་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་སོ། །ཞུས་པ་ལས། དེ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་ཀྱི་ལྟུང་བ་ཉེས་བྱས་དང་། སྐབས་དེར་བསྒོ་བར་མི་བྱ་དང་། བསྒོས་ཀྱང་མི་ཆགས་པར་གསུངས་པའི་ཐ་མ་ནི། ཆགས་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བའི་འཐད་པ་ནི། ཊཱི་ཀྐ་ལས། གནས་སྐབས་འདི་ལ་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་

【現代漢語翻譯】關於「བ་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པ་ནི་སྦྱོར་བ་སྟེ་སྡོམ་པོའོ། །」（進入等同於結合，即粗罪）等的解釋。ཊཱི་ཀྐར（ टीका ，ṭīkā，註釋）：因為沒有指明「འཇུག་པ་（進入）」這個詞的具體情況，所以要知道它既可以指勸誡等行為之後，也可以指這些行為之前。正如所說，這表明了勸誡之間的間隔，祈求之間的間隔，祈求和第一次陳述之間的間隔，第一次和第二次之間的間隔，以及第二次和第三次之間的間隔等，進入這些間隔被稱為粗罪的進入，這與違背勸誡的墮落不同，這是先前論述的內容。其含義是：「འཇུག་པ་（進入）就是結合本身。」正如所說，進入是成為粗罪之因，它通過初始和最終兩個方面來把握。例如，勸誡之後的進入，以及祈求之前的進入，是導致違背勸誡的第一個粗罪的原因。在勸誡之時，以及勸誡之前的進入，沒有粗罪，所以說「勸誡之後」。在開始祈求的情況下進入，即使勸誡也不放棄，不能成為粗罪的原因，所以說「祈求之前」。這非常合理，因為違背勸誡的粗罪，必須產生於即使勸誡也不放棄的進入，因為在勸誡之前根本沒有勸誡，並且在進行勸誡時，勸誡尚未完成。同樣，從開始祈求和第一次陳述到幾乎完成之間的進入，也不是粗罪的原因。各自的三分之二要知道。第一次陳述和第二次，以及第三次之前的進入，都被認為是粗罪。最後的粗罪，被認為是在通過第三次陳述達到三分之二之間的進入。ཊཱི་ཀྐར（ टीका ，ṭīkā，註釋）中出現的「這個進入」，指的是勸誡時的進入，而不是勸誡完成後的進入。「進入就是結合」，如果這樣做，在沒有進行驅逐行為的情況下，因為意願而離開，等等，以及在沒有進行交談回憶的情況下，進入語言的聽聞，也變得清晰，因此驅逐等行為被稱為該結合的惡行。從詢問中得知，這兩種情況下的墮落是惡行，並且在那種情況下不應該勸誡，即使勸誡也不會接受，最後是爲了消除對接受即是惡行的懷疑。成為惡行的理由是：ཊཱི་ཀྐ་（ टीका ，ṭīkā，註釋）中說：在這種情況下，執著于…… Regarding the explanation of 'བ་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པ་ནི་སྦྱོར་བ་སྟེ་སྡོམ་པོའོ། །' (Entering is equivalent to union, which is a coarse offense). ཊཱི་ཀྐར (Tīkā, Commentary): Because the specific circumstances of the term 'འཇུག་པ་' (entering) are not specified, it should be understood that it can refer to both after and before actions such as exhortation. As stated, this indicates the intervals between exhortations, the intervals between requests, the intervals between requests and the first statement, the intervals between the first and second statements, and the intervals between the second and third statements, etc. Entering these intervals is called entering into coarse offenses, which is different from falling into violating exhortations, as previously discussed. Its meaning is: 'འཇུག་པ་' (entering) is union itself. As stated, entering becomes the cause of coarse offenses, which is grasped through the initial and final aspects. For example, entering after exhortation and entering before request are the cause of the first coarse offense that violates exhortation. There is no coarse offense at the time of exhortation and before it, so it is said 'after exhortation'. Entering in the situation of starting a request, even if exhorted, one does not give up, so it cannot be the cause of coarse offense, so it is said 'before request'. This is very reasonable because the coarse offense of violating exhortation must arise from entering that one does not give up even if exhorted, because there is no exhortation at all before exhortation, and because exhortation is not yet completed while exhortation is being carried out. Similarly, entering from the beginning of request and the first statement to almost completion is also not the cause of coarse offense. One should know two-thirds of each. Entering before the first, second, and third statements are all considered coarse offenses. The last coarse offense is considered to be entering between two-thirds through the third statement. The 'this entering' that appears in ཊཱི་ཀྐར (Tīkā, Commentary) refers to entering at the time of exhortation, not entering after exhortation is completed. 'Entering is union', if done so, without performing the act of expulsion, leaving due to intention, etc., and entering into hearing language without engaging in conversation or recollection, also becomes clear, therefore expulsion and other actions are called the misconduct of that union. It is learned from the inquiry that the downfall in these two cases is misconduct, and one should not exhort in that situation, and even if one exhorts, one will not accept it. The last is to eliminate the doubt that acceptance is misconduct. The reason for becoming misconduct is: ཊཱི་ཀྐ་ (Tīkā, Commentary) says: In this situation, clinging to...

【English Translation】 The explanation of 'བ་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པ་ནི་སྦྱོར་བ་སྟེ་སྡོམ་པོའོ། །' (Entering is equivalent to union, which is a coarse offense), etc. ཊཱི་ཀྐར (Tīkā, Commentary): Because the specific circumstances of the term 'འཇུག་པ་' (entering) are not specified, it should be understood that it can refer to both after and before actions such as exhortation. As stated, this indicates the intervals between exhortations, the intervals between requests, the intervals between requests and the first statement, the intervals between the first and second statements, and the intervals between the second and third statements, etc. Entering these intervals is called entering into coarse offenses, which is different from falling into violating exhortations, as previously discussed. Its meaning is: 'འཇུག་པ་' (entering) is union itself. As stated, entering becomes the cause of coarse offenses, which is grasped through the initial and final aspects. For example, entering after exhortation and entering before request are the cause of the first coarse offense that violates exhortation. There is no coarse offense at the time of exhortation and before it, so it is said 'after exhortation'. Entering in the situation of starting a request, even if exhorted, one does not give up, so it cannot be the cause of coarse offense, so it is said 'before request'. This is very reasonable because the coarse offense of violating exhortation must arise from entering that one does not give up even if exhorted, because there is no exhortation at all before exhortation, and because exhortation is not yet completed while exhortation is being carried out. Similarly, entering from the beginning of request and the first statement to almost completion is also not the cause of coarse offense. One should know two-thirds of each. Entering before the first, second, and third statements are all considered coarse offenses. The last coarse offense is considered to be entering between two-thirds through the third statement. The 'this entering' that appears in ཊཱི་ཀྐར (Tīkā, Commentary) refers to entering at the time of exhortation, not entering after exhortation is completed. 'Entering is union', if done so, without performing the act of expulsion, leaving due to intention, etc., and entering into hearing language without engaging in conversation or recollection, also becomes clear, therefore expulsion and other actions are called the misconduct of that union. It is learned from the inquiry that the downfall in these two cases is misconduct, and one should not exhort in that situation, and even if one exhorts, one will not accept it. The last is to eliminate the doubt that acceptance is misconduct. The reason for becoming misconduct is: ཊཱི་ཀྐ་ (Tīkā, Commentary) says: In this situation, clinging to... Regarding the explanation of 'བ་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པ་ནི་སྦྱོར་བ་སྟེ་སྡོམ་པོའོ། །' (Entering is equivalent to union, which is a coarse offense), etc. ཊཱི་ཀྐར (Tīkā, Commentary): Because the specific circumstances of the term 'འཇུག་པ་' (entering) are not specified, it should be understood that it can refer to both after and before actions such as exhortation. As stated, this indicates the intervals between exhortations, the intervals between requests, the intervals between requests and the first statement, the intervals between the first and second statements, and the intervals between the second and third statements, etc. Entering these intervals is called entering into coarse offenses, which is different from falling into violating exhortations, as previously discussed. Its meaning is: 'འཇུག་པ་' (entering) is union itself. As stated, entering becomes the cause of coarse offenses, which is grasped through the initial and final aspects. For example, entering after exhortation and entering before request are the cause of the first coarse offense that violates exhortation. There is no coarse offense at the time of exhortation and before it, so it is said 'after exhortation'. Entering in the situation of starting a request, even if exhorted, one does not give up, so it cannot be the cause of coarse offense, so it is said 'before request'. This is very reasonable because the coarse offense of violating exhortation must arise from entering that one does not give up even if exhorted, because there is no exhortation at all before exhortation, and because exhortation is not yet completed while exhortation is being carried out. Similarly, entering from the beginning of request and the first statement to almost completion is also not the cause of coarse offense. One should know two-thirds of each. Entering before the first, second, and third statements are all considered coarse offenses. The last coarse offense is considered to be entering between two-thirds through the third statement. The 'this entering' that appears in ཊཱི་ཀྐར (Tīkā, Commentary) refers to entering at the time of exhortation, not entering after exhortation is completed. 'Entering is union', if done so, without performing the act of expulsion, leaving due to intention, etc., and entering into hearing language without engaging in conversation or recollection, also becomes clear, therefore expulsion and other actions are called the misconduct of that union. It is learned from the inquiry that the downfall in these two cases is misconduct, and one should not exhort in that situation, and even if one exhorts, one will not accept it. The last is to eliminate the doubt that acceptance is misconduct. The reason for becoming misconduct is: ཊཱི་ཀྐ་ (Tīkā, Commentary) says: In this situation, clinging to...

། སྡིག་པའི་བསམ་པ་ཤས་ཆུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངསོ་ཞེས་སོ། །ཡང་ཊཱི་ཀྐར། དྲན་པར་བྱས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དྲན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བས་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཆོས་དམ་པ་ཉིད་དང་། སྡིག་པའི་བསམ་པ་ཡང་ཆེས་ལྕི་བ་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པས་དེའི་ཚེ་ནི་སྦོམ་པོར་གསུངས་སོ། །ཞེས་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བ་ལ་གླེང་དྲན་བྱས་པའི་འོག་ཏུ་ངག་མི་ཉན་པ་ལ་སྦོམ་པོར་མཛད་དོ། །རྣམ་འབྱེད་པ་ནི། 2-2-61a བཞམས་བསྒོའི་གོང་དབྱེན་ལ་འཇུག་པ་དང་། དེའི་གྲོགས་བྱེད་པ་དང་། བདག་ཉིད་བསྐྲད་པའི་ལས་བྱས་པར་ཤེས་བཞིན་དུ་འདུན་པས་འགྲོ་བ་སོགས་ཟེར་བ་དང་། དགེ་སློང་རྣམས་གདོན་པར་གཏོགས་པ་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་དང་། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་མདོར་གཏོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་དང་མཐུན་པ་དང་། འདུལ་བ་དང་མཐུན་པར་སྨྲས་པ་ན། བདག་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་བྱེད་ན། ཐམས་ཅད་དུ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བཞི་ག་ལ་འདྲ་བར་བཤད་དོ། །འོ་ན་ལྷག་མ་དང་པོ་གཉིས་ལ་ཡང་། བཞམས་བསྒོའི་གོང་གི་འཇུག་པ་ལ་ཉེས་བྱས་ཡིན་ན་འཇུག་པ་སྦྱོར་བའི་དམིགས་བསལ་དུ་བསྐྲད་པ་དང་ཞེས་ལྷག་མ་འོག་མ་གཉིས་ཁོ་ན་ལ་སྟོན་པ་ཅི་ཞེ་ན། འཇུག་པ་སྦྱོར་བའི་འཇུག་པ་ནི། ཊཱི་ཀྐར་བཤད་པ་ལྟར་བཞམས་བསྒོའི་འོག་གི་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བསྒོ་བ་བྱས་ཀྱང་མི་གཏོང་བའི་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། དབྱེན་དང་དེར་རྗེས་ཕྱོགས་གཉིས་ནི། བྱ་བ་དེ་ལ་ཞུགས་ཙམ་ནས་བསྒོ་བ་ཆགས་ཤིང་། འོག་མ་གཉིས་ལ་ནི་བསྐྲད་པ་དང་། གླེང་དྲན་མ་བྱས་པའི་སྐབས་སུ་བསྒོ་བ་ལྔ་བྱས་ཀྱང་མི་གཏོང་བའི་འཇུག་པ་ལ་ཉེས་བྱས་ལས་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །བསྐྲད་པ་དང་། གླེང་དྲན་མ་བྱས་པ་དེ་ལ་ནི་བཞམས་བསྒོ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་བསྒོ་བར་མི་བྱའོ། །གླེང་བ་ནི། ཕྱོགས་གཅིག་གླེང་བ་དང་། དྲན་པ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་དྲན་པར་བྱེད་པའོ། །ལྷག་མ་བཞི་ནི་གནས་སྐབས་གང་ལ་འབྱུང་ཞེ་ན། ལས་ཀྱི་བསྒོ་བ་དེའི་མཐའ་ལ་མི་གཏོང་ན་སྟེ། ལས་བརྗོད་པ་གསུམ་པའི་མཐའ་ལའོ། །སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་ལ་བཞི་ 2-2-61b ལས། དང་པོ་ནི། དོན་གང་མི་གཏོང་ན། དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་བྱེད་པའི་ལྷག་མར་འགྱུར་ཞེ་ན། བསྐུལ་བ་སྟེ། ཕ་རོལ་གནོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །ཡུལ་གང་ལ་བསྐུལ་བ་ནི། དབྱེན་ལའོ། །གང་གིས་དབྱེན་བྱེད་པ་ནི་དགེ་འདུན་གྱིས་ཏེ་མདོར་ན་དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ། རང་གི་བཏུལ་བ་ལས་བརྗོད་པ་གསུམ་པའི་མཐར་མི་གཏོང་ན་དབྱེན་གྱི་ལྷག་མའོ། །འདི་དང་འཁོར་ལོའི་དབྱེན་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དོ། །དབྱེན་བྱ་ལ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཡིན་པ། བརྒྱད་ཡན་ཆད་དུ་ཚང་བ། ཁ་སྐོང་བར་འོས་པ་སྟེ་གསུམ་དང་། འབྱེད་པ་པོ་ལ་ཆོས་ལས། ཆོས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་ས

【現代漢語翻譯】因為罪惡的想法較少。因此，被稱為輕罪。此外，在註釋中提到：『在憶念的情況下，即使憶起了不當行為，也不會完全放棄，因此執著于殊勝的法，並且罪惡的想法也非常強烈，因此在這種情況下被稱為重罪。』因此，對於令人不悅的命令，在談論憶念之後，對於不聽從命令的行為，被認為是重罪。區分如下： 2-2-61a 進入禁止行為的範圍，幫助他人進行禁止行為，以及明知自己已被驅逐還故意參與其中，例如說『僧侶們屬於被驅逐者』，以及與佛陀的教義和戒律相符，卻阻止他人陳述，所有這些都會導致輕罪。』這四種情況都被認為是相似的。那麼，對於前兩種情況，如果進入禁止行為的範圍是輕罪，那麼為什麼只有后兩種情況才特別指出『驅逐』呢？因為進入禁止行為的範圍是指在禁止之後進入，正如註釋中所說，即使在禁止之後也不放棄的行為。而對於分裂和支援分裂這兩種行為，一旦參與其中，禁止就已生效。而後兩種情況，在被驅逐或未被提醒的情況下，即使禁止五次也不放棄的行為，只會導致輕罪。對於被驅逐或未被提醒的情況，不應進行禁止。提醒是指提醒一方，憶念是指完全憶念。剩下的四種情況發生在什麼情況下呢？發生在不放棄工作禁令的最後階段，即三次陳述的最後階段。四種情況各自的定義如下： 2-2-61b 四種情況中，第一種是：如果不放棄什麼，就會導致僧團分裂的殘餘罪呢？那就是慫恿，即壓制他人。慫恿的對象是什麼呢？是分裂。誰在製造分裂呢？是僧團。簡而言之，對於僧團分裂的對象，如果從自己的調伏中不放棄三次陳述的最後階段，那就是分裂的殘餘罪。認為這與法輪的分裂相同是不恰當的。分裂的對象需要具備三個條件：是凡夫俗子，人數達到或超過八個，並且可以補充。而分裂者則需要站在非法的立場上。

【English Translation】 Because sinful thoughts are less. Therefore, it is called a minor offense. Furthermore, it is mentioned in the commentary: 'In the state of mindfulness, even if the misconduct is remembered, it is not completely abandoned, so there is attachment to the supreme Dharma, and sinful thoughts are also very strong, so in this case it is called a major offense.' Therefore, for unpleasant commands, after talking about remembrance, the act of not obeying the command is considered a major offense. The distinction is as follows: 2-2-61a Entering the scope of prohibited actions, helping others to engage in prohibited actions, and knowingly participating even after being expelled, such as saying 'the monks belong to the expelled,' and speaking in accordance with the Buddha's teachings and discipline, but preventing others from stating their case, all of these will lead to minor offenses.' All four situations are considered similar. Then, for the first two situations, if entering the scope of prohibited actions is a minor offense, why is it only the latter two situations that specifically mention 'expulsion'? Because entering the scope of prohibited actions refers to entering after the prohibition, as stated in the commentary, the act of not abandoning even after the prohibition. As for the two actions of division and supporting division, once involved, the prohibition has already taken effect. And for the latter two situations, the act of not abandoning even after being prohibited five times in the case of being expelled or not being reminded, will only lead to minor offenses. For the case of being expelled or not being reminded, prohibition should not be carried out. Reminding refers to reminding one party, and remembrance refers to complete remembrance. In what situation do the remaining four situations occur? They occur at the final stage of not abandoning the work ban, that is, the final stage of the three statements. The respective definitions of the four situations are as follows: 2-2-61b Among the four situations, the first is: If one does not give up what, will it lead to the remaining offense of the Sangha division? That is instigation, which is to suppress others. What is the object of instigation? It is division. Who is creating the division? It is the Sangha. In short, for the object of the Sangha division, if one does not give up the final stage of the three statements from one's own taming, that is the remaining offense of division. It is inappropriate to think that this is the same as the division of the Dharma wheel. The object of division needs to meet three conditions: being an ordinary person, having a number of eight or more, and being able to be supplemented. And the divider needs to stand on the side of illegality.

ུ་འབྱེད་པ། ཁ་སྐོང་འོས་པ་སྟེ་གཉིས་ཟེར་རོ། །གང་མི་གཏོང་ན་རྗེས་སུ་ཕྱོགས་པའི་ལྷག་མར་འགྱུར་ཞེ་ན། དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་བྱེད་པ་དེའི་གྲོགས་ཉིད་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། ནན་ཏན་བྱེད་པ་སྔར་ལྟར་མི་གཏོང་ན་ལྷག་མའོ། །འདི་ལ་དགེ་སློང་ཆོས་དྲུག་ལྡན་གྱི་སྟེང་དུ་དབྱེན་མཚན་ཉིད་པའི་གྲོགས་བྱེད་པ་ལ་ཞུགས་པ་བདུན་ཟེར་རོ། །གང་མི་གཏོང་ན་ཁྱིམ་སུན་འབྱིན་པའི་ལྷག་མར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཁྱིམ་སུན་འབྱིན་པའི་དགེ་སློང་རང་སྐྲོད་པར་བྱེད་པའི་དགེ་འདུན་ལ་ལོག་པའི་བསམ་པ་འདུན་པ། ཞེ་སྡང་། གཏི་མུག་འཇིགས་པའི་དབང་གིས་དགེ་འདུན་དེ་བདག་སྐྲོད་པའི་ལས་དེ་ལ་འདི་ལྟར་ཞུས་སོ་ཞེས་རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་སྔར་ལྟར་མི་གཏོང་ན་ལྷག་མའོ། །འདི་ལ་གང་སུན་དབྱུང་བའི་ཡུལ་ནི། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རྟགས་སྡོམ་གང་དང་ཡང་མི་ལྡན་པའི་ཁྱིམ་པ་གཅིག་ཡན་ཆད་ཡིན་པ་དང་། གང་གིས་སུན་དབྱུང་བའི་དངོས་པོ་ནི། རང་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་འགལ་བའམ། གཞན་གྱི་ཉེས་པ་བསྒྲགས་པ་ཡིན་པ་དང་། གང་ལ་སྐུ་ 2-2-62a པ་གདབ་པའི་ཡུལ་ནི། ཆོས་དྲུག་ལྡན་གྱི་སྟེང་དུ། ཚོགསུ་ལོངས་པ་དང་། རང་སྐྲོད་པ་ལ་ཆོས་དང་མཐུན་པར་ཞུགས་པའོ། །གོ་བྱའི་ཡུལ་ནི། ཐ་སྙད་ལྔ་ལྡན། ལུས་ཐ་མལ་པ། བདག་ལས་ཐ་དད་པ་གསུམ་མོ། །རྟེན་ནི། བསྐྲད་པ་ནན་ཏུར་བྱས་པ་དང་འབྲེལ་བ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གང་མི་གཏོང་ན་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བའི་ལྷག་མར་འགྱུར་ཞེ་ན། དགེ་སློང་གིས་ལྟུང་བ་འབྱིན་པ་པོ་ལ་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། གླེང་བ་ཉིད་ན་འདི་སྐད་ཅེས་བདག་ལ་དགེ་སློང་གང་གིས་ཀྱང་ཚུལ་ཁྲིམས་འགའ་ལའང་གླེང་བར་མི་བྱའོ། །ཞེས་ཟེར་ཞིང་། དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ལ་དགེ་སློང་ཐམས་ཅད་དག་གིས་བརྗོད་པར་མི་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་དེ་སྔར་ལྟར་མི་གཏོང་ན་ལྷག་མའོ། །དགེ་སློང་དང་བསླབ་པའི་གཞི་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་དག་གིས་བརྗོད་པར་མི་བྱ་བར་བྱེད་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །འདི་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་ནི་ཕྱོགས་བཅུ་ན་གནས་པ་མཐའ་དག་གོ། །གོ་བྱའི་ཡུལ་ནི། ཆོས་དྲུག་ལྡན་གྱི་སྟེང་དུ་བདག་ལ་གླེང་བ་པོ་ཡིན་པ་སྟེ་དྲུག་ཟེར་རོ། །རྟེན་ནི། གླེང་དྲན་བྱས་ལ་ཆགས་པའོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སྡེ་ཚན་གསུམ་པ་ལྟུང་བྱེད་ལ། ལྟུང་བ་འགའ་ཞིག་བཤགས་པས་མི་ཆོག་པར་དངོས་པོ་སྤང་དགོས་པའི་སྤང་ལྟུང་ལ་ཐུན་མོང་བ་དང་། ཐུན་མོང་མིན་པ་གཉིས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ལྔ་ལས། དུས་འབྲེལ་གྱི་ཐུན་མོང་བ་ནི་མདོ་བཞིའོ། །ཚིག་གི་དོན་ནི། དང་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་དེ་མེད། ཐ་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་དེ་མེད་པས་ཞེས་ཟེར་བ་ལྟར་དོན་ལ་སྣང་ལ། དེ་མེད་ནི་ཞག་འདས་པའོ། །དེས་ན་སྤང་བའི་ 2-2-62b ཡན་ལག་ཀྱང་མཐའ་ཡིན་གྱི། དེ་མ་གཏོགས་པའི་ཐུན་བཅུ་

【現代漢語翻譯】如果有人不放棄，就會變成隨順的殘餘。什麼是隨順呢？就是幫助製造僧團分裂的人，努力不放棄原來的行為，這就是殘餘。對於這種情況，如果比丘具備六法，再加上參與制造分裂者的行為，就稱為七。如果不放棄，就會變成破壞家庭的殘餘。什麼是破壞家庭呢？就是對於驅逐破壞家庭的比丘的僧團，懷有邪惡的想法，由於嗔恨、愚癡和恐懼，虛假地說『僧團驅逐我的行為是這樣請求的』，如果不放棄原來的說法，就是殘餘。對於這種情況，被驅逐的對象是：至少一個不具備出家標誌和戒律的在家居士。驅逐的依據是：違背自己的戒律或宣揚他人的過失。安置的位置是：在具備六法的比丘之上，聚集僧眾，並按照佛法參與驅逐。理解的對象是：具備五種名稱、身體普通、與自己不同的三種。所依據的是：堅持驅逐並與之相關。如果不放棄，就會變成令人不悅的殘餘。如果比丘因為他人指出自己的過失，而以更高的戒律為理由，說『任何比丘都不應該指出我的任何戒律過失』，並且讓所有比丘都不能議論自己的戒律，如果不放棄這種行為，就是殘餘。如果比丘和已經排除學習基礎的人不議論，就會犯下惡作。應該斷除的對象是：十方一切。理解的對象是：具備六法，並且是指責我的人，共有六種。所依據的是：對指責的記憶產生貪執。向一切智者頂禮！第三部分是墮罪，其中一些墮罪需要捨棄財物才能懺悔，稱為捨墮，分為共同和不共同兩種。首先是五種，其中與時間相關的共同墮罪有四種經典。詞義是：對於不是最初的，就沒有那個；對於不是最後的，就沒有那個。就像所說的，意義顯而易見。『沒有那個』指的是過了期限。因此，捨棄的部分也是結尾，除此之外還有十個

【English Translation】 If someone doesn't give up, it becomes a remnant that follows along. What is following along? It's helping those who create division in the Sangha, diligently not giving up their original actions, that is a remnant. In this situation, if a Bhikshu (monk) possesses the six dharmas, and also participates in the actions of creating division, it is called seven. If one doesn't give up, it becomes a remnant of destroying a family. What is destroying a family? It's having evil thoughts towards the Sangha that expels the Bhikshu who destroys families, due to hatred, ignorance, and fear, falsely saying 'The Sangha's action of expelling me was requested in this way,' if one doesn't give up the original statement, it is a remnant. In this situation, the object being expelled is: at least one layperson who doesn't possess the marks and vows of ordination. The basis for expulsion is: violating one's own precepts or proclaiming the faults of others. The position of placement is: above the Bhikshu who possesses the six dharmas, gathering the Sangha, and participating in the expulsion in accordance with the Dharma. The object of understanding is: possessing five names, having an ordinary body, and the three that are different from oneself. What is relied upon is: insisting on expulsion and being related to it. If one doesn't give up, it becomes a remnant of causing displeasure. If a Bhikshu, because others point out his faults, uses higher precepts as a reason, saying 'No Bhikshu should point out any of my precept faults,' and makes it so that all Bhikshus cannot discuss his precepts, if one doesn't give up this behavior, it is a remnant. If Bhikshus and those who have excluded the basis of learning do not discuss it, they commit a misdeed. The object to be abandoned is: everything in the ten directions. The object of understanding is: possessing the six dharmas, and being the one who points out my faults, there are six in total. What is relied upon is: attachment to the memory of the accusation. Homage to the All-Knowing One! The third section is the Patayantika (offenses entailing expiation), among which some Patayantika require abandoning possessions before repentance, called Nissaggiya Pacittiya (offenses entailing forfeiture and expiation), divided into common and uncommon types. First, there are five, among which the common Patayantika related to time are four Sutras. The meaning of the words is: For that which is not the first, there is not that; for that which is not the last, there is not that. As it is said, the meaning is obvious. 'There is not that' refers to being past the deadline. Therefore, the part of abandoning is also the end, besides which there are ten

ནི་མ་ཡིན་པས་ཞག་བཅུ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་ཚུན་ཆད་ལས་དེ་འདས་པའི་ཞག་བགྲང་བར་བྱའོ། །ཡང་རྣམ་འབྱེད་ལས། ཚེས་ལ། ཆོས་གོས་རྙེད་ནས་ཞག་བཅུ་གཅིག་པའི་སྐྱ་རེངས་ཤར་ན་ལྟུང་བྱེད་དོ། །ཞེས་རྙེད་པའི་ཞག་ལ་སྔ་དྲོ་ལ་སོགས་པའི་ཐུན་ཚད་ངེས་པ་མ་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཚེས་ཀྱི་སྔ་དྲོ་ལ་རྙེད་ནས་བཅུ་གཅིག་གི་སྔ་དྲོ་ལ་ལྟུང་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་ནི། འཆང་སྤང་གཉིས་དང་འཇོག་པ་སོགས་ལ་སྐྱ་རེངས་བཅུ་གཅིག་པ་དང་། སོ་གཅིག་པ་སོགས་ཤར་དགོས་ཏེ། སྐྱ་རེངས་བརྒྱད་པ་ཤར་ནའོ། །ཞེས་འབྱུང་བས་རྙེད་པའི་ཉིན་མོ་སོང་བའི་སྐྱ་རེངས་ལ་བྱས་ན་ལྷུང་བཟེད་ལྷག་པ་ཞག་གཅིག་ལས་འདས་པར་འཆང་བའི་བཅས་པ་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པས་རྙེད་ནས་སྐྱ་རེངས་བགྲང་དགོས་ལ་དེ་ལྟ་ན་ཞག་བཅུ་གཅིག་དང་སོ་གཅིག་སོགས་འདའ་དགོས་སོ་ཟེར་རོ། །བསྡུས་པ་འགྱུར་གསར་ལས་ཀྱང་འཆང་བ་ལ་བཤད་ཟེར་ཏེ་བརྟག་གོ། མི་འཐད་དེ་རྣམ་འབྱེད་ལས། ཞག་བཅུ་གཅིག་པའི་སྐྱ་རེངས་ཤར་ནའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཞག་བརྒྱད་པའི་སྐྱ་རེངས་ཞེས་སྦྱར་གྱི། སྐྱ་རེངས་རེ་རེ་ནས་བགྲངས་པའི་བརྒྱད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་ཞག་བཅུའི་ནང་དུ་གཞན་ལ་གཏང་བར་བྱ་བའམ། ཞེས་སོགས་མི་གསུང་པར་བཅུ་གཅིག་གི་ནང་དུ། ཞེས་གསུངས་བའི་ཕྱིར་དང་། བཅུ་པ་གསུམ་ཤན་གྱི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་མི་བལྟོས་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ཏེ་བཅུ་འདས་པ་ལ་བཅུ་གཅིག་པའི་ཚེ་འོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིརོ། །འདི་ལ་སྨན་ཞག་བདུན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལ་བརྒྱད་པའི་སྐྱ་ 2-2-63a རེངས་ཤར་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་ན་ཞག་བདུན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལ་ཡང་བསྒྲེ་ཞིང་། འདོད་ན། ཞག་གཅིག་ཏུ་བྱིན་རླབས་གསུངས་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ། ཞེས་པ་ལ་མི་མཚུངས་པའི་ལན་དབྱར་ལ་ཞག་ཁོ་ན་དང་འབྲེལ་ལ། སྨན་ལ་དེར་མ་ངེས་ཏེ། ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ་བཞིན་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟག་པའི་གནས་སོ། །གནས་པ་ལ་ནི་ཞེས་པ་ནི། མཚན་མོའི་མཐའ་མ་གཏོགས་པ་སྔ་མ་རྣམས་ཉམས་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པར་ངེས་སམ་ཞེ་ན། གནས་འབྲེལ་གྱི་བདུན་ལ་སྦྱོར་བའི་སྣོད་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བར་སྟོན་ཞིང་། དེ་ཡང་དམག་གི་ནང་ན་གནས་པ་མ་གཏོགས་པ་རྣམས་ལ་མཚན་མོ་ཁོ་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ཏེ། མཚན་མོ་གསུམ་པ་ལ་འགྲོན་པ་དག་གི་ཕྱི་རོལ་ཏུ་དག་པར། ཞེས་མཚན་མོ་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམག་ན་གནས་པ་ནི་ཉིན་པར་ཡང་ཉེས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེར་གནས་པ་ཙམ་ཉིད་ཉེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འགྲེལ་པའི་ཁྱད་པར་འབྱེད་ལུགས་འདིས་ནི་ཁ་ཅིག་འགྲེལ་ཆུང་དང་། བསྡུས་པ་ལས་ཞག་བཅུ་རེ་རེ་ཞིང་། ཉེས་བྱས་སུ་བཤད་པས་དངོས་གཞི་དང་།འབྲེལ་བའི་ཉེས་པ་མེད་ཀྱང་སྦྱོར་བ་ལྷོད་པས་རང་དགར་འཇོག་པའི་ཉེས་བྱ

【現代漢語翻譯】因此，如果不是這樣，就應該從十天等時間開始，計算超過這個時間限制的天數。此外，在《分別毗奈耶經》中說：『在日期方面，如果獲得了法衣，並在第十一天的黎明升起時，就會犯墮罪。』因為沒有確定獲得法衣的那一天是早晨還是其他時間段。否則，就會說：『如果在日期的早晨獲得了法衣，那麼在第十一天的早晨就會犯墮罪。』因此，對於這一點存在錯誤的理解，即持有和捨棄兩種情況，以及放置等情況，必須在第十一天的黎明升起時，或者第三十一天的黎明升起時進行。因為經文中說：『第八天的黎明升起時。』如果在獲得法衣的當天過去後的黎明進行，那麼就無法完成持有超過缽盂一天以上的戒律，因此必須從獲得法衣后開始計算黎明，如果這樣計算，就必須超過十一天和三十一天等時間。』有人這樣說。在新譯的《攝事分》中也說，持有法衣時也這樣解釋，需要仔細考察。這是不合理的，因為《分別毗奈耶經》中說：『在第十一天的黎明升起時。』因此，應該連線說『第八天的黎明』，而不是計算每一個黎明，然後說是第八個黎明。否則，就不會說『在十天之內應該交給其他人』等等，而是會說『在十一天之內』。而且，由於三類十天的區分，彼此之間沒有關聯，這與經文相矛盾，因為超過十天後，第十一天才會到來。對於這一點，如果用七天的時間加持藥物，那麼在第八天的黎明升起時就會犯墮罪，那麼也應該與用七天的時間加持藥物的情況進行比較。如果這樣認為，那麼『用一天的時間加持』的說法就變得沒有意義了。對於這個問題，有人回答說，這兩種情況並不相同，夏天只與天數有關，而藥物則不一定，可以根據時間段來決定。這兩種說法都需要仔細考察。關於『安住』，如果有人問：『除了夜晚的最後一部分，之前的那些部分是否可以確定不是衰損的因素？』那麼，這表明與安住相關的七天內，使用容器會構成惡作。而且，除了在軍隊中安住的情況外，其他情況下只有夜晚才會構成惡作，因為經文中提到了夜晚：『在第三個夜晚，客人們在外面是清凈的。』在軍隊中安住的情況下，白天也會構成惡作，因為僅僅在那裡安住本身就會構成惡作。根據這種解釋《根本說一切有部毗奈耶釋》的方式，有些人認為《釋》和《攝事分》中說，每十天都會構成惡作，因此即使沒有根本罪和相關罪，也會因為行為鬆懈而構成隨意放置的惡作。

【English Translation】 Therefore, if it is not so, one should count the days exceeding that limit from ten days onwards. Furthermore, in the Vinayavibhaṅga it says: 'Regarding dates, if one obtains a monastic robe and the dawn of the eleventh day rises, one commits a downfall.' This is because it was not specified whether the day of obtaining the robe was in the morning or another time period. Otherwise, it would be said: 'If one obtains a robe in the morning of a date, then one commits a downfall in the morning of the eleventh day.' Therefore, there is a mistaken understanding regarding this, that holding and discarding, as well as placing, etc., must be done when the dawn of the eleventh day rises, or the dawn of the thirty-first day rises. Because the scripture says: 'When the dawn of the eighth day rises.' If it is done at the dawn after the day of obtaining the robe has passed, then one cannot fulfill the precept of holding a begging bowl for more than one day, so one must start counting the dawns after obtaining the robe, and if one counts in this way, one must exceed eleven days and thirty-one days, etc.' Some say this. In the newly translated Compendium, it is also said that this is explained in relation to holding, which needs to be examined. This is unreasonable because the Vinayavibhaṅga says: 'When the dawn of the eleventh day rises.' Therefore, one should connect and say 'the dawn of the eighth day,' not counting each dawn and then saying it is the eighth dawn. Otherwise, it would not be said 'within ten days one should give it to others,' etc., but it would be said 'within eleven days.' Moreover, due to the distinction of the three types of ten days, there is no connection between them, which contradicts the scripture, because the eleventh day will come when ten days have passed. Regarding this, if medicine is blessed for seven days, then one will commit a downfall when the dawn of the eighth day rises, then one should also compare it to the case of blessing medicine for seven days. If one thinks so, then the statement 'blessing for one day' becomes meaningless. To this question, someone answers that the two cases are not the same, summer is only related to days, while medicine is not necessarily so, it can be determined according to the time period. Both of these statements need to be examined carefully. Regarding 'abiding,' if someone asks: 'Is it certain that the previous parts, except for the last part of the night, are not factors of decline?' Then, this shows that using a container within the seven days related to abiding constitutes a misdeed. Moreover, except for the case of abiding in an army, only the night constitutes a misdeed, because the scripture mentions the night: 'On the third night, the guests are pure outside.' In the case of abiding in an army, the day also constitutes a misdeed, because merely abiding there itself constitutes a misdeed. According to this way of explaining the Mūlasarvāstivāda Vinaya Vibhaṅga, some people think that the Vibhaṅga and the Compendium say that every ten days constitutes a misdeed, so even if there is no root sin and related sin, it will constitute a misdeed of placing arbitrarily due to lax behavior.

ས་འདོད་པ་ཡང་བཀག་གོ། །དེས་ན་གཞན་དབང་ལ་ཚད་བཟུང་རྣམས་ལ་ཚད་དེ་ཚུན་ཆད་དུ་ཉེས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྔ་མའི་དཔེར་སྣང་བའི་རིམ་པ་གསུམ་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ལ་འགྲེལ་པར་རིམ་པ་གསུམ་པ་ལ་ཉེས་པས་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། མདུན་རོལ་ཏུ་ནི་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ཞེས་པའི་མདོ་གསུངས་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐབས་དེར་འགྲེལ་པ་ལས། རིམ་ 2-2-63b པ་གསུམ་ལས་ལྷག་པ་བྱའོ། །སྙམ་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་ཡང་། བཞི་བརྩིག་པའི་མགོ་མ་ཚུགས་བར་དུ་ཉེས་པ་མེད་པར་གསུངས་པ་དང་སྦྱར་ནི་ཞག་བཅུ་ལ་སོགས་པ་ལས་ལྷག་པར་བཅད་དོ་སྙམ་པ་ཡོད་ཀྱང་བཅུ་ལོང་ཚུན་ལ་ཉེས་མེད་དུ་མངོན་ནོ། །ལྟུང་བའི་གནས་འབྲེལ་རྣམས་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་གྱི་གཞན་ལ་མིན་པ་ནི། ལྟུང་བའི་ཡུལ་རྟེན་གནས་གཅིག་ཚོགས་པ་དགོས་མི་དགོས་ཀྱི་འཕྲལ་ལ་ཞེན་པ་རྫོགས་མི་རྫོགས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྔ་མ་དག་གསུངས་སོ། །ཉིན་མཚན་གྱི་དང་པོ་གང་ན། དེའི་དང་པོ་ནི་སྐྱ་རེངས་གསུམ་ལས་དང་པོ་དེའི་ཡང་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ཞེས་འགྲེལ་པ་ལས་སོ། །ལས་ལ་ནི་འདས་ན་ཉི་མ་ཤར་བའི་སྐད་ཅིག་དང་པོའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདས་པ་ལ་རྐྱེན་དབང་གི་ཟེར་ཡང་། ལུང་ཞུས་པ་རང་ནས་གསོ་སྦྱོང་མ་གསུངས་པའི་སྐབས་སུ་བརྗེད་པ་ལ་མཛད་པས་རྐྱེན་དང་ལྡན་པ་མི་དགོས་སོ། །བདག་པོ་དང་འབྲེལ་བའི་ཐུན་མོང་བ་ལ་མདོ་བཞིའོ། །སྤང་བ་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་ལ་ནི། འདུ་ཤེས་ལས་གཙོ་ཆེར་རང་གི་ཉིད་ཡིན་གྱི་དོན་ལས་ནི་མིན་ལ། མ་བྱིན་ལེན་གྱི་རྫས་བདག་དང་ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་ལ་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། །འདུ་ཤེས་གཙོ་ཆེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། དོན་ལ་རང་མི་དབང་ཡང་། དབང་བར་འདུ་ཤེས་ན་ཉེས་པ་བསྐྱེད་ལ། དབང་ཡང་འདུ་ཤེས་དང་བྲལ་ན་ཉེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཕྲད་པར་འདྲ་བ་ལ་འདུ་ཤེས་ཡོད་ན་དངོས་གཞི་དང་། མེད་ན་དངོས་གཞི་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ནི་བཟློག་ན་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་འཐད་པ་འདྲའོ། །འདིར་འགྲེལ་པས་ཀོ་ལྤགས་ཀྱི་གཞིར། དགེ་སློང་གིས་དགེ་སློང་ལ་གོས་བསྐུར་བ་སྔ་མས་བསམ་པས་བཏང་བ་ཕྱི་མའི་སར་མ་བྱིན་པ་ནི། གང་ལ་ཡང་ 2-2-64a སྤང་བར་མི་འགྱུར་བར་གསུངས་པའི་དོན་འགྲེལ་པ་ན། ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་བསྐུར་བ་དེ། བསྐུར་ས་དེ་དབང་བར་བྱས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། རང་གི་ཡིན་པའི་འདུ་ཤེས་པས་སྤང་བར་མི་འགྱུར་བ་ནི་མདོ་དང་པོའི་དོན་དང་། བསམ་པས་བཏང་བས་ན་བསྐུར་མཁན་ལ་སྤང་བར་མི་འགྱུར་བ་ནི་མདོ་གཉིས་པའི་དོན་དུ་བཞེད་དོ། །དེས་ན་སྤང་བ་ལ་འདུ་ཤེས་དགོས་པར་གྲུབ་བོ། །བསྐུར་བ་དེ་བསྐུར་སར་མ་སློབ་པའི་གོང་དུ་བསྐུར་ས་དེས་བྱིན་པར་འདུ་ཤེས་ཀྱང་སྐུར་བྱེད་དེ་ཤི་བའོ། །གཉིས་ཀ་ཤི་ན་བསྐུར་མཁན་གྱི་ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་དུ་བྱིན་

【現代漢語翻譯】並且也禁止了貪慾。（貪慾）因此，對於那些在受約束的『他性』（gzhan dbang，指現象的相對性、依賴性）中受到限制的事物，在那個限度之內是沒有過錯的。如果像先前例子中顯現的第三個階段那樣會變成過錯，這種說法是不合理的。因為，對於那個（情況），註釋中爲了消除對第三個階段有過錯的疑慮，認為經典中說：『在前面是沒有過錯的。』在那種情況下，註釋中說：『要超過三個階段。』即使懷有『要這樣做』的想法，在尚未開始堆砌第四塊磚之前，也沒有過錯。與（經典中）所說的相聯繫，即使有『要超過十天等等』的想法，但在十天之內，顯然是沒有過錯的。對於那些與墮罪之處相關聯的事物，會成為墮罪，但對於其他事物則不然。是否需要墮罪的處所、所依和地點一致，取決於是否完全執著于當下。』先前的大德們這樣說過。白天的開始和夜晚的開始在哪裡？它們的開始是三個曙光中的第一個的第一個剎那，如註釋中所說。對於行為來說，是太陽升起的第一個剎那。』這樣說過。即使說對於過去的事情有業力的影響，但由於經文中沒有提到自恣（gso sbyong，懺悔儀式），所以在遺忘的情況下進行（懺悔）不需要具備因緣。與所有者相關的共同事物有四種。對於產生放棄的事物來說，主要是意識，而不是事物本身。但是，對於不予取的物品的所有者和死者的遺物來說，情況則相反。意識是主要原因的理由是，即使實際上沒有自主權，如果認為有自主權，就會產生過錯；即使有自主權，如果缺乏意識，也沒有過錯。如果遇到相似的事物，如果有意識，就是真實的基礎；如果沒有意識，就沒有真實的基礎。』這種說法即使反過來也是如此，所以似乎是不合理的。在這裡，註釋中以皮革的基底為例，如果比丘將衣服委託給比丘，前者通過意念放棄，但後者沒有接受，那麼對於任何一方都不會變成放棄。』註釋的含義是，即使委託了法衣等物，即使接受者已經擁有了所有權，但如果（委託者）認為那是自己的，就不會變成放棄，這是第一個經文的含義；因為通過意念放棄，所以對於委託者來說不會變成放棄，這是第二個經文的含義。因此，可以確定放棄需要意識。在接受者尚未學習之前，如果接受者認為已經接受了委託，但委託者已經死亡。如果雙方都死亡，那麼委託的物品就變成了委託者的死者遺物。

【English Translation】 And also desire is prohibited. Therefore, for those things that are limited in the constrained 'other-power' (gzhan dbang, referring to the relativity and dependence of phenomena), there is no fault within that limit. It is unreasonable to say that it would become a fault like the third stage appearing in the previous example. Because, for that (situation), the commentary, in order to eliminate the doubt that there is a fault in the third stage, considers that the sutra says: 'There is no fault in front.' In that case, the commentary says: 'It is necessary to exceed three stages.' Even if one has the thought of 'doing so,' there is no fault until one has not started to pile up the fourth brick. In connection with what (the sutra) says, even if there is the thought of 'exceeding ten days, etc.,' it is obvious that there is no fault within ten days. For those things that are related to the place of downfall, it will become a downfall, but not for other things. Whether it is necessary for the place, basis, and location of the downfall to be the same depends on whether one is completely attached to the present moment.' The previous great ones have said this. Where is the beginning of the day and the beginning of the night? Their beginning is the first moment of the first of the three dawns, as the commentary says. For action, it is the first moment when the sun rises.' It has been said. Even if it is said that there is the influence of karma on past events, since the sutra does not mention posadha (gso sbyong, a confession ceremony), it is not necessary to have the cause when one is forgotten. There are four common things related to the owner. For the things that produce abandonment, the main thing is consciousness, not the thing itself. However, for the owner of the un-given object and the relics of the dead, the opposite is the case. The reason why consciousness is the main reason is that even if there is actually no autonomy, if one thinks there is autonomy, a fault will arise; even if there is autonomy, if there is a lack of consciousness, there is no fault. If one encounters similar things, if there is consciousness, it is the real basis; if there is no consciousness, there is no real basis.' This statement seems unreasonable even if it is reversed. Here, in the commentary, taking the base of leather as an example, if a monk entrusts clothes to a monk, the former abandons it with intention, but the latter does not accept it, then it will not become abandonment for either party.' The meaning of the commentary is that even if robes and other things are entrusted, even if the recipient has already acquired ownership, if (the entruster) thinks that it is his own, it will not become abandonment, which is the meaning of the first sutra; because it is abandoned with intention, it will not become abandonment for the entruster, which is the meaning of the second sutra. Therefore, it can be determined that abandonment requires consciousness. Before the recipient has learned, if the recipient thinks that he has accepted the entrustment, but the entruster has died. If both die, then the entrusted object becomes the relics of the dead of the entruster.

གྱིས་བརླབས་ལ་བར་དུ་བརྐུས་ནའང་བསྐུར་མཁན་ལས་བརྐུས་པར་འགྱུར་བས་མ་བྱིན་ལེན་གྱི་བདག་པོ་དང་། ཤི་བའི་སྤྱོད་ལ་དངོས་པོ་ལས་རང་གི་ཉིད་དུ་འཇོག་པར་བཞེད་དོ། །དེ་ལྟར་བསྐུར་ས་རུ་སླེབ་ན་བསྐུར་བ་དབང་བ་དང་། མ་སླེབས་ན་དངོས་པོ་དེ་དང་པོ་གང་གིས་བསྒྲུབ་པ་དེ་དབང་བར་བཞེད་པ་འདྲ་སྟེ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །རང་དབང་བ་ལ་དབང་བར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་དངོས་གཞི་དང་། རང་མི་དབང་བ་ལ་དབང་བར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངསོ། །མདོ་འདི། དངོས་སུ་ལུང་དང་། འགྲེལ་པ་ལས་འཆང་བ་ལ་སྦྱར་ཡང་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་ཐོབ་མཛད་ནས་ལྟུང་བ་བཅོ་བརྒྱད་ལ་སྦྱོར་ཏེ། བཅུ་ཚན་བར་པ་རིལ་དང་། དང་པོ་ནས་འཆང་འཇོག་འཁུར་འཇུག་གསུམ། ཐ་མ་ནས་ལྷུང་བཟེད་འཆང་བ་མཐའ་དག་འཇུག རས་ཆེན་བཞག་པ་དང་། བསྒོ་བ་འཕྱིས་པ་དང་། གསོག་འཇོག་སྟེ་ལྔའོ། །དེ་ལ་རང་དབང་བ་ལ་དེར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། གཞན་དབང་བ་ལ་དེ་ལྟར་དང་། རང་དབང་བ་ལ་ 2-2-64b གཞན་གྱི་དེ་དང་། གཞན་དབང་བ་ལ་རང་གིར་འདུ་ཤེས་པ་བཞི་ལ་ཅིར་འགྱུར་ནི། དང་པོ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་དངོས་གཞིའོ། །གཉིས་པ་ནི་འཆང་བ་གཉིས། འཇོག་པ། མཐོ་གང་། རས་ཆེན། བསྒོ་འཕྱིས་ཏེ་དྲུག་ལ་ལྟུང་མེད། རིན་པོ་ཆེ་ལ་འབའ་ཞིག་པ། གཞན་བཅུ་གཅིག་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དྲུག་སྔར་དང་འདྲ། རིན་པོ་ཆེ་ལ་འབའ་ཞིག་པར་གཏོགས་པ། བཅུ་གཅིག་ལ་འདི་ཉིད་དུ་གཏོགས་པའི་ཉེས་བྱས་སོ། །བཞི་པ་ནི། ཐམས་ཅད་ལ་འདིའི་ཉེས་བྱས་སོ། །ཞེས་བཞེད་དོ། །འདིར་ལོག་པར་རྟོག་པ་ནི། འབྲལ་བ་ལ་རང་དབང་བ་དགོས་པ་དང་། གཞན་དབང་བ་དེར་ཤེས་པའི་ཚེ་གསོག་འཇོག་གི་སྤང་ལྟུང་མེད་དོ། །ཞེས་ཟེར་བའི་སྔ་མའི་འདོད་པ། གཞན་གྱི་སྤང་རྒྱུ་མེད་པས་སྙམ་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་དགེ་སློང་མའི་བཅིངས་པ་འགྲོལ་དུ་འཇུག་པ་དང་། གང་ཟག་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྤང་བ་ལ་ཡང་སྤང་རྒྱུ་མེད་པས་སྤང་ལྟུང་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བ་དང་། བཤགས་པའི་སྔ་རོལ་ཏུ་དངོས་པོ་མ་བརླག་པ་ཞེས་སྨོས་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱི་མ་ལ་གཞན་དེས་དེ་ལ་གསོག་འཇོག་ཏུ་བྱེད་པ་ལའམ། གཞན་དབང་བ་ལ་དེར་ཤེས་ཀྱིས་རང་གིས་བྱེད་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་ཟེར། དང་པོ་ལྟར་ན། དེ་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་དོན་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། ཉེས་པར་འགྱུར་ཏེ། ལོངས་སྤྱོད་རུང་དེར་མི་རུང་བར་བྱས་པའི་ཕྱིར། གཞན་གྱི་སྨན་ལ་ལག་ཉར་བྱས་བཞིན་ཟེར་རོ། །སྤྱིར་སྤང་ལྟུང་ལ་དངོས་པོ་སྤང་དགོས་པས་མ་ཁྱབ་ཀྱང་། སྡོམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ལྟུང་རྐང་གི་རིགས་ལ་སྲིད་དགོས་ཏེ། རིན་པོ་ཆེ་དང་། གསོག་འཇོག་གི་སྐབས་སུ་གཞན་གྱི་ལ་སྤང་བ་མེད་པས་རང་གི་ཡིན་པ་དང་། ཟོས་པ་ལ་སྤང་རྒྱུ་མེད་པས་བཅིངས་པ་དགོས་ཞེས་ 2-2-65a འགྲེལ་པ་ལས་ག

【現代漢語翻譯】如果（受託人）疏忽大意而被盜，那麼盜竊者將從委託人那裡偷竊，因此（受託人）成爲了不予取物的擁有者，並且（受託人）希望將物品從死亡的行為中歸於自己。如果送達目的地，則委託有效；如果未送達，則似乎認為最初完成該物品的人擁有所有權，這需要進一步研究。對於自主的人，如果認為是自主的，或者猶豫不決，這兩種情況都是根本墮罪；對於不自主的人，如果認為是自主的，或者猶豫不決，則被認為是惡作。這部經文，雖然實際上是根據經文和註釋來持守的，但之前的論師們通過獲得其意義，將其應用於十八墮罪：中間的十個墮罪，以及從第一個開始的持、放、攜帶、使攜帶這三個墮罪，以及從最後一個開始的持缽等所有墮罪，放置大布，延遲告知，以及儲藏這五個墮罪。對於自主的人，如果認為是自主的；對於非自主的人，如果認為是自主的；對於自主的人，如果是他人的；對於非自主的人，如果認為是自己的，這四種情況會變成什麼呢？第一種情況，所有情況都是根本墮罪。第二種情況，持物兩種，放置，一拃高，大布，延遲告知這六種情況沒有墮罪。僅僅是珍寶，其他十一種情況會變成惡作。第三種情況，六種情況與之前相同。僅僅屬於珍寶，十一種情況屬於此處的惡作。第四種情況，所有情況都屬於此處的惡作。他們這樣認為。在這裡，錯誤的理解是：分離需要自主，並且在知道是非自主的情況下，沒有儲藏的捨墮。如果說這是因為沒有其他人可以捨棄，那麼釋放比丘尼的束縛，以及對於特殊人物的捨棄，也應該沒有捨墮，並且需要在懺悔之前說明物品沒有丟失。對於後者，其他人對他進行儲藏，或者在知道是非自主的情況下，自己進行儲藏，據說沒有墮罪。如果像第一種情況那樣，那麼特別排除它就沒有意義了。如果像第二種情況那樣，那麼就會變成惡作，因為將可以享用的東西變成了不可享用的東西，就像拿著別人的藥物一樣。一般來說，捨墮並不一定需要捨棄物品，但對於戒律所包含的墮罪類別來說，這可能是必要的。在珍寶和儲藏的情況下，因為沒有捨棄他人的東西，所以需要是自己的東西；對於吃掉的東西，因為沒有可以捨棄的東西，所以需要束縛，註釋中這樣說。

【English Translation】 If (the trustee) is negligent and it is stolen, then the thief will steal from the entrustor, so (the trustee) becomes the owner of taking what is not given, and (the trustee) wishes to attribute the item from the act of death to himself. If it reaches the destination, the entrustment is valid; if it does not reach, then it seems that whoever initially completed the item owns it, which needs further study. For an autonomous person, if he thinks he is autonomous, or hesitates, both of these situations are fundamental offenses; for a non-autonomous person, if he thinks he is autonomous, or hesitates, it is considered a misdeed. This scripture, although actually based on the scriptures and commentaries to uphold, the previous masters, by obtaining its meaning, applied it to the eighteen downfall offenses: the ten intermediate downfall offenses, and from the first, the three downfall offenses of holding, placing, carrying, and causing to carry, and from the last, all the downfall offenses such as holding the alms bowl, placing the large cloth, delaying notification, and the five downfall offenses of hoarding. For an autonomous person, if he thinks he is autonomous; for a non-autonomous person, if he thinks he is autonomous; for an autonomous person, if it is another's; for a non-autonomous person, if he thinks it is his own, what will these four situations become? In the first situation, all situations are fundamental offenses. In the second situation, there are no offenses for the two holdings, placing, one span high, large cloth, and delaying notification. Only precious gems, the other eleven situations will become misdeeds. In the third situation, the six situations are the same as before. Only belonging to precious gems, the eleven situations belong to the misdeeds here. In the fourth situation, all situations belong to the misdeeds here. They think so. Here, the wrong understanding is: separation requires autonomy, and in the case of knowing it is non-autonomy, there is no abandonment offense of hoarding. If it is said that this is because there is no one else to abandon, then releasing the bonds of the bhikkhuni, and the abandonment of special people, should also have no abandonment offense, and it would be necessary to state that the item was not lost before repentance. For the latter, others hoard it for him, or in the case of knowing it is non-autonomy, he himself hoards it, it is said that there is no offense. If it is like the first situation, then it is meaningless to specifically exclude it. If it is like the second situation, then it will become a misdeed, because it has turned something that can be enjoyed into something that cannot be enjoyed, just like holding someone else's medicine. In general, abandonment offenses do not necessarily require abandoning items, but for the category of downfall offenses included in the precepts, this may be necessary. In the case of precious gems and hoarding, because there is no abandonment of others' things, it needs to be one's own; for eaten things, because there is nothing to abandon, there needs to be bondage, so the commentary says.

སུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྙིམ་པ་བཅིངས་པ་གྲོལ་བ་ལ་ཡང་གཞན་དབང་བ་ངེས་པར་མི་དགོས་སོ། །གཞན་དབང་བའི་གདིང་བ་ལ་ཞུས་པར་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པ་ནི། དེའི་བཟོ་ལ་དགོངས་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་གཉིས་ཀ་བརྟག་གོ། །སྤང་བར་འགྱུར་བ་རང་གི་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ནི་དགེ་འདུན་ནམ། གང་ཟག་གམ། གཞན་ལ་བསྔོས་ན་དེས་ཤེས་རུང་། མི་ཤེས་རུང་། དེའི་སར་བསྐུར་རུང་མ་བསྐུར་རུང་རང་གི་ཉིད་དང་བྲལ་ལོ། །ངེས་པར་བྱས་པ་ནི། རྣམ་པར་བཞག་པའོ། །དེ་ཉིད་ནི་རང་གི་དང་བྲལ་བའོ། །བརྟག་ནའོ། །གཞན་ལ་བརྟགས་ན་རང་གི་དང་འབྲལ་བའོ། །ཀྱང་གིས་ནི་ལྷུང་བཟེད་མི་སྡུད་ཀྱི། བསྔོས་པས་འབྲལ་བར་མ་ཟད་རྣམ་བརྟགས་ཀྱིས་ཀྱང་ཞེས་པ་འགྲེལ་པའི་དོན་ནོ། །ཤན་དང་འབྲལ་བའི་ཐུན་མོང་བ་ལ་མདོ་བཞིའོ། །རང་གི་ཉིད་ཅེས་པའི་ལྟུང་བ་འདི་ལ་ཞེས་པ་ནི། སྤང་ལྟུང་གང་ལ་རང་གི་ཉིད་ཡིན་པ་ཡན་ལག་ཏུ་དགོས་པའི་དངོས་པོ་འདི་ལའོ། །བསྔོས་པ་དང་། རྣམ་པར་བརྟགས་ན། རང་གི་ཉིད་དང་བྲལ་བར་མ་ཟད། རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་སྟེ། རྒྱུན་འབྲེལ་བ་ཉིད་ཀྱང་ཉམས་སོ། །དཔེར་ན། ཚེས་ལ་གོས་རྙེད་པ་དེ་ཚེས་ལྔ་ལ་བསྔོ་བའམ། རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་ན། དེའི་ཕྱི་ཉིན་གོས་གཞན་ཞིག་རྙེད་ཀྱང་དེ་ལ་སྔ་མའི་ཞག་གི་ཤན་མི་འབྱུང་སྟེ། རྒྱུན་འབྲེལ་བ་དེ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་ལས་ཉམས་པ་ལ་ཞུས་པ་ནས། གོས་རྙེད་ནས་ཞག་ལྔ་ན་སེམས་འཁྲུགས་པ་ན་དེའི་ཞག་བཅུ་གང་ནས་བགྲང་ཞུས་པ་ལས། རང་གི་སེམས་རྙེད་པ་ནས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ། ཁ་ཅིག་སྨྱོ་བ་སངས་མ་སངས་ཀྱི་བར་དུ་ཞག་བཅུ་འཆང་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་ཞག་ 2-2-65b གིས་ཆོད་པ་དགོས་སོ་ཞེས་འདོད་པ་ལ། དེ་ལྟར་ན་བསླབ་རྒྱུན་ཐ་དད་ལ་ཡང་ཞག་གིས་ཆོད་དགོས་པར་འགྱུར་བས་མྱོས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོད་པའོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མ་བཟང་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་ཚེས་གཅིག་གིས་སྔ་དྲོ་གོས་རྙེད་ནས་གུང་ལ་མྱོས་ནས་མཚན་མོའི་མཐའི་གོང་དུ་སྨྱོ་སངས་པ་དེ་ནས་ཞག་བཅུ་བར་མ་ཆད་དུ་བཅངས་པ་ལ་སྤང་བ་མི་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང་། ལན་ཅིག་སྨྱོས་པ་དེ་ལ། དེ་གཏན་སྐྱེ་མི་སྲིད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཡང་ངོས་ནི་བསྔོས་པ་དང་། རྣམ་བརྟགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཉམས་པར་མ་ཟད་ཅེས་སྦྱར་གྱི། རང་གི་ཉིད་ཉམས་པར་མ་ཟད་ཅེས་སྦྱར་བར་མི་བྱའོ། །རང་གི་ཉིད་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་གོས་སམ་སྣོད་ལ་སྨན་དེ་ཡོད་ན་དངོས་པོ་གཞན་ལས་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་དེ་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ། །ཁྱད་པར་ནི་དེ་ལྟ་བུ་སྟེ། གསུམ་པ་དེར་རིགས་མཐུན་པའོ། །འགྲེལ་པར་འཆང་བ་གཉིས་དང་། འཇོག་པ་དང་། ཞག་བདུན་པ་ཙམ་ལ་སྦྱར་བས་དོན་ལའང་ཞག་ཤན་འབྱུང་བ་ལ། དེར་བཞིར་ངེས་སོ། །སྔ་མ་ལ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པའི་ཞག་གི་རྒྱུན་མ་ཆད་པ་ཡོད་ན་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་དེ་འོང་བས་ཕྱི་མའི་ཞག་སྔ་མ་ལས་ལ

【現代漢語翻譯】因為已經捨棄了。解開握緊的拳頭，也並不一定需要依賴於他者。關於詢問他者是否可以作為依靠，經典中說這是犯戒的行為，指的是要考察這兩種情況。如果將被捨棄之物佈施給僧團、個人或其他對象，無論對方知不知道，無論是否送到對方處，此物都已脫離了自身。確定之後，就是已經分別了。它本身就已經脫離了自身。即使考察，如果考察了其他對象，也已經脫離了自身。『也』字的意思是，不僅不收回缽，而且通過佈施而脫離，通過分別也脫離，這是註釋的含義。與捨棄相關的共同之處有四種經典。『自己的』這個墮落之處，指的是必須具備作為組成部分的物品的捨墮之處。佈施和分別不僅使物品脫離自身，而且使後續的關聯也消失了，也就是連續性也喪失了。例如，某日在某日得到一件衣服，如果在五號佈施或分別，那麼即使第二天得到另一件衣服，也不會有之前那件衣服的痕跡，因為連續性已經喪失了。關於從自性中喪失，經典中說，從得到衣服開始，五天後心煩意亂，問從哪裡開始計算那十天，經典中說，從找回自己的心開始。有些人認為，如果像瘋癲未癒期間持有十天一樣，那麼必須以天數來間隔。如果那樣，即使是不同的學規，也必須以天數來間隔，所以說僅僅是瘋癲就足夠了，但前一種觀點更好。如果那樣，某日早上得到衣服，中午瘋癲，在夜晚結束之前恢復，那麼從那時起不間斷地持有十天，就不會犯捨墮。而且，一次瘋癲，也不可能永遠不會再發生。『也』字是連線『不僅喪失了佈施和分別的後續關聯』，而不是連線『不僅喪失了自己的』。如果自己的後續關聯的衣服或容器里有藥物，那麼從其他事物中產生後續關聯是必然的。不同之處在於這種情況，第三種情況是同類。註釋中將『持有』與『放置』和『第七天』聯繫起來，因此在意義上也產生了天數的痕跡，所以確定為四種。如果在前一種情況下，有通過自身力量產生的連續的天數，那麼在後一種情況下也會有，因此後一種情況的天數依賴於前一種情況。 because it has been abandoned. To release a clenched fist, it is not necessarily required to depend on another. Regarding asking another whether it can be relied upon, the sutras say that this is an act of transgression, referring to examining both situations. If what is to be abandoned is given to the Sangha (community), an individual, or another object, whether the recipient knows it or not, whether it is sent to the recipient or not, the object has separated from oneself. Once determined, it has been distinguished. It itself has separated from oneself. Even if examined, if other objects are examined, it has separated from oneself. The word 'also' means that not only is the bowl not taken back, but it is separated through giving, and also separated through distinction; this is the meaning of the commentary. The commonalities related to abandonment are four sutras. The 'own' in this place of transgression refers to the object in the place of abandonment that must have the component as a part. Giving and distinguishing not only cause the object to separate from oneself, but also cause the subsequent connection to disappear, that is, the continuity is lost. For example, if one obtains a garment on a certain day, and if one gives or distinguishes it on the fifth day, then even if one obtains another garment the next day, there will be no trace of the previous garment, because the continuity has been lost. Regarding loss from one's own nature, the sutras say that from the time of obtaining the garment, if one is mentally disturbed after five days, and one asks from where to count the ten days, the sutras say, 'From the time of regaining one's own mind.' Some people think that if it is like holding for ten days during the period when madness has not healed, then it must be separated by days. If that were the case, even different precepts would have to be separated by days, so it is said that madness alone is sufficient, but the former view is better. If that were the case, if one obtained a garment in the morning of a certain day, became mad at noon, and recovered from madness before the end of the night, then holding it continuously for ten days from then on would not result in abandonment. Moreover, once one is mad, it is also impossible that it will never happen again. The word 'also' connects 'not only has the subsequent connection of giving and distinguishing been lost', rather than connecting 'not only has one's own been lost'. If the medicine is in the garment or container of one's own subsequent connection, then the subsequent connection from other things is inevitable. The difference lies in this situation; the third situation is of the same kind. In the commentary, 'holding' is linked to 'placing' and 'the seventh day', so in meaning, there is also a trace of days, so it is determined to be four types. If in the former case, there is a continuous number of days generated by one's own power, then in the latter case there will also be, so the days in the latter case depend on the days in the former case.

【English Translation】 Because it has been abandoned. To release a clenched fist, it is not necessarily required to depend on another. Regarding asking another whether it can be relied upon, the sutras say that this is an act of transgression, referring to examining both situations. If what is to be abandoned is given to the Sangha (community), an individual, or another object, whether the recipient knows it or not, whether it is sent to the recipient or not, the object has separated from oneself. Once determined, it has been distinguished. It itself has separated from oneself. Even if examined, if other objects are examined, it has separated from oneself. The word 'also' means that not only is the bowl not taken back, but it is separated through giving, and also separated through distinction; this is the meaning of the commentary. The commonalities related to abandonment are four sutras. The 'own' in this place of transgression refers to the object in the place of abandonment that must have the component as a part. Giving and distinguishing not only cause the object to separate from oneself, but also cause the subsequent connection to disappear, that is, the continuity is lost. For example, if one obtains a garment on a certain day, and if one gives or distinguishes it on the fifth day, then even if one obtains another garment the next day, there will be no trace of the previous garment, because the continuity has been lost. Regarding loss from one's own nature, the sutras say that from the time of obtaining the garment, if one is mentally disturbed after five days, and one asks from where to count the ten days, the sutras say, 'From the time of regaining one's own mind.' Some people think that if it is like holding for ten days during the period when madness has not healed, then it must be separated by days. If that were the case, even different precepts would have to be separated by days, so it is said that madness alone is sufficient, but the former view is better. If that were the case, if one obtained a garment in the morning of a certain day, became mad at noon, and recovered from madness before the end of the night, then holding it continuously for ten days from then on would not result in abandonment. Moreover, once one is mad, it is also impossible that it will never happen again. The word 'also' connects 'not only has the subsequent connection of giving and distinguishing been lost', rather than connecting 'not only has one's own been lost'. If the medicine is in the garment or container of one's own subsequent connection, then the subsequent connection from other things is inevitable. The difference lies in this situation; the third situation is of the same kind. In the commentary, 'holding' is linked to 'placing' and 'the seventh day', so in meaning, there is also a trace of days, so it is determined to be four types. If in the former case, there is a continuous number of days generated by one's own power, then in the latter case there will also be, so the days in the latter case depend on the days in the former case.

ོགས་སུ་བགྲང་མི་དགོས་ཏེ། སྔ་མས་ཞག་བཅུ་འདས་ན་ཁྱིམ་ཡང་དེར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞག་བདུན་པ་ལ་ཁྱད་པར་མཛད་པ་ནི། རིགས་མཐུན་པ་ལའོ་ཞེས་ཏེ། བདུན་པ་ཙམ་དུ་རིགས་མཐུན་པས་མི་ཆོག་གི། མར་དང་། འབྲུ་མར་ལ་སོགས་པ་ལ་རྡེག་པར་བྱ་བྱེད་གཉིས་ཀ་མར་དང་འབྲུ་མར་སོགས་སུ་འདྲ་བ་ལ་རྗེསུ་ཞུགས་པ་དེ་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ། །བྱེ་བྲག་གིས་རིགས་མཐུན་དགོས་མི་དགོས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་འབྱུང་ཉེ་རིང་གིས་བཞག་ཅིང་འཇོག་པ་ལ་མི་མཚུངས་ཏེ། གོས་ཡོ་བྱད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། 2-2-66a འདི་ལུང་ལས་གསུངས་ཀྱང་ཚད་དེ་ལ་མར་རྙེད་ལ་ཞེས་དང་། འགྲེལ་པར་ཡང་བཤད་པས་མར་དུས་རུང་མིན་ནོ། །ཕྱིར་བཅོས་ཀྱི་ཐུན་མོང་ལ་མདོ་བཞིའོ། །གང་ལ་སྤང་བ་ནི། བསྙེན་རྫོགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དག་པ། ལྟ་བ་མཚན་མཐུན་པ་དང་ཐ་སྙད་གསུམ་ལྡན་ལུས་ཐ་མལ་དང་། ཤེས་པ་དང་ས་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་སྤངས་མ་སྤངས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པ་སྟེ་བརྒྱད་ལྡན་ནོ། །གང་གིས་སྤོང་བ་ནི། དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་གསོར་རུང་ཡན་ཆད་དང་ལྡན་པ། ལུས་ཐ་མལ་དང་། ཤེས་པ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ། གནས་ནས་མ་ཕྱུང་བ། དམན་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པ་སྟེ་ལྔ་ལྡན་ནོ། །གང་སྤང་བ་ནི། སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་བྱུང་བའམ། ལྟུང་བ་དེས་སྤང་བའི་ཤན་རྒྱབ་པ་དང་། ད་ལྟ་སྤང་འོས་སུ་ཡོད་པ་དེ་གཉིས་སོ། །དེའི་ཤན་རྡེག་བྱེད་ལ། སྤང་བ་དངོས་གཞི་རང་རྒྱུད་འབྲེལ་བ། ངོ་བོ་ཤེས་ཤིང་དྲན་ནུས་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །ལྟུང་བ་དེ་ཡོད་ན་ཞེས་སོ། །འདི་ལ་ལྟུང་བྱེད་དངོས་མིན་པའི་དེར་གཏོགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་། དངོས་གཞིའི་ཉེས་བྱས་རང་དབང་ཅན་བཅོས་པ་ལ་སྤངས་པ་དང་བྲལ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་མི་དགོས་པར་མངོན་ནོ། །བརྡེག་བྱ་ནི། ལྟུང་བ་དེའི་ཕྱི་ནས་རྙེད་པའི་ཡོ་བྱད་རང་གི་ཡིན་པ། གནས་སྐབས་དབང་བྱར་ཡོད་པ་སྟེ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་གཉིས་ནི་རྩ་འགྲེལ་ལས་གསལ་ལ། གསུམ་པ་དོན་གྱིས་ཐོབ་པའོ། །ཕལ་ཆེར་རུང་བ་དང་ཚད་དང་ལྡན་པ་ཟེར་རོ། །ཚད་ནི་ཆུང་བ་ཞེས་པ་ནི་གོས་ལ་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་སྤང་ལྟུང་གིས་སྤང་བར་བྱ་བ་ལ། སྣོད་དང་། ཟས་དང་། རིན་པོ་ཆེའང་ཡོད་པས་དེ་དག་གི་ཚད་ཅི་ཙམ་ཞེ་ན། གོས་ཀྱི་ལྟུང་བ་རྣམས་ལ་གོས་ཁྲུར་མ་ལོངས་པ་དང་། སྣོད་ལ་ཕུལ་དགུ་མི་ཤོང་བ་ 2-2-66b དང་། ཟས་ལ་ཁམ་དུ་མ་ལོངས་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་ལ་གོས་ཁྲུ་གང་རི་བ་རེ་མ་ལོངས་པ་ཟེར་རོ། །ཁྲུ་གང་བས་ཆུང་བ་ལ་འགྲེལ་པར་ཁྲུ་གང་ཁོར་ཡུག་པས་ཆུང་བ་ཞེས་སོགས་སོ། །དགེ་འདུན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ཡང་མི་དགོས་སོ། །འདི་ལ་ཡང་འགྲེལ་པར།དགེ་འདུན་མངའ་བ་གང་ཟག་གི་བདག་ཉིད་དུ་རིགསུ་བཅད་མ་བཅད་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་འཆང་འབྲལ་འཇོག་པའི་རྒྱུས་ལྟུང་བྱེད་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལ་ཐམས་ཅད་གང་ཟག་གི་དང་འདྲ་བར་བདག་གིར

【現代漢語翻譯】不需要計算之前的十天，因為過了十天，住所也會變成那樣。在第七天做出區分，是因為同類。僅僅在第七天相似是不夠的。對於酥油和油料等，打磨者和被打磨者都與酥油和油料等相似，這便是隨順生起。區分是否需要同類的理由在於生起的遠近，放置的方式也不同，因為衣服是主要用具。這段話出自經文，但也說在那個量上可以找到酥油。註釋中也說酥油是否合時宜。對於還凈的共同點有四種。所要捨棄的是：具足比丘戒清凈、見解一致、具足三種名稱、身體正常、意識和地界安住自性，以及捨棄與不捨棄的差別，即具足八種。以何捨棄：具足比丘戒可恢復、身體正常、意識安住自性、未被驅逐出境、是下劣之人，即具足五種。所捨棄之物：產生捨墮，或因墮落而留下捨棄的痕跡，以及現在應該捨棄的這兩種。其痕跡的打磨者：捨棄的真實本體與自身相連，能夠認識和憶念其本質，即三種。如果存在墮落。對於此，對於非墮落之物的相關行為，以及真實本體的罪過，自主進行改正，無需先行捨棄和分離。被打磨之物：從墮落之後獲得的用具是自己的，暫時可以支配，這三種中的前兩種在根本註釋中已經闡明，第三種是意義上獲得的。通常說是允許的和具足標準的。標準是小，這是指衣服。然而，對於因捨墮而應捨棄之物，也有器皿、食物和珍寶，那麼這些的標準是什麼呢？對於衣服的墮落，是沒有一件衣服可以穿的；對於器皿，是裝不下九捧；對於食物，是沒有一口可以吃的；對於珍寶，是沒有一件價值一件衣服的。比一件衣服小的，註釋中說是比一件衣服的周長小的等等。對於僧眾的物品，也不需要。對於此，註釋中說：僧眾所擁有的，在可以區分和不可區分的個人所有物中，對於前者，因為持有、分離和放置的原因，會產生墮落，因此，一切都像個人的一樣被認為是自己的。

【English Translation】 There is no need to count the previous ten days, because after ten days, the residence will also become like that. The distinction is made on the seventh day because of similarity. It is not enough to be similar only on the seventh day. For ghee and oil, etc., both the polisher and the polished are similar to ghee and oil, etc., which is the arising of following. The reason for distinguishing whether or not similarity is required lies in the distance of arising, and the way of placing is also different, because clothes are the main utensils. This passage is from the sutra, but it also says that ghee can be found at that amount. The commentary also says whether ghee is timely or not. There are four common points for purification. What is to be abandoned is: possessing pure Bhikshu vows, consistent views, possessing three names, normal body, consciousness and earth element abiding in their nature, and the difference between abandoning and not abandoning, which is possessing eight. By what is abandoned: possessing Bhikshu vows that can be restored, normal body, consciousness abiding in its nature, not being expelled from the country, being an inferior person, which is possessing five. What is abandoned: the occurrence of a Sanghadisesa, or the traces of abandonment left by the fall, and the two that should be abandoned now. The polisher of its traces: the real body of abandonment is connected to oneself, able to recognize and remember its essence, which is three. If there is a fall. For this, for the related actions of non-fallen objects, and the sins of the real body, correcting autonomously, without having to abandon and separate beforehand. What is polished: the utensils obtained after the fall are one's own, temporarily available for control, the first two of these three have been clarified in the root commentary, and the third is obtained in meaning. It is usually said to be permissible and meeting the standards. The standard is small, which refers to clothes. However, for what should be abandoned due to Sanghadisesa, there are also utensils, food, and treasures, so what are the standards for these? For the fall of clothes, there is not a single piece of clothing that can be worn; for utensils, it cannot hold nine handfuls; For food, there is not a single mouthful that can be eaten; for treasures, there is not a single piece worth a piece of clothing. Smaller than a piece of clothing, the commentary says it is smaller than the circumference of a piece of clothing, etc. For the belongings of the Sangha, it is also not needed. For this, the commentary says: In the personal belongings owned by the Sangha, in what can be distinguished and what cannot be distinguished, for the former, because of the reasons for holding, separating, and placing, a fall will occur, therefore, everything is considered one's own as if it were a person's.

་བྱ་བ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་ལ་གང་ཟག་གཞན་གྱི་དང་འདྲ་བར་བདག་གིར་བྱ་བ་མི་འབྱུང་བས་དེ་ལ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་མི་འབྱུང་ངོ་། །ཕྱི་མ་ལ་འགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་བྲལ་ན། ལྟུང་བྱེད་འབའ་ཞིག་བཤགས་ཀྱི། ཆོས་གོས་སྤང་མི་དགོས་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་རིས་སུ་བཅད་མ་བཅད་ལ། བཅད་མ་བཅད་ཀྱི་དགེ་འདུན་ཞེས་ཕྱོགས་རེ་བ་དང་། ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་ལ་ཆད་པ་དང་། གང་ཟག་གིས་དགོས་མ་དགོས་ལ་འདོད་པ་གཉིས་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མས་ནི་གཞི་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དང་། དགེ་འདུན་དབང་བ་ལ་དེ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་དང་། གང་ཟག་དང་འདྲ་བར་ཞེས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དགེ་འདུན་དབང་བའི་ཆོས་གོས་ལྟ་བུ་གང་ཟག་གིས་གཡར་ནས་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལྟ་བུ་དང་། སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་སྤྱིར་བཞག་པ་ལྟ་བུའོ། །འཆང་བ་དང་འཇོག་པ་འབྱུང་བ་ལ་ནི། རིས་སུ་གཅོད་པའི་གང་ཟག་དེ། དགེ་འདུན་དེའི་ནང་དུ་གཏོགས་དགོས་ལ། འབྲལ་བ་ལ་མི་དགོས་སོ། །ཆུང་བ་དང་དགེ་འདུན་གྱི་གཉིས་ནི་ཞུ་བ་ལས་སོ། །འདི་ལ་མེད་པ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་དང་། རིས་སུ་མ་བཅད་པ་ལ་འབྲལ་བས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའི་ལྟུང་བ་ནི་ཉི་མ་དེ་ཉིད་ལ་བཤགས་པས་འདག་གོ། གང་དུ་ 2-2-67a སྤང་བའི་གནས་ནི། བླ་གབ་ཐ་དད་པར་རོ་ཞེས་པ་ལ། དགེ་སློང་མའི་སོ་ཐར་ལས། གནས་ཐ་དད་པར་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། མཛོད་ནི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་ཉིད་དང་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། གནས་ཐ་དད་ཀྱང་གནས་གཅིག་ན་སྤངས་པའི་ཐ་སྙད་མེད་པའི་ཕྱིར། གནས་ཐ་དད་དུ་དགོས་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཡུན་ཇི་སྲིད་དུ་དགོས་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཡུན་ཇི་སྲིད་དུ་སྤངས་པ་ལ། སློང་བར་རིགས་པའི་ལྷག་པ་མི་སྦྱིན་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་ལ་རེག་པ་དང་། བྱིན་འཕྲོག་དང་གསོག་འཇོག་གི་སྤང་པའི་དངོས་པོ་ནི་གཏན་སྤངས་ཡིན་ལ། གཞན་རྣམས་ནི་རེ་རེའོ་ཞེས་འདོད་པ་ལ། དང་པོ་དང་མཐའ་མ་གཉིས་གཏན་དུ་སྤང་དགོས་ཀྱང་། ལྟུང་བ་འདག་པ་ལ་དེ་ལྟར་མི་དགོས་ཤིང་། རིན་པོ་ཆེ་ལ་གཏན་སྤངས་ཀྱང་མི་དགོས་པས། གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་གཉིས་གཏན་སྤངས་ཡིན་ལ། གཞན་རྣམས་ནི་ཞག་རེ་རེའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ་འཐད་པ་འདྲའོ། །དེ་གསུམ་གྱི་ཐུན་མོང་ནི་མདོ་གཅིག་གོ། འཆང་འབྲལ་འཇོག་གསུམ་མི་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ནི། སྲ་བརྐྱང་བཏིང་ནས་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་འཆང་འཇོག་གཉིས་མི་སྲིད་ལ། འབྲལ་བར་རང་གི་ཆོས་གོས་གསུམ་ལ་མི་སྲིད་པ་ཡིན་གྱི། ལར་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྲ་བརྐྱང་དང་འབྲལ་བ་བསྲུང་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལ་སུམ་ཅུ་ལས། འཆང་པ་ནི་ཡོད་ན་སོགསོ། །འདི་ལ་རང་གི་ཉིད་ཅེས་པ་ལ། རང་དབང་ཙམ་ལ་མི་བྱ་བར། རང་གིས་སྒོ་རིས་སུ་བཅད་པའི་དབང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དགེ་འདུན་གྱི་ཡང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ནི་གང་ཟག་དང་ཐུན་མོང་བ་ལ་ཡང་མཚོན་ནམ་དཔྱད

【現代漢語翻譯】因為行為的發生。對於後者，像其他人一樣，不會發生佔爲己有的行為，因此先前顯示的所有內容都不會發生。如果後者被'阿革'（藏文：འགས་，含義未知）加持後分離，只會懺悔墮罪，而不需要放棄袈裟，如是說。在此，關於是否劃分界限，以及是否劃分界限的僧團，即單方面的僧團和四方的僧團受到懲罰，以及個人是否需要，有兩種觀點，但都不是重點，因為前者沒有確定的基礎，並且僧團的權力被分為兩者，並且因為類似於個人。因此，比如僧團擁有的袈裟，就像個人借用並使用一樣，或者像未分開而共同擁有的那樣。對於持有和放置的發生，劃分界限的個人必須屬於該僧團，而分離則不需要。小者和僧團的兩者來自請求。對於像'沒有'這樣的情況，以及未劃分界限而發生分離的情況，所犯的墮罪在當天懺悔即可清凈。至於放棄的地方，在'遮蓋物不同'中，在比丘尼的戒律中說：'地方不同'，並且《俱舍論》中說：'屬於其中'，並且即使地方不同，也沒有放棄的說法，因此說需要地方不同。需要多久？對於放棄多久，不給予適合乞討的剩餘物，接觸珍寶，奪取和儲藏的放棄之物是永久放棄，而其他的則是一個個，這種觀點中，雖然最初和最後兩個需要永久放棄，但爲了清凈墮罪，不需要那樣，並且珍寶也不需要永久放棄，因此第三個和第四個是永久放棄，而其他的則是一個個，這樣說似乎更合理。這三者的共同點是一部經。對於不發生持有、分離、放置三種情況的方式，在未出現'堅硬、伸展、鋪設'之前，持有和放置兩種情況是不可能的，而分離對於自己的三件袈裟是不可能的，但並非根本不發生，因為需要保護'堅硬、伸展'和分離。對於不共同的情況，在三十條中，持有時，如果有等。在此，對於'自己的'，不應僅僅理解為自主，而應理解為自己劃分界限的權力，因為經中說'也是僧團的'。那麼，這是否也適用於個人和共同的情況呢？需要考慮。

【English Translation】 Because of the occurrence of actions. For the latter, like other individuals, the act of claiming ownership does not occur, so all that was previously shown does not occur. If the latter is blessed by 'Aggs' (Tibetan: འགས་, meaning unknown) and then separated, only the transgression is confessed, and there is no need to renounce the robes, as it is said. Here, regarding whether or not to demarcate boundaries, and whether or not the Sangha is demarcated, i.e., a one-sided Sangha and a Sangha of four directions being punished, and whether or not an individual needs it, there are two views, but neither is the point, because the former has no definite basis, and the power of the Sangha is divided into two, and because it is similar to an individual. Therefore, like the robes owned by the Sangha, it is like an individual borrowing and using them, or like owning them jointly without separating them. For the occurrence of holding and placing, the individual who demarcates the boundary must belong to that Sangha, but separation is not necessary. The smaller one and the two of the Sangha come from requests. For situations like 'non-existence,' and for transgressions that occur due to separation without demarcation, the transgression is purified by confessing it on the same day. As for the place of abandonment, in 'coverings are different,' in the Vinaya of Bhikshunis, it says, 'places are different,' and the Abhidharmakosha says, 'belonging to it,' and even if the places are different, there is no saying of abandonment, so it is said that different places are needed. How long is it needed? For how long is it abandoned, not giving the remainder suitable for begging, touching precious jewels, the objects of abandonment of seizing and hoarding are permanently abandoned, while the others are one by one, in this view, although the first and last two need to be permanently abandoned, it is not necessary to do so in order to purify the transgression, and precious jewels do not need to be permanently abandoned either, so the third and fourth are permanently abandoned, while the others are one by one, which seems more reasonable. The commonality of these three is one Sutra. Regarding the way in which the three situations of holding, separation, and placing do not occur, before 'hard, stretched, laid out' appears, the two situations of holding and placing are impossible, and separation is impossible for one's own three robes, but it is not that it does not occur at all, because it is necessary to protect 'hard, stretched' and separation. For the uncommon situation, in the thirty, when holding, if there is, etc. Here, for 'one's own,' it should not be understood merely as autonomy, but should be understood as the power of oneself demarcating the boundary, because the Sutra says 'also of the Sangha.' So, does this also apply to individual and common situations? It needs to be considered.

་པར་བྱའོ། །གོས་དང་ཚད་ནི་དངོས་སུ་གསལ་ལོ། །འོན་ཀྱང་འདིར་ 2-2-67b འཁོར་གསུམ་ཁེབས་པ་དགོས་པ་དང་། འཇོག་པ་ནས་ཁྲུ་གང་ལ་བསྐྱེད་པ་གཅིག་ཀྱང་བསྟན་པ་ནི། དང་པོ་ལ་འཆང་བ་མ་ཡིན་པ་འཇོག་པ་མི་སྲིད་པར་རིང་ཚད་དམ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཀར་འགྱུར་བ་སྲིད་པས་སྤྱི་ཚད་དམ་ཐུན་མོང་བའོ། །རུང་བ་ཡིན་པ་ལ། ཞུས་ནས་འབྲལ་བ་འབའ་ཞིག ཆ་གཉིས་བསྲེ་བ་གསུམ་ལ་མི་རུང་བ་གསུངས་བའི་རུང་མཐུན་དུ་བྱས་ན། གཞན་རྣམས་ལའང་རྒྱུ་རུང་བ་དང་། ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱང་རུང་བ་དགོས་ཏེ། ཐུན་རུང་དང་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རྫས་ཞེས་འབྱུང་བས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འཇོག་པ་དང་སློང་བར་རིགས་པའི་སྐབས་སུ་རྒྱུ་མི་རུང་བ་བཀག་པས་དེའི་རིགས་སུ་ཆུག་ཀྱང་། དཀར་པོ་ཉིད་ནི་ཞེས་པ་དང་། འཐག་པ་གཉིས་ལྟ་བུའི་གནས་ཀྱིས་ཁ་དོག་མི་རུང་བ་མི་དགོས་ལ་དབྱིབས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲའོ། །ལྷུང་བཟེད་ལྟ་བུ་ལ་ནི་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །གནས་སྐབས་དབང་བྱར་མེད་པ་གཞན་གྱི་སྣོད་དུ་ཚུད་པས་འབྱིན་པ་མེད་པ་ལྟ་བུ་ལ་རུང་བ་མེད་པས། དབང་བྱར་མེད་པ་ཟེར་ཏེ་འཐད་པ་འདྲའོ། །ཁ་ཅིག་དེ་ཡང་བསྔོས་པས་ཆོག་པས་དབང་བྱར་ཡོད་པའོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ། དེ་སྒྲུབ་མི་དགོས་པའམ་དགོས་ཀྱང་ཚོགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་དགོས་ན་མ་བྱིན་པ་བསྔོས་བསྒྱུར་གྱི་ཉེས་བྱས་དང་། བྱིན་ན་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་འཐད་ཅེས་ཟེར་རོ། །བྱིན་རླབས་དང་མ་འབྲེལ་བ་ནི། རྣམ་བརྟགས་ལ་སོགས་པའི་བྱིན་རླབས་མ་བྱས་པའོ། །བྱིན་རླབས་དང་བྲལ་ཡང་ལྟུང་བ་བསྐྱེད་པ་ཡོད་དེ། རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་དང་བཅས་པའོ། །འདི་ལ་འབྲེལ་བའི་བྱིན་རླབས་གང་ཡིན་པ་དང་། རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་དོན་དེ་དང་བཅས་པའི་བཅས་ལུགས་སོ། །དེ་ལ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ 2-2-68a འཆང་བ་འགེགས་པ་ལ་ནི་བྱིན་རླབས་གསུམ་གང་རུང་གིས་ཆོག་པས་མ་འབྲེལ་བ་ལའོ། །ཞེས་པར་ནི་དེ་གསུམ་གང་རུང་ངོ་། །འགྲེལ་པར་ཡང་། དེ་ལ་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བཤད་དོ། །འབྲེལ་ཡང་ཞེས་པ་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ཤན་མི་ཁེགས་ཀྱང་། རྣམ་བརྟགས་ཀྱིས་ཁེགས་པ་འདྲ་སྟེ། དེ་བྱས་ན་རང་གི་ཉིད་དང་འབྲལ་ཞིང་། འཆང་བ་ལ་དེ་དང་མ་བྲལ་བ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲེལ་པར། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་འབྲེལ་ཡང་ཞེས་སྤྱི་ཙམ་དུ་གསུངསོ། །ཡང་འགྲེལ་པར། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ན་དེའི་རང་གི་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་སྔ་ཕྱིས་གཉིས་རྙེད་པའི་སྔ་མ་བརླབས་ཤིང་། ཕྱི་མ་མ་བརླབས་ན་སྔ་མའི་ཤན་ཕྱི་མ་ལ་མི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་གསུངས་པ་ཡང་སྣང་བས་འདི་བརྟག་གོ། རྗེསུ་ཞུགས་པས་ནི་རྒྱུན་འབྲེལ་བ་ལ་གསུངས་ལ། དེའི་དོན་ཡང་ཞག་བཅུར་རྗེསུ་ཞུགས་པ་ཞེས་པ་དང་། འཆང་བ་ལྟ་བུ་ལ་ཞག་བཅུར་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་བཅངས་པའམ། འཆང་བ་ལ་བྱ

【現代漢語翻譯】要覆蓋三圈（指供養者、受供養者和供養物），並且從放置到一拃（約20釐米）的距離也進行了說明。第一種情況，如果不放置，就不可能持有，所以這是長度或非共同之處；第二種情況，兩者都可能改變，所以是共同的度量或共同之處。如果允許，僅僅是請求后給予，不允許混合兩個部分或三個部分，如果這樣做是允許的，那麼其他方面也需要是允許的，顏色和形狀也需要是允許的，因為有『共同允許和出家之物』的說法。在放置和乞討的情況下，因為禁止了不允許的物品，所以可以包括在其中，但是『僅僅是白色』，以及像編織物這樣的情況，不需要不允許的顏色，形狀也一樣。像缽這樣的東西，將在後面討論。在暫時無法控制的情況下，比如包含在其他容器中而無法取出，因為不允許，所以說無法控制，這似乎是合理的。有些人說，即使那樣，也可以通過奉獻來允許，所以是可以控制的。但是，如果不需要這樣做，或者即使需要，也需要通過僧團來完成，那麼就會犯下未經給予而奉獻的過失，如果已經給予，就會成為障礙，所以這是不合理的。未與加持相關的，是指未進行觀想等加持的。即使與加持分離，也會產生墮落，即隨行者。這裡，相關的加持是什麼，以及隨行的意義是什麼，以及隨行的方式是什麼？對於阻止自己持有，任何三種加持都可以，所以對於未相關的，是指那三種中的任何一種。註釋中也說：『對於觀想等』。『即使相關』，其他兩種無法消除影響，但觀想似乎可以消除影響，因為如果那樣做，就會與自己的本質分離，而持有需要不與自己的本質分離。註釋中籠統地說：『即使與加持相關』。註釋中還說：『因為加持，所以與自己的本質分離』，這似乎是說，如果前後兩者都被發現，前者被加持，後者未被加持，那麼前者的影響不會傳遞到後者，所以需要考察這一點。隨行是指與連續相關，其意義是指隨行十天，或者像持有一樣，連續不斷地持有十天，或者對於持有。 It is necessary to cover the three circles (referring to the giver, the receiver, and the offering), and the distance from placing to a span (about 20 centimeters) has also been explained. In the first case, if it is not placed, it is impossible to hold, so this is the length or non-commonality; in the second case, both may change, so it is a common measure or commonality. If it is allowed, it is only giving after requesting, and it is not allowed to mix two parts or three parts. If doing so is allowed, then other aspects also need to be allowed, and the color and shape also need to be allowed, because there is a saying of 'common allowance and monastic object'. In the case of placing and begging, because forbidden items are prohibited, they can be included in it, but 'only white', and in cases like woven fabrics, disallowed colors are not needed, and the shape is the same. Things like bowls will be discussed later. In a situation where one is temporarily out of control, such as being contained in another container and unable to be taken out, because it is not allowed, it is said to be out of control, which seems reasonable. Some people say that even so, it can be allowed by dedication, so it is controllable. However, if it is not necessary to do so, or even if it is necessary, it needs to be done through the Sangha, then the fault of dedicating without giving will be committed, and if it has been given, it will become an obstacle, so this is unreasonable. Not related to blessings refers to not having performed visualizations or other blessings. Even if separated from blessings, it will produce downfall, that is, the follower. Here, what is the related blessing, and what is the meaning of following, and what is the way of following? To prevent oneself from holding, any of the three blessings is sufficient, so for the unrelated, it refers to any of those three. The commentary also says: 'For visualization, etc.' 'Even if related', the other two cannot eliminate the influence, but visualization seems to be able to eliminate the influence, because if that is done, it will be separated from one's own essence, and holding requires not being separated from one's own essence. The commentary generally says: 'Even if related to blessings'. The commentary also says: 'Because of the blessing, it is separated from one's own essence', which seems to say that if both the former and the latter are found, the former is blessed and the latter is not blessed, then the influence of the former will not be transmitted to the latter, so this needs to be examined. Following refers to continuous connection, and its meaning is following for ten days, or like holding, holding continuously for ten days, or for holding.

【English Translation】 It is necessary to cover the three circles (referring to the giver, the receiver, and the offering), and the distance from placing to a span (about 20 centimeters) has also been explained. In the first case, if it is not placed, it is impossible to hold, so this is the length or non-commonality; in the second case, both may change, so it is a common measure or commonality. If it is allowed, it is only giving after requesting, and it is not allowed to mix two parts or three parts. If doing so is allowed, then other aspects also need to be allowed, and the color and shape also need to be allowed, because there is a saying of 'common allowance and monastic object'. In the case of placing and begging, because forbidden items are prohibited, they can be included in it, but 'only white', and in cases like woven fabrics, disallowed colors are not needed, and the shape is the same. Things like bowls will be discussed later. In a situation where one is temporarily out of control, such as being contained in another container and unable to be taken out, because it is not allowed, it is said to be out of control, which seems reasonable. Some people say that even so, it can be allowed by dedication, so it is controllable. However, if it is not necessary to do so, or even if it is necessary, it needs to be done through the Sangha, then the fault of dedicating without giving will be committed, and if it has been given, it will become an obstacle, so this is unreasonable. Not related to blessings refers to not having performed visualizations or other blessings. Even if separated from blessings, it will produce downfall, that is, the follower. Here, what is the related blessing, and what is the meaning of following, and what is the way of following? To prevent oneself from holding, any of the three blessings is sufficient, so for the unrelated, it refers to any of those three. The commentary also says: 'For visualization, etc.' 'Even if related', the other two cannot eliminate the influence, but visualization seems to be able to eliminate the influence, because if that is done, it will be separated from one's own essence, and holding requires not being separated from one's own essence. The commentary generally says: 'Even if related to blessings'. The commentary also says: 'Because of the blessing, it is separated from one's own essence', which seems to say that if both the former and the latter are found, the former is blessed and the latter is not blessed, then the influence of the former will not be transmitted to the latter, so this needs to be examined. Following refers to continuous connection, and its meaning is following for ten days, or like holding, holding continuously for ten days, or for holding. It is necessary to cover the three circles (referring to the giver, the receiver, and the offering), and the distance from placing to a span (about 20 centimeters) has also been explained. In the first case, if it is not placed, it is impossible to hold, so this is the length or non-commonality; in the second case, both may change, so it is a common measure or commonality. If it is allowed, it is only giving after requesting, and it is not allowed to mix two parts or three parts. If doing so is allowed, then other aspects also need to be allowed, and the color and shape also need to be allowed, because there is a saying of 'common allowance and monastic object'. In the case of placing and begging, because forbidden items are prohibited, they can be included in it, but 'only white', and in cases like woven fabrics, disallowed colors are not needed, and the shape is the same. Things like bowls will be discussed later. In a situation where one is temporarily out of control, such as being contained in another container and unable to be taken out, because it is not allowed, it is said to be out of control, which seems reasonable. Some people say that even so, it can be allowed by dedication, so it is controllable. However, if it is not necessary to do so, or even if it is necessary, it needs to be done through the Sangha, then the fault of dedicating without giving will be committed, and if it has been given, it will become an obstacle, so this is unreasonable. Not related to blessings refers to not having performed visualizations or other blessings. Even if separated from blessings, it will produce downfall, that is, the follower. Here, what is the related blessing, and what is the meaning of following, and what is the way of following? To prevent oneself from holding, any of the three blessings is sufficient, so for the unrelated, it refers to any of those three. The commentary also says: 'For visualization, etc.' 'Even if related', the other two cannot eliminate the influence, but visualization seems to be able to eliminate the influence, because if that is done, it will be separated from one's own essence, and holding requires not being separated from one's own essence. The commentary generally says: 'Even if related to blessings'. The commentary also says: 'Because of the blessing, it is separated from one's own essence', which seems to say that if both the former and the latter are found, the former is blessed and the latter is not blessed, then the influence of the former will not be transmitted to the latter, so this needs to be examined. Following refers to continuous connection, and its meaning is following for ten days, or like holding, holding continuously for ten days, or for holding.

འོ། །འོ་ན་ཞག་གིས་ཆོད་པའི་ཕྱིས་རྙེད་ལ་རྗེསུ་ཞུགས་པ་ཡོད་པར་ནི་འདོད་དགོས་ན་ཇི་ལྟར་རུང་ཞེ་ན། རང་གི་ཉིད་ཀྱི་རྗེསུ་ཞུགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་གོས་ནི་གཉིས་ཏེ། རང་ཉིད་ལས་བྱུང་བ་དང་། གཞན་ལས་བྱུང་བའོ་ཞེས་འགྲེལ་པར་གསུངས་པས། རང་གི་ངོས་ནས་བྱུང་བའི་རྗེསུ་ཞུགས་པ་མེད་ཀྱང་། གོས་གཞན་གྱི་ངོས་ནས་བྱུང་བའི་རྗེསུ་ཞུགས་པ་ཡོད་དོ། །གཞན་ལས་བྱུང་བའི་གོས་ཞེས་འབྱུང་བར་ནི། གོས་གཞན་ནས་བྱུང་བར་མི་སྦྱར་གྱི། རྗེསུ་ཞུགས་པ་གཞན་ལས་བྱུང་བར་གོ་བར་བྱའོ། །ཕྱི་མ་དེ་རང་གི་ངོས་ནས་ནི། སྔ་མས་ནི། ཞག་བཅུ་འདས་ཀྱང་ལྟུང་བ་མེད་པར་ 2-2-68b འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་པ་ཡང་དེ་ལ་དགོངས་སོ། །གོས་དང་ལྷུང་བཟེད་ལ་རྡེག་བྱེད་ནི་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པ་ཁོ་ནའོ། །བརྡེག་བྱ་ལ་བརླབས་མ་བརླབས་གཉིས་ཀ་ཡོད་ལ། དེ་ལ་ཞག་ཤན་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་མིན་གྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་མ་བརླབས་པ་ལ་བརྡེག་པ་ལ་རྡེག་བྱད་དང་བར་དུ་ཞག་གིས་ངེས་པར་ཆོད་དགོས་ཏེ། མ་ཆོད་ན་ཤན་མི་ལྟོས་པར་སྤང་བ་བསྐྱེད་པས་སོ། །བརླབས་པ་ལ་བརྡེག་པ་ལ་ནི་ཞག་གིས་ཆོད་པ་དང་། མ་ཆོད་པར་ཉི་མ་གཅིག་ལ་རྙེད་པ་དང་། དེ་ལ་ཡང་དུས་རིམ་གྱིས་སམ། ཅིག་ཆར་དུ་རྙེད་པ་ཡོད་དོ། །མདོར་ན་ཤན་བརྡེག་བྱ་ལ་ནི་རང་རང་གིས་མཐའི་ཞག་མ་འདས་ན། ཞག་མང་ཉུང་གིས་ཆེད་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །སྨན་ལ་ནི་གཉིས་ཀ་བྱིན་རླབས་ཅན་ཡིན་པས། རྡེག་བྱེད་དང་བར་དུ་ཞག་གིས་ཆོད་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མིན་ན་འདི་ལ་བྱིན་རླབས་ཅན་དང་། རང་སྟོབས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་མི་འགལ་བས། གཉིས་ཀ་ལས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་བདུན་རེ་འདའ་བས་ཤན་ལ་ལྟོས་པའི་དོན་མེད་དོ། །གོས་དང་སྣོད་ལ་མ་བརླབས་པས། ཞག་གིས་མ་ཆོད་པའི་བརླབས་པ་ལ་རྡེག་པ་ལ་ཞག་མ་ལོན་པར་བྱས་པ་མེད་པས་ཞག་ཤན་མིན་ཀྱང་ལྟུང་ཤན་ནོ་ཞེས་རྒྱ་ཟེར་རོ། །དེས་ཞག་ལོན་པ་རྣམས་རང་གི་ངོས་ནས་ལྟུང་པའི་ཞག་མིན་ཡང་། ལར་ལྟུང་བ་བསྐྱེད་པའི་ཞག་ཏུ་བཞག་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་ཤན་སྟོབསུ་འགྱུར་བས་ཞག་ཤན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཞག་གིས་ཤན་གྱི་བསྐྱེད་པའི་ལྟུང་ཤན་དང་། ལྟུང་ཤན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་སྤང་ཤན་གཉིས་ཡིན་ནོ། །རྩ་འགྲེལ་ལས། ཞག་ཤན་དང་སྤང་ཤན་གྱི་ཐ་སྙད་མཛད་པར་ཤན་ 2-2-69a ཙམ་ཞིག་གསུང་མོད། དོན་མི་འཐད་པ་མེད་པ་འདྲའོ། །གཞན་ནས་བྱུང་བའི་གོས་ཕྱིས་རྙེད་པ་བྱིན་རླབས་ཅན། རང་གི་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་དང་བཅངས་པ་འདི་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་གོས་སྔར་རྙེད་པ་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པ། རང་གི་ཉིད་ཀྱི་རྗེསུ་ཞུགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡོད་ན། སྔ་མའི་དེའི་ཤན་ཚུན་ཆོད་ནས་ཏེ་ཞག་བཅུར་བགྲང་བ་འདས་ན། ཕྱི་མ་ལ་ཡང་འཆང་སྤང་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །སྔར་གྱི་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཁ་བསྐང་བ་ལ་རེ་བ་མེད་པ་ཞེས་ཟེར་

【現代漢語翻譯】那麼，如果必須承認存在超過期限后獲得的物品的隨行物，那該如何理解呢？註釋中說，『屬於自己的隨行物包括兩種袈裟：一種是自己產生的，另一種是他人產生的。』因此，即使沒有自己產生的隨行物，也有其他袈裟產生的隨行物。所謂『他人產生的袈裟』，並非指從其他袈裟產生，而是理解為隨行物由他人產生。後者從自身角度來看，前者則說明即使過了十天也沒有墮落，註釋也是基於此意。袈裟和缽的觸擊物僅僅是未加持的。觸擊物有加持和未加持兩種，並以此區分是否存在特殊期限。也就是說，對於未加持的觸擊物，觸擊物和中間必須有期限的間隔，否則會因不顧期限而產生捨棄。對於加持的觸擊物，無論是否有期限的間隔，只要在一天內獲得，並且無論是以漸進方式還是同時獲得，都是可以的。總之，對於觸擊物而言，只要各自的最終期限未過，期限的長短就沒有區別。對於藥物而言，由於兩者都是加持過的，觸擊物和中間必須有期限的間隔，否則，加持和自身力量的產生並不矛盾，兩者都因自身力量而超過七天，因此沒有必要考慮期限。對於袈裟和容器，由於未加持，觸擊未加持的加持物，如果沒有超過期限，就不會被視為沒有期限，因此即使不是期限的界限，也是墮落的界限，這是རྒྱ་（རྒྱ་，梵文天城體未知，梵文羅馬擬音未知，漢語字面意思：རྒྱ་）的說法。因此，超過期限的物品，即使從自身角度來看不是墮落的期限，也必須被視為產生墮落的期限，此時界限的力量會改變，因此是期限的界限。因此，存在期限產生界限的墮落界限，以及墮落界限產生的捨棄界限這兩種。根本註釋中，雖然只提到了期限界限和捨棄界限的術語，但意思似乎沒有不妥之處。他人產生的袈裟，後來獲得的加持物，以及自己擁有的隨行物和持有物，如果存在除此之外的先前獲得的未加持的袈裟，以及自己擁有的隨行物，那麼，如果前者的界限已經結束，即超過了十天，那麼後者也會發生持有和捨棄。據說，沒有必要在先前的部分上新增內容。

【English Translation】 So, how should it be understood if it must be admitted that there is an accompaniment of items acquired after the expiration of the deadline? The commentary states, 'The accompanying robes belonging to oneself are of two types: one arising from oneself and the other arising from others.' Therefore, even if there is no accompaniment arising from oneself, there is an accompaniment arising from other robes. The so-called 'robe arising from others' does not mean arising from other robes, but rather understanding the accompaniment as arising from others. The latter, from one's own perspective, while the former explains that even after ten days, there is no downfall, and the commentary is based on this meaning. The touching objects of robes and bowls are only those that are unblessed. There are both blessed and unblessed touching objects, and the distinction of whether or not there is a special deadline is made based on this. That is, for unblessed touching objects, there must be a deadline interval between the touching object and the middle, otherwise, abandoning without regard to the deadline will arise. For blessed touching objects, whether or not there is a deadline interval, as long as it is acquired within one day, and whether it is acquired gradually or simultaneously, it is permissible. In short, for touching objects, as long as their respective final deadlines have not passed, there is no difference in the length of the deadline. For medicine, since both are blessed, there must be a deadline interval between the touching object and the middle, otherwise, the arising of blessing and one's own power is not contradictory, and both exceed seven days due to one's own power, so there is no need to consider the deadline. For robes and containers, since they are unblessed, touching a blessed object without exceeding the deadline is not considered without a deadline, so even if it is not a deadline boundary, it is a boundary of downfall, this is what རྒྱ་（རྒྱ་，梵文天城體未知，梵文羅馬擬音未知，漢語字面意思：རྒྱ་）says. Therefore, items that have exceeded the deadline, even if they are not the deadline of downfall from one's own perspective, must be regarded as the deadline for generating downfall, and at this time, the power of the boundary will change, so it is a deadline boundary. Therefore, there are two types: the downfall boundary generated by the deadline boundary, and the abandonment boundary generated by the downfall boundary. In the root commentary, although only the terms deadline boundary and abandonment boundary are mentioned, the meaning seems to have no impropriety. A robe arising from others, a blessed object acquired later, and one's own accompanying and holding items, if there is an unblessed robe acquired earlier other than that, and one's own accompanying items, then, if the boundary of the former has ended, that is, it has exceeded ten days, then holding and abandoning will also occur in the latter. It is said that there is no need to add content to the previous parts.

བ་ནི།འཁོར་གསུམ་ཁེབས་པ་ལ་རེ་རུང་འཆང་སྤང་བསྐྱེད་པས་ཁྲུ་གང་བ་དང་སྦྱར་རོ། །ཡན་ལག་དང་པོ་དྲུག་འཇོག་པ་ལའང་མཚུངས་ལ། གོས་མ་གཏོགས་པ་ལྷུང་བཟེད་འཆང་བ་ལའང་འདྲའོ། །མདོ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཞུས་པ་ལས་ཏེ། དེའི་ཆོས་གོས་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་རྒྱུན་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། ཞེས་པས་སྔར་རྙེད་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་ལ། བཅུ་པའི་ཉིན་མོ་བར་བཅངས་པ་བསྟན་ལ། ཆོས་གོས་འབྱུང་བ་དེ་ཞག་བཅུ་པོ་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ནི། བཅུ་པ་ལ་གསར་དུ་རྙེད་པ་ལ་བྱིན་རླབས་བྱས་པ་བསྟན་ནོ། །དེ་དང་བཅུ་པའི་མཐའ་འདས་པར་བྲལ་ན་གོས་དེ་ཤན་གྱི་དབང་གིས་ཞག་བཅུ་འདས་པ་དང་ཞག་གཅིག་བྲལ་བ་སྤང་བ་གཉིས་ཀའོ། །འབྲས་བ་ལ་གཉིས་ལས། ཞར་བྱུང་ལ་གསུམ་ལས་གདིང་བ་དང་འབྲེལ་བའི་བསླབ་བྱ་ནི་མདོ་སྡེ་ཕྲན་ཚེགས་ལས་སོ། །གདིང་བ་ནི་བྱིན་རླབས་ཅན་ནོ། །མ་འབྱོར་བའི་དུས་ནི་བར་ཆད་ཀྱི་དབང་གིས་ཕྱིར་བཟློག་པའི་དུས་སོ། །ཕྱིར་འོང་བའི་བསམ་པས་སོང་བ་ན་ནམ་སྤྲོས་པར་གྱུར་ན་དེ་ཉིད་དུ་གནས་པས་ཆོག་པ་དང་། གདེང་བ་གཡར་བ་ལའང་། འདིངས་པ་ 2-2-69b ཙམ་བྱེད་ཀྱི་སྔ་མའི་བྱིན་རླབས་འདོན་འཇུག་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་འབྲལ་བའི་ཉེས་པ་མེད་དོ། །རས་ཆེན་དང་སྣམ་སྦྱར་དང་འབྲེལ་བ་ལ་མདོ་བཞི་དང་གསུམ་མོ། །རས་ཆེན་དང་སྣམ་སྦྱར་གཉིས་ཀ་ལ་དགེ་སློང་དང་། སྒོ་གླེགས་གཉིས་ཀ་མེད་པར་བཞག་ན་ཉེས་བྱས་དང་། གང་རུང་རེ་རེ་མེད་པར་ནི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོ་དང་། སྣམ་སྦྱར་ལ་ཆར་འབབ་པ་སོགས་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །རས་ཆེན་ལ་ཆུ་ཀླུང་ལ་ཟམ་པ་བརྟན་པོ་ཡོད་ན། མ་ཁྱེར་ཡང་ཉེས་པ་ནི་སྣམ་སྦྱར་འཁྱེར་བ་ལ་སྦྱར་དུ་རུང་བ་འདྲ་ལ། སྣམ་སྦྱར་ལ་དགེ་སློང་དང་། སྒོ་གླེགས་གཉིས་ཀ་མེད་ཀྱང་། མ་རྫོགས་པ་ལ་འཚོལ་བ་རུང་བར་གསུངས་པ་རས་ཆེན་ལ་ཡང་སྦྱར་རུང་ངམ་སྙམ་མོ། །དགེ་སློང་དང་བཅས་པ་ཞེས་པའི་གཞུང་ལ་འཇོག་པར་སྲུང་བྱེད་དགེ་སློང་དང་། སྡོམ་བྱེད་སྒོ་གླེགས་དང་བཅས་པའི་གནས་མེད་ཅིང་ཁྱེར་བའི་ལམ་དུ་ཆར་འབབ་པ་སོགས་མེད་ན་དམིགས་བསལ་གཉིས་མ་གཏོགས་པ། སྣམ་སྦྱར་མེད་པར་འགྲོ་བར་མི་བྱའོ། །ཞེས་ཟེར་བའི་ལྟར་ན། གནང་བ་སྦྱིན་པ་དང་། སྲ་བརྐྱང་བཏིང་བས་དགེ་སློང་སོགས་མེད་པའི་ཚེ་སྣམ་སྦྱར་མེད་པར་འགྲོར་རུང་བར་འདོད་དགོས་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། དགེ་སློང་དང་སྒོ་གླེགས་མེད་པའི་ཉེས་དམིགས་ནི་དེ་གཉིས་ཡིན་མིན་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འགྲེལ་པས་མཛད་པ་ལྟར་བྱ་དགོས་པ་འདི་ལྟར་སྦྱར་རོ། །འཇོག་པར་དགེ་སློང་སོགས་མེད་ཅིང་ལམ་དུ་ཆར་འབབ་པ་སོགས་མེད་ན་དམིགས་བསལ་གཉིས་ཡིན་མིན་གང་གིས་ཀྱང་སྣམ་སྦྱར་མ་ཁྱེར་བར་འགྲོར་མི་རུང་ངོ་། །རྐྱེན་དེ་ལྟ་བུ་མེད་ན་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །འོ་ན་འཇོག་པར་དགེ་སློང་དང་སྒོ་གླེགས་ཡོད་ན་སྣ

【現代漢語翻譯】至於放置衣物，如果能通過持有和捨棄來覆蓋三界，就與一拃長（khru gang ba）的距離相結合。放置前六支（yan lag dang po drug）的方法也相同。除了缽之外，持有其他物品也類似。《律經》（mdo phyi ma gnyis zhus pa）中說：『它的法衣是持續不斷的。』這意味著先前獲得的衣物沒有經過加持，並且顯示了在十齋日（bcu pa'i nyin mo）期間持有它。如果法衣的出現經過了十天的加持，那麼就表明在十齋日新獲得的衣物也需要加持。如果超過了十齋日的期限，那麼離開這件衣物，無論是超過十天還是離開一天，都屬於捨棄。在《俱舍論》（'bras ba la gnyis）中，有兩類；在附帶的情況下，有三類；與坐墊（gding ba）相關的教義來自《雜事經》（mdo sde phran tshegs）。坐墊是具有加持的。未獲得的時候，由於障礙的原因，是退回的時候。如果帶著返回的想法離開，無論何時顯現，都可以安住於此，並且借用坐墊時，只需進行簡單的鋪設，不需要進行之前的加持和移除，因此沒有離開的過失。與大布（ras chen）和縫綴衣（snam sbyar）相關的內容來自四部律和三部律。對於大布和縫綴衣，如果比丘（dge slong）和門閂（sgo glegs）都沒有，就會犯輕罪（nyes byas）；如果缺少其中任何一個，就會犯小輕罪（nyes byas phra mo）。縫綴衣被雨淋濕等情況，會犯輕罪。如果大布在河流上作為堅固的橋樑，即使沒有攜帶，也沒有罪過，這似乎可以類比于攜帶縫綴衣的情況。對於縫綴衣，即使沒有比丘和門閂，如果是不圓滿的比丘，允許尋找，那麼大布也可以類比嗎？如果按照『與比丘一起』的說法，在放置的地方沒有守護的比丘和封閉的門閂，並且在攜帶的路上沒有下雨等情況，除了兩種特殊情況外，不應該不帶縫綴衣行走。按照這種說法，如果通過給予許可和鋪設，在沒有比丘等的情況下，允許不帶縫綴衣行走，那麼這是不允許的，因為沒有比丘和門閂的過失，與是否存在這兩者沒有區別。因此，應該按照註釋書（'grel pas）的解釋進行類比。在放置的地方沒有比丘等，並且在路上沒有下雨等情況，無論是否存在兩種特殊情況，都不允許不攜帶縫綴衣行走。這就是『如果沒有這樣的情況』的意思。那麼，如果在放置的地方有比丘和門閂，是否可以不帶縫綴衣呢？ Regarding the placement of robes, if one can generate holding and discarding that covers the three realms, it should be combined with a 'khru gang ba' (a span). It is similar for placing the first six limbs. It is also similar for holding things other than the alms bowl. It is said in the Vinaya Sutras: 'Its Dharma robes are continuous.' This means that robes acquired earlier have not been blessed, and it shows that they are held during the ten-day period. If the appearance of the Dharma robes has been blessed for ten days, then it shows that the newly acquired robes on the tenth day have been blessed. If one separates from that robe after the end of the tenth day, then separating from that robe, whether it is more than ten days or one day, is considered abandonment. In the Abhidharmakosha, there are two types; in incidental cases, there are three types; the precepts related to the mat come from the Miscellaneous Sutras. The mat is blessed. The time when it is not available is the time of reversal due to obstacles. If one leaves with the intention of returning, whenever it appears, it is sufficient to stay there, and when borrowing a mat, there is no fault of separation because only a simple spreading is done, and there is no need to remove the previous blessing. The content related to the large cloth and the patched robe comes from the four Vinayas and the three Vinayas. For both the large cloth and the patched robe, if there is neither a monk nor a door latch, a minor offense is committed; if either one is missing, a small minor offense is committed. If the patched robe is rained on, etc., a minor offense is committed. If the large cloth serves as a sturdy bridge over a river, even if it is not carried, there is no fault, which seems to be analogous to carrying the patched robe. For the patched robe, even if there is neither a monk nor a door latch, if it is an incomplete monk, it is permissible to search, so can the large cloth be analogous? According to the statement 'with a monk,' if there is no place with a protecting monk and a closing door latch, and there is no rain, etc., on the way to carry it, except for two special cases, one should not go without carrying the patched robe. According to this, if permission is given and spreading is done, and there is no monk, etc., it is permissible to go without the patched robe, then this is not permissible, because the fault of not having a monk and a door latch is no different whether those two are present or not. Therefore, it is necessary to follow the commentary and apply it in this way. If there is no monk, etc., at the place of placement, and there is no rain, etc., on the way, regardless of whether the two special cases are present or not, it is not permissible to go without carrying the patched robe. This is the meaning of 'if there is no such condition.' Then, if there is a monk and a door latch at the place of placement, is it permissible to go without the patched robe?

【English Translation】 Regarding the placement of robes, if one can generate holding and discarding that covers the three realms, it should be combined with a 'khru gang ba' (a span). It is similar for placing the first six limbs. It is also similar for holding things other than the alms bowl. It is said in the Vinaya Sutras: 'Its Dharma robes are continuous.' This means that robes acquired earlier have not been blessed, and it shows that they are held during the ten-day period. If the appearance of the Dharma robes has been blessed for ten days, then it shows that the newly acquired robes on the tenth day have been blessed. If one separates from that robe after the end of the tenth day, then separating from that robe, whether it is more than ten days or one day, is considered abandonment. In the Abhidharmakosha, there are two types; in incidental cases, there are three types; the precepts related to the mat come from the Miscellaneous Sutras. The mat is blessed. The time when it is not available is the time of reversal due to obstacles. If one leaves with the intention of returning, whenever it appears, it is sufficient to stay there, and when borrowing a mat, there is no fault of separation because only a simple spreading is done, and there is no need to remove the previous blessing. The content related to the large cloth and the patched robe comes from the four Vinayas and the three Vinayas. For both the large cloth and the patched robe, if there is neither a monk nor a door latch, a minor offense is committed; if either one is missing, a small minor offense is committed. If the patched robe is rained on, etc., a minor offense is committed. If the large cloth serves as a sturdy bridge over a river, even if it is not carried, there is no fault, which seems to be analogous to carrying the patched robe. For the patched robe, even if there is neither a monk nor a door latch, if it is an incomplete monk, it is permissible to search, so can the large cloth be analogous? According to the statement 'with a monk,' if there is no place with a protecting monk and a closing door latch, and there is no rain, etc., on the way to carry it, except for two special cases, one should not go without carrying the patched robe. According to this, if permission is given and spreading is done, and there is no monk, etc., it is permissible to go without the patched robe, then this is not permissible, because the fault of not having a monk and a door latch is no different whether those two are present or not. Therefore, it is necessary to follow the commentary and apply it in this way. If there is no monk, etc., at the place of placement, and there is no rain, etc., on the way, regardless of whether the two special cases are present or not, it is not permissible to go without carrying the patched robe. This is the meaning of 'if there is no such condition.' Then, if there is a monk and a door latch at the place of placement, is it permissible to go without the patched robe? Regarding the placement of robes, if one can generate holding and discarding that covers the three realms, it should be combined with a 'khru gang ba' (a span). It is similar for placing the first six limbs. It is also similar for holding things other than the alms bowl. It is said in the Vinaya Sutras: 'Its Dharma robes are continuous.' This means that robes acquired earlier have not been blessed, and it shows that they are held during the ten-day period. If the appearance of the Dharma robes has been blessed for ten days, then it shows that the newly acquired robes on the tenth day have been blessed. If one separates from that robe after the end of the tenth day, then separating from that robe, whether it is more than ten days or one day, is considered abandonment. In the Abhidharmakosha, there are two types; in incidental cases, there are three types; the precepts related to the mat come from the Miscellaneous Sutras. The mat is blessed. The time when it is not available is the time of reversal due to obstacles. If one leaves with the intention of returning, whenever it appears, it is sufficient to stay there, and when borrowing a mat, there is no fault of separation because only a simple spreading is done, and there is no need to remove the previous blessing. The content related to the large cloth and the patched robe comes from the four Vinayas and the three Vinayas. For both the large cloth and the patched robe, if there is neither a monk nor a door latch, a minor offense is committed; if either one is missing, a small minor offense is committed. If the patched robe is rained on, etc., a minor offense is committed. If the large cloth serves as a sturdy bridge over a river, even if it is not carried, there is no fault, which seems to be analogous to carrying the patched robe. For the patched robe, even if there is neither a monk nor a door latch, if it is an incomplete monk, it is permissible to search, so can the large cloth be analogous? According to the statement 'with a monk,' if there is no place with a protecting monk and a closing door latch, and there is no rain, etc., on the way to carry it, except for two special cases, one should not go without carrying the patched robe. According to this, if permission is given and spreading is done, and there is no monk, etc., it is permissible to go without the patched robe, then this is not permissible, because the fault of not having a monk and a door latch is no different whether those two are present or not. Therefore, it is necessary to follow the commentary and apply it in this way. If there is no monk, etc., at the place of placement, and there is no rain, etc., on the way, regardless of whether the two special cases are present or not, it is not permissible to go without carrying the patched robe. This is the meaning of 'if there is no such condition.' Then, if there is a monk and a door latch at the place of placement, is it permissible to go without the patched robe?

མ་སྦྱར་མེད་པར་འགྲོར་རུང་ངམ་སྙམ་ན། 2-2-70a དེ་གཉིས་ཡོད་ནའང་དམིགས་བསལ་གཉིས་མ་གཏོགས་པས་སྣམ་སྦྱར་མེད་པར་འགྲོ་བར་མི་རུང་ངོ་། །དམིགས་བསལ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་དེའི་ཚེ་སྣམ་སྦྱར་མེད་པར་འགྲོར་རུང་ངོ་། །རྐྱེན་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་ན་ཡང་། གནང་བ་མ་བྱིན་པ་དང་། སྲ་བརྐྱང་མ་བཏིང་བས་སྣམ་སྦྱར་མེད་པར་གར་ཡང་འགྲོ་བར་མི་བྱའོ། །ཞེས་རྐྱེན་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་པ་ལ་དམིགས་བསལ་མཛད་དོ། །འོ་ན་འགྲེལ་པ་ལས། དགེ་སློང་དང་བཅས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དག་ཡོད་ན་ནི་སྣམ་སྦྱར་དེ་མེད་པར་འགྲོ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཆར་འབབ་པ་སོགས་མེད་ཅིང་། དགེ་སློང་སོགས་དང་བཅས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། སྔ་མ་ནི་ཆར་འབབ་སོགས་དང་། དགེ་སློང་སོགས་ཡོད་པ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་ཇི་ལྟར་མི་འགལ། དེ་ལྟར་ན་དགེ་སློང་སོགས་མེད་ན་ནི་བཞག་ཏུ་མི་རུང་ལ། ཆར་འབབ་པ་སོགས་ཡོད་པ་ནི། འཁྱེར་དུ་མི་རུང་ངོ་། །གཉིས་ཀར་གྱུར་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། དགག་བྱ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་བརྡེག་གོ། འོ་ན་ཆར་འབབ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་དང་ལྡན་པས་སྣམ་སྦྱར་ནི་བཞག་ལ། གྲོང་གཞན་དུ་འགྲོ་དགོས་པ་བྱུང་ཞིང་ཉི་མ་དེ་ཉིད་ལ་ཕྱིར་འོང་མི་ནུས་པར། མཐོང་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་སྙམ་ན་གནསུ་ཕྱིན་པར་མི་འགྱུར་ན། ཆོས་གོས་སྣམ་སྦྱར་གྱི་བྱིན་རླབས་ཕྱུང་སྟེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་ཆོ་གའམ་རྣམ་པ་སྟེ་ཐབས་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་བརླབ་ཅེ་ན། རབ་བྱུང་དུ་མ་ཟད་ཁྱིམ་པ་ཡན་ཆད་ཀྱི་གོས་སམ། རང་གིར་མ་ཟད་གཞན་ལས་གཡར་བ་ལ་ཡང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། །གཞུང་འདིས་ཕྱིར་འོང་བའི་བློས་སོང་ནས་མ་འཁོར་ན་སྣམ་སྦྱར་གྱི་བྱིན་རླབས་ཡིད་ཀྱིས་ཕྱུང་ནས་གཞན་ལ་རློབ་པ་ཙམ་བསྟན་པར་འདོད་ 2-2-70b པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འགྲོ་བའི་དུས་ན་འཇོག་པ་ལ་དགག་བྱ་ཡོད་ན་འོང་འདོད་ཡོད་ཀྱང་འཁྱེར་དགོས་ལ། དགག་བྱ་མེད་པའི་ཚེ་ཁྱེར་བ་ལ་དགག་བྱ་མེད་ན་འཁྱེར་དགོས་ཤིང་། ཡོད་ན་ཕྱིར་འོང་བའི་བློས་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འགྲེལ་པར། ཆར་འབབ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྣམ་སྦྱར་མེད་པར་གྲོང་གཞན་དུ་འགྲོ་ཞིང་། ཉི་མ་དེ་ཉིད་ལ་ཕྱིར་འོང་བར་མི་ནུས་ན་དེའི་ཚེ་དེས་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེས་འགྲོ་ཞིང་ཞེས་པ་དང་། ཕྱིར་འོང་བར་མི་ནུས་ན། ཞེས་གསུངས་ཀྱི་མ་ནུས་ན་ཞེས་མ་གསུངས་པ་དང་། རྩ་བར་ཕྱིན་པར་མི་འགྱུར་ན་ཞེས་གསུངས་ཀྱི། མ་གྱུར་ན་ཞེས་མ་གསུངས་ལ། གདིང་བ་ལ་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་འོང་བའི་བློ་ཡོད་ན་དང་མེད་ན་གང་ཡང་མ་གསུངས་པས་གནས་གཞན་དུ་འགྲོ་བའི་ཚེ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མིན་ན་བཞག་ན་དགག་བྱ་མེད་ཅིང་ཆར་འབབ་པ་སོགས་ཀྱི་ཚེ་ཁྱེར་ན་ཉེས་པ་ཡོད་པས་བཞག་ནི་དགོས་ལ་འགྲོ་དགོས་པ་ཡང་བྱུང་ཞིང་ཉི་མ་དེ་ཉིད་ལ་ཕྱིར་བཟློག་མི་ནུས་པར་མཐོང་ན་ཇི་ལྟར་བྱ

【現代漢語翻譯】如果認為不帶僧裙（藏文：སྣམ་སྦྱར།，nam-sbyar，梵文：saṃghāṭī，梵文羅馬擬音：samghati，漢語字面意思：僧伽胝）也可以出行嗎？即使有那兩種情況，除了兩種特殊情況外，不帶僧裙是不允許出行的。在兩種特殊情況下，那時可以不帶僧裙出行。即使有那樣的因緣，未經允許和未鋪設坐墊，也不應不帶僧裙隨意出行。因此，對於存在那樣因緣的情況，作了特殊規定。那麼，如果《釋論》中說：『如果有比丘等，不帶僧裙出行就沒有罪過。』這又該如何解釋呢？這是指沒有下雨等情況，並且有比丘等在場的情況。而前者是指有下雨等情況，並且有比丘等在場的情況。否則，怎麼會沒有矛盾呢？這樣說來，如果沒有比丘等在場，就不能放下僧裙；如果有下雨等情況，就不能攜帶僧裙。如果兩者都有，該怎麼辦呢？要區分兩種遮止的情況。那麼，如果因為有下雨等因緣而放下了僧裙，又必須去其他村莊，並且無法在當天返回，看到這種情況該怎麼辦呢？如果不會因此成為破戒者，那麼取出法衣僧裙的加持力，進行加持，這是一種儀式或方式，即一種方法。加持什麼呢？不僅是出家人的衣服，甚至是俗家人的衣服，不僅是自己的衣服，甚至是借來的衣服，都可以加持。本論典認為，如果因為想要返回而離開，但沒有返回，就僅僅是用心取出僧裙的加持力，然後加持其他東西，這並非本論典的意圖。因為在出行時，如果有遮止放下僧裙的情況，即使想要返回也必須攜帶僧裙；如果沒有遮止放下僧裙的情況，攜帶僧裙沒有遮止，就必須攜帶僧裙；如果有遮止，因為想要返回，所以不需要攜帶僧裙。因此，《釋論》中說：『如果因為下雨等因緣，不帶僧裙去其他村莊，並且無法在當天返回，那時該怎麼辦？』這裡說的是『出行』和『無法返回』，而不是『不能返回』。根本頌中說的是『不會成為破戒者』，而不是『沒有成為破戒者』。就像對坐墊的解釋一樣，無論是否有返回的想法，都沒有提及，所以是指去其他地方的情況。如果不是這樣，放下僧裙沒有遮止，但在下雨等情況下攜帶僧裙卻有罪過，所以必須放下僧裙，而且必須出行，並且看到無法在當天返回，該怎麼辦？

【English Translation】 If one wonders whether it is permissible to travel without the saṃghāṭī (藏文：སྣམ་སྦྱར།，nam-sbyar，梵文：saṃghāṭī，梵文羅馬擬音：samghati，漢語字面意思：僧伽胝)? Even if those two conditions are present, it is not permissible to travel without the saṃghāṭī, except in two special cases. In those two special cases, it is permissible to travel without the saṃghāṭī. Even if such circumstances exist, one should not travel anywhere without the saṃghāṭī without permission and without spreading out the sitting cloth. Therefore, special provisions are made for situations where such circumstances exist. Then, how should one interpret the statement in the commentary that 'If there are monks and so on, there is no fault in traveling without the saṃghāṭī?' This refers to situations where there is no rain, etc., and there are monks, etc., present. The former refers to situations where there is rain, etc., and there are monks, etc., present. Otherwise, how could there be no contradiction? Thus, if there are no monks, etc., present, it is not permissible to leave it behind; if there is rain, etc., it is not permissible to carry it. If both are present, what should one do? One should distinguish between the two types of prohibitions. Then, if one has the condition of rain, etc., and leaves the saṃghāṭī behind, and it becomes necessary to go to another village and it is seen that one cannot return on the same day, what should one do? If one does not become a transgressor, then one should extract the blessing of the Dharma robe saṃghāṭī and bless it, which is a ritual or method, i.e., a means. What should one bless? Not only the robes of monks, but even the clothes of laypeople, not only one's own clothes, but even those borrowed from others, can be blessed. This text does not intend to merely show that if one leaves with the intention of returning but does not return, one should mentally extract the blessing of the saṃghāṭī and then bless something else. Because when traveling, if there is a prohibition against leaving the saṃghāṭī behind, one must carry it even if one wants to return; if there is no prohibition against leaving it behind, and there is no prohibition against carrying it, one must carry it; if there is a prohibition, one does not need to carry it because one wants to return. Therefore, the commentary says, 'If one goes to another village without the saṃghāṭī due to rain, etc., and cannot return on the same day, what should one do then?' It says 'traveling' and 'cannot return,' not 'unable to return.' The root text says 'one will not become a transgressor,' not 'one has not become a transgressor.' As in the explanation of the sitting cloth, it does not mention whether one has the intention of returning or not, so it refers to the situation of going to another place. If it were not so, there would be no prohibition against leaving it behind, but there would be fault in carrying it during rain, etc., so one must leave it behind, and it is also necessary to travel, and if one sees that one cannot return on the same day, what should one do?

་བ་བསམ་པར་རིགསོ། །འོ་ན་དང་པོ་ལྡོག་ནུས་པའི་བསམ་པས་སོང་བ་ལྡོག་མ་ནུས་ན་ཡང་ལྟར་བྱ་བ་སྨྲ་དགོས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ནི་དང་པོར་འགྲོ་བའི་དུས་ཀྱི་རིགས་པ་སྦྱར་རམ། ཡང་ན་བར་ཆད་སོགས་ལ་བརྟག་པའམ། དང་པོ་ནས་གོང་ལྟར་ཕྱུང་ནས་འགྲོ་བ་རྣམས་གང་རིགས་པ་དཔྱད་དེ། འགྲེལ་པར་གནས་གཞན་ན་འདུག་པའི་བྱིན་རླབས་བྱུང་སྟེ་ཞེས་པའི་གནས་གཞན་གྱི་སྒྲ་ལྟར་ན་དང་པོ་རུང་ངམ་སེམས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་གནས་གཞན་ན་དགག་བྱ་མེད་ལ། ལམ་ན་འཇིགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཚེ་འགྲོ་ན་སྣམ་སྦྱར་གྱི་བྱིན་རླབས་ཕྱུང་ལ་གཞན་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབསོ། །དེའི་ཚེ་ 2-2-71a སྣམ་སྦྱར་ལ་བྱིན་རླབས་གཞན་དགོས་མི་དགོས་དང་། དགོས་ན་གང་བྱད་དང་། ཆར་འབབ་པ་སོགས་མེད་པའི་ཚེ་འགྲོ་ན་འཁྱེར་དགོས་པའི་ཚད་རྣམས་དཔྱད་པར་བྱའོ། །སྣམ་སྦྱར་སོགས་ལ་ཡུལ་གང་ལ་སྦྱིན་པ་ནི། དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་དག་པ། ལྟ་བ་དང་མཚན་མཐུན་པ། ཐ་སྙད་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ལུས་ཐ་མལ་པ་ཤེས་པ་དང་། ས་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ། དགེ་འདུན་ལ་ལྟོས་པའི་མཚམས་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པ་སྟེ། བརྒྱད་ལྡན་ནོ། །འོག་ཏུ་ཡང་དགེ་སློང་ཆོས་བརྒྱད་ལྡན་ཞེས་དམིགས་ཀྱིས་མ་ཕྱེ་བ་ན་འདི་ལ་གོ་བར་བྱའོ། །དེ་བརྒྱད་ཀྱི་སྟེང་དུ་རྒན་པོ་དང་ནད་པ་ཡིན་པ། སྔར་གནང་བ་བྱིན་པ་དང་མ་འབྲེལ་བ་བཅུའོ། །དགེ་འདུན་གང་གི་སྦྱིན་པ་ནི་མཚན་ཉིད་གསུམ་ལྡན་གྱིས་སོ།། གཞི་ནི་སྣམ་སྦྱར་ཡིན་པ་དང་། ལྕི་བ་གཉིས་སོ། །ཆོ་ག་ནི། སྦྱོར་བ་གནས་མལ་བཤམས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། དངོས་གཞི་གསོལ་གཉིས་དང་། མཇུག་སྡུད་བརྗོད་པའོ། །གཞན་པ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ནི། མཚན་གྱུར་པ་དང་། ཞིང་མིན་པ་སོགས་སོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། མདོར་བསྟན་པ་ནི། འབྲལ་ལྟུང་གི་བྱེད་པ་པོ་གང་ཞེ་ན། ཆོས་གོས་ཀྱི་ཆ་ནས་རྟེན་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་བྱིན་རླབས་ཡོད་པ་དང་། གང་ཟག་གི་ཆ་ནས་མི་འབྲལ་བའི་གནང་བ་མ་ཐོབ་པའོ། །གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་ལ་གང་ཟག་དེ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མིན་ཏེ། ཆོས་གོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དེའི་གནས་ཉེ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ནས་གནས་གཞན་ན་གནས་པའི་དགེ་སློང་བྱེད་པ་པོའོ། །དུས་ཐམས་ཅད་དུའོ་ཞེ་ན། མིན་ཏེ། སྐྱ་རེངས་ཤར་ནའོ། །དེ་ལ་གོས་ནི་ཆོས་གོས་གསུམ་ལས་གང་རྒྱུ་ཞེས་པ་མི་རིཌ་ 2-2-71b ཏེ། རྒྱུའི་བྱིན་རླབས་གནས་པ་དང་། གཞན་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཞེས་པ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་ལ་འབྲལ་བ་བསྲུང་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་རྟེན་དེས་བགོ་བར་མི་བྱེད་པ་ལ་སྒྲེ་དགོས་ན་དེའི་ཚེ་སྣམ་སྦྱར་ལ་བགོ་བའི་དུས་དང་མི་ལྡན་པ་ན་མི་འབྲལ་བར་ཐལ་བ་དང་། སྲ་བརྐྱང་ལ་ཡང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ནི་བྱིན་རླབས་ཡོད་པ་དང་གནས་སོ་སོར་བྲལ་བ་ཙམ་གྱིས་ཡིན་གྱི། མ་བགོས་པར་བྲལ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐྱ་ར

【現代漢語翻譯】如果思維有道理，那麼最初如果不能返回的想法已經過去，即使不能返回，也必須說明如何做。對此，是結合最初行走時的道理呢？還是考察障礙等？或者從一開始就像上面那樣提取出來行走呢？應該考察哪種合理。在註釋中，如果像『在其他地方有加持』中的『其他地方』這個詞一樣，最初是允許的嗎？我是這麼想的。如果那樣，在其他地方就沒有應該否定的東西。如果在路上有危險的時候行走，就取出僧衣的加持，加持給其他人。那時，僧衣是否需要其他的加持？如果需要，需要什麼？如果沒有下雨等情況行走，應該攜帶的量是多少？這些都需要考察。將僧衣等佈施給什麼樣的人呢？是持守清凈比丘戒的人，見解和標誌一致的人，具備三種名稱的人，知道身體是普通人的人，自然安住於此地的人，屬於依賴僧團的一個區域的人，具備這八種條件。下面如果沒有特別區分『具備八種功德的比丘』，就應該理解為這個人。在這八種條件之上，再加上年老和生病，以及以前沒有給予過允許的，總共十種。應該佈施給什麼樣的僧團呢？是具備三種特徵的僧團。基礎是僧衣，以及沉重的兩種。儀軌是：準備工作，如佈置住所等；正行是兩次祈請；結尾是總結陳述。其他導致損壞的原因是：標誌改變，不是田地等。在第一種情況中，有兩種：簡要說明是：什麼是離墮的作者呢？從法衣的角度來說，是對所依之物有加持的人；從人的角度來說，是沒有獲得不分離的允許的人。在所有情況下，這個人都是作者嗎？不是的。是加持過的法衣所在的附近，以及住在其他地方的比丘是作者。在所有時間都是嗎？不是的。是黎明升起的時候。對此，衣服是指三種法衣中的哪一種呢？這不合理，因為加持存在，並且沒有涵蓋『加持給其他人』的情況。對於前者，必須保護不分離，否則，如果所依之物不穿戴，如果需要裸露，那麼那時僧衣沒有穿戴的時間，就會陷入不分離的境地，並且也會陷入堅硬的境地。因此，這僅僅是因為有加持並且住所分離，而不是因為沒有穿戴就分離，因為黎明升起的時候。

【English Translation】 If thinking makes sense, then initially, if the thought of not being able to return has passed, even if it cannot be returned, it must be explained how to do it. To this, is it combining the reasoning of the initial walk? Or is it examining obstacles, etc.? Or from the beginning, like extracting and walking as above? Which is reasonable should be examined. In the commentary, if it is like the word 'other place' in 'there is a blessing in another place', is it allowed initially? That's what I think. If so, there is nothing to be negated in another place. If walking when there is danger on the road, take out the blessing of the monastic robe and bless others. At that time, does the monastic robe need other blessings? If so, what is needed? If walking without rain, etc., how much should be carried? These all need to be examined. To what kind of person should the monastic robe, etc., be given? It is a person who keeps the pure monastic vows of a bhikshu, a person whose views and signs are consistent, a person who possesses three names, a person who knows that the body is an ordinary person, a person who naturally abides in this place, a person who belongs to one area dependent on the sangha, possessing these eight conditions. Below, if there is no special distinction of 'a bhikshu possessing eight qualities', it should be understood as this person. On top of these eight conditions, adding old age and illness, and not having given permission before, there are ten in total. To what kind of sangha should it be given? It is a sangha possessing three characteristics. The basis is the monastic robe, and the heavy two. The ritual is: preparation, such as arranging the residence, etc.; the main practice is two requests; the ending is a concluding statement. Other causes of destruction are: sign changes, not being a field, etc. In the first case, there are two: a brief explanation is: what is the author of falling away? From the perspective of the Dharma robe, it is a person who has a blessing on the object of reliance; from the perspective of the person, it is a person who has not obtained permission not to separate. In all cases, is this person the author? No. It is the vicinity where the blessed Dharma robe is located, and the bhikshu living in another place is the author. Is it at all times? No. It is when dawn rises. To this, which of the three Dharma robes does the clothing refer to? This is unreasonable because the blessing exists and does not cover the case of 'blessing others'. For the former, it is necessary to protect against separation, otherwise, if the object of reliance is not worn, if it is necessary to be naked, then at that time the monastic robe does not have the time to be worn, it will fall into a state of non-separation, and it will also fall into a state of hardness. Therefore, this is only because there is a blessing and the residence is separated, not because it is separated without wearing, because when dawn rises.

ེངས་དང་པོ་ནས་མཐའི་སྔོན་རོལ་བར་དུ་བགོས་ཀྱང་མཐའི་སྐད་ཅིག་ལ་གནས་གཅིག་ཏུ་གནས་ན་མི་འབྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚྒོས་གསུམ་གང་རུང་གིས་བྱིན་རླབས་གནས་པ་ཞིག་དགོས་ཀྱི། སྔར་ལྟར་མི་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་རང་ལ་ལྟོས་པའི་བྱིན་རླབས་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱི་བྱིན་རླབས་མ་ཡིན་ནོ། །གོས་གསུམ་གྱི་བྱིན་རླབས་མ་གཏོགས་པའི་ཡོ་བྱད་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ཡོད་པ་རྣམས་ལ་འབྲལ་བ་བསྲུང་མི་དགོས་སོ། །རུང་ལྡན་གྱི་སྔ་མ་ལ་རྒྱུ་རུང་བ་དགོས་ཤིང་ཁ་དོག་རུང་བས་མ་ཁྱབ་སྟེ། གཞན་མེད་ན་ཁ་མ་བསྒྱུར་བ་ལ་ཡང་། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་བསྒྱུར་ཡང་། ཚོན་ཆེན་བརྒྱད་ལྟ་བུ་ལ་གཞན་མེད་ན་ཞེས་པའི་རིགས་པ་མཚུངས་མི་མཚུངས་དཔྱད་པར་བྱའོ། །དབྱིབས་རུང་བས་ཀྱང་མ་ཁྱབ་སྟེ། སྣམ་སྦྱར་གྱི་བྱིན་རླབས་ཀྱི་དམིགས་བསལ་དང་། རྒྱུའི་བྱིན་རླབས་ཀྱི་ཚེ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནང་བ་མ་ཐོབ་པ་ནི་སྣམ་སྦྱར་བྱིན་རླབས་ཅན་ལས་གནས་སོ་སོར་སོང་བ་དང་། སྐྱ་རེངས་ཤར་བ་འོང་བས་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་དུ་ལྟུང་བར་འགྱུར་རམ་སྙམ་ན། གནང་བ་ཐོབ་པ་གཉིས་ལྟ་བུ་ལ་མི་འབྱུང་བས་མ་ཐོབ་པ་ཞེས་སྨོས་ཀྱི། འབྲལ་ལྟུང་ལ་མ་ཐོབ་པ་ཡན་ 2-2-72a ལག་ཏུ་དགོས་པ་ནི་མིན་ཏེ། གནང་བ་ཐོབ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་ཆོས་གོས་གཞན་གཉིས་ལ་འབྲལ་བ་བསྲུང་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ནི་སྣམ་སྦྱར་ལ་འབྲལ་སྤང་འབྱུང་བའི་ཁྱད་ཆོས་སོ། །རྟེན་ལ་སྲ་བརྐྱང་མ་བཏིང་བ་དགོན་པའི་ཡི་དམ་དང་མི་ལྡན་པ་གཉིས་ཡན་ལག་ཏུ་བྱེད་པ་ཡང་དང་པོ་མི་དགོས་ཏེ། སྲ་བརྐྱང་བཏིང་བ་ལ་ཡང་འབྲལ་སྤང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་མི་དགོས་ཏེ། དགོན་པའི་ཡི་དམ་དང་ལྡན་ཡང་ཆོས་གོས་གསུམ་ལ་འཇིགས་པ་མེད་པ་ལ་ཞག་གཅིག་གི་འབྲལ་སྤང་གཞན་དང་འདྲ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཞག་གཅིག་གི་འབྲལ་བ་ལ་ཆོས་གོས་ལ་འཇིགས་པ་དང་བཅས་པའི་དགོན་པ་བ་མིན་པ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ལས། གནས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་ལྔ་ལས། མངོན་པར་བསྒྲུབ་པའི་གནས་ནི། གཙུག་ལག་ཁང་གང་ལ་མཚམས་བྱས་པ་སྟེ་བཅད་པ་ལ་ནི་སོགསོ། །དེར་མ་ཟད། ཡོལ་བ། རྩིག་པ། རིབ་མ། འོབས་ཀྱིས་བསྐོར་བ་ལ་སོགས་པ་མཚམས་སོ། །བདག་པོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱས་པ་ནི། བདག་པོ་གཅིག་ཉིད་མིན་པའི་བར་མཚམས་རྣམས་ཐ་དད་པ་བཞིན་དུ་བདག་པོ་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་བས་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བདག་པོ་ཞེས་སོ། །གཅིག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ནི། གཉིས་སམ། མང་པོའོ། །བར་མཚམས་ནི། ཁང་ཁྱམས་ཀྱི་སྒོ་དང་། ར་བ་སོཌ་སོ། །དེ་རྣམས་ཐ་དད་པར་དངོས་སུ་བསྟན་པས་བདག་པོ་གཅིག་གི་ནི་ཐ་མི་དད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །མདོ་བརྩམས་པའི་འབྲས་བུ་ཞེས་པ་མདོ་འདི་བརྩམས་པའི་དགོས་པའོ། །དེ་ནི་བདག་པོ་

【現代漢語翻譯】雖然從最初到最後的前面劃分，但如果最後的一剎那停留在一個地方，就不會分離。因此，需要任何三種衣物加持停留，而不是像以前那樣不需要。而且，這是相對於自己的加持，而不是他人的加持。除了三種衣物的加持之外，對於其他物品的加持，不需要守護分離。對於合適的先前之物，需要合適的材料，但顏色合適並不全面，因為即使沒有其他選擇，也不要改變顏色。正如所說。即使改變顏色，對於像八大彩那樣的情況，如果沒有其他選擇，是否適用同樣的道理，需要進行考察。形狀合適也不全面，因為有縫製袈裟加持的特殊情況，以及材料加持時存在的情況。沒有得到允許的情況是指，從具有加持的縫製袈裟上，各個部分分離，或者出現曙光，那時是否會全部墮落呢？之所以說沒有得到允許，是因為像得到允許的兩種情況不會發生。對於分離墮落，並非必須要有未得到允許的情況，因為即使是得到允許的兩種情況，也需要守護其他兩種法衣的分離。因此，這是縫製袈裟上出現分離捨棄的特點。將未鋪設堅固底座和不具備寺院本尊作為支分，首先是不需要的，因為即使鋪設了堅固底座，也會出現分離捨棄，而且這已經說過了。第二種情況也不需要，因為即使具備寺院本尊，對於三種法衣沒有恐懼的情況下，一晚上的分離捨棄也和其他情況一樣會發生。因此，對於一晚上的分離，需要附加『對於法衣有恐懼且不是寺院的人』。詳細解釋分為兩部分。處所的特徵有五種。實現之處是：任何以寺院作為界限的地方，即被隔開的地方等等。不僅如此，用帷幔、墻壁、籬笆、壕溝等圍繞的地方也是界限。所有者特別指定的是：爲了表明所有者不是同一個人的界限是不同的，而同一個所有者則不會改變，所以說是所有者。不是同一個人的意思是：兩個人或多個人。界限是：房屋的門廊和柵欄等等。因為這些都明確地顯示為不同的，所以表明同一個所有者不會不同。『創作經的果實』是指創作這部經的目的。那就是所有者。雖然從最初到最後的前面劃分，但如果最後的一剎那停留在一個地方，就不會分離。因此，需要任何三種衣物加持停留，而不是像以前那樣不需要。而且，這是相對於自己的加持，而不是他人的加持。除了三種衣物的加持之外，對於其他物品的加持，不需要守護分離。對於合適的先前之物，需要合適的材料，但顏色合適並不全面，因為即使沒有其他選擇，也不要改變顏色。正如所說。即使改變顏色，對於像八大彩那樣的情況，如果沒有其他選擇，是否適用同樣的道理，需要進行考察。形狀合適也不全面，因為有縫製袈裟加持的特殊情況，以及材料加持時存在的情況。沒有得到允許的情況是指，從具有加持的縫製袈裟上，各個部分分離，或者出現曙光，那時是否會全部墮落呢？之所以說沒有得到允許，是因為像得到允許的兩種情況不會發生。對於分離墮落，並非必須要有未得到允許的情況，因為即使是得到允許的兩種情況，也需要守護其他兩種法衣的分離。因此，這是縫製袈裟上出現分離捨棄的特點。將未鋪設堅固底座和不具備寺院本尊作為支分，首先是不需要的，因為即使鋪設了堅固底座，也會出現分離捨棄，而且這已經說過了。第二種情況也不需要，因為即使具備寺院本尊，對於三種法衣沒有恐懼的情況下，一晚上的分離捨棄也和其他情況一樣會發生。因此，對於一晚上的分離，需要附加『對於法衣有恐懼且不是寺院的人』。詳細解釋分為兩部分。處所的特徵有五種。實現之處是：任何以寺院作為界限的地方，即被隔開的地方等等。不僅如此，用帷幔、墻壁、籬笆、壕溝等圍繞的地方也是界限。所有者特別指定的是：爲了表明所有者不是同一個人的界限是不同的，而同一個所有者則不會改變，所以說是所有者。不是同一個人的意思是：兩個人或多個人。界限是：房屋的門廊和柵欄等等。因為這些都明確地顯示為不同的，所以表明同一個所有者不會不同。『創作經的果實』是指創作這部經的目的。那就是所有者。

【English Translation】 Although divided from the beginning to the end, if the last moment stays in one place, it will not be separated. Therefore, it is necessary for any of the three garments to remain blessed, not as before. Moreover, this is a blessing relative to oneself, not the blessing of others. Apart from the blessing of the three garments, there is no need to guard against separation for the blessings of other items. For a suitable previous item, a suitable material is needed, but a suitable color is not comprehensive, because even if there is no other choice, do not change the color. As it is said. Even if the color is changed, for cases like the eight great colors, if there is no other choice, whether the same principle applies needs to be examined. A suitable shape is also not comprehensive, because there are special cases of blessings for sewn robes, and cases where materials exist. The situation of not having permission refers to the separation of various parts from a blessed sewn robe, or the appearance of dawn. Will there be complete downfall at that time? The reason for saying 'not having permission' is that it does not occur in cases like the two that have permission. For separation and downfall, it is not necessary to have a situation of not having permission, because even in the two cases that have permission, it is necessary to guard against the separation of the other two Dharma robes. Therefore, this is a characteristic of separation and abandonment occurring on a sewn robe. Taking not laying a solid foundation and not possessing the monastery's tutelary deity as branches, the first is not necessary, because even if a solid foundation is laid, separation and abandonment will occur, and this has already been said. The second situation is also not necessary, because even if one possesses the monastery's tutelary deity, in a situation where there is no fear for the three Dharma robes, a one-night separation and abandonment will occur just like other situations. Therefore, for a one-night separation, it is necessary to add 'for those who fear the Dharma robes and are not from the monastery.' The detailed explanation is divided into two parts. The characteristics of the place have five aspects. The place of accomplishment is: any place that takes the monastery as its boundary, that is, a separated place, etc. Moreover, places surrounded by curtains, walls, fences, ditches, etc., are also boundaries. The particular designation of the owner is: to indicate that the boundaries of owners who are not the same person are different, while the same owner will not change, so it is said to be the owner. Not the same person means: two or more people. The boundaries are: the porch of the house and fences, etc. Because these are clearly shown to be different, it is indicated that the same owner will not be different. 'The fruit of composing the sutra' refers to the purpose of composing this sutra. That is the owner. Although divided from the beginning to the end, if the last moment stays in one place, it will not be separated. Therefore, it is necessary for any of the three garments to remain blessed, not as before. Moreover, this is a blessing relative to oneself, not the blessing of others. Apart from the blessing of the three garments, there is no need to guard against separation for the blessings of other items. For a suitable previous item, a suitable material is needed, but a suitable color is not comprehensive, because even if there is no other choice, do not change the color. As it is said. Even if the color is changed, for cases like the eight great colors, if there is no other choice, whether the same principle applies needs to be examined. A suitable shape is also not comprehensive, because there are special cases of blessings for sewn robes, and cases where materials exist. The situation of not having permission refers to the separation of various parts from a blessed sewn robe, or the appearance of dawn. Will there be complete downfall at that time? The reason for saying 'not having permission' is that it does not occur in cases like the two that have permission. For separation and downfall, it is not necessary to have a situation of not having permission, because even in the two cases that have permission, it is necessary to guard against the separation of the other two Dharma robes. Therefore, this is a characteristic of separation and abandonment occurring on a sewn robe. Taking not laying a solid foundation and not possessing the monastery's tutelary deity as branches, the first is not necessary, because even if a solid foundation is laid, separation and abandonment will occur, and this has already been said. The second situation is also not necessary, because even if one possesses the monastery's tutelary deity, in a situation where there is no fear for the three Dharma robes, a one-night separation and abandonment will occur just like other situations. Therefore, for a one-night separation, it is necessary to add 'for those who fear the Dharma robes and are not from the monastery.' The detailed explanation is divided into two parts. The characteristics of the place have five aspects. The place of accomplishment is: any place that takes the monastery as its boundary, that is, a separated place, etc. Moreover, places surrounded by curtains, walls, fences, ditches, etc., are also boundaries. The particular designation of the owner is: to indicate that the boundaries of owners who are not the same person are different, while the same owner will not change, so it is said to be the owner. Not the same person means: two or more people. The boundaries are: the porch of the house and fences, etc. Because these are clearly shown to be different, it is indicated that the same owner will not be different. 'The fruit of composing the sutra' refers to the purpose of composing this sutra. That is the owner.

མང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཐུན་མོང་བའི་ཚད་པ་རྟོགས་པའོ། །དེ་ཡང་ 2-2-72b གང་ཞེ་ན་དེ་དག་ལ་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་སྒོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བཤད་དེ། འདིར་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ལུང་དོན་ངེས་པར་བྱའོ། །མདོ་འདི་ལ་དགག་པ་བསྡུ་བར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་མདོ་འོག་མའི་རྗེས་སུ་ཡང་སྦྱོར་ཞེས་པ་ནི། གཅིག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཞེས་པའི་མདོ་འདི་ལ། འདི་དང་ཐ་དད་པས་འབྲལ་ཞེས་པའི་དགག་པ་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་གྱི། ཤུགས་ལ་བདག་པོ་གཅིག་པའི་ནི་མི་འབྲལ་བ་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་མདོ་འོག་མ་ཐ་དད་མ་ཡིན་པའི་རྗེས་སུ་སྦྱར་ཟེར་རོ། །འོན་ཀྱང་མདོ་གོང་མས།གནས་ཐ་དད་པ་ཆོས་གོས་དང་འབྲལ་བའི་དགག་པ་ཙམ་བསྡུས་པ་མིན་ཏེ། ཡིན་ན་མདོ་འོག་མ་ནོར་ལས་ཞེས་པའི་ཡང་ངོ་ཞེས་པའི་སྔ་མ་བསྡུ་རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འོག་མ་ཐ་དད་པ་བསྟན་པའི་ཡང་རྗེས་སུ་སྦྱར་དགོས་པས། མདོ་དང་པོ་ལ་ཤུགས་བསྟན་གྱི་ཐ་མི་དད་པ་པོ་དགོས་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །ནོར་ལས་ཞེས་པས་ནོར་དང་ལྟ་བ་གཅིག་ན་དེ་དག་གི་གནས་ཐ་མི་དད་ཅེས་བསྟན་པ་ནི་སྔར་བདག་པོ་གཉིས་པ་གཞན་ཡོད་ན། བར་གྱི་མཚམས་ཐ་དད་དོ་ཞེས་པ་ལ་དོགས་པ་བཅད་པ་སྟེ། བདག་པོ་གཉིས་ཡན་ཆད་ཡོད་ཀྱང་། ནོར་དང་ལྟ་བ་གཅིག་ན་ཐ་མི་དད་ལ། མི་གཅིག་ན་ཐ་དད་ཅེས་སྦྱར་རོ། །བདག་པོ་ནི་དག་གི་གནས་ཐ་མི་དད་ཅེས་བསྟན་པ་ནི་གནས་གཅིག་པར་ངེས་པས་དོགས་དཔྱད་མི་དགོས་སོ། །ཁ་ཅིག་ཁྱིམ་པ་ལ་ནོར་གཅིག་མི་གཅིག་དང་། རབ་བྱུང་ཡིན་ན་ལྟ་བ་དང་མཚན་དང་། བསླབ་པ་གསུམ་གྱི་གཅིག་མི་གཅིག་ཡིན་ཟེར་བའི་ཕྱི་མ་ལ་གསུམ་དགོས་མི་དགོས་བརྟག་པར་བྱའོ། །སྐྱེ་བའི་གྲུབ་པའི་གནས་ནི། ཡལ་ག་དང་ཡལ་ག་ཕྲ་མོ་དག་མ་རེག་པ་ནི་ཞེས་དང་། 2-2-73a ཡལ་ག་དང་ལོ་མ་ཞེས་པས་ནི། རིམ་པ་ལྟར། ཤིང་གཅིག་གི་ཡང་ཡལ་ག་དང་། དེ་ཕྲ་མོ་མ་རེག་ན་ཐ་དད་པས་འབྲལ་ལ། ཤིང་སོ་སོ་བ་ཡིན་ཡང་ཡལ་ག་དང་ལོ་མ་རེག་ན་གཅིག་པས་མི་འབྲལ་ཞེས་བསྟན་ནོ། །རྩ་བའི་རྩ་བ་སོགས་གསུམ་གྱི་དགོངས་པ་བཙལ་བར་བྱའོ། །སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་གནས་ནི་གྲུ་དང་ཞེས་ཏེ། འདིའི་དགོངས་པ་ཡང་བཙལ་ལོ། །མཚམས་མེད་པའི་གནས་ནི། མཚམས་ཞེས་ཏེ་ཁང་ཁྱིམ་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་མེད་པ་ལ་ནི་རྐང་ལག་ལ་སོགས་པའོ།ཡན་ལག་གིས་ཁྱབ་པའི་མཐའ་དེ་ནི་གནས་དེའི་མཐའ་འོ། །ཉེན་ཀོར་ལ་སྤྱིར་བཏང་བ་ནི། ཉེ་འཁོར་ནི་སྟེང་འོག་དང་ཕྱོགས་མཚམས་སུ་འདོམ་རེའོ། །གྲོང་གི་སྒོ་བྲག་ལ་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་ནི། རྩིག་པ་ཞེས་ཏེ། འདོམ་དགུ་དང་། དྲུག་དང་། གསུམ་རིམ་བཞིན་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཆེ་འབྲིང་གི་རིམ་པ་སྟེ། ཤིང་རྟ་དང་། ར་ལུག་དང་། ཕྱག་དར་གྱི་བྱ་བས་མཚོན་པའོ། །གྲོང་གང་ལ་གསུམ་ག་ཡོད་པ་ལ་ནི། རིང་བས་བཞག་སྟེ། སྤོ་བ་བཞིན་ཟེར་རོ།

【現代漢語翻譯】許多人共同理解的界限。那是什麼呢？因為對他們來說是共同的，所以對門等進行了解釋。在這裡，必須明確區分的經文意義。這部經與駁斥並不矛盾。因此，'也應遵循下一部經'是指，對於這部'非唯一'的經，駁斥'與此不同而分離'並非主要表達的內容，而是暗示著擁有同一所有者則不可分離才是主要的，所以說要遵循下一部非不同的經。然而，上一部經並非僅僅包含了對不同地點、法衣分離的駁斥，如果是那樣的話，下一部經'從財產中'的'也'字就沒有必要收集了。因此，必須遵循下一部經所闡述的不同，第一部經的含義是需要暗示的不不同者。'從財產中'表明，如果財產和觀點一致，那麼它們的位置就不會不同，這是爲了消除先前存在兩個所有者時，中間的界限不同的疑慮。即使有兩個或更多所有者，如果財產和觀點一致，則不會不同；如果不一致，則會不同。表明所有者的位置不會不同，是因為位置一定是相同的，所以不需要懷疑或推測。有些人說，對於在家居士來說，財產相同但人不同；如果是出家人，則觀點、戒律和學處三者中有一個相同但人不同。對於後者，是否需要三個進行考察。關於出生的存在地點：'樹枝和細枝沒有接觸'，以及'樹枝和樹葉'，分別表明：同一棵樹的樹枝和細枝如果沒有接觸，則因不同而分離；即使是不同的樹，如果樹枝和樹葉接觸，則因相同而不可分離。應尋找根本的根源等三個的含義。關於產生的地方是船等，也應尋找此處的含義。關於無間隙的地方是界限，即房屋等的無間隙之處，例如手腳等。肢體所覆蓋的邊緣就是該位置的邊緣。普遍適用於鄰近區域的是：鄰近區域是指上下和四面八方各一弓。專門針對村莊的門和巖石的是墻壁，分別是九弓、六弓和三弓，這也是根據享用程度的大小順序，以車、羊和拂塵的工作為例。對於任何一個村莊都有這三種情況，都是按照長度來劃分的，就像移動一樣。

【English Translation】 Understanding the common limits by many. What is it? Because it is common to them, it is explained for doors and so on. Here, the meaning of the differentiating scripture must be clearly understood. This scripture does not contradict refutation. Therefore, 'it should also follow the next scripture' means that for this scripture of 'not unique,' the refutation of 'separate from this differently' is not the main expression, but it implies that having the same owner is inseparable is the main thing, so it is said to follow the next scripture that is not different. However, the previous scripture does not merely include the refutation of different locations and separation of robes. If it were, the 'also' in the next scripture 'from property' would not need to be collected. Therefore, it is necessary to follow the next scripture that explains the difference, and the meaning of the first scripture is that it needs to imply the non-different. 'From property' indicates that if property and views are the same, then their positions will not be different. This is to eliminate the doubt that when there were previously two owners, the intermediate boundaries were different. Even if there are two or more owners, if the property and views are the same, they will not be different; if they are not the same, they will be different. Showing that the positions of the owners will not be different is because the positions must be the same, so there is no need for doubt or speculation. Some say that for householders, the property is the same but the person is different; if they are renunciates, then one of the views, precepts, and trainings is the same but the person is different. For the latter, it should be examined whether three are needed. Regarding the place of birth: 'Branches and twigs do not touch,' and 'branches and leaves,' respectively indicate that if the branches and twigs of the same tree do not touch, they are separated due to difference; even if they are different trees, if the branches and leaves touch, they are inseparable due to sameness. The meanings of the root of the root, etc., should be sought. Regarding the place of generation being boats, etc., the meaning here should also be sought. Regarding the place without gaps is the boundary, that is, the place without gaps in houses, etc., such as hands and feet, etc. The edge covered by the limbs is the edge of that place. What is generally applied to the vicinity is: the vicinity refers to one bow each above, below, and in all directions. What is specifically targeted at the gates and rocks of villages is the wall, which is nine bows, six bows, and three bows respectively, which is also the order of the size of enjoyment, exemplified by the work of chariots, sheep, and dusters. For any village that has all three, they are divided according to length, just like moving.

།དང་པོ་གཉིས་དང་གསུམ་པའི་དང་པོ་ལ་རིས་སུ་ཆད་པ་དང་། བར་པ་གཉིས་དང་། གསུམ་པའི་ཕྱི་མ་ལ་སྒྲུབ་པའི་ཉེ་འཁོར་ཞེས་འགྲེལ་པར་འབྱུང་ངོ་། །དེ་དག་ནི་བརྩམ་དུ་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་ཀྱི་ཁོངསུ་གཏོགས་པའི་ཉེ་སྐོར་རོ། །ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཉིད་ཀྱི་གནས་དང་། ཉེ་བའི་ཉེ་སྐོར་ནི། གནས་དེའི་ཞེས་སོ། །མྱུར་དུ་བགྲོད་དུ་རུང་བའི་ཉེ་ཀོར་ནི། མཚམས་མེད་པ་ཞེས་ཏེ། དགོན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །མཚམས་བྱས་པའི་ལམ་དུ་མཚམས་ཉིད་བཞག་ཏུ་རུང་ངོ་། །མི་ནི་མཚོན་པ་སྟེ་སྔ་ཕྱིར་ཆོས་གོས་ཐལ་བ་དང་། ལུས་པ་ཐཾད་ 2-2-73b ལ་ཚིགས་དེ་ཚུན་ཆད་ཉེ་ཀོར་རོ། །དེ་དག་ནི་འདོམ་རེ་རེའོ། །ཞེས་པའི་དམིགས་བསལ་ཡིན་པས་ལུས་ཀྱིས་ནོན་པའི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཞེ་དགུ་གཞལ་གྱི། འདོམ་གང་གིས་མཐའ་ནས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གནས་དང་ཉེ་འཁོར་གཅིག་པ་ནི་དབུས་ནས་ཞེས་ཏེ། འདི་ཤིང་ལྗོན་པ་ལ་གསུངས་ཀྱང་གྲོང་ཁྱེར་སྟེང་ལ་སོགས་པ་འབྲེལ་བ་དང་། ཐག་པས་འབྲེལ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་རུང་བས་སྤྱིར་བཞག་གོ་ཞེས་སོགས། འདི་ནོར་དང་ལྟ་བ་གཅིག་པའི་ཚད་འཛིན་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་མི་མཚུངས་དཔྱད་པར་བྱའོ། །ཞུ་བ་ལས།བྱིན་རླབས་རང་གི་ཉིད་ལ་བརྟེན་ལ། དམ་དུམ་དུ་གྱུར་པ་ལས། རང་གི་ཉིད་དང་མི་འབྲལ་བས་དམ་དུམ་ལ་བྱིན་རླབས་ཡོད་པར་བཞེད་དོ། །ཚད་ནི་མ་གསུངས་སོ། །ཆོས་གོས་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ། འཁོར་གསུམ་ཁེབས་པའི་ཚད་དུ་མར་གྱུར་པ་ན་གང་རུང་གཅིག་ལ་ཡོད་ཀྱི། གཞན་ལ་མེད་དེ། འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་ལ་རེ་རེ་བར་ངེས་པས་སོ། །དེ་དག་ལ་བཟང་ངན་ལ་སོགས་པའི་བློའི་ཁྱད་པར་མི་འབྱུང་ན། དོན་ལ་ནི་གཅིག་ལ་ཡོད་མོད་འབྲལ་བ་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་བསྲུང་དགོས་ཏེ། ཡིད་གཉིས་ནི་འདུ་ཤེས་དང་འདྲ་བའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁོར་གསུམ་ལས་ཆུང་ན་འཇིག་སྟེ་ཞིང་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་གྱུར་བཞིན་ནོ། །ཡོ་བྱད་གཞན་གཉིས་པོ་བྱིན་རླབས་ཅན་ལ་ནི་ཁྲུར་ལོངས་ལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་རེ་རེ་བར་མ་ངེས་པས་སོ། །དེར་མ་ལོངས་ན་གང་ལ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་སྔ་མ་རྣམས་ཟེར་རོ། །སྤང་བ་ལ་ཞེས་པ་ལ། འགྲེལ་བས་ཞག་བཅུ་འདས་པ་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལ་ཞག་གཅིག་འབྲལ་བ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་དྲངས་པས་ན་སྤང་བ་བྱུང་ཡང་བྱིན་རླབས་ཆགས་པར་གསལ་ཏེ། སྤང་བ་འབྱུང་བ་ལ་བྱིན་རླབས་ཡོད་པའམ། ཆགས་པ་ 2-2-74a ནི་འབྲེལ་ཡང་ཞེས་པར་དོགས་པ་བཅད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྤང་བ་བྱུང་ཟིན་ལ་སྔར་གྱི་བྱིན་རླབས་གནས་པའི་ཁུངས་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་མི་ནུས་པ་ནི་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །འོ་ན་འབྲལ་སྤང་བྱུང་བ་དེ་གནས་ཐ་དད་དུ་མ་སྤངས་ན་འབྲལ་སྤང་སྔ་མ་མི་འདག་ལ། སྤངས་ན་ཕྱི་མ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་མི་རིགསོ་ཞེ་ན། གནས་ཐ་དད་དུ་སྤངས་པ་ལ་འབྲལ་བས་མ་ཁྱབ་སྟེ། བདག་པོའི་སྒོ་ནས་འཇོག་

【現代漢語翻譯】對於第一組（三種情況）中的第一種情況，存在『劃分』；對於中間的兩種情況，存在『附近』；對於第三種情況中的最後一種情況，解釋為『修持的近處』。這些是因為可以開始而屬於處所範圍的附近。僅僅是『近處使用』的處所和『近處的附近』，指的是該處所。可以快速前往的附近指的是『無間』，如寺院等。在劃定的道路上，可以設定界限本身。人指的是標誌，即前後穿著法衣、灰塵和整個身體，直到那個節點都是附近。那些是指每一『擧』（一種長度單位）。因為這是『說』的特例，所以從身體壓住的一側開始測量四十九『擧』。不是從任何一『擧』的邊緣開始。處所和附近相同指的是從中心開始，雖然這是對樹木說的，但也適用於城市等連線或繩索連線等情況，因此普遍適用。這與持有相同價值的財產和觀點是否相同需要考察。在請教中，加持依賴於自身，從誓言的片段中，因為與自身不分離，所以認為誓言的片段具有加持。沒有說明尺度。加持三法衣，在覆蓋三輪的尺度上變成『麻』（一種布料單位），那麼其中任何一個都有，而其他沒有，因為生活用具必須是每一個。如果對這些沒有好壞等想法的差異，那麼實際上一個有，但分離需要兩個都守護，因為二心就像概念一樣。如果小於三輪就會損壞，因為它不是田地。就像名字改變一樣。其他兩種用具對於具有加持的，可以洗浴，但並非所有都需要每一個都相信。如果不在那裡洗浴，那麼任何一個都沒有，這是前輩們說的。關於『放棄』，解釋中引用了超過十天後加持的，有一天分離的情況，因此即使發生放棄，加持仍然存在是明確的，因為已經消除了對放棄發生時是否有加持或存在聯繫的懷疑，並且不能說放棄已經發生是先前加持存在的基礎，這將在下面討論。那麼，如果發生分離放棄，如果不在不同的處所放棄，那麼先前的分離放棄就不會消失，如果放棄了，那麼因為產生了後來的，所以不合理，如果這樣問，那麼在不同的處所放棄並不包括分離，而是從所有者的角度來安立。 Regarding the first of the first, second, and third (sets of conditions), there is 'division'; for the middle two, there is 'vicinity'; for the last of the third, it is explained as 'nearness to practice'. These are the vicinities belonging to the scope of a place because they can be initiated. The place of 'near use' itself and the 'near vicinity' refer to that place. The vicinity where one can quickly go is called 'uninterrupted', such as monasteries and so on. On a demarcated path, the boundary itself can be set. A person refers to a sign, that is, wearing Dharma robes, ashes, and the entire body from beginning to end, up to that point is the vicinity. Those are each 'dom' (a unit of length). Because this is a special case of 'saying', one measures forty-nine 'doms' starting from the side pressed by the body. It is not from the edge of any 'dom'. The place and the vicinity being the same refers to starting from the center, although this is said of trees, it also applies to connections such as cities, rope connections, and so on, so it is generally applied. Whether this is the same as holding the same value of property and views needs to be examined. In the request, blessings rely on oneself, and from the fragments of vows, because they are inseparable from oneself, it is believed that the fragments of vows have blessings. The measure is not stated. Blessing the three Dharma robes, when they become 'mar' (a unit of cloth) to the extent of covering the three wheels, then any one of them has it, while others do not, because the necessities of life must be one by one. If there is no difference in thoughts such as good or bad about these, then in reality one has it, but separation requires both to be protected, because a divided mind is like a concept. If it is smaller than the three wheels, it will be destroyed because it is not a field. Just like the name changes. The other two implements, for those with blessings, can be bathed, but not all necessarily believe in each one. If one does not bathe there, then none of them have it, so the former ones say. Regarding 'abandoning', the explanation quotes that for those blessed after ten days, there is a separation of one day, so it is clear that even if abandonment occurs, the blessing remains, because the doubt about whether there is a blessing when abandonment occurs or whether there is a connection has been eliminated, and it cannot be said that the occurrence of abandonment is the basis for the existence of the previous blessing, which will be discussed below. So, if separation and abandonment occur, if one does not abandon in a different place, then the previous separation and abandonment will not disappear, and if one abandons, then it is unreasonable because the latter is produced, if one asks this, then abandoning in a different place does not include separation, but is established from the perspective of the owner.

【English Translation】 For the first of the first, second, and third (sets of conditions), there is 'division'; for the middle two, there is 'vicinity'; for the last of the third, it is explained as 'nearness to practice'. These are the vicinities belonging to the scope of a place because they can be initiated. The place of 'near use' itself and the 'near vicinity' refer to that place. The vicinity where one can quickly go is called 'uninterrupted', such as monasteries and so on. On a demarcated path, the boundary itself can be set. A person refers to a sign, that is, wearing Dharma robes, ashes, and the entire body from beginning to end, up to that point is the vicinity. Those are each 'dom' (a unit of length). Because this is a special case of 'saying', one measures forty-nine 'doms' starting from the side pressed by the body. It is not from the edge of any 'dom'. The place and the vicinity being the same refers to starting from the center, although this is said of trees, it also applies to connections such as cities, rope connections, and so on, so it is generally applied. Whether this is the same as holding the same value of property and views needs to be examined. In the request, blessings rely on oneself, and from the fragments of vows, because they are inseparable from oneself, it is believed that the fragments of vows have blessings. The measure is not stated. Blessing the three Dharma robes, when they become 'mar' (a unit of cloth) to the extent of covering the three wheels, then any one of them has it, while others do not, because the necessities of life must be one by one. If there is no difference in thoughts such as good or bad about these, then in reality one has it, but separation requires both to be protected, because a divided mind is like a concept. If it is smaller than the three wheels, it will be destroyed because it is not a field. Just like the name changes. The other two implements, for those with blessings, can be bathed, but not all necessarily believe in each one. If one does not bathe there, then none of them have it, so the former ones say. Regarding 'abandoning', the explanation quotes that for those blessed after ten days, there is a separation of one day, so it is clear that even if abandonment occurs, the blessing remains, because the doubt about whether there is a blessing when abandonment occurs or whether there is a connection has been eliminated, and it cannot be said that the occurrence of abandonment is the basis for the existence of the previous blessing, which will be discussed below. So, if separation and abandonment occur, if one does not abandon in a different place, then the previous separation and abandonment will not disappear, and if one abandons, then it is unreasonable because the latter is produced, if one asks this, then abandoning in a different place does not include separation, but is established from the perspective of the owner.

པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་དང་ལྟ་བ་མི་མཐུན་པ་གཞན་གནས་ཀྱང་། ཆོས་འདི་པ་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱིན་བདག་གིས་སྤྱིར་ཕུལ་བའི་གནས་ལྟ་བུ་ལ་ཇི་སྲིད་དུ་དགེ་སློང་འབྱུང་འཇུག་ལ་དབང་བ་དེ་སྲིད་དུ་གནས་དེ་མི་ཉམས་པ་སྟེ་འབྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཐུན་མོང་བ་དག་གིས་ཞེས་པ་ལྟར་ན། བདག་པོ་གཅིག་ཉིད་ཅེས་པའི་མདོའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྒོ་ལ་སོཌ་པ་ནི་ཐུན་མོང་བ་ཞེས་པ་གཅིག་ཡོད་དགོས་པ་འདྲའོ། །འཇོག་པ་ལ་དྲུག་སྔར་དང་འདྲ་བ་ལ། ཚད་ནི་འཁོར་གསུམ་ཁེབས་པའི་ཚད་དུ་མ་ཆོག་པ་ཡ་མཐའ་དང་། ཁྲུ་གང་དུ་ལོངས་པ་མ་མཐའ་སྟེ། དངོས་ཀྱི་བསྐྱེད་པ་ལའོ། །དེ་ཡང་ཁ་བསྐང་ལ་རེ་བ་མེད་ན་ཞག་བཅུའི་རིགསུ་འགྱུར་བས་རེ་བ་བཞག་ཏུ་རུང་བ་ལ་རེ་བ་དགོས་སོ། །འདི་རྟེན་གྱི་ཆོས་སུ་འགྲིག་གོ། །ཆུང་བ་ཞེས་པ་ནི་འཁོར་གསུམ་ཁེབས་པ་ལས་སོ། །ཇི་ཙམ་གྱིས་ཆུང་ན་ཁྲུ་གང་ཞེས་སོ། །རེ་བ་ནི་ཟླ་བ་གཅིག་གི་ནང་དེར་ཆོས་གོས་རྙེད་དུ་རེ་བ་དགོས་ཀྱི། དེ་རྒྱུན་ཆད་ན། སྤྱིར་རེ་བ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཟླ་བར་བཞག་ཏུ་མི་རུང་ངོ་། །སྟན་ལ་སྲ་བརྐྱང་མ་བཏིང་བ་གཅིག་པུས་མི་ཆོག་གི། རེ་བ་ཡོད་པ་དང་། རང་དབང་བའི་བྱིན་རླབས་རུང་གསུམ་གང་རུང་མེད་པ་དགོས་སོ། །དེ་ནི་ཁྲུ་གང་ 2-2-74b བའོ། །གལ་ཏེ་མཐང་གོས་ལ་འཁོར་གསུམ་ཁེབས་ན་དེའི་ཁ་བསྐང་ལ་མི་རེ་བ་དང་། ཁ་བསྐང་དང་བསྡོམས་པས་དེར་ལོངས་ན་ཐ་ཚད་ལོངས་པས་ཞག་བཅུ་པར་འགྱུར་བ་རིགས་ནའང་། གོས་གཞན་གཉིས་ལ་རེ་བའི་དུས་ན། འཁོར་གསུམ་ལས་ལྷག་ཀྱང་རང་གི་ཐ་ཚད་དུ་མ་ཆོག་ན་ཅིའི་ཕྱིར་དེར་མི་རུང་ཡང་ཟླ་བའི་ནང་དུ་རང་གི་ཐ་ཚད་དུ་ཆོག་པ་རྙེད་ན་དེ་ལས་ལྷག་པར་བཞག་ཏུ་མི་རུང་བ་བདེན་མོད། མ་རྙེད་ན་དེ་ལས་ལྷག་པར་མི་འཇོག་པ་ཅི་ཞེ་ན། སྤྱི་ཙམ་ནས་འཁོར་གསུམ་མི་ཁེབས་པའི་ཁྲུ་གང་ཡན་ཆད་པའི་གོས་ལ་བྱིན་རླབས་མ་བྱས། གཞན་ལའང་མ་བསྔོས་པར་བཅངས་ན་ཞག་བཅུ་འདས་པ་ན་སྤང་བར་འགྱུར་བ་ལ། རྟེན་སྔ་མ་ལྟ་བུའི་དགེ་སློང་ལ་གོས་དེ་ཞག་བཅུའི་རིགསུ་མི་འགྲོ་བར་འཆང་བའི་ལྟུང་བསྐྱེད་ནི་དུས་སྤངསུ་སོང་ནས་ཞག་སུམ་ཅུ་པའི་མཐའི་བར་དུ་བཞག་པ་ཆོག་པས། ཆོག་པ་གཅིག་བྱུང་བས་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཞག་བཅུ་པ་ལས་འཆད་དུས་ཀྱི་ཆ་ནས་ཁྱད་ཞུགས་སོ། །དེ་ལ་ཟླ་བ་གཅིག་གི་ནང་དུ་རྙེད་ན་ལེགས། མ་རྙེད་ན་བཞག་པའི་གོས་སྟན་བཅད་དུ་མི་རུང་བར་སྟོན་པ་མིན་གྱི། མ་རྙེད་ན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སོགས་ལ་བྱས་པར་འཆང་བ་འགོག་པས་ན། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་གོས་སུ་མ་ལོངས་བར་བཅངས་པས་ཆོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྟོད་གཡོགས་གཉིས་ལ་ཡང་རང་ཚད་དུ་མ་ལོངས་ཤིང་། འཁོར་གསུམ་ཁེབས་ན་རེ་བས་བཞག་རུང་མི་འགོག་གི། བྱིན་རླབས་མ་བྱས་པར་རེ་བ་འཇོག་པ་ན་ཚད་དེ་ཙམ་པ་ལ་རེ་བ་མི་ཆགས་པས། གལ་ཏེ་

【現代漢語翻譯】因為這個緣故。即使名稱和見解不同的其他住處，只要施主普遍供養給這個教派和未來教派的處所，並且僧人有權入住，那麼這個處所就不會衰敗，不會分離。正如『共同擁有』所說，在『唯一主人』的經文之後，門等事物必須是共同擁有的。安置的標準與之前六種情況相似。尺寸方面，不能超過覆蓋三衣的尺寸的上限，下限是至少一肘的長度，這是指實際的增補。如果對補足沒有期望，就會變成十日衣，因此必須抱有可以實現的期望。這符合依託之物的規定。『小』是指小於覆蓋三衣的尺寸。小到什麼程度呢？至少一肘的長度。期望是指在一個月內期望能得到法衣，如果期望斷絕，僅僅有普遍的期望也不能算作一個月。坐墊不能只鋪設未縫邊的粗布，必須沒有期望，或者沒有自主的加持，這三種情況必須滿足其中之一。那就是一肘的長度。如果下裙覆蓋三衣，並且不期望補足，或者補足后達到標準，那麼達到下限就可以算作十日衣，這在邏輯上是成立的。如果在期望其他兩件衣服的時候，即使超過三衣的尺寸，只要沒有達到自己的下限，為什麼在那裡不行呢？如果在月內找到達到自己下限的衣服，超過這個下限是可以接受的，但如果沒有找到，為什麼不能超過這個限度呢？一般來說，對於沒有覆蓋三衣且超過一肘長度的衣服，如果沒有加持，也沒有奉獻給他人，那麼超過十天就會被捨棄。對於像之前依託之物的僧人來說，這件衣服不會變成十日衣，持有它會犯墮罪，因為已經過了捨棄的時間，可以放置到三十天的期限。因為出現了一種可以接受的情況，所以從依託的角度來看，在捨棄的時間方面與十日衣有所不同。對於這種情況，如果在一個月內找到衣服是最好的，如果沒有找到，並不是說不能裁剪放置的衣服坐墊，而是阻止在沒有找到的情況下進行加持等行為，因此，加持后在沒有成為衣服之前持有是可以接受的。同樣，對於上衣的兩件衣服，如果沒有達到自己的尺寸，並且覆蓋三衣，那麼允許通過期望來放置，並不禁止。在沒有加持的情況下進行期望，對於那個尺寸的衣服來說，不會產生期望。如果...

【English Translation】 For this reason. Even if other dwelling places with different names and views, as long as the benefactor universally offers to this and future sects, and the monks have the right to reside, then this dwelling place will not decline and will not be separated. As it is said 'common ownership', immediately after the sutra of 'sole owner', things like doors must be commonly owned. The standard of placement is similar to the previous six situations. In terms of size, it cannot exceed the upper limit of covering the three robes, and the lower limit is at least one cubit in length, which refers to the actual addition. If there is no expectation of replenishment, it will become a ten-day robe, so there must be an expectation that can be realized. This complies with the provisions of the object of reliance. 'Small' means smaller than the size of covering the three robes. How small? At least one cubit in length. Expectation means expecting to obtain a Dharma robe within a month. If the expectation is cut off, merely having a universal expectation cannot be counted as a month. The mat cannot only be laid with unfelled coarse cloth, there must be no expectation, or no autonomous blessing, these three conditions must be met one of them. That is one cubit in length. If the lower skirt covers the three robes, and there is no expectation of replenishment, or if the standard is reached after replenishment, then reaching the lower limit can be regarded as a ten-day robe, which is logically valid. If, when expecting the other two pieces of clothing, even if it exceeds the size of the three robes, as long as it does not reach its own lower limit, why is it not possible there? If a garment that reaches its own lower limit is found within a month, exceeding this lower limit is acceptable, but if it is not found, why can't it exceed this limit? Generally speaking, for clothes that do not cover the three robes and exceed one cubit in length, if there is no blessing and it is not dedicated to others, then it will be discarded after ten days. For monks who are like the previous object of reliance, this garment will not become a ten-day robe, holding it will commit a transgression, because the time of abandonment has passed, and it can be placed up to the thirty-day limit. Because an acceptable situation has arisen, from the perspective of reliance, it differs from the ten-day robe in terms of the time of abandonment. For this situation, it is best to find clothes within a month, if not found, it does not mean that the placed clothes and mats cannot be cut, but it prevents blessing and other actions from being performed without finding them, therefore, holding it after blessing and before it becomes clothes is acceptable. Similarly, for the two pieces of upper garment, if they have not reached their own size, and cover the three robes, then it is allowed to place them with expectation, and it is not prohibited. Expectation is carried out without blessing, and for clothes of that size, no expectation will arise. If...

ཚད་དེ་ཙམ་པ་ལ་རེ་བས་འཆང་ན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་བཞག་དགོས་སོ། །ཁ་དོག་ནི་སྔོ་སེར་དམར་པོ་དང་། དེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་ལས་བྱས་པའོ། ། 2-2-75a སོགས་པས་ནི། བལ་གོས་དང་། རས་གོས་ལྟ་བུ་སྡུད་དེ། དེ་ལ་ཁ་བསོགས་དང་། ཁ་བསྐང་མི་རུང་བར་སྟོན་ནོ། །འདི་དང་འཆང་བ་ལ་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཡན་ལག་སྦྱར་དུ་རུང་ལ། ཞག་བཅུ་དང་། སུམ་ཅུ་ལས་འདས་པར་འཆང་འདོད་རྒྱུན་མ་ཆད་པའི་ཀུན་སློང་གི་ཡན་ལག་ནི་མི་དགོས་པ་འདྲ་སྟེ། ཀུན་སློང་དེ་འདྲའི་དམིགས་མེད་པར་བཅངས་བའམ། བརྗེད་པ་ལ་ཡང་ལྟུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཀུན་སློང་གི་ཡུལ་ལ་ཞུགས་པའི་སྦྱོར་བའི་ཡན་ལག་ཀྱང་མི་དགོས་སམ་སྙམ་མོ། །འབྲལ་བ་ལ་བསམ་སྦྱོར་གྱི་ཡན་ལག་མི་དགོས་པ་འདྲ་སྟེ། དཔྱད་པར་བྱའོ། །འོ་ན་འཆང་འཇོག་གཉིས་ལ་ལན་གཅིག་སྤང་བར་གྱུར་ནས་ཡང་སྔར་བཞིན་སོང་ན་སྤོང་བར་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། ཁྱིམ་རེ་རེ་ལ་ལྟུང་བར་གསུངས་པ་དང་། པུཎྱ་ཤྲཱིས།ནུབ་ལྷག་པར་ཉལ་བ་ལ་བཤད་པས། དེའི་རིགས་པས་འགྱུར་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་འཐད་པ་འདྲའོ། །དེ་ལྟ་ན་ལྷུང་བཟེད་འཆང་བ་དང་གསོག་འཇོག་གི་སྤང་པ་ལ་ཡང་རིགས་པ་མཚུངས་སོ། །ཁ་སོགས་དང་ནི་རིགས་མཐུན་པའི་ཁ་བསྐང་དེ་རྙེད་ན་བག་ལ་བསླན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ཞེ་ན། ཞག་བཅུ་པ་གསུམ་ཡོད་པའི་བཅུ་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་རྙེད་པའི་ཉི་མ་དང་པོ་དེའི་ཚེའོ། །བག་ལ་སློན་པའི་དོན་ནི། གོས་དེ་གཉིས་སོ་སོ་ན་ཡོད་ཀྱང་སྡེབ་པར་བྱའོ། །སྡེབས་པ་ན་འཁོར་གསུམ་དུ་ཆོག་ན་ཞག་བཅུ་པར་འགྱུར་ལ། མ་ཆོག་ན་སྔ་མ་དང་འདྲ་བར་ཟླ་བར་འཇོག་པའི་རིགསོ། །འདིར་སྔ་མའི་ཤན་གྱི་དབང་གིས་ཕྱི་མ་དེ་སྔ་མའི་བག་ལ་སློན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ནི། མ་ཆོག་ན་སྔ་མ་ཟླ་འཇོག་གིས་རིགསུ་གྱུར་པ་ལ་ཕྱི་མ་ཡང་དེའི་རིགསུ་འགྱུར་བའོ། །འགྲེལ་པར་ 2-2-75b བག་སློན་གཉིས་བཤད་པའི་སྔ་མ་ནི་སྡོམ་པ་ལ་གསུངས་སོ། །དེའི་རིགས་ལོག་པའམ། སྔ་མའི་རིགསུ་སོང་བ་ལ་མི་བྱ་སྟེ། བག་ལ་སློན་པ་ལ་འཁོར་གསུམ་ཁེབས་པའི་ཚད་དུ་ཆོག་མི་ཆོག་བརྟག་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་ནི་སྔར་བསྟན་པའོ། །དེ་གཉིས་ཀྱིས་རིགས་བཟློག་ལ་ཤན་ཡང་འབྱུང་བ་དང་། རིགས་མ་ལོག་ལ་འབྱུང་བ་གཉིས་བསྟན་ཏེ། འཁོར་གསུམ་ཁེབས་ན་ཞག་བཅུ་པར་རིགས་ལོག་ལ། ཕྱི་མ་ལ་སྔ་མའི་ཞག་ཤན་ཀྱང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཆོག་ན་གཉིས་ཀ་ཟླ་འཇོག་གི་རིགས་ཡིན་པས། རིགས་མ་ལོག་ལ་སོ་གཅིག་པ་ལ་སྔ་མའི་ཤན་བྱུང་བས་སོ། །རིགས་ཀྱང་མ་ལོག་ཤན་ཀྱང་མི་འབྱུང་བ་ནི། ཁ་བསྐང་མ་རྙེད་ལ་རེ་བ་ཡང་མ་ཆད་པའི་ཁ་སོགསོ། །རིགས་ལོག་ནས་ཤན་མི་འབྱུང་བ་ནི་ཁ་བསྐང་མ་རྙེད་ཅིང་ཁ་བསོགས་ལ་རེ་བ་ཆད་པའོ། །འདི་ལ་སོགས་ཚེས་གཅིག་ལ་གཤག་པ་ལ་ཚེས་བཅུ་གཅིག་ལ་ཁ་བསྐང་རྙེད་པ་ན། བཅུ

【現代漢語翻譯】如果希望它保持那個尺寸，就必須加持並放置好。顏色是藍、黃、紅，以及由這些顏色變化而來的。等等，指的是像羊毛衣服和棉布衣服這樣的收集。這表明不允許新增或補充。與此相關聯，可以使用『認知的支分』。如果超過十天或三十天，似乎不需要『持續不間斷的意樂的支分』，因為那樣沒有目標的持有或遺忘也會發生。因此，我認為也不需要『進入意樂之境的加行支分』。至於分離，似乎不需要『思擇和加行的支分』，這需要進一步研究。如果持有和放置一次後又恢復原狀，是否會構成捨棄呢？正如經中所說，每家每戶都會墮落，以及Puṇyaśrī（功德吉祥）所說，晚上睡在剩下的地方，按照這個邏輯，似乎會發生捨棄。如果是這樣，那麼持有缽和儲存的捨棄也應該遵循同樣的邏輯。如果找到了與『等等』相似的補充，就應該縫補。什麼時候縫補呢？在有三個十天期的十天期中的任何一個的第一個獲得日。縫補的意思是，即使這兩件衣服是分開的，也應該把它們縫在一起。如果縫在一起後足夠三件僧衣，就可以算作十天期；如果不夠，就像之前一樣，應該按月放置。這裡，由於之前的影響，後者本身就是對前者的縫補。也就是說，如果不夠，後者也會像前者一樣按月放置。在註釋中，解釋了縫補的兩種情況，前者是指戒律。如果種類不同，或者與之前的種類相同，則不應該這樣做，因為縫補時需要檢查是否足夠覆蓋三件僧衣。後者是指之前所說的。這兩種情況表明了種類改變和影響的產生，以及種類不變但影響的產生。如果足夠覆蓋三件僧衣，種類就會改變為十天期，因為後者會受到前者十天期的影響。如果不滿足，兩者都是按月放置的種類，所以種類沒有改變，但單一的種類受到了之前的影響。種類沒有改變，也沒有影響產生的情況是，沒有找到補充，也沒有放棄希望的『等等』。種類改變但沒有影響產生的情況是，沒有找到補充，並且放棄了對『等等』的希望。例如，如果某人在初一分開，然後在十一找到補充，那麼在第十天...

【English Translation】 If you wish it to remain that size, it must be blessed and placed properly. The colors are blue, yellow, and red, and variations thereof. And so on, refers to collecting things like wool and cotton clothes. This indicates that adding or supplementing is not allowed. In relation to this, it is permissible to apply the 'limb of cognition'. If it exceeds ten or thirty days, it seems that the 'limb of continuous intention' is not necessary, because without such a target, holding or forgetting might occur. Therefore, it seems that the 'limb of application entering the realm of intention' is also not necessary. As for separation, it seems that the 'limb of reflection and application' is not necessary, which needs further investigation. If holding and placing are abandoned once and then return to the original state, will it constitute abandonment? As it is said in the scriptures that each household will fall, and as Puṇyaśrī (Meritorious Glory) said about sleeping in the remaining place at night, it seems that abandonment will occur according to this logic. If so, then the abandonment of holding the alms bowl and storing should also follow the same logic. If a supplement similar to 'and so on' is found, it should be sewn on. When should it be sewn on? On the first day of finding it in any of the three ten-day periods. The meaning of sewing on is that even if the two clothes are separate, they should be sewn together. If it is enough for three robes when sewn together, it will be considered a ten-day period; if not, it should be placed monthly as before. Here, because of the influence of the previous one, the latter itself is the sewing on of the former. That is, if it is not enough, the latter will also become like the former, which is placed monthly. In the commentary, the two cases of sewing on are explained, the former refers to the discipline. It should not be done if the type is different or the same as the previous type, because it is said that it is necessary to check whether it is enough to cover three robes when sewing on. The latter refers to what was said before. These two cases show the change of type and the generation of influence, as well as the generation of influence without changing the type. If it is enough to cover three robes, the type will change to a ten-day period, because the latter will be influenced by the former ten-day period. If it is not enough, both are of the type of monthly placement, so the type has not changed, but the single type has been influenced by the previous one. The situation where the type has not changed and no influence has occurred is when no supplement has been found and the hope for 'and so on' has not been abandoned. The situation where the type has changed but no influence has occurred is when no supplement has been found and the hope for 'and so on' has been abandoned. For example, if someone separates on the first day and then finds a supplement on the eleventh, then on the tenth day...

་པ་གཉིས་པ་དེའི་ནང་དུ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་སོགས་མ་བྱས་ན་ཉེར་གཅིག་པའི་སྐྱ་རེངས་ཤར་ན་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པས། བཅུ་པ་དང་པོའི་ཤན་གཉིས་པ་ལ་འོང་བ་དང་།གཉིས་པའི་ཤན་གསུམ་པ་ལ་འོང་བ་མི་སྲིད་དོ། །ཁ་ཅིག་ཉེར་ལྔ་ལ་ཁ་བསྐང་རྙེད་པས། འཁོར་གསུམ་དུ་ལོངས་པ་སུམ་ཅུ་འདས་པ་ན་སྤང་བ་འབྱུང་བ་དེ་ཞག་བཅུ་པ་མིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་བཅུ་པ་བར་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསར་པ་ཞེས་པའི་གསར་རྙིང་ནི་ཟླ་བ་བཞིར་སྤྱད་མ་སྤྱད་དོ། །སྔ་རོལ་ཏུ་སྤང་བར་འགྱུར་བ་ལ། སྣམ་སྦྱར་ལྟ་བུའི་ནང་དུ་སྦྱར་བ་ཕོག་པ་མ་སྦྱར་བར་ཞག་བཅུ་འདས་ན། སྤངས་པར་གསུངས་པས་བྱིན་རླབས་མེད་པར་གསལ་མོད། འོན་ཀྱང་སྦྱར་བའི་དུས་སུ་ཕྱི་སྦྱོང་མིན་བྱིན་ 2-2-76a རླབས་དགོས་སམ་མི་དགོས་པ་ནི། བྱིན་རླབས་ནི་སྣམ་སྦྱར་ལ་ཡོད་ལ། སྦྱར་བའི་ཚེ་གོས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་། འཕྲལ་བའི་ཚེ་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་བས་གསར་དུ་བརླབ་མི་དགོས་སམ་སྙམ་མོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྔར་བས་སྤོང་བ་ཇི་ལྟར་ཁེགས་རིགས་པ་འདི། སྦྱར་བ་ལ་བྱིན་རླབས་ཡོད་ན་མ་རླབས་པར་སྦྱོར་བ་ལ་མཚུངས་མི་མཚུངས་བརྟག་གོ། །སྣམ་སྦྱར་གྱི་སྣམ་ཕྲན་ནི་ཞེས་པས་ནི། སྣམ་སྦྱར་ལ་སྣམ་ཕྲན་གྱི་གྲངས་ཇི་ཙམ་རུང་བ་ཡ་མཐའ་དང་མ་མཐའི་སྒོ་སྟོན་ཏེ། དགུ་ནས་ཉེར་ལྔའི་བར་རོ། །དེ་ལ་བཅུ་ནས་ཉེར་བཞིའི་བར་གྱི་ཟུང་སྣམ་མི་རུང་བར་སྟོན་པ་ནི། ཟུང་མ་གཏོགས་པ་སྟེ་གཞན་དུ་ན་གཞུང་སྣཾ་བྱས་པ་ན་གཡས་གཡོན་དུ་གྲངས་མི་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚེམ་བུ་ནི། ལྷན་པ་མཐར་ཆགསུ་སོང་བ་ལ་བཤད་ཟེར་རོ། །གཞུང་དེས་དོགས་པ་ཅི་བཅད་ན། སྣམ་སྦྱར་ལ་སྣམ་ཕྲན་དགུ་མན་ཆད་དང་། ཉེར་ལྔ་ཡན་ཆད་རུང་ངམ་སྙམ་པ་དང་ཉེར་ལྔ་མན་ཆད་ལ་ཡང་ཟུང་སྣམ་རུང་སྙམ་པ་དང་། ཇི་འདྲ་ཞིག་བྱ་བ་མི་ཤེས་པ་རྣམས་བཅད་ནས། དགུ་ནས་ཉེར་ལྔའི་བར་གང་རུང་གཅིག་བྱའོ། །ཞེས་བསྟན་ནོ། །ཆོས་གོས་སྣམ་སྦྱར་གྱི་སྣམ་ཕྲན་གྱི་གྲངས་ནི། དགུ་ཡན་ཆད་ཉེར་ལྔ་མན་ཆད་གང་ཡང་རུང་བ་ཡིན་པར་བྱའོ། །ཞེས་སྣམ་སྦྱར་ལ་སྣམ་ཕྲན་དེ་རྣམས་གང་རུང་གཅིག་གིས་ཆོག་པར་གསུངས་པ་དང་། འོག་ཏུ་སྣམ་སྦྱར་ལ་རྒྱ་ཁྱོན་ཁྲུ་ལྔ་ནས་ཕྱེད་ལྔ་དང་། གསུམ་ནས་ཕྱེད་དང་གསུམ་གྱི་བར་གང་རུང་གིས་ཆོག་པར་གསུངས་པ་དང་སྦྱར་ན། རྒྱ་ཁྱོན་མཐའ་ཚད་ལ་སྣམ་ཕྲན་གྱི་གྲངས་དགུ་པ་སོགས་དང་། རྒྱ་ཁྱོན་མཐའ་ཚད་ལ་སྣམ་ཕྲན་གྱི་གྲངས་ཉེར་ལྔ་སོགས་ཤིན་ཏུའང་རུང་བར་སྣང་ངོ་། ། 2-2-76b འོ་ན་སྣམ་ཕྲན་ལ་གླེགས་བུའི་གྲངས་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། སྣམ་སྦྱར་གང་ལ་སྣམ་ཕྲན་གྱི་གྲངས་དགུ་དང་བཅུ་གཅིག་དང་། བཅུ་གསུམ་ཡོད་པ་ལ་ནི། གླེགས་བུ་ཕྱེད་དང་གསུམ་པ་ཉིད་དོ། །སུ་ཡི་ཞེ་ན། སྣམ་ཕྲན་དེ་དག་གིའོ། །འདིར་དེ་དག་གི་ཞེས་པའི་གཞུང་ཡ

【現代漢語翻譯】如果第二部分中沒有進行加持等儀式，那麼在第二十一個黎明出現時，就會犯下墮落之罪。因此，不可能從第十個第一部分到第二個部分，也不可能從第二個部分到第三個部分。有些人通過二十五次補救找到了，在三輪中享受了三十次之後，才會出現放棄，這並不是十天，否則也會涉及到中間的十天。所謂『新』，新舊是指四個月內是否使用過。對於之前要放棄的物品，比如縫製的衣物，如果縫製的部分在沒有縫製的情況下經過了十天，那麼就明確說明了要放棄，沒有加持。但是，在縫製的時候，是否需要進行外部的凈化加持呢？加持是針對縫製的衣物而言的，縫製時會變成一件衣服，分開時會變成不同的衣服，所以不需要重新加持嗎？如果不是這樣，那麼如何阻止之前的放棄呢？如果在縫製時有加持，那麼與沒有加持的縫製是否相同呢？需要進行考察。縫製衣物的碎片是指，縫製衣物允許有多少碎片，顯示了上限和下限，即從九到二十五。其中，十到二十四之間的雙數是不允許的，因為除了雙數之外，如果進行縱向縫製，左右兩邊的數量不會減少。縫補是指，完全縫合在一起。該論典解決了什麼疑問呢？解決了對於縫製衣物，少於九個碎片或多於二十五個碎片是否可以，以及少於二十五個碎片時是否可以使用雙數，以及不知道該如何做的問題，因此指示說，應該選擇九到二十五之間的任何一個。縫製衣物的碎片數量，應該是九個以上，二十五個以下。也就是說，縫製衣物可以使用這些碎片中的任何一個。結合下面所說的，縫製衣物的面積可以是五到五點五肘，或者三到三點五肘，那麼面積的極限，比如九個碎片等，以及面積的極限，比如二十五個碎片等，都是非常合適的。那麼，碎片的數量應該如何確定呢？對於有九個、十一個和十三個碎片的縫製衣物，應該是三個半碎片。是誰的呢？是這些碎片的。這裡，『這些的』這個論典...

【English Translation】 If blessings and other rituals are not performed in the second part, then when the twenty-first dawn appears, a transgression leading to downfall is committed. Therefore, it is impossible to go from the tenth first part to the second part, nor is it possible to go from the second part to the third part. Some find remedy after twenty-five times, and abandonment occurs after enjoying thirty times in the three wheels, which is not ten days, otherwise it would also involve the intermediate ten days. The 'new' in 'new' and 'old' refers to whether it has been used within four months. For items to be abandoned earlier, such as sewn garments, if the sewn part has passed ten days without being sewn, then it is clearly stated that it should be abandoned without blessings. However, at the time of sewing, is external purification blessing necessary or not? Blessing is for sewn garments, and when sewn, it becomes one garment, and when separated, it becomes different garments, so is it not necessary to bless anew? If not, then how can the previous abandonment be prevented? If there is blessing in sewing, then whether it is the same or different from sewing without blessing needs to be examined. The fragment of a sewn garment refers to how many fragments are allowed for a sewn garment, showing the upper and lower limits, i.e., from nine to twenty-five. Among them, even numbers from ten to twenty-four are not allowed, because other than even numbers, if longitudinal sewing is done, the number on the left and right will not decrease. Sewing refers to complete stitching together. What doubts does this treatise resolve? It resolves doubts about whether sewn garments with fewer than nine fragments or more than twenty-five fragments are allowed, and whether even numbers are allowed when there are fewer than twenty-five fragments, and not knowing what to do, so it instructs that one should choose any one between nine and twenty-five. The number of fragments in a Dharma garment sewn together should be any number from nine or more to twenty-five or less. That is, any one of these fragments is sufficient for a sewn garment. Combining what is said below, the area of a sewn garment can be five to five and a half cubits, or three to three and a half cubits, so the limit of the area, such as nine fragments, and the limit of the area, such as twenty-five fragments, seem very suitable. So, how should the number of fragments be determined? For sewn garments with nine, eleven, and thirteen fragments, it should be three and a half fragments. Whose? Of these fragments. Here, the treatise of 'these'...

ོད་པར་འགྲེལ་པ་ལས་མཛད་དོ། །དེ་ནི་འོག་མ་གཉིས་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། །བླ་གོས་དང་མཐང་གོས་ལ་སྣམ་ཕྲན་དུ་བྱ་བ་དང་། སྣམ་ཕྲན་ལ་གླེགས་བུ་དུ་བྱ་བ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་སྣམ་ཕྲན་བདུན་པ་དང་ལྔ་པ་བྱ་ཞིང་། གླེགས་བུ་ནི་ཕྱེད་དང་གསུམ་པ་དང་། ཕྱེད་དང་གཉིས་གཉིས་སོ། དེ་ནི་རབ་འབྲིང་ཐ་གསུམ་ལ་འདྲའོ། །འོན་ཀྱང་མཐང་གོས་འཁོར་གསུམ་ཁེབས་པ་ལྟ་བུ་ལ་མི་བྱེད་དམ་སྙམ་མོ། །འདི་གཉིས་ཀྱི་སྣམ་ཕྲན་སོགས་ནི་གནང་བའི་བསླབ་པའོ། །ཆོས་གོས་གསུམ་པོ་ཚད་ཅི་ཙམ་ཞེ་ན། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་རུང་བའི་ཞེས་སོག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་རུང་བ་ནི་བྱིན་རླབས་ཆཌ་པའོ། །དེའི་ཚེ་ཚད་ལ་ཁྲུ་ལྔ་སོགས་བཟུང་བ་ནས། དེ་ལས་ལྷག་པ་ལ་ཆགས་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་འདོད་པ་ནི་མིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཚད་ལས་ལྷག་པའི་གོས་གཅིག་ལ་བྱིན་རླབས་ཆགས་ན། ཆོས་གོས་གསུམ་པོ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་རུང་བ་གང་དག་གིས་ཞེང་དུ་རང་གི་ཁྲུ་གསུམ། ཆུར་རང་གི་ཁྲུ་ལྔའི་ཚད་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་ལས་ལྷག་པར་བྱེད་ན་སྤང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །ལྷག་པའི་ཆ་ལའོ། །ཞེ་ན། བྱིན་རླབས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱོགས་འདིའོ། །ཞེས་ངེས་མི་ནུས་ལ། དང་པོ་རློབ་པའི་ཚེ་ཕྱོགས་ངེས་པ་ཅན་བྱེད་ན་ནི་ཚད་ལྷག་ལ་བླ་གོས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ཀྱང་ཆགས་རུང་བས་ཆར་འབབ་པ་སོགས་ཀྱི་ཚེ་ཁྱེར་དགོས་མི་དགོས་འགལ་བ་འདུས་བར་འགྱུར་བ་དང་། ལྷག་པའི་ཡོ་བྱད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་རུང་བ་དང་། སྐྲ་བཟེད་སོགསུའང་རུང་བར་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། ། 2-2-77a འགྲེལ་པར་འདི་མན་ཆད་ནི་གོས་སྤྱི་ལྟ་བུ་ལ་དང་། ཚད་ཅི་ཙམ་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་དང་། དེ་ལས་ལྡོག་པ་ལ་སྤང་བར་འགྱུར་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་པས་ཀྱང་། རིམ་པ་དང་། ཚད་གཉིས་ཀ་ལྷག་པ་ལ་མི་ཆགས་སོ། །རིགས་པ་འདི་མཐའ་ཚད་ལས་ཆུང་བ་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། །ཞུ་བ་ལས་འབྱུང་བ་ལ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་རུང་བ་གང་རུང་མེད་པས་ཁྲུ་གང་བས་ཆུང་བ་ལ་རེ་ནས་བཞག་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བའི་དམིགས་བསལ་ནི་འཁོར་གསུམ་གྱི་ཕྱེད་མི་ཁེབས་པའི་དམན་པ་ནི་རེ་བ་མེད་པ་ཞག་བཅུ་པའི་རིགསུ་གཏོགས་པའོ། །དེས་ན་དེ་བས་དམན་པ་འཁོར་གསུམ་གྱི་ཆུ་ཞེང་གི་ཕྱེད་ཚུན་ཁེབས་པ་གཅིག་དགོས་པར་གསལ་ལོ། །གདོང་ཕྱིས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཟླ་བར་བཞག་རུང་མེད་པས་དེ་དག་མ་ཡིན་པའི་ཡོ་བྱེད་ཀྱི་གོས་ལ་བཞག་རུང་ཡོད་དོ། །དེས་ན་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་བཀག་པ་དང་། གཉིས་ཀ་རེ་བ་མེད་པའི་ཕྱོགསུ་གཏོགསོ། །འཁྲུར་འཇུག་གི་རྣམ་འབྱེད་ལ། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་སྦྲུམ་མ་སྟེ་ཞེས་སོ། །གཞན་དུ་འཇུག་ན་དེ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །དབེན་པ་དེར་སྡོད་པ་དགེ་སློང་མ་དེ་མི་སྒྲུབ་ན་ཞེས་སོ། །འོག་ནས་ཉེ་དུ་ཡན་ལག་ཏུ་དགོས་པར་སྟོན་པའི་ཉེ་དུའི་མཚན་ཉིད་གང་ཞེ་ན། རང

【現代漢語翻譯】這些在解釋中已經闡述過了。同樣適用於接下來的兩種情況。上衣和下裙使用細布，細布做成小塊，按照順序，細布做成七塊和五塊，小塊則是二分之一和三分之一，以及二分之二。這對於上、中、下三種情況都是一樣的。然而，是否可以不做像覆蓋三圈的下裙那樣呢？這兩種衣物的細布等是允許的戒律。三種法衣的尺寸是多少呢？『可以加持的』，意思是加持會減弱。那時，從尺寸上來說，拿著五肘等等，認為超過這個尺寸就會產生貪執和過失，這是不對的。此外，如果一件超過尺寸的衣服加持會減弱，那麼三種法衣中，哪些是可以加持的呢？如果寬度超過自己三肘，長度超過自己五肘的尺寸，如經文所示，就會被捨棄。這是指超過的部分。如果有人問：『是指與加持分離的方面嗎？』這是無法確定的。如果一開始縫製時就確定了方向，那麼超過尺寸的衣服，上衣的加持也會減弱，那麼下雨等時候是否需要攜帶，就會產生矛盾。而且，如果額外的物品可以加持，那麼頭髮等也可以，那就太過分了。在解釋中，從這裡開始，就像一般的衣服一樣，說明了什麼尺寸會減弱加持，以及相反的情況會被捨棄。因此，尺寸和次第兩方面超過都不會減弱加持。這個道理也適用於小於最小尺寸的情況。從請求中得知，因為沒有任何可以加持的東西，所以小於一肘的衣服，如果還期待著保留，就會有過失。例外情況是，如果不能覆蓋三圈的一半，那麼就屬於沒有希望的十日之物。因此，很明顯，需要一件比這更小的，可以覆蓋三圈寬度一半的衣服。擦臉巾等不能存放一個月，因此，除了這些之外，其他的日用品衣服可以存放。因此，禁止存放不允許的東西，兩者都屬於沒有希望的一類。在入廁的區分中，『出家女是孕婦』等等。如果讓其他人進入，那麼就會有過失。如果住在僻靜處的比丘尼不這樣做等等。接下來，爲了說明需要親屬作為幫助，親屬的定義是什麼呢？自己...

【English Translation】 These have been explained in the commentary. The same applies to the following two. The upper garment and the lower skirt use small pieces of cloth, and the small pieces of cloth are made into pieces. According to the order, the small pieces of cloth are made into seven and five pieces, and the small pieces are one-half and one-third, and two-halves. This is the same for the upper, middle, and lower three cases. However, is it possible not to do something like a lower skirt that covers three circles? The small pieces of cloth, etc., of these two garments are the precepts that are allowed. What are the sizes of the three Dharma garments? 'That which can be blessed,' meaning that the blessing will be weakened. At that time, in terms of size, holding five cubits, etc., it is not right to think that exceeding this size will lead to attachment and faults. Furthermore, if the blessing of a garment that exceeds the size is weakened, then which of the three Dharma garments can be blessed? If the width exceeds three cubits of one's own, and the length exceeds five cubits of one's own, as stated in the scriptures, it will be abandoned. This refers to the excess part. If someone asks, 'Does it refer to the aspect that is separated from the blessing?' This cannot be determined. If a certain direction is determined at the time of the initial sewing, then the blessing of the upper garment will also be weakened if it exceeds the size. Then, whether it is necessary to carry it in times of rain, etc., will lead to contradictions. Moreover, if additional items can be blessed, then hair, etc., can also be blessed, which is too much. In the commentary, from here onwards, like ordinary clothes, it is explained what size will weaken the blessing, and the opposite situation will be abandoned. Therefore, exceeding both the size and the order will not weaken the blessing. This reasoning also applies to the case where it is smaller than the minimum size. It is known from the request that because there is nothing that can be blessed, if a garment smaller than one cubit is still expected to be kept, there will be a fault. The exception is that if it cannot cover half of the three circles, then it belongs to the category of ten-day items that have no hope. Therefore, it is clear that a garment smaller than this, which can cover half the width of the three circles, is needed. Face towels, etc., cannot be stored for a month. Therefore, other daily necessities can be stored, except for these. Therefore, the prohibition of storing things that are not allowed, both belong to the category of hopelessness. In the distinction of entering the toilet, 'The ordained woman is pregnant,' etc. If you let others in, then there will be a fault. If the Bhikkhuni who lives in a secluded place does not do this, etc. Next, in order to explain the need for relatives as help, what is the definition of a relative? Oneself...

་གི་ཕ་མ་དག་ནས་ཕ་མའི་ཕྲུགས་བདུན་པ་ཚུན་ཆད་དེ། ལས་ཞེས་པས་པའི་བརྒྱུད་མའི་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་དང་། མའི་བརྒྱུད་ཕའི་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་བསྟན་པར་གཟུང་ངོ་། །ཕའི་བརྒྱུད་ནི། ཕའི་ཕ་དང་། དེའི་ཕ་ཞེས་སོགས་དང་། མའི་ཡན་ལག་ནི་མའི་མ་དང་དེའི་མ་ཞེས་སོགསོ། །མའི་བརྒྱུད་པའི་ཡན་ལག་ཀྱང་ 2-2-77b དེ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕ་མའི་བརྒྱུད་གཉིས་ཀ་ཕྲུགསུ་གྱུར་པའོ། །ཕྲུགས་དེ་གཉིས་གང་ཡང་རུང་བ་སྔ་མ་གཅིག་ལ་སྐྱེས་པ་ནི་ཉེ་དུའོ། །སྔ་མ་ནི་བཞི་གང་ལ་སྦྱར་རོ། །ཡང་གི་སྒྲས་གཉིས་བ་ལས་སྔ་ནས་སྐྱེས་པ་འབའ་ཞིག་ཉེ་དུར་མ་ཟད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ན། རང་རང་གི་ཕ་དང་མའི་བརྒྱུད་ལས་སྐྱེས་པར་མ་ཟད། དེའི་ཡན་ལག་ལས་སྐྱེས་པ་ཡང་ཞེས་བྱའོ། །རྣམ་འབྱེད་འགྲེལ་དུ་ཕྱི་ནས་བུ་བུ་མོ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདུན་པ་ཚུན་ཀྱང་བཤད་ཟེར་རོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག །གང་དུ་ཡང་ཉེ་དུ་ཡིན་མིན་འདི་བཞིན་བྱེད་ཟེར་བ་དང་། ཁ་ཅིག་ཕྱི་རོལ་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཆགས་པ་དགག་བྱར་བྱེད་པའི་སྐབསུ་དེ་བཞིན་ཡིན་ལ། ནང་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་པའི་སྐབསུ་ངོ་ཚ་བའི་གནས་སུ་བྱེད་མི་བྱེད་ལ་མ་བྱས་ན་སྲུ་མོ་ལྟ་བུ་ལ་འཁྲུར་བཅུག་པ་སོགས་རུང་བར་འགྱུར་བས་བཅས་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། འདི་ནི་ཡུལ་དུས་གང་ན་ཉེ་དུར་བྱེད་མི་བྱེད་དང་། ཉེ་དུའང་ངོ་ཚ་བའི་གནས་སུ་བྱེད་མི་བྱེད་ལ་བརྩི་དགོས་སོ། །གང་ལ་འདུ་ཤེས་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཞེ་ན་དགེ་སློང་མ་ཞེས་ཏེ། དེའི་དགེ་སློང་མའི་སྡོམ་པ་དག་པ་ལྟ་བ་མཐུན་པ། མཚན་མཐུན་པ་ཐ་སྙད་གསུམ་དང་ལྡན་པ། ལུས་ཐ་མལ་བ། བསྟེན་དུ་རུང་བ། རྫུ་འཕྲུལ་དང་མི་ལྡན་པ། ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་སྟེ་ཆོས་བརྒྱད་ལྡན་ནོ། །འདི་ལ་བསྟེན་དུ་རུང་བ་དགེ་སློང་མ་ཡིན་པས་འགྲུབ་པས་མི་དགོས་ལ། བསླབ་སྦྱིན་གྱི་དགེ་སློང་བསྟེན་དུ་རུང་བ་ན། བསླབ་པ་སྦྱིན་མོས་ཆོག་གམ་མི་ཆོག་དཔྱད་དགོས་པས་དང་པོ་བརྟག་གོ། །ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ཡན་ལག་ཏུ་དགོས་པར་གསུངས་པ་ནི་ཉི་ཤུ་སྟེ། བཅུ་ཚན་དང་པོ་ནས་འཁྲུར་འཇུག་ལེན་པ། སློང་བ་སོགས་བཞི་སྟེ་དྲུག །བར་པ་ནས། བལ་རྨེལ་བ། མངོན་ཚན་ 2-2-78a ཉོ་ཚོང་སྟེ་གསུམ། ཐ་མ་ནས་ལྷུང་བཟེད་འཚོལ་བ། འཐག་པ་གཉིས་ཏེ་གསུམ་དང་། འབའ་ཞིག་པ་ནས། གོས་བྱེད་པ་དང་། སྦྱིན་པ། འདུག་གནས་སུ་ཟ་བ་དང་བསོད་པ། སློང་བ། གཅེར་བུ་ལ་སྟེར་བ་དང་། མགྲོན་དུ་གཉེར་བ་སྟེ་དྲུག་གོ། །སོར་བཤགས་ནས་དང་པོ་གཉིས་སོ། །འདིར་ལྷུང་བཟེད་འཚོལ་བ་ལ་ལུང་ནས་དངོས་སུ་མ་གསུངས་པ་ཡི་གེ་ཆད་པ་འདྲ་སྟེ། རྩ་བས་ལུང་གི་དོན་ཙམ་སྡུད་པའི་སྐབས་སུ་དངོས་སུ་བསྡུས་ལ། འགྲེལ་པའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །ལུང་ནས་དངོས་སུ་མ་གསུངས་ཀྱང་། དོན་གྱིས་ཐོབ་པ་ལ་དགུ་ནི། དབེན་པ་ན་

【現代漢語翻譯】至於父母，從父母的第七代後裔開始，都應被視為與業相關的父系分支和母系分支。（父系是指父親的父親，以及父親的父親的父親等等；母系分支是指母親的母親，以及母親的母親的母親等等。）母系的分支也應如此理解。這樣，父母的兩個血統都成爲了後裔。這些後裔中，任何一個早於另一個出生的，都是近親。『早於』可以應用於四種情況中的任何一種。『又』字表明，不僅僅是從兩者中較早出生的才是近親。正如所說，不僅從各自的父母血統中出生的人是近親，而且從其分支中出生的人也是近親。在《分別解脫經》的註釋中說，從女兒或兒子的後代中出生的第七代後裔也被認為是近親。對此，有些人說：『無論在何處，都應如此判斷是否為近親。』另一些人說：『這隻適用於禁止執著于外在享樂的情況，而在執著于內在眾生的情況下，是否將其視為羞恥之事則取決於具體情況。如果不考慮這些，那麼允許與姨母等發生性關係將變得可以接受，因此戒律就變得沒有意義了。』因此，在任何地方和任何時候，都必須考慮是否將某人視為近親，以及是否將近親視為羞恥之事。誰是進行識別的人呢？是比丘尼（bhikṣuṇī，受過具足戒的女性僧侶）。她需要具備八種法：比丘尼的戒律清凈，見解一致，名稱相同，身體健康，可以依止，沒有神通，不是近親。有人說，因為可以依止的比丘尼已經滿足了比丘尼的條件，所以不需要『可以依止』這一條。如果依止一位提供學處的比丘尼，那麼是否允許她提供學處需要仔細考慮，因此首先需要進行考察。需要作為分支的『不是近親』有二十種情況：從第一個十種情況開始，包括允許發生性關係、接受等等四種情況，總共六種。從中間的情況開始，包括梳理羊毛、公開買賣等等三種。從最後的情況開始，包括乞食、紡織兩種，總共三種。從單獨的情況開始，包括製作衣服、佈施、在住所中食用和積累功德、乞討、給予裸體者、接受款待等等六種。從懺悔開始，包括前兩種情況。這裡，關於乞食，經典中似乎沒有明確說明，可能是文字遺漏了，因為根本戒在總結經典含義時明確包含了這一點，而且註釋中沒有進行區分。』有人這樣說。即使經典中沒有明確說明，但通過含義可以推斷出九種情況：在寂靜處……

【English Translation】 As for parents, from the seventh generation of descendants of parents onwards, they should all be regarded as paternal and maternal branches related to karma. (The paternal line refers to the father's father, and the father's father's father, and so on; the maternal branch refers to the mother's mother, and the mother's mother's mother, and so on.) The maternal branch should also be understood in the same way. In this way, both lineages of parents become descendants. Any of these descendants who are born earlier than another are close relatives. 'Earlier' can be applied to any of the four situations. The word 'also' indicates that it is not only those born earlier from both that are close relatives. As it is said, not only those born from their respective parents' lineages are close relatives, but also those born from their branches. In the commentary on the Prātimokṣa (《分別解脫經》), it is said that the seventh generation of descendants born from the offspring of daughters or sons are also considered close relatives. To this, some say: 'Wherever it is, it should be judged in this way whether or not they are close relatives.' Others say: 'This only applies to cases where attachment to external pleasures is prohibited, but in cases where attachment to internal beings is involved, whether or not it is considered a matter of shame depends on the specific situation. If these are not considered, then allowing sexual relations with aunts, etc., would become acceptable, so the precepts would become meaningless.' Therefore, in any place and at any time, it must be considered whether to regard someone as a close relative, and whether to regard close relatives as a matter of shame. Who is the person who makes the identification? It is a bhikṣuṇī (比丘尼，受過具足戒的女性僧侶). She needs to possess eight qualities: the bhikṣuṇī's precepts are pure, the views are consistent, the names are the same, the body is healthy, she can be relied upon, she does not have magical powers, and she is not a close relative. Some say that because a bhikṣuṇī who can be relied upon already fulfills the conditions of a bhikṣuṇī, the condition of 'can be relied upon' is not necessary. If relying on a bhikṣuṇī who provides the śikṣā (學處), it needs to be carefully considered whether she is allowed to provide the śikṣā, so it needs to be investigated first. The 'not being a close relative' that needs to be a branch has twenty situations: starting from the first ten situations, including allowing sexual relations, accepting, etc., four situations, totaling six. Starting from the middle situations, including combing wool, openly trading, etc., three situations. Starting from the last situations, including begging for food, weaving two kinds, totaling three. Starting from the separate situations, including making clothes, giving, eating and accumulating merit in the residence, begging, giving to naked people, accepting hospitality, etc., six situations. Starting from confession, including the first two situations. Here, regarding begging for food, it seems that the sūtra (經典) does not explicitly state it, possibly due to a textual omission, because the root precept explicitly includes it when summarizing the meaning of the sūtra, and the commentary does not distinguish it.' Some say this. Even if the sūtra does not explicitly state it, nine situations can be inferred through meaning: in a solitary place...

འདུག་འགྲེང་དང་། ཆོས་སྟོན་པ། སྦྱོར་དུ་བཅུག་པ་དང་། ཡང་ཡང་ཟ་བ་རས་ཆེན་འཚོལ་བ་དང་། ལྷུང་བཟེད་གསུམ་ལས་ལྷག་པ་ལེན་པ། ལྷན་ཅིག་ཉལ་བ། ལམ་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ་དགུའོ། །དེའི་དང་པོ་གསུམ་ལ་ནི། ལྔ་བཅུ་པ་ལས་གསུངས་ལ། བཞི་པ་ལས་ནི་བསྡུས་པ་ལས་དང་། ལྔ་པ་ལ་ནི་འགྲེལ་པ་ལས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་ཞེས་གསུངས་སོ། །དྲུག་བདུན་གཉིས་ལ་ནི་གོས་སློང་བ་སོགས་ཀྱིས་གནད་མཚུངས་དང་། ཐ་མ་གཉིས་ལ་ནི་འདུག་འགྲེང་སོགས་ཀྱི་གནད་ཀྱིས་སོ། །འགྲེལ་ཆུང་ལས། སྲིན་བལ་སོགས་གསུམ་ལ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ཡན་ལག་ཏུ་བཤད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟ་ན་བསླངས་པ་ཡན་ལག་ཏུ་དགོས་ལ། དེ་འདོད་ན། རྩ་བ་ལས། རང་གཞན་གྱི་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཉེ་དུ་ཡིན་པ་ལ་ཅིར་འགྱུར་ནི་སྐྱེད་དང་། ལྷུང་བཟེད་དེ་གཉིས་མ་གཏོགས་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་པར་གསུངས་པས་གཞན་རྣམས་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །འདུག་གནས་སུ་ཟ་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པ་ནི། རྣམ་ 2-2-78b འབྱེད་ལས། ཉེས་མེད་དུ་བཤད་པས་ཡི་གེ་ནོར་བའོ། །ཞེས་སྔ་མ་རྣམས་ཟེར། འཁྲུར་འཇུག་པའི་དངོས་པོ་ནི། ཆོས་གོས་གསུམ་དང་གདིང་བ་གང་རུང་། རུང་བ་ཚད་ལྡན། བདག་པོ་རང་གི་ཡིན་པ། རང་ལ་ལྟོས་པའི་བྱིན་རླབས་དང་བཅས་པ།རྙིང་པའམ་བཀྲུ་བ་སོགས་འོས་པ། སྔར་བཀྲུ་བ་སོགས་ཀྱི་རྩོམ་པ་མ་བྱས་པ་སྟེ། བདུན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བའི་རང་གི་ཡིན་པ་རུང་བར་བྱས་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པས་རྣམ་བརྟགས་དང་མ་འབྲེལ་བའི་རང་དབང་བ་དགོས་ལ། བཀྲུ་སོགས་ཀྱི་འཕྲོ་ཡིན་ལ་དངོས་ཀྱི་མི་སྐྱེད་པས་ཡང་བརྟག་བར་བྱའོ། །བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སེལ་བ་ཆོས་གོས་སྤངས་པ་འཁྲུར་བཅུག་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བའི་ལུང་དྲངས་པའི་ཕྱིར་སྤང་ལྟུང་བྱུང་བས་བྱིན་རླབས་འཇིག་པར་སྣང་ངོ་། །རྙིང་པ་ནི་དུས་ཚིགས་གསུམ་གང་རུང་དུ་སྤྱད་པའོ། །འདི་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་མ་རྙིངས་ཀྱང་། མི་གཙང་བ་ལ་སོགས་པས་གོས་པའི་འཁྲུར་གཞུག་འོས་པ་ཡིན་ན་ལྟུང་བ་དངོས་གཞི་བསྐྱེད་པར་གསུངས་སོ། །འགའ་ཞིག་ནི་གོས་བཞི་གང་རུང་ངོ་། །བསྒོ་བས་ཞེས་པ་ནི་མངགས་པ་ལ་ན་སྨད་པར་འགྱུར་བས་དེ་དག་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་གོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུན་པོ་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། གོས་བཞི་ལ་ངེས་པ་བྱས་པ་མི་འགལ་ཏེ། ལུང་ལས་གོས། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུན་པོ་བ་ལ་གོས་དང་། ཤ་ན་དང་། ཟར་མ་དང་། དུ་གུ་ལ་དང་། རས་བལ་དང་། ཀོ་ཏམ་པ་དང་། ཉི་འོག་གི་གོས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པས། ཆོས་གོས་གསུམ་དང་གདིང་བ་དེ་དག་ལས་བྱས་པ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱགས་ལས་ཞེས་པ་ནི། ཆོས་གོས་ཀྱི་ 2-2-79a ཕྱོགས་གཅིག་ལ་བྱས་པ་དང་། ལས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཆུར་ཉུག་གམ། ཐལ་མོ་རྡེག་པ་ལ་ལྟ་བུ་གཅིག་བྱས་ན་ཡང་ལས་བྱས་པར་སྟོན་པའོ། །བྱས་པ་ཉིད་ན་ཞེས་པ

【現代漢語翻譯】包括：坐立、說法、委託漂洗、反覆索取粗布、持有超過三個缽、同睡、在路上行走，這九種行為。對於前三種行為，《五十頌》中有記載；對於第四種行為，在《攝頌》中有記載；對於第五種行為，在《釋論》中被稱為『名稱之權』。對於第六和第七種行為，與索要衣物等情況在本質上相同；對於最後兩種行為，與坐立等情況在本質上相同。《小釋》中說，將絲、毛等三種物品視為非親屬的附屬品是不合理的，因為如果這樣，索取也應成為附屬品。如果接受這種觀點，則與根本戒中『自己和他人之間沒有區別』的說法相矛盾。如果對方是親屬會怎樣呢？除了養育和缽之外，其他行為沒有罪過。因此，對於其他情況，沒有墮罪。關於在居住地進食被認為是輕微過失的說法，《分別》中說這是沒有罪過的，因此是文字錯誤。這是早期學者的觀點。可以委託漂洗的物品包括：三法衣和坐墊中的任何一件。條件是：物品合格、屬於自己、具有與自己相關的加持、是舊的或適合清洗等、之前沒有進行過清洗等工作。總共有七個條件。有人說，因為屬於自己的物品也可以被允許，所以需要與分別念無關的自主權。如果清洗等工作只進行了一部分，但實際上並沒有減少污垢，那麼還需要進一步檢查。如果將已經加持過的法衣丟棄后委託漂洗，根據引用的經文，會犯輕微過失，這表明加持已經消失。所謂的『舊的』是指在三個時節中的任何一個時節使用過的。這只是一個例子，即使不是舊的，但如果因為不乾淨等原因而適合清洗，那麼也會產生根本墮罪。有些人認為是四件衣物中的任何一件。『通過命令』，因為命令會導致責備，所以爲了避免這些情況。所謂『法衣』是指七種物品中的任何一種。這樣說與確定為四件衣物並不矛盾，因為經文中說，『衣物』是指七種物品，包括衣物、夏納、扎瑪、杜古拉、粗布、科唐巴和遮陽衣。因此，持有由三法衣和坐墊製成的物品是可以的。所謂『工作』是指在法衣的一側進行的工作，或者在工作的一側沾水或拍打灰塵等，即使只做了一部分，也表明已經完成了工作。所謂『已經完成』是指

【English Translation】 Includes: sitting and standing, teaching the Dharma, entrusting to wash, repeatedly seeking coarse cloth, holding more than three bowls, sleeping together, and walking on the road, these nine behaviors. For the first three behaviors, it is recorded in the 'Fifty Verses'; for the fourth behavior, it is recorded in the 'Compendium'; for the fifth behavior, it is called 'the right of name' in the 'Commentary'. For the sixth and seventh behaviors, they are essentially the same as requesting clothes, etc.; for the last two behaviors, they are essentially the same as sitting and standing, etc. The 'Small Commentary' says that it is unreasonable to regard silk, wool, and other three items as accessories of non-relatives, because if so, soliciting should also become an accessory. If this view is accepted, it contradicts the statement in the root precept that 'there is no difference between oneself and others'. What if the other party is a relative? There is no fault in other behaviors except for raising and the bowl. Therefore, for other situations, there is no downfall. Regarding the statement that eating in a residence is considered a minor offense, the 'Differentiation' says that it is innocent, so it is a textual error. This is the view of early scholars. Items that can be entrusted to wash include any of the three Dharma robes and cushions. The conditions are: the item is qualified, belongs to oneself, has blessings related to oneself, is old or suitable for washing, etc., and has not been cleaned, etc., before. There are a total of seven conditions. Some say that because items belonging to oneself can also be allowed, autonomy unrelated to discrimination is required. If only part of the cleaning work has been done, but the dirt has not actually been reduced, then further inspection is needed. If a Dharma robe that has been blessed is discarded and then entrusted to wash, according to the quoted scripture, a minor offense will be committed, which indicates that the blessing has disappeared. The so-called 'old' refers to having been used in any of the three seasons. This is just an example, even if it is not old, but if it is suitable for washing due to uncleanliness, etc., then a fundamental downfall will occur. Some people think it is any of the four garments. 'By command', because commanding will lead to blame, so to avoid these situations. The so-called 'Dharma robe' refers to any of the seven items. This does not contradict the determination of four garments, because the scripture says that 'garment' refers to the seven items, including garment, Shana, Zama, Dugula, coarse cloth, Kotamba, and sunshade. Therefore, it is permissible to hold items made of the three Dharma robes and cushions. The so-called 'work' refers to the work done on one side of the Dharma robe, or dipping one side of the work in water or patting dust, etc., even if only part of it is done, it indicates that the work has been completed. The so-called 'already completed' means

་ནི། དགེ་སློང་མ་ལས་བྱས་པ་ཉིད་ན་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་ཡིན་གྱི། བསྒོ་བ་ཙམ་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ། །འཁྲུ་བ་སོགས་ཀྱི་བསམ་པ་མ་གྲུབ་ཀྱི་བར་དུ་འཁྲུ་བ་དང་། འཚེད་པ་དང་། འཆག་པ་ལྟ་བུ་རིགས་མི་མཐུན་ཡང་ལྟུང་བ་གཅིག་བསྐྱེད་ལ། འཁྲུ་བ་ལྟ་བུའི་རིགས་མཐུན་པར་ཆད་པ་ལཡང་ལྟུང་བ་གཅིག་གོ། རིགས་མཐུན་པ་ལ་དེ་ལྟར་རུང་ཡང་། མི་མཐུན་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཇི་ལྟར་རུང་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། ཚིགས་སུ་གྱུར་པ་བར་ཆད་པ་དང་། རིགས་མི་མཐུན་པ་ལ་ཡང་འབྲས་བུ་ལྟུང་བ། གཅིག་སྟེ་འཁྲུ་བ་སོགས་གསུམ་ག་རྫོགས་པའི་མཐར་ལྟུང་བྱེད་དོ། །ཞེས་ལྟུང་བྱེད་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུ་ཤེས་གཙོ་ཆེ་བའི་ལྟུང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་དོན་དང་། འདུ་ཤེས་མཐུན་པ་ལ་དངོས་གཞི་སྟེ། དགེ་སློང་མ་ལ་ཉེ་དུ་མིན་པར་ཤེས་ཤིང་། དེ་ཡང་ཉེ་དུ་མིན་པ་དངོས་གཞིའོ། །དོན་ཇི་བཞིན་མིན་པ་ལ་འགྲེལ་པར། འདུ་ཤེས་ཀྱང་གཞན་ཏེ། ཉེ་དུ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ལ་དོན་ཀྱང་གཞན་ཏེ་དགེ་སློང་མ་དེ་ཉེ་དུ་མིན་ན། དེའི་ཚེ་དངོས་ཀྱི་དང་ཉེ་བའི་ལྟུང་བ་ཞེས་པ་ནི་དགག་སྒྲ་གོང་འོག་འཕྱུགས་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་སྟེ། དེས་ན་དགག་སྒྲ་གོང་འོག་ལ་འདུ་ཤེས་ལ་སྦྱར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ལུང་ཞུ་བ་དང་། འདུ་ཤེས་གཙོ་བའི་སྤྱི་གཞུང་དང་འགལ་ལོ། །ཞེས་པ་ནི། ཤིན་ཏུ་འཐད་དེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་དཔེར་བརྗོད་འགྲེལ་པར་ 2-2-79b མཛད་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་གཉིས་ཞེས་པ་ནི། སྔ་མ་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱར་རོ། །ཧ་ཅང་ཡུན་མི་རིང་བ་ནི་འཇུག་པའི་གནས་བཙལ་བ། རྫས་བཞག་པ། རེ་ཞིག་བསྡད་པ་རྣམས་དང་པོར་བྱའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཞེས་པ་ནི། དགེ་འདུན་གྱི་ཁྲིམསུ་བྱ་བའི་དབང་གིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་ལས་འགལ་བར་མི་བྱའོ། །བླང་བར་བྱ་བ་ནི། གང་ཟག་གིས་ཀྱང་ངོ་། །ཞུ་བ་ནས་འབྱུང་བ་ལ། བཤད་པ་དང་ཞེས་ཏེ། རྐྱེན་དེ་དག་ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱིས་བཀྲུ་བར་འོས་པ་ལ་ཡང་ན་སྨད་པ་མེད་དོ། །དྲེའུ་རྔོག་དང་ཞེས་ཏེ། རུང་བར་བྱས་པ་ནི། རྣམ་བརྟགས་བྱས་པ་ལ་བྱེད་དོ། །དགེ་འདུན་གྱི་ཞེས་པ་ལ། རང་གར་གཏོགས་ཀྱང་རང་འཆི་བ་རང་གི་ཞེན་པ་ལ་ཁྱད་པར་གོ་བར་བྱའོ།། །།ལེན་པའི་རྣམ་འབྱེད་ལ་ཡུལ་སྔར་དང་འདྲ་བའི་སྟེང་དུ་དད་པ་དང་སེམས་ཡང་ཆེ་བ་མིན་པ་སྟེ། དགུ་ལྡན་ནོ། །དངོས་པོ་ནི་གོས་རུང་བ་ཚད་ལྡན། དགེ་སློང་མ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་པ། དེ་དང་འབྲེལ་བར་གནས་པ་སྟེ། ལྔ་ལྡན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེའི་ཚད་ལྡན་ནི་མ་མཐའ་ཁྲུར་ལོངས་པའོ། །རྟེན་གྱི་དགེ་འདུན་ལ་གོས་འབུལ་བ་ན་དེའི་ཁོངས་སུ་མིག་གཏོགས་དང་། ལེགས་པར་སྨྲ་བ་དང་། བསྙེན་རྫོགས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཆོས་གོས་ཚང་བར་ཡོད་པ་སྟེ་བཞི་ལྡན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཡུལ་ལ་དགེ་སློང་ལ་གོས་སྟེར་བར་རྩོམ་པ་ཡིན་པ་དང་ཞེས་བསྣན་ཏེ

【現代漢語翻譯】只有比丘尼才能被允許做這件事，而不僅僅是告知。在清洗等意圖未達成之前，清洗、烹飪、縫補等不同型別的行為，每次完成都會產生一次墮落。而對於清洗等同型別的行為，每次違犯也會產生一次墮落。雖然同類型的行為可以這樣處理，但爲了消除對於不同型別行為如何能算作一次墮落的疑慮，即使是間斷的或不同型別的行為，其結果也是一次墮落，即完成清洗等三種行為后，就會產生墮落。這是因為它們被視為一次墮落。對於所有以認知為主的墮落，重點在於動機和認知是否一致。如果知道對方不是親屬的比丘尼，那麼『非親屬』就是重點。對於動機不真實的情況，註釋中說：『認知也是錯誤的，認為她是親屬，但實際上那個比丘尼不是親屬。』在這種情況下，如果將否定詞的位置放錯，就會導致意義上的錯誤。因此，否定詞應該與認知相連，否則就會與經文和以認知為主的普遍原則相矛盾。』這是非常合理的，因為它與該例子的註釋相矛盾。『猶豫』指的是與前兩者相關。『不太久』指的是尋找進入的地方、放置物品、暫時停留等最初的行為。『佛陀』指的是僧團的戒律，不應違背世尊的教導。『應該接受』也包括個人。從請求到出現，『解釋』指的是即使是稍微需要清洗的情況，也不會受到責備。『騾子和駱駝』指的是被允許的情況，即經過考慮的情況。『僧團』指的是即使是屬於自己的東西，也要區分自己死亡和執著之間的差別。關於接受的區分，地點與之前類似，但信心和意願更加強烈，具備九種條件。物品是符合標準的袈裟，屬於那個比丘尼，並且與她相關，具備五種條件。符合標準的最低限度是可以清洗。在向僧團供養袈裟時，包括視力正常、善於言辭、不是受具足戒者、擁有完整法衣等四種條件。在地點上，補充了正在準備向比丘尼贈送袈裟的條件。

【English Translation】 Only a bhikshuni should be allowed to do this, not just by informing. Until the intention of washing etc. is not achieved, washing, cooking, mending, etc., different types of actions, each completion will produce one downfall. And for the same type of actions such as washing, each violation will also produce one downfall. Although the same type of actions can be handled in this way, in order to eliminate the doubt of how different types of actions can be counted as one downfall, even intermittent or different types of actions, the result is one downfall, that is, after completing three actions such as washing, a downfall will occur. This is because they are regarded as one downfall. For all downfalls that are mainly based on cognition, the focus is on whether the motivation and cognition are consistent. If you know that the other person is a bhikshuni who is not a relative, then 'non-relative' is the focus. For the situation where the motivation is not true, the commentary says: 'The cognition is also wrong, thinking that she is a relative, but in fact that bhikshuni is not a relative.' In this case, if the position of the negative word is misplaced, it will lead to errors in meaning. Therefore, the negative word should be connected to cognition, otherwise it will contradict the scriptures and the general principles based on cognition.' This is very reasonable because it contradicts the commentary on that example. 'Hesitation' refers to the previous two. 'Not too long' refers to the initial actions such as finding a place to enter, placing items, and staying temporarily. 'Buddha' refers to the precepts of the Sangha, and should not violate the teachings of the World Honored One. 'Should be accepted' also includes individuals. From request to appearance, 'explanation' refers to even if it is a situation that requires a little washing, it will not be blamed. 'Mules and camels' refers to the allowed situation, that is, the situation after consideration. 'Sangha' refers to even if it belongs to oneself, one must distinguish the difference between one's own death and attachment. Regarding the distinction of acceptance, the location is similar to before, but the faith and intention are stronger, possessing nine conditions. The item is a qualified robe, belongs to that bhikshuni, and is related to her, possessing five conditions. The minimum standard for qualification is that it can be washed. When offering robes to the Sangha, it includes four conditions such as normal vision, good speech, not being fully ordained, and having complete Dharma robes. In terms of location, the condition of preparing to give robes to a bhikshuni is added.

། མི་སྟེར་བ་ལ་ལེན་ན་འདིའི་ལྟུང་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དད་པ་ཆེ་བ་ནི། བསོད་ནམས་འདོད་པའི་བློས་སྟེར་བའོ། །ལེགས་པར་སྨྲ་བ་ནི་ཆོས་འཆད་པའོ། །བསྙེན་རྫོགས་བྱེད་པ་ནི། ཡུལ་དེ་གཉིས་གང་ཡང་ 2-2-80a མ་ཡིན་པས་གཞན་གྱི་བསྙེན་རྫོགས་བྱེད་པའོ། །ཆོས་གོས་ཚང་བ་ནི། གོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གནང་བ་རྣམས་གང་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར། ལེན་ན་ལྟུང་བ་མེད་དམ་སྙམ་པ་སྟེ་དཔྱད་དོ། །འདུ་ཤེས་སྔ་མ་དང་འདྲ་ལ། ཀུན་སློང་ཕྱིར་མི་སྟེར་བའི་ལེན་འདོད་དོ། །སྦྱོར་བ་ཅང་མི་སྨྲ་བས་དང་དུ་ལེན་པ་དང་། ཚིག་ལས་གཞན་པའི་རིག་བྱེད་ཀྱིས་མི་ཆོག་པས་ངག་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པས་ལེན་པར་རྩོམ་པའོ། །མཐར་ཐུག་གི་ཡན་ལག་ཏུ་ཞེས་པ་དང་། དེའི་དང་པོའི་ཚད་ལྟ་བའི་ཞེས་གསུངས་པས་དེ་ལ་གྲུབ་པའི་བློ་སྐྱེས་པའོ། །དགེ་སློང་མས་ཞེས་པ་ནི། བརྗེ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་མིན་པའོ། །གོས་སློང་བ་ལ་ཡུལ་ནི། རབ་བྱུང་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་སྡོམ་པ་རྟགས་སྡོམ་གང་དང་ཡང་ལྡན་པའི་ཁྱིམ་པ་ཡིན་པ། ལུས་ཐ་མལ་པ། ཐ་སྙད་ལྔ་དང་ལྡན་པ། རང་དང་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པ། ཉེ་དུ་མིན་པ། མ་བསླངས་པའི་སྔོན་དུ་ཅི་བདེར་སྟོབས་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ་དྲུག་ལྡན་ནོ། །འོག་མ་གསུམ་དང་། ལྷུང་བཟེད་འཚོལ་བ། འཐག་པ་གཉིས། རས་ཆེན་འཚོལ་བ་རྣམས་ལ་སྦྱར་ཟེར་རོ། །མ་བསླངས་པའི་སྔོན་དུ་ཅི་བདེར་སྟོབ་པ་ནི། མ་བསླངས་པར་མི་སྟེར་བ་མིན་པ་ལ་བྱ་དགོས་ན། སྦགས་པ་གཉིས་ལ་ནི་སྔ་རོལ་དུ་སྟོབ་འདོད་ཡོད་ལ། སྦགས་ཀྱང་མི་ངེས་པར་སློང་བ་ནི། འདིའི་ལྟུང་བར་བཤད་པས་འདི་ལ་ནི་བླང་བར་བྱ་བ་རང་ལ་མ་བསྔོས་པའམ། བསྔོས་ཀྱང་མི་ངེས་པ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །འདི་གཙོ་བོར་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ལྟུང་བར་སོང་བ་ཡིན་པས་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ལྟུང་བར་སོང་བས་གོས་ཚང་བར་ཡོད་པའོ། །དེ་ཡང་ཆོས་གོས་གསུམ་ཚང་བས་མི་ཆོག་སྟེ། འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་གང་མེད་ཀྱང་སློང་བར་རིགས་ལ། འདི་མི་རིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 2-2-80b འདི་དང་འོག་མ་གསུམ་ལ་སྲ་བརྐྱང་མ་བཏིང་པ་ཡང་སྦྱར་རོ། །སློང་བའི་དངོས་པོ་ནི། གོས་རུང་བ། ཚད་དང་ལྡན་པ། སྦྱིན་བདག་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་པ་སྟེ་བཞི་ལྡན་ཟེར་རོ། །འདི་རྣམས་ལ་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཡན་ལག་སྦྱོར་བ་བརྟག་པར་བྱའོ། །མཐར་ཐུག་ནི་འདི་རྣམས་ལ་ཐོབ་བློ་སྐྱེས་པ་ཞེས་ཟེར་བ་འཐད་པ་འདྲའོ། །རུང་བ་ནི་རྒྱུས་ཆོག་གམ་སྙམ་མོ། །ཚེད་ལྡན་ནི། འགྲེལ་པར་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་མ་བྱས་པར་སྤྱིར་བསླངས་པ་ན་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་ཐོབ་ན་ཡང་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ། །ཞེས་དང་། རྩ་བར། རིན་ཐང་དང་ཁ་དོག་དང་། ཁྲུ་ཚད་ལས་རྣམ་པ་གང་བསླངས་པའོ། །ཞེས་འབྱུང་བས། ཚད་ལ་ཀུན་སློང་བྱེ་བྲག་ཅན་མེད་ན་ཁྲུ་གང་ཡན་ཆད་ལ་དངོས་གཞིའ

【現代漢語翻譯】如果對方不給，拿了就不構成墮落，因為對方沒有給。信心大的人，是指以希求福德的心態給予。善於說法，是指宣講佛法。進行近圓戒，是因為這兩個地方都不是受戒地，所以在其他地方進行近圓戒。衣著完整，是因為世尊允許的衣服有所缺失，所以如果拿了，是否不構成墮落呢？這需要考察。想法與之前相同，動機是不給而想拿。行為是不說話而接受，以及用語言之外的表示不允許，所以用符合語言特徵的方式開始拿。『最終的支分』，以及『最初的衡量標準』，是指對它產生了確定的想法。比丘尼說，是爲了交換，而不是爲了享用。乞討衣服的對象是：具有兩種出家戒律（比丘和比丘尼戒）或任何一種戒律的在家居士，身體普通，具備五種條件，在本質和物質上與自己不同，不是親屬，在乞討之前沒有隨意施捨，這六個條件都要具備。後面的三個，以及尋找缽、紡織、尋找大塊布料等，都可以類推。在乞討之前沒有隨意施捨，如果必須在沒有乞討的情況下才能給予，那麼對於兩種污垢來說，之前就有施捨的意願，即使不確定是否會施捨也去乞討，這被認為是墮落，所以對於這種情況，要麼是沒有指定給自己的，要麼是指定了但不確定是否給，可以這樣類推。這主要是從所依的角度導致墮落，所以從所依的角度導致墮落，是因為衣服是完整的。即使具備三件法衣也不行，因為缺少生活用品也可以乞討，而這種情況是不允許的。這和後面的三個，也要加上沒有鋪設堅硬的墊子。乞討的物品是：可以用的衣服，尺寸合適，是施主自己的，這四個條件都要具備。對於這些，要考察想法和行為的支分。最終是指對這些產生了獲得的念頭，這樣說比較合適。可以用是指材料可以嗎？尺寸合適是指，在註釋中沒有區分顏色等，如果普遍乞討，得到任何一種都要捨棄，會構成墮落。原文中說：『價值、顏色和尺寸，乞討了任何一種。』所以，如果沒有特殊的動機，對於一肘以上的尺寸，是真實的情況。

【English Translation】 If the other person doesn't give, taking it doesn't constitute a transgression because the other person didn't give it. A person with great faith refers to giving with the intention of seeking merit. Speaking well refers to teaching the Dharma. Performing the full ordination (upasampadā) is because neither of these two places is a place for ordination, so performing the full ordination elsewhere. Having complete robes is because the robes allowed by the Blessed One are missing, so if one takes them, does it not constitute a transgression? This needs to be examined. The thought is the same as before, the motivation is wanting to take without being given. The action is accepting without speaking, and indicating non-permission through means other than speech, so starting to take in a way that conforms to the characteristics of speech. 'The ultimate limb,' and 'the initial measure,' refer to having a definite thought arising about it. The Bhikṣuṇī (nun) says it is for exchange, not for enjoyment. The object of begging for robes is: a householder who possesses either both sets of monastic vows (Bhikṣu and Bhikṣuṇī vows) or any one set of vows, with an ordinary body, possessing five conditions, different from oneself in essence and substance, not a relative, and not having given freely before begging—these six conditions must be met. The following three, as well as searching for a bowl, weaving, and searching for a large piece of cloth, can be applied analogously. Not having given freely before begging, if it is necessary to give only when not begged, then for the two types of defilements, there was a prior intention to give, and even if it is uncertain whether they will give, one begs, which is considered a transgression, so for this situation, either it is not designated for oneself, or it is designated but uncertain whether it will be given, it can be applied in this way. This mainly leads to transgression from the perspective of the support, so leading to transgression from the perspective of the support is because the robes are complete. Even having three Dharma robes is not enough, because one can beg for any missing necessities of life, but this situation is not permissible. This and the following three also add not laying out a hard mat. The object of begging is: usable robes, of suitable size, belonging to the donor himself—these four conditions must be met. For these, the limbs of thought and action should be examined. The ultimate is said to be the arising of the thought of obtaining these, which seems appropriate. 'Usable' means is the material acceptable? 'Suitable size' means that in the commentary, without distinguishing colors etc., if one begs generally, abandoning whatever one obtains will constitute a transgression. The root text says: 'Value, color, and size, whatever kind one begs for.' Therefore, if there is no special motivation for the size, anything above one cubit is the actual situation.

ོ། །རིན་ཐང་དང་ཁ་དོག་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཅན་ཁྲུ་ལྔ་པ་དང་། ཀཪྵ་པ་ཎ་ལྔ་རི་བ་དང་། གོས་གང་སློང་བ་ན་དེ་དག་ལས་གཞན་ལྷག་པར་ཐོབ་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་པར་གསུངས་པས་གང་བསླངས་པ་དེ་ཐོབ་པ་དགོས་སོ། །འོ་ན་རིན་ཐང་དང་ཁྲུ་ཚད་ཆུང་དུ་སོང་བ་ལ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་། ཆེར་སོང་བའི་གཞན་ཐོབ་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འགྲེལ་པར་འདིར་གཞན་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ལ་ཡིན་པར་རིགས་པར་བྱའི། རྒྱུན་གཅིག་ལ་ལྷག་པར་ཐོབ་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་པ་མིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས་གོས་སོ་སོ་བ་དང་། རྒྱུན་གཅིག་གམ་ཐོབ་དུས་སོ་སོ་བ་དང་། རྒྱུན་གཅིག་གང་ཡིན་དཔྱད་པར་བྱའོ། །ཁ་ཚར་བསླངས་པས་རས་མ་ཐོབ་པ་དང་། རས་མ་བསླངས་ན་རས་ཡུག་ཆེན་དང་། ཡུག་ཕྲན་ཐོབ་བོ་སྙམ་ནས་བསླངས་པས་ཐོབ་ན་ཡང་ཉེས་པ་མེད་པར་གསུངས་སོ། །དེའི་རང་ 2-2-81a བཞིན་རྒྱུ་སྤུན་གྱི་སྐུད་པས་རྒྱུ་བལ་ལོ། །སློང་བར་རིགས་པ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཞེས་ཏེ། ཡོ་བྱང་བཅུ་གསུམ་གང་དང་གང་མེད་པ་དེ་དང་དེར་སློང་བ་མདོར་ན་གང་ལ་དགེ་སློང་གི་ཡོ་བྱད་ཀྱི་དངོས་པོ་གང་གིས་བྲེལ་བ་དེ་ཉིད་མིན་པ་ལ་སླང་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ནི་བྱེད་བར་དགེ་སློང་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་གྱི། ཆོས་གོས་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་ཡུལ་དང་དངོས་པོ་སྔར་དང་འདྲ་སྟེ། འོན་ཀྱང་ཚད་ནི་ཟུང་ལས་ལྷག་པའི་ཁྲུ་གང་སློང་བའམ། མི་སྟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟེན་ལ་ཁ་ཅིག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བྱ་བ་གསུམ་མེད་པ་ཟེར་ལ། ཁ་ཅིག་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཟེར་ཏེ། ཕྱི་མ་མིན་ལ་སྔ་མ་ཡང་བརྟག་པར་བྱའོ། །འགྲེལ་པར་ནི། ཡོ་བྱད་བཅུ་གསུམ་པོ་ལྟ་བུ་གང་ཡང་མེད་པ་སློང་བར་རིགས་པར་བཤད་པས་དེ་ནི་བྱེད་པ་པོའི་ཞེས་པའི་དེ་ནི་སློང་བར་རིགས་པ་ལ་གསུངས་པས་གང་རུང་གཅིག་མེད་པས་ཆོག་མི་ཆོག་ཀྱང་བརྟག་པར་བྱའོ། །འདིར་སྦྱིན་བདག་ཐ་དད་ལ་ནི་འདི་ཙམ་ལས་མི་བསླང་བའི་ཚད་ངེས་པ་མེད་པས་སྦྱིན་བདག་གཅིག་ལ་སོ་སོར་ཐར་པ་ནས། གལ་ཏེ་བྲམ་ཟེ་དང་། ཁྱིམ་བདག་དད་པ་ཅན་གྱིས་ཆོས་གོས་རབ་ཏུ་མང་པོ་དེ་དག་དུས་ཀྱིས་སྟོབས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་པ་ན། དགེ་སློང་དེས་འདོད་ན་ཆོས་གོས་དེ་ལས་སྟོད་གཡོགས་བཅས་པ་མན་ཆད་བསླང་བར་བྱའོ། །དེ་ལས་ལྷག་པར་ལེན་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ། །ཞེས་མང་པོ་བསྟབས་ཀྱང་དགེ་སློང་གིས་ཟུང་ལས་ལྷག་པ་བསླང་དུ་མི་རུང་བར་གསུངསོ། །དེས་ན་ཅི་བདེར་སྟོབས་པ་མིན་པ་ཡང་དཔྱད་པར་བྱའོ། །འདིར་ལྷག་པ་སློང་མི་སློང་ལ་ཁྱིམ་པའི་ཚད་ཐོབ་ན་ཁ་བསྐང་བ་ཞེས་དམིཌ་ 2-2-81b ཀྱིས་བཀར་བ་ལྟར་ན། ཁྱིམ་པའི་ཚད་གཉིས་ཚད་ལ་སྦྱོར་དགོས་པས། དེ་གཉིས་ཐོབ་པའི་ཁ་བསྐང་བསླང་དུ་མི་རུང་བ་ནི། དེ་བས་ཆུང་བ་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་མི་ར

【現代漢語翻譯】對於價值和顏色也是如此。如果特別需要五肘布，或者需要五個喀沙巴拿（Karshapana，古印度貨幣單位），或者需要衣服，那麼如果獲得的超過這些，就沒有墮落。因此，必須獲得所請求的物品。那麼，如果價值和肘數減少了，可以接受，但如果獲得的超過了請求的，那該怎麼辦呢？註釋中說，『這裡，對於其他物品沒有墮落』，這應該理解為僅適用於不同的物品。如果對於同一物品獲得更多，則並非沒有墮落。』因此，需要研究衣服是否是不同的，或者是否是同一件，或者獲得的時間是否不同，或者是否是同一件。如果請求了布匹但沒有獲得，或者如果沒有請求布匹，但認為可以獲得大塊或小塊布料而請求了，即使獲得了也沒有罪過。因此，本質上，紗線是由棉花製成的。請求是合理的，被稱為『加持』。簡而言之，十三種資具（Yojana，比丘的日用品）中缺少哪一種，就請求哪一種。總之，如果比丘需要某種資具，那麼請求其他物品是沒有罪過的。這是因為比丘是行動者，而不是法衣，因為缺少法衣。這裡的對象和物品與之前類似，但數量是請求超過一對的任何肘數，或者因為不給予。關於所依據的事物，有些人說缺少三種需要加持的事物，有些人說缺少所有事物。後者是不正確的，前者也需要研究。註釋中說，『可以請求缺少十三種資具中的任何一種』，因此，『行動者』指的是可以請求的事物。因此，即使缺少其中一種，是否可以接受也需要研究。在這裡，對於不同的施主，沒有限制說只能請求這麼多。因此，對於一個施主，從別解脫經（Pratimoksha，戒律）中說，『如果婆羅門（Brahmin，印度教祭司）或有信仰的居士（Householder）提供了非常多的法衣，那麼比丘如果想要，可以請求包括上衣在內的法衣。如果獲得超過這些，就會犯捨墮罪（Nissaggiya Pacittiya，一種戒律）。』因此，即使提供了很多，比丘也不能請求超過一對。因此，也需要研究是否可以隨意提供。在這裡，對於是否可以請求額外的物品，如果獲得了居士的數量，就像指定了『補充』一樣，那麼，因為居士的數量必須與兩個數量結合，所以不能請求補充這兩個數量的物品，因為不能加持比這更少的物品。

【English Translation】 It is the same with value and color. If specifically needing five cubits of cloth, or needing five Karshapanas (ancient Indian currency unit), or needing clothes, then if more than these are obtained, there is no transgression. Therefore, what is requested must be obtained. Then, if the value and cubit count are reduced, it is acceptable, but if more than what was requested is obtained, what happens? The commentary says, 'Here, there is no transgression for other items,' which should be understood as only applying to different items. If more is obtained for the same item, then it is not without transgression.' Therefore, it needs to be studied whether the clothes are different, or whether it is the same item, or whether the time of obtaining is different, or whether it is the same item. If cloth is requested but not obtained, or if cloth is not requested, but it is thought that a large or small piece of cloth can be obtained and it is requested, even if it is obtained, there is no fault. Therefore, essentially, the yarn is made of cotton. Requesting is reasonable, and it is called 'blessing'. In short, whichever of the thirteen requisites (Yojana, daily necessities of a bhikkhu) is missing, that is what is requested. In short, if a bhikkhu needs a certain requisite, then there is no fault in requesting other items. This is because the bhikkhu is the actor, not the Dharma robe, because the Dharma robe is missing. The object and item here are similar to before, but the quantity is requesting any cubits exceeding a pair, or because it is not given. Regarding the basis, some say that three things that need to be blessed are missing, and some say that all things are missing. The latter is incorrect, and the former also needs to be studied. The commentary says, 'It is reasonable to request whatever of the thirteen requisites is missing,' therefore, 'the actor' refers to what can be requested. Therefore, it also needs to be studied whether it is acceptable even if one of them is missing. Here, for different donors, there is no limit saying that only this much can be requested. Therefore, for one donor, from the Pratimoksha (code of discipline), it says, 'If a Brahmin (Hindu priest) or a faithful householder offers very many Dharma robes, then if the bhikkhu wants, he can request Dharma robes including the upper garment. If more than these are obtained, a Nissaggiya Pacittiya (a type of transgression) is committed.' Therefore, even if many are offered, the bhikkhu cannot request more than a pair. Therefore, it also needs to be studied whether it can be offered at will. Here, regarding whether or not to request additional items, if the number of householders is obtained, just like 'supplementing' is specified, then, because the number of householders must be combined with the two quantities, it is not permissible to request supplementing these two quantities, because it is not possible to bless less than this.

ུང་ཡང་། དེ་གཉིས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་རུང་སྟེ། མ་དྲས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་རློབ་ཅེ་ན། འདོད་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་མེད་པར་ཞེས་པ་ནི། འཚལ་ལ་བར་ཆད་མ་བྱུང་ན་ཞེས་སོགས་བཞག་ནས། བརླབ་ཅེས་པ་ཡིན་པ་འདྲའོ། །ཆོས་གོས་མ་དྲས་པ་འཆང་བར་འདོད་པས་ནི། ཁྱིམ་པའི་ཚད་འདོད་དགོས་ལ་དེའི་མཐའ་ཚད་ལ་སོགས་བཞག་ནས་སློབ་དགོས་སོ། །གལ་ཏེ་མ་དྲས་པ་ལ་བྱས་ཟིན་པའི་བྱིན་རླབས་བྱེད་པར་མི་རུང་ན། འོ་ན་ཆོས་གོས་དེ་ལ་འཆང་འདོད་པ་ཡང་བསྐྱེད་པར་མི་རུང་ངོ་། །སྔ་མ་ཐོབ་ན་ཞེས་ཆོས་གོས་མ་དྲས་པ་འདོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ན། ཁ་བསྐང་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་བསླང་དུ་མི་རུང་ཞེས་པ་རྣམས་འགྲེལ་པའི་དགོངས་པ་ཡིན་པ་འདྲའོ། །འདིར་སྔ་མ་རྣམས་ཆོས་གོས་དྲས་པ་བྱ་བའི་བསམ་པ་ཡོད་ནས་རབ་བྱུང་གི་ཚད་བླངས་པ་ནས། ཐ་ཚད་དམ། འབྲིང་ཚད་ཐོབ་ན་ཁ་བསྐང་བསླང་ཟེར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལྷག་པ་སྦྱིན་མི་སྦྱིན་ནི་འགྲེལ་པར། ཁྱིམ་པའི་ཚད་ལས་ལྷག་ཀྱང་སྟེར་མི་དགོས་དང་། རབ་བྱུང་གི་ཚད་ལས་ལྷག་ན་སྦྱིན་ཞེས་པ་ཙམ་ལས། རབ་འབྲིང་སོགས་ཀྱི་གསལ་ཁ་མེད་དོ། །སྔ་མ་རྣམས་ཁྱིམ་པའི་རབ་ཚད་ལས་ལྷག་པ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཚད་ལས་མ་ལྷག་ན་སྟེར་མི་དགོས་པ་དང་། རབ་བྱུང་གི་ཚད་ལྷག་ན་སྟེར་དགོས་ཏེ། བསམ་པའི་དོན་ཡོངསུ་རྫོགས་པ་ལས་ལྷག་པ་མེད་པ་དང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རིམ་པ་བཞིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །རྫོགས་མ་རྫོགས་ཀྱང་མི་འདྲ་བའི་ 2-2-82a བསམ་པས་བསླངས་པ་ན། བསམ་པ་དེ་གོས་སྤྱིའི་བསམ་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་ཁྱིམ་པའི་ཐ་ཚད་ཐོབ་པ་ལ་སྤྱི་ཚད་དུ་ཆོག་པ་ཡོད་པས་དེ་ལས་ལྷག་པ་མི་སློང་ལ། དྲ་བའི་བསམ་པའི་ཚེ་རབ་བྱུང་གི་ཐ་འབྲིང་ཐོབ་པ་ལ་ཁ་བསྐང་བསླང་དུ་རུང་སྟེ། བྱེ་བྲག་གི་བསམ་པ་ཡིན་པས། དེ་ལ་བསམ་པའི་དོན་རྫོགས་པ་ལས་ལྷག་པ་བསླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་རྣམས་ཀྱང་མིན་ནོ། །ཕྱི་མ་ཐོབ་ན་ལྷག་པ་བྱིན་པར་བྱ་བའི་རྒྱུ་མཚན་དུ། འགྲེལ་པར་དོན་ཡོངསུ་རྫོགས་པ་ལས་དེ་ལྷག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་པའི་དབང་གིས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཚིག་ཀྱང་དྲས་པ་ལ་སོགས་པའི་བསམ་པས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཁྱིམ་པའི་ཐ་ཚད་གཉིས་ཐོབ་པའི་ཚེ་ལྷག་པ་བསླང་དུ་མི་རུང་ན། སྦྱིན་ཡང་དགོས་སོ་སྙམ་ན། མི་དགོས་པ་དང་། འོ་ན་རབ་བྱུང་གི་ཐ་ཚད་གཉིས་ཐོབ་ནའང་མི་དགོས་སོ་སྙམ་ན། སྦྱིན་དགོས་སོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། དྲས་པའི་ཐ་ཚད་ཕྱེད་དང་ལྔ་དང་། ཕྱེད་དང་གསུམ་ལས་ལྷག་ན་གོས་རྫོགས་པ་ལས་ལྷག་ལ། མ་དྲས་པ་ལ་དེ་དང་འཁོར་གསུམ་ཁེབས་པ་ལས་ཀྱང་། ཐ་ཚད་ལས་མི་ལྷག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལ་རབ་ཚད་དུ་མ་ཆོག་པ་ལས་ཐ་ཚད་ཀྱི་མགོ་འཇུག་པར་གསུངས་པས་འབྲིང་ཚད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རབ་བྱུང་གི་ལ་ཐ་ཚད་ལས་ལྷག་པར་ས

【現代漢語翻譯】即使未裁剪，這兩者也可以被加持，因為它們尚未被裁剪。那麼如何加持呢？在沒有『想要』這個詞的情況下，例如，如果尋求沒有障礙等等，那麼這似乎就是加持。想要持有未裁剪的法衣的人，必須想要出家人的標準，並且必須在設定其界限等之後學習。如果對未裁剪的法衣進行已經完成的加持是不允許的，那麼也不允許產生想要持有那件法衣的想法。如果不是因為想要未裁剪的法衣而獲得先前的（加持），那麼為什麼不允許補充呢？這些似乎是註釋的意圖。在這裡，如果先前的人有裁剪法衣的想法，並且從獲得出家人的標準開始，如果獲得最低標準或中等標準，那麼就說不允許補充，這不是這樣的。關於是否給予剩餘的，註釋中說：即使超過了在家人的標準也不需要給予，如果超過了出家人的標準就給予，僅此而已，沒有關於上等、中等之類的明確說明。先前的人，如果超過了在家人的上等標準，但沒有超過出家人的標準，那麼不需要給予；如果超過了出家人的標準，那麼需要給予，因為思想的意義完全圓滿，沒有剩餘或有剩餘，所以依次這樣說。即使圓滿與否不同，當以不同的想法請求時，那個想法是關於一般法衣的想法。那時，如果獲得了在家人的最低標準，並且有足夠的通用標準，那麼就不會請求超過這個標準。如果是爲了縫紉的想法，那麼可以請求補充，如果獲得了出家人的最低或中等標準，因為這是特殊的想法。因此，他們說，因為對於那個想法來說，沒有請求超過圓滿意義的。如果獲得了後面的（加持），那麼給予剩餘的原因是，註釋中說：因為超過了完全圓滿的意義。通過想法也是完全圓滿的，因為詞語也是通過裁剪等的想法而說的。如果在獲得兩個在家人的最低標準時，不允許請求剩餘的，那麼會想是否也需要給予，但不需要。那麼，如果獲得了兩個出家人的最低標準，也會想是否不需要，但需要給予。原因是，如果裁剪的最低標準超過了一半和五分，以及一半和三分，那麼就超過了法衣的圓滿。對於未裁剪的，即使覆蓋了這些和三個隨從，也不會超過最低標準，因為對於這個，沒有中等標準，因為據說從最低標準開始。因此，出家人的最低標準超過了...

【English Translation】 Even if uncut, these two can be blessed, because they have not been cut. Then how to bless? In the absence of the word 'wanting,' for example, if seeking is without obstacles, etc., then this seems to be the blessing. One who wants to hold an uncut Dharma robe must want the standard of a renunciant, and must learn after setting its boundaries, etc. If it is not permissible to perform an already completed blessing on an uncut Dharma robe, then it is also not permissible to generate the thought of wanting to hold that robe. If the previous (blessing) was not obtained because of wanting an uncut Dharma robe, then why is it not permissible to supplement? These seem to be the intentions of the commentary. Here, if the previous people had the thought of cutting the Dharma robe, and from obtaining the standard of a renunciant, if the lowest standard or the middle standard is obtained, then it is said that it is not permissible to supplement, this is not so. Regarding whether to give the remaining, the commentary says: Even if it exceeds the standard of a householder, it is not necessary to give, and if it exceeds the standard of a renunciant, then give, that's all, there is no clear explanation about superior, middle, etc. The previous people, if it exceeds the superior standard of a householder, but does not exceed the standard of a renunciant, then it is not necessary to give; if it exceeds the standard of a renunciant, then it is necessary to give, because the meaning of the thought is completely fulfilled, there is no remainder or there is a remainder, so it is said in order. Even if fulfillment or non-fulfillment is different, When requesting with different thoughts, that thought is about the general Dharma robe. At that time, if the lowest standard of a householder is obtained, and there is a sufficient general standard, then one will not request beyond this standard. If it is for the thought of sewing, then it is permissible to request supplementation if the lowest or middle standard of a renunciant is obtained, because this is a special thought. Therefore, they say that because for that thought, there is no request beyond the meaning of fulfillment. If the later (blessing) is obtained, then the reason for giving the remaining is that the commentary says: Because it exceeds the completely fulfilled meaning. It is also completely fulfilled through thought, because the words are also spoken through the thought of cutting, etc. If it is not permissible to request the remaining when obtaining two householders' lowest standards, then one might think whether it is also necessary to give, but it is not necessary. Then, if two renunciants' lowest standards are obtained, one might also think whether it is not necessary, but it is necessary to give. The reason is that if the lowest standard of cutting exceeds one half and five parts, and one half and three parts, then it exceeds the fulfillment of the Dharma robe. For the uncut, even if these and three attendants are covered, it will not exceed the lowest standard, because for this, there is no middle standard, because it is said to start from the lowest standard. Therefore, the lowest standard of a renunciant exceeds...

ྟེར་དགོས་ན་འབྲིང་དང་། རབ་ཚད་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཁྱིམ་པའི་ཐ་ཚད་ལས་ལྷག་པ་སྟེར་མི་དགོས་ཀྱང་། རབ་ཚད་ལས་ལྷག་པ་སྟེར་དགོས་སོ། །འདི་ནི་འགྲེལ་པའི་དགོངས་པ་ཡིན་པར་སེམས་སོ། །སྤགས་པ་གཉིས་ལ་ཡུལ་སྔར་གྱི་སྟེང་དུ་སྤུངས་ཆུང་བ་དང་། ཆེ་བ་སྟེ། ཕོ་མོ་སོ་སོ་ 2-2-82b ནས་གོས་རེ་རེ་བསྔོ་མི་ནུས་པ་དང་ནུས་པའོ། །འདིའི་ཡང་དྲུག་པ་ལ་དཔྱད་དོ། །དངོས་པོ་ནི་སྔར་ལྟར་བཞིའོ། །རྟེན་ནི་ཆོས་གོས་ཡོད་པ་སྟེ། མེད་ན་སྔ་མར་འགྱུར་བས་ཟེར་ཏེ། དེ་མི་དགོས་པ་འདྲ་བས་སྤགས་པར་ཤེས་པ་དགོས་སོ། །རྣམ་འབྱེད་ལས། ལྷག་པ་ལ་གསུངས་པས་དངོས་ཚོད་བླངས་པ་ལྟུང་མེད་དུ་འདོད་པ་ནི་དཔྱད་པར་བྱའོ། །སྤགས་པ་ནི་བསྔོས་པའོ། །མ་ཕུལ་བ་ནི་ཆོས་གོས་ཀྱི་མགྲོན་དུ་མ་བོས་པའོ། །ཤེས་པ་ནི་དགེ་སློང་གིས་སོ། །མ་སྤགས་པ་དང་འདྲ་བ་ནི་སྦྱོར་དངོས་ཀྱི་ལྟུང་བ་སྐྱེད་ཚུལ་ལོ། །དེ་ཉིད་ནི་གོས་སྤགས་པ། དགེ་སློང་གིས་མི་ཤེས་པའོ། །གཞན་ནི་མ་སྤགས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་སློང་ན་སློང་བའི་སྤང་བར་གཏོགསོ། །སྦྱོར་བའི་ཚེ་མི་ཤེས་ན་དེའི་ཉེས་བྱས་སློང་བར་གཏོགས་ལ། རྟིང་ནས་ཤེས་ཏེ་ཐོབ་ན་སྤགས་པར་གཏོགས་པའི་དངོས་གཞིའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །སྦྱོར་བ་གཅིག་པས་ལྟུང་བའི་མང་ཉུང་གི་ཚད་བཟུང་བ་ནི། དགེ་སློང་མ་ལས་གོས་སྦྱིན་པ་དང་། ཉེ་དུ་མིན་པ་ལས་ལྷུང་བཟེད་དང་། རས་ཆེན་ཐོབ་པ་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། །བསྐུར་བའི་སྤང་བ་ལ་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་ལ་བསྐུལ་བར་གྱུར་ནའོ། །དེ་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། ཕོ་ཉས་བསྒོ་བ་བྱས་པའི་ཞལ་ཏ་པའོ། །ཇི་ལྟར་བསྒོ་ན་ཆོས་གོས་ཉོ་བའི་རིན་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། གསེར་ལ་སོགས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་སྦྱིན་བདག་གིས་ཕོ་ཉ་བ་ལ་དགེ་སློང་གི་སར་བསྐུར་བ་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཕོ་ཉ། དགེ་སློང་དག་གིས་གོས་ཀྱི་རིན་ལེན་དུ་མི་རུང་སྟེ། བདག་ཅག་གོས་རུང་བ་དུས་སུ་རྙེད་ན་ནི་ལེན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བས་སྤངས་པ་ན། ཕོ་ཉས་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་འགའ་མཆིས་སམ། ཞེས་ཞལ་ཏ་ 2-2-83a བ་ཡོངས་སུ་འདྲི་བ་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་ཚེ། དགེ་སློང་གིས་འདིའི་ཞེས་བསྟན་པ་ལ་ཕོ་ཉ་བས་ཁྱོད་ཀྱིས་གོས་ཀྱི་རིན་འདིས་གོས་འདི་འདྲ་ཞིག་ཉོས་ལ། དགེ་སློང་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་འོངས་པ་དང་བསྐོན་ཅིག་ཅེས་པ་བསྒོས་པའོ། །སྨྲས་པ་ནི། ཕོ་ཉ་བས་སོ། །ཞལ་ཏ་པ་ལ། བྱུང་བའི་མཐའ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་སྔར་བྱས་པ་དགེ་སློང་ལ་སྨྲས་པའོ། །འགྲོ་བར་མ་ནུས་པ་དང་། བསྐུལ་བའི་སྒོ་དྲུག་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་བཙལ་བར་བྱའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ། ཞལ་ཏ་པ། བདག་པོས་འདོད་དོ། །ཞེས་ལན་གཅིག་དང་། གཉིས་ཀྱིས་མ་གྲུབ་ན་ཞེས་སོ། །བསྐུལ་བསྡད་ལ་གོ་རིམ་ངེས་པ་མེད་ཅིང་། གྲངས་ནི་བསྡད་པ་བཞི་དང་། བསྐུལ་བ་གཉིས་ལྟ་བུ་ཉེས་པ་མེད་ལ། བཟློག་མི་རུ

【現代漢語翻譯】如果需要，就給中等數量的，更不用說最好的了。即使不需要超過在家人的最低限度，也需要給予超過最好的。我認為這是註釋的意圖。對於兩塊布料，在原來的地方堆放小的和大的。無論男女，都不能或能夠各自奉獻一件衣服。這需要研究第六個問題。物品仍然是原來的四個。所依據的是有袈裟，如果沒有，就會變成之前的狀態。這似乎是不需要的，所以需要知道是布料。從《律藏分別》中，因為對額外的物品進行了說明，所以認為拿走實際的量不算犯戒，這需要研究。布料是已經奉獻的。未供養的是沒有邀請袈裟的客人。知道的是比丘。未供養的和相似的是產生結合和實際墮落的方式。那個本身是供養了衣服，比丘不知道。其他的是沒有供養的本身，如果乞討，就屬於乞討的墮落。在結合的時候，如果不知道，就屬於那個過錯的乞討，如果之後知道並得到，就屬於供養的實際情況。因為只有一個結合，所以確定墮落的多少的標準是，從比丘尼那裡得到衣服，從非親屬那裡得到缽，得到大塊布料也一樣。對於請求的墮落，如果勸說做口頭指示，就會變成勸說。那是什麼樣的呢？是信使做了指示的口頭指示者。如何指示呢？不是購買袈裟的價值，而是施主將黃金等珍寶委託給信使送到比丘那裡。有壽命者，信使，比丘們不能接受衣服的價值，如果我們及時找到合適的衣服，就會接受。如果這樣拒絕，信使會問尊者們是否有做口頭指示的人。比丘指示『這個』，信使說：『你用這個衣服的價值購買這樣的衣服，給名叫某某的比丘穿上』，這就是指示。說的是信使。對於口頭指示者，講述已經發生的結果，之前對比丘說。不能去，以及尋找所說的六種勸說方式的意圖。有壽命者，口頭指示者，施主想要。如果一次或兩次沒有成功。對於勸說和停留，沒有固定的順序，數量就像停留四個，勸說兩個一樣，沒有過錯，但不能反轉。如果需要中等的，更不用說最好的了。即使不需要超過在家人的最低限度，也需要給予超過最好的。我認為這是註釋的意圖。對於兩塊布料，在原來的地方堆放小的和大的。無論男女，都不能或能夠各自奉獻一件衣服。這需要研究第六個問題。物品仍然是原來的四個。所依據的是有袈裟，如果沒有，就會變成之前的狀態。這似乎是不需要的，所以需要知道是布料。從《律藏分別》中，因為對額外的物品進行了說明，所以認為拿走實際的量不算犯戒，這需要研究。布料是已經奉獻的。未供養的是沒有邀請袈裟的客人。知道的是比丘。未供養的和相似的是產生結合和實際墮落的方式。那個本身是供養了衣服，比丘不知道。其他的是沒有供養的本身，如果乞討，就屬於乞討的墮落。在結合的時候，如果不知道，就屬於那個過錯的乞討，如果之後知道並得到，就屬於供養的實際情況。因為只有一個結合，所以確定墮落的多少的標準是，從比丘尼那裡得到衣服，從非親屬那裡得到缽，得到大塊布料也一樣。對於請求的墮落，如果勸說做口頭指示，就會變成勸說。那是什麼樣的呢？是信使做了指示的口頭指示者。如何指示呢？不是購買袈裟的價值，而是施主將黃金等珍寶委託給信使送到比丘那裡。有壽命者，信使，比丘們不能接受衣服的價值，如果我們及時找到合適的衣服，就會接受。如果這樣拒絕，信使會問尊者們是否有做口頭指示的人。比丘指示『這個』，信使說：『你用這個衣服的價值購買這樣的衣服，給名叫某某的比丘穿上』，這就是指示。說的是信使。對於口頭指示者，講述已經發生的結果，之前對比丘說。不能去，以及尋找所說的六種勸說方式的意圖。有壽命者，口頭指示者，施主想要。如果一次或兩次沒有成功。對於勸說和停留，沒有固定的順序，數量就像停留四個，勸說兩個一樣，沒有過錯，但不能反轉。

【English Translation】 If it is necessary to give, then give a medium amount, let alone the best. Even if it is not necessary to give more than the minimum for a householder, it is necessary to give more than the best. I think this is the intention of the commentary. For two cloths, pile small and large ones on top of the original place. Whether male or female, they are either unable or able to dedicate one garment each. This needs to be examined in the sixth case. The items are still the original four. The basis is having a Dharma robe; if not, it becomes the previous state. It seems that this is not necessary, so it is necessary to know that it is cloth. From the Vinaya-vibhanga, because it is stated for extra items, it is considered that taking the actual amount is not a transgression, which needs to be examined. The cloth is what has been dedicated. What has not been offered is not inviting a guest for the Dharma robe. What is known is the bhikshu. What is not offered and is similar is the way of generating the combination and actual downfall. That itself is offering the garment, which the bhikshu does not know. The other is the very one that has not been offered; if begging, it belongs to the downfall of begging. At the time of combination, if one does not know, it belongs to the begging of that offense; if one knows and obtains it later, it belongs to the actual situation of offering. Because there is only one combination, the standard for determining the amount of downfall is also applied to obtaining a garment from a bhikshuni, obtaining a bowl from a non-relative, and obtaining a large cloth. For the downfall of requesting, if one persuades to make a verbal instruction, it becomes persuasion. What is that like? It is the verbal instructor who has been instructed by the messenger. How to instruct? It is not the value of buying a Dharma robe, but the patron entrusts gold and other jewels to the messenger to send to the bhikshu. 'Venerable one, messenger, bhikshus cannot accept the value of the garment; if we find a suitable garment in time, we will accept it.' If one refuses in this way, the messenger will ask if there are any who make verbal instructions among the venerable ones. The bhikshu indicates 'this,' and the messenger says, 'You buy such a garment with the value of this garment and clothe the bhikshu named so-and-so,' this is the instruction. What is said is by the messenger. For the verbal instructor, telling the result that has occurred, previously said to the bhikshu. Not being able to go, and seeking the intention of the six ways of persuasion that are said. Venerable one, verbal instructor, the patron wants. If it does not succeed once or twice. For persuasion and staying, there is no fixed order, and the number is like staying four and persuading two, there is no fault, but it cannot be reversed. If it is necessary to give a moderate amount, let alone the best. Even if it is not necessary to give more than the minimum for a householder, it is necessary to give more than the best. I think this is the intention of the commentary. For two cloths, pile small and large ones on top of the original place. Whether male or female, they are either unable or able to dedicate one garment each. This needs to be examined in the sixth case. The items are still the original four. The basis is having a Dharma robe; if not, it becomes the previous state. It seems that this is not necessary, so it is necessary to know that it is cloth. From the Vinaya-vibhanga, because it is stated for extra items, it is considered that taking the actual amount is not a transgression, which needs to be examined. The cloth is what has been dedicated. What has not been offered is not inviting a guest for the Dharma robe. What is known is the bhikshu. What is not offered and is similar is the way of generating the combination and actual downfall. That itself is offering the garment, which the bhikshu does not know. The other is the very one that has not been offered; if begging, it belongs to the downfall of begging. At the time of combination, if one does not know, it belongs to the begging of that offense; if one knows and obtains it later, it belongs to the actual situation of offering. Because there is only one combination, the standard for determining the amount of downfall is also applied to obtaining a garment from a bhikshuni, obtaining a bowl from a non-relative, and obtaining a large cloth. For the downfall of requesting, if one persuades to make a verbal instruction, it becomes persuasion. What is that like? It is the verbal instructor who has been instructed by the messenger. How to instruct? It is not the value of buying a Dharma robe, but the patron entrusts gold and other jewels to the messenger to send to the bhikshu. 'Venerable one, messenger, bhikshus cannot accept the value of the garment; if we find a suitable garment in time, we will accept it.' If one refuses in this way, the messenger will ask if there are any who make verbal instructions among the venerable ones. The bhikshu indicates 'this,' and the messenger says, 'You buy such a garment with the value of this garment and clothe the bhikshu named so-and-so,' this is the instruction. What is said is by the messenger. For the verbal instructor, telling the result that has occurred, previously said to the bhikshu. Not being able to go, and seeking the intention of the six ways of persuasion that are said. Venerable one, verbal instructor, the patron wants. If it does not succeed once or twice. For persuasion and staying, there is no fixed order, and the number is like staying four and persuading two, there is no fault, but it cannot be reversed.

ང་ངོ་། །རྣམ་འབྱེད་ལས། བཞི་འམ། ལྔ་འམ། དྲུག་གམ་བར་དུ་ཅང་མི་སྨྲ་བར་ཕྱོགས་སུ་བསྡད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་མི་འགལ་ཏེ། དེ་ནི་བསྐུལ་བ་དང་བཅས་པའི་ཡིན་ལ། འདི་ནི་སྡོད་པ་འབའ་ཞིག་ལ་གསུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྐུལ་བསྡད་དྲུག་པོ་དེ་ལས་གཅིག་གིས་ལྷག་ན་སྤང་བར་འགྱུར་ལ། སྦྱིན་བདག་གིས་སེམས་བསྲུང་བར་ཁས་མ་བླངས་ནའང་སྤང་བའོ། །ཅི་ཞིག་བྱས་ན་ཞེ་ན། བླང་པའོ། །གང་ཞེ་ན། གོས་སོ། །འདིར་དངོས་པོ་ལ་གོས་སམ་གོས་ཀྱི་རིན་ཕལ་ཆེར་རུང་བ། གོས་ཁྲུ་གང་རི་བའི་ཚད་དང་ལྡན་པ། སྦྱིན་བདག་གིས་ཕོ་ཉ་བ་ལ་བསྐུར་ཞིང་དེས་ཞལ་ཏ་པ་ལ་གཏད་པ་སྟེ་ལྔའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་བསྐུལ་བསྡད་ལྷག་པ་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་བའི་ཚེ་ནི། གོས་ཀྱི་རིན་རིན་པོ་ཆེ་དགོས་ལ། བསླང་བའི་ཚེ་འགྲེལ་པར་གོས་ལ་བཤད་དོ། །གསུམ་ཆར་ཞེས་པ་ལ་ཁྱིམ་པ་ཡིན་པ། ཐ་སྙད་ལྔ་ 2-2-83b ལྡན། ལུས་ཐ་མལ་པ། རང་དང་དེ་གསུམ་ཡང་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པ་བཞི་ནི་སྤྱི་ལ་ཡིན་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་ཞལ་ཏ་བས་སྦྱིན་བདག་གི་སེམས་བསྲུང་བར་ཁས་མི་ལེན་པའོ། །མཐར་ཐུག་ནི་ཐོབ་བློ་སྐྱེས་པ་ཟེར་རོ། །མི་མིན་པས་ནི་གསུམ་གཅིག་དང་། གཉིས་པ་གསུམ་དུ་བྱས་པ་ཡིན། མི་ཡི་གཉིས་པ་གསུམ་དག་དང་། གསུམ་གཅིག་དེ་དག་མུ་བརྒྱད་དོ། །ཞེས་བརྒྱད་གསུངས་པ་ལ། གཅིག་ལྟུང་བྱེད་དང་། གཞན་ཉེས་བྱས་སོ། །ཕོ་ཉས་བྱུང་བའི་མཐའ་མ་སྨྲས་པར་དགེ་སློང་གིས་བསྐུལ་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །ཆོས་གོས་ཀྱི་རིན་ཕོ་ཉས་ཁྱེར་འོངས་པ་ན། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་མ་སྤངས་པར་ལེན་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །མ་དྲིས་པར་ཞལ་ཏ་པ་སྟོན་ན་ཡང་ངོ་། །ཞལ་ཏ་པའི་ལག་ནས་གོས་ཐོབ་པའི་རེ་བ་མེད་པ་ན་སྦྱིན་བདག་ལ་མ་སྦྲན་ན་ཡང་ངོ་། །ཁ་ཅིག་རྩ་བར་བསྟན་པའི་ཆོ་ག་འདི། རིན་པོ་ཆེ་རུང་བ་མ་བྱས་པ་ལ་ཡིན་གྱི། བྱས་པ་ལ་ནི་བླངས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་ཟེར་རོ། །སྦྱིན་བདག་གིས་གོས་ཀྱི་རིན་ལ་དམིགས་ཤིང་། དགེ་སློང་ལ་ཡང་དེའི་དགོས་པ་ཡོད་ན་འདིར་བསྟན་པ་འདི་དགོས་ལ། སྤྱིའི་བསམ་པས་བསྐུར་ཞིང་། དགེ་སློང་ལ་ཡང་སངས་རྒྱས་མཆོད་པ་དང་། དགེ་འདུན་གྱི་སྟོན་མོ་ལ་སོགས་པའི་དགོས་པ་ཡོད་ན་རུང་བ་བྱས་ལ་བདག་གིར་བྱའོ། །ཞེས་པ་ནི་འགྲེལ་པ་མཁན་གྱིས་སོ། །སྲིན་བལ་གྱི་སྤང་བ་ལ། སྟན་ནི་རླིངས་པ་དང་། ནང་ཚངས་ཅན་གཉིས་སོ། །དེ་གཉིས་ལ་འཇམ་པོ་དང་།རས་བལ་ཅན་ཞེས་ཀྱང་གསུངསོ། །གདིང་བ་དང་སྟན་ཐ་དད་དེ། རྣམ་པ་དང་། དགོས་པ་དང་། གནང་བཀག་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྲིན་བལ་ལས་གདིང་བ་བྱར་རུང་ལ། སྟན་མི་རུང་ཟེར། སྟན་གྱི་ཞེང་ནི་གདིང་བ་དང་འདྲ་ལ། སྲིད་དུ་རབ་ལ་ཁྲུ་ཕྱེད་དང་ 2-2-84a ལྔ་དང་། ཐ་ཚད་ལ་ཕྱེད་དང་གསུམ་མོ། །འབྲིང་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་རོ། །ནང་ཚངས་ཅན་གྱི་ཕྱི་ཤུན་ཡང་

【現代漢語翻譯】我這樣認為。《分別》（指《律藏·分別》）中說：『四次、五次或六次之間，不說話地坐在一旁。』這與（此處所說）並不矛盾，因為那是指有勸請的情況，而這裡僅僅是安住，所以是三次。如果超過這六次勸請安住中的任何一次，就應該放棄。即使施主沒有承諾守護僧人的心意，也應該放棄。做什麼呢？接受。接受什麼呢？衣服。這裡，對於物品來說，衣服或衣服的價值大多是可以接受的。衣服的尺寸要足夠做一件衣服。施主委託使者送來，使者交給知事人，這就是五種情況。』他們這樣說。對於超過勸請安住而導致墮落的情況，需要貴重的衣服價值。在請求時，註釋中解釋為衣服。『三種情況』指的是在家眾、具備五種名稱、身體普通。自己和那三種（情況）在物質上是不同的，這四種情況是普遍的。特別地，知事人不承諾守護施主的心意。最終指的是生起獲得的念頭。對於非人來說，是將三個變成一個，將第二個變成三個。對於人來說，第二個是三個，三個是一個，這就是八種情況。』這樣說了八種情況，其中一種是墮落之因，另一種是過失。如果使者來了，但沒有說最後的話，僧人勸請，那就是過失。如果使者帶來了法衣的價值，如前所述，沒有放棄就接受，那就是過失。如果沒有詢問就告訴知事人，也是一樣。如果無法從知事人那裡獲得衣服，即使不告訴施主也是一樣。有些人說，根本律中所示的這種儀式，是針對沒有做貴重物品的情況，如果做了，即使接受也沒有過失。如果施主針對衣服的價值，而僧人也需要它，那麼就需要這裡所示的（儀式）。如果是以普遍的心意委託，而僧人也需要供養佛陀、齋僧等，那麼就可以做成可接受的，然後據爲己有。』這是註釋者的說法。關於絲綢和羊毛的放棄，坐墊有兩種：粗糙的和有內芯的。對於這兩種，也有柔軟的和棉羊毛的說法。墊子和坐墊是不同的，因為形式、用途和允許禁止是不同的。因此，可以用絲綢和羊毛做墊子，但不能做坐墊。坐墊的寬度和墊子一樣，長度最好是五肘半，最差是三肘半。中等的是這兩者之間。有內芯的坐墊的外皮也是（如此）。 I think so. In the 'Distinction' (referring to the Vinaya-vibhaṅga), it says: 'Between four, five, or six times, sit silently to the side.' This does not contradict (what is said here), because that refers to situations with exhortation, while here it is merely dwelling, so it is three times. If any one of these six exhortation-dwelling instances is exceeded, it should be abandoned. Even if the donor does not promise to protect the monk's mind, it should be abandoned. What should be done? Accept. Accept what? Clothes. Here, for objects, clothes or the value of clothes is mostly acceptable. The size of the clothes should be sufficient to make a garment. The donor entrusts the messenger to send it, and the messenger gives it to the steward, these are the five situations.' They say so. For situations where exceeding exhortation-dwelling leads to downfall, precious clothing value is required. When requesting, the commentary explains it as clothing. 'Three situations' refers to a householder, possessing five names, having an ordinary body. Oneself and those three (situations) are materially different, these four situations are universal. Specifically, the steward does not promise to protect the donor's mind. Ultimately, it refers to the arising of the thought of attainment. For non-humans, it is transforming three into one, and transforming the second into three. For humans, the second is three, and three is one, these are the eight situations.' Thus, eight situations are spoken of, one of which is a cause of downfall, and the other is a fault. If the messenger comes, but does not say the final words, and the monk exhorts, that is a fault. If the messenger brings the value of the Dharma robe, as previously stated, if it is accepted without abandoning, that is a fault. If the steward is told without asking, it is the same. If there is no hope of obtaining clothes from the steward, it is the same even if the donor is not informed. Some say that this ritual shown in the root precepts is for situations where precious items have not been made, but if they have been made, there is no fault even if they are accepted. If the donor is targeting the value of the clothes, and the monk also needs it, then the (ritual) shown here is necessary. If it is entrusted with a universal intention, and the monk also needs to make offerings to the Buddha, offer a meal to the Sangha, etc., then it can be made acceptable and then appropriated. ' This is what the commentator says. Regarding the abandonment of silk and wool, there are two types of mats: rough and cored. For these two, there are also soft and cotton-wool versions. Cushions and mats are different because the form, purpose, and permission/prohibition are different. Therefore, it is permissible to make mats from silk and wool, but not cushions. The width of the cushion is the same as the mat, and the length is preferably five and a half cubits, and at worst three and a half cubits. The medium is between these two. The outer skin of the cored cushion is also (like this).

【English Translation】 I think so. In the 'Distinction' (referring to the Vinaya-vibhaṅga), it says: 'Between four, five, or six times, sit silently to the side.' This does not contradict (what is said here), because that refers to situations with exhortation, while here it is merely dwelling, so it is three times. If any one of these six exhortation-dwelling instances is exceeded, it should be abandoned. Even if the donor does not promise to protect the monk's mind, it should be abandoned. What should be done? Accept. Accept what? Clothes. Here, for objects, clothes or the value of clothes is mostly acceptable. The size of the clothes should be sufficient to make a garment. The donor entrusts the messenger to send it, and the messenger gives it to the steward, these are the five situations.' They say so. For situations where exceeding exhortation-dwelling leads to downfall, precious clothing value is required. When requesting, the commentary explains it as clothing. 'Three situations' refers to a householder, possessing five names, having an ordinary body. Oneself and those three (situations) are materially different, these four situations are universal. Specifically, the steward does not promise to protect the donor's mind. Ultimately, it refers to the arising of the thought of attainment. For non-humans, it is transforming three into one, and transforming the second into three. For humans, the second is three, and three is one, these are the eight situations.' Thus, eight situations are spoken of, one of which is a cause of downfall, and the other is a fault. If the messenger comes, but does not say the final words, and the monk exhorts, that is a fault. If the messenger brings the value of the Dharma robe, as previously stated, if it is accepted without abandoning, that is a fault. If the steward is told without asking, it is the same. If there is no hope of obtaining clothes from the steward, it is the same even if the donor is not informed. Some say that this ritual shown in the root precepts is for situations where precious items have not been made, but if they have been made, there is no fault even if they are accepted. If the donor is targeting the value of the clothes, and the monk also needs it, then the (ritual) shown here is necessary. If it is entrusted with a universal intention, and the monk also needs to make offerings to the Buddha, offer a meal to the Sangha, etc., then it can be made acceptable and then appropriated. ' This is what the commentator says. Regarding the abandonment of silk and wool, there are two types of mats: rough and cored. For these two, there are also soft and cotton-wool versions. Cushions and mats are different because the form, purpose, and permission/prohibition are different. Therefore, it is permissible to make mats from silk and wool, but not cushions. The width of the cushion is the same as the mat, and the length is preferably five and a half cubits, and at worst three and a half cubits. The medium is between these two. The outer skin of the cored cushion is also (like this).

སྟན་གྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པས་དེ་འཆང་བ་ལ་སྤང་བ་མེད་དོ། །སྟན་གྱི་རབ་ཚད་ཐ་ཚད་དེ་དག་ལས་ཆེ་བ་དང་། ཆུང་བ་ལ་བྱིན་རླབས་མི་ཆགས་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཆེད་དུ་བདག་གིར་བྱ་མི་ཉན་པ་འདྲའོ། །འདི་ལ་སྲིན་བལ་རུང་བ་ཚད་ལྡན། རང་དབང་བ། ཟླ་བ་བཞིར་སྤྱད་པ་མིན་པའི་རྫས་མ་ཉམས་པ་གཞན་དང་མ་བསྲེས་པ། ཡུལ་དུས་དེར་དཀོན་ཞིང་རིན་ཆེ་བ། སྔར་བཟོའི་རྩོམ་པ་མ་བྱས་པ་སྟེ་བརྒྱད་ལྡན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །ཚད་ལྡན་ནི། འཁོར་གསུམ་ཁེབས་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཚད་དེ། དེ་ཙམ་གྱིས་ན་ལྟུང་བའི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ཆུང་ན་ནི་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཁྲུ་ཕྱེད་དང་གསུམ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནམ་དཔྱད་དོ། །ཚད་ནི་འོག་མ་གསུམ་ག་ལ་འདྲའོ། །གཞན་དང་བསྲེས་བ་ལ་རྫས་ཉེས་པ་འབའ་ཞིག་གམ། དེ་དང་བསྲེས་པ་གཉིས་ཀ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། བལ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དེ་འདྲ་བར་གསུངས་པས་རྫས་ཉམས་པ་དང་དེ་བསྲེས་པ་ནི་འོག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་མཚུངསོ། །བལ་གཞན་དཀར་པོའམ། རས་བལ་ལམ། གསོ་བལ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་ཉུང་ངུ་དང་བསྲེས་ཏེ་སྲིན་བལ་གྱི་སྟན་བྱེད་ན། ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པ་ནི། སྟན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པར་གསུངས་སོ། །ཉུང་ངུ་ཞེས་པས་ཆ་མཉམ་པར་བསྲེས་པ་ལ་ནི་ལྟུང་བ་དངོས་གཞིར་འགྱུར་ཏེ། སྲིན་བལ་དང་བལ་ནག་ཆ་མཉམ་པར་བསྲེས་ནས་སྟན་བྱེད་ན་སྤང་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཞན་དང་བསྲེས་པ་མིན་པ་ལ་ 2-2-84b ཁྱད་པར་གོ་བར་བྱའོ། །བལ་ནག་པོ་འབའ་ཞིག་པ་ལ་ནག་པོས་སྲིན་བལ་བརྗེ་བ་མ་གཏོགས་པ་འདྲའོ། །ཆ་གཉིས་བསྲེ་བ་ནི། སྲིན་བལ་ལྟ་བུ་ལས་དམན་པ་ཉིད་དམ། དེ་བསྲེས་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་བསྟན་ཅིང་། བལ་ནག་ལས་དཀར་པོ་དང་། འཁོབ་བལ་དམན་པས་དེ་དང་བསྲེས་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་མཉམ་པ་བསལ་པའི་ཕྱིར། ཆ་གཉིས་བསྲེ་བའི་བཅའ་བ་མཛད་དོ། །རས་བལ་དང་། གསོ་བལ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་དམན་པ་དང་། བལ་ནག་བསྲེ་བར་བྱེད་ན། བལ་ནག་འབའ་ཞིག་པར་གཏོགས་པའི་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་སྔར་ཆ་གཉིས་བསྲེས་པའི་སྤང་བ་བསྟན་པ་སྟེ་སྲིན་བལ་གྱི་སྤང་བར་བྱ་དགོས་སོ། །དཀར་པོ་དང་འཁོབ་བལ་ཚད་ལས་ཉུང་བ་བལ་ནག་དང་བསྲེ་ན་ནི་སྤང་བར་འགྱུར་རོ། །བལ་ནག་པོ་ཕྱེད་ཀྱི་ཚད་ལས་ལྷག་ན་སྤང་བ་དང་། དཀར་པོ་དང་འཁོབ་བལ་ཕྱེད་ལས་ལྷག་ནས་བལ་ནག་ཉུང་བའམ། མཉམ་པར་གྱུར་ཀྱང་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །འདིས་ནི་རས་བལ་དང་གསོ་བལ་ལ་སོགས་པ་དང་། བསྲེས་པ་ལ་བལ་ནག་ལྷག་པ་དགོས་ཀྱིས། མཉམ་པའམ་ཉུང་བ་ལ་ལྟུང་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། །ཕྱེད་དཀར་པོ་དང་ཞེས་པ་ནི། བཞི་ཆ་དཀར་པོ་ལས་སོ། །བཞི་ཆ་གཅིག་འཁོབ་པ་ལས་སོ། །སྔ་མ་མང་ན་ཉེས་བྱས་དང་། ཕྱི་མ་མང་ན་ལྟུང་མེད་དོ། །ཕྱེད་ནི་ནག་པོ་ལས་སོ། །ལྷག་པ་ལ་ནི་ས

【現代漢語翻譯】因為屬於坐具的範疇，所以持有它沒有墮罪。坐具的上等和下等，比這些更大或更小，不會增加加持力，並且似乎不允許爲了享用而佔有。對於這種坐具，絲綢、羊毛是合格的，必須是自主的，不是使用超過四個月的物品，沒有損壞，沒有與其他材料混合，在當時的地點和時間是稀有且珍貴的，並且沒有經過先前的製作，這八種品質是必須具備的。據說：合格的標準是覆蓋三輪（指身輪、語輪、意輪）的最終尺寸，如果超過這個尺寸，就會成為墮罪的根本。如果小於這個尺寸，則會犯下惡作。』據說大約等於二尺半嗎？需要考察。尺寸對於以下三種情況都是一樣的。與其他材料混合只有物質上的過失嗎？因為據說與它混合的兩者都有過失。對於羊毛等材料，也有類似的說法，因此物質損壞和與它混合的情況對於以下情況也是相同的。如果將少量的其他材料，如白色羊毛、棉花或草棉等，與絲綢混合製成坐墊，據說會犯下惡作，這是針對所有坐墊而言的。』少量』意味著如果混合的比例相等，就會成為墮罪的根本，例如，如果將絲綢和黑色羊毛以相等的比例混合製成坐墊，就會導致墮罪。因此，必須區分與其他材料混合的情況。只有黑色羊毛的情況，似乎與用黑色羊毛代替絲綢的情況不同。混合兩種材料的情況，是比絲綢更差的材料嗎？因為表明與它混合會犯下惡作，並且因為白色羊毛和粗羊毛比黑色羊毛更差，所以爲了消除與它們混合的相同過失，制定了混合兩種材料的規定。如果將棉花和草棉等劣質材料與黑色羊毛混合，就會犯下屬於只有黑色羊毛才有的惡作。這表明了先前混合兩種材料會導致墮罪，因此必須避免絲綢。如果白色羊毛和粗羊毛的量少於規定的量，並與黑色羊毛混合，就會導致墮罪。如果黑色羊毛超過一半的量，就會導致墮罪；如果白色羊毛和粗羊毛超過一半的量，而黑色羊毛較少或相等，則沒有墮罪。這表明，如果與棉花和草棉等材料混合，則需要黑色羊毛較多，如果相等或較少，則沒有墮罪。』一半白色』意味著四分之一是白色。四分之一是粗羊毛。如果前者較多，則犯下惡作；如果後者較多，則沒有墮罪。一半是黑色。如果超過一半，則...

【English Translation】 Because it belongs to the category of seats, there is no offense in holding it. The superior and inferior qualities of seats, being larger or smaller than these, do not increase blessings, and it seems impermissible to possess them for the sake of enjoyment. For such a seat, silk and wool are qualified, it must be autonomous, not an item used for more than four months, undamaged, not mixed with other materials, rare and precious in that place and time, and not previously made; these eight qualities are essential. It is said: 'The standard of qualification is the ultimate size that covers the three wheels (body, speech, and mind); if it exceeds this size, it becomes the basis for an offense. If it is smaller than this size, it becomes a misdeed.' Is it said to be approximately equal to two and a half cubits? It needs to be examined. The size is the same for all three of the following cases. Is there only a material fault in mixing with other materials? Because it is said that both the material and what it is mixed with are at fault. For materials such as wool, similar things are said, so material damage and mixing with it are the same for the following cases as well. If a small amount of other materials, such as white wool, cotton, or floss silk, is mixed with silk to make a cushion, it is said that a misdeed is committed, which is said to apply to all cushions. 'Small amount' means that if the mixed proportions are equal, it becomes the basis for an offense; for example, if silk and black wool are mixed in equal proportions to make a cushion, it leads to an offense. Therefore, a distinction must be made regarding mixing with other materials. The case of only black wool seems different from replacing silk with black wool. Is the case of mixing two materials inferior to silk? Because it is indicated that mixing with it leads to a misdeed, and because white wool and coarse wool are inferior to black wool, the rule of mixing two materials was established to eliminate the same fault of mixing with them. If inferior materials such as cotton and floss silk are mixed with black wool, it becomes a misdeed belonging to only black wool. This indicates that previously mixing two materials leads to an offense, so silk must be avoided. If the amount of white wool and coarse wool is less than the prescribed amount and mixed with black wool, it leads to an offense. If black wool exceeds half the amount, it leads to an offense; if white wool and coarse wool exceed half the amount, and black wool is less or equal, there is no offense. This indicates that if mixing with materials such as cotton and floss silk, more black wool is needed; if it is equal or less, there is no offense. 'Half white' means a quarter is white. A quarter is coarse wool. If the former is more, a misdeed is committed; if the latter is more, there is no offense. Half is black. If it exceeds half, then...

ྲང་ཕྱེད་ཡིན་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡུལ་གང་ན་བལ་ནག་པོ་དཀོན་ཞིང་རིན་ཆེ་ལ་སྲིན་བལ་དང་། བལ་ནག་པོ་མོད་ཅིང་རིན་ཆུང་བ་དར་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་གནས་སུ་བལ་དཀར་པོ་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་ཚེ་སྲིན་བལ་དང་བལ་ནག་པོ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་ལ། དཀར་པོ་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། 2-2-85a དཀར་པོ་འབའ་ཞིག་པ་སྲིད་པ་བཞིན་དུ་སྲིན་བལ་འབའ་ཞིག་པ་དང་ཆ་གཉིས་བསྲེ་བ་ཡང་རུང་ངམ་སྙམ་མོ། །འདིར་སྔ་མ་རྣམས་སྲིན་བལ་ལ་འགྲེལ་པར་བཤད་པ་ལྟར། སྟན་གཉིས་བྱས་ནས་འབའ་ཞིག་པ་དང་། ཆ་གཉིས་ལ་རླིངས་པ་ཁོ་ན་བྱེད་ཀྱང་འགྲེལ་པས་དང་པོ་ལ་གཉིས་ཀ་བྱས་ནས་ལྷག་མ་གཉིས་ལ་དངོས་སུ་མི་འདྲ་བ་བཤད་པ་མ་གཏོགས་སྔ་མ་དང་འདྲ་བར་བསྟན་པས་སྟན་གཉིས་ཀ་དགོས་སོ། །མཐར་ཐུག་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་ཐ་ཚད་དུ་ཆོག་པར་བཀྲམ་པ་ཉིད་ནི། བྱེད་པ་མཐར་ཐུག་པའི་དང་པོ་ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །བཀྲམ་པ་ནི་རླིངས་བའི་ཕྱིར་རོ། །ནང་ཚངས་ཅན་གྱི་ནང་ཚངས་བཀྲམ་པ་ལ་སྟེ། ཕྱི་ཤུན་ནང་གི་ཁོངསུ་གཏོགས་པར་བཤད་པས་སོ། །དང་པོ་དེ་ནས་ཇི་སྙེད་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་རྩོམ་པ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །བྱས་ཟིན་པ་རྙེད་སོགས་གཞན་དུ་བདག་གིར་བྱེད་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་བས་འདི་གསུམ་ནི་བཟོ་རང་ངམ། གཞན་དུ་བྱེད་དུ་བཅུག་པས་ལྟུང་བར་འགྱུར་ལ། དཀར་པོ་དང་འཁོབ་བ་ལ་ཕྱེད་པས་ལྷག་པ་དང་། མཉམ་པར་བྱས་ན་སྟན་བྱེད་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་པས་སྲིན་བལ་སོགས་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་གཉིས་ཚོགས་དགོས་སོ། །ལོ་དྲུག་གི་སྤང་བ་ལ། བསླབ་པར་བྱ་བ་ནི། །གང་ལ་གནང་བ་སྦྱིན་པ་ལ་ནི་ཡུལ་ཆོས་བརྒྱད་ཏེ། ཁང་པའི་སྐབསུ་བཤད་པའི་བརྒྱད་ཀྱི་སྟེང་དུ་སྔར་གནང་བ་བྱིན་པ་དང་མ་འབྲེལ་བ་དང་། སྟན་སྔ་མ་བྱས་ནས་ལོ་དྲུག་མ་ལོན་པ་སྟེ་བཅུའོ། །གང་གིས་སྦྱིན་པའི་དགེ་འདུན་ནི་མཚན་ཉིད་གསུམ་ལྡན་གྱིས་སོ། །ཆོ་ག་ལ་གསུམ་ལས། ཡུལ་གྱི་སྦྱོར་བ་ནི་འདུ་བའི་སྐབས་བསྒྲུབས་པ་དང་ཕྱག་བྱ་ཞིང་། 2-2-85b སྤྱོད་ལམ་བསྟེན་པ་དང་། གསོལ་བ་ལན་གསུམ་གདབ་བོ། །དགེ་འདུན་གྱི་སྦྱོར་བ་ནི། དགེ་འདུན་ནམ་བསྐོས་པའི་གང་ཟག་གིས་སྟན་བརྟག་པ་དང་། བརྟགས་ནས་ཚོགས་ལ་བརྗོད་པའོ། །དངོས་གཞི་ནི་གསོལ་གཉིས་སོ། །མཇུག་ནི་མཇུག་སྡུད་དོ། །འཇིག་རྒྱུ་ནི་མཚན་གཉིས་པ་སོགས་སོ། །ལྟུང་བ་དངོས་ལ་དངོས་པོ་ནི། སྟན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ། རུང་བ་ཚད་ལྡན། རང་དབང་བ། རྫས་མ་ཉམས་པ། སྡེར་བཟོའི་རྩོམ་པ་མ་བྱས་པ་སྟེ་དྲུག་ལྡན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དང་པོ་ནི། སྲིན་བལ་ནས་འདིའི་བར་ལ། རྨིངས་པ་བྱེད་པ་དང་། ནང་ཚངས་ཅན་ནི་གསར་དུ་བལ་བཀྲམ་ནས་བྱ་དགོས་པ་འདྲའོ། །འདིར་རླིངས་པ་ལ་གསུངསོ། །ལྔ་པ་ནི། རྫས་མ་ཉམས་པས་མ་ཆོག་གི། དེ་དང་མ་འདྲེས་པ་ཡང་དགོས་པར་མངོན་ནོ། །རྟེན་ནི། སྟན་སྔ་མ་ལ་ཡོད་པའམ་

【現代漢語翻譯】說是半匹（藏文：ྲང་ཕྱེད་ཡིན་ཟེར་རོ།）。這樣一來，在哪個地方黑色的羊毛稀少且珍貴，並且是絲毛（藏文：སྲིན་བལ་），黑色的羊毛多且價值低廉，並且是粗毛（藏文：དར་），那麼在這兩者的位置上，就應該識別出白色的羊毛（藏文：བལ་དཀར་པོ་）。那時，對於絲毛和黑色羊毛來說，沒有墮落，而對於白色羊毛來說，則會墮落。是否可以像只有白色羊毛存在一樣，只有絲毛存在，或者將兩者混合成兩份呢？這裡，就像之前所說的，將之前的那些解釋為絲毛一樣，製作兩張坐墊，一張是純粹的，另一張是混合了兩份的，只進行縫製也可以。但是，解釋中說，對於第一張坐墊，兩種方法都使用，而對於剩下的兩張，則明確說明了它們的不同之處，因此，就像之前所展示的那樣，兩張坐墊都是需要的。最終，將兩種方法都充分地展開，這就像是『做到極致的最初』一樣。展開是爲了縫製。對於內部有空隙的展開，這是因為外皮被認為是內部的一部分。從那之後，無論做多少，所有的行為都會變成一個整體。已經完成的事情，比如獲得等，如果將其據爲己有或者使用，就不會墮落。因此，這三種情況，無論是自己製作，還是讓別人製作，都會墮落。如果將白色羊毛和粗毛分成兩半，就會有剩餘，如果將它們混合均勻，那麼製作坐墊就不會墮落。因此，絲毛等材料需要兩種不同的組合。對於六年時間的放棄，應該學習的是：對於允許佈施的地方，有八種地方的規則，也就是在房屋的章節中所說的八種規則之上，再加上之前允許佈施但沒有關聯的，以及之前製作的坐墊還沒有滿六年的，總共是十種。佈施的僧團需要具備三種特徵。在儀軌方面，有三種，其中，地方的準備是，在集會的時候進行準備，並且進行禮拜。遵循行爲規範，並祈請三次。僧團的準備是，由僧團或者被指定的人檢查坐墊，檢查之後向僧團宣告。正行是兩次祈請。結尾是總結。破壞的原因是具備兩種特徵等等。對於墮落的實際情況，物品是：作為坐墊的材料，是允許的，符合標準，是自主的，材料沒有損壞，沒有進行粗糙的製作，這六種條件都是具備的。第一種情況是從絲毛到這裡。縫製，以及內部有空隙的情況，似乎需要重新展開羊毛來進行製作。這裡說的是縫製。第五種情況是，僅僅材料沒有損壞是不夠的，還需要沒有與其他材料混合。依據是，之前的坐墊上存在或者

【English Translation】 It is said to be half a rang (藏文：ྲང་ཕྱེད་ཡིན་ཟེར་རོ།). In that case, in which place is black wool rare and precious, and is srin bal (藏文：སྲིན་བལ་, silk wool), and black wool is abundant and cheap, and is dar (藏文：དར་, coarse wool), then in the position of these two, white wool (藏文：བལ་དཀར་པོ་) should be recognized. At that time, for silk wool and black wool, there is no downfall, but for white wool, there will be a downfall. Is it possible that just as there is only white wool, there is only silk wool, or that the two are mixed into two parts? Here, just as it was said before that the previous ones were interpreted as silk wool, making two cushions, one pure and the other mixed with two parts, and only sewing them together is also acceptable. However, the explanation says that for the first cushion, both methods are used, and for the remaining two, it is clearly stated that they are different, so just as it was shown before, both cushions are needed. Ultimately, spreading both methods fully is like 'the ultimate beginning of doing'. Spreading is for sewing. For spreading with internal gaps, it is because the outer skin is considered part of the inside. From then on, no matter how much is done, all actions will become one whole. Things that have been completed, such as obtaining, etc., if they are taken as one's own or used, there will be no downfall. Therefore, these three situations, whether making them oneself or having others make them, will lead to downfall. If white wool and coarse wool are divided in half, there will be leftovers, and if they are mixed evenly, then making cushions will not lead to downfall. Therefore, silk wool and other materials require two different combinations. For the abandonment of six years, what should be learned is: for the place where giving is allowed, there are eight rules of the place, which are the eight rules mentioned in the chapter on houses, plus those that were previously allowed to be given but were not related, and those that were previously made cushions that have not yet reached six years, totaling ten. The Sangha that gives needs to have three characteristics. In terms of ritual, there are three, of which the preparation of the place is to prepare at the time of assembly and to perform prostrations. Follow the code of conduct and pray three times. The preparation of the Sangha is that the Sangha or the designated person examines the cushions, and after examining them, announces them to the Sangha. The main practice is two prayers. The ending is the conclusion. The cause of destruction is having two characteristics, etc. For the actual situation of downfall, the items are: as the material of the cushion, it is allowed, meets the standard, is autonomous, the material is not damaged, and rough production has not been done, all six conditions are met. The first situation is from silk wool to here. Sewing, and the situation where there are gaps inside, seems to require re-spreading the wool to make it. Here it speaks of sewing. The fifth situation is that it is not enough that the material is not damaged, it also needs to be not mixed with other materials. The basis is that it exists on the previous cushion or

མེད་ཀྱང་རང་དགར་བཏང་བ། གནང་བ་མ་ཐོབ་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །ཚིག་གི་དོན་ནི་ལྷག་ན་བཅད་པ་ནི་རྟོག་པའི་དགེ་སློང་གིས་སོ། །ཐུང་བ་ནི་སྲིད་དོ། །དོགས་པ་ནི་ཞེང་དུ་ཡིན་པ་འདྲའོ། །ལྷག་པ་བཅུ་ཚད་ལ་དང་། ཐུང་བ་ཐ་ཚད་ལ་སྦྱོར་དགོས་སམ་སྙམ་མོ། །བར་སྐབས་བར་སྐབས་སུ་བུ་གུ་བྱུང་བའམ་ཤ་ཟད་པ་སྲབ་མོ་རིན་གཅིག་གིས་གླན་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྟན་དང་པོ་བརྩམ་པ་ཉིད་ན་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གམ། ཕྱིས་སྟན་གཉིས་པ་རྩོམ་ན། སྔ་མ་ཟིན་ནས་གཞན་རྩོམ་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་ལྷན་ཅིག་པའམ་ཕྱིས་རྩོམ་པ་ལའང་ཉེས་བྱས་སོ། །ལྷན་ཅིག་ཏུ་བརྩམས་ན་གང་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བ་ནི་དཔྱད་པར་བྱའོ། །དང་པོ་བརྩམས་ནས་མ་ཟིན་པར་ཕྱིས་གཉིས་པ་གཅིག་བརྩམས་ན་སྦྱོར་བའི་ཉེས་བྱས་འབྱུང་ཡང་། གཉིས་པ་སྔོན་ལ་ཟིན་ན་དངོས་གཞི་མེད་དེ། 2-2-86a གཉིས་པ་མ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་སྔ་མ་ཟིན་ན་དངོས་གཞིར་དོན་གྱིས་བསྟན་པས། བཟོའི་རྩོམ་པ་མ་བྱས་པ་དཔྱད་པར་བྱ་ལ། འདིའི་མཐར་ཐུག་ཀྱང་སྔ་མ་རྣམས་དང་མཚུངས་མི་མཚུངས་དཔྱད་པར་བྱའོ། །མཐོ་གང་ག་སྤང་བ་ལ།གང་ལ་དཔྱད་པའི་དངས་པ་ན། གདིང་བ་རུང་བ་ཚད་ལྡན། རང་ལ་དབང་བ་བྱས་པས་གསར་པ། རྙིང་པ་ལས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་མཐོ་གང་གིས་མ་གླན་པ་སྟེ་དྲུག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ལྔ་པ་ལ་འགྲེལ་པར་གསར་དུ་རྙེད་པ་དང་། གསར་དུ་བྱས་པ་གཉིས་ལས་ཕྱི་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ནི། དགེ་སློང་གི་གསར་དུ་རྙེད་པ་ལ་མི་བསྐྱེད་པར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་གྱི། གདིང་བ་གསར་བ་མིན་ན་གསར་དུ་རྙེད་པས། གསར་བ་ལ་ཞེས་པའི་གོ་མི་ཆོད་ཅེས་པའི་དོན་རྟེན་ནི། བཅོས་པར་ནུས་པ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་དེ་ཙམ་ཡོད་པའམ། མེད་ཀྱང་རང་དགར་བཏང་བའོ། །བལ་ཁུར་བའི་སྤང་བ་ལ་གང་བསྐུར་བའི་དངོས་པོ་ནི་གོས་རྒྱུ་ཡིན་པ། རུང་བ་ཚད་ལྡན་རང་ལ་དབང་བ། ངོ་མ་སྤོས་པ་སྟེ་ལྔའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །རྒྱུ་ནི་གསལ་ལོ། །ཚད་ལྡན་ནི་ཁུར་དུ་ལོངས་པའོ། །གང་དུ་བསྐུར་བའི་ལམ་ནི་ས་ལ་བརྟེན་པ། རྒྱང་གྲགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་གཉིས་སོ། །གང་གི་ཚེ་ཁུར་བའི་དུས་ནི། ཉི་མ་གཅིག་གི་དུས་སོ། །འཁྱེར་བ་མེད་ན་དཔག་ཚད་གསུམ་ཚུན་ཆད་དུ་ཁུར་བ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་པས། གསུམ་ལས་འདས་པར་ཞེས་སྨོས་སོ་ཡོད་ན་ནི་རྩོམ་པའི་དུས་ཁོ་ན་ཉེས་བྱས་གཞན་གཅིག་གོ། དེ་ལྟར་ན་འཁྱེར་བ་ཡོད་ན་དང་པོ་ནས་བརྩིས་པའི་རྒྱང་གྲགས་འདས་ན་སྤང་བ་དང་། མེད་ན་དཔག་ཚད་གསུམ་འདས་པ་ནས་བརྩིས་པའི་རྒྱང་གྲགས་འདས་པའོ། །འདི་ཡན་ལག་རྩིས་ 2-2-86b ལ་ཡང་བསྣན་དགོས་སོ། །བསྐུལ་ཞེས་པ་ནི་མཆུ་མན་ཆད་ལ་སྦྱར་རོ། །ནས་འབྲུ་དྲུག་གློ་གཤིབས་པ་ལ་སོར་གཅིག་གོ། །དྲུག་དང་བདུན་འགྱུར་གསུངས་པ་ནི། བསྐལ་པ་དང་པོའི་སོར་དང་། མར་འགྲིབ་ཀྱི་སོར་ལ། རྣམ་འབྱེད

【現代漢語翻譯】即使沒有（許可），也擅自行動；未經允許，這有三種情況。詞義解釋：『剩餘』指的是比丘的推測。『短缺』指的是生存。『疑惑』指的是似乎是寬度。剩餘的十分之一和短缺的十分之一需要結合嗎？或者說，在間隔期間，出現孔洞或肉用完時，可以用一個銀幣的薄片來修補。』這樣說。在開始製作第一個坐墊時，是同時製作，還是之後製作第二個坐墊呢？如果像先完成前一個再製作另一個會犯戒一樣，那麼同時或之後製作也會犯戒。如果同時製作，那麼哪一個會犯戒呢？這需要考察。如果先製作第一個，但沒有完成，之後又製作第二個，那麼會犯結合的罪過。但是，如果先完成第二個，就沒有根本的罪過，因為第二個沒有完成。之後，如果完成前一個，那麼實際上就暗示了根本的罪過。沒有進行製作的考察需要進行，並且這最終是否與之前的相同或不同也需要考察。放棄一肘的高度，在考察的清晰度方面，可用的坐墊是符合標準的，自己可以支配的是新的，比舊的舒適，沒有用逝者的肘來修補，這有六種情況。』這樣說。在第五種情況的解釋中，新獲得的和新制作的，說是後者。這不是爲了說明比丘不能創造新獲得的，如果不是新的坐墊，那麼新獲得的就不能理解為『新的』，這個意義的依據是，能夠修補的程度，或者即使沒有（許可），也擅自行動。在攜帶羊毛的放棄方面，委託的物品是布料，可用的是符合標準的，自己可以支配的，沒有真正移動，這有五種情況。』這樣說。材料很清楚。符合標準指的是能夠承受重量。委託的道路是依靠土地，具有遙遠的性質，這有兩種情況。委託的時間是一天的時間。如果沒有攜帶，那麼在三yojana（由旬）之內攜帶沒有墮落，所以說了超過三yojana。如果有攜帶，那麼只有製作的時候會犯戒。因此，如果有攜帶，那麼從一開始計算超過yojana就會放棄，如果沒有攜帶，那麼從超過三yojana開始計算超過yojana。這需要新增到分支計算中。『委託』指的是嘴唇以下。六粒芥菜籽並排排列是一指。說了六倍和七倍，指的是第一個劫的指和減少的指，需要區分。 Even without permission, acting arbitrarily; not having permission, these are three cases. The meaning of the words: 'Surplus' refers to the speculation of a bhikshu. 'Shortage' refers to existence. 'Doubt' refers to what seems to be width. Should the surplus tenth and the shortage tenth be combined? Or, during intervals, when holes appear or the flesh is used up, should it be repaired with a thin piece of silver? 'Thus it is said. When starting to make the first mat, is it made simultaneously, or is the second mat made later? If, like finishing the first one before making another, one commits an offense, then making them simultaneously or later also incurs an offense. If made simultaneously, which one incurs the offense? This needs to be examined. If the first one is made but not finished, and then a second one is made, then the offense of combination occurs. However, if the second one is finished first, there is no fundamental offense, because the second one is not finished. Then, if the first one is finished, it actually implies the fundamental offense. The examination of not making needs to be done, and whether this is ultimately the same as or different from the previous ones also needs to be examined. Abandoning one cubit of height, in terms of the clarity of examination, the available mats are up to standard, what one can dispose of is new, more comfortable than the old, not repaired with the cubit of the departed, these are six cases.' Thus it is said. In the explanation of the fifth case, it is said that of the newly acquired and the newly made, it is the latter. This is not to show that a bhikshu cannot create newly acquired ones, if it is not a new mat, then the newly acquired cannot be understood as 'new', the basis of this meaning is that the extent to which it can be repaired, or even without permission, acting arbitrarily. In terms of abandoning carrying wool, the entrusted object is cloth, what is available is up to standard, what one can dispose of, not really moved, these are five cases.' Thus it is said. The material is clear. Up to standard means being able to bear the weight. The entrusted road is relying on the land, having the nature of distance, these are two cases. The time of entrustment is one day's time. If there is no carrying, then carrying within three yojanas does not incur a fall, so it is said to exceed three yojanas. If there is carrying, then only the time of making incurs an offense. Therefore, if there is carrying, then abandoning occurs when exceeding yojanas calculated from the beginning, if there is no carrying, then exceeding yojanas calculated from exceeding three yojanas. This needs to be added to the branch calculation. 'Entrusting' refers to below the lips. Six mustard seeds arranged side by side is one finger. It is said that six times and seven times refers to the finger of the first kalpa and the decreasing finger, which need to be distinguished.

【English Translation】 Even without permission, acting arbitrarily; not having permission, these are three cases. The meaning of the words: 'Surplus' refers to the speculation of a bhikshu. 'Shortage' refers to existence. 'Doubt' refers to what seems to be width. Should the surplus tenth and the shortage tenth be combined? Or, during intervals, when holes appear or the flesh is used up, should it be repaired with a thin piece of silver? 'Thus it is said. When starting to make the first mat, is it made simultaneously, or is the second mat made later? If, like finishing the first one before making another, one commits an offense, then making them simultaneously or later also incurs an offense. If made simultaneously, which one incurs the offense? This needs to be examined. If the first one is made but not finished, and then a second one is made, then the offense of combination occurs. However, if the second one is finished first, there is no fundamental offense, because the second one is not finished. Then, if the first one is finished, it actually implies the fundamental offense. The examination of not making needs to be done, and whether this is ultimately the same as or different from the previous ones also needs to be examined. Abandoning one cubit of height, in terms of the clarity of examination, the available mats are up to standard, what one can dispose of is new, more comfortable than the old, not repaired with the cubit of the departed, these are six cases.' Thus it is said. In the explanation of the fifth case, it is said that of the newly acquired and the newly made, it is the latter. This is not to show that a bhikshu cannot create newly acquired ones, if it is not a new mat, then the newly acquired cannot be understood as 'new', the basis of this meaning is that the extent to which it can be repaired, or even without permission, acting arbitrarily. In terms of abandoning carrying wool, the entrusted object is cloth, what is available is up to standard, what one can dispose of, not really moved, these are five cases.' Thus it is said. The material is clear. Up to standard means being able to bear the weight. The entrusted road is relying on the land, having the nature of distance, these are two cases. The time of entrustment is one day's time. If there is no carrying, then carrying within three yojanas does not incur a fall, so it is said to exceed three yojanas. If there is carrying, then only the time of making incurs an offense. Therefore, if there is carrying, then abandoning occurs when exceeding yojanas calculated from the beginning, if there is no carrying, then exceeding yojanas calculated from exceeding three yojanas. This needs to be added to the branch calculation. 'Entrusting' refers to below the lips. Six mustard seeds arranged side by side is one finger. It is said that six times and seven times refers to the finger of the first kalpa and the decreasing finger, which need to be distinguished.

་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་ཟེར་རོ། །ལུས་ཀྱི་ཞེས་པ་ནི། ཕྲག་རྡང་གི་ཁུར་རོ། །བལ་རྨེལ་དུ་འཇུག་བ་ལ། ཡུལ་ནི་འཁྲུར་འཇུག་ལྟ་རོ། །དང་པོ་ནི། བལ་རུང་བ་ཚད་ལྡན་རང་ལ་དབང་བ། རྨེལ་བ་སོགས་སུ་འོས་པ་སྔར་རྨེལ་བ་སོགས་ཀྱི་རྩོམ་པ་མ་བྱས་པ་སྟེ་དྲུག་ལྡན་ནོ་ཟེར་རོ། །མཐར་ཐུག་ནི། ཕྱོགས་ལ་ལས་བྱས་པ་དང་། ཚད་ནི་ཁྲུར་ལོངས་པ་ལ་བྱེད་དོ། །མཐར་ཐུག་ནི་འཁྲུར་འཇུག་དང་གཅིག་པ་དགོས་པར་སྣང་བས་དང་པོའི་དྲུག་པ་དང་ཚད་ལ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །རིན་པོ་ཆེ་ལ་རེག་པའི་སྤང་བ་ལ་རེག་པར་བྱ་བ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་ཡིན་པ་སྙད་གདགས་སུ་རུང་བ་རང་གི་ཡིན་པ། འཐོབ་པར་རྩོམ་པ་ན་གནས་པ་རུང་བའི་ཆོ་ག་དང་མི་ལྡན་པ། རུང་བ་བྱེད་པའི་དུས་མིན་པ། ཆུད་འཛའ་བའི་རྐྱེན་དང་མི་ལྡན་པ་དང་བདུན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །སྙད་གདགས་རུང་ལ་རྒྱན་ཆར་གྲུབ་པ་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། སྙད་གདགས་སུ་མི་རུང་བ་ནི། དེ་ནི་གས་པ་དང་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ཞིག་བྱས་ན་གསེར་དངུལ་ལ་རེག་བའི་སྤང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། པདྨ་རཱ་ག་ལ་སོགས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་བདག་གིར་བྱས་པ་སྟེ་དང་དུ་ལེན་ན་སྤང་བའོ། །བདག་གིར་བྱེད་པ་སྟེ།གནས་སྐབས་གང་ལ་རྫོགས་ཤེ་ན། ལྕོགས་པ་སྟེ་ལག་ཏུ་ཐོབ་པར་རུང་བ་ཉིད་ན་བདག་གིར་བྱ་བ་དེ་རྫོགས་པས་དེ་ལ་སྤང་བའོ། །འདི་ནི་ལག་པས་བསྙོགས་པ་ལ་བྱེད་པ་འདྲའོ། །ཅི་བདག་གིར་བྱེད་པ་གཅིག་པུས་སྤང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། རང་གི་ཡིན་པ་དང་། རུང་ 2-2-87a བ་གསུམ་གང་ཡང་མ་བྱས་པ་ཡང་དགོས་སོ། །དེ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱས་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། རང་གི་ལུས་ཀྱིས་རེག་གམ། གཞན་ལ་རེག་ཏུ་བཅུག་ནའོ། །དེ་ལྟར་ན་བདག་གིར་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་རང་གི་ཡིན་པ་དང་། རུང་བ་མ་བྱས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལ་རེག་གམ། རེག་ཏུ་བཅུག་དགོས་པས་བདག་གིར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རེག་གམ། རེག་ཏུ་འཇུག་འདོད་ཙམ་ལ་འདོད་པ་ནི་ནོར་བའོ། །བདག་གིར་བྱ་བ་ཡོད་ཀྱང་ལྕོགས་པ་ན་མེད་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པས་བདག་གིར་བྱ་བ་རྫོགས་དགོས་སོ། །ཚིག་གིས་ཀྱང་བྱེད་ལ་སྤྲིང་ཡིག་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་བྱེད་ན། འདིར་རེག་པ་གང་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། གང་ཡང་རུང་བ་སྟེ་རྣམ་པ་གང་ཡང་རུང་བས། འདི་ནས་ལོང་ལས་འདིར་ཆུག་ཅེས་པ་ལྟ་བུ་དམིགས་ཀྱིས་མ་སྨྲས་པར་ཕྱོགས་གཅིག་པར་རེག་ནའང་སྤང་བར་འགྱུར་རོ། །འདིར་ལུང་ཞུ་བ་ལས་སྤྲིང་ཡིག་སོགས་ལ་ན་སྨད་དུ་གསུངས་ཟེར་ཏེ་བརྟག་གོ། སྙེད་གདགས་སུ་རུང་བ་ནི་དོང་ཙེ་དང་། པ་ཎ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་བྱས་པའི་ཟངས་མའོ། །གཞན་ནི་གོང་མ་ལས་གཞན་པའི་ཟངསོ། །དགེ་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་ནི་རང་དབང་མི་དབང་གང་ལ་ཡང་རེག་པའི་ཆ་ནས་ཉེས་མེད་ཡིན་པ། དེ་གཉིས་ལ་ཉེས་པར་འགྱུར་བ་ནི་བདག་གིར་བྱས་པའི་ཆ་འབའ་ཞིག

【現代漢語翻譯】據說這是根據註釋所說。'身體的'意思是：肩上的負擔。至於使用羊毛，就像在地方上使用紡紗一樣。首先：羊毛適合，具有充分的資格，並且自己擁有。適合紡紗等，以前沒有進行過紡紗等工作，據說具備這六個條件。最終：在某個方向上已經完成了工作，並且尺寸適合紡紗。最終必須與紡紗相同，因此應該檢查第一個的第六個條件和尺寸。觸控珍寶的放棄，觸控的對象必須是珍寶，可以被指定為珍寶，並且是自己的。在嘗試獲得時，不具備可以停留的儀式，並且不是進行的時機，不具備浪費的因素，據說具備這七個條件。說指定為珍寶的裝飾品已經完成是不合理的，因為不能指定為珍寶，因為經文中說'那是破裂的'等等。如果這樣做，什麼會導致放棄觸控金銀呢？如果擁有紅蓮花等珍寶，即接受它，那就是放棄。擁有它，在什麼情況下完成呢？在能夠獲得的時候，擁有它的行為就完成了，因此放棄它。這似乎是指用手觸控。僅僅擁有它就會導致放棄嗎？還需要沒有做過屬於自己和適合的三件事。如果這樣做，什麼會導致墮落呢？用自己的身體觸控，或者允許他人觸控。這樣，對於完全擁有的，屬於自己的，並且沒有做過適合的事情的，具備珍寶特徵的珍寶，觸控或者允許觸控是必要的，因為沒有擁有的行為，僅僅是想要觸控或者允許觸控的想法是錯誤的。即使擁有，但在能夠獲得的時候沒有，經文中說這是犯罪，因此必須完成擁有的行為。如果通過語言或者信件等方式進行，那麼應該知道這裡的觸控是什麼？任何一種都可以，無論哪種方式。例如，像'從這裡到那裡'這樣沒有特別說明，即使在一個方向上觸控也會導致放棄。據說在這裡，與請求經文相比，信件等被認為是次要的，需要檢查。可以指定為珍寶的是沒有標記的銅幣，如銅錢和帕納等。其他的是不同於上述的銅。比丘和沙彌兩者，無論觸控自己擁有的還是不擁有的東西，在觸控方面都沒有罪過。對這兩者來說，會導致罪過僅僅是擁有的行為。據說這是根據註釋所說。'身體的'意思是：肩上的負擔。至於使用羊毛，就像在地方上使用紡紗一樣。首先：羊毛適合，具有充分的資格，並且自己擁有。適合紡紗等，以前沒有進行過紡紗等工作，據說具備這六個條件。最終：在某個方向上已經完成了工作，並且尺寸適合紡紗。最終必須與紡紗相同，因此應該檢查第一個的第六個條件和尺寸。觸控珍寶的放棄，觸控的對象必須是珍寶，可以被指定為珍寶，並且是自己的。在嘗試獲得時，不具備可以停留的儀式，並且不是進行的時機，不具備浪費的因素，據說具備這七個條件。說指定為珍寶的裝飾品已經完成是不合理的，因為不能指定為珍寶，因為經文中說'那是破裂的'等等。如果這樣做，什麼會導致放棄觸控金銀呢？如果擁有紅蓮花等珍寶，即接受它，那就是放棄。擁有它，在什麼情況下完成呢？在能夠獲得的時候，擁有它的行為就完成了，因此放棄它。這似乎是指用手觸控。僅僅擁有它就會導致放棄嗎？還需要沒有做過屬於自己和適合的三件事。如果這樣做，什麼會導致墮落呢？用自己的身體觸控，或者允許他人觸控。這樣，對於完全擁有的，屬於自己的，並且沒有做過適合的事情的，具備珍寶特徵的珍寶，觸控或者允許觸控是必要的，因為沒有擁有的行為，僅僅是想要觸控或者允許觸控的想法是錯誤的。即使擁有，但在能夠獲得的時候沒有，經文中說這是犯罪，因此必須完成擁有的行為。如果通過語言或者信件等方式進行，那麼應該知道這裡的觸控是什麼？任何一種都可以，無論哪種方式。例如，像'從這裡到那裡'這樣沒有特別說明，即使在一個方向上觸控也會導致放棄。據說在這裡，與請求經文相比，信件等被認為是次要的，需要檢查。可以指定為珍寶的是沒有標記的銅幣，如銅錢和帕納等。其他的是不同於上述的銅。比丘（Dge tshul，沙彌）和沙彌兩者，無論觸控自己擁有的還是不擁有的東西，在觸控方面都沒有罪過。對這兩者來說，會導致罪過僅僅是擁有的行為。

【English Translation】 It is said that this is according to the commentary. 'Of the body' means: the burden on the shoulders. As for using wool, it is like using spinning in a place. First: the wool is suitable, fully qualified, and owned by oneself. Suitable for spinning, etc., and no spinning, etc., has been done before, it is said to have these six conditions. Finally: the work has been completed in a certain direction, and the size is suitable for spinning. The final must be the same as spinning, so the sixth condition and size of the first should be checked. The abandonment of touching a jewel, the object of touching must be a jewel, can be designated as a jewel, and is one's own. When trying to obtain it, it does not have the ritual to stay, and it is not the time to do it, and it does not have the factors of waste, it is said to have these seven conditions. It is unreasonable to say that the ornament designated as a jewel has been completed, because it cannot be designated as a jewel, because the scripture says 'that is broken' and so on. If this is done, what will cause the abandonment of touching gold and silver? If one owns a jewel such as a red lotus, that is, accepts it, that is abandonment. Owning it, in what situation is it completed? When one is able to obtain it, the act of owning it is completed, so abandon it. This seems to refer to touching with the hand. Does merely owning it lead to abandonment? It is also necessary that the three things of not having done what belongs to oneself and what is suitable are also necessary. If this is done, what will cause falling? Touching with one's own body, or allowing others to touch. In this way, for a jewel that is fully owned, belongs to oneself, and has not done what is suitable, and has the characteristics of a jewel, it is necessary to touch or allow to touch, because there is no act of owning, merely wanting to touch or allow to touch is wrong. Even if one owns it, but does not have it when one is able to obtain it, the scripture says that this is a crime, so the act of owning must be completed. If it is done through language or letters, etc., then what is the touching here that should be known? Any kind is acceptable, no matter which way. For example, like 'from here to there' without specifying, even touching in one direction will lead to abandonment. It is said that here, compared to requesting scriptures, letters, etc., are considered secondary, and need to be checked. What can be designated as a jewel is an unmarked copper coin, such as copper coins and panas, etc. Others are copper different from the above. Both Bhikshus (Dge tshul, novice monk) and Shramanas (novice monk), whether touching things they own or do not own, are not guilty in terms of touching. For these two, what leads to guilt is only the act of owning. It is said that this is according to the commentary. 'Of the body' means: the burden on the shoulders. As for using wool, it is like using spinning in a place. First: the wool is suitable, fully qualified, and owned by oneself. Suitable for spinning, etc., and no spinning, etc., has been done before, it is said to have these six conditions. Finally: the work has been completed in a certain direction, and the size is suitable for spinning. The final must be the same as spinning, so the sixth condition and size of the first should be checked. The abandonment of touching a jewel, the object of touching must be a jewel, can be designated as a jewel, and is one's own. When trying to obtain it, it does not have the ritual to stay, and it is not the time to do it, and it does not have the factors of waste, it is said to have these seven conditions. It is unreasonable to say that the ornament designated as a jewel has been completed, because it cannot be designated as a jewel, because the scripture says 'that is broken' and so on. If this is done, what will cause the abandonment of touching gold and silver? If one owns a jewel such as a red lotus, that is, accepts it, that is abandonment. Owning it, in what situation is it completed? When one is able to obtain it, the act of owning it is completed, so abandon it. This seems to refer to touching with the hand. Does merely owning it lead to abandonment? It is also necessary that the three things of not having done what belongs to oneself and what is suitable are also necessary. If this is done, what will cause falling? Touching with one's own body, or allowing others to touch. In this way, for a jewel that is fully owned, belongs to oneself, and has not done what is suitable, and has the characteristics of a jewel, it is necessary to touch or allow to touch, because there is no act of owning, merely wanting to touch or allow to touch is wrong. Even if one owns it, but does not have it when one is able to obtain it, the scripture says that this is a crime, so the act of owning must be completed. If it is done through language or letters, etc., then what is the touching here that should be known? Any kind is acceptable, no matter which way. For example, like 'from here to there' without specifying, even touching in one direction will lead to abandonment. It is said that here, compared to requesting scriptures, letters, etc., are considered secondary, and need to be checked. What can be designated as a jewel is an unmarked copper coin, such as copper coins and panas, etc. Others are copper different from the above. Both Bhikshus (Dge tshul, novice monk) and Shramanas (novice monk), whether touching things they own or do not own, are not guilty in terms of touching. For these two, what leads to guilt is only the act of owning.

་ནས་སོ་སྦྱིན་བདག་ཅེས་སོགསོ། །གཞི་ལ་གང་ལ་རུང་བ་བྱ་བ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་པ། རང་དབང་སྔར་རུང་བ་བྱས་པ་དང་མ་འབྲེལ་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །དེ་འདྲ་བ་ནི་ཁྲབ་ལ་སོགས་ཡིན་ཟེར་ཏེ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །རྟེན་གང་གིས་བྱ་བ་ནི། སྡེ་ལྔའི་སྡོམ་པ་གསོར་རུང་ཡན་ཆད་དང་ལྡན་པ། ལུས་ཐ་མལ་ 2-2-87b པ། ཤེས་པ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ། གནང་བའི་རྐྱེན་དང་ལྡན་པ་སྟེ། བཞི་ལྡན་ཟེར་ཏེ་བརྟག་གོ། གང་གི་དོན་དུ་བྱ་བ་ནི། ཆོས་དང་ལྡན་པའོ། །རུང་བ་བདག་གིར་བྱ་བ་ནི། དང་པོ་ནི། དངོས་པོ་མི་རུང་བ་འདི་སྦྱིན་བདག་ཆེ་གེ་མོའི་ཡིན་ལ། འདི་ལས་བྱུང་བའི་རུང་བ་བདག་གིས་སྤྱད་དོ་ཞེས་དྲན་པ་སྟེ། འདི་ནི་རང་དང་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས། ཐ་དད་པས་ཕྱིན་པ་ལ་བྱ་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྩེ་རྒོད་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་གི་རིན་པོ་ཆེ་བདག་གིར་བྱེད་དུ་བཅོལ་ལ། དེ་ནས་འདི་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་ཆེ་གེ་མོའི་ཞེས་སྔར་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་བཞི་ལས། ཡུལ་གང་གི་མདུན་དུ་བྱ་བ་ནི། བསྙེན་རྫོགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དག་པ་སོགས་བདུན་དང་ལྡན་པའོ། །རྟེན་གང་གིས་དང་། གཞི་གང་ལ་བྱ་བ་སྔར་ལྟར་རོ། །ཆོ་ག་ལ་གསུམ་ལས། སྦྱོར་བ་ནི། རྒན་ན་ཕྱག་འཚལ་ལྷམ་འབུད་ཏེ། ཐུགས་གཏད་པར་ཞུ་བ་དབུལ། དངོས་གཞི་སྔགས་ལན་གསུམ་དང་། མཇུག་ཐབས་ལེགས་བྱ་བའོ། །སྔ་མ་གཉིས་ལ་ཡང་འདི་འདོད་པ་ནི། ནོར་བའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འཇིག་རྒྱུ་ནི་བྱིན་རླབས་ཆུང་བ་དང་། ཞིང་མིན་པར་གྱུར་པ་དང་། ནོར་གྱི་མངོན་ཞེན་རྒྱུན་དུ་བྱུང་ནའོ་ཞེས་ཟེར་གང་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱིར་བདག་གིར་བྱ་བ་ཡོད་པར་དེ་ལ་ནི། རང་གིས་ཀྱང་རེག་པར་མི་བྱ་ལ། གཞན་རེག་ཏུ་གཞུག་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རུང་བར་བྱ་བ་གསུམ་ཆར་མི་ཆགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བདག་གིར་བྱེད་པ་དང་དབྲལ་བའི་ཕྱིར་རུང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་སྔགས་ལས་ཀྱང་འདི་སྐད་ཅེས། བདག་གིས་དངོས་པོ་རུང་བ་མ་ལགས་པ་འདིས་རུང་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བདག་གིར་བྱ་བ་དང་ 2-2-88a མ་བྲལ་བ་ལ་རུང་བ་མི་ཆགས་པར་གསུངས་ཤིང་། ཡང་ཅི་སྟེ་རུང་བ་གསུམ་ཡང་བྱེད་བཞིན་དུ་རྫས་དེ་ལ་བདག་ཉིད་ཅི་བདག་གིར་བྱེད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་ན་ནི། དེ་ལྟར་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རུང་པ་བྱས་ནས་བདག་གིར་བྱ་བ་བྱུང་ན་རུང་བ་འཇིག་པར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་འདིར་བདག་གིར་བྱར་རུང་མི་རུང་གི་ཚད། རེག་ཏུ་རུང་མི་རུང་གི་ཚད་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། རིན་པོ་ཆེ་ལ་དེའི་འབྲས་བུས་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་ཆེད་དུ་བསམས་ནས་ལེན་པ་མ་གཏོགས་པ་རང་གི་དངོས་པོའི་སྒོ་ནས་ཆགས་ཏེ། ལེན་པ་ནི་མི་རུང་བས་རིན་པོ་ཆེ་གཞན་གྱིས་བྱིན་པ་ན་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་མ་ཆགས་པ་དང་། དེས

【現代漢語翻譯】從『某某施主』等開始。在基礎上，適合做什麼，就像珍寶一樣。自主是指之前已經允許，並且沒有關聯的三種情況。據說類似盔甲等就是這種情況，需要仔細研究。憑藉什麼作為依據來做呢？具備五種戒律的誓言，身體是平凡的，意識自然存在，具備允許的條件。據說具備這四種條件，需要考察。爲了誰的利益而做呢？爲了具備佛法的人。允許歸為己有是指：第一種情況是，記住這個不允許的物品是某某施主的，我使用由此產生的允許。這被稱為從自身和物質的角度出發，通過差異來實現。第二種情況是，將自己的珍寶委託給玩耍的人等保管，然後像以前一樣說這是某某的。第三種情況有四種，在哪個地方的前面做呢？在具備清凈的比丘戒等七種條件的地方。憑藉什麼作為依據，以及在什麼基礎上做，都和之前一樣。儀式有三種，其中準備是：年長者要頂禮，脫鞋，請求關注，獻上供品。正行是念誦三次咒語，結尾是做好事。據說前兩種也希望這樣，那是錯誤的。毀壞的原因是加持力小，變成非福田，或者經常出現對財富的執著。對於自己擁有所有權的東西，自己也不應該觸控，也不應該讓別人觸控，因為對於它來說，三種允許都不會執著。因此，爲了歸為己有和分離，才允許這樣做。因此，在加持的咒語中也這樣說：『我將用這個不允許的物品來成就允許。』因此，據說對於歸為己有和不分離的東西，不會執著于允許。如果三種允許都在進行，而這個物品仍然與自己歸為己有相關聯，那麼一切都會墮落。因此，表明了允許之後，如果出現歸為己有的情況，允許就會消失。因此，這裡要說明允許歸為己有和不允許歸為己有的界限，以及允許觸控和不允許觸控的界限。對於珍寶，如果爲了其結果，爲了具備佛法而考慮並接受，而不是因為自己的物質而執著，那麼接受就是不允許的。如果別人給予珍寶，自己沒有從本質上執著，並且如果

【English Translation】 Starting from 'so-and-so benefactor' etc. On the basis, what is suitable to do is like a jewel. Autonomy refers to three situations: previously allowed and not related. It is said that things like armor are such cases, which need to be carefully studied. What is used as a basis for doing? Possessing the vows of the five precepts, the body is ordinary, consciousness naturally exists, and possessing the conditions for permission. It is said to possess these four conditions, which need to be examined. For whose benefit is it done? For those who possess the Dharma. Allowing ownership refers to: The first situation is to remember that this impermissible object belongs to so-and-so benefactor, and I use the permission arising from this. This is called achieving it through differences from the perspective of oneself and the substance. The second situation is to entrust one's own jewels to those who play, etc., and then say as before that this belongs to so-and-so. The third situation has four aspects: In front of which place is it done? In a place that possesses the pure Bhikshu vows and other seven conditions. What is used as a basis, and on what basis is it done, are the same as before. There are three types of rituals, among which the preparation is: the elder should prostrate, take off shoes, request attention, and offer gifts. The main practice is to recite the mantra three times, and the ending is to do good deeds. It is said that the first two also desire this, which is wrong. The reasons for destruction are small blessings, becoming a non-field of merit, or constantly arising attachment to wealth. For something that one owns, one should not touch it oneself, nor should one allow others to touch it, because for it, the three permissions will not be attached. Therefore, in order to own and separate, permission is granted. Therefore, in the mantra of blessing, it is also said: 'I will use this impermissible object to accomplish permission.' Therefore, it is said that for things that are owned and not separated, one will not be attached to permission. If all three permissions are being carried out, and the object is still related to one's own ownership, then everything will fall. Therefore, it is shown that after permission is granted, if ownership arises, permission will disappear. Therefore, here, the limits of allowing ownership and not allowing ownership, and the limits of allowing touch and not allowing touch, should be shown. For jewels, if one considers and accepts them for the sake of possessing the Dharma with their results, rather than being attached because of one's own substance, then acceptance is not allowed. If others give jewels, one is not attached from one's own nature, and If

་རུང་བ་བསྒྲུབ་པ་དྲན་པར་བྱས་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་བདག་གིར་བྱའོ། །དེ་ནི་བསྙེན་པར་རྫོགས་མ་རྫོགས་གཉིས་ཀ་ལ་འདྲའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ལེན་པའི་ཆ་ནས་ཉེས་མེད་དོ། །འདི་ཡིད་ཀྱིས་བདག་གིར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་རེག་པ་ནི་མིན་ནོ། །རེག་པ་ལ་ནི་དགེ་སློང་གི་བསམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་བཏང་དུ་ཟིན་ཀྱང་རུང་བ་མ་བྱས་ན་རེག་ཏུ་མི་རུང་ལ། བྱས་ན་རེག་གམ་རེག་ཏུ་འཇུག་པ་རུང་ངོ་། །དེས་ན་རེག་པ་ལ་རུང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་ཀྱི་ལེན་པ་ལ་ནི་མིན་ཏེ། བླང་བར་བྱ་ཞིང་བླངས་ནས་ཀྱང་སྦྱིན་བདག་དེ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་དེ་བཅང་བར་བྱ་བར་ངས་རྗེསུ་གནང་ངོ་། །ཞེས་དང་།བླང་བར་བྱ་ཞིང་བླངས་ནས་ཀྱང་དགེ་སློང་གི་མདུན་དུ་འགྲེང་སྟེ། ཞེས་བླངས་ནས་རུང་བ་བྱེད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རུང་བ་བྱེད་པའི་ཚེ་ན་ཉེས་མེད་ཡིན་ཟེར་བ་ནི། རང་གིས་རེག་པའམ་རེག་ཏུ་བཅུག་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་གཟུང་བར་བྱ་བ་མིན་པ་ལ་ནི་ 2-2-88b མདུན་དུ་བཞག་སྟེའོ་ཞེས་པ་དང་འགལ་ཏེ། ལག་ཏུ་བླངས་ནས་བྱས་པས་ཆོག་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། དེའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་བཀོད་པའི་ལྟུང་མེད་བསྒྲུབ་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སྔ་མར་ཡང་ཞུགས་ལ། འདི་བཅོལ་བ་དང་རང་གིས་བྱས་པ་གཉིས་འདྲ་བའི་ལྟུང་བ་ཡིན་པས་ཉེས་མེད་དུ་འགྱུར་ན་གཉིས་ཀ་མི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་པ་འདྲ་སྟེ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །སྦྱིན་བདག་བདག་པོ་ཉིད་དུ་མོས་སུ་གཞུག་ཅེས་པའི་ཚིག་ཟིན་ལྟར་ན་སྦྱིན་བདག་ཁས་ལེན་དུ་བཞག་དགོས་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་། མདོ་དྲངས་པ་གོང་མ་དེའི་དོན་དུ་འགྲེལ་པར་གསུངས་པས་རྣམ་བརྟགས་བྱེད་པ་བཞིན་དུ། གཞན་དེས་མ་ཚོར་ཡང་དེའི་ཡིན་པའི་བློ་འཇོག་པར་སྣང་ངོ་། །དེས་ན་དང་པོ་གཉིས་གཞན་གྱི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་བློ་འཇོག་པ་རུང་བའི་དངོས་གཞི་ཡིན་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་རུང་བ་སྒྲུབ་སྙམ་པ་ལེན་པའི་སྔོན་དུ་ཡིན་ནོ། །རག་གན་ཞེས་སོགས་ལ་སྔར་མ་བཞག་པ་མི་བཞག་ཅིང་མ་རྫོགས་པའི་གོང་ནས་ཡོད་པ་སྨན་པོར་དུ་བསྔོས་པ་ལ་སྤྱད་དེ། བསོད་ནམས་སྙོམས་ལ་མི་བསྐུར་རོ། །ནོར་བུ་ནི་མེ་ཆུའི་ཤེལ་དང་། ཁབ་ལོང་ནོར་བུར་གྱུར་པའོ། །དངུལ་ནི་དངུལ་སྐྱ་དང་། གསེར་ནི་ས་ལེ་སྦྲམ་ཞེས་ནི་དེ་མིན་པ་ནི་དཔྱད་དོ། །སོགས་པས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གདུང་ལ་སོགས་པ་བསྡུའོ། །གས་པ་ནི་སེར་ག་བྱུང་བ་སྟེ། འབྱར་རུང་མ་འབྱར་རུང་ངོ་། །ཆག་པ་ནི་བུ་གུ་བྱུང་བའོ། །དུམ་བུ་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་མེད་པའོ། །ཚིག་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་མེ་དང་ཕྲད་ནས་ཉོ་ཚོང་བྱར་མི་རུང་བར་འགྱུར་བའོ། །པ་ཎ་ནི་མངོན་ཚན་ལྷག་མ་ཡོད་པ་ཙམ་དུ་ཉམས་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཉམས་ན་ལེན་པ་ལ་ཉེས་མེད་ 2-2-89a དོ། །སྔོན་ལ་སྤྱད་པ་ནི་མངོན་ཚན་ཅན་གང་ལ་ཉོ་ཚོང་བྱས་པ་ཙམ་ཡང་མི་དྲན་པའོ། །མ་བྱས་པ་ནི་མངོ

【現代漢語翻譯】應預先憶念並確立許可，然後才能佔爲己有。無論是否受具足戒，情況都是一樣的。這樣做，從取用的角度來說，沒有過失。這僅僅是意念上的佔有，而非實際觸碰。對於觸碰，即使比丘已經放下了那樣的想法，如果未事先確立許可，也不允許觸碰；一旦確立許可，觸碰或使人觸碰都是允許的。因此，對於觸碰，必須事先確立許可，而對於取用則不然。我允許取用，取用后，也要保持施主的原有狀態。』以及『取用，取用后，站在比丘面前』，因為經中說取用后才確立許可。所謂確立許可時沒有過失，是指自己觸碰或使人觸碰。如果是前者，則與『放置於面前』相矛盾，因為拿起后做就可以了。如果是後者，那麼作為其理由，是爲了證明沒有墮罪。』即使先前已經參與。如果說這是委託和自己做一樣會犯墮罪，所以沒有過失，那麼兩者並不相同，因此似乎不合理，需要進一步研究。按照『讓施主自己認可』的字面意思，似乎需要讓施主承認。但因為解釋說這是爲了說明上述經文的含義，所以就像進行分別一樣，即使對方沒有察覺，也似乎可以認為那是對方的東西。因此，最初的兩種情況是確立『認為是他人之物』的想法的實際基礎，由此產生的『想要確立許可』的想法是在取用之前。對於『拉甘』等，以前沒有放置的就不放置，未受具足戒之前就有的，可以用於供養僧眾，但不用於積累福德。『諾布』是指水精和磁石變成的寶珠。『頓玉』是指白銀，『瑟金』是指黃金，如果不是這些，則需要考察。『等等』包括佛陀的舍利等。『嘎巴』是指出現裂縫，無論是否可以粘合。『恰巴』是指出現孔洞。『頓布』是指缺少一個角。『策巴』是指珍寶與火接觸后，變得無法交易。『巴納』是指僅損失了部分價值，如果全部損失，則取用沒有過失。『事先使用』是指完全不記得曾經交易過的物品。『未做』是指未顯露。應預先憶念並確立許可，然後才能佔爲己有。無論是否受具足戒，情況都是一樣的。這樣做，從取用的角度來說，沒有過失。這僅僅是意念上的佔有，而非實際觸碰。對於觸碰，即使比丘已經放下了那樣的想法，如果未事先確立許可，也不允許觸碰；一旦確立許可，觸碰或使人觸碰都是允許的。因此，對於觸碰，必須事先確立許可，而對於取用則不然。我允許取用，取用后，也要保持施主的原有狀態。』以及『取用，取用后，站在比丘面前』，因為經中說取用后才確立許可。所謂確立許可時沒有過失，是指自己觸碰或使人觸碰。如果是前者，則與『放置於面前』相矛盾，因為拿起后做就可以了。如果是後者，那麼作為其理由，是爲了證明沒有墮罪。』即使先前已經參與。如果說這是委託和自己做一樣會犯墮罪，所以沒有過失，那麼兩者並不相同，因此似乎不合理，需要進一步研究。按照『讓施主自己認可』的字面意思，似乎需要讓施主承認。但因為解釋說這是爲了說明上述經文的含義，所以就像進行分別一樣，即使對方沒有察覺，也似乎可以認為那是對方的東西。因此，最初的兩種情況是確立『認為是他人之物』的想法的實際基礎，由此產生的『想要確立許可』的想法是在取用之前。對於『拉甘』等，以前沒有放置的就不放置，未受具足戒之前就有的，可以用於供養僧眾，但不用於積累福德。『諾布』是指水精和磁石變成的寶珠。『頓玉』是指白銀，『瑟金』是指黃金，如果不是這些，則需要考察。『等等』包括佛陀的舍利等。『嘎巴』是指出現裂縫，無論是否可以粘合。『恰巴』是指出現孔洞。『頓布』是指缺少一個角。『策巴』是指珍寶與火接觸后，變得無法交易。『巴納』是指僅損失了部分價值，如果全部損失，則取用沒有過失。『事先使用』是指完全不記得曾經交易過的物品。『未做』是指未顯露。

【English Translation】 One should first remember and establish permission before taking possession. This is the same whether one has received full ordination or not. Doing so, from the perspective of taking, there is no fault. This is merely mental possession, not actual touching. Regarding touching, even if a Bhikshu (monk) has relinquished such thoughts, it is not permissible to touch without first establishing permission; once permission is established, touching or causing someone to touch is permissible. Therefore, for touching, permission must be established beforehand, but not for taking. 'I allow taking, and after taking, one should maintain the original state of the donor.' and 'Taking, and after taking, standing before the Bhikshu,' because the Sutra (scripture) says that permission is established after taking. The so-called no fault in establishing permission refers to touching oneself or causing someone to touch. If it is the former, it contradicts 'placing it in front,' because it is sufficient to do it after picking it up. If it is the latter, then the reason given is to prove that there is no transgression. 'Even if one has previously participated.' If it is said that entrusting and doing it oneself are the same in incurring transgression, so there is no fault, then the two are not the same, so it seems unreasonable and needs further investigation. According to the literal meaning of 'let the donor acknowledge it himself,' it seems necessary to have the donor acknowledge it. But because the explanation says that this is to explain the meaning of the above Sutra, it seems that even if the other person does not notice, it can be considered that it belongs to the other person, just like making distinctions. Therefore, the first two situations are the actual basis for establishing the idea of 'thinking it is someone else's thing,' and the thought of 'wanting to establish permission' arising from this is before taking. For 'Raggan' etc., what was not placed before is not placed, and what existed before full ordination can be used for offerings to the Sangha (monastic community), but not for accumulating merit. 'Norbü' refers to crystal and jewels transformed from lodestone. 'Dungyu' refers to silver, 'Ser' refers to gold, and if it is not these, it needs to be examined. 'Etc.' includes the relics of the Buddha etc. 'Gapa' refers to the appearance of cracks, whether they can be glued or not. 'Chapa' refers to the appearance of holes. 'Dumbu' refers to the lack of one corner. 'Tsikpa' refers to precious stones that have come into contact with fire and become untradeable. 'Pana' refers to only partial loss of value, and if all is lost, there is no fault in taking. 'Using beforehand' refers to not remembering even having traded the item. 'Not done' refers to not revealing. One should first remember and establish permission before taking possession. This is the same whether one has received full ordination or not. Doing so, from the perspective of taking, there is no fault. This is merely mental possession, not actual touching. Regarding touching, even if a Bhikshu (monk) has relinquished such thoughts, it is not permissible to touch without first establishing permission; once permission is established, touching or causing someone to touch is permissible. Therefore, for touching, permission must be established beforehand, but not for taking. 'I allow taking, and after taking, one should maintain the original state of the donor.' and 'Taking, and after taking, standing before the Bhikshu,' because the Sutra (scripture) says that permission is established after taking. The so-called no fault in establishing permission refers to touching oneself or causing someone to touch. If it is the former, it contradicts 'placing it in front,' because it is sufficient to do it after picking it up. If it is the latter, then the reason given is to prove that there is no transgression. 'Even if one has previously participated.' If it is said that entrusting and doing it oneself are the same in incurring transgression, so there is no fault, then the two are not the same, so it seems unreasonable and needs further investigation. According to the literal meaning of 'let the donor acknowledge it himself,' it seems necessary to have the donor acknowledge it. But because the explanation says that this is to explain the meaning of the above Sutra, it seems that even if the other person does not notice, it can be considered that it belongs to the other person, just like making distinctions. Therefore, the first two situations are the actual basis for establishing the idea of 'thinking it is someone else's thing,' and the thought of 'wanting to establish permission' arising from this is before taking. For 'Raggan' etc., what was not placed before is not placed, and what existed before full ordination can be used for offerings to the Sangha (monastic community), but not for accumulating merit. 'Norbü' refers to crystal and jewels transformed from lodestone. 'Dungyu' refers to silver, 'Ser' refers to gold, and if it is not these, it needs to be examined. 'Etc.' includes the relics of the Buddha etc. 'Gapa' refers to the appearance of cracks, whether they can be glued or not. 'Chapa' refers to the appearance of holes. 'Dumbu' refers to the lack of one corner. 'Tsikpa' refers to precious stones that have come into contact with fire and become untradeable. 'Pana' refers to only partial loss of value, and if all is lost, there is no fault in taking. 'Using beforehand' refers to not remembering even having traded the item. 'Not done' refers to not revealing.

ན་མཚན་ཅན་གང་མཚན་དུ་མ་བྱས་པའོ། །མཚན་དང་མི་ལྡན་པ་ནི་དྲུད་པ་ལ་སོགས་པས་མཚན་དང་བྲལ་བའོ། །བཅོས་པ་ནི་ས་དང་རྩྭ་དང་། རྡོ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་ནོར་བུ་དང་། དོང་ཙེ་དང་། མངོན་མཚན་ཅན་དང་། རྒྱན་དང་འགྲོན་བུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་བྱས་པའོ། །མངོན་མཚན་ཅན་གྱི་སྤྱོད་པ་ལ། གང་ལ་ལྟུང་བ་འདི་འབྱུང་ཞེ་ན། ཁེ་སྤོགས་འདོད་པས་རྙེད་པ་འདོད་པ་དང་། དེ་ལ་གདུབ་ལ་ལྟུང་བ་འདི་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ཡང་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ན། དངོས་གཞི་ལ་ཉེས་བྱས་དང་། སྦྱོར་བ་ལ་ཕྲ་མོར་རང་གི་དོན་དུའོ། །དངོས་གཞི་ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཞེ་ན། ཕ་རོལ་པོ་ཞེས་སོ། དེ་གཉིས་དང་ཐ་སྙད་ལྔ་དང་ལྡན་པ། ལུས་ཐ་མལ་པ། རང་དང་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པ་སྟེ་ལྔའོ། །མངོན་མཚན་ཅན་གྱི་སྤྱོད་པ་གང་ལ་དངོས་གཞིར་འགྱུར་བ་ནི། བསྐྱེད་ཕྱིན་ན་སྟེ། བསྐྱེད་ཀྱི་ཆ་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་བར་སྤོང་ནའོ་དེ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་རྩ་བ་དང་བསྐྱེད་སྔ་ཕྱིར་ཐོབ་པ་ལ་ཡིན་པས། དུས་གཅིག་ཏུ་ཐོབ་ན་བསྐྱེད་ཀྱི་ཞེན་པ་གང་ལ་ཡོད་པའོ། །ཁྱེད་མེད་ན་ཐམས་ཅད་སྤང་ཟེར་རོ། །རྙེད་པ་བདག་གིར་བྱེད་ན་སྤང་ལྟུང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་པས་མཐར་ཐུག་ནི་བསྐྱེད་ལ་ཐོབ་བློ་སྐྱེས་པ་སྟེ། དེ་དང་མདོ་སྔ་མ་གསུམ་ནི་འོག་མ་ཉོ་ཚོང་ལ་ཡང་འདྲའོ། །བསྐྱེད་གང་ལས་ཕྱིན་ན་དངོས་གཞིར་འགྱུར་ཞེ་ན། པ་ཎའམ། རིན་པོ་ཆེས་སྤྱོད་པ་ལས་སོ། །དེ་ལ་པ་ཎའམ། རིན་པོ་ཆེ་ཡིན་པ། སྙད་གདགས་སུ་རུང་བ། རང་དབང་བ། གོས་ཁྲུ་གང་རི་བའི་ཚད་དང་ལྡན་པ་དེ་དངོས་པོ་ལ་བཞིའོ་ཟེར་རོ།། 2-2-89b ཉོ་ཚོང་གི་སྤང་བ་ལ། ཉོ་ཚོང་གི་ཡུལ་ནི། ཁྱིམ་པ་སོགས་སྔར་བཞིན་ནོ། །དངོས་པོ་ནི་གཞན་གྱིས་སོ། །ཞེས་པ་ལ་པ་ཎའམ། རིན་པོ་ཆེ་ལས་གཞན་པ་གཞལ་བར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་ལས་བསྐྱེད་ཕྱིན་ན་ཞེས་པ་དང་། བསྐྱེད་པའི་ཁེ་སྤོགས་འདོད་པ་ལས་གཞན་ཉོ་ཚོང་གི་སྤྱོད་པ་ལས་བསྐྱེད་ཕྱིན་ན་ཞེས་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་དོ། །དེས་ན་དེ་ཕལ་ཆེར་རུང་བ་དང་ཚད་དང་ལྡན་པ་རང་ལ་དབང་བ་སྟེ་བཞིའོ། །དགེ་འདུན་གྱི་འབྲས་ལ་སོགས་པའི་ཡོ་བྱད་རིན་གྱིས་ཉོ་བ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཉོ་ཚོང་བྱས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པའོ། །བཤོས་ཀྱི་ཕྱིར་ནི་འཚོ་བའི་ཆེད་དུའོ། །གལ་ཏེ་དགེ་འདུན་དེ་དག་གི་བཤོས་ཀྱི་ཕྱིར་ཉོ་ནའོ། །འབྲས་ལ་སོགས་པ་ཟད་ན་གཞན་ལས་ཉོར་རུང་བའོ། །འབྲས་ལ་སོགས་པ་གསར་པ་ཡང་ཉོར་རུང་ངོ་། །རྙིང་པ་བཙོངས་ནས་ཀྱང་གསར་པ་ཉོར་རུང་ངོ་། །ལག་གཞུག་པ་ནི་བར་འཚངས་སོ། །ཡི་གེར་བྲི་བའི་དམ་བཞག་ལ་ནན་ཏན་བྱས་པས་ནི་གཞན་གྱི་ཆགས་ཀ་གསལ་བ་དང་། བདག་ཉིད་ཀྱིས་དྲན་པར་བྱ་བ་དང་། འགྱོད་པ་མེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ལྷུང་བཟེད་འཆང་བ་ལ། སྔར་གྱི་དྲུག་གི་སྟེང་དུ། ལྷུང་བཟེད་འབྲེལ་མེད་མིན་

【現代漢語翻譯】未被命名者，即未被賦予名稱的事物。不具名者，是指因腐爛等原因而失去名稱的事物。偽造之物，是指用泥土、草、石頭等材料製成的寶石、銅錢、具有象徵意義的物品、裝飾品和貝殼等。關於具有象徵意義的行為，如果有人因此而墮落，那是因為貪圖利益，渴望獲得。因此，他會因貪婪而墮落。如果是爲了他人，那麼在正事上會有過失，在行為上會有細微的偏差，但這是爲了自己。正事是如何發生的呢？例如，『對方』等等。它具備這兩種因素和五個術語：平凡之身，以及與自身和事物不同的五個方面。具有象徵意義的行為在什麼情況下會變成正事呢？如果產生了增益，就會墮落。如果避免產生增益的部分，那就是正事。這是因為從根本上和先後產生的增益有關。如果同時獲得，那麼對增益的執著在哪裡呢？如果沒有增益，那就意味著放棄一切。如果將獲得的利益據爲己有，就會墮落。正如經文所說，最終的目標是對增益產生獲得的念頭。這與之前的三個經文類似，也適用於以下的貿易行為。從什麼增益中產生正事呢？從使用貨幣或珍寶的行為中產生。其中，貨幣或珍寶，可以被指定，可以被自由支配，並且具有相當於一件衣服的價值，這四點是事物的本質。關於貿易中的墮落，貿易的對象與之前一樣，包括在家居士等。事物是屬於他人的。經文中說，除了貨幣或珍寶之外，如果從其他可衡量的行為中產生增益，或者從渴望增益的貿易行為中產生增益，就會墮落。註釋中是這樣解釋的。因此，這些事物大多是可接受的，具有一定的價值，並且可以被自己支配，這四點是重要的。用價值購買僧團的食物等用品，是爲了佈施，即使進行貿易也沒有過錯。爲了供養，是爲了生存。如果爲了僧團的供養而購買，例如，如果大米等食物用完了，可以從其他地方購買。也可以購買新的大米等食物。也可以賣掉舊的，然後購買新的。插手其中是指中間商。將協議寫在紙上並認真對待，是爲了明確他人的債務，爲了自己記住，並且爲了避免後悔。關於持有缽，在之前的六種情況下，如果缽沒有關聯，那也是不合適的。

【English Translation】 That which is not named, that which has not been given a name. That which is not endowed with a name is that which is devoid of a name due to decay and so forth. That which is fabricated is that which is made from earth, grass, stones, and so forth, fashioned into jewels, coins, symbolic objects, ornaments, and shells. Regarding the conduct of symbolic actions, if one falls into transgression, it is because of desiring profit, desiring gain. Therefore, one falls into transgression due to greed. If it is for the sake of others, then in the main action there is wrongdoing, and in the ancillary actions there are subtle deviations, but this is for one's own sake. How does the main action occur? For example, 'the other party' and so forth. It possesses these two factors and five terms: an ordinary body, and five aspects that are different in terms of self and substance. In what circumstances does a symbolic action become the main action? If gain arises, then there is a transgression. If one avoids the part where gain arises, then that is the main action. This is because it relates to the gain that arises from the root and from before and after. If it is obtained simultaneously, then where is the attachment to gain? If there is no gain, then it means abandoning everything. If one claims the obtained gain as one's own, then there is a transgression. As the scriptures say, the ultimate goal is to generate the thought of having obtained gain. This is similar to the previous three sutras and also applies to the following trading activities. From what gain does the main action arise? It arises from the use of currency or precious jewels. Among these, currency or precious jewels, which can be designated, can be freely disposed of, and have a value equivalent to a piece of clothing, these four are the essence of the object. Regarding the transgression in trade, the object of trade is the same as before, including householders and so forth. The object is something belonging to others. The scripture says that apart from currency or precious jewels, if gain arises from other measurable actions, or if gain arises from trading activities that desire gain, then there is a transgression. This is how it is explained in the commentary. Therefore, these things are mostly acceptable, have a certain value, and can be controlled by oneself; these four are important. Buying items such as food for the Sangha with value is for the purpose of giving, so there is no fault even if trade is conducted. For offerings, it is for the sake of livelihood. If one buys for the sake of offerings to the Sangha, for example, if rice and other foods run out, one can buy from other places. One can also buy new rice and other foods. One can also sell the old and then buy the new. Intervening in between refers to a middleman. Writing the agreement on paper and taking it seriously is to clarify the debts of others, for oneself to remember, and to avoid regret. Regarding holding the alms bowl, in the previous six cases, if the bowl is unrelated, that is also inappropriate.

པ་བསྣན་ནོ། །བདག་པོའི་སེལ་བས་ལྟུང་མེད་ནི་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་ཞེས་སོ། །རུང་བའི་སེལ་བ་ལ་ན་སྨད་པ་ནི། སྐྱ་བ་སོགས་མདོ་གཉིས་སོ། །འདིར་ཁ་དོག་ཀྱང་རུང་བ་དགོས་པར་བསྟན་པ་ནི། རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་གོས་དང་། སྣོད་སྤྱད་སོགས་ཡིན་ན་རྐྱེན་དང་མི་ལྡན་པའི་ཚེ་རྒྱུ་དང་། ཁ་དོག་སོགས་རུང་བ་དགོས་ལ། འཆང་བ་ཙམ་དང་སློང་བ་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་མི་དགོས་སམ་སྙམ་སྟེ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །འདི་ 2-2-90a རབ་ཚད་ལས་ཆེ་བ་མི་རུང་བར་བསྟན་པ་དང་། སྤྱིར་བསྟན་པའི་འགྲེལ་པ་ནས་ལྟུང་བ་བསྐྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་ཆེ་བ་ལ་སྐྱོན་མེད་པར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་བཙལ་བར་བྱའོ། །ལྷུང་བཟེད་ཆུང་ངུ་ནི། ཐ་ཚད་ལས་དང་། གཅིག་གིས་ནི་གཉིས་ཡན་ཆད་བཀག་སྟེ། དེ་ནི་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པར་འཆང་བ་ལ། ལྷུང་བཟེད་ལྷག་པ་འཆང་བའི་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ལྷུང་བཟེད་འཚོལ་བའི་སྤང་བ་ལ། མདོ་དང་པོ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལའོ། །གཉིས་པ་ནི་སྤྱོད་ལའོ། །དེ་ལ་ཞེན་པ་ནི་ལྷག་པར་ཆགས་པའོ། །ཁ་ཅིག་དང་པོ་ནི་གཞན་གྱི་ཡོ་བྱད་དང་། གཉིས་པ་གནང་བའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དང་པོ་ནི། གནས་མལ་གྱི་གཞི་དང་། ཕྱི་མ་གཉིས་གོས་ཀྱི་གཞི་ལས་སོ། །གང་ཡོད་ན་ལྟུང་བ་འདི་འབྱུང་ཞེ་ན། ལྷུང་བཟེད་དེའོ། །ཡོད་པའི་ཚད་ནི་ལྡན་པའོ། །དེ་ཡོད་ན་ཅི་ཞིག་སྤྱད་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཅི་འདྲ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཁྱིམ་པ་སོགས་ཏེ་དྲུག་དང་ལྡན་པར་སྨྲ་བའི་དྲུག་པ་བརྟག་གོ། །དེ་ལ་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱིས་བསླངས་པས་བཙལ་ཏེ་ཐོབ་ན། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་རང་གིས་སློང་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ངག་གིས་རིག་བྱེད་སྦྱོར་བ་འདིའི་དགོངས་པར་སེམས་སོ། །དངོས་པོ་ནི། རུང་བ་ཚད་ལྡན་སྦྱིན་བདག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་པ་སྟེ་བཞི་ལྡན་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ནི་ཕོ་ཉ་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཁྱིམ་པ་དང་ཉེ་དུ་མིན་པ་དགོས་ཞེས་པའོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག་བཅོལ་ཡང་རྫོགས་པ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ལ་ནི་ཐ་སྙད་ལྔ་དང་ལྡན། ཁྱིམ་པ་དང་། ཉེ་དུ་མིན་པ་མི་དགོས་ལ། འདི་ལ་དགོས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཞན་དང་འདྲ་མོད། འདིར་ 2-2-90b ནི་གླེང་གཞི་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཙམ་མོ་ཟེར་བ་ནི་མིན་པར་སེམསོ། །རྟེན་ནི་ལྷུང་བཟེད་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ཡོད་ཅིང་། འབྲེལ་མེད་མ་ཡིན་པ་སྟེ་གཉིས་ལྡན་ནོ། །ཉེས་བྱས་ནི། འཚོལ་བའི་རྩོམ་པ་ཙམ་ལའོ། །གྲུབ་པ་ནི་ཐོབ་བློའོ། །བརྗེ་པ་ལ་ལྟུང་མེད་དུ་གསུངས་པ་ནི་ཟོང་འདོད་པ་མེད་པའོ། །ལྷུང་བཟེད་ཀྱི་རིན་གྱི་ཡོ་བྱད་དེ་དག་ཡོད་པ་ན་ཡང་རིན་གྱིས་མི་ཉོ་བར་སློང་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བ་ནི། ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་རིགས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངསོ། །ལྷུང་བཟེད་ལྷག་པ་འདི་ནིའོ། །ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་སྤོ

【現代漢語翻譯】此外，『由施主自行處理』不會導致墮落，這被稱為『出家』。對於允許的處理方式，例如責罵，有兩種情況：在家眾等（的責罵）。這裡表明，顏色也必須是允許的：如果出家人使用的衣服和器皿等成為享受的工具，那麼在缺乏必要條件時，材質和顏色等必須是允許的。僅僅是持有和乞討等情況下，是否不需要呢？這需要進一步研究。這裡表明，（缽的尺寸）大於標準尺寸是不允許的。並且，在普遍教義的解釋中，從導致墮落的角度來看，（缽的尺寸）大於標準尺寸沒有過錯。需要尋找其中的含義。小缽是指小於標準的尺寸。一個（缽）禁止持有兩個或更多。這是指在沒有加持的情況下持有。持有額外的缽沒有過錯。關於尋找缽的放棄，第一個經文是指所有事物。第二個經文是指行為。執著是指過度的貪戀。有些人說，第一個是指他人的物品，第二個是指允許。有些人說，第一個是指住所的基礎，后兩個是指衣服的基礎。如果存在什麼會導致這種墮落呢？是缽。存在的程度是指擁有。如果擁有它，使用什麼會導致過錯呢？如何成為不適當的呢？與在家人等六種條件相關聯，需要考察第六種條件。如果通過語言的表達來乞求而獲得，那麼會產生過錯。因此，我認為這指的是所有需要自己乞討的東西都需要通過語言表達。事物是指：允許的、符合標準的、由施主親自給予的，即具備四個條件。其他人是指信使，這些人必須不是在家人和親屬。有些人說，即使是委託，如果是在其他地方完成，則需要具備五個條件。不需要不是在家人和親屬。為什麼這裡需要呢？因為它與其他情況相似，但這裡僅僅是因為談論的主題而產生的。依靠是指擁有符合標準的缽，並且不是沒有關聯的，即具備兩個條件。輕微的過錯是指僅僅是尋找的努力。完成是指獲得的想法。關於交換沒有墮落，這意味著沒有想要出售的意願。即使擁有購買缽的物品，如果通過乞討而不是購買來獲得，也會導致輕微的過錯。對於法衣等也應作類似考慮。』這是這樣說的。這個額外的缽是指……法衣等…… 此外，『由施主自行處理』不會導致墮落，這被稱為『出家』。對於允許的處理方式，例如責罵，有兩種情況：在家眾等（的責罵）。這裡表明，顏色也必須是允許的：如果出家人使用的衣服和器皿等成為享受的工具，那麼在缺乏必要條件時，材質和顏色等必須是允許的。僅僅是持有和乞討等情況下，是否不需要呢？這需要進一步研究。這裡表明，（缽的尺寸）大於標準尺寸是不允許的。並且，在普遍教義的解釋中，從導致墮落的角度來看，（缽的尺寸）大於標準尺寸沒有過錯。需要尋找其中的含義。小缽是指小於標準的尺寸。一個（缽）禁止持有兩個或更多。這是指在沒有加持的情況下持有。持有額外的缽沒有過錯。關於尋找缽的放棄，第一個經文是指所有事物。第二個經文是指行為。執著是指過度的貪戀。有些人說，第一個是指他人的物品，第二個是指允許。有些人說，第一個是指住所的基礎，后兩個是指衣服的基礎。如果存在什麼會導致這種墮落呢？是缽。存在的程度是指擁有。如果擁有它，使用什麼會導致過錯呢？如何成為不適當的呢？與在家人等六種條件相關聯，需要考察第六種條件。如果通過語言的表達來乞求而獲得，那麼會產生過錯。因此，我認為這指的是所有需要自己乞討的東西都需要通過語言表達。事物是指：允許的、符合標準的、由施主親自給予的，即具備四個條件。其他人是指信使，這些人必須不是在家人和親屬。有些人說，即使是委託，如果是在其他地方完成，則需要具備五個條件。不需要不是在家人和親屬。為什麼這裡需要呢？因為它與其他情況相似，但這裡僅僅是因為談論的主題而產生的。依靠是指擁有符合標準的缽，並且不是沒有關聯的，即具備兩個條件。輕微的過錯是指僅僅是尋找的努力。完成是指獲得的想法。關於交換沒有墮落，這意味著沒有想要出售的意願。即使擁有購買缽的物品，如果通過乞討而不是購買來獲得，也會導致輕微的過錯。對於法衣等也應作類似考慮。』這是這樣說的。這個額外的缽是指……法衣等……

【English Translation】 Furthermore, 'handling by the owner' does not lead to downfall, which is called 'ordination'. Regarding permissible handling, such as scolding, there are two situations: scolding by laypeople, etc. Here it is indicated that the color must also be permissible: if the clothes and utensils used by the ordained become tools for enjoyment, then when the necessary conditions are lacking, the material and color, etc., must be permissible. Is it not necessary in cases of merely holding and begging, etc.? This requires further study. Here it is indicated that (the size of the bowl) larger than the standard size is not allowed. And, in the explanation of the general teachings, from the perspective of causing downfall, there is no fault in (the size of the bowl) being larger than the standard size. The meaning of this needs to be sought. A small bowl refers to a size smaller than the standard. One (bowl) prohibits holding two or more. This refers to holding without being blessed. There is no fault in holding an extra bowl. Regarding the abandonment of seeking a bowl, the first sutra refers to all things. The second sutra refers to behavior. Attachment refers to excessive greed. Some say that the first refers to the belongings of others, and the second refers to permission. Some say that the first refers to the foundation of the dwelling, and the latter two refer to the foundation of the clothes. If something exists, what causes this downfall? It is the bowl. The extent of existence refers to possession. If one possesses it, what kind of use would cause fault? How would it become inappropriate? It is associated with six conditions, such as laypeople, etc., and the sixth condition needs to be examined. If one obtains it by begging through verbal expression, then a fault arises from that. Therefore, I think this refers to the need to use verbal expression for everything that one needs to beg for oneself. Things refer to: permissible, meeting the standard, given by the donor himself, i.e., possessing four conditions. Others refer to messengers, and these people must not be laypeople and relatives. Some say that even if it is entrusted, if it is completed in another place, it needs to have five conditions. It does not need to be non-laypeople and non-relatives. Why is it needed here? Because it is similar to other situations, but here it arises merely from the topic being discussed. Reliance refers to having a bowl that meets the standard and is not unrelated, i.e., possessing two conditions. A minor fault refers to merely the effort of seeking. Completion refers to the thought of obtaining. Regarding exchange, there is no downfall, which means there is no intention to sell. Even if one has the items to buy a bowl, if one obtains it through begging instead of buying, it will lead to a minor fault. A similar consideration should be given to robes, etc. 'This is what it says.' This extra bowl refers to... robes, etc... Furthermore, 'handling by the owner' does not lead to downfall, which is called 'ordination'. Regarding permissible handling, such as scolding, there are two situations: scolding by laypeople, etc. Here it is indicated that the color must also be permissible: if the clothes and utensils used by the ordained become tools for enjoyment, then when the necessary conditions are lacking, the material and color, etc., must be permissible. Is it not necessary in cases of merely holding and begging, etc.? This requires further study. Here it is indicated that (the size of the bowl) larger than the standard size is not allowed. And, in the explanation of the general teachings, from the perspective of causing downfall, there is no fault in (the size of the bowl) being larger than the standard size. The meaning of this needs to be sought. A small bowl refers to a size smaller than the standard. One (bowl) prohibits holding two or more. This refers to holding without being blessed. There is no fault in holding an extra bowl. Regarding the abandonment of seeking a bowl, the first sutra refers to all things. The second sutra refers to behavior. Attachment refers to excessive greed. Some say that the first refers to the belongings of others, and the second refers to permission. Some say that the first refers to the foundation of the dwelling, and the latter two refer to the foundation of the clothes. If something exists, what causes this downfall? It is the bowl. The extent of existence refers to possession. If one possesses it, what kind of use would cause fault? How would it become inappropriate? It is associated with six conditions, such as laypeople, etc., and the sixth condition needs to be examined. If one obtains it by begging through verbal expression, then a fault arises from that. Therefore, I think this refers to the need to use verbal expression for everything that one needs to beg for oneself. Things refer to: permissible, meeting the standard, given by the donor himself, i.e., possessing four conditions. Others refer to messengers, and these people must not be laypeople and relatives. Some say that even if it is entrusted, if it is completed in another place, it needs to have five conditions. It does not need to be non-laypeople and non-relatives. Why is it needed here? Because it is similar to other situations, but here it arises merely from the topic being discussed. Reliance refers to having a bowl that meets the standard and is not unrelated, i.e., possessing two conditions. A minor fault refers to merely the effort of seeking. Completion refers to the thought of obtaining. Regarding exchange, there is no downfall, which means there is no intention to sell. Even if one has the items to buy a bowl, if one obtains it through begging instead of buying, it will lead to a minor fault. A similar consideration should be given to robes, etc. 'This is what it says.' This extra bowl refers to... robes, etc...

ང་བ་ན། གང་ཟག་ལས་སྤོང་བ་ལས་དགར་བའི་འདི་ནིའོ། །ལྷུང་བཟེད་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ལྟུང་བ་འབྱིན་པ་པོ་ལ་སྟེར་དགོས་ལ། དེ་ཡང་དགེ་འདུན་ནས་ཐོབ་ཀྱི། གང་ཟག་ལ་མིན་པས་དགེ་འདུན་ལ་ཞེས་སོ། །དགེ་འདུན་ལ་སྤོང་བ་ཡང་གཏན་སྤང་མིན་ནམ། གཞན་ནི་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་སྨོས་ཤེ་ན། སྔ་མ་ནི་མང་པོ་ཡོད་ན་བཟང་བ་གཅིག་དགེ་འདུན་ལ་བསྡིགས་ནས། ཚད་མ་འབྲེལ་མེད་དུ་བྱས་ཏེ་སྟེར་བ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤོང་བ་ནི་མིན་ནོ། །གཞན་ནི་ཆོས་འདི་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་བགོ་བར་བྱའོ། །བསྐོས་པས་ཞེས་པ་ལ། གང་བསྐོ་བ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཆོས་བཅུ་བཞི་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཐུན་མོང་མིན་པ་ནི་སྔར་འབྲེལ་མེད་འགྲིམ་བར་མ་བསྐོས་པའོ། །གང་གིས་བསྐོ་བ་ནི་དགེ་འདུན་མཚན་ཉིད་གསུམ་ལྡན་གྱིས་སོ། །ཆོ་ག་ལ་སྦྱོར་བ་ནི། འདུལ་བའི་སྐབས་སྒྲུབ་ཅིང་སྤྲོ་བ་དྲི་བའོ། །དངོས་གཞི་ནི་གསོལ་གཉིས་སོ། །མཇུག་ནི་མཇུག་སྡུད་དོ། །དེའི་བྱ་བ་ནི། ཚོགས་པའི་དུས་ནི་དགོངས་ཀ་ཚུན་ཆད་དགེ་འདུན་ནམ་ཚོགས་དུས་སོ། །དགེ་སློང་ 2-2-91a རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་འཇལ་བར་བྱ་ཞེ་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་སོ་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ནི། དགེ་འདུན་ལས་ཐོབ་པའི་ལྷུང་བཟེད་ཐ་ཚད་ཀྱི་མིང་ངོ་། །དགེ་སློང་གི་ལྷུང་བཟེད་ལ་འབྲེལ་བ་གཉིས་སུ་ཟད་དེ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་དུས་ནའང་རང་དབང་ཡོད་པ་ཡིན་ན། སྔར་བཤད་པ་དེ་ནི་འབྲེལ་བ་དེ་གཉིས་དང་བྲལ་བས་ན་འབྲེལ་མེད་དོ། །དགེ་སློང་རྣམས་འཁོད་པའི་དོན་དུ་སྟན་གདིང་བ་ལ་སོགས་པའི་ནན་ཏན་ནོ། །ལྷུང་བཟེད་ཀྱིས་བསྔགས་པའོ། །གནས་བརྟན་ནི་དགེ་སློང་རྒན་རིམ་རྣམས་ལ་བོད་པའོ། །ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ནི་མདོག་ནག་ན་གནོག་མེད་ཅིང་མཛེས་པའོ། །དབྱིབས་ལེགས་པ་ནི་ཚད་ལྡན་ནོ། །ལོངས་སྤྱོད་བཟོད་ནི་བུ་གུ་དང་ཆག་གྲུགས་ལ་སོགས་མེད་པའོ། །འཐག་ཏུ་འཇུག་པ་ལ། གང་ལ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་ཁྱིམ་པ་སོགས་དྲུག་སྟེ་དྲུག་པའི་སྦྱོར་བ་མ་བྱིན་པའི་སྔ་རོལ་ཏུ་སྟོན་པ་མིན་པ་ཞེས་སྦྱར་དགོས་ཏེ། གླ་རྔན་ལ་བསམས་པས་སོ། །གང་འཐག་ཏུ་འཇུག་པའི་དངོས་པོ་ལ། གོས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ།རུང་བ་ཚད་ལྡན་རང་དབང་བ། སྔར་བཟོའི་རྩོམ་པ་མ་བྱས་པ་སྟེ་ལྔ་ཟེར་རོ། །རྒྱུ་ནི་དོགས་པའོ། །ཚད་ནི་ཁྲུ་གང་གིའོ། །རྟེན་ནི་རྔན་པ་མི་སྟེར་བའོ། །རིན་གླ་མེད་པར་ངག་གིས་དགོས་སམ། ཕོ་ཉ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་སོ། །ཐ་ག་པ་ཉེ་དུ་ཡིན་མིན་དང་།ཁྱིམ་པ་དང་། རབ་བྱུང་དང་རང་དང་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ། རིན་བྱིན་པ། མ་བྱིན་གཉིས་ཀ་དང་བཅས་པ་ནི་གཞན་ཉིད་དང་བཅས་པའོ། །དེ་ལ་འཐག་ཏུ་བཅུག་ན་འཐག་འཇུག་དེ་ཉེ་དུ་མིན་པ་དེས་མ་བྱས་པ་མིན་ནོ། །དེས་ན་ཉེ་དུས་བཏགས་པ་ལྟུང་མེད་དང་། 2-2-91b ཉེ་དུ་མིན་པས་དངོས་གཞིའ

【現代漢語翻譯】又，就個人而言，這是放棄（財產）的方式。缽盂應該交給負責分配的人，此人與（財產）沒有關聯，並且負責處理墮落（的物品）。而且，這應該從僧團獲得，而不是給個人，所以說是給僧團。那麼，給予僧團的放棄不是永久性的嗎？為什麼要說『其他』呢？因為前者（指給予僧團的財產），如果有很多，最好是將其中一個指定給僧團，使其與標準無關，然後給予，但並非所有都放棄。而『其他』（指給予個人的財產）則應該分配給所有出家之人。關於『指定』，誰被指定呢？如前所述，是具備十四種功德的人。不共之處在於，之前沒有指定與（財產）無關的人。誰來指定呢？是具備三種特徵的僧團。如何進行儀式呢？在《律藏》中，要進行準備和提問。正行是兩次祈請。結尾是總結。其行為是：集會的時間是直到黃昏，是僧團或集會的時間。比丘們應該如何分配呢？稱呼為『具壽』，與（財產）無關是指：從僧團獲得的缽盂的名稱。比丘的缽盂只有兩種關聯：加持后自己使用，以及在完全放棄時也有自主權。之前所說的（放棄）與這兩種關聯無關，所以是『無關』。爲了比丘們安座，要努力鋪設坐墊等。用缽盂來讚美。『長老』是對比丘中資歷較老者的稱呼。『非常清晰』是指顏色深而不妨礙美觀。『形狀良好』是指符合標準。『可以享用』是指沒有孔洞或破損等。關於『委託紡織』，委託的對象有六種，即施主等六種人，必須加上『在給予第六種供養之前不要展示』，因為這是爲了考慮報酬。委託紡織的物品，有五種：是衣服的材料、合適、符合標準、自主、之前沒有進行過製作。『材料』是指有疑問的。『標準』是指一肘長。『依靠』是指不給予報酬。不給報酬，是用口頭要求，還是通過信使等其他人？紡織者是親屬還是非親屬？包括在家眾、出家眾、自己和非親屬，給予報酬和不給予報酬兩種情況，都屬於『與他人有關』。如果委託給紡織者，那麼委託紡織這件事不是由非親屬做的。因此，如果是親屬，則沒有墮落；如果是非親屬，則是正行。

【English Translation】 Furthermore, with respect to individuals, this is how to relinquish (property). The alms bowl should be given to the one who is detached from (the property) and who is responsible for dispensing the forfeiture. Moreover, this should be obtained from the Sangha, not given to an individual, hence the reference to the Sangha. Is the relinquishment to the Sangha not permanent? Why is 'other' mentioned? Because the former (referring to property given to the Sangha), if there are many, it is best to designate one to the Sangha, making it unrelated to the standard, and then give it, but not all is relinquished. While the 'other' (referring to property given to individuals) should be distributed to all who have gone forth. Regarding 'designation', who is designated? As previously stated, it is the one who possesses the fourteen qualities. The uncommon aspect is that previously, one who is unrelated was not designated to interact (with the property). Who designates? It is the Sangha possessing the three characteristics. How is the ritual performed? In the Vinaya, there is preparation and questioning. The main action is the two solicitations. The conclusion is the summing up. Its function is: the time of assembly is until dusk, it is the time of the Sangha or assembly. How should the alms be distributed to the monks? They are addressed as 'Venerable', being unrelated refers to: the name of the alms bowl obtained from the Sangha. A monk's alms bowl has only two connections: having been blessed and used by oneself, and also having autonomy at the time of complete relinquishment. What was previously stated (about relinquishment) is unrelated to these two connections, hence 'unrelated'. For the sake of the monks being seated, there is diligence in spreading mats and so forth. Praise with the alms bowl. 'Elder' is the term used to address the senior monks. 'Very clear' means that a dark color does not hinder beauty. 'Good shape' means conforming to the standard. 'Fit for use' means without holes or breakage, and so forth. Regarding 'commissioning weaving', the object of commissioning is six, namely the householder and so on, it is necessary to add 'do not show before giving the sixth offering', because this is in consideration of remuneration. The object of commissioning weaving, there are five: being the material of clothing, suitable, conforming to the standard, autonomous, and not having been previously worked on. 'Material' refers to being doubtful. 'Standard' refers to one cubit. 'Reliance' refers to not giving remuneration. Without remuneration, is it requested verbally, or through a messenger or other? Is the weaver a relative or non-relative? Including householders, renunciates, oneself and non-relatives, both giving and not giving remuneration are included, which is 'related to another'. If commissioned to a weaver, then the commissioning of weaving is not done by a non-relative. Therefore, if it is a relative, there is no transgression; if it is a non-relative, it is the main action.

ོ། །རང་གི་ཆ་ལ་ཉེས་བྱས་དང་། གཞན་གྱི་ཆ་ལ་ལྟུང་མེད་དོ། །ཉེས་བྱས་ནི་བཟོ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་བས་ཡིན་གྱི། འདིར་གཏོགས་མིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རིན་བྱིན་པའི་བཏགས་པ་ལྟུང་མེད་དང་། མ་བྱིན་པར་བཏགས་པ་ལྟུང་བྱེད་དོ། །རབ་བྱུང་ལ་ཡང་ན་སྨད་དང་། ཁྱིམ་པ་ལ་དངོས་གཞིའོ། །དེ་ལྟ་ན་སྔོན་ལ་ཉེ་དུ་དང་། རིན་བྱིན་ནས་བཏགས་པའི་འཕྲོ་ལ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་དང་རིན་མ་བྱིན་པར་བཏགས་པ་དངོས་གཞིར་འགྱུར་བས། སྔར་བཟོའི་རྩོམ་པ་མ་བྱས་པ་ཙམ་ནས་མ་སྦྱར་གྱི། ཁྲུ་གང་ལ་བྱ་དགོས་པ་འདྲའོ། །ཀུན་སློང་ལ་རྐུ་སེམས་དང་། ཡིད་གཅུགས་ཁྱད་པར་ཅན་ལས་གཞན་པས་འཐག་ཏུ་འཇུག་འདོད་ཟེར་ཏེ་བརྟག་གོ། མཐར་ཐུག་རྔན་པ་ལ་ཐོབ་བློ་སྐྱེས་པ་ཟེར་ཏེ། གོས་ཁྲུ་གང་དུ་ལོངས་པར་བཏགས་པ། ཡུལ་དུས་དེར་གྲགས་པའི་གླ་མི་སྟེར་བར་སྣང་བ་དགོས་སོ། །འཐག་པ་བསྐྱེད་པ་ལ། གང་ལ་འཐག་པ་བསྐྱེད་པའི་ཡུལ་ནི། ཐ་ག་པ་དང་། སྦྱིན་བདག་གཉིས་ཀ་ཁྱིམ་པ་ཡིན་པ་སོགས་དྲུག་ལྡན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །རྫས་ཐ་དད་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱང་ཐ་དད་པ་དང་། སྦྱིན་བདག་གིས་འཐག་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དུ་ཅི་བདེར་བསྟབས་པ་མིན་པའོ། །དངོས་པོ་ནི། གོས་ཀྱི་རྒྱུ་རུང་ཚད་ལྡན། སྦྱིན་བདག་དེའི་ཡིན་པ། བཟོའི་རྩོམ་པ་མ་བྱས་པ་སྟེ་ལྔ་ཟེར་རོ། །ལྟུང་བ་འབྱིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་གོས་དེ་སྦྱིན་བདག་གི་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་བསམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་འཐག་པ་བསྐྱེད་ན་སྤང་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་བྱེད་པ་པོའོ། །ཡན་ལག་ལ་འདི་གཞུག་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་དགེ་སློང་གིས་ཐ་ག་པ་འཐག་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་སྦྱར་བ་དགོས་པས་དེའི་དོན་ནི། ཁོ་ལག་ཆེ་བ་སྟེ་ 2-2-92a ཞེང་བ་དང་། ཁྲུར་རིང་བ། འབྲས་བཟང་བ་སྟེ་བྱེར་ཟུག་སྙོམས་པ་དང་། ཤས་བཟང་བ་དང་། སང་སེང་མེད་པའི་ཐག་རིན་བཟང་པོའོ་དེ་གཉིས་གང་རུང་ལ་སྦྱར་བ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་སྦྱར་བས་གལ་ཏེ་སྦྱིན་བདག་གི་དོག་པ་ཟད་ན་དངོས་གཞིའོ། །འདིར་བསྔོས་ཚོད་ལས་ལྷག་པ་ཁྲུ་གང་གི་དོག་པ་ཟད་པ་ལ་སྦྱར་དགོས་པ་འདྲའོ། །ཡང་འཐག་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་དོག་པ་མ་ཟད་ཀྱང་། རྔན་པ་མ་བྱིན་ན་དངོས་གཞིའོ། །ཡང་ཞེས་པས་དོག་པ་ཟད་པ་དང་། གཉིས་ཀ་སོ་སོར་སྤང་ལྟུང་གི་བྱེད་པ་པོར་བསྟན་ཏོ། །རྔན་པ་ཁས་བླངས་མ་བླངས་འདྲའི། འཐག་པ་བསྐྱེད་པ་གྲུབ་ན་དངོས་གཞི་ཡིན་ལ། ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་ན་མ་བྱིན་ལེན་གྱི་ཉེས་པར་ཡང་འགྱུར་བར་གསུངསོ། །འདིར་སྔ་མ་རྣམས་རྔན་པ་མ་བྱིན་པ་འཐག་འཇུག་གི་ཉེས་བྱས་དངོས་གཞི་ལ་སྦྱོར་བ་ནོར་བ་ཁོ་ན་སྟེ། འཐག་འཇུག་ལ་ནི་འཐག་པ་བསྐྱེད་པ་དང་བྲལ་བའི་རྔན་པ་མ་བྱིན་པ་ཡིན་ལ། འདི་དང་འཐག་པ་བསྐྱེད་པ་གྲུབ་པ་གཞིར་བྱས་ལ། བསྔོས་ཚོད་ལས་ལྷག་པའི་དོག་པ་ཟད་ན་གླ་རྔན་བྱི

【現代漢語翻譯】於己無罪行，於他無墮罪。不應於事后追究罪行。與此相悖，故不屬於此。同樣，已付報酬的指定無墮罪，未付報酬的指定則有墮罪。于出家人為減罪，于在家人為實罪。如此一來，先前為親屬，支付報酬后指定的剩餘部分非親屬，未支付報酬的指定則成為實罪。先前未開始製作，僅因未混合，似乎應按每尺給予報酬。動機上，有盜心，以及與特殊意圖不同的紡織意願，應加以考察。最終，獲得報酬的想法產生，指定布匹長度，在當地當時流行的工錢未支付的情況下，才需要考慮。關於發起紡織，發起紡織的對象是，織工和施主均為在家人等六種情況，有人如此說。于不同物品，那兩者也不同，施主爲了發起紡織而隨意安排。物品是，布料的原料合格，屬於該施主，未開始製作，共五種情況，有人如此說。爲了產生墮罪，應考察的布匹是施主意願的產物，即意願。若發起紡織，則成為捨棄支分的作者。此應納入支分。此外，比丘發起織工紡織時需要結合，其含義是：大幅的寬度和長度，優良的質地，即平整的紋理，優良的部分，以及無鬆散的優良紡織價格，應結合其中之一。如此結合后，若施主的疑慮消除，則為實罪。此處似乎應結合超過指定數量的一尺布匹的疑慮消除的情況。此外，即使發起紡織疑慮未消除，若未支付報酬，則為實罪。'又'字表明疑慮消除和未消除，分別顯示為捨棄墮罪的作者。報酬承諾與否相似，若紡織完成，則為實罪，若未承諾，則也被認為是未給予而取走的罪過。此處先前未支付報酬而進行紡織的罪行，與實罪結合是錯誤的，紡織是指未支付與發起紡織分離的報酬，以此和紡織完成為基礎，若超過指定數量的疑慮消除，則應支付工錢。種子字（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：吽）

【English Translation】 There is no offense on one's own part, and no transgression on the part of others. Offenses should not be pursued after the fact. It is contrary to this, so it does not belong here. Similarly, designation with payment is without transgression, and designation without payment is with transgression. For monks, it is a lesser offense, and for laypeople, it is a substantial offense. In this way, previously being a relative, the remainder of the designation after payment is not a relative, and the designation without payment becomes a substantial offense. Previously, without starting the work, just because it is not mixed, it seems that payment should be given per cubit. In terms of motivation, there is a thieving mind, and a desire to weave different from a special intention, which should be examined. Ultimately, the thought of receiving payment arises, designating the length of the cloth, and it is necessary to consider not paying the wages that are popular in the local area at that time. Regarding initiating weaving, the object of initiating weaving is that both the weaver and the patron are laypeople, etc., in six situations, some say. Regarding different materials, those two are also different, and the patron arranges as he pleases in order to initiate weaving. The materials are that the raw materials of the cloth are qualified, belong to that patron, and the work has not started, totaling five situations, some say. In order to generate transgression, the cloth to be examined is the product of the patron's intention, which is intention. If weaving is initiated, then it becomes the agent of abandoning the limb. This should be included in the limb. In addition, when a bhikshu initiates a weaver to weave, it needs to be combined, and its meaning is: the large width and length, excellent texture, that is, smooth texture, excellent parts, and a good weaving price without looseness, should be combined with one of the two. After combining in this way, if the patron's doubts are eliminated, then it is a substantial offense. Here, it seems that it should be combined with the elimination of doubts about a cubit of cloth exceeding the specified amount. In addition, even if the doubts are not eliminated when initiating weaving, if payment is not made, then it is a substantial offense. The word 'also' indicates that the elimination and non-elimination of doubts are shown separately as the agents of abandoning transgression. The promise of payment is similar to not taking it, if the weaving is completed, then it is a substantial offense, and if it is not promised, then it is also considered a transgression of taking without giving. Here, the previous offenses of initiating weaving without payment, combined with the substantial offense, are incorrect, weaving refers to the non-payment of payment separated from initiating weaving, based on this and the completion of initiating weaving, if the doubts exceeding the specified amount are eliminated, then wages should be paid. Seed Syllable (Tibetan: ཧཱུྃ, Devanagari: हुं, Romanized Sanskrit: hūṃ, Literal Chinese meaning: 吽)

ན་ཡང་སྤང་བར་འགྱུར་ལ།མ་ཟད་པའི་ཚེ་སྤང་བར་འགྱུར་བ་ལ་གླ་རྔན་མ་བྱིན་པ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐར་ཐུག་ཐོབ་བློ་སྐྱེས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ཡང་ནོར་ཏེ། གྲུབ་ན་དངོས་གཞིའོ། །ཞེས་པའི་དོན་ནི་བཅོལ་བ་ལས་ཁོ་ལག་ཆེ་བ་ཉིད་དམ། འབྲས་བཟང་བ་ཉིད་གྲུབ་ན་འདིར་དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགྲེལ་པར་གསུངསོ། །སྦྱིན་པར་བྱེད་པས་ཞེས་པས་ནི། དགེ་སློང་གི་ཆོས་སུ་འགྲིག་གོ། འདིར་གལ་ཏེ་ཁས་བླངས་པ་ལེན་པར་མི་བྱེད་ན་ཐག་པ་ཡང་སྦྱིན་བདག་ཡིན་ནོ། །སྦྱིན་བདག་གིས་ཁོ་ལག་ཆེ་བ་སོགས་བྱའོ་ 2-2-92b དེ་ནས་ཁས་བླངས་པ་དེ་ལྟར་དུ་ཐ་ག་པས་ཁས་ལེན་པར་མི་བྱེད་ན། ཐ་ག་པ་ཡང་སྦྱིན་བདག་དང་འདྲ་བས་ཞེས་པ་ཡིན་ནམ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །གོས་གྲུབ་པའི་སྔ་རོལ་ཏུ་གོས་བསྒྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་བསོད་སྙོམས་ལ་འགྲོ་བ་དང་། བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་འཚོལ་བ་འབད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཉེས་བྱས་གཅིག་གི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་གྱི། ཁྲི་ལས་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སོ་སོ་ཐ་དད་ཡིན་མིན་ནོ། །སྦྱིན་བདག་གིས་དགེ་སློང་ལ་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱིར་གོས་འཐག་ཏུ་གཞུག་གིས། དུས་དུས་སུ་བཞུད་ལ་གཟིགས་ཤིག་ཅེས་མ་བསྒོ་བར་མཛེས་པ་བསྒྲུབ་པའི་བསམ་པས་འགྲོ་ན། ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་སྨྲ་མོད་ཀྱི་ཉེས་བྱས་སོ། །འཕྲོག་པའི་སྤང་བ་ལ། དབྲལ་དགེ་སློང་ཉིད་བཅས་པ་ལ་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་དག་པ། ལྟ་བ་དང་མཚན་མཐུན་པ། ཐ་སྙད་གསུམ་དང་ལྡན་པ། ལུས་ཐ་མལ་དུ་གནས་པ། རང་ལས་ནོར་ཐ་དད་པ་སྟེ་དྲུག་ལྡན་ནོ། །འོག་ཏུ་དགེ་སློང་ཆོས་དྲུག་ལྡན་ཞེས་དམིགས་ཀྱིས་མ་ཕྱེ་བ་ནི་འདི་ལ་གོ་བར་བྱའོ། །འོན་ཀྱང་བརྟེན་པ་རྣམ་དག་ཡོད་པ་ན་འདི་བཞིན་དང་། རྟེན་ལ་གསོར་རུང་ཡོད་པ་ན་ཡུལ་ཡང་གསོར་རུང་གིས་ཆོག་གོ། འབྲོག་བར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཞེས་པ་ནི། རང་ངམ་གཞན་གང་རུང་གིས་བྱིན་པ་དགོས་པར་སྟོན་པའོ། །གོས་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་འགྲེལ་པར་གོས་ནི་མཚོན་པ་སྟེ། དགེ་སྦྱོང་གི་ཡོ་བྱད་གཞན་ཡང་འཕྲོག་ན་དངོས་གཞིར་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་སྔ་མ་རྣམས་གོས་སམ་ལྷུང་བཟེད་ཡིན་པ། རུང་ངམ་ཚད་ལྡན་རང་ངམ་གཞན་གྱིས་བྱིན་ལ། དེ་ལྟར་དེ་དབང་བ་སྟེ་བཞིའོ་ཟེར་རོ། །བསྡུས་པ་ཐ་དད་པ་ནི། ལུས་ངག་དུས་གཅིག་ཏུ་ཞུགས་པའམ་རིམ་གྱིས་ཞུགས་པ་ 2-2-93a ཡང་ལྟུང་བ་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པའོ། །ཀུན་སློང་ལ་རྐུ་བའི་ཀུན་སློང་ལས་གཞན་པས་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས། འཕྲོག་འདོད་ཟེར་བའི་དང་པོ་ལ་འགྲེལ་པར། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདི་རྐུ་སེམས་མེད་པ་ཡིན་གྱི། རྐུ་སེམས་ཡོད་པ་ན་ནི་མ་བྱིན་པར་ལེན་པར་གཏོགས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཡང་སྒྲས། མ་བྱིན་ལེན་དང་གཞི་མཐུན་པ་གཅིག་ཡོད་དམ་དཔྱད་དོ། །བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་དགོས་པ་འོག་ཏུ་སྟོན་ནོ། །འོ་ན་རྐ

【現代漢語翻譯】此外，如果未完成，則會被放棄。因為放棄需要不支付報酬。如果產生了獲得最終目標的想法，那麼結合也是錯誤的。如果完成了，那就是正行。』這句話的意思是，『比委託更重要的是，如果完成了更好的結果，那麼這裡只有正行的過失。』註釋中這樣說。『通過給予』意味著符合比丘的戒律。在這裡，如果承諾不兌現，那麼繩子也是施主。施主應該做更多的事情。然後，如果織布工不按照承諾去做，那麼織布工也像施主一樣，這是否正確，需要研究。在衣服完成之前，爲了製作衣服，從思考中產生的隨後的努力，比如去乞討和尋找材料等，所有這些努力都是犯一個惡作劇的行為者。但是，從座位上站起來等行為是各自不同的。如果施主對比丘說：『我讓你織布是爲了你，時不時地去看看。』如果沒有這樣囑咐，而是以追求美麗的想法去，即使一句話也不說，也是一種惡作劇。關於搶奪的放棄，奪取者需要具備六個條件：是比丘，持守清凈的比丘戒，觀點和名稱一致，具備三種名稱，身體處於正常狀態，財產與自己不同。下面沒有特別區分『比丘具備六種法』，應該理解為指這個。然而，如果存在完全清凈的所依，那麼就像這樣。如果存在可以恢復的所依，那麼地點也可以用可以恢復的來代替。『應該搶奪』的意思是，表明需要自己或他人給予。關於『衣服本身』，註釋中說：『衣服是象徵，如果搶奪其他比丘的用具，那就是正行。』關於這一點，之前的是衣服或缽，是允許的或符合標準的，是自己或他人給予的，像這樣擁有它，總共有四種說法。不同的總結是：身語同時或依次進行。或者顯示為一個墮罪。在發心方面，從偷盜的發心之外，從下定決心開始，對於『想要搶奪』的第一個，註釋中說：『這個過失是沒有偷盜的想法，如果有偷盜的想法，那麼也會變成屬於不予取的過失。』註釋中的『也』字，是否與不予取有相同的依據，需要研究。從下定決心開始的必要性將在下面說明。那麼，搶奪……

【English Translation】 Furthermore, it will be abandoned if it is not completed. Because abandonment requires not paying a reward. If the thought of attaining the ultimate goal arises, then the combination is also wrong. If it is completed, then it is the main action. 'The meaning of this is, 'More important than the entrustment, if a better result is achieved, then here there is only the fault of the main action.' This is stated in the commentary. 'By giving' means that it conforms to the discipline of a bhikshu. Here, if the promise is not kept, then the rope is also the benefactor. The benefactor should do more. Then, if the weaver does not keep the promise in that way, it should be examined whether the weaver is also like the benefactor. Before the completion of the cloth, for the sake of making the cloth, all the efforts that arise from thought, such as going for alms and seeking materials, are the doer of one misdeed. However, getting up from the seat and so on are different from each other. If the benefactor says to the bhikshu, 'I will have the cloth woven for you, go and see it from time to time.' If he does not instruct in this way, but goes with the intention of pursuing beauty, even if he does not say a word, it is a misdeed. Regarding the abandonment of robbery, the one who robs needs to have six qualities: being a bhikshu, keeping the pure bhikshu vows, having the same view and name, possessing three names, the body being in a normal state, and the property being different from oneself. Below, there is no special distinction of 'a bhikshu possessing six qualities,' it should be understood to refer to this. However, if there is a completely pure basis, then it is like this. If there is a basis that can be restored, then the place can also be replaced by what can be restored. 'Should be robbed' means that it shows that it needs to be given by oneself or another. Regarding 'the cloth itself,' the commentary says, 'Cloth is a symbol, if other bhikshu's utensils are robbed, then it is the main action.' Regarding this, the previous ones are cloth or bowl, it is permissible or meets the standard, it is given by oneself or another, and possessing it in this way, there are four statements in total. The different summaries are: body and speech occurring simultaneously or sequentially. Or showing as one downfall. In terms of motivation, from the motivation of stealing, from the determination, for the first one of 'wanting to rob,' the commentary says, 'This fault is without the thought of stealing, if there is the thought of stealing, then it will also become a fault belonging to taking what is not given.' The word 'also' in the commentary, it needs to be examined whether it has the same basis as not giving. The necessity of starting from determination will be explained below. Then, robbing……

ུ་སེམས་མེད་པའི་འཕྲོག་པ་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཕ་རོལ་པོ་ལས་དབྲལ་བ་ཙམ་འདོད་ཀྱི། བདག་གིར་བྱ་བའི་བློ་མེད་པ་ལ་སྲིད་དོ། །མཐར་ཐུག་ལ་ཐོབ་བློ་སྐྱེས་པ་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཀུན་སློང་ལ་རྐུ་སེམས་མི་སྲིད་པར་འདོད་པ་དང་འགལ་ཏེ་འདི་ལ་རྐུ་སེམས་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་ལུས་ལས་ཞེས་གསུངས་པས་ཕ་རོལ་པོའི་ལུས་ལས་ཐ་དད་དུ་སོང་བའམ། དེའི་གནས་ནས་སྤགས་པ་ལྟ་བུ་ལ་བྱ་དགོས་པ་འདྲའོ། །ཐ་དད་པའི་མ་ཐ་ཡང་ཇི་ཙམ་དུ་གོས་ཀྱི་གྲྭ་ལུས་ལ་བྲལ་བར་བྱེད་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ལ་ཞེས་པ་ལ་འགྲེལ་པར་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་ཚིག་གིས་ཀྱང་འཕྲོག་ན་དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྐྲོད་པ་དང་འདྲ་བ་ནི། དགེ་སློང་མ། དགེ་སློབ་མ། དགེ་ཚུལ་མ་གསུམ། དགེ་སློང་ལ་སོགས་པ་ལྔས་སྐྲོད་པ་དང་། དགེ་སློང་དང་། དགེ་སློང་མ་གཉིས། དགེ་བསྙེན་མ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱིས་སྐྲོད་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ལ། ཁྱིམ་པ་ཕོ་མོ་ལ་བསོད་ནམས་མིན་པར་གསུངས་པ་དང་འདྲའོ། །འཕྲོག་པ་གསུམ་ལས། སྤང་བར་འགྱུར་བའི་སྐབས་སུ། རང་གི་ཉིད་སེལ་བ་ཞེས་ 2-2-93b སོ། །རང་གི་ཉིད་ནི་ཡུལ་དེ་དབང་བའམ་དེ་དང་ལྡན་པ། དེ་མི་དབང་བའི་འཕྲལ་བ་ནི་སེལ་བ་ཡིན་པ་འདྲའོ། །བློ་གྲོས་ངན་པས་བྱས་པའི་འཕྲོག་པ་ནི། རྒོད་པའི་བསམ་པས་དུས་ཅུང་ཟད་ཅིག་སེམས་བསྡུ་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས། ཆོས་གོས་སོཌ་འཕྲོག་པ་སྟེ། དེ་ནི་རྗེསུ་འཕྲོག་པ་སྟེ། དངོས་གཞིའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཉེས་བྱས་སོ། །རིགས་པའི་དོན་གྱི་དབང་གིས་བྱས་པའི་འཕྲོག་པ་ནི། ཚེ་འདིའི་གནོད་པ་རྐུན་པོ་ཆུ་ཀླུང་སྟག་ལ་སོགས་པའི་འཇིགས་པ་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་མི་ཕན་པ་སྡིག་གྲོགས་ཀྱི་ལག་ཏུ་འགྲོ་བའོ། །དགོན་པ་པའི་འབྲལ་བ་ལ། སོ་ཐར་དང་། རྣམ་འབྱེད་ལས་འཕྲོག་པའི་འོག་ཏུ་བརྟད་པ་ལས་བྱུང་བ་འབྱུང་ཡང་། འདིར་ཞུས་པ་ལས། དགོན་པ་པའི་འབྲལ་བ་བཤད་པ་ལྟར་བྱ་སྟེ། དབྱར་གྱི་དུས་དང་འབྲེལ་བའི་ལྟུང་བ་རྣམས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟ་ལུང་ན་དེ་ལྟར་མེད་ཟེར་ཏེ་བརྟག་གོ། ཆོས་གོས་གཅིག་ཅེས་པ་ལ། ལུང་དང་རྩ་འགྲེལ་ལས། གསུམ་ལས་གང་རུང་གཅིག་ལས་མཛད་པ་ལ་སྔ་མ་རྣམས་སྣམ་སྦྱར་ལ་བྱེད་དེ་གཞན་གཉིས་བྱེད་ན་རྟགས་ཉམས་པར་སྲ་བརྐྱང་གི་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་པ་དང་། ཆར་འབབ་པ་སོགས་ཀྱི་ཚེ་སྣམ་སྦྱར་འཇོག་གི། གཞན་གཉིས་མི་འཇོག་པར་གསུངས་པས་སོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། དགོན་པ་དང་། འཇིགས་པ་དང་བཅས་པ་གཉིས་དམིགས་ཀྱིས་བཀར་པས་སྣམ་སྦྱར་གྱི་ངེས་པ་མེད་པ་འདྲའོ། །འོན་ཀྱང་གཅིག་ཅེས་པ་ལྟར་ན། གསུམ་ག་ལ་འཇིགས་པ་ཡོད་ཀྱང་། གཉིས་མི་འཇོག་པ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་དཔྱད་པར་བྱའོ། །རུང་བ་ཚད་ལྡན་དང་། རང་ལ་ལྟོས་པའི

【現代漢語翻譯】如果問，『無心盜取是什麼樣的？』答：那只是想把東西從別人那裡拿走，而沒有據爲己有的想法，這才是無心盜取。最終會產生據爲己有的想法。如果這樣，就與『動機中不可能存在盜心』的觀點相矛盾，因為這裡存在盜心。因此，經文中說『從身體上』，似乎是指從他人的身體上分離，或者像從其位置上剝離一樣。即使是很小的衣角，如果從身體上扯下來，也會犯下墮罪，正如經文所說。關於『這裡』，註釋中說，『即使爲了他人的利益而用言語盜取，也會構成根本罪。』類似於驅逐的情況是：比丘尼、沙彌尼、式叉摩那三者被比丘等五眾驅逐，或者比丘、比丘尼二者被沙彌尼等三眾驅逐，都會構成惡作罪，這類似於將功德說成非功德來對在家男女進行驅逐。在三種盜取中，關於『將被捨棄的情況』，被稱為『自我消除』。所謂的『自我』，是指擁有或具備該物。不擁有該物而立即失去，似乎就是『消除』。『因惡劣智慧而作的盜取』是指：心懷傲慢，心想暫時收攝心念，於是盜取法衣等物。這是隨後的盜取，是與根本罪相符的惡作罪。『因理智的原因而作的盜取』是指：爲了避免今生的危害，如盜賊、洪水、老虎等恐懼，以及避免來世的不利，如落入惡友之手。關於『寺院的離間』，雖然有時會產生於別解脫和分別解脫中盜取之下的依賴，但這裡將按照所問，講述寺院的離間，這是爲了將與夏季有關的墮罪集中在一處進行闡述。現在律典中說沒有這種情況，需要考察。關於『一件法衣』，律典和根本註釋中說：『從三者中製作一件，以前的都用於僧裙，如果製作其他兩件，則會失去標誌』，正如堅硬延伸的註釋中所說。下雨等時候，可以放置僧裙，但不放置其他兩件，據說是因為這個原因。這似乎是因為寺院和伴隨恐懼二者被特別指定，所以不一定非要是僧裙。然而，按照『一件』的說法，即使三者都有恐懼，似乎也不放置其他兩件，這需要進一步考察。允許的合格之物，以及依賴於自己的... 如果問，『無心盜取是什麼樣的？』答：那只是想把東西從別人那裡拿走，而沒有據爲己有的想法，這才是無心盜取。最終會產生據爲己有的想法。如果這樣，就與『動機中不可能存在盜心』的觀點相矛盾，因為這裡存在盜心。因此，經文中說『從身體上』，似乎是指從他人的身體上分離，或者像從其位置上剝離一樣。即使是很小的衣角，如果從身體上扯下來，也會犯下墮罪，正如經文所說。關於『這裡』，註釋中說，『即使爲了他人的利益而用言語盜取，也會構成根本罪。』類似於驅逐的情況是：比丘尼、沙彌尼、式叉摩那三者被比丘等五眾驅逐，或者比丘、比丘尼二者被沙彌尼等三眾驅逐，都會構成惡作罪，這類似於將功德說成非功德來對在家男女進行驅逐。在三種盜取中，關於『將被捨棄的情況』，被稱為『自我消除』。所謂的『自我』，是指擁有或具備該物。不擁有該物而立即失去，似乎就是『消除』。『因惡劣智慧而作的盜取』是指：心懷傲慢，心想暫時收攝心念，於是盜取法衣等物。這是隨後的盜取，是與根本罪相符的惡作罪。『因理智的原因而作的盜取』是指：爲了避免今生的危害，如盜賊、洪水、老虎等恐懼，以及避免來世的不利，如落入惡友之手。關於『寺院的離間』，雖然有時會產生於別解脫和分別解脫中盜取之下的依賴，但這裡將按照所問，講述寺院的離間，這是爲了將與夏季有關的墮罪集中在一處進行闡述。現在律典中說沒有這種情況，需要考察。關於『一件法衣』，律典和根本註釋中說：『從三者中製作一件，以前的都用於僧裙，如果製作其他兩件，則會失去標誌』，正如堅硬延伸的註釋中所說。下雨等時候，可以放置僧裙，但不放置其他兩件，據說是因為這個原因。這似乎是因為寺院和伴隨恐懼二者被特別指定，所以不一定非要是僧裙。然而，按照『一件』的說法，即使三者都有恐懼，似乎也不放置其他兩件，這需要進一步考察。允許的合格之物，以及依賴於自己的...

【English Translation】 If asked, 'What is stealing without intention?' The answer is: It only desires to take things from others, but has no intention of taking possession of them as one's own. This is stealing without intention. Eventually, the thought of taking possession will arise. If so, it contradicts the view that 'there cannot be a stealing mind in the motivation,' because there is a stealing mind here. Therefore, the scripture says 'from the body,' which seems to refer to separating from the body of others, or like peeling off from its position. Even a very small corner of a garment, if torn from the body, will constitute a sin of downfall, as the scripture says. Regarding 'here,' the commentary says, 'Even if stealing with words for the benefit of others, it will constitute a fundamental crime.' Situations similar to expulsion are: Bhikshuni (female monastic), Shramanerika (female novice), and Shikshamana (probationary female monastic) being expelled by Bhikshu (male monastic) and other five assemblies, or Bhikshu and Bhikshuni being expelled by Shramanerika and other three assemblies, will constitute a Dukkrata (misdeed) offense, which is similar to expelling laymen and laywomen by saying that merit is non-merit. Among the three types of stealing, regarding 'the situation to be abandoned,' it is called 'self-elimination.' The so-called 'self' refers to possessing or having that thing. Not possessing that thing and immediately losing it seems to be 'elimination.' 'Stealing done with bad wisdom' refers to: with arrogance, thinking of temporarily collecting the mind, and then stealing Dharma robes and other things. This is subsequent stealing, which is a Dukkrata offense that is in accordance with the fundamental crime. 'Stealing done for reasons of reason' refers to: in order to avoid the harms of this life, such as the fear of thieves, floods, tigers, etc., and to avoid the disadvantages of the next life, such as falling into the hands of bad friends. Regarding 'the alienation of the monastery,' although it sometimes arises from dependence under stealing in Pratimoksha (individual liberation vow) and Vibhanga (analysis), here, according to what is asked, the alienation of the monastery will be discussed, which is to concentrate the sins of downfall related to summer in one place for explanation. Now the Vinaya (monastic discipline) says that there is no such situation, which needs to be investigated. Regarding 'one Dharma robe,' the Vinaya and the root commentary say: 'Making one from the three, the previous ones are all used for the Samghati (outer robe), and if the other two are made, the mark will be lost,' as stated in the commentary of solid extension. During rain and other times, the Samghati can be placed, but the other two are not placed, it is said because of this reason. This seems to be because the monastery and the accompanying fear are specifically designated, so it is not necessarily the Samghati. However, according to the saying 'one,' even if all three have fear, it seems that the other two are not placed, which needs further investigation. Permissible qualified things, and relying on oneself... If asked, 'What is stealing without intention?' The answer is: It only desires to take things from others, but has no intention of taking possession of them as one's own. This is stealing without intention. Eventually, the thought of taking possession will arise. If so, it contradicts the view that 'there cannot be a stealing mind in the motivation,' because there is a stealing mind here. Therefore, the scripture says 'from the body,' which seems to refer to separating from the body of others, or like peeling off from its position. Even a very small corner of a garment, if torn from the body, will constitute a sin of downfall, as the scripture says. Regarding 'here,' the commentary says, 'Even if stealing with words for the benefit of others, it will constitute a fundamental crime.' Situations similar to expulsion are: Bhikshuni (female monastic), Shramanerika (female novice), and Shikshamana (probationary female monastic) being expelled by Bhikshu (male monastic) and other five assemblies, or Bhikshu and Bhikshuni being expelled by Shramanerika and other three assemblies, will constitute a Dukkrata (misdeed) offense, which is similar to expelling laymen and laywomen by saying that merit is non-merit. Among the three types of stealing, regarding 'the situation to be abandoned,' it is called 'self-elimination.' The so-called 'self' refers to possessing or having that thing. Not possessing that thing and immediately losing it seems to be 'elimination.' 'Stealing done with bad wisdom' refers to: with arrogance, thinking of temporarily collecting the mind, and then stealing Dharma robes and other things. This is subsequent stealing, which is a Dukkrata offense that is in accordance with the fundamental crime. 'Stealing done for reasons of reason' refers to: in order to avoid the harms of this life, such as the fear of thieves, floods, tigers, etc., and to avoid the disadvantages of the next life, such as falling into the hands of bad friends. Regarding 'the alienation of the monastery,' although it sometimes arises from dependence under stealing in Pratimoksha (individual liberation vow) and Vibhanga (analysis), here, according to what is asked, the alienation of the monastery will be discussed, which is to concentrate the sins of downfall related to summer in one place for explanation. Now the Vinaya (monastic discipline) says that there is no such situation, which needs to be investigated. Regarding 'one Dharma robe,' the Vinaya and the root commentary say: 'Making one from the three, the previous ones are all used for the Samghati (outer robe), and if the other two are made, the mark will be lost,' as stated in the commentary of solid extension. During rain and other times, the Samghati can be placed, but the other two are not placed, it is said because of this reason. This seems to be because the monastery and the accompanying fear are specifically designated, so it is not necessarily the Samghati. However, according to the saying 'one,' even if all three have fear, it seems that the other two are not placed, which needs further investigation. Permissible qualified things, and relying on oneself...

་བྱིན་རླབས་ཡོད་པ་དང་། 2-2-94a འཇིགས་པའི་དབང་གིས་གནས་གཞན་དུ་བཞག་པ་ཟེར་རོ། །གྲོང་ནི་དགོན་པ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའོ། །འདྲ་བ་ན་བྲལ་བ་མི་འབྱུང་བ་ལའོ། །གལ་ཏེ་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་གྲོང་ཡང་འཇིགས་པ་དང་བཅས་ན་དེ་ལས་གཞན་པའི་གྲོང་དུ་བཞག་ཏུ་རུང་ངམ་ཞེ་ན། རུང་ངོ་ཞེས་སྔ་མར་བཞག་པའི་ཚེ་ཆོས་གོས་ཀྱི་གནས་ཉེ་འཁོར་བཅས་པ་དང་། དགོན་པའི་ཉེ་འཁོར་མ་འདས་ན་འབྲལ་བ་མི་འབྱུང་མོད། དེ་གཉིས་ལས་ཞག་འདས་པར་བྲལ་ན་འབྲལ་ལྟུང་འབྱུང་བར་ངེས་སེམ་ཞེ་ན། དགོན་པ་པ་དེས་ཞག་དྲུག་ཚུན་ཆད་དུ་མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་ཏུ་འབྲལ་དུ་གནང་ངོ་། །གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་དང་ལྡན་པའི་དོན་གྱི་དབང་གིས་སོ། །གང་ལས་ཞེ་ན། གྲོང་གཞན་ན་འདུག་པ་དེ་ལས་ཞེས་ཏེ་གྲོང་སྔ་མ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས་པའོ། །ཞག་དྲུག་ལས་ལྷག་པ་བདུན་པ་ལ་ནི་འབྲལ་བ་གནང་བ་མེད་དོ། །འདི་ཡང་ཆོས་ལྡན་གྱི་དགོས་པའི་ཕྱིར་མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་ཏུ་སོང་བ། རྐུན་པོ་ལ་སོགས་པའི་བར་ཆད་ཀྱི་དབང་གིས་ཞག་བདུན་པ་ལ་འཁོར་བར་དེ་ལས་ཐལ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ཁ་ཅིག་འགྲོ་བའི་ཚེ་ཞག་དྲུག་ཕྱི་རོལ་ཏུ་འགྲོའོ་སྙམ་སྟེ་སོང་བ་ལ་ཞག་ལས་འདས་པ་ཉེས་མེད་ཡིན་གྱི། དེ་མེད་པའི་ཉིན་གཅིག་གམ། མཚན་གཅིག་འགྲོ་བར་བསམས་ཏེ་སོང་བས་ཞག་དྲུག་འདས་པ་ལ་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། བསམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་མེད་ཀྱིས་མིན་གྱི། བར་ཆད་དང་ལྡན་མི་ལྡན་གྱིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སེམསོ། །ཞག་དྲུག་ལས་འདས་ཞེས་པ་ནི། དྲུག་ལས་འདས་པའི་བདུན་པ་འདས་པ་ལ་ཞེས་གོ་ 2-2-94b བར་བྱ་སྟེ། ཞག་ཏུ་བདུན་མ་འདས་ན་གནང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ནས་འབྲལ་བའི་གནས་ནི། དགོན་པ་དང་། ཆོས་གོས་བཞག་པའི་གནས་གཉིས་ཀའི་ཉེ་ཀོར་དང་བཅས་པ་ལས་གནས་གཞན་ཡོད་དགོས་ལ། རྟེན་ནི་དགོན་པ་པའི་ཡི་དམ་དང་ལྡན་པ་སྲ་བརྐྱང་མ་བཏིང་བ། གནང་བ་མ་ཐོབ་པ་ཞེས་ཟེར་བའི་དཔྱད་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ནོ། །རས་ཆེན་ལ་གཉིས་ལས། བཙལ་སྔས་པའི་ལྟུང་བ་ལ། བསླང་བའི་ཡུལ་ནི། ཁྱིམ་པ་སོགས་དྲུག་ཟེར་རོ། །དངོས་པོ་ནི་རས་ཆེན་རུང་བ་ཚད་ལྡན་མ་རྙིངས་པ།ཆར་ཆུ་སྐྱོབ་ནུས་པ། སྦྱིན་བདག་དེའི་ཡིན་པ་སྟེ་དྲུག་ཟེར་རོ། །འགྲེལ་པར་བུག་པ་ལ་ཡང་ན་སྨད་པར་གསུངསོ། །བསླང་པའི་དུས་ནི་དབྱར་སྔ་ཕྱི་གཉིས་འབྲིང་པོ་དང་། ཐ་ཆུང་གི་ཚེས་བཅུ་དྲུག་གང་རུང་ལ་ལྟོས་ནས་ཟླ་བ་གཅིག་གིས་སྔ་བའོ། །དབྱར་ཟླ་ར་བ་དང་འབྲིང་པོའི་ཚེས་བཅུ་དྲུག་ནས་འཆང་བའི་དུས་ཚུན་ཆད་དུ་འཚོལ་བར་གནང་བའི་དུས་སོ། །རྟེན་ནི་ཁས་ལེན་པ་དང་འབྲེལ་བ་ཟེར་རོ། །མཐར་ཐུག་ནི་དུས་སྔ་མར་བླངས་ནས་སྔ་མར་ཐོབ་པ་དགོས་ལ། སྔ་མར་བཙལ་ནས་གནང་བའི་དུས་སུ་ཐོབ་ན་འཚོལ་བ་ལ་ཉེས་བྱས་དང་།

【現代漢語翻譯】被加持，因恐懼而被安置在其他地方，這被稱為『放置』。村莊變成了僧侶的活動場所。相似之處在於不會發生分離。如果活動場所的村莊也充滿恐懼，那麼可以將其安置在其他村莊嗎？答案是可以。當最初安置時，如果袈裟的所在地及其周圍環境，以及寺院的周圍環境沒有超出範圍，就不會發生分離。如果超過了這兩者，並且過夜了，那麼肯定會發生分離墮落的想法。寺院的僧侶允許在六天之內離開結界的範圍。為什麼呢？因為這是出於與佛法相關的目的。從哪裡離開呢？從住在其他村莊的地方離開，更不用說之前的村莊了。超過六天，第七天不允許離開。這也是因為與佛法相關的需要而離開結界的範圍。由於盜賊等障礙，第七天返回，超過這個時間沒有過錯。有些人離開時心想，『我要離開六天』，這樣離開超過時間是沒有過錯的。如果沒有這種想法，只是想離開一天或一夜，結果超過了六天，就會有過錯。這是爲了消除這種疑慮。原因是，這不在於是否有這樣的想法，而在於是否有障礙。這是我的想法。超過六天意味著超過六天的第七天，因為允許不超過七天。從哪裡分離的地方是：寺院和放置袈裟的地方，這兩個地方的周圍環境之外必須有其他地方。所依據的是僧侶的本尊，沒有鋪設堅硬的地面，沒有獲得允許，這些討論已經結束了。關於大布，有兩種情況：關於尋找坐墊的墮落，恢復的地方是：據說有六種，包括在家眾等。所需物品是：可以使用的大布，符合標準，不破舊，能夠遮風擋雨，是施主的東西，據說有六種。註釋中說，即使有孔洞也可以。恢復的時間是：根據早、中、晚三個時期的夏季，以及小暑的十六日，提前一個月。從夏季的第一個月和中暑的十六日到持有（袈裟）的時間，是允許尋找的時間。所依據的是承諾和關聯。最終需要的是在之前的時間獲得，如果在之前尋找，並在允許的時間獲得，那麼尋找就會有過錯。

【English Translation】 Being blessed, It is said that being placed in another place due to fear is called 'placement'. The village has become a place of activity for monks. The similarity is that separation does not occur. If the village of activity is also full of fear, can it be placed in another village? The answer is yes. When initially placed, if the location of the robes and its surroundings, and the surroundings of the monastery have not exceeded the range, separation will not occur. If it exceeds these two and stays overnight, then the idea of separation and downfall will definitely occur. The monks of the monastery are allowed to leave the boundary within six days. Why? Because it is for the sake of matters related to the Dharma. From where to leave? From staying in another village, let alone the previous village. More than six days, the seventh day is not allowed to leave. This is also because of the need related to the Dharma to leave the boundary. Due to obstacles such as thieves, returning on the seventh day, there is no fault in exceeding this time. Some people leave thinking, 'I will leave for six days', and there is no fault in leaving beyond that time. If there is no such thought, just thinking of leaving for a day or a night, and as a result exceeding six days, there will be a fault. This is to eliminate this doubt. The reason is that it is not about whether there is such a thought, but about whether there are obstacles. That's what I think. Exceeding six days means the seventh day exceeding six days, because it is allowed not to exceed seven days. The place from where to separate is: the monastery and the place where the robes are placed, there must be other places outside the surroundings of these two places. What is relied upon is the monk's personal deity, without laying a hard ground, without obtaining permission, these discussions have ended. Regarding the large cloth, there are two situations: Regarding the downfall of searching for a cushion, the place of recovery is: it is said that there are six kinds, including laypeople, etc. The required items are: usable large cloth, meeting the standards, not old, able to shelter from wind and rain, belonging to the patron, it is said that there are six kinds. The commentary says that even if there are holes, it is acceptable. The time of recovery is: according to the early, middle, and late periods of summer, and the sixteenth day of Minor Heat, one month earlier. From the first month of summer and the sixteenth day of Middle Heat to the time of holding (the robes), it is the time allowed to search. What is relied upon is the promise and association. Ultimately, what is needed is to obtain it at the previous time, if searching before and obtaining it at the allowed time, then there will be a fault in searching.

ཐོབ་པ་ལ་ལྟུང་མེད་དོ། །ཐོབ་པ་ནི་ཐོབ་བློ་ལ་ཟེར་རོ། །དེའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ནི་བསྡད་པའི་དབང་གིས་ཞེས་དང་། དགག་དབྱེ་སོགས་ནི་དབྱར་སྔ་ཕྱི་གང་ཁས་བླངས་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བྱ་དགོས་ཏེའོ། །སྲ་བརྐྱང་ནི་དབྱར་སྔ་མ་ཁོ་ན་དང་འབྲེལ་ལོ་བཞག་ཕྱིས་ནི། རས་ཆེན་རུང་བ་ཚད་ལྡན་རང་དབང་བ། མ་རྙིངས་པ། ཆར་ཆུ་སྐྱོབ་ནུས་པ་སྟེ་དྲུག་ལྡན་གྱི་དངོས་པོའོ། །དུས་ནི་དགག་དབྱེ་བྱས་ནས་ཟླ་བ་ཕྱེད་སོང་བ་ཟེར། མ་རྙིངས་པ་ནི་ཟླ་བ་བཞིར་མ་སྤྱད་པ་ཡིན་ 2-2-95a ན། ཁས་ལེན་ཟླ་བ་གསུམ་དང་། དེའི་གོང་དུ་ཟླ་གཅིག་དགག་དབྱེ་བྱས་ནས་ཞག་བཅུ་བཞི་འགྲོ་དགོས་པས་བཞག་འཕྱིས་ཀྱི་སྤང་བ་མི་སྲིད་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་ལྔར་བཅངས་པས་མ་ཁྱབ་ཅིང་ངེས་ལྡན་གྱི་གོས་མིན་པ་དང་། ཟླ་བ་གསུམ་དུ་ཆར་ཆུ་མ་ཞོ་ན་ལོངས་མི་སྤྱོད་པ་སྲིད་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེས་ཟེར་རོ། །འོན་ཀྱང་ཟླ་བ་བཞིར་སྤྱད་པས་རས་ཆེན་ཡིན་ན། དེ་ལ་བཞག་འཕྱིས་ཀྱི་ཉེས་བྱས་ཙམ་ཡིན་གྱིས། ལྟུང་བྱེད་མི་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་དེ་ལྟ་བུའི་རས་ཆེན་འཆང་བའི་དུས་ནི་ཟླ་བ་བཞི་དང་། ཞག་བཅུ་བཞི་རིལ་དང་བཅོ་ལྔ་པའི་མཚན་མོའི་མཐའ་ཚུན་ཆད་ཡིན་གྱི། དེ་འདས་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུང་དང་། དགུན་ཟླ་ར་བའི་ཚེས་གཅིག་གི་སྐྱ་རེངས་ཤར་ནའོ། །བརྟད་བྱུང་ལ་གསུམ་ལས། བདག་གིར་བྱ་བ་སྔས་པ་ནི། སྦྱིན་བདག་ཁྱིམ་པ། ཐ་སྙད་ལྔ་ལྡན། ལུས་ཐ་མལ་པ། རང་དང་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པ་སྟེ་བཞི་ཟེར་རོ། །རྙེད་པ་ནི་དབྱར་གྱི་བསྡུས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ། ཟས་རྙེད་མིན་པ། ཕལ་ཆེར་རུང་བ། ཚད་དང་ལྡན་པ། བརྟད་པ་ལས་བྱུང་བ་མིན་པ་སྟེ་ལྔ་ཟེར་རོ། །དང་པོ་དབྱར་གནས་པའི་ཕྱིར་རྙེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདིར་དབྱར་གྱི་རྙེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དེ་ལྟུང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་གྱི་འཕྲལ་གྱི་མཆོད་སྟོན་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རྙེད་པ་གཞན་ནི་མིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས་དབྱར་གྱི་ཁས་ལེན་བྱས་པ་ལ་དམིགས་ནས་ཕུལ་བའི་རྙེད་པ་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་རྣམ་འབྱེད་ལས་བཤད་ཟེར་རོ། །ཚད་ལྡན་ནི་སྤྱི་ཚད་ཁྲུ་གང་བ་ལ་བྱེད་དེ་བརྟག་གོ། སྤང་པ་ནི་ཁས་བླངས་ནས་དགག་དབྱེ་མ་བྱས་པའི་བར་རོ། །བདག་གིར་ 2-2-95b བྱས་པ་ནི། དུས་དེར་བརྟད་པའི་དབང་གིས་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་མིན་པ་ཕུལ་ཡང་མི་ལེན་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཀུན་སློང་བདག་གིར་བྱེད་འདོད་མ་ཆད་པ་དང་མཐར་ཐུག་ལ་ཐོབ་བློ་ལ་བྱེད་པ་བརྟག་གོ། འདིར་བརྟད་བྱུང་གི་གོས་ལྔ་པོ་ནད་པ་ལ་དང་། དེའི་ཕྱིར་དང་། འཆི་བ་དང་། དེའི་ཕྱིར་དང་། འགྲོ་བར་ཆས་པ་ལ། སྦྱིན་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་མཚོན་པ་སྟེ། རྒྱལ་པོ་དང་། ཆོམ་རྐུན་དང་། རིགས་བརྒྱུད་དང་། ཆུ་ལ་སོགས་པས་འཁྱེར་བར་དོགས་པ་སྦྱིན་བདག་གི

【現代漢語翻譯】獲得沒有墮落。獲得是指獲得之心。隨之而來的是由於居住的緣故，以及區分等，應根據所承諾的早晚雨季來做。堅固延長僅與早雨季有關。放置延遲是指，粗布應具備六種品質：適合、標準、自主、不舊、能夠遮擋雨水。時間是指區分後半個月。不舊是指未使用超過四個月。如果承諾三個月，並在之前區分一個月，必須經過十四天，因此不可能放棄延遲放置。如果這樣說，那麼持有五個半月是不全面的，也不是確定的衣服。如果三個月沒有下雨，可能不會使用，所以沒有過錯。然而，如果使用了四個月的粗布，那麼只是放置延遲的罪過，不會產生墮落。這樣，持有這種粗布的時間是四個月，直到十四天結束，以及第十五天的夜晚結束。如果超過這個時間，就會墮落，即在秋季最後一個月和冬季第一個月的初一黎明時分。在三種依賴施捨中，佔有是指：施主是居家者、具備五個條件、身體普通、在自身和物質上是不同的，這被稱為四種。獲得是指：由夏季聚集的原因產生、不是食物、大部分適合、標準、不是依賴施捨產生的，這被稱為五種。首先，爲了居住在夏季而獲得的任何東西，在這裡被稱為夏季的獲得，這是墮落的製造者，而不是爲了臨時的供養等而獲得的其他東西。如是說，需要針對承諾夏季居住而供養的獲得。第二種是根據分別解說。標準是指使用標準庫尺進行測量。放棄是指從承諾到未區分之間。佔有是指，即使供養也不接受，例如不是由於當時依賴施捨的緣故。因此，應檢查發心是否未斷絕佔有慾，以及最終是否以獲得之心來做。這裡，五種依賴施捨的衣服是給病人、爲了那個緣故、給臨終者、爲了那個緣故、給即將出行者。說是佈施只是象徵，擔心國王、盜賊、種姓、水等會拿走施主的東西。獲得沒有墮落。獲得是指獲得之心。隨之而來的是由於居住的緣故，以及區分等，應根據所承諾的早晚雨季來做。堅固延長僅與早雨季有關。放置延遲是指，粗布應具備六種品質：適合、標準、自主、不舊、能夠遮擋雨水。時間是指區分後半個月。不舊是指未使用超過四個月。如果承諾三個月，並在之前區分一個月，必須經過十四天，因此不可能放棄延遲放置。如果這樣說，那麼持有五個半月是不全面的，也不是確定的衣服。如果三個月沒有下雨，可能不會使用，所以沒有過錯。然而，如果使用了四個月的粗布，那麼只是放置延遲的罪過，不會產生墮落。這樣，持有這種粗布的時間是四個月，直到十四天結束，以及第十五天的夜晚結束。如果超過這個時間，就會墮落，即在秋季最後一個月和冬季第一個月的初一黎明時分。在三種依賴施捨中，佔有是指：施主是居家者、具備五個條件、身體普通、在自身和物質上是不同的，這被稱為四種。獲得是指：由夏季聚集的原因產生、不是食物、大部分適合、標準、不是依賴施捨產生的，這被稱為五種。首先，爲了居住在夏季而獲得的任何東西，在這裡被稱為夏季的獲得，這是墮落的製造者，而不是爲了臨時的供養等而獲得的其他東西。如是說，需要針對承諾夏季居住而供養的獲得。第二種是根據分別解說。標準是指使用標準庫尺進行測量。放棄是指從承諾到未區分之間。佔有是指，即使供養也不接受，例如不是由於當時依賴施捨的緣故。因此，應檢查發心是否未斷絕佔有慾，以及最終是否以獲得之心來做。這裡，五種依賴施捨的衣服是給病人、爲了那個緣故、給臨終者、爲了那個緣故、給即將出行者。說是佈施只是象徵，擔心國王、盜賊、種姓、水等會拿走施主的東西。

【English Translation】 There is no downfall in obtaining. Obtaining refers to the mind of obtaining. Following it is due to the reason of residing, and distinctions, etc., should be done according to whichever early or late rainy season is promised. Firm extension is only related to the early rainy season. Delayed placement refers to the coarse cloth that should possess six qualities: suitability, standard, autonomy, not old, and able to shield from rain. Time refers to half a month after distinction. Not old refers to not having been used for more than four months. If three months are promised, and one month is distinguished before that, fourteen days must pass, so it is impossible to abandon delayed placement. If it is said like this, then holding for five and a half months is not comprehensive, nor is it a definite garment. If it does not rain for three months, it may not be used, so there is no fault. However, if a coarse cloth has been used for four months, then it is merely the fault of delayed placement, and no downfall will occur. Thus, the time for holding such a coarse cloth is four months, until the end of fourteen days, and the end of the night of the fifteenth. If this time is exceeded, there will be a downfall, that is, at the dawn of the first day of the last month of autumn and the first month of winter. Among the three kinds of dependent alms, possession refers to: the donor is a householder, possesses five conditions, has an ordinary body, and is different in self and substance, these are called four. Obtaining refers to: arising from the cause of summer gathering, not being food, mostly suitable, standard, and not arising from dependent alms, these are called five. First, whatever is obtained for the sake of residing in summer is called here the obtaining of summer, which is the maker of downfall, and not other things obtained for the sake of temporary offerings, etc. As it is said, it is necessary to have the obtaining that is offered in view of promising summer residence. The second is according to the explanation from the Differentiation. Standard refers to measuring using a standard cubit. Abandonment refers to the time from promising to not distinguishing. Possession refers to not accepting even if offered, such as not being due to the reason of dependent alms at that time. Therefore, it should be examined whether the motivation has not ceased the desire for possession, and whether it is ultimately done with the mind of obtaining. Here, the five kinds of clothes of dependent alms are for the sick, for that reason, for the dying, for that reason, and for those about to travel. Saying that giving is just a symbol, fearing that the king, thieves, lineage, water, etc., will take the donor's things. There is no downfall in obtaining. Obtaining refers to the mind of obtaining. Following it is due to the reason of residing, and distinctions, etc., should be done according to whichever early or late rainy season is promised. Firm extension is only related to the early rainy season. Delayed placement refers to the coarse cloth that should possess six qualities: suitability, standard, autonomy, not old, and able to shield from rain. Time refers to half a month after distinction. Not old refers to not having been used for more than four months. If three months are promised, and one month is distinguished before that, fourteen days must pass, so it is impossible to abandon delayed placement. If it is said like this, then holding for five and a half months is not comprehensive, nor is it a definite garment. If it does not rain for three months, it may not be used, so there is no fault. However, if a coarse cloth has been used for four months, then it is merely the fault of delayed placement, and no downfall will occur. Thus, the time for holding such a coarse cloth is four months, until the end of fourteen days, and the end of the night of the fifteenth. If this time is exceeded, there will be a downfall, that is, at the dawn of the first day of the last month of autumn and the first month of winter. Among the three kinds of dependent alms, possession refers to: the donor is a householder, possesses five conditions, has an ordinary body, and is different in self and substance, these are called four. Obtaining refers to: arising from the cause of summer gathering, not being food, mostly suitable, standard, and not arising from dependent alms, these are called five. First, whatever is obtained for the sake of residing in summer is called here the obtaining of summer, which is the maker of downfall, and not other things obtained for the sake of temporary offerings, etc. As it is said, it is necessary to have the obtaining that is offered in view of promising summer residence. The second is according to the explanation from the Differentiation. Standard refers to measuring using a standard cubit. Abandonment refers to the time from promising to not distinguishing. Possession refers to not accepting even if offered, such as not being due to the reason of dependent alms at that time. Therefore, it should be examined whether the motivation has not ceased the desire for possession, and whether it is ultimately done with the mind of obtaining. Here, the five kinds of clothes of dependent alms are for the sick, for that reason, for the dying, for that reason, and for those about to travel. Saying that giving is just a symbol, fearing that the king, thieves, lineage, water, etc., will take the donor's things.

་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་བར་དང་། བགོས་སྐལ་ལ་གཏོཌ་པ་འཆིར་དོགས་པ་མཆོད་གནས་ཀྱི་རྙེད་པའི་བར་དུ་འགྱུར་བ་རྣམས་བརྟད་བྱུང་གིས་སྡུད་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་ཚེ་ན་ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་མཐའི་ཞག་བཅུ་དགོས་མི་དགོས་ལ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །བགོ་བ་སྔར་བཤད་པ་ལ་གསུཾ་ལས་སྦྱིན་བདག་དང་དུས་སྔར་དང་འདྲ་ལ། དངོས་པོ་ལ་ལྔའི་གྲངས་སྔར་བཞིན། བྱས་ནས་ལྔ་པའི་དོན་བགོས་པས་བར་ཆད་སྤོང་བ་མིན་པ་ཞེས་ཟེར་རོ། །རྩ་འགྲེལ་ནི། དབྱར་གྱི་ཕྱིར་རྙེད་པ་ལ་དུས་མཐའི་ཞག་བཅུའི་ཆོས་དངོས་པོ་བརྟད་པའི་རྙེད་པ་ཡིན་ན་བདག་གིར་བྱེད་པ་ལྟུང་བ་མེད་ལ། བགོས་ན་དངོས་བཞིར་གསུངས་པས་བརྟད་བྱུང་གིས་རྙེད་པ་མིན་པ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་མ་ལེགསོ། །བརྟད་བྱུང་མ་ཡིན་པའི་དབྱར་རྙེད་ལ་བདག་གིར་བྱས་པ་དང་། བགོས་པ་གཉིས་ཀ་ལ་ལྟུང་བར་གསུངསོ། །དབྱར་ནང་དུ་བགོ་བ་ལ་ཡང་བགོས་པས་བར་ཆད་སྲོང་བ་ཡིན་ན་ཉེས་མེད་དུ་འགྲོ་དགོས་སམ་སྙམ་མོ། །བགོ་བ་འཕྱིས་པ་ལ་སྦྱིན་བདག་སྔར་བཞིན་དང་། དངོས་པོ་ལ་ལྔ་པ་རང་དབང་བ། བརྟད་པའི་རྙེད་པ་མིན་པ་སྟེ་དྲུག་ཟེར་རོ། །དྲུག་པའི་ 2-2-96a དོན། བགོས་པས་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་ཞིང་། བཞག་པས་དེ་སྤོང་བ་ལ་བྱེད་དོ། །ཐ་སྙད་མ་ལགསོ། །རྟེན་ནི་སྦེད་པ་མ་བསྐོས་པ་དང་། སྦྱིན་བདག་གི་ཚིག་གི་དབང་མེད་པ་སྟེ་གཉིས་ཟེར་རོ། །རང་དབང་བ་དངོས་པོ་ལ་ཡོད་མེད་སྔ་མ་གཉིས་དང་འདྲ་ཡང་ལྟུང་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་དགོས་མི་དགོས་འདྲ་བར་བསམ་པ་འདུག་གོ། རྟེན་གྱི་ཆོས་ཕྱི་མ་ནི། སྔ་མ་གཉིས་ལ་ཡང་མཚོན་དགོས་པ་འདྲའོ། །བསྔོས་བསྒྱུར་ལ། སྦྱིན་བདག་ནི་ཁྱིམ་པ་ཡིན་པ། ཐ་སྙད་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ལུས་ཐ་མལ་པ། རང་དང་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དང་བསྔོ་བ་པོ་དང་། བསྔོས་པ་གཉིས་ཀའང་ཐ་དད་པ། བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་བསྔོས་པ་སྟེ་ལྔ་ལྡན་ནོ། །དངོས་པོ་ལ་གོས་སམ། ལྷུང་བཟེད་ཡིན་པ། རུང་བ་ཚད་དང་ལྡན་པ་སྦྱིན་བདག་དེས་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་བསྔོས་པ་སྟེ་བཞིའོ། །བསྔོས་པའི་ནི་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་དག་པ་ལྟ་བ་དང་མཚན་མཐུན་པ། ཐ་སྙད་གསུམ་ལྡན། ལུས་ཐ་མལ་པ། བདག་ལས་ཐ་དད་དེ་དྲུག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འགྲེལ་པ་ནས་ཡོན་བདག་ལ་ཉེ་དུ་མིན་པ་མི་དགོས་པ་དང་། རྙེད་པ་ལ་ཟས་རྙེད་མིན་པ་དང་། གང་ཟག་གཞན་ལ་ཞེས་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་མ་བྱུང་གི་གསལ་ཁ་མཛད་དོ། །གོས་ཀྱི་མ་གཏོགས་པ་སྣོད་ལ་ཡང་མ་བཤགས་པས་བརྟག་པར་བྱའོ། །ཐོབ་པ་ནི་ཐོབ་བློ་ལ་བྱེད་ཟེར་རོ། །ཐོབ་ན་དངོས་གཞི་ཡིན་ན་བསྒྱུར་བ་ལ་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། གོས་རྙེད་བསྒྱུར་བ་ལ་ནིའོ། །བསྔོས་བསྒྱུར་གྱི་སྐབས་འདིར་གང་ཟག་གཞན་ལ་བསྔོས་པ་གཞན་ལ་བསྒྱུར་བ་ལ་ཡང་ངོ་། །བསྒྱུར་བ་དེའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ལ་ཡང་ངོ་། །ལྷག་མ་ཞེས་པ་ལ་བསྔོས་པ་ལ་བཞག་ན་ཆུད་འཛའ་བ་ལ་མཐུ

【現代漢語翻譯】關於乞食的間隔，以及分配的份額可能被侵佔的情況，據說必須通過『བརྟད་བྱུང་』（藏文，無對應梵文，無對應梵文羅馬擬音，暫時空缺）來收集供養處的所得。當具備這些條件時，對於沒有過失的情況，是否需要最後的十日，需要進行考察。關於之前所說的分配，施主和時間與之前相同，物品的數量仍然是之前的四個。做了之後，有人說，第五個意義是通過分配來避免障礙。根本論和註釋中說：爲了夏季的所得，如果最後十日的財物是『བརྟད་པའི་རྙེད་པ་』（藏文，無對應梵文，無對應梵文羅馬擬音，暫時空缺）的所得，那麼佔爲己有就沒有墮落。如果分配，則說了四種物品，因此『བརྟད་བྱུང་』（藏文，無對應梵文，無對應梵文羅馬擬音，暫時空缺）的所得不是一個好的術語。對於不是『བརྟད་བྱུང་』（藏文，無對應梵文，無對應梵文羅馬擬音，暫時空缺）的夏季所得，佔爲己有和分配都會導致墮落。在夏季期間進行分配，如果通過分配能夠消除障礙，那麼是否應該沒有過失呢？對於延遲分配的情況，施主與之前相同，物品方面，第五個是自主的，不是『བརྟད་པའི་རྙེད་པ་』（藏文，無對應梵文，無對應梵文羅馬擬音，暫時空缺）的所得，總共有六個。第六個意義是：分配會變成障礙，而放置則可以避免障礙。這個術語不太好。所依據的是沒有隱藏和沒有分配，以及沒有施主話語的權力，總共有兩個。自主的物品與前兩個相同，但似乎在是否需要作為墮落的因素方面存在差異。后一個所依據的法，似乎也應該適用於前兩個。關於迴向和轉變，施主是俗家之人，具備五個術語，身體是普通的，從自身和物質的角度來看，迴向者和被迴向者都是不同的，從內心深處迴向，具備這五個條件。物品方面，是衣服或缽，是合適的且具備標準，施主從內心深處迴向，具備這四個條件。被迴向者是戒律清凈的比丘，與見解和名稱相符，具備三個術語，身體是普通的，與自身不同，總共有六個。註釋中說，對於施主來說，不需要不是親屬的人，對於所得來說，不需要不是食物的所得，對於其他人來說，要明確是否出家。除了衣服之外，對於容器也需要進行考察。獲得是指獲得的想法。如果獲得是正行，那麼轉變會變成什麼呢？對於轉變衣服的所得來說是這樣的。在這個迴向和轉變的情況下，將回向給其他人的迴向也轉變給其他人。轉變的結果也是獲得。剩餘的如果放在迴向處，就會變得混亂。

【English Translation】 Regarding the interval of alms-seeking and the possibility of encroachment upon allocated shares, it is said that the gains of the offering place must be collected through 'བརྟད་བྱུང་' (Tibetan, No corresponding Sanskrit, No corresponding Romanized Sanskrit, Temporarily blank). When these conditions are met, whether the final ten days are necessary for a situation without fault needs to be examined. Regarding the previously mentioned distribution, the benefactor and time are the same as before, and the number of items remains the previous four. After doing so, it is said that the fifth meaning is to avoid obstacles through distribution. The root text and commentary say: For the gains of summer, if the property of the last ten days is the gain of 'བརྟད་པའི་རྙེད་པ་' (Tibetan, No corresponding Sanskrit, No corresponding Romanized Sanskrit, Temporarily blank), then there is no downfall in taking possession of it. If distributed, then four items are mentioned, so the term 'བརྟད་བྱུང་' (Tibetan, No corresponding Sanskrit, No corresponding Romanized Sanskrit, Temporarily blank) gain is not a good term. For summer gains that are not 'བརྟད་བྱུང་' (Tibetan, No corresponding Sanskrit, No corresponding Romanized Sanskrit, Temporarily blank), both taking possession and distributing lead to downfall. During the summer, if the distribution can eliminate obstacles, should it be without fault? For delayed distribution, the benefactor is the same as before, and in terms of items, the fifth is autonomous, not a 'བརྟད་པའི་རྙེད་པ་' (Tibetan, No corresponding Sanskrit, No corresponding Romanized Sanskrit, Temporarily blank) gain, totaling six. The sixth meaning is: distribution becomes an obstacle, while placing it avoids the obstacle. This term is not good. What is relied upon is not hiding and not allocating, and not having the power of the benefactor's words, totaling two. The autonomous item is similar to the previous two, but it seems that there is a difference in whether it is needed as a factor of downfall. The latter Dharma that is relied upon seems to also apply to the previous two. Regarding dedication and transformation, the benefactor is a layperson, possessing five terms, the body is ordinary, from the perspective of oneself and substance, both the dedicator and the dedicated are different, dedicating from the depths of the heart, possessing these five conditions. In terms of items, it is clothing or a bowl, it is suitable and meets the standard, the benefactor dedicates from the depths of the heart, possessing these four conditions. The dedicated is a monk with pure vows, in accordance with view and name, possessing three terms, the body is ordinary, different from oneself, totaling six. The commentary says that for the benefactor, a non-relative is not needed, for the gain, a non-food gain is not needed, and for others, it clarifies whether they are ordained or not. Apart from clothing, the container also needs to be examined. Obtaining refers to the idea of obtaining. If obtaining is the main practice, then what does transformation become? It is like this for transforming the gain of clothing. In this case of dedication and transformation, the dedication to others is also transformed to others. The result of the transformation is also obtaining. If the remainder is placed in the dedication, it becomes confusing.

ན་པ་ལ། རྣམ་ 2-2-96b འབྱེད་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་ཟེར་རོ། །སྐུ་གཟུགས་ནི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱན་གཅིག་ལ་གཅིག་འབྱར་དུ་རུང་བའོ། །ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པ་དགེ་འདུན་གྱིས་རྙེད་པར་བསྔོས་པ། དགེ་སློང་གིས་མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་ཏུ་སོང་སྟེ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་ཇི་སྙེད་ཅིག་གི་སྐལ་བ་ནོད་པར་བྱ་བ་དེ་དག་མ་ཚོགས་པར་རྙེད་པ་བགོད་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པའི་རྙེད་པ་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པར་བགོད་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །དགེ་འདུན་ཀུན་གྱི་སྤྱིར་དབང་བའི་རྙེད་པ་གང་ཟག་གཅིག་གམ། གཉིས་སམ་གསུམ་གྱིས་ལེན་པར་བྱེད་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །རྙེད་པ་ལེན་པ་དེ་དག་ཀྱང་དབང་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ཞེ་ན། རྙེད་པ་དེ་ལའོ། །རྐུ་སེམས་ཡོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱི། རྐུ་སེམས་ཀྱིས་སྒྱུར་བར་བྱེད་ན་གཞི་ཇི་ལྟ་བའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་རོ། །མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་སོགས་གསུམ་ལ། འདུ་ཤེས་འཁྲུལ་བས་རྐུ་སེམས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟུང་མེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱི་ཤེས་ཉིད་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་གཏོགས་པ་ནི་གཞན་དབང་བར་བྱེད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་འདྲ་བས་ཟེར་རོ། །དམག་དང་། ཆོམ་རྐུན་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་མེད་པར་གྱ་ཚོམ་དུ་གཙུག་ལག་ཁང་སྟོང་པར་དགེ་སློང་གང་གཙུག་ལག་ཁང་དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ཤས་ཆེན་པོ་ཡོད་པ་དེའོ། །དགེ་འདུན་མ་ལྷགས་ན་བཞག་པ་དེས་ལོ་བཅུའོ། །གཙུག་ལག་ཁང་དང་ཉེ་འཁོར་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་གཉིས་གསོ་སྦྱོང་ངོ་། དེ་དག་ནི་དང་པོ་གནས་གཞན་དེར་བཞག་པའི་དགེ་སློང་ངོ་། །གཙུག་ལག་ཁང་གི་བདག་པོ་ཁྱིམ་བདག་ 2-2-97a དེ་གནས་གཞན་གྱི་སྦྱིན་བདག་དེ་ཉིད་ཡིན་ཡང་སྔར་བྱས་པའི་ངེས་པ་ལའོ། །ཁྱིམ་བདག་དེས་རྫས་དེ་དག་སྔར་ཕུལ་བའི་གཙུག་ལག་ཁང་དེར་མི་སྟེར་བའོ། །མཆོད་རྟེན་གཞན་ལ་བསྔོས་པའི་རྙེད་པ་དེ་ལ་འབུལ་བར་མི་རུང་ཞིང་། དེར་ཁྱེར་ཡང་མ་ནུས་ནའོ། །བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་སོགས་བཞི་ནི་གནས་དེ་དག་ན་བཞུགས་པའོ། །གསོག་འཇོག་གི་སྤང་བ་ལ། དེང་ཕན་ཆོད་ཉིད་དུ་ཉི་མ་དང་པོ་འདས་ཏེ་དེང་ནི་ཉི་མ་གཉིས་པ་ལགསོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཉི་མ་འདས་སོ་ཅོག་གོ། །ཅི་ཞིག་བྱས་ན་གསོག་འཇོག་གི་སྤང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། བཟའ་བའི་ཕྱིར་འཆང་ནའོ། །གང་ཞེ་ན། ཞག་བདུན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དེའོ། །དེ་ཡང་སྨན་བཞི་ལས་གང་རུང་བ། རུང་བ་ཚད་ལྡན། རང་དབང་བ། རྙོག་ཆུར་གྱུར་པའི་ཕྱེད་ཉིད་དོ། །ཞེས་པས་ངོ་བོ་རྫོགས་པ་རང་རང་དང་འདྲ་བས་བཟའ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་བྱིན་ལེན་བྱས་པ་སྟེ་དྲུག་གོ། བྱིན་རླབས་ཅན་ལ་ནི་དེས་ཕན་པའི་ནད་ཅན་མིན་པ་དང་། བྱིན་རླབས་ཡོད་པ་གཉིས་བསྣན་ཟེར་རོ། །མཐར་ཐུག་ནི་བྱིན་རླབས་ཡོད་ན་རང་དུས་དང་། མེད་ན་སྤྱི་དུས་

【現代漢語翻譯】據《分別解脫經》的註釋中所說。身像指的是可以互相粘連的身像裝飾品。對於死者的遺物等供養給僧團的物品，如果比丘走到結界之外進行加持，則犯墮罪。如果將應由眾多比丘分享的財物在他們未到齊時進行分配，則犯墮罪。對於死者的遺物等財物，未經加持就進行分配，則犯墮罪。如果僧團共同擁有的財物被一個人、兩個人或三個人拿走，則犯墮罪。如果拿走財物的人有權這樣做，為什麼還會犯墮罪呢？這是因為他們心懷盜心。如果因盜心而轉移財物，則會犯下與其行為相應的罪過。對於結界之外等三種情況，因為由於認知錯誤而沒有盜心。因此不會構成墮罪，因為沒有脫離他人的所有權。這裡所說的『屬於』，是因為參與了使之屬於他人的行為，所以才這樣說。在沒有戰爭、盜賊等危害的情況下，如果寺廟空無一人，而某個比丘對該寺廟有很深的依戀，如果僧團沒有到來，他留守在那裡十年。寺廟和附近的寺廟都進行布薩。那些是最初被安置在其他地方的比丘。即使寺廟的主人是同一位施主，也要按照之前的約定。施主不會將那些物品給予之前供養的寺廟。供養給其他佛塔的財物不能供奉給這座佛塔，即使帶到那裡也無法做到。菩提伽耶等四個地方是指佛陀曾駐錫的地方。關於儲存的捨棄，從今天開始，第一天已經過去，今天是第二天。等等，表示日子已經過去了。做什麼才能構成儲存的捨棄呢？爲了食用而持有。指的是七日內加持過的物品。也就是四種藥物中的任何一種，合格、足量、自主、變成渾濁水的二分之一。等等，表示本體完整，與各自相同，爲了食用，即接受給予，共有六種。據說，對於加持過的物品，還要加上沒有患有該物品能治療的疾病的人和擁有加持力的人這兩種情況。最終，如果有加持力，則按照自己的時間；如果沒有，則按照公共時間。

【English Translation】 It is said in the commentary of 'Distinguishing Liberation'. The body image refers to body ornaments that can be attached to each other. If a monk goes outside the boundary to bless the belongings of the dead, etc., which are dedicated to the Sangha, he commits a transgression. If the property that should be shared by many monks is divided before they are all gathered, he commits a transgression. If the property of the dead, etc., is divided without being blessed, he commits a transgression. If the property owned by all the Sangha is taken by one, two, or three people, he commits a transgression. If those who take the property have the right to do so, why would they commit a transgression? It is because they have a thieving mind. If they transfer the property with a thieving mind, they will commit a transgression commensurate with their actions. For the three cases of outside the boundary, etc., there is no thieving mind due to cognitive error. Therefore, it does not constitute a transgression because it has not separated from the ownership of others. What is meant by 'belonging' here is that it is said because they are involved in the act of making it belong to others. In the absence of harm from war, thieves, etc., if the monastery is empty and a monk has a deep attachment to that monastery, if the Sangha does not arrive, he stays there for ten years. The monastery and the nearby monastery both perform Posadha. Those are the monks who were initially placed in other places. Even if the owner of the monastery is the same patron, it should be according to the previous agreement. The patron will not give those items to the monastery that was previously offered. Property offered to other stupas cannot be offered to this stupa, even if it is brought there, it cannot be done. Bodh Gaya and the other four places refer to the places where the Buddha resided. Regarding the abandonment of storage, from today onwards, the first day has passed, today is the second day. Etc., indicates that the days have passed. What must be done to constitute the abandonment of storage? Holding it for the purpose of eating. It refers to the items blessed within seven days. That is, any of the four medicines, qualified, sufficient, autonomous, and half of the turbid water. Etc., indicates that the essence is complete, similar to each other, for the purpose of eating, that is, accepting the giving, there are six types. It is said that for blessed items, two more conditions are added: the person is not suffering from the disease that the item can cure, and the person possesses the blessing power. Ultimately, if there is blessing power, then according to one's own time; if not, then according to the common time.

འདས་པའོ། །ཞག་བདུན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ། བཟའ་བའི་ཕྱིར་འཆང་བ་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནར་མ་ཟད། བྱིན་ལེན་མ་བྱས་པ་དང་། མི་རུང་བ་མི་ཤ་ལ་སོགས་པ་དང་། མི་རུང་བ་དང་འདྲེས་པ་དང་། བརྟག་པ་གཞན་དང་འདྲེས་པ་འཆང་བ་ལ་ཡང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདིར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་དུས་རུང་དང་འདྲེས་པའི་ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ། བཟར་མི་རུང་བ་ཉིད་ཕྱེད་ཕན་ཆོད་དུ་བཟའ་བའི་ཕྱིར་འཆང་ན་འདིར་གཏོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བཙོས་པ་ལ་སོགས་པའི་ 2-2-97b སྐྱོན་གྱིས་མི་རུང་བར་གྱུར་པ་བཟའ་བའི་ཕྱིར་འཆང་བ་དང་། དུས་རུང་སོགས་གསུམ་པོ་མི་རུང་ན་བཟའ་བའི་ཕྱིར་འཆང་བ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པས། ཞག་བདུན་པ་སྨོས་པ་ནི་དཔེ་ཙམ་མོ། །འདིར་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་བཞག་པ་གང་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བཟའ་བར་བྱ་བ་སོགས་སོ། །སྨན་བཞི་གསོག་འཇོག་བྱས་པ་ཟོས་ན་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་ལ་མ་ཟོས་ན་ལྟུང་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཉིན་མཚན་འདས་པ་ལ་ནི་སྤང་ལྟུང་དང་། འབའ་ཞིག་པ་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ནང་དུ་ཞག་ལོན་པ་དང་། བཙོས་པ་དང་། བྱིན་ལེན་མ་བྱས་པ་སོགས་ཟོས་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་འཆང་ནའང་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །འབྲུ་མར་ལ་སོགས་པ་སྟེ་རྐང་པར་བསྐུ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གང་གི་ཕྱིར་བརྟགས་པ་སྟེ་རུང་བར་བྱས་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་འཆང་བ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །བློས་ཡོངས་སུ་མ་བཅད་པར་འཆང་བ་ལ་ཡང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདྲ་སྟེ་སྤྱི་བྱེ་བྲག་ནི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཟའ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དེའི་ཁོངསུ་གཏོགས་ཏེ། དེས་ན་བག་མེད་པ་དང་། དྲན་པ་ཉམས་པས་འཆང་བ་ནི་བཟའ་བའི་ཕྱིར། ཡིད་ཀྱིས་མ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདྲའོ། །སྣར་ཤུགས་པ་སོགས་པ་ནི་བྱར་རུང་ངོ་། །ཞེས་འགྲེལ་པ་ལས་འབྱུང་བའི་དེའི་ཆེད་དུ་གསོག་འཇོག་གནང་བ་འདྲའོ། །སྨན་བཞི་པོ་ཆོ་ག་དང་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་མི་རུང་བ་འཆང་བ་ལ་བཟའ་བའི་ཕྱིར་བཅངས་པ་དགོས་མི་དགོས་དང་། བཅངས་པ་ལ་ཞག་འདས་དགོས་མི་དགོས་དང་། བྱིན་ལེན་མ་བྱས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་བཟུང་ནས་ཟོས་ན་ཉེས་བྱས་མི་འགྲིག་པས་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དང་། བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པ་ན་ཞག་བདུན་ལས་འདས་པར་འཆང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཉེས་པ་ 2-2-98a མེད་དེ། རུང་བའི་ཕྱིར་གསེར་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲའོ། །ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་བཙལ་བར་བྱའོ། །རྗེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་འདུལ་བ་མདོ་རྩ་བའི་ཊཱི་ཀྐ་མཛད་བཞེད་པ་ལས་ཟིན་བྲིས་སུ་འོལ་ཁར་བཀོད་པའོ། །ཡི་གེ་པ་ནི་མ་གཅིག་དབོན་པོ་ནམ་མཁའ་དཔལ་ལོ། །བསྟན་པ་དང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བར་གྱུར་ཅིག །སརྦ་མངྒ་ལཾ།།

【現代漢語翻譯】已逝去。加持過的七日藥，爲了食用而持有，不僅會犯戒，而且未經允許取得，以及不適用的肉類等，與不適用的東西混合，與其它物品混合而持有，也會犯戒。如此，在適宜的時間與不適宜的時間混合的情況下，即使只有一半是可食用的，爲了食用而持有也會觸犯此罪。同樣，煮熟等原因導致不適用的食物，爲了食用而持有，以及三種不適用的時間，爲了食用而持有也沒有區別。提到七日藥只是舉例而已。這裡所安立的墮罪是什麼呢？因此說，應當食用等等。如果儲存四種藥物並食用，則會犯墮罪，如果不食用，則不會犯墮罪。因為日夜過去後，就像是要放棄的東西一樣。如果食用內部腐爛、煮熟、未經允許取得等食物，會犯輕罪，同樣，持有也會犯輕罪。芝麻油等，爲了塗抹在腳上等目的而進行檢查，使其適用，因此持有不會犯墮罪。沒有完全確定就持有，也會有類似的過失，因為總體和個體都屬於其中。爲了食用也屬於其中，因此，由於放逸和失去正念而持有，是爲了食用，因為沒有用心去控制，所以會有類似的過失。鼻菸等是可以做的。就像註釋中所說的那樣，爲了那個目的而儲存。對於這四種藥物，從儀軌和本質的角度來說，持有不適用的藥物，是否需要爲了食用而持有？持有是否需要超過時間？未經允許取得，如果按字面意思理解並食用，是否不構成輕罪？應該如何做？未經加持，即使持有了超過七日，也沒有罪過，因為爲了適用，就像黃金等一樣。這些都需要仔細思考。全知者宗喀巴大師在撰寫《律經根本論》的註釋時，在筆記中記錄了這些。書寫者是瑪吉的侄子南喀巴。愿對佛法和眾生有巨大的利益！吉祥圓滿！

【English Translation】 It has passed. Holding the blessed seven-day medicine for the purpose of eating not only incurs an offense, but also holding what has not been taken with permission, as well as unsuitable meats, mixtures with unsuitable things, and mixtures with other items, also incurs an offense. Thus, in a situation where suitable and unsuitable times are mixed, even if only half is edible, holding it for the purpose of eating incurs this offense. Similarly, food that has become unsuitable due to being cooked, etc., holding it for the purpose of eating, and the three unsuitable times, there is no difference in holding it for the purpose of eating. Mentioning the seven-day medicine is just an example. What is the downfall established here? Therefore, it is said, 'One should eat,' etc. If one stores the four medicines and eats them, one commits a downfall; if one does not eat them, one does not commit a downfall. Because after day and night have passed, it is like something to be abandoned. If one eats something that is rotten inside, cooked, or not taken with permission, etc., one commits a minor offense; similarly, holding it also incurs a minor offense. Sesame oil, etc., having examined it for the purpose of applying it to the feet, etc., making it suitable, therefore holding it does not incur a downfall. Holding it without fully deciding also has a similar fault, because the general and the specific belong to it. Holding it for the purpose of eating also belongs to it, therefore, holding it due to carelessness and loss of mindfulness is for the purpose of eating, because it is not controlled by the mind, so there is a similar fault. Snuff, etc., can be done. It is like storing it for that purpose, as stated in the commentary. Regarding these four medicines, from the perspective of ritual and essence, holding unsuitable medicines, is it necessary to hold them for the purpose of eating? Does holding them require exceeding the time limit? If one takes what has not been taken with permission literally and eats it, does it not constitute a minor offense? How should one do it? Even if one holds what has not been blessed for more than seven days, there is no fault, because it is like gold, etc., for the purpose of being suitable. These should be carefully considered. These were recorded in the notes by the All-Knowing Je Tsongkhapa while writing the commentary on the Root Text of the Vinaya Sutra. The scribe was Namkha Pal, the nephew of Machik. May there be great benefit for the Dharma and sentient beings! Sarva Mangalam!