zkb1406_文殊菩薩道要呈獻給杰仁達瓦的紙卷.g2.0f
宗喀巴大師教言集JTs155རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ལམ་གྱི་གནད་རྗེ་རེད་མདའ་བ་ལ་ཤོག་དྲིལ་དུ་ཕུལ་བ་བཞུགས་སོ།། 14-6-1a ༄༅། །རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ལམ་གྱི་གནད་རྗེ་རེད་མདའ་བ་ལ་ཤོག་དྲིལ་དུ་ཕུལ་བ་བཞུགས་སོ།། ༄༅། །རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ལམ་གྱི་གནད་རྗེ་རེད་མདའ་བ་ལ་ཤོག་དྲིལ་དུ་ཕུལ་བ་བཞུགས་སོ།། 14-6-1b ༄༅། །སྔ་ཕྱི་བྱུང་བའི་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་གནས་སུ་བཟུང་བ་འདི་དག་ལ། ཡིད་ཆེས་པའི་རྟགས་དུ་མ་ཡོད་ཀྱང་། བྲིར་མ་ལང་བས། མདོར་བསྡུ་ན་བདག་ལ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལྟ་བ་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ཡོད་པར་བསྒོམ་ནའང་། ཞུ་གཏུགས་ལེགས་པོ་བགྱིས་པས། ད་དུང་མ་གོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་དང་བཅས་པ་གསུངས་ཤིང་། དེ་ལ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ཡུན་རིང་པོའི་བར་དུ་བགྱིས་པས། ཐལ་འགྱུར་གྱི་ལྟ་བ་ལ་འདི་འདྲ་ཞིག་དགོས། ཁྱོད་ཀྱི་བློ་ལ་འདི་འདྲ་ཞིག་ལས་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་གསུངས་པ་རྣམས་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་དང་བསྒྲིགས་ནས་མཛད་པས་མ་གོ་བར་ཤེས་ནས། གོ་བའི་ཐབས་ཞུས་ནས། བསྟན་པ་རྣམས་བྱས་པས། ད་ལྟ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རང་བཞིན་སྔར་ཡེ་མ་གོ་བ་ཞིག་གསར་དུ་གོ་ནས་ངེས་ཤེས་ཆེན་པོ་ཐོབ་པ་ཞིག་བྱུང་ལགས། དེ་ཡང་སྤྱིར་སྟོང་པས་ཡོད་མཐའ་དང་། སྣང་བས་མེད་མཐའ་སེལ་བ་འདི། རྒྱང་ཕན་གྱི་བར་ལ་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པས། ཐལ་འགྱུར་བའི་ཁྱད་ཆོས་ལ་སྣང་བས་ཡོད་མཐའ་དང་། སྟོང་པས་མེད་མཐའ་སེལ་ཞིང་། སྟོང་ཉིད་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྲོ་ཚུལ་ཤེས་དགོས་ལ། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་འབྱུང་ཞིང་། མི་སླུ་བའི་ཚུལ་རང་རྒྱུད་དུ་ཁས་ལེན་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཐའ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བའི་སྟོང་ཉིད་འགྱུར་ཚུལ་སོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པའམ་ཞིབ་ཆ་དང་། མདོར་ན་མ་དཔྱད་པ་ཞེའམ། གཞན་ངོར་ཞེའམ། 14-6-2a ཐ་སྙད་དུ་རྒྱུ་འབྲས་མི་སླུ་བ་དང་། དཔྱད་ན་ཞེའམ། རང་ལུགས་ལ་ཞེའམ། གནས་ལུགས་ལ་བསླུ་བ་དང་མི་སླུ་བའི་རྣམ་གཞག་གང་ཡང་མེད་ཟེར་བ་ལྟ་བུ་མིན། མ་དཔྱད་བའི་ངོ་ན་བསྐུ་བར་མཐོང་ཞིང་། དཔྱད་ན་འདི་ཡིན་མ་རྙེད་ནས། ད་གཟོད་རྒྱུ་འབྲས་མཐོང་ནས། དེ་གཉིས་གཞི་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་སྦྱོར་བ་ལ་བསམས་ནས། རྟེན་འབྲེལ་དང་སྟོང་པ་དབྱེར་མེད་དུ་བྱེད་པའང་མིན་པར་རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་མི་སླུ་བར་མཐོང་བའི་བློ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བློ་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་དམིགས་གཏད་ཞིག་པའི་སྟོང་བའང་འོང་བའི་ཚུལ་དང་། རྒྱུ་འབྲས་མི་སླུ་བའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྟགས་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་ཡོད་མཐའ་སོགས་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པར་འགྲུབ་པའི་ཚུལ་ལས་རྒྱུ་འབྲས་མི་སླུ་བ་ལ་གཏིང་ནས་ངེས་ཤེས་འདྲོངས་ཤིང་། དེ་ཁ་ནས་དམིགས་གཏད་ཐམས་ཅད་ཞིག་པའི་ཞེན་མེད་ཀྱང་འོང་བ་ཞིག་གདའ། སྔར་དུས
【現代漢語翻譯】 宗喀巴大師教言集JTs155 至尊文殊菩薩之道要，呈給惹達瓦的紙卷 至尊文殊菩薩之道要，呈給惹達瓦的紙卷 至尊文殊菩薩之道要，呈給惹達瓦的紙卷 對於這些先後產生的信任之處，雖有諸多信任的跡象，但因篇幅有限，簡而言之，我觀修自己持有與一切承認自續派觀點相違背的中觀應成派見解，並做了很好的請教。您講述了仍然不理解的原因，並對此進行了長時間的辯論和考察。您多次說道：『應成派的見解需要這樣，你的心中只有這樣的想法』等等。這些都與聖父子（指彌勒菩薩和無著菩薩）的論著相符，因此我明白了自己不理解，並通過請教理解的方法，進行了講述。現在，我對緣起的自性有了全新的理解，獲得了巨大的定解。一般來說，空性消除有邊，顯現消除無邊，這是顯宗和密宗共同的特點。應成派的特點是顯現消除有邊，空性消除無邊，並且必須瞭解空性如何轉化為因果。輪迴和涅槃的諸法都依賴於因產生果，並且在不欺騙的情況下，自續派承認這一點。同樣，不欺騙性本身也轉變為捨棄一切邊見的空性等等，有無數的細節。簡而言之，無論是不觀察時，還是對外人而言， 在名言上因果不虛；無論是觀察時，還是對自宗而言，在實相上沒有欺騙或不欺騙的區分，都不是這樣的觀點。在不觀察時，似乎顯現；在觀察時，卻找不到真相。現在，我終於看到了因果，並思考如何將兩者結合在一個基礎上，認為緣起和空性並非不同。我看到依賴於因產生果是不虛的，這種見解本身就帶來了無需依賴其他見解的空性。因果不虛的理由本身就證明了無需依賴其他標誌，遠離有邊等的空性。我對因果不虛有了深刻的理解，並且從中產生了一種捨棄一切執著的無執狀態。過去
【English Translation】 Collected Teachings of Je Tsongkhapa JTs155 Essence of the Path of Lord Mañjuśrī, Presented to Jedrakpa as a Scroll Essence of the Path of Lord Mañjuśrī, Presented to Jedrakpa as a Scroll Essence of the Path of Lord Mañjuśrī, Presented to Jedrakpa as a Scroll Regarding these things that have arisen earlier and later as places of trust, although there are many signs of trust, due to lack of space for writing, to summarize, I meditate that I possess the view of the Prasangika school, which is devoid of all acceptance of the Svātantrika school's views, and I made good inquiries. You explained the reasons why I still didn't understand, and after debating and examining it for a long time, you said many things such as, 'The view of the Prasangika school needs to be like this, and your mind only has this kind of thought.' These were composed in accordance with the treatises of the noble father and sons (Maitreya and Asaṅga), so I realized that I didn't understand, and after asking for ways to understand, I made explanations. Now, I have a completely new understanding of the nature of dependent origination, which I had never understood before, and I have gained great certainty. In general, the fact that emptiness eliminates the extreme of existence and appearance eliminates the extreme of non-existence is common to both the exoteric and esoteric paths. The characteristic of the Prasangika school is that appearance eliminates the extreme of existence and emptiness eliminates the extreme of non-existence, and one must understand how emptiness transforms into cause and effect. All phenomena of samsara and nirvana arise from causes and produce effects, and the Svātantrika school acknowledges this non-deceptive nature. Similarly, the non-deceptive nature itself transforms into emptiness that abandons all extremes, and there are countless details. In short, whether it is without investigation or for others, In conventional truth, cause and effect are not deceptive; whether it is with investigation or for oneself, in ultimate truth, there is no distinction between deception and non-deception. It is not like saying that there is no such distinction. Without investigation, it seems to appear; with investigation, the truth cannot be found. Now, I finally see cause and effect, and after contemplating how to combine the two on one basis, I realize that dependent origination and emptiness are not different. I see that relying on cause to produce effect is not deceptive, and this very understanding brings about emptiness that does not need to rely on other understandings. The very logic of non-deceptive cause and effect proves the emptiness that is free from the extreme of existence, without relying on other signs. I have a deep understanding of non-deceptive cause and effect, and from it arises a state of non-attachment that abandons all fixations. In the past
་ཀྱང་དེ་འདྲའི་ཚིག་འགྲིག་ཕྱིས་དང་ཁྱད་མེད་པ་བྱུང་འདུག་སྟེ། ངེས་ཤེས་ཡེ་མ་འདྲོངས་གདའ། དེང་རང་གི་བསམ་པ་ལ་ངེད་ཀྱིས་མ་གོ་ན། ངེད་དང་སློབ་དཔོན་ཁྱད་མེད་པས་སློབ་དཔོན་པས་ཀྱང་མ་དགོངས་སྙམ་ནས་ཞུས་པས་རང་རེས་དགོངས་ཡོད། འོན་ཀྱང་ཞིབ་ཆ་འགའ་ཡར་ནི་མི་ཤེས་གསུང་། དེས་ན་ལྟ་བའི་གནད་མཐར་ཐུག་པ་དེ་ལྟ་བུ་དང་། སྤྱོད་པའི་གནད་ཕྲ་ཞིབ་རྣམས་དང་། ཉམས་ལེན་བྱེད་པའི་ལམ་དུ་འགྲོ་མི་འགྲོ་དང་། སྔགས་ 14-6-2b མཚན་ཉིད་ཀྱི་གནད་ཆེས་དཀའ་བ་སོགས་ལ། དེ་གོང་དུ་ཐེ་ཚོམ་དུ་ཡོད་ཅིང་། དཔྱད་པ་མ་རྙེད་པ་རྣམས་ལེགས་པར་རིགས་སྟོབས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་ལུགས་ལ་བལྟས་པས་གཏིང་ནས་ཐེ་ཚོམ་ཀྱི་དྲི་མ་ཡང་མེད་པར་ཡིད་ཆེས་སྐྱེ་བར་གདའ། འདི་པའི་ལུགས་ཀྱིས་ད་ལྟའི་བཤད་ཉན་དང་སྒོམ་སྒྲུབ་གཉིས་བཤད་ཉན་ལ་རྩིས་མཛད་ཅིང་། སྤྱིར་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་མང་ཡང་། ཐར་བའི་རྒྱུར་འགྲོ་བ་ནི་གསུམ་སྟེ། ངེས་འབྱུང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས། ལྟ་བ་རྣམ་དག་གོ། ད་ལྟ་འདི་གསུམ་ལ་མྱོང་བ་ཐོན་པ་ལྟ་ཞོག །འདི་གསུམ་གྱི་གོ་བ་རྣམ་དག་ཡོད་པའང་དཀོན། དེ་ལ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་གོ་བས་ནི་ཐར་པའི་ས་བོན་འཇོག་མི་ནུས་ལ། ཕྱི་མ་སྟོབས་ཆེ་བས་འཇོག་ནུས། དང་པོ་གཉིས་གོ་བ་ཙམ་ལ་མ་ལུས་པའི་ཡིད་ཁྱུར་འགྱུར་བའི་མྱོང་བ་ཐོན་པས་ཐར་པའི་ས་བོན་འཇོག །དེ་ཡང་འབད་པ་དྲག་པོས་དམིགས་རྣམ་ཡིད་ལ་བྱས་པ་ན་གོམས་པའི་མཐུས་ཡིད་འགྱུར་བ་ན་རྩོལ་བཅས་ཀྱི་མྱོང་བ་ཐོན་པས། དེས་ཐར་པའི་ས་བོན་འཇོག་ནུས་ཀྱང་ལམ་གྱི་སྣར་མ་སླེབ། སྲིད་པའི་བདེ་བྱོར་དང་སེམས་ཅན་དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་ངེས་འབྱུང་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་འཇུག་པའི་མྱོང་བ་ཐོན་ན་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུར་འཇོག་པར་གདའ། འཁོར་བའི་སྣང་ཤས་དང་། ཐར་པའི་ཕན་ཡོན་མཐོང་བའི་དྲན་ཤེས་ནར་མར་བསྟེན་ནས། སྣང་ཤས་ལ་བློ་འགྲོར་མི་སྟེར་བར་བྱེད་པའི་འཚང་བཅར་ཞིང་། ཐར་པའི་ཕན་ཡོན་ལ་སེམས་འཛིན་པའི་དམིགས་རྣམ་གོམས་ནས་ངེས་འབྱུང་ལ་མྱོང་བ་མ་བཏོན་བར། སྦྱིན་པ། ཚུལ་ཁྲིམས། བཟོད་པ། བརྩོན་འགྲུས། བསམ་གཏན་གྱི་དགེ་རྩ་གོམས་ 14-6-3a ཀྱང་ཐར་པའི་རྒྱུར་གཏན་ནས་མི་འགྲོ་བས། ཐར་འདོད་ཀྱིས་ཐོག་མར་གདམས་ངག་གང་ཟབ་ཟེར་བ་ཐམས་ཅད་བཞག་ནས། ངེས་འབྱུང་ལ་རྟོག་སྒོམ་བྱ་དགོས། ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པ་པོས་རང་དོན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་སྐྱོན་དང་གཞན་དོན་གྱི་ཕན་ཡོན་ལ་དྲན་ཤེས་ཐུར་རེ་བསྟེན་ནས། སེམས་བསྐྱེད་ལ་མྱོང་བ་འདོན་པའི་དམིགས་རྣམ་གོམས་པར་མ་བྱས་ན། གཞན་གང་བྱས་ཀྱང་ལམ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དགེ་རྩ་རྣམས་རང་དོན་ཡིན་བྱེད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དམན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན། ངེས་འབྱུང་ལ་དྲན་ཤེས་བསྟེན་པའི་
【現代漢語翻譯】 也出現了類似詞語堆砌，毫無差別的現象，仍然沒有獲得定解。現在我心裡想，如果我們沒有理解，那我們和上師就沒有區別了，心想上師可能也沒有理解，於是就去請教。上師說，『我們理解了，但是有些細節不太清楚。』因此，對於見解上最究竟的要點，以及行為上最細微之處，還有修行道路上是否走偏，以及密宗 14-6-2b 和顯宗最困難的要點等等，之前一直疑惑不解，沒有找到答案的地方，通過觀察上師以理證方式進行論證，內心深處的疑惑徹底消除，生起了堅定的信心。按照這位上師的觀點，現在的講經聽法和禪修實修，都算作是講經聽法。總的來說，佛法的種類雖然很多，但能成為解脫之因的只有三種：出離心、菩提心和清凈的見解。現在這三種生起體驗就不用說了，能對這三種有清凈的理解都很少。對於前兩種的理解，無法種下解脫的種子，后一種力量強大，可以種下。如果前兩種不僅僅是理解，而是生起了完全改變內心的體驗，就能種下解脫的種子。也就是說，通過強烈的努力，將所緣境銘記於心，憑藉串習的力量改變內心，從而生起有作意的體驗，這樣就能種下解脫的種子，但還沒有到達正道。僅僅是憶念輪迴的安樂和眾生，就能使出離心和菩提心持續不斷地融入內心，從而在小資糧道上安住。持續不斷地憶念輪迴的過患和解脫的利益，不讓心沉溺於輪迴的顯現，精進地加以控制，並將心專注于解脫的利益，在沒有生起出離心的體驗之前，即使串習佈施、持戒、忍辱、精進、禪定等善根， 14-6-3a 也根本無法成為解脫之因。因此，想要獲得解脫的人，首先要放下所有所謂的甚深竅訣，修習出離心的思維修。修習大乘的人，要時常憶念自利之過患和他利之功德，在沒有生起菩提心的體驗之前，無論做什麼都不會成為正道。否則，善根都會被自利之心所控制，最終只會成為下劣菩提之因。例如，憶念出離心。
【English Translation】 There also appeared phenomena similar to piling up words without any difference, and there was still no definite understanding. Now I think in my heart that if we don't understand, then we are no different from the master. Thinking that the master might not have understood either, I went to ask. The master said, 'We understand, but some details are not very clear.' Therefore, regarding the most ultimate key points of view, as well as the most subtle aspects of behavior, and whether one deviates on the path of practice, as well as the most difficult key points of Tantra 14-6-2b and Sutra, etc., those places where I had previously been confused and had not found answers, by observing how the master argued with reason, the doubts in the depths of my heart were completely eliminated, and firm confidence arose. According to this master's view, the current teaching and listening to the Dharma and meditation practice are all regarded as teaching and listening to the Dharma. In general, although there are many types of Dharma, there are only three that can become the cause of liberation: renunciation, Bodhicitta, and pure view. Now, not to mention generating experience of these three, it is rare to have a pure understanding of these three. Understanding the first two cannot plant the seeds of liberation, but the latter is powerful and can plant them. If the first two are not just understanding, but generate an experience that completely changes the mind, then the seeds of liberation can be planted. That is to say, through strong effort, keeping the object of focus in mind, and changing the mind through the power of habituation, thereby generating a deliberate experience, this can plant the seeds of liberation, but it has not yet reached the right path. Merely remembering the happiness of samsara and sentient beings can continuously integrate renunciation and Bodhicitta into the mind, thereby abiding on the small accumulation path. Continuously remembering the faults of samsara and the benefits of liberation, not allowing the mind to indulge in the appearance of samsara, diligently controlling it, and focusing the mind on the benefits of liberation, before generating the experience of renunciation, even if one practices generosity, discipline, patience, diligence, meditation, etc., 14-6-3a they will never become the cause of liberation. Therefore, those who want to attain liberation must first put aside all the so-called profound instructions and practice the contemplation of renunciation. Those who practice Mahayana must constantly remember the faults of self-interest and the merits of benefiting others. Before generating the experience of Bodhicitta, no matter what they do, it will not become the right path. Otherwise, the roots of virtue will be controlled by the mind of self-interest, and will eventually only become the cause of inferior Bodhi. For example, remembering renunciation.
དམིགས་རྣམས་གོམས་པར་མ་བྱས་ན། དགེ་བ་ཐམས་ཅད་སྣང་ཤས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འཁོར་བ་འབའ་ཞིག་གི་རྒྱུ་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྔགས་ལ་སོགས་པའི་གདམས་ངག་གང་ཟབ་ཟེར་བ་རྣམས་བཞག་ནས། ཐོག་མར་ངེས་འབྱུང་དང་། བྱང་སེམས་ལ་མྱོང་བ་འཐོན་པ་རེ་བྱ་དགོས། དེ་སྐྱེས་པ་དང་། དེ་ནས་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུར་དབང་མེད་དུ་འགྲོ་བས་དེས་ན་འདི་སྒོམ་རིན་མི་ཆོག་བར་བྱེད་པ་ནི་ལམ་གྱི་གནད་གཏན་ནས་མ་ཤེས་པ་ཡིན་གསུང་། དེ་ལྟར་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཐོག་མར་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱས་ནས་གྲོལ་བར་བྱེད་པ་ནི། ཐོག་མར་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པ་ལ་དྲན་ཤེས་ནར་རེ་བསྟེན་ནས། གནས་པ་བརྟན་པོ་འོང་བའི་ཞི་གནས་འགྲོ་འཆག་ནལ་འདུག་གི་སྤྱོད་ལམ་དང་བསྲེ་ཐུབ་པའི་གནས་ཆ་ཞིག་བཙལ་ལོ། །དེ་ནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་སེམས་ཀྱི་གནས་ཆ་ཞིག་མ་རྙེད་པའི་གོང་དུ་ལྷག་ 14-6-3b མཐོང་བསྒོམས་ཀྱང་འཕྲོ་དགོས་པས་མྱོང་བ་མི་ཐོན་གནས་ཆ་རྙེད་ཀྱང་ཐོས་པ་རྣམ་དག་གི་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་མེད་ལ་ངེས་ཤེས་འདྲོངས་ཡགས་ཤིག་མེད་ན། ལྷག་མཐོང་གི་མྱོང་བ་རྣམ་དག་སྐྱེ་བའི་སྐབས་མེད། དེས་ན་གནས་ཆ་ནམ་རྙེད་པ་དང་། དེ་ནས་ལྷག་མཐོང་ལ་མྱོང་བ་གདོན་ཏེ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར། ཡུལ་སྣང་གཞན་ལའང་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་བསྒོམས་ནའང་མྱོང་བ་འཐོན་པ་འོང་མོད། འོན་ཀྱང་གནད་དུ་ཆེ་བ་ནི། དང་པོར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྣམ་པ་བདུན་གྱིས་བཙལ་ནས་བདག་མེད་པ་ལྟ་བུ་དེ་ལ་ལེགས་པར་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་མ་རྙེད་པ་དང་། དེ་ཁའི་ངང་ལ་དྲན་ཤེས་བསྟེན་ནས་མཉམ་པར་བཞག །ནམ་འཕྲོ་བ་དང་སྔར་བཞིན་རིགས་པས་དཔྱད་ན་མ་རྙེད་པ་དང་དེ་ཁའི་ངང་ལ་བཞག་སྟེ།འདི་ཉིད་རེ་ལ་ལན་བཅུ་གཉིས་རེ་ཙམ་ལས་མངས་ན། འཕྲོ་ཤས་ཆེར་སོང་ནས་མྱོང་བ་མི་ཐོན། དེས་ན་ད་ལྟའི་གདམས་ངག་པ་རྣམས་འདོད་པ་ལྟར། སེམས་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པར་བཞག་ནས། དེ་ནས་ད་ལྟ་བས་གནས་ལུགས་ཅིར་ཡང་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ནས་སྐྱོང་ལུགས་ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པར་འཇོག་པ་འདིས། ཞི་གནས་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་ལྷག་མཐོང་ལ་མྱོང་བ་འཐོན་པ་མི་སྲིད་གསུངས་པས། གནས་པ་རྙེད་ནས་མཚན་ཉིད་ཐེག་པ་ནས་བཤད་པའི་དཔྱད་སྒོམ་མ་བྱས་ན། ལྟ་བ་ལ་མྱོང་བ་མི་ཐོན་པས་དཔྱད་སྒོམ་བྱ་དགོས། དཔྱད་སྒོམ་ཡང་སྔར་ལྟར་ཡིན་གྱི། འགའ་ཞིག་གི་ལྟར་རྒྱུན་པར་བསམ་བློ་གཏོང་བའང་མིན། གནས་ཆ་མ་བཙལ་བར་ལྟ་བ་སྐྱོང་བའང་ 14-6-4a མིན། དེ་ལྟར་ན་ད་ལྟར་གྱི་སྐྱོང་ལུགས་ཀྱི་གནས་པ་འདི་གཏན་ནས་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་མིན་གསུང་། འདི་རྣམས་རང་རེ་དང་མཐུན་ཤས་ཆེ་བས་ཟུར་ཙམ་སྨོས་པ་དང་ངེས་ཤེས་རྔམས་ཅན་འདྲོངས་མཆི། ངེད་ཀྱི་ཡིད་ལ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱི་ཅི་ཡང་ཡ
【現代漢語翻譯】 如果不對所緣境加以串習，那麼一切善行都會被表象所支配，就像僅僅成為輪迴之因一樣。因此，應該放下那些所謂的甚深密咒等訣竅，首先要生起出離心和菩提心。生起這些之後，一切善行自然而然地成為解脫和一切智之因，因此，不重視修習這些，就是根本不瞭解道的要點，（上師）這樣說道。 像這樣，首先通過這二者使相續成熟，然後才能獲得解脫。首先，在什麼也不分別的狀態中，保持正念，尋求一種能夠與行住坐臥等行為相結合的穩固的止（奢摩他）。然後必須修習勝觀（毗婆舍那）。如果在沒有找到心的安住之處之前修習勝觀，也會中斷，無法生起體驗。即使找到了安住之處，如果沒有通過清凈的聞思之力對無我產生堅定的認識，也無法生起清凈的勝觀體驗。因此，一旦找到了安住之處，就要努力生起勝觀的體驗。具體方法是： 即使通過確定其他外境也無自性並進行修習，也能生起體驗。然而，關鍵在於，首先通過七相推理來尋找人無我，在沒有找到我的狀態下，用正念安住。一旦散亂，就如前一樣用理智進行觀察，在沒有找到我的狀態下安住。像這樣，每個狀態重複十二次左右，如果次數過多，就會更多地散亂，無法生起體驗。因此，現在的一些訣竅修行者，按照自己的意願，讓心處於什麼也不分別的狀態，然後將現在的狀態與對實相不加任何名言安立的狀態混合在一起，不作任何作意地安住，這樣除了止（奢摩他）之外，不可能生起勝觀的體驗，（上師）這樣說道。因此，在找到安住之後，如果不進行名相乘（指經量部和唯識宗）中所說的觀察修，就無法生起對見解的體驗，所以必須進行觀察修。觀察修也和之前一樣，但也不是像有些人那樣持續不斷地思考。在沒有找到安住之處之前，也不能修習見解。像這樣，現在的修行方式根本不是道的本質，（上師）這樣說道。這些與我們（格魯派）的觀點非常相似，所以簡單地提了一下，希望能產生堅定的認識。我的想法是宗喀巴大師的應成派觀點，即什麼也不存在。
【English Translation】 If the objects of focus are not practiced, then all virtues will be dominated by appearances, just like causing only samsara. Therefore, those so-called profound instructions such as mantras should be put aside, and first, renunciation and Bodhicitta should be experienced. Once these are born, then all virtues will involuntarily become the cause of liberation and omniscience, so not valuing the cultivation of these is not understanding the essence of the path at all, (the master) said. In this way, first maturing the mindstream through these two, and then liberating it, is to first rely on mindfulness in a state of non-conceptualization, and seek a stable abiding (shamatha) that can be integrated with the activities of walking, standing, sitting, and lying down. Then, vipassanā (insight meditation) must be practiced. If vipassanā is practiced before finding a place of mental stability, it will be interrupted and no experience will arise. Even if a place of stability is found, if there is no firm understanding of selflessness through the power of pure learning, there will be no opportunity for pure vipassanā experience to arise. Therefore, once a place of stability is found, then strive to generate the experience of vipassanā. This is how it is: Even if one cultivates by determining that other phenomena also lack inherent existence, experience may arise. However, the key is to first search for the selflessness of the person through the sevenfold analysis, and in the state of not finding a self, maintain mindfulness. When distracted, examine with reason as before, and abide in the state of not finding a self. Repeat this about twelve times for each state, because if there are too many repetitions, there will be more distraction and no experience will arise. Therefore, the current practitioners of instructions, according to their wishes, leave the mind in a state of non-conceptualization, and then mix the current state with the state of not establishing any terms for the nature of reality, and abide without any mental effort. With this, apart from shamatha, it is impossible for the experience of vipassanā to arise, (the master) said. Therefore, after finding stability, if one does not do the analytical meditation explained in the characteristic vehicle (referring to Sautrantika and Chittamatra), one will not have experience of the view, so analytical meditation must be done. Analytical meditation is the same as before, but it is not like some people who constantly think. One cannot cultivate the view without seeking a place of stability. In this way, the current way of cultivating stability is not at all the essence of the path, (the master) said. These are very similar to our (Gelug) views, so I mentioned them briefly, hoping to generate a firm understanding. My idea is the Prasangika view of Tsongkhapa, that nothing exists.
ིད་ལ་མི་བྱེད་པར་བསྒོམ་པ་དང་ལྟ་བ་ཁྱད་མི་སྣང་བས་རུང་ལ། རང་རྒྱུད་ཕྱིན་ལ་སྒོམ་ལུགས་འདི་ལམ་ངོ་བོའི་སྒོམ་ལུགས་སུ་འོང་ས་ཡེ་མི་འདུག་སྙམ་ནས་ཞུས་པས། ཕྱི་མ་དེ་ཁར་འདུག །ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཞི་གནས་སྒོམ་པར་འགྱུར་གྱི། ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པ་ལ་ནི་ངེས་པར་དཔྱད་སྒོམ་བྱ་དགོས་གསུང་། མདོར་ན་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་ཅི་ཡང་མིན་པ་དང་། བློས་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པ་གཉིས་མཐུན་པར་འདུག་བསམ་པ་དང་། མདོ་རྒྱུད་རྣམས་སུའང་ཅི་ཡང་མི་སྒོམ་པ་གནས་ལུགས་བསྒོམ་པར་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཁྲུལ་གཞི་བྱས་ནས་ཅིང་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་སྒྲ་རྟོག་བཀག་པའི་སྒོམ་ལ། གནས་ལུགས་བསྒོམ་པར་འཁྲུལ་འདུག་པ་འདི་གཏན་མི་རིགས་ཏེ། ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་སྒོམ་པ་གནས་ལུགས་བསྒོམ་པར་གསུངས་ཤིང་། དེའི་བསྔགས་པ་དཔག་མེད་གསུངས་པ་ནི། སྒྲ་རྟོག་ཙམ་མིན་པར་འཛིན་པ་མཐའ་དག་ནས། རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་དང་བློ་གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་གསུངས་པ་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ལ་དགོངས་ལ། སོ་སྐྱེ་ལ་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་དུ་བློ་དོན་མཐུན་པ་གཏན་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སོ་སྐྱེ་ལ་གནས་ལུགས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་སྒྲ་རྟོག་ 14-6-4b བཀག་པའི་སྒོམ་གྱིས། དེ་ཡུལ་དུ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོག་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡུལ་དུ་བྱས་ན་མངོན་གྱུར་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་གྲངས་མིན་པ་ལ་སོ་སྐྱེས་མི་ནུས་པས་དེ་འཕགས་པ་ལ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་དུ་རྟེན་འབྲེལ་རང་བཞིན་མེད་པ་སོགས་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་གནས་ལུགས་སུ་ཞེན་ནས་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་ཞུགས་པས། རྣམ་གྲངས་མིན་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་གསུང་། དེས་ན་སྒོམ་དུ་མ་ཟད། ལྟ་བས་གཏན་ལ་འབེབས་ནའང་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་ལྟར་བྱེད་ན། གང་གིས་བཤད་ནས་གང་གིས་ཉན། སུས་གོ། འོན་ཀྱང་ལྟ་བའི་གོ་ཡུལ་ཡང་བཙལ་དགོས། དེ་མ་བྱས་ན་ལྟ་བ་གོ་བ་གར་སྲིད། དེས་མཚོན་ནས་དཔག་ཏུ་མེད། དེའི་ཕྱིར་ཐལ་འགྱུར་བའི་འཕགས་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་མཉམ་གཞག་ན་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་ཞིག་པས་མཉམ་གཞག་དང་ཁྱད་མེད། དེ་དག་གིས་རྗེས་ཐོབ་ན་རྟེན་འབྲེལ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ། རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དགག་ཏུ་མེད་པ་དགག་ཏུ་འཆར་བས། སོ་སྐྱེ་ཐལ་འགྱུར་བས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་ངེས་པར་གནས་ལུགས་ལ་ཡང་འདོད་དགོས། དེ་ཁས་བླངས་ཀྱང་རེ་ཞིག་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར། དེ་དགག་ཏུའང་མི་ནུས་པས། ཁས་བླངས་གཞན་ཁས་ལེན་པ་ལ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་བསམ་པ་ལ་བརྟགས་ནས་དེས་ཁས་བླངས་པའི་རིགས་པ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཁས་བླངས་ནས་ཁོའི་འདོད་པ་སུན་དབྱུང་དགོས་པ་དེ་ལ་ནི་རྒྱང་ཕན་ཡན་ཆད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཁས་འདི་ལེན་པ་དང་འདི་མི་ལེན་པ་མེ
【現代漢語翻譯】 如果不在意是否專注于某個對像而修習，那麼禪修和見地就沒有區別，這是可以接受的。但如果認為這種禪修方式完全不屬於趨向于自續派的道路的本質，那就是錯誤的。如果按照應成派的觀點也這樣做，那就會變成修習奢摩他（止），而修習毗缽舍那（觀）則必須進行分析性禪修。總之，如果認為事物本性一無所有，並且心中不執著任何事物，這兩者是一致的，那就錯了。此外，如果認為經文和續部中將『什麼都不修』解釋為修習實相，並因此誤以為『什麼都不放在心上』就是阻止概念思維的禪修，那就是大錯特錯。因為，將『什麼都不放在心上』的禪修說成是修習實相，並對此讚歎不已，這指的是聖者的等持，它超越了僅僅是概念思維的層面，而是將非概念性的勝義諦和智慧融為一體。凡夫俗子根本不可能在非概念性的勝義諦中達到智慧與實相的統一。此外，對於凡夫俗子來說，通過阻止隱藏的實相的概念思維，無法將實相作為對象，因為這樣做會導致實相顯現。因此，非概念性的實相是凡夫俗子無法企及的，它屬於聖者的境界。進入這種境界的方法是，通過分析性禪修，執著于緣起和自性空等概念性的勝義諦，從而證得非概念性的勝義諦。 因此，不僅在禪修中如此，即使在通過見地進行抉擇時，如果也以非概念性的勝義諦為目標，那麼誰來說，誰來聽，誰又能理解呢？然而，也必須尋找見地的理解之處，如果不這樣做，見地又從何而來呢？這僅僅是一個例子，類似的情況數不勝數。因此，對於應成派的大成就者來說，在等持中，一切執著都已消解，因此等持與無分別智沒有區別。當他們出定后，緣起就像影像一般，概念性的勝義諦和不可否認的真理也會顯現為可以否認的。因此，即使是凡夫俗子的應成派，也必須承認自性空的緣起就像影像一樣，是實相的一部分。即使承認這一點，暫時也不會有什麼問題，因為你無法否認它。如果想要反駁對方的觀點，就必須考察對方的想法，然後承認與對方的邏輯和觀點相符的觀點，從而駁倒對方的論點。對於包括順世外道在內的所有宗派來說，哪些觀點應該接受，哪些觀點不應該接受，這並沒有明確的界限。
【English Translation】 It is acceptable if there is no distinction between meditation and view because there is no focus on an object during meditation. However, it is wrong to think that this method of meditation does not lead to the essence of the path of Svatantrika. If one does so according to the Prasangika system, it will become meditating on Shamatha (calm abiding), but to meditate on Vipassanā (insight), one must necessarily do analytical meditation. In short, it is wrong to think that the nature of things is nothing at all, and that one does not grasp anything in the mind, are in agreement. Furthermore, it is a mistake to take the scriptures and tantras that explain 'not meditating on anything' as meditating on the nature of reality as a basis for confusion, and to mistake 'not focusing on anything' as meditation that blocks conceptual thought, as meditating on the nature of reality. Because, saying that meditating on 'not focusing on anything' is meditating on the nature of reality, and praising it immeasurably, refers to the Samadhi of the noble ones, which is beyond mere conceptual thought, and is the inseparability of non-conceptual ultimate truth and wisdom. It is impossible for ordinary beings to unite wisdom and reality in non-conceptual ultimate truth. Furthermore, for ordinary beings, by blocking the conceptual thought of the hidden nature of reality, one cannot make it an object, because doing so would lead to the manifestation of reality. Therefore, non-conceptual reality is unattainable for ordinary beings, it belongs to the realm of the noble ones. The method of entering this state is to engage in analytical meditation by clinging to the conceptual ultimate truth, such as dependent origination and emptiness of inherent existence, as the nature of reality, and thus attain the non-conceptual ultimate truth. Therefore, not only in meditation, but even when determining through view, if one aims for the non-conceptual ultimate truth, then who will speak, who will listen, and who will understand? However, one must also seek the place of understanding of the view. If one does not do that, where will the understanding of the view come from? This is just one example, and there are countless similar situations. Therefore, for the great Prasangika masters, in Samadhi, all clinging is dissolved, so there is no difference between Samadhi and non-conceptual wisdom. When they arise from Samadhi, dependent origination is like an image, and the conceptual ultimate truth and undeniable truth will appear as deniable. Therefore, even ordinary Prasangikas must necessarily regard dependent origination, which is empty of inherent existence, as an image, as part of reality. Even if one accepts this, it will not be a problem for the time being, because you cannot deny it. If you want to refute the other person's point of view, you must examine the other person's thoughts, and then accept the views that are consistent with the other person's logic and views, in order to refute the other person's arguments. For all schools of thought, including the Charvakas, there is no clear boundary as to which views should be accepted and which should not.
ད། དེ་ཡང་ཁོ་གང་ 14-6-5a འདོད་པའི་ལོག་ཕྱོགས་དེ་ཁས་བླང་མགོ་མཚུངས་སོགས་བྱས་པས་མཐར་ཁོའི་འདོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མཐོང་བ་དང་། རང་ལུགས་བཞག་པ་དེ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ་ཞེས་བསྟན་ལ་རང་གི་དགོས་པའི་དབང་གིས་ཁས་བླངས་པར་བསྟན་པས་གཉིས་ཀ་མཉམ་པོར་འགྲོ། དེ་ཡང་གཞན་དོར་ཁས་བླངས་ཙམ་ཡིན་གྱི། ངེས་པར་ཁས་བླངས་ཟེར་མི་བཏུབ། ཕྱོགས་སྔ་གཉིས་ཀ་ལ་ཁོས་སྐྱོན་མ་མཐོང་གི་བར་དུ་རང་གི་ཞེ་འདོད་ཡིན་པ་བཞིན་བྱ་དགོས་གསུངས། དེ་ལྟར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ལ་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་མྱོང་བ་འཐོན་པ་དང་། དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་དུ་མ་ལ་རྩལ་སྦྱོང་། སྔགས་ཀྱི་རྫོགས་རིམ་རྣམས་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བའི་མྱོང་བ་འདི་མེད་པས།ལྟ་བའི་གོ་ལུགས་ཡོད་ཀྱང་ལམ་དུ་མི་འགྲོ། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྐྱེས་ནས་སྒྲ་རྟོག་གཏན་མི་རྒྱུ་འམ། རྒྱུ་ཡང་གནས་ཆ་སྟོབས་ཅེ་བས་གཅིག་ནས་གཉིས་སུ་མཚམས་སྦྱོར་མི་ཐུབ་པར་དམིགས་གཏད་ཞིག་པ་སྙམ་བྱེད་པ་དང་། ཡུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟར་འཆར་བ་ཡང་འོང་ཡང་སྒྲ་རྟོག་གནས་ཆ་ཆེས་པས་ཞི་གནས་ཀྱི་མཐུས་བཀག་པའི་དམིགས་གཏད་ཞིག་པ་འདྲ་བ་ཞིག་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི། གཉིས་སྣང་གི་རྟོག་པ་ལས་མ་འདས་པས་འདི་འཇིག་མི་ཐུབ། དེ་འདྲ་བ་བསམ་གཏན་བཞི་ཐོབ་ནའང་འོང་། ཡུལ་ལྔའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པར་བཞག་པ་ན། ན་བུན་ལྟར་སྣང་བ་འོང་། དེར་མ་ཟད་གཟུགས་མེད་ཐོབ་ན་མཉམ་གཞག་གི་ཚེ་སྣང་བ་འགགས་ནས་ཀྱང་འགྲོ་བ་འོང་སྟེ། ལྷག་ 14-6-5b མཐོང་གི་མཐུས་མིན་གྱི། ཞི་གནས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་དེ་ལྟར་སྣང་ཡང་ནང་གི་མྱོང་རིག་ལ་བྲོད་པ་འདོར་མི་ནུས་ཏེ། ལྟ་བ་ལ་མྱོང་བ་མ་ཐོན་པས་སོ། །སྔགས་ཀྱི་ལམ་མྱུར་བར་བྱེད་པ་ནི་ཞི་གནས་མྱུར་བ་དང་། ཞི་གནས་སྟོབས་ལྡན་བསྒྲུབ་ལུགས་མཚན་ཉིད་ན་མེད་པ་རྣམས་ཡོད་ལ། ཞི་གནས་ཅི་ཙམ་སྟོབས་ཆེ་བ་བཞིན་ལྟ་བ་ལ་མྱོང་བ་སྟོབས་ལྡན་འགྲུབ་པ་ཡོད་པས་མྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པའི་གནད་གསུམ་གོང་དུ་བསྟན་པ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས། སྔགས་ཀྱི་ཐབས་ལམ་གྱི་གདམས་ངག་གནད་ཀྱང་ཡོད་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཟླ་གྲགས་འདྲ་བ་སྟེ། མཚན་ཉིད་ཐེག་པ་རྐྱང་པའི་གདུལ་བྱ་ལས་མྱུར་བ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཀྱི། མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལམ་གྱི་གནད་མེད་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གདུལ་བྱ་དེ། མཚན་ཉིད་ཀྱི་གདུལ་བྱ་ལས་དམན་ཏེ། དེས་ལམ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སངས་མི་རྒྱ་ལ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱ་བས་མཆོག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མཚན་ཉིད་མཆོག་དང་། སྔགས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་དབང་དུ་སོང་དྲགས་ནས་རྒྱུད་མ་དག་པའི་གདུལ་བྱ་ལ་མངོན་མཐོའི་རྒྱུ་ཙམ་གྱི་ཐབས་ཞི་གནས་སོགས་བསྟན་པ་དམན་པ་ཡིན་གསུང་
【現代漢語翻譯】 那麼，他（指持某種觀點的人） 由於一開始就承認了他所希望的錯誤觀點，最終看到了對其願望的損害；並且表明，他所堅持的自宗觀點也與此類似，由於自己的需要而承認了它，因此兩者是相同的。這僅僅是放棄其他觀點而承認，不能說是必須承認。對於前兩種觀點，在他沒有看到錯誤之前，都必須按照自己的意願去做。像這樣，通過分析和禪修來體驗到人無我（梵文：Pudgalanairātmya，人無我），然後練習各種法無我（梵文：Dharmanairātmya，法無我）的所緣。即使在密宗的圓滿次第中，如果沒有這種見地的體驗，即使有見地的理解，也無法入道。生起樂、明、無分別的極好體驗后，聲音和分別唸完全停止，或者即使生起，也因為力量不足而無法從一到二地連線，感覺目標消失了。一切外境顯現如幻，但由於聲音和分別唸的力量強大，被止觀的力量所阻礙，出現類似目標消失的情況，但由於沒有超越二取分別，因此無法摧毀它。即使獲得四禪也可能出現這種情況。當五境的顯現全部平等安住時，會出現如霧般的景象。不僅如此，如果獲得無色定，在入定的時候，顯現也會消失，但這並不是勝觀（梵文：Vipaśyanā，毗婆舍那）的力量，而是止觀（梵文：Śamatha，奢摩他）的力量。即使外境如此顯現，也無法放棄內在的體驗和覺知，因為沒有從見地上生起體驗。 密宗能夠快速成就的原因在於止觀的快速，以及修習強大止觀的方法在名相宗中沒有。止觀的力量越強大，見地上的體驗就越容易成就，因此才能快速成就。因此，也應該瞭解上面所說的名相宗三個要點。密宗的方便道訣竅，如龍樹（梵文：Nāgārjuna，那伽ार्जुन）、月稱（梵文：Candrakīrti，旃陀羅किर्ति）等，比名相宗單純的所化更快，並且更加殊勝。但是，如果沒有名相宗道路要點的密宗非共同所化，就比名相宗的所化更差，因為他們無法依靠那條道路成佛，而名相宗可以成佛，因此名相宗是殊勝的。像這樣，如果從非共同道的角度來看，名相宗是殊勝的；而密宗如果過度受到煩惱的影響，對於相續不清凈的所化，僅僅是爲了增上生的方便，所教授的止觀等方法是低劣的。
【English Translation】 So, he (referring to someone holding a certain view) Because he initially admitted the wrong view he desired, he eventually saw the harm to his wishes; and it is shown that his own established system is similar to this, and he admitted it because of his own needs, so the two are the same. This is merely admitting by abandoning other views, and it cannot be said that it must be admitted. For the first two views, until he sees the fault, he must act according to his own wishes. In this way, experiencing the selflessness of the person (Sanskrit: Pudgalanairātmya, 人無我) through analysis and meditation, and then practicing various objects of the selflessness of phenomena (Sanskrit: Dharmanairātmya, 法無我). Even in the completion stages of mantra, without this experience of the view, even if there is an understanding of the view, it will not lead to the path. After the supreme experience of bliss, clarity, and non-conceptuality arises, the sounds and conceptual thoughts completely cease, or even if they arise, they cannot be connected from one to two because of the lack of strength, and it feels like the target has disappeared. All external appearances appear like illusions, but because the power of sounds and conceptual thoughts is strong, it is obstructed by the power of calm abiding, and it seems like a target has disappeared, but because it has not transcended the dualistic concept, it cannot be destroyed. Even if one attains the four dhyanas, this may occur. When the appearances of the five objects are all equally placed, a misty appearance will occur. Moreover, if one attains the formless attainments, the appearance will cease during the time of equipoise, but this is not due to the power of insight (Sanskrit: Vipaśyanā, 毗婆舍那), but due to the power of calm abiding (Sanskrit: Śamatha, 奢摩他). Even if the objects appear in this way, one cannot abandon the inner experience and awareness, because the experience has not arisen from the view. The reason why mantra is quick to accomplish is because of the quickness of calm abiding, and the methods for cultivating powerful calm abiding are not found in the characteristics. The more powerful the calm abiding, the more powerful the experience of the view will be accomplished, so it is quick. Therefore, one should also understand the three key points of the characteristic vehicle mentioned above. The key points of the expedient path of mantra, such as Nāgārjuna (梵文：Nāgārjuna，那伽ार्जुन) and Candrakīrti (梵文：Candrakīrti，旃陀羅किर्ति), are faster and more excellent than the mere trainees of the characteristic vehicle. However, the uncommon trainees of mantra without the key points of the characteristic path are inferior to the trainees of the characteristic vehicle, because they cannot attain Buddhahood by relying on that path, while the characteristic vehicle can attain Buddhahood, so the characteristic vehicle is superior. In this way, if viewed from the perspective of the uncommon path, the characteristic vehicle is superior; while mantra, if excessively influenced by afflictions, the methods such as calm abiding taught to trainees with impure continuums as mere means for higher rebirth are inferior.
། འདི་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་དགག་སྒྲུབ་དཔག་མེད་བྱས་ནས་ཞུ་གཏུགས་བྱས་པ་དུ་མ་ཡོད་ཀྱང་བྲིར་མ་ལང་། དགེ་འོ། རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ཙོང་ཁ་པ་བློ་བཟང་གྲགས་པ་ལ་རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་གདམས་པ་ལས། འགག་བསྡུས་ཐོར་བུ་བ་མདོར་བསྡུས་ནས་ཉིད་ཀྱི་བླ་མ་ཁྱད་ 14-6-6a པར་བཀའ་དྲིན་ཆེ་བ་རེད་མདའ་བ་ལ་ཤོག་དྲིལ་དུ་ཕུལ་བའོ། །འདི་ཅི་རིགས་ཀྱི་ཐུགས་ཡུལ་དུ་མི་མཚམ་པས་སྦ་བར་བྱའོ།། །།བཀྲིས།།
【現代漢語翻譯】 對於所有這些，雖然已經進行了無數的辯論和申訴，但無法全部寫下來。善哉！宗喀巴·洛桑扎巴（Tsongkhapa Losang Zhagpa）（宗喀巴·洛桑扎巴，藏傳佛教格魯派創始人）從至尊文殊菩薩（Jetsun Jampelyang）（至尊文殊菩薩，智慧的象徵）的教誨中，將零散的要點總結歸納，並以書面形式獻給了自己特別恩重的上師仁達瓦（Rendawa）（仁達瓦，宗喀巴的上師之一）。 由於這在某種程度上不適合您的心意，所以應該保密。吉祥！
【English Translation】 For all of these, although countless debates and appeals have been made, they are too numerous to write down. Excellent! From the teachings of Jetsun Jampelyang (Jetsun Jampelyang, a manifestation of wisdom) to Tsongkhapa Losang Zhagpa (Tsongkhapa Losang Zhagpa, the founder of the Gelug school of Tibetan Buddhism), the scattered key points were summarized and presented in writing to his own exceptionally kind teacher, Rendawa (Rendawa, one of Tsongkhapa's teachers). Since this is somewhat unsuitable for your mind, it should be kept secret. Auspiciousness!