zkb0612_勝施與寂靜密集釋及律施幻化壇城儀軌筆記.g2.0f
宗喀巴大師教言集JTs48རྒྱལ་བས་བྱིན་དང་ཤཱནྟི་པའི་གསང་འདུས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་དང་འདུལ་བ་བྱིན་གྱི་སྒྱུ་འཕྲུལ་དཀྱིལ་ཆོག་གི་ཟིན་བྲི་བཞུགས་སོ། ། 6-12-1a ༄༅། །རྒྱལ་བས་བྱིན་དང་ཤཱནྟི་པའི་གསང་འདུས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་དང་འདུལ་བ་བྱིན་གྱི་སྒྱུ་འཕྲུལ་དཀྱིལ་ཆོག་གི་ཟིན་བྲི་བཞུགས་སོ། ། ༄༅། །རྒྱལ་བས་བྱིན་དང་ཤཱནྟི་པའི་གསང་འདུས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་དང་འདུལ་བ་བྱིན་གྱི་སྒྱུ་འཕྲུལ་དཀྱིལ་ཆོག་གི་ཟིན་བྲི་བཞུགས་སོ།། །། 6-12-1b ༄༅༅། །རྒྱལ་བས་བྱིན་གྱིས་མཛད་པའི་གསང་འདུས་ལེའུ་དང་པོའི་འགྲེལ་པར། དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་གཉེར་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་བསྐྱེད་པ་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ངོ་བོར་འགྱུར་རོ། །དེ་སྐད་དུའང་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག །རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ཆེན་པོའི་གནས། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐབས་བྱུང་བ། །དེ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་ཀྱང་། གང་ཞིག་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཀུན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་བསྟན་པ་གང་། །དེ་འདིར་རྡོ་རྗེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་མི་འགྱུར་བ། །ཞེས་གསུངས་སོ། དེའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་པ་ཕྱིན་ཚུལ་གྱིས་ཀྱང་། །བརྒྱུད་ནས་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ངོ་བོའི་སྒྲུབ་ཐབས་འདིར་འཇུག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བྱ་བ་དང་སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། བདེ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན། དེ་ལ་རིག་པ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པ་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཀྱང་དེ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དུས་རིང་པོར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་བསླད་པའི་ཡིད་ཀྱིས་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་སྟོབས་ཀྱིས་དངོས་གྲུབ་རྫོགས་ནས་བདེ་བར་འགྱུར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་ཁྱད་པར་ཡིད་འདི་ཡིན་ཏེ། 6-12-2a དེའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་སྔོན་དུ་སོང་བའི་བྲིས་སྐུ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་ནས། འདྲི་བའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་སྐད་དུའང་། དཔལ་མཆོག་དང་པོ་ལས། རས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྙེམས་པའི་ཚུལ་དུ་སྦྲིས་ཏེ། དེའི་མདུན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་ནས། འབུམ་བཟླས་ཏེ་ཟླ་བ་ཉ་ལ་འབུམ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་བླ་མར་ཡང་དམ་པའི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འདོད་དོ། །འོན་ཀྱང་འདིར་དེའི་གཙོ་བོ་དངོས་སུ་མ་བཤད་དོ། །དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་འདིར་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ནུས་པ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་
【現代漢語翻譯】 宗喀巴大師教言集JTs48，內容為《勝樂金剛》和《寂靜者》的密集續釋論，以及《調伏》中《勝樂金剛幻化壇城儀軌》的草稿。 宗喀巴大師教言集JTs48，內容為《勝樂金剛》和《寂靜者》的密集續釋論，以及《調伏》中《勝樂金剛幻化壇城儀軌》的草稿。 宗喀巴大師教言集JTs48，內容為《勝樂金剛》和《寂靜者》的密集續釋論，以及《調伏》中《勝樂金剛幻化壇城儀軌》的草稿。 宗喀巴大師所著《密集續》第一章釋論：因此，所有想要成辦菩提的人，通過生起方便與智慧的自性，也就是大樂的自性，就能轉變為薄伽梵（Bhagavan，世尊）的自性，即金剛持（Vajradhara，持金剛者）的自性。如《十八品》中所說：『具德諸佛之自性，即是大金剛持之位，諸佛所有之方便生，彼乃諸法之法性。』《金剛頂經》中也說：『何者諸佛之智慧，菩提心所顯現者，此乃金剛持之王，如是之性亦不變。』因此，通過波羅蜜多（Paramita，到彼岸）的方式，逐步成辦菩提，要知道這要進入金剛持自性的修法中。在事部和行部經典中也說：要修持安樂，爲了證得持明等成就而作了詳細闡述。然而，這些都是由臆造而產生的，所以不能長久。就像對外境的執著所迷惑的心，通過身等本尊的力量，成就悉地（Siddhi，成就）而獲得安樂。瑜伽續部的特點在於： 那些瑜伽士首先進行自生本尊的瑜伽，然後觀想畫像等，來修持祈請悉地。如《吉祥勝初續》中所說：『在布上畫出薄伽梵（Bhagavan，世尊）持金剛，以傲慢的姿態，在其面前安住于大手印（Mahamudra，大印），唸誦一百萬遍，在月圓之日，通過一百萬遍的唸誦，就能獲得金剛薩埵（Vajrasattva，金剛心）的果位。』等等。在瑜伽續部中，也希望修持殊勝的安樂，然而，這裡並沒有直接說明其主要內容。而吉祥密集續中，能夠成辦的就是方便和智慧二者無別。
【English Translation】 Collected Teachings of Je Tsongkhapa JTs48, containing the commentary on the Guhyasamaja Tantra of Gyalwa Kyen and Shantipa, and the draft of the mandala ritual of the magical illusion of the Vinaya. Collected Teachings of Je Tsongkhapa JTs48, containing the commentary on the Guhyasamaja Tantra of Gyalwa Kyen and Shantipa, and the draft of the mandala ritual of the magical illusion of the Vinaya. Collected Teachings of Je Tsongkhapa JTs48, containing the commentary on the Guhyasamaja Tantra of Gyalwa Kyen and Shantipa, and the draft of the mandala ritual of the magical illusion of the Vinaya. Commentary on the First Chapter of the Guhyasamaja Tantra by Gyalwa Kyen: Therefore, all those who wish to strive for enlightenment should transform into the nature of the Bhagavan (Bhagavan, Blessed One), the nature of Vajradhara (Vajradhara, Holder of the Vajra), by generating the nature of great bliss, which is the essence of skillful means and wisdom. As it is said in the 'Eighteen Chapters': 'The nature of all glorious Buddhas is the position of the great Vajradhara; the origin of all Buddhas' skillful means is the Dharmata of all dharmas.' It is also said in the Vajrasekhara Sutra: 'Whatever is the wisdom of all Buddhas, whatever is revealed by the Bodhicitta, this is the king of Vajradharas, and its suchness is immutable.' Therefore, through the method of the Paramitas (Paramita, Perfections), gradually accomplishing enlightenment, one should know that this enters into the practice of the nature of Vajradhara. In the Kriya and Charya Tantras, it is also said: One should practice bliss, and it is explained in detail for the purpose of attaining siddhis (Siddhi, Accomplishments) such as vidyadhara. However, these are produced from fabrication, so they do not last long. Just as the mind, corrupted by attachment to external objects, attains bliss by perfecting siddhis through the power of deities such as the body. The distinction of the Yoga Tantra lies in: Those yogis first perform the yoga of self-generation of the deity, and then contemplate images, etc., to practice the attainment of requested siddhis. As it is said in the 'Glorious Supreme First Tantra': 'Draw the Bhagavan (Bhagavan, Blessed One) Vajrapani on cloth in a proud posture, and in front of it, abide in the Mahamudra (Mahamudra, Great Seal), recite one hundred thousand times, and on the full moon day, through one hundred thousand recitations, one will attain the state of Vajrasattva (Vajrasattva, Diamond Mind).' etc. In the Yoga Tantra, one also wishes to practice supreme bliss, however, its main content is not directly explained here. In the Glorious Guhyasamaja Tantra, what can be accomplished is the non-duality of skillful means and wisdom.
རྣལ་འབྱོར་གྱི་མན་ངག་ལས། མཆོག་གི་སྐྱེས་བུའི་དོན་ལ་མཁོ་བ་ཟག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་རྫོགས་པའི་ཕྱིར། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་འདི་ནི་བླ་ན་མེད་པའོ། །ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་རང་གི་ཡུལ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལེགས་པར་གོམས་པ་དང་། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་ནི་འདིར་མ་བཀག་སྟེ། སྔགས་ལ་སོགས་པས་ལེགས་པར་སྦྱངས་པའི་དུག་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་བཞིན་ཕན་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུའང་བདུན་པ་ལས། དཀའ་ཐུབ་སྡོམ་པ་མི་བཟང་པས། །བསྟེན་ཀྱང་འགྲུབ་པར་ 6-12-2b མི་འགྱུར་ཏེ། །འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ། །བརྟེན་ན་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྙིམ་པའི་མེ་ཏོག་གི་ལེའུ་དགུ་པ་ལས། དོན་དམ་པའང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པའོ། །སྒྲུབ་པ་དོན་དམ་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཐོབ་པར་བྱ་བ་དོན་དམ་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས། བརྟག་པ་དང་ནི་ཤེས་པ་དང་། །དེ་བཞིན་བརྗོད་པ་རགས་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་དང་། དོན་དང་ཐོབ་དང་སྒྲུབ་པ་དང་། །དོན་དམ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འདོད། །ཅེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་འདི་དང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་སྔགས་ཐམས་ཅད་ནི་བརྗོད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཏེ་ཡང་དག་པ་ལ་སོ་སོར་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། །ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱིས་པ་རྣམས་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་མལ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེའི་གཉེན་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་ཡང་དག་པའི་དོན་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཡིད་ཀྱིས་སོ་སོར་རྟོག་པ་རྣམས་དེ་སྒོམ་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་འབད་རྩོལ་མེད་པར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ལ་སེམས་མཉམ་པར་བཞག་པར་འགྱུར་ 6-12-3a རོ། །སྤྲོས་པ་མེད་པ་དེ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུའང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་འཇུག་པའི་གཟུངས་ལས། དེའང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་དེ་དང་བསྟེན་པས་རྗེས་སུ་འགྲོའོ། །བསྒོམ་པས་རྗེས་སུ་འགྲོའོ། །མང་དུ་བྱས་པས་རྗེས་སུ་འགྲོའོ། །ཡང་དག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་རྗ
【現代漢語翻譯】 在瑜伽的口訣中，爲了至上者的利益，爲了圓滿無漏的自性金剛持，以下是關於非共同因之主因的教導，這是無上的。
如果有人問：『如何才能跟隨並實踐呢？』
答：應該這樣說，對於安住于自境並善於享用者，隨其所欲而行，在此並無禁制。如同通過真言等善加修煉后享用毒藥一般，它能產生有益的結果。
正如第七品所說：『苦行和戒律，不善良者，即使修持也不能成就。依賴所有慾望的享樂，則能迅速成就。』
《蓮花手印之章》第九品中說：『勝義諦有三種，如實性是勝義諦。實修的勝義諦是真正的智慧。應該獲得的勝義諦是涅槃。』
正如《辨中邊論》所說：『考察、知識和言說，都是粗糙的。』以及『意義、獲得和實修，被認為是勝義諦的三種。』
因此，這個金剛誓言以及其他所有的真言，都是言說的世俗諦，因為它們各自具有真實性的體性。對於真實性的分別念既不是分別念，也不是非分別念。
如果有人問：『為什麼不是分別念呢？』
答：因為與非分別唸的生起相一致。
如果有人問：『為什麼不是非分別念呢？』
答：因為對於真實性的分別念。
非分別念本身也不能生起非分別念，因為孩童不具備這種能力。也不能從世俗的分別念中產生，因為它是對治品。
然而，通過將心安住于真實性本身，那些隨之而來的分別念，通過修習，無需努力，心就能安住于無所事事的法界中。
這無所事事的狀態被稱為非分別智。
正如《入無分別陀羅尼》所說：『通過與正確的結合，它會隨之而來。通過禪修，它會隨之而來。通過增多，它會隨之而來。通過正確的作意，它會隨之而來。』
【English Translation】 In the instructions of Yoga, for the sake of the supreme being, for the perfection of the stainless nature of the great Vajradhara, this is the supreme teaching on the principal of the uncommon cause.
If asked, 'How can one follow and practice this?'
It should be said that for those who dwell in their own realm and are skilled in enjoyment, there are no restrictions on acting as they wish. Just as enjoying poison after being well-trained through mantras and the like, it produces beneficial results.
As it is said in the seventh chapter: 'Austerities and vows, if practiced by the unkind, will not lead to accomplishment. Relying on the enjoyment of all desires, one will quickly attain accomplishment.'
In the ninth chapter of 'The Garland of Hand Gestures': 'The ultimate truth is threefold: suchness is the ultimate truth. The ultimate truth of practice is genuine wisdom. The ultimate truth to be attained is nirvana.'
As stated in the 'Distinguishing the Middle from the Extremes': 'Examination, knowledge, and expression are coarse.' And 'Meaning, attainment, and practice are considered the three aspects of the ultimate truth.'
Therefore, this Vajra commitment and all other mantras are the conventional truth of speech, as they each possess the nature of distinct reality. Discrimination of reality is neither discrimination nor non-discrimination.
If asked, 'Why is it not discrimination?'
Because it is in accordance with the arising of non-discrimination.
If asked, 'Why is it not non-discrimination?'
Because of the discrimination of reality.
Non-discrimination itself cannot give rise to non-discrimination, as children do not possess this ability. Nor can it arise from mundane discrimination, as it is its antidote.
However, by placing the mind evenly on reality itself, those discriminations that follow, through meditation, without effort, the mind will be placed evenly in the unelaborated realm of Dharma.
This unelaborated state is called non-discriminating wisdom.
As it is said in the 'Dharani of Entering Non-Discrimination': 'Through association with the correct application, it follows. Through meditation, it follows. Through increase, it follows. Through correct attention, it follows.'
ེས་སུ་འགྲོ་བས་ན་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་ཅིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དབྱིངས་ལ་རེག་སྟེ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ཚད་མ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ལས་ཀྱང་། བསམ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ལ་གོམས་པར་བྱས་ན་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་འཁྲུལ་པས་དབེན་པ། དྲི་མ་མེད་པ། འཇིག་པ་མེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་ཡང་དག་པ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་བྱང་ཆུབ་རྟོགས་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟེན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ན་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། གཉིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །དེ་ལྟར་རང་གི་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ཉིན་རེ་བཞིན་ཡོངས་སུ་བསྐྱེད་པ་ནི་བསྐྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལ་གནས་པ་ན་བསྐྱེད་པའོ། །རྫོགས་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་སྟེ། ཐབས་གསུམ་གྱིས་འབྲས་བུ་རྟོག་ནས། ཐབས་གོང་མ་བཞི་པའི་སྒོམ་པ་བརྟན་པོར་གྱུར་པས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཅི་རིགས་པར་སྐྱེས་ཤིང་རྫོགས་པར་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཞིང་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་དོན་ནི་རྫོགས་པའོ། །རྫོགས་པ་དེ་ཉིད་ལས་དང་པོ་བས་ཀྱང་། །ལྷག་པར་མོས་པས་དམིགས་པ་ནི་རྫོགས་པའི་རིམ་པའོ། །དེ་ལྟར་རིམ་པ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་བཤད་ 6-12-3b པ་ཡིན་གྱི། རིམ་པ་གཅིག་གིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །ཡང་ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པས་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དབྱིངས་སུ་འཇུག་གོ། །སྒྲུབ་པས་ནི་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་རོ། །སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་རོ། །དེ་སྐད་དུའང་། དེ་ལྟར་བྱེ་བྲག་རྟོགས་བྱས་ནས། །དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ། །གཞན་དུ་བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་ནི། །སངས་རྒྱས་སྐྱོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། །དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་ཞི་བ་དག །འགྲུབ་པ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་མ་ལུས་པས་རིམ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣལ་འབྱོར་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཀུན་གྱི། །བཀའ་ནི་ཇི་ལྟར་བསྒོ་བ་བགྱི། །ཞེས་ཞུས་པའི་རིམ་པའི་དོན་དང་། ཁ་བསྐང་བའི་དོན་དེའི་ལན་ནི། ལས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལ། དྲག་ཤུལ་གྱི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་གང་གིས་སྦྱོར་བའི་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པ་ལས་གསུངས་ཏེ། ཞེས་དང་། གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་སངས་རྒྱས་ཉིད་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོག་མོད་གཞན་གསུམ་པོས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་འཇུག་པའི་ཆེད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོག་ན། མོས་པས་སྤྱོད
【現代漢語翻譯】 正如經文所說，'因為習慣於進入，所以沒有顯現的造作，自然成就，觸及無分別的法界。' 在《量決定論》中也說：'如果習慣於具有思考自性的智慧，那麼遠離錯誤的、無垢的、不滅的真如智慧將會顯現。' 因此，那些想要通過分別的智慧來證悟無分別菩提的人，應該依止世尊所說的正道，這是最終的結論。 第十八章說：'二者是兩種瑜伽。' 如此，從完全融入自己的本尊等開始，每天不斷生起的是生起次第，安住於此即為生起。圓滿次第是完全的行持，通過三種方便證悟果位后，由於第四種更高方便的禪定變得穩固，對於一切事物，無論何種，都能在每個瞬間生起和圓滿，所見即是完全行持的意義，即是圓滿次第。與最初的生起次第相比，通過更大的虔誠來專注目標，這就是圓滿次第。因此，這兩種次第是相互依賴的，而不是僅僅依賴一種次第。' 又，第十八章說：'通過近取，進入無分別的法界。通過修持，達到完全清凈的菩提心。通過大修持，成為如來。' 如是說：'因此，在區分了這些差別之後，應當修持殊勝的成就。否則，即使是千劫之中，諸佛救護者也無法成就寂靜的殊勝成就。' 因此，通過所有近取等方便，逐漸獲得菩提，這是確定的。' '所有金剛瑜伽士，如何奉行教誨？' 爲了回答這個問題，以及補充說明，世尊宣說了'業'等內容。在第十三章中，講述瞭如何運用與猛烈行為相符的手段。如果僅僅通過大修持就能獲得佛果，那麼僅僅通過這種方式就足夠了，那麼其他三種修持方式有什麼用呢？如果菩薩們僅僅通過進入佛地的方便就足夠了，那麼通過虔誠的行為
【English Translation】 As it is said, 'Because of habituation to entering, there is no manifest fabrication, and spontaneously accomplished, one touches the realm of non-discrimination.' Also, in the 'Determination of Valid Cognition': 'If one becomes accustomed to the wisdom that is the nature of thought, then the ultimate wisdom, devoid of delusion, immaculate, and imperishable, will be directly realized.' Therefore, those who wish to realize non-discrimination enlightenment through individual discrimination of the truth spoken by the Bhagavan should rely on it, which is the established conclusion. From the eighteenth chapter: 'The two are two kinds of yoga.' Thus, from the complete transformation into one's own deity and so forth, the daily generation is the generation stage; remaining in that is the generation. Perfection is complete conduct; having realized the fruit through three methods, because the meditation of the fourth higher method has become stable, one will see all things arising and perfecting in each moment, as appropriate. The meaning of complete conduct is perfection. Compared to the first generation, focusing on the object with greater devotion is the perfection stage. Thus, it is taught based on two stages, not just one stage. Also, from the eighteenth chapter: 'Through approximation, one enters the realm of non-discrimination. Through accomplishment, one becomes a Bodhisattva who has reached the ultimate purity of that very state. Through great accomplishment, one becomes a Tathagata.' As it is said: 'Thus, having discerned the distinctions, one should accomplish the supreme siddhi. Otherwise, even for a thousand kalpas, the Buddhas, the protectors, will not achieve the supreme siddhi of peace.' Therefore, it is certain that one will gradually attain enlightenment through all means such as approach. 'How should all Vajra Yogis follow the precepts?' To answer this question and to supplement the meaning, the Blessed One spoke of 'action' and so forth. In the thirteenth chapter, it is taught how to apply means that are in accordance with violent actions. If one could attain Buddhahood merely through great accomplishment, then that alone would be sufficient. What is the purpose of the other three? If Bodhisattvas only need the means to enter the Buddha-ground, then acting with devotion
་པའི་ས་ལ་སོགས་པས་བཅུར་གཏོགས་པའི་སྦྱོར་བ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འདོད། ཡང་ན་ས་སྔ་མར་གཏོགས་པའི་སྦྱོར་བ་མེད་པར་སྦྱོར་བ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མར་བྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རིམ་པ་ནི་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པ་འདི་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞིག་ཡིན་ 6-12-4a ཞེ་ན། དེའི་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཟུགས་བརྙན་ནི་དེའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་དེ་རྣམས་འབྲས་བུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་བཞིན་དུ་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པ་ལའང་སྔ་མ་སྔ་མ་མེད་པར་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་མི་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་ཡིན་གྱི་དེ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། དེ་ལས་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གཅིག་ཀྱང་དོན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ན་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ལས་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། གསུམ་པོ་དག་ལས་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་ས་ལ་གནས་པ་དེས་མཐར་ཐུག་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ཡིད་ཀྱིས་ཆོས་གང་དག་གོམས་པས་བོགས་ཕྱིན་པར་གྱུར་པ་དེ་དག་ཤིན་ཏུ་གོམས་པར་བྱས་པ་ན། རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་པ་སྲིད་དེ། བྲམ་ཟེ་གཙང་མར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཐོད་པ་ཅན་ལ་དགའ་བ་བཞིན་ནོ། །བདག་ཅག་ལྟ་བུའི་སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པའང་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དེ་བས་ན་འདི་ནི་རང་གི་རྒྱུད་དང་རིགས་མཐུན་པ་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་སྲིད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྱུར་བ་སྲིད་པའང་རྗེས་སུ་དཔག་གོ། །འགྱུར་བ་དེའང་ཉན་ཐོས་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་། དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་གོམས་པར་བྱས། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་དུ་བསྒྲུབས་པས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཀྱིས་ནི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་དཔག་ཏུ་མེད་པས། 6-12-4b སྔགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བདེ་བ་དང་། བདེ་བར་སྤྱོད་པས་རིང་པོ་མི་ཐོགས་པར་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ས་ཐོབ་ནས་ཚེ་བཅུ་དྲུག་གིས་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །གསང་བ་འདུས་པ་ནི་རྒྱུད་རྣམས་ཀྱི་བླ་མའི་བླ་མ་སྟེ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཐབས་ཀྱི་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་པར་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་འདིར་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུར་ཡན་ལག་དྲུག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དབང་དུ་བྱེད་དོ། །ཞེས་སོ། །སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོའི་དཀྱིལ་ཆོག་འདུལ་བ་བྱིན་གྱིས་མཛད་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་རྣམ་པའི་སེམས་འདི་འདྲ་བ་གཟུང་བ་དང་། འཛིན་པ
【現代漢語翻譯】 如果因為地的次第等屬於十種行，為何不希望用其他行來做什麼呢？或者說，如果沒有屬於前地的行，就不能進行後後的行，因為次第是確定的。這個『做』是什麼呢？它本身不是， 而是它的影像而已。它的影像不是它的行為。如果認為因此它們沒有結果，那麼同樣，對於親近等，如果沒有前前，就不能進行近取等，凡是不能做的都是影像而已，不是它本身，這樣一來，就不能從中獲得結果。因此，沒有一個是能起作用的。如果說，那麼如何說從大成就中會成佛呢？因為安住于從這三者次第證悟的地，最終會獲得究竟。如果心思念的法通過習慣而變得純熟，那麼通過非常習慣，就有可能獲得極端的究竟，就像婆羅門喜歡頭蓋骨一樣。像我們這樣的慈悲和智慧等也是如此，這是自性的理由。因此，這可以推斷出對於和自己同類的人，慈悲等有可能達到極致，並且可以推斷出他們有可能轉變為佛法和菩提。這種轉變是通過聽聞者和到彼岸的痛苦，以及所有苦行的到彼岸，通過習慣和在無數劫中修行來實現的。瑜伽續部通過咒語和手印等無數方法， 通過咒語的諸神加持安樂和享受安樂，不會很久就能在此生獲得極喜地，並在十六世中成佛。密集金剛是續部之王，被認為是此生獲得菩提的殊勝方法，因為在此，六支瑜伽能自在地使所有咒語的諸神都加持。如《幻化網儀軌·調伏加持品》所說：『執持和掌握如金剛持形象的心』。
【English Translation】 If, because of the stages of the ground, etc., belonging to the ten practices, why not wish to do something with other practices? Or, without practices belonging to the previous ground, it is not possible to perform later and later practices, because the order is definite. What is this 'doing'? It is not the thing itself, but merely its image. Its image is not its action. If one thinks that therefore they are without result, then similarly, for approaching, etc., without the former, one cannot perform near attainment, etc. Whatever cannot be done is merely an image, not the thing itself. In that case, no result is achieved from it. Therefore, none of them are effective. If one says, then how is it said that one becomes a Buddha from great accomplishment? Because by abiding in the ground of gradual realization from these three, one ultimately attains the final goal. If the dharmas contemplated by the mind become refined through habituation, then through extreme habituation, it is possible to attain the ultimate extreme, just as Brahmins who practice purity delight in skull cups. Compassion and wisdom, etc., like ours are also like that; this is the reason of nature. Therefore, it can be inferred that for those of the same lineage as oneself, compassion, etc., are likely to reach the extreme, and it can also be inferred that they are likely to transform into the dharmas of the Buddha and Bodhi. This transformation is achieved through the Hearers and the suffering that goes to the other shore, and all the ascetic practices that go to the other shore, through habituation and practice over countless eons. The Yoga Tantra, through countless methods such as mantras and mudras, through the blessings of the mantra deities, ease and enjoyment of ease, one will not be long in attaining the Joyful Ground in this very life, and will become enlightened in sixteen lifetimes. The Guhyasamaja is the king of the tantras, and is said to be the supreme method for attaining Bodhi in this very life, because here, the six-limbed yoga freely enables all the mantra deities to bestow blessings. As it says in the chapter on taming and blessing in the Vajramahabhairava Tantra: 'Holding and grasping such a mind in the form of Vajradhara.'
འི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བའི་ལུས་དང་ངག་གི་རང་བཞིན་གྱིས་ལས་གང་ཅིའང་རུང་བ་དེ་དག་ནི། ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གསུངས་སོ། །གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱང་། དེའི་དུས་ན་དེ་ལ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གང་སྣང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཡང་དག་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ལམ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་སེམས་ཡོངས་སུ་གསལ་བའི་ངོ་བོ་བདེ་བར་མྱོང་བ་དེའི་དུས་ན་སྡུག་བསྔལ་ནི་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཡང་བེམ་པོ་རང་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ན། བེམ་པོ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལོག་པ་ཡིན་ནའང་གསལ་བ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་དུས་ན་རང་གསལ་བ་བཞིན་མགོན་པོའི་རྣམ་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་དེ། རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་མ་གཏོགས་པ་གསལ་བའི་ངོ་བོ་གཞན་སྣང་བ་ནི་མེད་གལ་ཏེ་ཀ་བའི་གསལ་བ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་སྣང་བའང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ 6-12-5a ན། འདི་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་མཐོང་སྟེ་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ལྟ་བུའོ། །གཞན་ཡ་དུས་མཉམ་པ་ནའང་ཅིག་ཅར་དམིགས་པའི་ཕྱིར། གཡས་གཡོན་གྱི་རྭ་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་ཅི་གང་གི་གཟུང་བའི་འཛིན་པ་ཡིན། དུས་ཐ་དད་པ་ནའང་གཅིག་སྣང་བཞིན་པ་ན་གཞན་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ནའང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་མེད་དོ། །མགུ་བ་དང་ཡིད་སད་པ་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་རྣམ་པ་ཡིན་ལ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་ཕྱི་རོལ་དང་དང་ནང་གི་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། མངོན་སུམ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྗེས་ལས་ཐོབ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལའང་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་བོ། །དེ་བས་ན་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལོའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་གཅིག་ཉིད་དང་དུ་མ་ཉིད་དང་། ཐ་དད་པ་དང་། ཐ་མི་དད་པ་དང་། དངོས་པོ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་མ་ལུས་པས་སྟོངས་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ་གསང་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་བདེ་བའི་རང་བཞིན་གཉིས་མེད་པར་སྣང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བཞིན་པ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་འཁོར་བ་དང་འགལ་བ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། འཚེ་བ་མེད་པ་ཡང་དག་པའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བློ་དེའི་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པས་ན་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འགལ་ 6-12-5b བའང་གང་དང་ལྷན་ཅིག་ཙམ་ཡང་དམིགས་པ་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་གོམས་པའི་
【現代漢語翻譯】 無論身語的自性如何，只要是遠離各種表象的，都是手印和真言的表象。這是諸佛所說的。遠離能取等表象，是因為在那時沒有顯現。因此，任何顯現的事物，都是進入正確名言之道的途徑。正如心完全澄澈的自性體驗到快樂時，那不是痛苦，並且一切顯現都是可見的。同樣，如果物質本身是自明的，那麼它就不可能是物質。即使是錯誤的，光明也無法被觀察到。在那時，如同自明一樣，怙主（觀世音菩薩）的形象，即大樂的自性，除了顯現為瑜伽母等的形象外，沒有其他光明的自性顯現。如果像柱子的光明一樣，瑜伽母的顯現也是如此，那麼這雖然沒有差別，但卻可以被看到，就像天空的自性一樣。或者，在同時，因為可以同時觀察到，如果像左右的角一樣，那麼什麼是能取的執著呢？即使在不同的時間，當一個顯現時，另一個也無法被觀察到，因此沒有能取和所取的實體。滿足和覺醒等是內在的表象，而快樂等是自性，藍色等是外在的所取。因此，所說是不可言說的，因為顯而易見的是外在和內在的。不能說『是』，因為顯而易見的是沒有分別的。因為從那之後獲得的分別的對境是沒有實體的。對於推論來說，周遍性也沒有成立。因此，五種自性的壇城之智慧，既非一亦非多，既非異亦非非異，既非有實體亦非無實體，因為它遠離了一切分別念。沒有分別，遠離能取等表象，是秘密的自性。從快樂的自性之因中產生，體驗到快樂的自性無二顯現，與執著于自我和我所的特徵的輪迴相違背，是完全沒有衰敗的法，因為它是無害的，是真實意義的自性。因為心傾向於那個方向，所以是顯而易見的。任何與之同時被觀察到的事物，都是非常熟悉的。
【English Translation】 Whatever the nature of body and speech, as long as it is free from various appearances, those are the appearances of Mudra (手印) and Mantra (真言). This is what the Tathagatas (如來) have said. Being free from the appearance of the grasped, etc., is because there is no appearance of it at that time. Therefore, whatever appears is the path to entering the correct terminology. Just as when the nature of mind is fully clear and experiences bliss, that is not suffering, and all appearances are visible. Likewise, if the material itself is self-illuminating, then it cannot be material. Even if it is wrong, the light cannot be observed. At that time, just like self-illumination, the image of the Protector (Avalokiteśvara), which is the nature of great bliss, except for appearing as the form of Yoginis (瑜伽母) etc., there is no other luminous nature appearing. If the appearance of the Yoginis is like the light of a pillar, then although this is not different, it can be seen, just like the nature of the sky. Or, at the same time, because it can be observed simultaneously, if it is like the horns on the left and right, then what is the grasping of the grasped? Even at different times, when one appears, the other cannot be observed, so there is no entity of the grasped and the grasper. Satisfaction and awakening, etc., are internal appearances, while happiness, etc., is the nature, and blue, etc., is the external grasped. Therefore, what is said is unspeakable, because what is obvious is external and internal. It cannot be said 'is', because what is obvious is without discrimination. Because the object of discrimination obtained after that has no entity. For inference, pervasion is also not established. Therefore, the wisdom of the Mandala (壇城) of the five self-natures is neither one nor many, neither different nor non-different, neither with entity nor without entity, because it is empty of all discriminations. Without discrimination, free from the appearance of the grasped, etc., is the nature of secrecy. Born from the cause of the nature of bliss, experiencing the non-dual appearance of the nature of bliss, contradicting the Saṃsāra (輪迴) characterized by clinging to self and what belongs to self, is a Dharma (法) that is completely without decay, because it is harmless and is the nature of true meaning. Because the mind inclines towards that direction, it is obvious. Whatever is observed simultaneously with it is very familiar.
དབང་གི་གཉེན་པོས་རང་གི་མི་མཐུན་པ་རྩད་ནས་འབྱིན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་དེ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བར་ཉེ་བར་འགྲོ་སྟེ། འདོད་པ་དང་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པར་ཁྱབ་པ་གྲུབ་ཅིང་རང་བཞིན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་པ་ཐ་མལ་པའི་ང་རྒྱལ་དང་། ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་རྩད་ནས་གདོན་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྨི་ལམ་དུའང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འགའི་ཡང་གཉེན་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལྟ་བ་ལའང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་དང་ལྡན་ནའང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ནའང་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་མི་འགྱུར་ལ། ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་ཀ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ལོངས་སྦྱོད་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དང་། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་ལས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་གི་ལས་དང་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་འདི་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་སྒོམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་དུས་མཉམ་པར་ཡོ་བྱད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པའི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་འབར་བའི་སྐུ་ལ་དམིགས་པ་དང་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་ངོ་བོ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ 6-12-6a ལོའི་རྣམ་པར་སེམས་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་ཅན་ཅི་སྟེ་མི་འགྲུབ། དོན་འདི་ནི་བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། གཟུགས་སྐུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་སྒོམ་བྱེད་པ། །ཀྭ་ཡི་ངེས་པར་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་ཡིན། །ཆོས་སྐུ་རྒྱལ་བའི་བསམ་གཏན་གྱིས་མཐོབ་ན། །གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཅི་སྟེ་སྒོམ་མི་བྱེད། །གལ་ཏེ། གཟུགས་སྐུ་བསོད་ནམས་ཚོགས་ཀྱིས་འཐོབ་ན་ཡང་། །དེ་ནི་ཡུན་རིང་དུས་གཞན་དམན་པ་སྟེ། །འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་རྒྱུ་ཡི་ཁྱད་པར་ལས། །སྐུ་གསུམ་དུས་མཉམ་པར་ནི་སྣང་བ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ཡང་ན་བདག་གི་གཟུགས་གང་དག་འཛིན་པར་ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་དེ་དག་ལས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པས་འབྱུང་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བདག་མེད་པ་དག་ལན་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟ་ནའང་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྷན་ཅིག་འགལ་བ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་འདིར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་། །དེ་ཐ་མལ་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་བྱུང་བ་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་བཟློག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རེ་ཞིག་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བས་སྦྱིན་པ་ལ
【現代漢語翻譯】 對治品的作用僅僅在於徹底根除與自身不相符的事物。任何事物，一旦變得非常熟悉，通過禪修的力量，它會變得清晰可見。慾望和悲傷等情緒會變得普遍，而與自性不符的平凡我慢和平凡分別念則會被徹底消除。因為無相之識甚至在夢中也無法體驗，所以它根本不是對治品。即使以度彼岸的方式觀察，具有如幻的無我之見，佈施等行為也只是平凡分別唸的對治品。即便如此，它也不會改變平凡的狀態，而平凡分別念和平凡狀態都是應該捨棄的。如果說佈施等行為會帶來巨大的享受，並且佈施等行為的成熟果報會導致具足三十二相和八十隨好之身，那麼這些都是現量和比量之業以及享受這些果報的特徵。它們並不能證明這些就是大丈夫相。此外，通過禪修的力量，同時觀想所有圓滿的資具，觀想閃耀著相好之身，僅僅通過正確的覺知，就能清晰地顯現壇城輪的形象，為什麼不能實現呢？這個道理上師也曾說過：『色身是法身，修習能成辦，何需懷疑耶，定獲菩提果。法身若以勝者之禪定證得，為何不修習色身？』如果說色身是通過積累福德而獲得的，那麼這需要很長的時間，而且效果較差。果的差別源於因的差別，三身同時顯現。』或者說，對於執著於我的形體的過度誇大等原因，佈施等行為所產生的無我，實際上是彌補了這些缺陷，即便如此，它與輪迴的痛苦並不矛盾。因為即使有佈施等行為，它們也是從平凡的自性中產生的，因此無法阻止輪迴的痛苦。其含義是：暫時以有情眾生的視角進行佈施等行為，這並不能阻止輪迴的痛苦。
【English Translation】 The function of the antidote is solely to completely eradicate things that are incompatible with itself. Anything that becomes very familiar will approach clarity through the power of meditation. Desires and sorrows, etc., will become pervasive, and the ordinary pride and ordinary conceptualizations that are incompatible with one's own nature will be completely eliminated. Because formless consciousness is not even experienced in dreams, it is not an antidote at all. Even when viewing in the manner of the pāramitās (perfections), although one possesses the view of selflessness like an illusion, giving, etc., are antidotes to ordinary conceptualizations. Even so, it does not change the ordinary state, and both ordinary conceptualizations and the ordinary state are to be abandoned. If it is said that giving, etc., will bring great enjoyment, and that the ripening result of giving, etc., will lead to the attainment of a body possessing the thirty-two major marks and eighty minor marks of a great being, then these are the characteristics of directly and inferentially experiencing the actions and their results. They do not prove that these are the marks of a great being. Furthermore, through the power of meditation, why can't one achieve the simultaneous contemplation of all perfect resources, the contemplation of a body blazing with marks and signs, and the clear appearance of the essence of the maṇḍala (circle) wheel simply through correct awareness? This meaning was also spoken by the lama (teacher): 'The form body is the dharma body, practicing it accomplishes; why doubt it? One will definitely attain enlightenment. If the dharma body is attained through the meditation of the Victorious Ones, why not meditate on the form body?' If it is said that the form body is attained through the accumulation of merit, then this takes a long time and the effect is inferior. The difference in the result comes from the difference in the cause; the three bodies appear simultaneously.' Or, the selflessness that arises from giving, etc., from the causes of excessive exaggeration of clinging to one's own form, etc., actually compensates for these defects, but even so, it is not contradictory to the suffering of saṃsāra (cyclic existence). Because even if there is giving, etc., they arise from an ordinary self-nature, and therefore cannot prevent the suffering of saṃsāra. The meaning is: temporarily giving, etc., from the perspective of sentient beings does not prevent the suffering of saṃsāra.
་སོགས་པ་ནི་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་འགལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་དང་ལྡན་ཡང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་དངོས་སུ་འགལ་བ་མེད་ལ། བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་ཁོ་ན་དང་ནི་དངོས་སུ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས། ཐ་མལ་པ་ཡི་རང་གི་གཟུགས་ཀྱི་ནི། །བདག་མེད་ལྡན་ཡང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པས། །འགལ་བ་དག་ནི་ཡོད་མིན་གང་གི་ཕྱིར། །འདི་ནི་བདེན་ཡང་དེར་ནི་བཟློག་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། 6-12-6b མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་བདེ་བའི་རྒྱུར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཀའ་བ་བརྒྱ་ཕྲག་གིས་བསྟེན་ཅིང་འཁྲུག་པ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་བསྐལ་པ་མི་ཉུང་བས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ནི་སྐྱེས་བུ་མཆོག་གི་དོན་གྱི་ལམ་གྱི་རྒྱུ་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པའི་སེམས་འདི་ནི་དངོས་པོ་ཁོ་ནར་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ་དང་འགལ་བ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་བདེ་བ་ཚོགས་མེད་ཅིང་བདེ་བའི་ཐབས་མྱུར་བས་ན་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཁོ་ན་ལམ་གྱི་བདེ་བ་ཡིན་པར་རིགས་པའི་ཕྱིར་ན་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པས་སྟོན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འོ་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དཀའ་བས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། འགྲོ་བའི་དོན་བྱ་བ་ཁོ་ན་དགོངས་པའོ་འདི་ལྟར་ཡང་དང་པོ་ཁོ་ནར་འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ། འགྲོ་བ་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་པ་ལ་ལྟ་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྨོན་པ་དང་འཇུག་པའི་མིང་ཅན་རྣམ་པ་གཉིས་བསྐྱེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཁོ་ནས་རྒྱུ་མེད་པར་མཆོག་ཏུ་མཉེས་གཤིན་པ་དག་གིས་འཇུག་པ་ནི་རང་གི་དགོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། དེས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གནས་སྐབས་ན་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བྱེད་ཅིང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ལངས་པ་ན་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་ཚུལ་གྱིས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ནི་དགོས་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ནི་ཞར་ལ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྲིད་ཐ་དད་པར་ཞེན་པ་འཁོར་བར་ཞེན་པ་དེ་སྲིད་དུ་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་དང་དེའི་ཅིག་ཤོག་སྤང་བ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ 6-12-7a སོགས་པ་བྱ་བ་དང་མཆོད་རྟེན་ལ་ཕྱག་བྱ་བ་དང་། མཆོད་རྟེན་གྱི་ལས་ལ་སོགས་པ་ལ་ངེས་པར་ནན་ཏན་དུ་བྱའོ། །གཞན་ཡང་རིགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དང་སྐྱེས་བུའི་དོན་གཙོ་བོ་བསླུ་བ་མེད་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། གལ་ཏེ་གཉིས་མེད་ལ་བརྟེན་ནས། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོ
【現代漢語翻譯】 因此，平凡之人的分別念與輪迴的痛苦並不相悖。雖然具有無我之見，但與佈施等行為並不直接衝突，只是與無我之見本身直接衝突。正如佛陀智慧尊者所說：『平凡之人雖具無我之見，為何與佈施等相悖？此為真實，然于彼處不可違。』 極度的喜悅不會成為安樂之因，因為它具有舍的自性。經歷成百上千的苦行，平息一切衝突的圓滿菩提，也要經歷無數劫才能獲得。因此，度彼岸之法並非殊勝之人解脫道的善妙之因。這種壇城輪涅的覺性，與週而復始的一切痛苦相悖，它不執著于極度的喜悅和安樂，以快速獲得安樂之法為因。因為唯有此道才是安樂，所以應以覺性來宣說。如果這樣，那麼佈施等豈不是沒有果報了嗎？這需要通過苦行來證明，因為（諸佛）只考慮利益眾生。因此，首先爲了平息眾生的痛苦，以憐憫之心生起希求菩提心和行菩提心這兩種心，那些極其溫順的人並非爲了自己的利益而行持。他們在禪定狀態中，以歡喜和收攝的方式行持，從禪定中出定后，對於法和財物等不作意，行持無所緣的瑜伽等，像如意寶一樣利益眾生才是主要目的，如來果位是自然而然產生的。只要執著於差別，執著于輪迴，就必須精進於十善業道，斷除其過患，以及壇城 等行為，頂禮佛塔，從事佛塔事業等。此外，因為這合乎正理，與世尊所說的不欺騙眾生主要利益的教言相關聯。正如《寶鬘論》中所說：『若依于無二，世間彼岸。』
【English Translation】 Therefore, the ordinary person's conceptualizations do not contradict the suffering of existence. Although possessing the view of selflessness, it does not directly conflict with generosity and so forth, but only directly conflicts with the view of selflessness itself. As the Buddha, the Lord of Wisdom, said: 'Although the ordinary person possesses selflessness in their own form, why would it conflict with generosity and so forth? This is true, but it cannot be reversed there.' Extreme joy does not become a cause of happiness, because it is of the nature of equanimity. Even perfect enlightenment, which is attended by hundreds of hardships and the cessation of conflict, is to be attained through countless eons. Therefore, the way of the pāramitās is not a good cause for the path of the supreme being's purpose. This mind in the form of a mandala wheel contradicts all the sufferings of revolving in samsara, and because it is without the collection of extreme joy and happiness and is a swift means of happiness, it is the cause. Since this alone is reasonably the happiness of the path, it should be taught with awareness. If that is so, then are generosity and so forth without fruit? That is to be shown with difficulty, for the intention is only to do the benefit of beings. Thus, only in the beginning, for the sake of pacifying the suffering of beings, by seeing beings suffering, with compassion alone, generating the two aspects of bodhicitta, aspiration and action, those who are supremely gentle do not engage for their own need. Thus, in the state of samādhi, they act with the manner of delight and gathering, and when they arise from samādhi, in the state of engaging in actions without objectification, such as dharma and material things, doing the benefit of sentient beings like a wish-fulfilling jewel is the main purpose, and the Thus-Gone One arises incidentally. As long as there is attachment to difference and attachment to samsara, one must diligently engage in the path of the ten virtuous actions and abandon its faults, and in the mandala and so forth, prostrating to stupas, and engaging in stupa activities, and so forth. Furthermore, because it is reasonable and connected to the words of the Blessed One, which do not deceive the main purpose of beings. Similarly, it is said in the Garland [of Precious Gems]: 'If one relies on non-duality, the world beyond.'
ལ་ཟློག་བྱེད་ན། །འདི་ལའང་གྱིས་ཤིག་མིན་ཞེ་ན། །འདི་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་གནས་སོ། །གལ་ཏེ་གཉིས་མེད་ཀྱིས་མགུ་ཀྱིས་མགུ་ཡོད། །ཐམས་ཅད་དུ་ནི་གྲོལ་བར་འགྱུར། །ཐ་སྙད་དུ་ནི་འཇུག་ཅེ་ན། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཀྱང་སོམས་ཤིག །ཅེས་གསུངས་སོ། །བླ་མའི་ཞལ་ལྔ་ནས་ཀྱང་། ཇི་སྲིད་དུ་ནི་ཐ་སྙད་ཡོད། །སྡིག་པ་སྤང་ཞིང་བསོད་ཉམས་ཚོགས་བསག་གྱིས་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་ལངས་ལ་རང་དང་གཞན་ཧེ་རུ་ཀའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུར་སེམས་ཤིང་། གཡེལ་བ་མེད་པའི་ཡིད་ཀྱིས་བསོད་ནམས་མཉན་པ་དང་བཤད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ་ཞེས་སོ།། །།འདི་ཡང་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་ཟིན་བྲིས་སུ་གནང་བའོ།། སརྦ་མངྒལཾ།། །། 6-12-7b empty page
目錄 རྒྱལ་བས་བྱིན་དང་ཤཱནྟི་པའི་གསང་འདུས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་དང་འདུལ་བ་བྱིན་གྱི་སྒྱུ་འཕྲུལ་དཀྱིལ་ཆོག་གི་ཟིན་བྲི་བཞུགས་སོ། །
【現代漢語翻譯】 如果能遣除，難道不也應該對這個（自性）這樣做嗎？這個（自性）本身即是安住之處。如果以無二的智慧感到滿足，那麼一切都將獲得解脫。如果說要進入世俗諦，那麼也應該思考來世。』 上師的教言中也說：『只要有世俗諦存在，就應該斷惡行善，積累福德資糧。』 然後，從該三摩地中起身，觀想自己和他人如同黑汝嘎（Heruka）的形象，以不散亂的心，進行聽聞、講述等福德之事。 這也是尊者您親自記錄下來的。 薩瓦芒嘎朗（Sarva Mangalam）。 （空白頁） 目錄 勝者（佛陀）的加持、寂天（Shantipa）的《密集金剛》釋論，以及《毗奈耶經》加持的幻化壇城儀軌的筆記。
【English Translation】 If it can be removed, shouldn't it also be done to this (self-nature)? This (self-nature) itself is the place of abiding. If one is satisfied with non-duality, then all will be liberated. If it is said to enter into conventional truth, then one should also contemplate the next life.' The Guru's teachings also say: 'As long as there is conventional truth, one should abandon evil and accumulate merit and gather accumulations.' Then, arising from that samadhi, contemplate oneself and others as the form of Heruka, and with an undistracted mind, perform meritorious deeds such as listening and speaking. This was also recorded by the venerable one himself. Sarva Mangalam. (empty page) Table of Contents The blessings of the Victorious One (Buddha), Shantipa's commentary on the Guhyasamaja Tantra, and the notes on the mandala ritual of the Vinaya's blessings.