zkb1506_中觀見引導文.g2.0f
宗喀巴大師教言集JTs164དབུ་མ་ལྟ་བའི་ཁྲིད་ཡིག་བཞུགས་སོ།། 15-6-1a ༄༅། །དབུ་མ་ལྟ་བའི་ཁྲིད་ཡིག་བཞུགས་སོ།། ༄། །སྔོན་འགྲོ། ༄༅།། དབུ་མ་ལྟ་བའི་ཁྲིད་ཡིག་བཞུགས་སོ།། 15-6-1b ན་མོ་གུ་རུ་ཨཱརྱ་མཉྫུ་ཤྲི་ཡི། རྟེན་འབྲེལ་སྣ་ཚོགས་ལ་བརྟེན་ནས། །གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་སྟོན་བྱ་སྟེ། །སྐྱབས་སོང་ཚོགས་བསགས་སྒྲིབ་པ་སྦྱངས། །རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་འབྱུང་ལུགས་ལྡོག་སྒོམ། །སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། །ཟབ་མོ་གདམས་པ་བདག་གིས་ནི། །སྐལ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པ་པོས། །སྣང་སྟོང་འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །རྟེན་འབྲེལ་གང་ཡང་རང་བཞིན་མེད། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་བཞག །ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཕུང་པོའི་ཚོགས། །གང་ཡང་བདག་ཏུ་མ་གྲུབ་ལ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་བདག་མེད་པས། །བདག་མེད་དོན་འདི་ཤེས་པར་བྱ། །ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་། །འབྱུང་བ་འབྱུང་འགྱུར་དགེ་མི་དགེ། སྣང་སྟོང་འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །རྟེན་འབྲེལ་གང་ཡང་རང་བཞིན་མེད། །སྐྱེ་འགག་གནས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་། །ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་བརྗོད་ལས་འདས། །སྤྲོས་བྲལ་དབྱེར་མེད་ཟབ་ཞི་འདི། །གང་གིས་ཤེས་པས་མྱ་ངན་འདའ། །སྲིད་ཞི་མཉམ་ཀྱི་ལྟ་བའི་ཁྲིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་དགེའོ།། །།བླ་མ་དང་རྗེ་བཙུན་མགོན་པོ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །འདིར་སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བའི་འཁྲིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་དོན་གསུམ་སྟེ། སྔོན་འགྲོ་དང་། དངོས་གཞི་དང་། རྗེས་ལ་ངོ་སྤྲད་པའོ། །དེ་ཡང་། རྟེན་འབྲེལ་སྣ་ཚོགས་ལ་བརྟེན་ནས། །གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་སྟོན་བྱ་སྟེ། །ཞེས་གསུངས་པ་ 15-6-2a ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མདོར་བསྟན་པའོ། །དེ་ནས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོ་སྔོན་འགྲོ་གསུངས་པ་ནི། སྐྱབས་སོང་ཚོགས་བསགས་སྒྲིབ་པ་སྦྱངས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་བྱིན་རླབས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པ་དང་། ཚོགས་བསོག་པར་བྱེད་པ་མཎྜལ་གྱི་ཁྲིད་དང་། སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བར་བྱེད་པྶ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་སྒོམ་བཟླས་བྱ་བ་སྟེ། ཕལ་ཆེར་གཞན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ༄། །དངོས་གཞི། གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ལ་གཉིས་ལས་ཙམ་པོ་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་ནོ། ། ༈ དངོས་གཞི་ཙམ་པོ། དང་པོ་ནི། རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་འབྱུང་ལུགས་བཟློག་སྒོམ་ཞེས་གསུངས་ལས་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་མ་རིག་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ། རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་འབྱུང་དང་ལུགས་བཟློག་བསྒོམ་པ་དང་། ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པ་ལ་བདག་ལྟ་ངར་འཛིན་སྤངས་ནས། གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་རྟོགས་དགོས་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ། རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་འབྱུང་བསྒོམ་པ་དང་། ལུགས་བཟློག་སྒོམ་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལུགས་འབྱུང་བསྒོམ་པ་ནི། མ་ར
【現代漢語翻譯】 宗喀巴大師教言集JTs164 中觀見修習指導 15-6-1a ༄༅། །中觀見修習指導 ༄། །前行 ༄༅།། 中觀見修習指導 15-6-1b 頂禮上師聖妙吉祥！ 憑藉種種緣起，如實顯現實相，皈依、積累資糧、凈除業障。修習緣起順逆之理。身語意之自性，甚深口訣我今傳授，有緣成就菩提者。顯現空性輪涅一切法，緣起性空無自性。於三摩地中安住。身語意三門蘊聚，皆無自性成立，除此以外無有我，應知此無我之義。蘊、界、處，以及地水火風，善與非善，顯現空性輪涅一切法，緣起性空無自性。遠離生滅住，超離有無、是與非。離戲、無別、深寂此理，誰能證悟即能解脫。輪迴寂滅平等見之修習指導吉祥圓滿。頂禮上師和至尊怙主文殊菩薩！此處宣講輪迴寂滅平等性的見解指導，內容分為三個部分：前行、正行和后攝。 也就是，『憑藉種種緣起，如實顯現實相』，這是對所有內容的概括性提示。接下來將依次進行闡述。首先是前行部分，即『皈依、積累資糧、凈除業障』。爲了使加持融入，需要修習上師瑜伽；爲了積累資糧，需要修習曼荼羅的供養；爲了凈除業障，需要修習百字明的唸誦。這些內容大多在其他地方已經有所瞭解。 ༄། །正行 第二是正行，分為一般和特殊兩種。 ༈ 一般正行 首先是『修習緣起順逆之理』。爲了從輪迴中獲得解脫，並且爲了認識到一切過患的根源是無明，需要修習緣起的順行和逆行。爲了獲得解脫和一切智智，必須捨棄我見和我執，並且爲了證悟實相之義，需要修習緣起的順行。修習緣起順行和逆行，首先是修習緣起順行：無明……
【English Translation】 Collected Teachings of Je Tsongkhapa JTs164: A Guide to the Madhyamaka View 15-6-1a ༄༅། །A Guide to the Madhyamaka View ༄། །Preliminary Practices ༄༅།། A Guide to the Madhyamaka View 15-6-1b Namo Guru Arya Manjushri! Through reliance on various interdependent origination, may I show the nature of reality as it is. Take refuge, accumulate merit, purify obscurations. Meditate on the arising and ceasing of interdependent origination. The nature of body, speech, and mind, and the profound instructions, I will now impart to fortunate practitioners of enlightenment. All phenomena of samsara and nirvana, appearance and emptiness, are dependently originated and without inherent existence. Abide in samadhi. The aggregates of body, speech, and mind, are not inherently existent as self. Other than that, there is no self. Understand the meaning of selflessness. Aggregates, elements, sense bases, and the arising and changing of elements, virtuous and non-virtuous, all phenomena of samsara and nirvana, appearance and emptiness, are dependently originated and without inherent existence. Free from arising, ceasing, and abiding, beyond existence and non-existence, affirmation and negation. This freedom from elaboration, indivisible, profound and peaceful, whoever understands it attains nirvana. May the vajra words of the guide to the view of equality between samsara and nirvana be auspicious! Homage to the Guru and the venerable protector Manjushri! Here, I will explain the guide to the view of the equality of samsara and nirvana, which has three parts: preliminary practices, the main practice, and the concluding summary. That is, 'Through reliance on various interdependent origination, may I show the nature of reality as it is.' This is a summary of all the contents. Next, I will explain them in order. First, the preliminary practices are 'Take refuge, accumulate merit, purify obscurations.' To allow blessings to enter, practice Guru Yoga; to accumulate merit, practice the offering of the mandala; to purify obscurations, practice the recitation of the hundred-syllable mantra. Most of these are understood elsewhere. ༄། །Main Practice Second is the main practice, which is divided into general and specific. ༈ General Main Practice First is 'Meditate on the arising and ceasing of interdependent origination.' In order to be liberated from samsara, and in order to recognize that the root of all faults is ignorance, practice the arising and ceasing of interdependent origination. In order to attain liberation and omniscience, one must abandon the view of self and self-grasping, and in order to realize the meaning of reality, one needs to practice the arising of interdependent origination. Practicing the arising and ceasing of interdependent origination, first is practicing the arising of interdependent origination: ignorance...
ིག་པ་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལྔ་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ལ་གང་ཟག་དང་སེམས་ཅན་དུ་བཟུང་བ་སྟེ། དེ་ཡང་བདག་འཛིན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་ནི་རང་གིས་རང་ཉིད་ལ་བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་དང་། མི་གཙང་བ་ལ་གཙང་བར་དང་། 15-6-2b མི་བདེ་བ་ལ་བདེ་བར་བཟུང་བ་སྟེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞིའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་བརྟེན་ནས། འདི་ནི་བདག་གི་གཉེན་དང་བཤེས་དང་། གྲོགས་དང་ཉེ་འབྲེལ་རྣམས་ཡིན་ཏེ། བདག་ལ་ཕན་བཏགས་པ་དང་། བདག་གི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམས་ནས་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསྐྱེད་པའི་ལས་དཔག་མེད་གསོག་པར་བྱེད་དོ། །ཡང་འདི་ནི་བདག་གི་དགྲ་ཡིན་ནོ། །གནོད་བྱེད་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བསམས་ནས། ཞེ་སྡང་གིས་ཀུན་ནས་བསྐྱེད་པའི་ལས་དཔག་མེད་གསོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་དང་རང་གི་ཕྱོགས་སུ་མངོན་པར་རློམ་སྟེ་བཟུང་བ་རྣམས་ལ་ནི། བདེ་སྐྱིད་དང་། སྙན་གྲགས་དང་། ལོངས་སྤྱོད་དང་། རྙེད་བཀུར་དང་། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཡོད་པར་བྱེད་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་། ཡང་རང་གི་དགྲ་དང་། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མངོན་པར་བཟུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མི་སྙན་པ་དང་། གྲགས་པ་ངན་པ་དང་། དབུལ་ཞིང་འཕོངས་པ་དང་། ཚེ་ཐུང་བ་དང་། ནང་མང་བ་དར། བཀྲ་མི་ཤིས་པ་དང་། ཉེས་པའི་ཚོགས་འབའ་ཞིག་འོང་བར་དོགས་པའི་ཞེ་སྡང་དང་། དེ་ལྟར་ཆགས་སྡང་གཉིས་ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་ནས། འཁྲུག་པ་དང་། འཐབ་རྩོད་དང་། བརྣབ་སེམས་དང་། གནོད་སེམས་དང་། ལོག་ལྟ་དང་། སྲོག་གཅོད་པ་དང་། མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་དང་། འདོད་པས་ལོག་པར་གཡེམ་པ་དང་། ངག་འཁྱལ་བ་དང་།ཚིག་རྩུབ་པ་དང་། ཕྲ་མ་དང་། རྫུན་དང་། གཞན་ཡང་ཕྲག་དོག་དང་། འགྲན་སེམས་དང་། བརྙས་ཆོས་དང་། ང་རྒྱལ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་དུ་བྱུང་ནས། སྡིག་པའི་ཚོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསགས་ནས། ངན་སོང་འཁོར་བ་ 15-6-3a མཐའ་མེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བཟོད་གླགས་མེད་པར་མྱོང་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་འབྱུང་བ་འདི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའོ། །འདུ་བྱེད་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བའོ། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མིང་དང་གཟུགས་ཏེ། མིང་ནི་བཞི་སྟེ། ཚོར་བ། འདུ་ཤེས། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །གཟུགས་ནི་ཕ་མའི་ཁུ་ཁྲག་འདྲེས་ནས་ནུར་ནུར་པོ་ལ་སོགས་པ་རིམ་བཞིན་འབྱུང་བ་རྣམས་སོ། །མིང་དང་གཟུགས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་འབྱུང་བ་སྟེ། དབང་པོ་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། ཡུལ་གསུམ་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རེག་པ་འབྱུང་བའོ། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་གསུམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་པའི་ཚོར་བ་འབྱུང་བའོ། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་བ་ཡིན་ན་མི་འབྲ
【現代漢語翻譯】 執著于『我』，是基於五蘊（梵文：pañca-skandha，五種聚合的要素）的集合而產生的，將之視為個體和有情眾生。這是因為受我執的影響，眾生將本無我的事物執著為我，將不凈執著為凈， 將不安樂執著為安樂，這是基於四顛倒（梵文：viparyāsa，與實相相違背的四種顛倒認知）的顛倒認知。因此，他們認為『這些是我的親戚、朋友、夥伴和近親，他們幫助過我，是我的同盟』，從而積累了由貪慾驅動的無量業。此外，他們認為『這些是我的敵人，是傷害者和對立者』，從而積累了由嗔恨驅動的無量業。同樣，對於那些被認為是自己人和自己一方的人，他們渴望擁有幸福、名聲、財富、榮譽和一切圓滿；而對於那些被認為是自己的敵人和對立面的人，他們則因害怕遭受惡名、壞名聲、貧窮、短壽、多病、不吉利和各種罪過而產生嗔恨。因此，在貪嗔二者的影響下，爭吵、鬥爭、嫉妒、害心、邪見、殺生、偷盜、邪淫、妄語、惡語、離間語、謊言，以及嫉妒、競爭、蔑視、傲慢和各種煩惱如河流般涌現，積累了無量罪業，導致在惡道輪迴中遭受無盡的痛苦。這種造作（梵文：saṃskāra，形成或心理印記）的集合，是導致無法忍受的痛苦的根源，而這完全是基於我執產生的。基於這種造作，產生意識（梵文：vijñāna，辨識作用）。基於意識，產生名色（梵文：nāma-rūpa，心理和生理現象），名是指四種蘊：感受（梵文：vedanā），認知（梵文：saṃjñā），造作和意識。色是指父母精血混合后逐漸形成的胚胎等。基於名色，產生諸入（梵文：ṣaḍāyatana，六種感官領域），即根、識和境三者聚合產生觸（梵文：sparśa，感官印象）。基於觸，產生感受（梵文：vedanā，體驗），即體驗苦、樂、舍受（不苦不樂）。基於感受，如果體驗到快樂，就 不願分離。
【English Translation】 Grasping at 'I' arises based on the aggregation of the five skandhas (Sanskrit: pañca-skandha, the five aggregates), taking it as an individual and sentient beings. This is because, influenced by the clinging to self, sentient beings grasp at what is without self as self, grasp at the impure as pure, and grasp at what is not happiness as happiness, based on the perverted cognitions of the four viparyāsas (Sanskrit: viparyāsa, the four inverted perceptions that contradict reality). Therefore, they think, 'These are my relatives, friends, companions, and close ones; they have helped me and are my allies,' thereby accumulating immeasurable karma driven by attachment. Furthermore, they think, 'These are my enemies, harm-doers, and adversaries,' thereby accumulating immeasurable karma driven by hatred. Similarly, for those who are perceived as their own people and on their side, they desire to have happiness, fame, wealth, honor, and all perfections; while for those who are perceived as their enemies and adversaries, they generate hatred out of fear of suffering bad names, ill repute, poverty, short life, many diseases, inauspiciousness, and various faults. Thus, under the influence of both attachment and hatred, quarrels, fights, jealousy, harmful intent, wrong views, killing, stealing, sexual misconduct, idle talk, harsh words, divisive speech, lies, as well as envy, competition, contempt, arrogance, and various afflictions arise like a river, accumulating immeasurable sins, leading to the experience of unbearable suffering in endless cycles of lower realms. This collection of formations (Sanskrit: saṃskāra, formations or mental imprints), which is the root cause of unbearable suffering, arises entirely based on the clinging to self. Based on this formation, consciousness (Sanskrit: vijñāna, the act of discerning) arises. Based on consciousness, name and form (Sanskrit: nāma-rūpa, mental and physical phenomena) arise, where name refers to the four aggregates: feeling (Sanskrit: vedanā), perception (Sanskrit: saṃjñā), formation, and consciousness. Form refers to the gradual formation of the embryo, etc., from the mixture of parents' sperm and blood. Based on name and form, the six sense sources (Sanskrit: ṣaḍāyatana, the six sense fields) arise, that is, the aggregation of the root, consciousness, and object gives rise to contact (Sanskrit: sparśa, sensory impression). Based on contact, feeling (Sanskrit: vedanā, experience) arises, which is the experience of suffering, happiness, and equanimity (neither suffering nor happiness). Based on feeling, if happiness is experienced, one does not wish to be separated.
ལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་འདོད་ཀྱི་སྲེད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ན་དོར་བར་འདོད་པའི་སྲེད་པ་དང་། ལུང་མ་བསྟན་ཡིན་ན་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་པར་འདོད་པ་སྟེ་སྲེད་པ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡུལ་དངོས་སུ་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་དང་དུ་བླངས་པའི་ལེན་པ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ངན་སོང་དང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་བྱེད་པའི་སྲིད་པ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ངན་སོང་དང་སྐྱེ་བའི་ཚོགས་རྣམས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རྒ་ཤི་འབྱུང་སྟེ། རྒ་བ་ནི་ལུས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའོ། །ཤི་བ་ནི་ལུས་ཡོངས་སུ་དོར་བའོ། །ཡང་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་མ་རིག་པ་དང་། འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཚེ་འདིའི་མིང་དང་ 15-6-3b གཟུགས་ནས་སྲིད་པའི་བར་འབྱུང་ལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མའི་སྐྱེ་བ་དང་། རྒ་ཤི་འབྱུང་བའོ། །ཡང་ཚེ་འདིའི་མ་རིག་པ་དང་། འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། སྐྱེ་བ་ཕྱི་མའི་མིང་གཟུགས་ནས་སྲིད་པའི་བར་འབྱུང་བའོ། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དེའི་ཡང་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མའི་སྐྱེ་བ་དང་། རྒ་ཤི་འབྱུང་། དེ་བཞིན་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་ཐམས་ཅད་ལ་ཤེས། དེ་ལྟར་ན་རྟེན་འབྲེལ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་ཟོ་ཆུན་གྱི་རྒྱུན་ལྟར་རང་དབང་མེད་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་མེད་བཟོད་གླགས་མེད་པ་མྱོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ཐམས་ཅད་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་འབའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་བཟློག་བསྒོམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་ངན་སོང་དང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པས། ངན་སོང་དང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྤངས་པས་འགག་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྲིད་བདག་འཛིན་མ་སྤངས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་དུ་འབྱུང་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ཕྱིའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་དེ་ཡོད་ཀྱི་བར་དུ་ཆུ་བྲན་རྣམས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །འོ་ན་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེ་གང་གིས་སྤོང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྤངས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་མ་ཡིན་པའི་དགེ་བའི་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྤངས་པར་མི་ནུས་སམ་ཞེ་ན། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་པ་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་ཕྲག་དོག་སོགས་རེ་རེ་ 15-6-4a ཟུང་རེ་ཙམ་གནས་སྐབས་འགའ་ཞིག་དག་ཏུ་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་བྱེད་དེ། དེ་ཡང་ཐོས་བསམ་གྱི་ཡོན་ཏན་གྱིས་མཁས་པ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་དང་། བདག་ནི་མཁས་པ་ཆེན་པོའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ང་རྒྱལ་ཏེ། ཕྲག་དོག་དང་འགྲན་སེམས་དང་། བརྙས་ཆོས་དང་། གཞན་ལ་རྣམ་པ་
【現代漢語翻譯】 貪戀于體驗快樂，厭惡痛苦，對未下定論之事則希望保持中立，這就是貪慾的產生。 基於此，便會產生對實際體驗之境的接受與承擔。 基於此，便會產生導致墮入惡道和輪迴之苦的『有』（srid pa）。 基於此，便會產生惡道和轉生的各種聚合。 基於此，便會產生衰老和死亡。衰老是身體的完全成熟，死亡是身體的完全捨棄。 此外，基於前世的無明、行和識，今生的名色乃至『有』（srid pa）得以產生，進而導致來世的生和老死。 同樣，基於今生的無明、行和識，來世的名色乃至『有』（srid pa）得以產生，進而導致再次轉生后的生和老死。 同樣理解所有前世和來世。如此，十二緣起如水桶的循環般，無自主地使所有眾生體驗無盡且無法忍受的輪迴之苦。須知，這一切都僅僅依賴於對自我的執著。 第二，修習逆轉緣起之法：既然所有惡道和輪迴之苦的本質是對自我的執著，那麼所有惡道和輪迴之苦都將因捨棄自我執著而止息。 只要不捨棄自我執著，所有痛苦都將如河流般不斷涌現，因為痛苦的所有因和緣，即對自我的執著依然存在。例如，只要外在的大海存在，水流便會不斷涌現。 那麼，該如何捨棄自我執著呢？通過證悟無我的智慧便可捨棄。那麼，其他的善行無法捨棄自我執著嗎？ 它們或許能在一定程度上暫時平息貪慾、嗔恨、嫉妒等作為自我執著分支的煩惱，但也會因此產生驕慢，例如，因聽聞和思考的功德而成為大學者，便會因『我是大學者』的念頭而生起驕慢，進而產生嫉妒、競爭、輕蔑和對他人...
【English Translation】 Craving to experience happiness, craving to reject suffering, and craving to remain neutral towards what is undecided – this is the arising of craving. Based on this, there arises the acceptance and undertaking of actually experiencing the realm. Based on this, there arises 'becoming' (srid pa), which causes the suffering of falling into evil paths and samsara. Based on this, there arise all the aggregates of evil paths and rebirths. Based on this, there arise aging and death. Aging is the complete maturation of the body, and death is the complete abandonment of the body. Furthermore, based on the ignorance, action, and consciousness of the previous life, the name and form up to 'becoming' (srid pa) of this life arise, leading to birth and old age and death in the next life. Similarly, based on the ignorance, action, and consciousness of this life, the name and form up to 'becoming' (srid pa) of the next life arise, leading to birth and old age and death in that next rebirth. Understand all previous and future lives in the same way. Thus, the twelve links of dependent origination, like the cycle of a water bucket, involuntarily cause all sentient beings to experience endless and unbearable suffering of samsara. Know that all of this arises solely from clinging to a self. Second, meditating on the reversal of dependent origination: Since all the suffering of evil paths and samsara is by nature clinging to a self, all the suffering of evil paths and samsara will cease by abandoning clinging to a self. As long as clinging to a self is not abandoned, all suffering will arise like a stream of water, because the cause and condition of all suffering, which is clinging to a self, still exists. For example, as long as the great outer ocean exists, streams of water will continue to arise. Then, how can clinging to a self be abandoned? It can be abandoned by the wisdom that realizes selflessness. Then, can't other virtuous deeds abandon clinging to a self? They may temporarily pacify some of the afflictions that are branches of clinging to a self, such as greed, hatred, and jealousy, but they also give rise to pride. For example, having become a great scholar through the merit of hearing and thinking, one becomes proud with the thought 'I am a great scholar,' leading to jealousy, competition, contempt, and disparagement of others...
ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་ལ་སོགས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་མཁས་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་དང་། ཡང་འགའ་ཞིག་གི་དབེན་པའི་གནས་སུ་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུའི་ངོ་བོ་བསྒྲུབ་ཅིང་གནས་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཅུང་ཟད་དམ་ཆེན་པོ་ཡང་རུང་སྟེ། རང་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་། དེས་ཀུན་ཏུ་ང་རྒྱལ་ནས། གཞན་དབེན་པའི་གནས་སུ་གནས་པ་མ་ཡིན་པའི་མཁས་པ་དང་། བཙུན་པ་སོགས་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས་ལ་སྨོད་པ་དང་།ཕྲག་དོག་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་པ་བཏང་བ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་དང་། བཟོད་པ་སྒོམ་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་དང་། བསམ་གཏན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་དང་།གཞན་ཡང་དགེ་བའི་བྱ་བ་གང་བྱེད་ཀྱང་རུང་སྟེ། དེ་དག་གིས་ཉོན་མོངས་པ་འབའ་ཞིག་གི་གཉེན་པོ་བྱེད་ཅིང་། གནས་སྐབས་ཀྱི་བདེ་འབྲས་འགའ་ཞིག་འབྱུང་བར་བྱེད་ཀྱང་། གཏན་གྱི་བདེ་བ་ཐར་པ་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དང་། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མ་གཏོགས་པའི་དགེ་བའི་བྱ་བ་གཞན་གྱིས་བདག་འཛིན་སྤོང་བར་མི་ནུས་ 15-6-4b ལ། ཇི་སྲིད་བདག་འཛིན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས། ངར་འཛིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་ནི་ངན་སོང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་གྲོལ་བའི་གནས་སྐབས་མེད་དེ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོ་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་དེ། །དེ་ལས་ཡང་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། དང་པོར་ང་ཞེས་བདག་ལ་མངོན་ཞེན་ཅིང་། །བདག་གིས་འདི་ཞེས་དངོས་ལ་ཆགས་སྐྱེད་པ། །ཟོ་ཆུན་འཕྱིན་ལྟར་རང་དབང་མེད་པ་ཡིས། །འགྲོ་ལ་སྙིང་རྗེར་གྱུར་གང་དེ་ལ་འདུད། །ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས། ལུས་དང་། སྲོག་དང་། རྙེད་པ་དང་། བཀུར་སྟི་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་། ཐ་ན་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ཙམ་ལ་མི་ཆགས་པར་ལུས་དང་མགོ་ལ་མེ་ཤོར་བ་བཟློག་པ་བཞིན་གྱི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་དང་། དཀའ་སྤྱད་དཔག་མེད་མཛད་དེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མཚན་ལྡན་གྱི་བླ་མ་བསྟེན་ཏེ། གདམས་པ་ཟབ་མོ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དང་། ཕུང་པོ་ལྔ་དང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་དང་། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་འགོག་པར་བྱའོ། །དེ་འགགས་པས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་འགག་གོ། དེ་འགགས་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་རྣམས་འགག་གོ། དེ་འགགས་པས་མིང་དང་གཟུགས་རྣམས་འགག་གོ། དེ་འགགས་པས་སྐྱེ་མཆེད་འགག་གོ། དེ་འགགས་པས་རེག་པ་དང་། དེ་འགགས་པས་ཚོར་བ་དང་། དེ་འགགས་པས་སྲེད་པ་དང་། དེ་འགགས་པས་ལེན་པ་དང་། དེ་འགགས་པས་སྲིད་པ་དང་། དེ་འ
【現代漢語翻譯】 在任何情況下，傲慢等煩惱都源於對智者功德的依賴。有些人隱居在寂靜的地方，修習止觀，獲得或大或小的功德，然後生起我慢，誹謗那些不住在寂靜處的智者和僧侶等聖人，並生起嫉妒等煩惱。同樣，無論是佈施、持戒、忍辱、精進、禪定，還是其他任何善行，這些行為僅僅是對治煩惱，帶來一些暫時的安樂果報，但不能獲得究竟的安樂解脫和一切智智，也不能斷除一切障礙，因為它們缺乏證悟無我的智慧。因此，除了證悟無我的智慧之外，其他的善行都不能斷除我執。 如果還執著於五蘊，只要有我執，就無法從惡趣輪迴的痛苦中解脫出來。正如聖者龍樹所說：『只要有對五蘊的執著，就有我執；只要有我執，就會造業；由業又會導致輪迴。』月稱論師也說：『最初執著于『我』，然後對『我的』事物產生貪戀，就像水桶上下汲水一樣身不由己。我向那位對眾生生起慈悲心的人頂禮。』 因此，瑜伽士們不應貪戀身體、生命、財富、恭敬、偈頌，甚至飲食，應像撲滅頭上之火一樣精進，歷經無數苦行，依止具足大乘法相的上師，修習甚深口訣，證悟五蘊的空性，斷除我執。我執斷滅，行蘊也隨之斷滅；行蘊斷滅，識蘊也隨之斷滅；識蘊斷滅，名色也隨之斷滅；名色斷滅，六入也隨之斷滅；六入斷滅，觸也隨之斷滅；觸斷滅，受也隨之斷滅；受斷滅，愛也隨之斷滅；愛斷滅，取也隨之斷滅；取斷滅，有也隨之斷滅；有斷滅……
【English Translation】 In all circumstances, afflictions such as arrogance arise from reliance on the qualities of the wise. Some, dwelling in secluded places, cultivate the essence of tranquility and abide there, gaining qualities, whether small or great. They then become arrogant and denigrate wise individuals and virtuous monks who do not dwell in secluded places, generating afflictions such as jealousy. Similarly, whether one engages in giving, upholding moral discipline, practicing patience, exerting effort, engaging in meditative concentration, or any other virtuous activity, these actions merely serve as antidotes to afflictions and bring about some temporary happiness. However, they do not lead to ultimate happiness, liberation, or the attainment of omniscience, nor do they eliminate all obscurations, because they lack the wisdom that realizes selflessness. Therefore, other than the wisdom that realizes selflessness, other virtuous actions cannot abandon self-grasping. As long as one clings to the aggregates, as long as there is self-grasping, there is no possibility of liberation from the suffering of bad rebirths in samsara. As the noble Nāgārjuna (龍樹，Nāgārjuna, नागाअर्जुन，Nāgārjuna，龍樹) said: 'As long as there is clinging to the aggregates, there is self-grasping. If there is self-grasping, there is also karma. From that, there will be rebirth.' And as the venerable Candrakīrti (月稱，Candrakīrti, चन्द्रकीर्ति，Candrakīrti，月稱) said: 'Initially, there is attachment to 'I' (藏文：ང་，梵文天城體：अहम्，梵文羅馬擬音：aham，漢語字面意思：我), then attachment to things as 'mine.' Like a water bucket going up and down, one is without freedom. I prostrate to the one who has compassion for beings.' Therefore, yogis should not be attached to body, life, wealth, respect, verses, or even mere food and drink. They should exert great effort like extinguishing a fire on their head, engage in immeasurable austerities, rely on a qualified Mahāyāna (大乘，Mahāyāna, महायान，Mahāyāna，大乘) guru, practice profound instructions, realize the emptiness of the five aggregates, and prevent self-grasping. When that ceases, the aggregates of formations cease. When that ceases, the aggregates of consciousness cease. When that ceases, name and form cease. When that ceases, the sense bases cease. When that ceases, contact ceases. When that ceases, feeling ceases. When that ceases, craving ceases. When that ceases, grasping ceases. When that ceases, existence ceases...
གགས་པས་སྐྱེ་བ་དང་། དེ་ 15-6-5a འགགས་པས་རྒ་ཤི་འགགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལས་འབྱུང་ལ། ཕན་བདེའི་འབྱུང་གནས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ལས་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་འབྱུང་ལུགས་བཟློག་བསྒོམས། །ཞེས་གསུངས་པ་བསྟན་པའོ། ། ༈ དངོས་གཞི་ཁྱད་པར་ཅན། གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་གཉིས་ལས། ཐོག་མར་བསླབ་བྱ་བསྟན་པ་དང་། ཉམས་ལེན་གྱི་རིམ་པ་བསྟན་པའོ། ། ༈ ཐོག་མར་བསླབ་བྱ་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི་གནས་ཁང་གི་འོག་རང་ལ་ཡང་རྨུགས་པ་ཤས་ཆེ་བ་དང་། སྟེང་རང་དུ་ཡང་རྒོད་པ་ཤས་ཆེ་བ་སྤངས་ཤིང་། བླ་གབ་ཡོད་པ་དྲོ་གྲང་རན་པ་བར་ཁང་ལྟ་བུ་ལ་བྱའོ། །བཟའ་བཏུང་ཡང་མང་ཉུང་ལ་སོགས་རན་པར་བྱའོ། །གྲོགས་ངན་སོགས་དགེ་སྦྱོར་གྱི་འགལ་རྐྱེན་ཐམས་ཅད་སྤང་། བཟས་གོས་སོགས་མཐུན་རྐྱེན་ཐམས་ཅད་གྲབས་སུ་ཆུད་པར་བྱས་ལ། སྒྲུབ་པ་ལ་གནས་པ་དང་སེམས་ཅན་ལ་འཐེན་འཐགས་དང་། གཞན་བྱ་བ་གང་ཡང་སྒྲུབ་མི་དགོས་པར་དགེ་སྦྱོར་ཁོ་ན་ལ་གནས་པས་ཆོག་པར་བྱའོ། ། ༈ ཉམས་ལེན་གྱི་རིམ་པ་བསྟན་པ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ལས། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་བསྟན་པའོ། ། ༈ ཞི་གནས་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། །ཟབ་མོའི་གདམས་པ་བདག་གིས་ནི། །སྐལ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པ་བོས། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་བཞག །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་སྟེ། འདི་ལ་གཉིས་ཏེ། ཞི་གནས་ཀྱི་ངོ་བོ་བསྟན་པ་དང་། རྗེས་ལ་ཉམས་སྣང་ངོ་སྤྲད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྐུའི་རང་བཞིན་དང་། གསུང་གི་རང་བཞིན་ 15-6-5b དང་། ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་ཉམས་ལེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཆོས་གསུམ་སྟེ། རང་གི་ལུས་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་རུ་སྒོམ་པ་དང་། གནས་གསུམ་གང་རུང་དུ་བླ་མ་སྒོམ་པ་དང་། བྱམས་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམས་ཏེ། ནམ་མཁའི་མཐའ་དང་མཉམ་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་ངེས་པར་བདག་གིས་བྱའོ། །དེའི་ཆེད་དུ་བདག་གིས་ལམ་ཟབ་མོའི་གདམས་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཉམས་སུ་ལེན་པར་བྱའོ། །བསམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་མོ། །སྐུའི་རང་བཞིན་ལ་གསུམ། རིགས་ལྔའི་རང་བཞིན་དང་། རིགས་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་དང་། རིགས་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་རང་ཉིད་འཇམ་དཔལ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ། དེའི་སྤྱི་བོར་བླ་མའི་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དཀར་པོ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་གདན་ལ་ཨོཾ་དཀར་པོ། རང་གི་སྨིན་མཚམས་ཀྱི་ཐད་ཀའི་ནམ་མཁར་ཟླ་བའི་གདན་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་སྔོན་པོ་མཐོ་གང་བའམ། མཚོན་གང་ཙམ་བསྒོམས་ཏེ། གསུམ་གའང་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉི
【現代漢語翻譯】 生滅導致生死，生滅止息則老死止息。因此，一切痛苦的根源都來自於對自我的執著，而一切利益和快樂的來源都來自於證悟無我的智慧。應當明白這一點。 這些內容闡述了『修習緣起順逆之理』的含義。 正行之差別 第二，正行之差別分為兩部分：首先是講授應學之處，然後是講授修習的次第。 首先講授應學之處 首先，住所應避免陰暗潮濕或過於空曠喧囂，最好是冬暖夏涼、有遮蔽的房間。飲食也應適量。遠離惡友等一切修行的違緣，準備好衣食等一切順緣。安住于修行，不為眾生瑣事牽絆，不做任何其他事情，只專注于修行即可。 講授修習的次第 第二部分分為兩部分：講授寂止和勝觀。 講授寂止 首先，『身語意之自性，甚深之口訣我，為具緣菩提修，等持之中安住。』 這分為兩部分：講授寂止的體性，以及之後對修習體驗的認識。第一部分分為三點：依靠身之自性、語之自性、意之自性來修習等持。首先，一切修習之前都有三種法：觀想自己的身體為本尊，在三處（額頭、喉嚨、心間）的任何一處觀想上師，修習慈悲心和菩提心，發願將如虛空般無邊無際的一切眾生安置於圓滿正等覺的果位。為此，我將修習如此甚深的口訣。修習發願菩提心。身之自性分為三種：依靠五部佛的自性、三部佛的自性、一部佛的自性來修習。首先，自己觀想為白色文殊菩薩，其頭頂觀想上師的自性白色毗盧遮那佛，其心間月輪上觀想白色嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城體：ओम्，梵文羅馬擬音：oṃ，漢語字面意思：嗡），在自己眉間前方的虛空中，觀想月輪上的藍色不動佛，高約一指或一拃。三者皆為一面二臂。
【English Translation】 Cessation leads to birth and death; the cessation of cessation leads to the cessation of aging and death. Therefore, all sources of suffering arise from clinging to self, and all sources of benefit and happiness come from the wisdom of realizing no-self. This should be understood. These explain the meaning of 'meditating on the arising and ceasing of dependent origination'. The Actual Distinct Practice Second, the actual distinct practice is divided into two parts: first, teaching what should be learned, and then teaching the order of practice. Teaching What Should Be Learned First First, the dwelling should avoid being too dark and damp or too spacious and noisy. It is best to have a room that is warm in winter and cool in summer, with shelter. Food and drink should also be moderate. Avoid all obstacles to virtuous practice, such as bad friends, and prepare all favorable conditions, such as food and clothing. Abide in practice, not entangled in the affairs of sentient beings, doing nothing else, but focusing solely on virtuous practice. Teaching the Order of Practice The second part is divided into two parts: teaching shamatha and vipassanā. Teaching Shamatha First, 'The nature of body, speech, and mind, the profound instructions, I, for the fortunate ones who practice bodhi, abide in samadhi.' This is divided into two parts: teaching the nature of shamatha, and then recognizing the experiences of practice. The first part is divided into three points: relying on the nature of body, the nature of speech, and the nature of mind to practice samadhi. First, before all practices, there are three dharmas: visualizing one's body as the deity, visualizing the guru in any of the three places (forehead, throat, heart), cultivating loving-kindness, compassion, and bodhicitta, vowing to place all sentient beings, as infinite as space, in the state of perfect and complete enlightenment. For this purpose, I will practice such profound instructions. Cultivate aspirational bodhicitta. The nature of body is divided into three types: relying on the nature of the five Buddha families, the nature of the three Buddha families, and the nature of one Buddha family to practice. First, visualize oneself as white Manjushri, on his crown visualize the nature of the guru, white Vairochana, in his heart visualize a white OM (藏文：ཨོཾ，梵文天城體：ओम्，梵文羅馬擬音：oṃ，漢語字面意思：嗡) on a moon disc, in the space in front of one's eyebrows, visualize a blue Akshobhya on a moon disc, about a finger or a span high. All three have one face and two arms.
ས་མཉམ་གཞག་གི་ཕྱག་རྒྱ་མཛད་པའི་མཐེབ་སྲིན་གྱི་བར་དུ་མེ་ཏོག་ཨུཏྤལ་འཛིན་ཅིང་སྙན་གྱི་ཐད་ཀར་ཁ་ཕྱེ་བའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་ཡོད་པ། ཞབས་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། དར་དང་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲས་པ། ཞི་བ། འཛུམ་པ། སྐུ་མདངས་གཟི་བརྗིད་དང་ལྡན་པ། སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་མེ་ལོང་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་ཞིག་སྒོམ་པ་དང་། རང་གི་སྣ་རྩེའི་ཐད་ 15-6-6a ཀྱིས་གཞི་ལ་ཐིག་ལེ་དཀར་པོ་སྲན་རྡོག་ཙམ་དེ་བས་ཅུང་ཟད་ཆེ་ཡང་རུང་ལ་བྲིས་པའམ་སྒོམ་པར་བྱས་ཏེ། རྐང་པ་གཉིས་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་དང་ལག་པ་གཉིས་མཉམ་གཞག་བྱས། སྒལ་ཚིགས་དྲང་པོར་བསྲང་།མིག་སྣ་རྩེར་གཏད། མགྲིན་པ་ཅུང་ཟད་བཀུག །ལྕེའི་རྩེ་མོ་རྐན་ལ་སྦྱར། དཔུང་པ་དྲང་པོར་བསྲངས་ནས་ལུས་ལ་སྦྱར། སེམས་འདས་མ་འོངས་ད་ལྟར་བ་དུས་གསུམ་གྱི་བྱ་བ་ལ་ལེགས་ཉེས་གང་གི་ཡང་རྟོག་པ་མེད་པར་མདུན་གྱི་ཡི་དམ་གྱི་སྨིན་མཚམས་སམ་ཐུགས་ཀ་གང་རུང་དང་། བླ་མའི་ཐུགས་ཀའི་ཨོཾ་དང་། སྣ་རྩེའི་ཐད་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ལ་དམིགས་པ་རེ་མོས་སུ་སྤོ་ལེན་བྱས་ལ་མཉམ་པར་བཞག་གོ། དེ་ཡང་རྐང་པ་ན་བ་མིག་ཚ་བ་མཆི་མ་འབབ་པ་སོགས་གང་བྱུང་ཡང་ལུས་གནས་མི་བཤིག །རེག་པ་ལ་སོགས་མི་བྱ་བར་དེ་ཀར་བཞག་པས་ཕན་ཡོང་། དམིགས་རྟེན་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་པ་ཡུན་རིང་བར་གཏད་ནས་གནས་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཆོད་པ་དཀའ་བས། དམིགས་རྟེན་གཅིག་ལ་ཡུན་རིང་ཡང་མ་ཎི་བརྒྱ་རྩ་བགྲང་བའི་ཚད་ལས་ལྷག་པར་གནས་པར་མི་བྱ། ཡུན་ཧ་ཅང་ཐུང་བ་ཡང་མི་བྱ་སྟེ། མ་ཎི་བདུན་ཙམ་བཅུ་ཙམ་བགྲང་བའི་ཚད་ཙམ་མཉམ་པར་བཞག་གོ། དེ་ནས་གཞན་རྣམས་སྔར་དང་ཁྱད་མེད་པ་ལ། མདུན་གྱི་ཡི་དམ་སྔོན་པོ་དེའི་ཚབ་ཏུ་ཡི་དམ་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་ལྗང་གུ་དང་དཀར་པོ་རྣམས་རེ་རེ་བཞིན་ལ་དམིགས་པ་རེ་རེ་སྟེ། དམིགས་སྐོར་ལྔ་བྱའོ། །དེ་ཡང་དམིགས་རྟེན་དེ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་རྣམས་འགགས་ 15-6-6b ནས་སེམས་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་འདོད་པ་ཡིན་པས། དམིགས་རྟེན་ལ་རྟོག་པ་མ་ཤོར་བ་དང་། གཞན་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་ཀྱང་འཕྲོ་རྦད་དེ་བཅད་ནས། སེམས་རྟོག་མེད་ཀྱི་ངང་ལ་མ་ཡེངས་པར་གནས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་རིགས་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་པ་ནི། གཞན་རྣམས་གོང་དང་འདྲ་བ་ལ། རང་ཡི་དམ་དཀར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། སྔོན་པོ་གསུམ་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དམིགས་པ་སྐོར་རེ་བྱས་ནས་མདུན་དུ་བསྒོམ་པའོ། །འདི་རྣམས་ལ་དམིགས་སྐོར་རེ་རེ་ལ་ཡུན་ཇི་ལྟར་ཐུང་ཡང་ཞག་ལྔ་ལྔ་ལས་ཐུང་བ་མི་བྱའོ། །གསུམ་པ་རིགས་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འམ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གང་རུང་ཞིག་མདུན་དུ་སྒོམ་པ་སྟེ་གཞན་རྣམས
【現代漢語翻譯】 觀想自身，結等印契，于中指間持妙蓮花，于耳際盛開，其上安有金剛杵和鈴。雙足結金剛跏趺坐，以絲綢和珍寶為飾，寂靜，微笑，身色光輝燦爛，觀想其如鏡中之像，顯現而無自性。于自身鼻尖正前方，觀想白色小點，如豆粒大小，或稍大亦可。雙足結金剛跏趺坐，雙手結等印契，脊柱正直，目光注視鼻尖，頸部微屈，舌尖抵上顎，雙臂伸直貼于身側。心不追憶過去，不迎未來，不滯現在，對三時之善惡不起分別念。專注前方本尊眉間或心間，或上師心間的「嗡」（藏文：ༀ，梵文天城體：ओम्，梵文羅馬擬音：oṃ，漢語字面意思：種子字），或鼻尖前方的白色小點，交替專注，保持 равновесие。即使腿腳痠痛，眼睛乾澀，流淚等，也不要改變姿勢，不要揉搓等，保持原樣，這樣反而有益。如果長時間專注於一個目標，很難生起證悟，所以對一個目標的專注時間，不要超過唸誦一百遍嘛呢（藏文：ༀ་མ་ཎི་པདྨེ་ཧཱུྃ，梵文天城體：ओम् मणि पद्मे हूँ，梵文羅馬擬音：oṃ maṇi padme hūṃ，漢語字面意思：嗡 瑪尼 貝美 吽）的量。但也不要太短，保持唸誦七遍或十遍嘛呢的量即可。然後，其他步驟與之前相同，沒有區別。將前方藍色本尊替換為黃色、紅色、綠色和白色本尊，依次專注，每次專注一個，共進行五次專注。通過對這些目標的專注，使能取與所取的分別念止息，從而安住于無分別唸的禪定之中。因此，不要對目標產生分別念，如果生起其他能取與所取的分別念，立即斷除，使心不散亂地安住于無分別唸的狀態。 第二種，依靠三族姓尊之自性。其他步驟與之前相同，依次觀想自身為白色、紅色和藍色本尊，每次觀想一輪，於前方觀想。每次觀想，即使時間再短，也不要少於五天。 第三種，依靠一族姓尊之自性修習禪定。於前方觀想金剛薩埵或金剛持，其他步驟與之前相同。
【English Translation】 Visualize yourself, making the mudra of equipoise, holding a utpala flower between your fingers, blooming directly at the ear, with a vajra and bell on top. Sitting in the vajra posture, adorned with silk and precious jewels, peaceful, smiling, with a radiant and glorious complexion, contemplate it as an image in a mirror, appearing but without inherent existence. Directly in front of your nose, visualize a white dot, about the size of a bean, or slightly larger. With both legs in the vajra posture and both hands in equipoise, straighten the spine, fix the eyes on the tip of the nose, slightly bend the neck, and touch the tip of the tongue to the palate. Extend the arms straight and attach them to the body. Without thinking about the good or bad of the past, future, or present, focus alternately on the space between the eyebrows or the heart of the deity in front, or the 'Om' (Tibetan: ༀ, Sanskrit Devanagari: ओम्, Sanskrit Romanization: oṃ, Chinese literal meaning: seed syllable) at the heart of the guru, or the dot directly in front of the nose, and remain in equipoise. Even if the legs ache, the eyes are dry, or tears flow, do not change the posture or rub, but leave it as it is, as it will be beneficial. It is difficult to achieve realization by focusing on one object for a long time, so do not remain focused on one object for longer than the time it takes to recite a hundred 'manis' (Tibetan: ༀ་མ་ཎི་པདྨེ་ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: ओम् मणि पद्मे हूँ, Sanskrit Romanization: oṃ maṇi padme hūṃ, Chinese literal meaning: Om Mani Padme Hum). But do not make it too short either, maintain equipoise for about the time it takes to recite seven or ten 'manis'. Then, the other steps are the same as before, without any difference. Replace the blue deity in front with yellow, red, green, and white deities, focusing on each one in turn, one at a time, for a total of five focuses. By relying on these objects of focus, the thoughts of grasping and being grasped cease, and one wishes to abide in the samadhi of non-thought. Therefore, do not generate thoughts about the object of focus, and if any other thoughts of grasping and being grasped arise, cut them off completely, and remain without distraction in the state of non-thought. Secondly, relying on the nature of the three family lords. The other steps are the same as before, visualizing yourself as white, red, and blue deities in sequence, visualizing one round at a time in front. For each round of visualization, do not make it shorter than five days, no matter how short it is. Thirdly, meditating on samadhi by relying on the nature of one family lord. Visualize Vajrasattva or Vajradhara in front, the other steps are the same as before.
་གོང་དང་འདྲའོ། །དེ་ལྟར་སྐུའི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་པ་ལ་དམིགས་པ་དགུའོ། །དེ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པའི་དུས་སུ། ཧ་ཅང་འཕྲོ་བ་ཤས་ཆེ་ནས་སེམས་མི་གནས་ན། རང་གི་སྤྱི་བོའི་བླ་མ་དེ་སྙིང་གར་སྒོམ། མདུན་གྱི་ཡི་དམ་དེ་སྙིང་གའི་ཐད་ཙམ་ལ་བསྒོམས་ནས་སྔར་བཞིན་སེམས་འཛིན་ནོ། །བསྒོམ་ལུགས་ཧ་ཅང་ཡང་ལུས་སེམས་བཅུར་དྲགས་ན་སྙིང་རླུང་ལ་སོགས་གེགས་འབྱུང་ཞིང་། སེམས་གནས་སུ་མི་འདོད་པས། ལུས་ཀྱི་ལུས་གནད་མ་འཕྱུགས་ཙམ་བྱས་ལ་གློད་ལ་བཞག །སེམས་ཀྱི་དམིགས་རྟེན་ལ་བརྟེན་ནས། རྟོག་པའི་འཕྲོ་འདུ་གང་བྱུང་གི་འཕྲོ་རྦད་དེ་བཅད་ནས། གློད་ངེས་པའི་ངང་ནས་རྟོག་མེད་ཀྱི་ངང་ལ་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་གཡོ་བ་མེད་པར་མ་ཡེངས་པར་མཉམ་པར་བཞག་གོ། ལུས་ངག་ 15-6-7a ཡིད་གསུམ་གྱིས་བྱ་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་རེས་གཅིག་ལ་སྤངས་ཏེ། གང་ལ་ཡང་རྟོག་དཔྱོད་རེ་དོགས་མི་བྱ། གལ་ཏེ་ལུས་ངག་གི་དགེ་སྦྱོར་གལ་ཆེན་ཡོད་ན། ཉི་མའི་གུང་དང་བཟའ་བཏུང་ཚར་མ་ཁད་ལ་བྱ་ཞིང་། དེ་ལྟར་མེད་ན་དེའི་དུས་སུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། འཆི་བ་མི་རྟག་པ་དང་། བྱམས་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆ་རེ་ཙམ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་སྒོམ་ཁོ་ན་བྱས་ལ་མཚན་མོ་ཡང་སྲོད་ཐོ་རངས་གཉིས་ལ་རིག་པ་གསལ་བས་སྒོམ་ཞིང་། ནམ་གུང་ལ་རྣལ་འབྱོར་གཞན་གྱིས་ཉལ་ཏེ་གཉིད་བཅག་པར་མི་བྱའོ། །གཉིས་པ་གསུང་གི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ནི། རང་ཡི་དམ་དམར་པོ་བླ་མ་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་དམར་པོ་མགྲིན་པར་བསྒོམ། ས་གཞིའི་ཐིག་ལེ་དེ་དམར་པོར་འགྱུར། མདུན་གྱི་ཡི་དམ་གྱི་ཚབ་ཏུ་ཡིག་འབྲུ་བསམ་པ་དང་། བླ་མའི་ཐུགས་ཀར་ཨོཾ་གྱི་ཚབ་ཏུ་ཨཱཿདམར་པོ་ཞིག་བསམ། གཞན་ཐམས་ཅད་གོང་དང་འདྲ། དེ་ལ་ཡང་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་ཟླ་བའི་གདན་ལ་ཨོ་ཨཱཿཧཱུཾ་གསུམ་ལ་དམིགས་སྐོར་གསུམ་དང་། ཨ་ཨཱ། ཨི་ཨཱི། ཨུ་ཨཱུ། རྀ་རཱྀ། ལཱྀ་ལཱྀ། ཨེ་ཨཻ། ཨོ་ཨཽ། ཨཾ་ཨཿ ཞེས་པའི་སྡེ་ཚན་བརྒྱད་ལ་དམིགས་སྐོར་བརྒྱད་དང་། ཀ་ཁ་ག་གྷ་ང་། ཙ་ཚ་ཛ་ཛྷ་ཉ། ཏ་ཐ་ད་དྷ་ན། ཊ་ཋ་ཌ་ཌྷ་ཎ། པ་ཕ་བ་བྷ་མ། ཡ་ར་ལ་ཝ། ཤ་ཥ་ས་ཧ་ཀྵ། ཡ་ར་ལ་ཝ་ཌ་ཌྷ། ཞེས་པའི་སྡེ་ཚན་བརྒྱད་ལ་དམིགས་སྐོར་བརྒྱད་དེ། དམིགས་སྐོར་བཅུ་དགུའོ། །ཤིན་ཏུ་བསྡུ་ན་ཡིག་འབྲུ་གསུམ་དམིགས་སྐོར་གཅིག །ཨཱ་ 15-6-7b ལི་དང་ཀཱ་ལི་གཉིས་ལ་དམིགས་སྐོར་རེ་རེ་སྟེ་དམིགས་སྐོར་གསུམ་མོ། །དེ་ལྟར་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་མདུན་གྱི་ཡི་གེ་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་མི་གཅིག་པ་བསྒོམས་ནས་སྤོ་ལེན་བྱས་ནས་བླ་མའི་ཐུགས་ཀའི་ཨཱ་དང་ཡི་གེ་རྣམས་སྔར་བཞིན་གནས་པ་ལ་སྤོ་ལེན་བྱས་ནས། བསྒོམས་པས་བདེ་ཉམས་དང་། སྟོང་ཉམས་དང་། གསལ་ཉམས་དང་། མཐོང་སྣང་དང་། ཐོས་སྣང་དང་། ཉམས་ཀ
ྱི་རྣམ་པ་གང་བྱུང་ཡང་། དགག་སྒྲུབ་དང་། མི་དགའ་བའི་བློ་དང་། དགའ་བློ་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་རང་སོར་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ། རྩ་བ་ཉམས་ལ། དངོས་སམ་རྨི་ལམ་མམ་ཉམས་སྣང་ལ་གཅན་གཟན་མ་རུངས་པ་རྣམས་དང་། མི་མ་ཡིན་གདུག་པ་ཅན་ཡོངས་ནས་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་བྱ་བ་གང་ཡང་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་འཆར་ཡང་ཉམས་ཡིན་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དཔག་མེད་བྱོན་ནས་ཆོས་སྟོན་པ་དང་། ལུང་བསྟན་སོགས་གང་བྱུང་ཡང་ཉམས་ཡིན། ལྷའི་བུ་དང་བུ་མོ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པ་འབུལ་བ་སོགས་གང་བྱུང་ཡང་ཉམས་ཡིན་པས་དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ཉམས་མ་ཡིན་པའི་རྟགས་དང་མཚན་མ་འདུག་ན། རྣམ་པ་གསུམ་རིགས་དབྱེའི་བརྡ་བསྟན་ནས་ཐག་བཅད་དེ་ཡི་དམ་ཡིན་ན་དངོས་གྲུབ་ཞུ། ཉམས་ཡིན་ན་རང་སོར་བསྐྱང་། མི་མ་ཡིན་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན་བརྟགས་ནས་བསྒྲུབ་པའི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བའི་རིགས་རྣམས་བསྟན་ཏེ། བར་ཆད་བྱེད་པའི་རིགས་རྣམས་བསྐྲད་པའི་ཐབས་བྱའོ། །མཐོང་སྣང་ཐོས་སྣང་དཔག་མེད་བྱུང་ན། མཐོང་སྣང་དང་པོ་གང་བྱུང་བ་དེ་ 15-6-8a ལ་དམིགས་རྟེན་བྱས་ནས། གཞན་གང་དུའང་བློ་མི་འཇུག་པར་དེ་ཀ་ལ་མཉམ་པར་བཞག །དེ་ནས་མཐོང་སྣང་དེ་ཡལ་ནས་སོང་ན་དེ་ནས་གང་བྱུང་བ་དེ་ལ་ཡང་མཉམ་པར་བཞག །དེ་ནས་ཡལ་སོང་ན་ཡང་གསར་དུ་བྱུང་བ་ལ་དམིགས་རྟེན་བྱས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཇི་སྲིད་མཐོང་སྣང་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་སྔར་བཞིན་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །ལུས་གནད་དང་ལྟ་སྟངས་གང་ལ་ཡང་བཤད་དེ་བསྐྱེད་པར་མི་བྱའོ། །སེམས་ཧ་ཅང་སྒྲིམ་དྲག་པ་མ་ཡིན་པར་ལུས་སེམས་ཐམས་ཅད་གློད་པའི་ངང་ནས་ལུས་ཀྱི་ལུས་གནད་དང་། ལྟ་སྟངས་མ་འཕྱུགས་པ་དང་། སེམས་ཡེངས་མེད་ཀྱི་དྲན་འཛིན་མ་ཤོར་བ་འདི་གནད་དུ་ཆེའོ། །ལུས་པོ་རྣམས་ན་ན་ཉི་མའི་གུང་དང་ཟས་མ་ཟོས་པའི་ལྟོ་སྟོང་ལ་སྐབས་སུ་གང་ལ་གང་ཕན་གྱི་འཁྲུལ་འཁོར་རྣམས་བྱའོ། །གཞན་གྲང་བ་དང་ཚད་བ་སོགས་ཀྱི་ནད་ཀྱང་ལྡང་སྲིད་པས་དེའི་རིགས་ལ་ནི་སྨན་དཔྱད་བྱའོ། །གསུམ་པ་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ལ་རང་ཡི་དམ་སྔོན་པོ་དེའི་ཐུགས་ཀར་བླ་མ་མི་བསྐྱོད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་སྔོན་པོ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་གདན་ལ་ཧཱུཾ་སྔོན་པོ་སྣ་རྩེའི་ཐད་ཀྱི་ས་གཞི་ལ་ཐིག་ལེ་སྔོན་པོ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བཞུགས་ཚུལ་རྒྱན་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་སྔར་བཞིན་ནོ། །སྨིན་མཚམས་ཀྱི་ཡི་དམ་གྱི་ཚབ་ཏུ་ཟླ་བའི་གདན་གྱི་སྟེང་དུ། རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་རྩེ་མོ་དགུ་པ། གསལ་ལ་དྭགས་པ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞིག་བསྒོམ། བླ་མའི་ཐུགས་ཀའི་ཧཱུཾ་དང་། ས་གཞིའི་ཐིག་ལེ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་གསུམ་སྔར་བཞིན་དམིགས་པ་བརྟེན་ནས་ 15-6-8b མཉམ་པར་བཞག་གོ། ལངས་པ་འགྲོ་བ
【現代漢語翻譯】 無論出現何種景象，都不要進行肯定或否定，不要產生喜歡或不喜歡的念頭，而是保持禪定（藏文：ཏིང་ངེ་འཛིན་，梵文天城體：समाधि，梵文羅馬擬音：samādhi，漢語字面意思：等持）。同樣地，如果根本（指三昧耶戒）有所違犯，或者在真實、夢境或體驗中，出現兇猛的野獸或惡劣的非人（指天龍八部等），做出任何令人不悅的行為，這些都是體驗。同樣地，如果無數的佛、菩薩顯現並宣講佛法、預言等等，這些也是體驗。如果天子、天女等供養，這些也都是體驗，所以不要進行肯定或否定，而是保持禪定。 如果存在並非體驗的徵兆和標誌，那麼通過指示三種類型的區分標誌來做出決斷：如果是本尊，則祈求成就；如果是體驗，則保持原狀；如果是非人等，則進行觀察，揭示哪些會成為修行的助益，並採取方法驅逐那些製造障礙的事物。如果出現無數的所見所聞，那麼將最初出現的景象作為專注的所緣，不要讓心投入到其他任何事物上，而是安住於此。然後，如果那個景象消失了，那麼也安住於之后出現的景象上。如果它也消失了，那麼將新出現的景象作為專注的所緣。就這樣，只要景象存在，就如先前一樣保持下去。不要特意去調整身體的姿勢和觀看的方式。 不要讓心過於緊繃，而要在身心完全放鬆的狀態下，保持身體的姿勢和觀看方式不出現偏差，並且不要失去不散亂的憶持，這一點至關重要。如果身體感到不適，就在正午或空腹時，進行對癥的運動。此外，也可能出現寒癥或熱癥等疾病，對於這些情況，則應採取藥物治療。 第三，依靠心的自性來修習禪定：觀想自己本尊藍色身，在其心間有上師不動佛（藏文：མི་བསྐྱོད་པ་，梵文天城體：अचल，梵文羅馬擬音：Acala，漢語字面意思：不動者）的自性，也是藍色。在其心間，于月輪之上，有藍色的吽（藏文：ཧཱུཾ，梵文天城體：हूँ，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：種子字），在鼻尖正對的地面上，有一個藍色的明點。所有這些的安住方式、裝飾和手印等都如先前一樣。在眉間本尊的位置，觀想月輪之上，有一個藍色的九股金剛杵，清晰而空靈，顯現而無自性。上師心間的吽、地面的明點和金剛杵這三者，如先前一樣作為專注的所緣，安住於此。起身行走...
【English Translation】 Whatever appearances arise, do not affirm or deny them, do not generate thoughts of liking or disliking, but maintain the samadhi. Similarly, if the root (referring to the samaya vows) is violated, or in reality, dreams, or experiences, fierce wild animals or malevolent non-humans (referring to the eight classes of beings such as nagas) appear, doing anything unpleasant, these are experiences. Similarly, if countless Buddhas and Bodhisattvas appear and teach the Dharma, prophecies, etc., these are also experiences. If sons and daughters of the gods offer worship, etc., these are also experiences, so do not affirm or deny them, but maintain the samadhi. If there are signs and indications that are not experiences, then by indicating the signs of the three types of distinctions, make a decision: if it is a yidam, then pray for accomplishment; if it is an experience, then maintain the original state; if it is a non-human, etc., then observe, reveal which ones will become aids to practice, and take methods to expel those that create obstacles. If countless sights and sounds arise, then take the first sight that arises as the object of focus, do not let the mind enter into anything else, but abide in it. Then, if that sight disappears, then also abide in the sight that arises after that. If it also disappears, then take the newly arising sight as the object of focus. Just like that, as long as the sight exists, continue as before. Do not deliberately adjust the posture of the body and the way of looking. Do not let the mind be too tense, but in a state of complete relaxation of body and mind, maintain the posture of the body and the way of looking without deviation, and do not lose the unscattered mindfulness, this is very important. If the body feels uncomfortable, then at noon or on an empty stomach, do the exercises that are beneficial for the condition. In addition, diseases such as cold or heat may also arise, and for these conditions, medical treatment should be taken. Third, relying on the nature of the mind to practice samadhi: visualize your own yidam in blue color, in its heart there is the nature of Guru Akshobhya (Tibetan: མི་བསྐྱོད་པ་, Sanskrit Devanagari: अचल, Sanskrit Romanization: Acala, Chinese literal meaning: Immovable One), also in blue color. In its heart, on a moon disc, there is a blue Hūṃ (Tibetan: ཧཱུཾ, Sanskrit Devanagari: हूँ, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: seed syllable), on the ground directly in front of the tip of the nose, there is a blue bindu. The way all of these abide, the ornaments and hand gestures, etc., are as before. In place of the yidam at the eyebrow center, visualize on top of the moon disc, a blue vajra with nine prongs, clear and ethereal, appearing but without inherent existence. The Hūṃ in the Guru's heart, the bindu on the ground, and the vajra, these three, as before, are taken as the object of focus, and abide in it. Rising and walking...
་སྨྲ་བརྗོད་སོགས་སྤྱོད་ལམ་གང་ཡང་ཐབས་མཁས་ཀྱིས་དལ་བུས་བྱ་སྟེ། ཡེངས་མེད་ཀྱི་དྲན་འཛིན་དང་མ་བྲལ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །ཉལ་བའི་དུས་སུ་བླ་མའི་ཐུགས་ཀར་དམིགས་པ་གཏད་ནས་མི་ཡེངས་པར་ཉལ་ལོ། །འདིའི་དམིགས་སྐོར་སོང་ནས་མདུན་གྱི་རྡོ་རྗེའི་ཚབ་ཏུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། རལ་གྲི་དང་། འཁོར་ལོ་ལ་དམིགས་རྟེན་བྱ་སྟེ། གཞན་རྣམས་སྔར་བཞིན་ནོ། །དེས་དམིགས་པ་རིགས་ལྔའི་ཕྱག་མཚན་ལ་བརྟེན་པའི་དམིགས་པ་ལྔ་བྱས་ལ། དེས་ད་དུང་ཞི་གནས་ཀྱི་གནས་ཆ་བརྟན་ངེས་པ་མ་བྱུང་ན། ཡུམ་ལྔའི་ཕྱག་མཚན་དང་། སྒོ་བ་བཞིའི་ཕྱག་མཚན་དང་། འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་སུམ་ཅུ་སོ་གཉིས་པོ་རྣམས་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དམིགས་རྟེན་བྱས་ནས་སྒོམ་མོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐབས་སུ་རྨུགས་པ་ཤས་ཆེ་ན་བླ་མ་ཡང་སྤྱི་བོར་སྒོམ། མདུན་གྱི་ཕྱག་མཚན་དང་ཐིག་ལེ་ཡང་། སྔར་བས་མཐོ་བར་བསམས་ཏེ། སྔར་བཞིན་བསྒོམ། ཧ་ཅང་རིག་པ་དྭངས་ནས་རླུང་སྟོད་དུ་རྒྱས་ཏེ་ཚངས་བུག་སྐྲངས་པ་དང་། ཟ་བ་དང་མགོ་བོ་ན་བ་བྱུང་ན་མགོ་བོ་སྐ་རགས་ཀྱིས་བསྡམས། འགུ་རྩེ་ལ་སོགས་རིན་པོ་ཆེའི་སྣོད་ཆེ་བ་ཞིག་གིས་མགོ་བོའི་སྟེང་དུ་འགེབས། ཚངས་བུག་དེ་གསེར་གྱི་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་ཞིག་གིས་བཅད་པར་བསམས། རྐང་པ་གཉིས་ཕྱིར་བརྐྱངས། ལག་པ་རྐང་པའི་རྒྱུད་ལ་ཕྱིར་བརྐྱངས་ཏེ། རྐང་མཐིལ་གཉིས་ལ་ཡི་གེ་ཨ་དཀར་པོ་རེ་རེ་བསམས་ལ་དམིགས་པ་གཏད། དེས་མ་ཕན་ན་དབང་ཆེན་གསེར་གྱི་ས་གཞིའི་སྟེང་དུ་པདྨ་དཀར་པོ་འདབ་ 15-6-9a མ་སྟོང་དང་ལྡན་པ་ཞིག་གི་སྟེང་དུ་རང་གི་སེམས་ཉིད་ཧཱུཾ་སྔོན་པོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་བཤང་ལམ་ནས་ཐོན་ནས་དལ་བུས་གནས་པར་གྱུར་པར་བསམས། དེ་ནས་རང་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཧཱུཾ་དེ་ལྟ་བུ་རིམ་བཞིན་བཤང་ལམ་ནས་སྔར་གྱི་ཧཱུཾ་དེ་ལ་ཐིམ་པར་བསམ་མོ། །དེ་བཞིན་མ་ཕན་བར་དུ་བྱའོ། །ཡང་ན་རང་ཡི་དམ་དུ་བསམས་ལ་ལངས་ཏེ་ལག་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཆུར་བྱས་ལ། སྙིང་གར་བསྣོལ་ནས་རྐང་པའི་རྟིང་པ་གཉིས་མཉམ་པོར་འཕོངས་ལ་ཕོག་པར་བྱས་ལ་རླུང་བཟུང་ནས་འཕག་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་མི་ཡོང་ན། མགོ་ལག་གིས་གཡོགས་ནས་རྐང་པའི་རྟིང་པ་མཉམ་དུའམ་སོ་སོར་འཇམ་པོས་ཤེད་ཕྱུང་ནས་བརྡུང་བར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་ནད་བྱུང་ན་དབང་ཕྱུག་ཆོས་གང་ལ་གང་དགོས་སྐབས་དང་བསྟུན་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཉམས་སྣང་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། ལུས་འདར་བ་དང་། བདེ་བ་ལུས་ལ་བརྟེན་ནས་ཉམས་གང་བྱུང་ཡང་ལུས་ཉམས་ཡིན་ཞིང་། དག་གིས་སཾ་སྐྲྀ་ཏའི་སྐད་འདོན་པ་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སོགས་རང་དབང་མེད་པར་འདོན་པ་ནི་ངག་ཉམས་ཡིན་ཞིང་། ཡིད་ལ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་གསུམ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་བཟང་ཡང་། ཇི་སྲིད་ལྷག་མཐོང་མ་སྐྱེས་བར་དུ་ཉམས་སུ་
ཤེས་པར་བྱའོ། །ས་རླུང་དང་། ཆུ་རླུང་དང་། མེ་རླུང་དང་། རླུང་གི་རླུང་དང་། ནམ་མཁའི་རླུང་རྣམས་ཟིན་པའི་རྟགས་སུ་ལུས་པོ་ལྕི་བ་དང་། གྲང་བ་དང་། དྲོ་བ་དང་། ཡང་བ་དང་། ལུས་མེད་པར་ཉམས་ཀྱིས་སྟོང་པར་འགྲོ་བ་དང་། མཐོང་སྣང་ལ་དུང་ 15-6-9b དང་། སྲིན་བུ་མེ་ཁྱེར། སྨིག་རྒྱུ། ལྕགས་ཀྱུ། ཐིག་ལེ་ནམ་མཁའ་གཡའ་དག་པ། འཇའ་ཚོན། ཉི་ཟླ། སྐར་མ་དང་། ས་གཞི་གསེར་ལ་སོགས་པར་མཐོང་བ་དང་། མེ་ཆུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས། རིགས་དྲུག་གི་གནས་རྣམས་དང་། སྟོང་གསུམ་གྱི་བར་གྱི་མཐོང་སྣང་གང་བྱུང་ཡང་རླུང་སེམས་ཟིན་པའི་རྟགས་ཡིན་པས། ཉམས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྣ་བའི་ཡུལ་དུ་བུང་བའི་སྒྲ་ལྟ་བུ་དང་། སཾ་སྐྲྀ་ཏའི་སྐད་སྙན་ངག་གི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་། ཡི་དམ་གྱི་སྙིང་པོ་ལེགས་ཉེས་སྙན་པ། མི་སྙན་པ་གང་བྱུང་ཡང་ཐོས་སྣང་གི་ཉམས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ད་ལྟར་གྱི་ཉམས་སྣང་ལ་བླང་དོར་དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ལྷག་མཐོང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། ༈ ལྷག་མཐོང་བསྟན་པ། གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་གཉིས། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྒོམ་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྒོམ་པའོ། ། ༈ གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྒོམ་པ། དང་པོ་ནི། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཕུང་པོའི་ཚོགས། །གང་ཡང་བདག་ཏུ་མ་གྲུབ་ལ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་བདག་མེད་པས། །བདག་མེད་དོན་འདི་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། འདི་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བདག་མེད་དུ་བསྒོམ་པ་དང་། ཕུང་པོ་ལྔ་བདག་མེད་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། ༈ ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བདག་མེད་དུ་བསྒོམ་པ། དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལུས་དང་། ངག་དང་། ཡིད་བདག་མེད་དུ་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ནི་ལུས་གནད་དང་ལྟ་སྟངས་རྣམས་སྔར་བཞིན་ཀུན་ལ། འདྲ་བས་དེ་བཞིན་དུ་གནས་ནས། རང་གི་ལུས་འདི་ལུང་རིགས་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་སྒོམ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་མགོ་དང་རྐང་ལག་ལས་གཟུག་སོགས་དྲུག་བྲང་དང་ནང་ཁྲོལ་རྣམས་ 15-6-10a དང་། ཤ་དང་། ཁྲག་དང་། རུས་པ་དང་། ཆུ་སེར་དང་། ཚིལ་དང་། རྐང་དང་། དབང་པོའི་སྒོ་རྣམས་དང་། རླུང་དང་། རྩ་དང་། དྲོད་དང་། མི་གཙང་བ་རྣམས་དང་། དེ་རྣམས་ནི་རེ་རེ་བཞིན་དུ་ནི་གང་ཡང་ལུས་སུ་མ་གྲུབ་པས་དེ་ལས་གཞན་དུ་ནམ་ཡང་ལུས་མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་དཔྱད་པས་ལུས་གང་དུ་ཡང་མ་རྙེད་པ་དང་། དེ་ཀའི་ངང་ལ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པའི་འཕྲོ་རྦད་དེ་བཅད་ནས་མཉམ་པར་བཞག་གོ། ཡང་སེམས་འཕྲོ་ན་སྔར་བཞིན་དུ་ལུས་གང་ན་མ་གྲུབ་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ཡང་ལུས་མ་རྙེད་པ་དང་། དེ་ཀའི་ངང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཉིན་རེ་བཞིན་ཡང་ཡང་བསྒོམས་པས་ལུས་མ་གྲུབ་པར་ཐག་ཆོད་པ་དང་། ཡང་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་རྣམས་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་མ་གྲ
【現代漢語翻譯】 應當知曉。地風、水風、火風、風的風、空風等被控制的徵象是身體沉重、寒冷、溫暖、輕盈、身體消失般地感覺空虛，以及在視覺上看到海螺、螢火蟲、陽焰、鐵鉤、明凈虛空中的光點、彩虹、日月、星辰以及大地黃金等景象，還有火焰、水，以及如來（Tathāgata）的身像、六道眾生的處所，以及三千世界中的任何景象，都是風心被控制的徵象，應當通過體驗來了解。在聽覺上，聽到類似蜜蜂的聲音，梵語（saṃskṛta）的美妙詩歌，本尊（yi-dam）的心咒（snying-po）的美妙或不美妙的聲音，都應當通過聽覺體驗來了解。對於當下的體驗，不作取捨、揚棄或肯定，而是直接體驗，這樣就能生起勝觀（lhag-thong）的等持（ting-nge-'dzin）。 勝觀的教導 第二，修習勝觀分為兩種：修習人無我（gang-zag-gi bdag-med）和修習法無我（chos-kyi bdag-med）。 修習人無我 第一種是：『身語意三是蘊聚，任何也未成立為我，除此之外沒有我，應當知曉這無我的意義。』如是說。這又分為兩種：修習身語意三無我，以及修習五蘊無我。 修習身語意三無我 第一種分為三種：修習身、語、意無我。第一是，身體的姿勢和觀看方式等都和之前一樣，保持不變。要知道自己的身體通過理證並沒有成立，然後進行修習。也就是，頭部和手腳等六處，胸部和內臟等，以及肌肉、血液、骨骼、粘液、脂肪、骨髓、感官的門、氣息、脈絡、溫度、不凈物等，這些各自沒有一個是身體，除此之外也沒有身體成立。像這樣仔細觀察，在任何地方都找不到身體，就在這種狀態下，徹底斬斷能取所取的分別念，保持平等。如果心散亂，就和之前一樣，確定身體在任何地方都沒有成立，再次在找不到身體的狀態下，保持平等。像這樣每天反覆修習，確定身體沒有成立。並且，將身體的各個部分分開，要知道它們沒有成立。
【English Translation】 It should be known. The signs of controlling earth wind, water wind, fire wind, wind of wind, and space wind are: the body feels heavy, cold, warm, light, and empty as if the body has disappeared; and in visual perception, one sees conches, fireflies, mirages, iron hooks, spots in the clear sky, rainbows, sun and moon, stars, and the earth as gold, etc., as well as fire, water, the form of the Thus-Gone One (Tathāgata), the abodes of the six realms, and any phenomena in the three thousand worlds. These are all signs of controlling the wind and mind, and should be understood through experience. In auditory perception, hearing sounds like bees, beautiful Sanskrit (saṃskṛta) poetry, the pleasant or unpleasant sounds of the essence mantra (snying-po) of the deity (yi-dam), should all be understood through auditory experience. Without accepting, rejecting, negating, or affirming the present experience, but simply experiencing it, the Samadhi (ting-nge-'dzin) of Insight (lhag-thong) will arise. The Teaching on Insight Secondly, the practice of Insight is divided into two: practicing the selflessness of the person (gang-zag-gi bdag-med) and practicing the selflessness of phenomena (chos-kyi bdag-med). Practicing the Selflessness of the Person The first is: 'The three of body, speech, and mind are aggregates, none of which are established as self, and apart from that there is no self. One should understand the meaning of this selflessness.' Thus it is said. This is further divided into two: practicing the selflessness of the three of body, speech, and mind, and practicing the selflessness of the five aggregates. Practicing the Selflessness of the Three of Body, Speech, and Mind The first is divided into three: practicing the selflessness of body, speech, and mind. The first is that the posture of the body and the way of looking, etc., are all the same as before, remaining unchanged. One should know that one's own body is not established through reasoning and then practice. That is, the head and limbs, etc., the six places, the chest and internal organs, etc., as well as the flesh, blood, bones, mucus, fat, marrow, the doors of the senses, the breath, the veins, the warmth, the impurities, etc., none of these individually is established as the body, and apart from these, the body is never established. Having examined it well in this way, one does not find the body anywhere, and in that state, one completely cuts off the proliferation of grasping and clinging thoughts and remains in equanimity. If the mind wanders, then as before, one establishes that the body is not established anywhere, and again, in the state of not finding the body, one remains in equanimity. By practicing repeatedly in this way every day, one becomes certain that the body is not established. Furthermore, separating the limbs of the body, one should know that they are not established.
ུབ་པར་བསྒོམས་ཏེ། དེ་ཡང་མགོ་བོ་ནི་མིག་དང་། རྣ་བ་དང་། སྣ་དང་། ལྕེ་དང་། ཁ་དང་། སོ་དང་། མཆུ་དང་། སྐྲ་དང་། ཀླད་པ་དང་། ཤ་དང་། ཁྲག་དང་། རུས་པ་དང་། ཆུ་སེར་དང་། མཆིལ་མ་དང་། སྣབས་དང་། ཁ་ཆུ་དང་། ཡ་ཐོད་དང་། མ་ཐོད་དང་། བ་སྤུའི་ཚོགས་རྣམས་རེ་རེ་ཞིང་མགོ་མ་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་དཔྱད་ནས་མགོ་གང་དུ་མ་རྙེད་པ་དང་། དེ་ཀའི་ངང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་སྟེ་སྔར་བཞིན་བྱའོ། །དེ་བཞིན་ཡན་ལག་གཞན་ལའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྣ་མ་གྲུབ་སྟེ། དེའི་ཕྱོགས་བཅུ་གང་ཡང་སྣར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞིང་། དེའི་ཕྱོགས་རྡུལ་ཕྲན་གྱི་ཆ་ནས་རེ་རེ་བཞིན་དུ་ཕྱེ་ནས་དེ་དག་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་ཐམས་ཅད་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ངག་གི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། འདས་ 15-6-10b པའི་ངག་ནི་འགགས། མ་འོངས་པའི་ངག་ནི་མ་སྐྱེས། ད་ལྟའི་ངག་ནི་འདི་ཡིན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་ངག་གང་དུ་ཡང་མ་རྙེད་པ་དང་། དེ་ཀའི་ངང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་གོ། གསུམ་པ་ནི། ཡིད་ནི་རང་གི་སྤྱི་བོའི་གཙུག་ནས་རྐང་པའི་མཐིལ་གྱི་བར་དུ་གནས་པ་མེད་ཅིང་དེ་ལས་གཞན་དུ་མེད་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་མེད་ཅིང་། དེ་ལྟར་ན་ཡིད་གང་དུའང་མ་རྙེད་པ་དང་། དེ་ཀའི་ངང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་གོ། དེ་ལྟར་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་གསུམ་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པས་དེ་གསུམ་ནི། བདག་མ་ཡིན། དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དང་། དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་བདག་མ་གྲུབ་པས་བདག་མ་རྙེད་པ་དེ་ཀའི་ངང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་གོ། ། ༈ ཕུང་པོ་ལྔ་བདག་མེད་དུ་བསྒོམ་པ། གཉིས་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་བདག་མེད་དུ་སྒོམ་པ་ནི། དང་པོ་གཟུགས་ཕུང་ནི་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་དང་རེག་བྱ་དང་དྲི་རོ་གང་ཡང་རེ་རེ་བཞིན་དཔྱད་ན་གཟུགས་མ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་མཚམས་དང་། རྡུལ་ཕྲན་གྱི་ཆ་ནས་རེ་རེ་བཞིན་དཔྱད་ན་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་ཀའི་ངང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་གོ། གཉིས་པ་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་ནི། བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་གསུམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་པ་ནི་ཚོར་བདེ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་གང་དུ་གནས་དཔྱད་པས། ཚོར་བའི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་པས་དེ་ཀའི་ངང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་གོ། གསུམ་པ་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོར་མ་གྲུབ་པར་སྒོམ་པ་ནི། ཡུལ་སོ་སོར་འདུ་ཤེས་པའི་འདུ་ཤེས་དེ་ཡང་ཚོར་བ་ལྟར་མཉམ་པར་བཞག་པར་བྱའོ། །བཞི་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་མ་གྲུབ་པར་སྒོམ་ 15-6-11a པ་ནི། ཆགས་སྡང་དགག་སྒྲུབ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་འདུ་བྱེད་དེའང་ཚོར་བ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་མཉམ་པར་བཞག་གོ། ལྔ་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་མ་གྲུབ་པར་སྒོམ་པ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་སོ་སོར་བཟུང་བར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་རྣམས། ལུ
【現代漢語翻譯】 思維頭部並非真實存在。頭部由眼睛、耳朵、鼻子、舌頭、嘴巴、牙齒、嘴唇、頭髮、大腦、肉、血、骨頭、黃水、唾液、鼻涕、口水、上顎、下顎和毛髮等組成，逐一分析，沒有一個是頭。如此仔細觀察后，找不到頭在何處，就在這種狀態下保持平靜，像之前一樣。同樣，其他肢體也應如此理解。同樣，鼻子也並非真實存在，它的十個方向都不是鼻子。將它的各個方向分解成微小的粒子，這些粒子也不存在於任何地方。同樣，所有事物都應如此理解。語言的本質也並非真實存在。第二，過去的語言已經停止，未來的語言尚未產生，現在的語言無法確定存在，要知道找不到任何語言，就在這種狀態下保持平靜。第三，意識不存在於自身頭頂到腳底的任何地方，也不存在於其他地方，也不存在於兩者之間。因此，找不到任何意識，就在這種狀態下保持平靜。如此，身體、語言和意識三者都不存在於任何地方，因此這三者不是自我。與此不同，或者在這兩者之間，也不存在自我，因此找不到自我，就在這種狀態下保持平靜。 思維五蘊皆無自性。第二，思維五蘊皆無自性：首先，色蘊，無論是形狀、顏色、觸感還是氣味，逐一分析都不是色。同樣，從方向、位置和微小粒子的角度逐一分析，色的本質並不存在，就在這種狀態下保持平靜。第二，受蘊，體驗快樂、痛苦和中性感受的是受。觀察它存在於身體的內部、外部或兩者之間，受的本質並不存在，就在這種狀態下保持平靜。第三，思維想蘊不存在，同樣像受蘊一樣保持平靜。第四，思維行蘊不存在，行蘊具有貪戀、憎恨、否定和肯定等各種性質，也像受蘊一樣理解並保持平靜。第五，思維識蘊不存在，識蘊能夠分別把握色等各種對象，
【English Translation】 Meditate on the non-existence of the head. The head consists of eyes, ears, nose, tongue, mouth, teeth, lips, hair, brain, flesh, blood, bones, serum, saliva, mucus, spittle, upper jaw, lower jaw, and hair follicles. Analyzing each one, none of them is the head. Having examined it carefully in this way, and not finding the head anywhere, remain in that state of equanimity, as before. Similarly, understand this for other limbs as well. Likewise, the nose is not established, and none of its ten directions are established as the nose. Dividing its directions into individual atomic particles, these are not established anywhere either. Similarly, understand this for all things. The essence of speech is also not established. Secondly, past speech has ceased, future speech has not yet arisen, and present speech cannot be determined to exist. Knowing that no speech can be found anywhere, remain in that state of equanimity. Thirdly, the mind does not reside anywhere from the crown of one's head to the soles of one's feet, nor does it exist elsewhere, nor does it exist between the two. Therefore, not finding the mind anywhere, remain in that state of equanimity. Thus, since the body, speech, and mind are not established anywhere, these three are not the self. Different from that, or between the two, the self is also not established, so not finding the self, remain in that state of equanimity. Meditate on the five skandhas as being without self. Secondly, meditating on the five skandhas as being without self: First, the form skandha, whether it is shape, color, touch, or smell, analyzing each one individually, it is not form. Similarly, analyzing it individually from the perspective of directions, locations, and atomic particles, the essence of form is not established, so remain in that state of equanimity. Secondly, the feeling skandha, that which experiences pleasure, pain, and neutral feelings is feeling. Examining where it resides within the body, externally, or between the two, the essence of feeling is not established, so remain in that state of equanimity. Thirdly, meditating on the non-existence of the perception skandha, the perception that perceives individual objects should also be kept in equanimity like the feeling skandha. Fourthly, meditating on the non-existence of the mental formation skandha, the mental formations that have the nature of various attachments, hatreds, negations, and affirmations, should also be understood like the feeling skandha and kept in equanimity. Fifthly, meditating on the non-existence of the consciousness skandha, the aggregates of consciousness that individually grasp objects such as forms,
ས་ཀྱི་མགོ་མཇུག་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་གང་དུ་ཡང་མི་གནས། ལུས་ཀྱི་ཕྱིའི་ཕྱོགས་མཚམས་སྟེང་འོག་གང་དུ་ཡང་མི་གནས། དེ་རྣམས་ལས་གཞན་དུ་ཡང་མི་གནས་པས། མ་རྙེད་པ་དེ་ཀའི་ངང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་གོ། དེ་ལྟར་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་ཡང་རེ་རེ་བཞིན་དཔྱད་ན་གང་ལའང་མ་གྲུབ་པས་ཕུང་པོ་ལྔ་བདག་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཀྱང་ཕུང་པོ་ལྔ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོ་ལྔ་ལས་གཞན་དུ་ནི་བདག་མ་གྲུབ་ཅིང་། ཕུང་པོ་ལྔ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད། བདག་གང་དུ་ཡང་མ་དམིགས་པ་དེ་ཀའི་ངང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ནས། བདག་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་བདག་རྟེན་འབྲེལ་དུ་ཐག་ཆོད་པའི་ངེས་ཤེས་རྣམ་དག་མ་སྐྱེས་བར་དུ་ཡང་དང་ཡང་དམིགས་པ་རྣམས་བསྐྱར་ནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ༈ ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྒོམ་པ། གཉིས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་སྒོམ་པ་ནི། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་། །འབྱུང་བ་འབྱུང་འགྱུར་དགེ་མི་དགེ། སྣང་སྟོང་འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །རྟེན་འབྲེལ་གང་ཡང་རང་བཞིན་མེད། །ཅེས་གསུངས་པས་འདི་ལ་གཉིས། མ་དག་པ་འཁོར་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་བདག་མེད་པར་བསྒོམ་པ་དང་། དག་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ 15-6-11b རྣམས་ལ་བདག་མེད་པར་བསྒོམ་པའོ། ། ༈ མ་དག་པ་འཁོར་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་བདག་མེད་པར་བསྒོམ་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས། ཡུལ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པའོ། ། ༈ ཡུལ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པ། དང་པོ་ནི་འབྱུང་བ་ལྔ། འབྱུང་འགྱུར་ལྔ། ཕུང་པོ། ཁམས། སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒོམ་པ་ལ། དང་པོ་འབྱུང་བ་ལྔའི་ས་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒོམ་པ་ནི། ས་ལས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་གང་རུང་ཞིག་ལ་དམིགས་ཏེ། དེའི་དབྱིབས་དང་། ཁ་དོག་དང་། རེག་བྱ་སོགས་རེ་རེ་ནས་དཔྱད་པས་སར་གྲུབ་པ་མེད་ཅིང་།ཕྱོགས་ཆ་དང་རྡུལ་ཕྲན་གྱི་ཆ་ནས་དཔྱད་པས་ཀྱང་ས་རུ་གྲུབ་པ་མེད་དེ། ས་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངང་ནས་མཉམ་པར་བཞག་གོ། དེ་བཞིན་དུ་ཆུ་ལའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །མེ་ནི་གཙུབ་ཤིང་དང་གཙུབ་སྟན་དང་། སྐྱེས་བུའི་ལག་པའི་རྩོལ་བ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ནི་རེ་རེ་བཞིན་དཔྱད་ན། དེ་གང་ལས་ཀྱང་མ་བྱུང་སྟེ། དབྱིབས་ཁ་དོག་རེག་བྱ་སོགས་རེ་རེ་བཞིན་དཔྱད་ནས་མེ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་བཞིན་མཉམ་པར་བཞག་གོ། རླུང་ལ་དམིགས་ཏེ་ཕྱོགས་མཚམས་སྟེང་འོག་གང་ནས་ཀྱང་མ་བྱུང་། དབྱིབས་བཞིན་རེ་རེ་བཞིན་དཔྱད་ནས་མ་གྲུབ་སྟེ་སྔར་བཞིན་ནོ། །ནམ་མཁའ་ནི་དང་པོ་ཕྱོགས་མཚམས་སོགས་གང་ནས་ཀྱང་མ་བྱུང་། སླར་དེ་གང་དུ་ཡང་མི་འགྲོ། ད་ལྟ་ངོ་བོ་གང་དུ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པས་འབྱུང་བ་ལྔ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པ་དེ་ལྟར་མཉམ་པར་བཞག་གོ། འབྱུང་འགྱུར་ལྔ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ནི། གཟུགས་བུམ
【現代漢語翻譯】 它不住于地的開頭、結尾、內部、外部或中間的任何地方。它不住于身體的外部方向、上方或下方的任何地方。它也不住在那些之外的任何地方。因此，安住于未尋得的那個狀態中。這樣，如果分別分析五蘊，則任何一蘊都不能成立，因此五蘊不是我。我也不是五蘊，因為我不能在五蘊之外成立，而五蘊本身也不是自性成立的。安住于未尋得我的那個狀態中，並了知我不是自性成立的緣起。這樣，在尚未生起我已決斷為緣起的清凈定解之前，應反覆重複所緣境並修習。 修習法無我： 第二，修習法無我，如雲：『蘊、界、處，以及，生處、所生、善與非善，顯現、空性、輪迴、涅槃，一切法，皆是緣起無自性。』因此，此處分二：于不清凈的輪迴諸法修習無我，以及於清凈的涅槃諸法修習無我。 于不清凈的輪迴諸法修習無我： 第一，分二：于所緣境修習無自性，以及於能緣者修習無自性。 于所緣境修習無自性： 第一，於五大、五所生、蘊、界、處等一切修習無自性。首先，修習五大中的地無自性，即緣于由地所成的任何事物，通過分析其形狀、顏色和觸感等，都不能成立為地。通過分析其方位和微塵，也不能成立為地。因此，安住于地無自性的狀態中。同樣，也應了知水。火依賴於鉆木、鉆木板和人的手之努力而生起，如果分別分析這些，則火不能從任何一者中產生。通過分析形狀、顏色、觸感等，也不是火。因此，如前一樣安住。緣于風，它不從任何方位、上方或下方產生。通過分別分析形狀等，也不能成立，因此如前一樣安住。虛空最初不從任何方位等產生，最終也不去往任何地方。現在，它的本體在任何地方都不能成立，因此安住於五大不是自性成立的狀態中。修習五所生無自性，即色...
【English Translation】 It does not abide in any of the beginning, end, inside, outside, or middle of the earth. It does not abide in any of the external directions, above, or below of the body. It also does not abide in anything other than those. Therefore, rest evenly in the state of that which is not found. In that way, if the five skandhas are analyzed one by one, none of them are established, therefore the five skandhas are not self. I am also not the five skandhas, because I am not established apart from the five skandhas, and the five skandhas are also not established by nature. Resting evenly in the state of that which does not perceive the self anywhere, one should understand that the self is a dependent arising that is not established by nature. In that way, until a pure ascertainment arises that the self is determined to be a dependent arising, one should repeat the objects of focus again and again and meditate. Meditating on the Absence of Self of Phenomena: Second, meditating on the absence of self of phenomena, as it is said: 'Skandhas, realms, and sources, as well as, elements, derivatives, virtuous and non-virtuous, appearances, emptiness, samsara, nirvana, all phenomena, are dependent arisings without inherent existence.' Therefore, there are two here: meditating on the absence of self in impure phenomena of samsara, and meditating on the absence of self in pure phenomena of nirvana. Meditating on the Absence of Self in Impure Phenomena of Samsara: First, there are two: meditating on the absence of inherent existence of the object, and meditating on the absence of inherent existence of the subject. Meditating on the Absence of Inherent Existence of the Object: First, meditating on the absence of inherent existence of all the five elements, the five derivatives, the skandhas, the realms, and the sources. First, meditating on the absence of inherent existence of earth among the five elements, that is, focusing on any object made of earth, by analyzing its shape, color, and tactile sensation, etc., it is not established as earth. By analyzing its directions and particles, it is also not established as earth. Therefore, rest evenly in the state of the absence of inherent existence of earth. Similarly, one should also understand water. Fire arises dependent on the rubbing stick, the rubbing board, and the effort of a person's hand. If these are analyzed one by one, fire does not arise from any of them. By analyzing shape, color, tactile sensation, etc., it is not fire. Therefore, rest evenly as before. Focusing on wind, it does not arise from any direction, above, or below. By analyzing shape, etc., one by one, it is not established, therefore, it is as before. Space initially does not arise from any direction, etc., and ultimately does not go anywhere. Now, its essence is not established anywhere, therefore, rest evenly in the state that the five elements are not established by nature. Meditating on the absence of inherent existence of the five derivatives, that is, form...
་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་ལ་དམིགས་ནས། དེའི་དབྱིབས། ཁ་དོག །རེག་བྱ། ཁ། མགྲིན་པ། ལྟོ་བ། ཞབས། ཕྱི་ནང་དེ་ 15-6-12a རྣམས་རེ་རེ་ཞིང་བུམ་པར་མ་གྲུབ་པས་སྔར་བཞིན་མཉམ་པར་བཞག་གོ། དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ། དྲི། རོ། རེག་བྱ་རེ་རེ་བཞིན་དམིགས་ལ་ཕྱོགས་མཚམས་སྟེང་འོག་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་མགོ་མཇུག་དབྱིབས་ཁ་དོག་རྣམས་རེ་རེ་བཞིན་དཔྱད་ནས། སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་རྣམས་དེ་དག་གང་ལས་ཀྱང་མ་བྱུང་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པ་དེ་ཀའི་ངང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་གོ། དེ་ལྟར་འབྱུང་བ་ལྔ་འབྱུང་འགྱུར་ལྔས་མཚོན་པའི་ཕུང་པོ། ཁམས། སྐྱེ་མཆེད། སོགས་ཀྱིས་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། ནམ་མཁས་མཚོན་ཏེ་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། སྤྱིར་ཡང་ཆོས་གཉིས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ། ཟབ་པ། ཞི་བ། གང་གི་ངོ་བོར་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ༈ ཡུལ་ཅན་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པ། གཉིས་པ་ཡུལ་ཅན་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ནི། མིག་གི་དབང་པོ་དང་། གཟུགས་དང་། སྔ་མའི་ཉེར་ལེན་གསུམ་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ཡང་དཔྱད་ན་སྔ་མའི་ཉེར་ལེན་ཡང་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མིན། མིག་གི་དབང་པོ་དང་། ཡུལ་གཟུགས་གཉིས་པོ་དང་། ཁ་དོག་དང་། དབྱིབས་དང་། རེག་བྱ་དང་། ཕྱི་ནང་བར། ཕྱོགས་མཚམས་སྟེང་འོག །དབུས་ཀྱི་ཕྱོགས་གང་ཡང་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མིན། དེ་དག་གང་རུང་རེ་ལ་གནས་པ་མེད་ཅིང་། དེ་ 15-6-12b དག་གང་དུ་ཡང་སོང་བ་དང་འོང་བ་མེད་པས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ། མ་རྙེད་པ་དེ་ཀའི་ངང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་གོ། དེ་བཞིན་དུ་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ། སྣའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ། ལྕེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ། ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ། རྣམས་རང་རང་གི་དབང་པོ། ཉེར་ལེན་ཡུལ། སྒྲ། དྲི། རོ། རེག་བྱ། ཆོས་རྣམས་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་རང་གི་རྣམ་ཤེས་འབྱུང་མོད། རེ་རེ་ནས་དཔྱད་ནས་རང་བཞིན་མེད་པས་གོང་ལྟར་ཤེས་པར་བྱས་ནས་མཉམ་པར་བཞག་གོ། དེ་ལྟར་ན་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱིས་བསྡུས་པའི་འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རྟེན་འབྲེལ་མ་དཔྱད་པའི་ངོ་བོར་ཡོད་པ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པ། སྒྱུ་མ་དང་། རྨི་ལམ་དང་། སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ༈ དག་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་བདག་མེད་པར་བསྒོམ་པ། གཉིས་པ་མྱང་འདས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ལ་གསུམ། སྐུ་དང་། གསུང་དང་། ཐུགས་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ག
【現代漢語翻譯】 專注於一個花瓶之類的東西，它的形狀、顏色、觸感、口、喉、腹、底，內外這些部分，因為沒有一個單獨構成花瓶，所以保持原樣平等安住。同樣地，聲音、氣味、味道、觸感，每一個都專注于方位、上下、內外、中間、首尾、形狀、顏色等，每一個都進行分析。聲音、氣味、味道、觸感，沒有從任何一個中產生，因為它們的自性沒有成立，所以就在那個狀態中平等安住。像這樣，以五大和五大變化所代表的蘊、界、處等所有有為法，自性上遠離戲論；以虛空所代表的所有無為法，自性上遠離戲論；總的來說，兩種法都遠離戲論。同樣，所有法都是無自性、遠離戲論、甚深、寂靜，在任何本體上，也沒有自性成立，要了知是緣起。 第二，觀修所緣無自性： 觀修所緣無自性，是指依靠眼根、色和前唸的近取因這三者聚合，產生眼識。對此進行分析，前唸的近取因也不是眼識。眼根和作為所緣的色，以及顏色、形狀、觸感、內外、方位、上下、中間的任何方向都不是眼識。它們沒有存在於任何一個之中，也沒有去往或來自任何地方，因此眼識沒有自性，就在沒有找到的那個狀態中平等安住。同樣地，耳識、鼻識、舌識、身識、意識，各自依靠各自的根、近取所緣、聲、香、味、觸、法聚合，產生各自的識。但通過逐一分析，因為沒有自性，所以像前面一樣了知，然後平等安住。像這樣，以所緣和能緣所包含的輪迴的所有法，在沒有分析緣起時，似乎有自體存在，但實際上沒有自性成立，要了知如同幻術、夢境、海市蜃樓等。 第二，觀修清凈涅槃之法無我： 第二，觀修涅槃之法無自性，分為三個方面：觀修身、語、意無自性。第一，觀修身無自性：
【English Translation】 Focusing on something like a vase, its shape, color, touch, mouth, throat, belly, bottom, and inner and outer parts, since none of these individually constitute the vase, remain equally at rest as before. Similarly, sound, smell, taste, and touch, each focusing on direction, up and down, inside and outside, middle, beginning and end, shape, and color, analyzing each one. Sound, smell, taste, and touch do not arise from any of these, and because their own nature is not established, remain equally at rest in that very state. In this way, all conditioned phenomena represented by the five elements and the five elemental changes, such as aggregates, realms, and sources, are by nature free from elaboration; all unconditioned phenomena represented by space are by nature free from elaboration; and in general, both types of phenomena are free from elaboration. Similarly, all phenomena are without inherent existence, free from elaboration, profound, peaceful, and without any inherent existence in any entity, and should be understood as arising dependently. Second, meditating on the object as being without inherent existence: Meditating on the object as being without inherent existence means that relying on the aggregation of the three—the eye sense, form, and the immediately preceding condition—eye consciousness arises. Upon examination, the immediately preceding condition is not eye consciousness. Neither the eye sense nor the object form, nor color, shape, touch, inner, outer, intermediate, direction, up, down, or any direction in the center is eye consciousness. They do not exist in any one of these, nor do they go or come from anywhere, so eye consciousness has no inherent existence. Remain equally at rest in that very state of not finding it. Similarly, ear consciousness, nose consciousness, tongue consciousness, body consciousness, and mind consciousness, each relying on the aggregation of their respective senses, immediately preceding objects, sound, smell, taste, touch, and phenomena, arise as their respective consciousnesses. But by examining each one, because they have no inherent existence, understand as before and then remain equally at rest. In this way, all phenomena of samsara, encompassed by object and subject, appear to exist in their own right when the interdependence is not examined, but in reality, they have no inherent existence and should be understood as being like illusions, dreams, mirages, and so on. Second, meditating on the selflessness of the pure, transcendent phenomena: Second, meditating on the phenomena of nirvana as being without inherent existence is divided into three aspects: meditating on body, speech, and mind as being without inherent existence. First, meditating on the body as being without inherent existence:
ཟུགས་སྐུ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྒོམ་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཅིག་ལ་དམིགས་རྟེན་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དབུ་དང་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་སྐུའི་ཡན་ལག་རྣམས་དང་། སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་དང་། གཙུག་ཏོར་ལ་སོགས་པའི་མཚན་སོ་གཉིས་དང་། སེན་མོ་ཟངས་ཀྱི་མདོག་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་དཔེ་བྱེད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུ་དང་། བ་སྤུའི་ཚོགས་ཀྱི་བར་བསམས་ནས། རེ་རེ་བཞིན་དཔྱད་པས་གང་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུར་མ་གྲུབ། དེ་བཞིན་དུ་སྐུ་དེ་དག་ཕྱོགས་མཚམས་སྟེང་འོག་ 15-6-13a ཕུང་པོ་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་འབྱུང་བ། འབྱུང་འགྱུར། དངོས་པོ། དངོས་མེད། འདུས་བྱས། འདུས་མ་བྱས། སྣང་བ་སྟོང་པ། འཁོར་བ་དང་མྱང་འདས་གང་ལས་ཀྱང་མ་བྱུང་། དེ་ལྟ་དེ་རྣམས་གང་གི་ཡང་ངོ་བོར་གནས་པ་མེད། དེ་དག་གང་དུ་ཡང་མི་འགྲོ་བས་སྤྲོས་བྲལ་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་གོ། གཉིས་པ་གསུང་ལ་དམིགས་རྟེན་དུ་འབྲུ་གསུམ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་རྣམས་བསམ་བཞིན་དུ་ངག་ཏུ་བརྗོད་ནས། གསུང་དབྱངས་ཡན་ལག་དྲུག་ཅུ་དང་བཅས་པ་ནི། སྒྲ་སྒྲག་སྟོང་བྲག་ཆ་ལྟ་བུ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ། སྒྲ་དེ་མགྲིན་པ། ལྕེ་སོ། ཤ་རུས་པ། ཁྲག །ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ། ཕྱོགས་མཚམས་སྟེང་འོག་གང་ནས་བྱུང་། ད་ལྟ་གར་གནས། དེ་ནས་གར་འགྲོ་དཔྱད་པས། དེ་དག་གང་དུ་མ་བྱུང་། མི་གནས། མི་འགྲོ་བར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་མཉམ་པར་བཞག་གོ། གསུམ་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་མཚན་གང་རུང་ཞིག་ལ་དམིགས་རྟེན་བྱས་ནས། དེ་དག་གི་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་ཆ་ཆེན་ཆ་ཆུང་ཕྱོགས་མཚམས་སྟེང་འོག །དབྱིབས། ཁ་དོག་སོགས་རེ་རེ་ནས་དཔྱད་པས་གང་ཡང་རྡོ་རྗེ་སོགས་མ་ཡིན། གང་གིས་རང་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་པ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཡིན་པས་མཉམ་པར་བཞག་གོ། དེ་ལྟར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ། མ་དཔྱད་པའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ། རིགས་པས་དཔྱད་པའམ་མཉམ་གཞག་གི་ངོ་བོར་ནི་གང་གི་རང་བཞིན་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་སྤྲོས་བྲལ་སྨྲ་བསམས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་ 15-6-13b པ། དཔེ་གང་གིས་ཡང་མཚོན་པར་མི་ནུས་པ། ཕྱོགས་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་བཞིན་དུ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་དབྱེར་མེད་ཅིང་རང་བཞིན་གཅིག་པས་བླང་དོར་དང་དགག་སྒྲུབ་དང་། གཟུང་འཛིན་དང་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་ནམ་ཤེས་པ་ན། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཟབ་ལ་ཞི་བ་ཐོབ་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་མ་ཤེས་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་སྒོམ་པའི་སྔོན་དུ་གང་ཟག་ཚོལ་བ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་སྒོམ་པའི་སྔོན་དུ་གཟུགས་སོགས་གང་རུང་ཞིག་ལ་བཀར་ནས་བཙལ་བ་དང་། མྱང་འདས་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒོམ
【現代漢語翻譯】 關於觀修色身顯現而自性空：專注于如來（Tathagata）的一個身體作為所緣。具體而言，觀察頭的各個部分、手等身體的各個肢體，眼睛等感官，頂髻等三十二相，以及指甲如銅色等八十隨形好。通過逐一分析，沒有什麼是真實存在的如來之身。同樣，那個身體不在任何方向、位置，不在上下。 它不是蘊、界、處、元素、元素的變化、事物、非事物、有為法、無為法，也不是空性顯現。它不來自輪迴（Samsara）或涅槃（Nirvana）。因此，這些都不存在任何自性。它們不往任何地方去，因此安住于離戲、無自性的狀態中。第二，以聲音作為所緣，唸誦元音（ālikāli）等三個字（種子字，藏文： ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་，梵文天城體：आलिकाली，梵文羅馬擬音：ālikāli，漢語字面意思：元音輔音），同時思維。具有六十支分的聲音，如聲音、迴響、空谷迴音般沒有自性。聲音從哪裡來？喉嚨、舌頭、牙齒、肉、骨頭、血液？身體的內外中間？哪個方向、位置、上下？現在在哪裡？之後往哪裡去？通過分析，它不來自任何地方，不住留任何地方，也不往任何地方去。認識到這一點，就安住于其中。第三，以金剛杵等任何法器作為所緣。從各個方面分析它的內外中間、大小部分、方向位置、上下、形狀、顏色等，沒有什麼是真實存在的金剛杵等。由於它不以任何方式成立，因此遠離所有戲論，變得像虛空一樣，安住于其中。因此，如來的身語意是相互依存的，在未經分析的狀態下似乎是成立的，但通過理智分析或禪定，它不以任何方式成立，是離戲、超越言語和思維的對象。 沒有任何比喻可以代表它，它超越所有方向和界限。同樣，應當瞭解輪迴和涅槃的所有法，所有法的自性無別且自性相同，因此超越了取捨、揚棄和建立、能取和所取、以及主體和客體的所有相。當了知這一點時，就應當明白獲得了寂靜而深刻的涅槃。在沒有了知這一點之前，應當持續修習。也就是說，在修習人無我（Pudgalanairatmya）之前，先尋找人；在修習法無我（Dharmanairatmya）之前，先將色等任何法分離出來尋找；修習涅槃自性空也是如此。
【English Translation】 On meditating on the appearance of the form body as being without inherent existence: Focus on a single body of the Tathagata (Thus Gone One) as the object of focus. Specifically, observe the various parts of the body such as the head and hands, the senses such as the eyes, the thirty-two major marks such as the crown protuberance, and the eighty minor marks such as fingernails the color of copper. By analyzing each one individually, nothing is established as the actual body of the Tathagata. Similarly, that body is not in any direction, location, above or below. It is not the aggregates, elements, sense fields, elements, changes of elements, things, non-things, conditioned phenomena, unconditioned phenomena, nor the appearance of emptiness. It does not come from Samsara (cyclic existence) or Nirvana (liberation). Therefore, none of these exist with any inherent nature. They do not go anywhere, so abide in that which is free from elaboration and without inherent existence. Second, using sound as the object of focus, recite the three syllables such as vowels (ālikāli) while contemplating. The sound with sixty branches, such as sound, echo, and emptiness like an echo in an empty valley, is without inherent existence. Where does the sound come from? The throat, tongue, teeth, flesh, bones, blood? The inner, outer, or middle of the body? Which direction, location, above or below? Where is it now? Where does it go from there? By analyzing, it does not come from anywhere, does not stay anywhere, and does not go anywhere. Recognizing this, abide in it. Third, using any implement such as a vajra (diamond scepter) as the object of focus. Analyze its inner, outer, and middle aspects, large and small parts, directions, locations, above and below, shape, color, etc., one by one. Nothing is actually a vajra, etc. Since it is not established in any way, it is free from all elaboration and becomes like space, abide in it. Therefore, the body, speech, and mind of the Tathagata are interdependent, and appear to be established in an unanalyzed state, but through intellectual analysis or meditation, it is not established in any way, it is free from elaboration and beyond the object of speech and thought. No metaphor can represent it, it transcends all directions and limits. Similarly, all phenomena of Samsara and Nirvana should be understood, the nature of all phenomena is undifferentiated and the nature is the same, therefore transcending all characteristics of acceptance and rejection, negation and affirmation, grasper and grasped, and subject and object. When this is known, it should be understood that profound and peaceful Nirvana is attained. Until this is known, one should continue to practice. That is, before practicing the selflessness of the person (Pudgalanairatmya), first search for the person; before practicing the selflessness of phenomena (Dharmanairatmya), first separate any phenomenon such as form and search for it; the same is true for practicing the emptiness of Nirvana.
་པའི་སྔོན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ཚོལ་བ་དང་། དམིགས་པ་རེ་རེ་བཞིན་དུ་དྲི་བ་དང་། བསླབ་བྱ་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ཡང་ལྷག་མཐོང་གིས་དམིགས་པའི་སྐབས་སུ་དམིགས་པ་རེ་རེ་བཞིན་དུ་ལུང་རིགས་དང་བཅས་པས་ཆོས་ཉིད་རྟེན་འབྲེལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚོལ་བ་གལ་ཆེ་སྟེ། ནང་ནས་རྟེན་འབྲེལ་དུ་ཐག་ཆོད་པའི་ངེས་ཤེས་མ་སྐྱེས་བར་དུ་ལྷག་མཐོང་གི་ཉམས་མྱོང་སྐྱེ་བའི་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ནི་ལུང་རིགས་དང་བཅས་པའི་རྒྱས་པ་མེད་ནའང་། ངོ་སྤྲོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཆ་ཙམ་འཆད་ཅིང་། གཞན་ཡང་ངེས་དོན་གྱི་གསུང་རབ་དང་། བསྟན་བཅོས་རྣམ་དག་གི་ལུང་རིགས་དང་སྦྱར་ནས་རྒྱས་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ༄། །རྗེས་ལ་ངོ་སྤྲད་པ། གསུམ་པ་ངོ་སྤྲད་པ་ལ་གཉིས། མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། ། ༈ མདོར་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། རྟེན་འབྲེལ་གང་ཡང་རང་ 15-6-14a བཞིན་མེད། །ཅེས་གསུངས་པས་རྟེན་འབྲེལ་ནི་རྒྱུས་བྱས་པ་དང་། ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ལོ། །དང་པོ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་ན། དང་པོ་འཇིམ་པ་དང་སྐྱེས་བུའི་ལག་པའི་རྩོལ་བ་སོགས་རྒྱུ་རྐྱེན་ཐམས་ཅད་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བུམ་པ་འབྱུང་མོད་ཀྱང་། རེ་རེ་བཞིན་དུ་དཔྱད་ན་འཇིམ་པ་རྐྱང་བ་ལས་ཀྱང་མ་བྱུང་། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་རྣམས་ལས་ཀྱང་རེ་རེ་བཞིན་དཔྱད་ན་གང་ལས་ཀྱང་མ་བྱུང་བས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་རྣམས་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བས་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ནི། བུམ་པ་ནི་ཁ་དང་མགྲིན་པ་ལྟོ་བ་མཆུ་ཞབས་ཕྱི་ནང་ཐམས་ཅད་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བུམ་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་རེ་རེ་བཞིན་དཔྱད་ན་གང་ཡང་བུམ་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་ཁ་རྐྱང་བས་བུམ་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན། རྡུལ་ཕྲན་རེ་རེ་བཞིན་དུ་བྱེད་པས་བུམ་པའི་ཕྱོགས་ཆ་གང་ཡང་མ་ཡིན། རྡུལ་དེའི་ཕྱོགས་མཚམས་སྟེང་འོག་ཐམས་ཅད་ནས་དཔྱད་ན་བུམ་པའི་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་གང་ལ་ཡང་ལྟོས་མི་དགོས་པར་རྟག་པ་ཐེར་ཟུག་པ། ཐམས་ཅད་དུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་འགྱུར་བ་མེད་པ། གང་གིས་ཀྱང་ཕན་པ་དང་གནོད་པ་བྱར་མེད་པ། འདུས་མ་བྱས་པ། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྟེན་འབྲེལ་ནི་མི་སྲིད་པས། ཆོས་ཉིད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ལས་ 15-6-14b གཞན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་དེ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་མ་གཏོགས་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་སྟོང་པ་མ་གཏོགས་པར། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། རྟེན་ཅ
【現代漢語翻譯】 在毗缽舍那（Vipassanā，內觀）之前，尋找如來（Tathāgata，如來）之身，並逐一觀察每個所緣境，進行提問和學習。尤其是在毗缽舍那觀修時，觀察每個所緣境，運用教理和邏輯，尋找能證明法性（Dharmatā，法性）是緣起（Pratītyasamutpāda，緣起）且無自性（Niḥsvabhāva，無自性）的證據至關重要。因為，如果內心沒有對緣起的堅定認識，就不可能生起毗缽舍那的體驗。雖然這裡沒有詳細的教理和邏輯闡述，但在介紹時會略作解釋。此外，還應結合究竟意義的經文和清凈的論典，以瞭解更詳細的內容。 之後進行介紹。 第三，介紹分為兩部分：簡要介紹和詳細解釋。 簡要介紹： 正如經文所說：『任何緣起皆無自性。』緣起是指由因所生，以及相互依存的緣起。例如，一個瓶子，它的產生依賴於泥土、工匠的手藝等所有因緣的聚合。如果逐一分析，它並非僅僅由泥土產生，同樣也不是由其他任何單一因素產生，因此是無自性的。而它依賴於所有因緣的聚合而產生，所以是緣起。相互依存的緣起是指，瓶子依賴於口、頸、腹、唇、底等所有部分的聚合，才能發揮瓶子的作用。如果逐一分析這些部分，沒有哪個部分本身就是瓶子。同樣，單獨的口也無法發揮瓶子的作用。如果逐一分析每個微塵，沒有哪個微塵是瓶子的組成部分。如果從各個方向，上下觀察這些微塵，也無法找到瓶子的自性。因此，我們應該瞭解一切法的緣起都是無自性的。如果事物具有自性，那麼它就不需要依賴任何事物，而是恒常、堅固、永恒不變的，不會受到任何影響，既不能帶來利益也不能造成損害，不是由組合而成，不依賴於任何事物而存在。但這樣的緣起是不可能的。因此，法性只能是緣起，除此之外別無他法。正如聖者龍樹（Nāgārjuna，龍樹）所說：『除了緣起之外，沒有任何法存在。因此，除了空性（Śūnyatā，空性）之外，沒有任何法存在。』 緣起
【English Translation】 Before Vipassanā (special insight), it is important to seek the body of the Tathāgata (Thus Gone One), and to question and learn about each object of focus individually. Especially during Vipassanā meditation, it is crucial to examine each object of focus, using both scripture and logic, to find evidence that proves Dharmatā (the nature of reality) is Pratītyasamutpāda (dependent origination) and is without Niḥsvabhāva (inherent existence). This is because, unless a firm understanding of dependent origination arises from within, there is no possibility of experiencing Vipassanā. Although there is no extensive explanation of scripture and logic here, a brief introduction will be given. Furthermore, one should combine it with definitive scriptures and pure treatises to gain a more detailed understanding. Following this is the introduction. Third, the introduction is divided into two parts: a brief introduction and a detailed explanation. Brief Introduction: As it is said, 'Whatever is dependently originated is without inherent existence.' Dependent origination refers to that which is caused by causes and that which is mutually dependent. For example, a pot arises dependent on the collection of all causes and conditions such as clay and the effort of a craftsman's hands. If examined individually, it does not arise solely from clay, nor from any other single factor. Therefore, it is without inherent existence. And because it arises dependent on the collection of all causes and conditions, it is dependently originated. Mutually dependent origination refers to the fact that a pot depends on the collection of all its parts—mouth, neck, belly, lip, base, inside, and outside—to be able to perform the function of a pot. If each of these parts is examined individually, none of them is a pot. Similarly, the mouth alone cannot perform the function of a pot. If each individual particle is examined, none of them is any part of the pot. If the direction of that particle is examined from all directions, above and below, the inherent existence of the pot is not established. Therefore, one should understand that the dependent origination of all phenomena is without inherent existence. If something were inherently existent, it would not need to depend on anything, but would be permanent, solid, and unchanging in all ways, unable to be affected by anything, unable to be benefited or harmed by anything, uncompounded, and not established as the nature of a thing. But such dependent origination is impossible. Therefore, Dharmatā can only be dependent origination, and nothing else. As the noble Nāgārjuna said: 'Apart from dependent origination, there is no phenomenon that exists. Therefore, apart from emptiness, there is no phenomenon that exists.' Dependent Origination
ིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་གང་། །དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །དེ་ནི་བརྟེན་ནས་གདགས་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། མདོ་ལས། ཇི་ལྟར་ཤིང་དང་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་བྱས་ཤིང་། །ལག་པའི་རྩོལ་བ་བྱས་པ་གསུམ་ཚོགས་པ། །སྒྲོག་བྱེད་པི་ཝཾ་གླིང་བུ་ལ་སོགས་ལ། །དེ་དག་ལ་བརྟེན་སྒྲ་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར། །དེ་ནི་གང་ནས་འབྱུང་ཞིང་གར་འགྲོ་ཞེས། །དེ་དག་མཁས་པ་ལ་ལས་བརྟག་བྱས་ན། །སྒྲ་ཡིས་འོང་བ་སོང་བ་རྙེད་མི་འགྱུར། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་དག་དང་ནི་རྐྱེན་རྣམས་ལ། །འདུས་བྱས་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་སྟེ། །འདུས་བྱས་སྟོང་པ་གཡོ་བ་མེད་པར་ནི། །དེ་ཉིད་མཐོང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་ཤེས། །ནང་ཡང་སྟོང་ལ་ཕྱི་རོལ་དག་ཀྱང་སྟོང་། །སེམས་ཅན་བདག་གིས་སྟོང་ཞིང་གནས་མེད་པར། །ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད། །ཅེས་དང་། གལ་ཏེ་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་འགའ་ཡོད་ན། །རྒྱལ་བ་ཉན་ཐོས་བཅས་པ་དེས་མཁྱེན་འགྱུར། །ཐེར་ཟུག་ཆོས་རྣམས་མྱ་ངན་འདས་མི་འགྱུར། །མཁས་རྣམས་ནམ་ཡང་སྤྲོས་པ་མི་འདོད་ཅེས་སོགས་གསུངས་སོ། ། ༈ རྒྱས་པར་བཤད་པ། གཉིས་པ་རྒྱས་བཤད་ལ་བདེན་པ་གཉིས་ངོས་བཟུང་བ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་འབྲེལ་དུ་བཤད་པའོ། ། ༈ བདེན་པ་གཉིས་ངོས་བཟུང་བ། དང་པོ་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། ། ༈ ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ། དང་པོ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ནི། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རྟོགས་ 15-6-15a པའི་ཐབས་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐོག་མར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆགས་འཇིག་དང་། ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་རྒ་ལ་སོགས་དང་། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་ལ་སོགས་གསུངས་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྣོད་དང་ལྡན་པ་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟོན་པའི་གསུང་རབ་བླ་ན་མེད་པ་རྣམས་བསྟན་ནས་གདུལ་བྱ་རྣམས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ས་ལ་འགོད་པར་མཛད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟོན་པར་བྱ་དགོས་ཤིང་། བདེན་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལ་མི་མཁས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པའི་སྙིང་པོ་མི་ཤེས་ཏེ། རང་གཞན་གྱི་དོན་མི་འགྲུབ། ཐབས་ལ་མི་མཁས་པས་སླར་རྟག་ཆད་གང་རུང་གི་གྲུབ་མཐའ་ངན་པར་ལྟུང་བའི་རྒྱུར་འགྲོ་བ་ན། བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་ལ་མ་རྨོངས་པ་གལ་ཆེའོ། །ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པས་གཞན་ལ་མ་གསན་པར། །བདེན་པ་འདི་གཉིས་ཀྱི་ནི་དབྱེ་བ་མཛད། །གང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ནི་བདེན་པ་དང་། །གང་དག་དམ་པའི་དོན་གྱི་བདེན་པ་འོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། །དམ་པའི་དོན་གྱི
【現代漢語翻譯】 如是說：『凡是因緣所生之事物，皆可說是空性。它是一種依待施設，即是中道。』 經中也說：『猶如木材與琴絃相依，加上手的技藝三者聚合，便能發出琵琶、笛子等樂器的聲音。依賴這些條件，聲音才能產生。若有智者探究聲音從何而來，又往何處去，則無法找到聲音的來處與去處。同樣地，一切由因與緣聚合而成的有為法都會生起。瑜伽行者了知有為法是空性且不動的。內在是空性，外在也是空性。眾生是無我的，無處可住。諸法的體性即是虛空的自性。』 又說：『如果諸法有自性，那麼諸佛與聲聞弟子就能了知。恒常不變的諸法便不會進入涅槃。智者永遠不會希求戲論。』 廣說部分： 第二部分是廣說，內容包括：確立二諦，以及闡述一切法皆為緣起。 確立二諦： 第一部分是確立二諦，包括世俗諦和勝義諦。 世俗諦： 首先，世俗諦是證悟勝義諦的方法。諸佛最初也宣說了世間的形成與壞滅、五蘊、十二處、十八界、生老等，以及善與不善的利益與過患等。當衆生具備了理解空性的能力時，便會宣說無上的勝義諦經典，從而引導他們到達涅槃的境界。因此，必須依靠世俗諦來闡述勝義諦。如果不精通二諦的區分，就無法瞭解佛法的精髓，也無法成就自他二利。由於不善巧方便，反而會墮入常見或斷見的惡見之中。因此，不迷惑於二諦的區分至關重要。《父子相見經》中也說：『世間知者未經他人教導，便已區分了這二諦，即世俗諦與勝義諦。』 聖龍樹菩薩也說：『諸佛說法皆依二諦，即世間世俗諦與勝義諦。』
【English Translation】 It is said: 'Whatever arises dependently is explained as emptiness. It is a dependent designation; that itself is the Middle Way.' And in the Sutra it says: 'Just as relying on wood and strings, and with the effort of hands, when these three come together, sounds arise from instruments like the lute and flute. Depending on these, sounds also arise. If wise people investigate where these sounds come from and where they go, they will not find the sound coming or going. Likewise, all conditioned phenomena arise from the aggregation of causes and conditions. The yogi who sees that conditioned phenomena are empty and unmoving understands that. The inner is empty, and the outer is also empty. Sentient beings are empty of self and without a place to dwell. The characteristic of phenomena is the very nature of space.' And it says: 'If phenomena had some inherent nature, then the Victorious Ones, along with the Hearers, would know it. Permanent phenomena would not pass into Nirvana. The wise never desire elaboration.' Extensive Explanation: The second part is the extensive explanation, which includes: establishing the two truths, and explaining that all phenomena are interdependent. Establishing the Two Truths: The first part is about establishing the two truths, which includes conventional truth and ultimate truth. Conventional Truth: First, conventional truth is the method for realizing ultimate truth. The Buddhas also initially taught about the formation and destruction of the world, the aggregates, the elements, birth, aging, and so on, and the benefits and drawbacks of virtue and non-virtue, and so on. When they are endowed with the capacity for emptiness, they teach the unsurpassed scriptures that reveal the ultimate truth, and then lead the beings to the state of Nirvana. Therefore, it is necessary to rely on conventional truth to explain ultimate truth. If one is not skilled in the distinction between the two truths, one will not understand the essence of the Buddha's teachings, and one will not accomplish the benefit of oneself and others. Because one is not skilled in means, one will fall into the bad view of either eternalism or nihilism. Therefore, it is important not to be confused about the distinction between the two truths. In the Sutra of Meeting Father and Son, it is also said: 'The knower of the world, without hearing from others, made the distinction between these two truths, which are conventional truth and the truth of ultimate meaning.' The noble Nagarjuna also said: 'The Buddhas teach the Dharma based on two truths, the conventional truth of the world and the ultimate truth.'
་བདེན་པ་འོ། །གང་དག་བདེན་པ་འདི་གཉིས་ཀྱི། །རྣམ་དབྱེ་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ། །དེ་དག་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་ཡི། །ཟབ་མོ་དེ་ཉིད་རྣམ་མི་ཤེས། །ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར། །དམ་པའི་དོན་ནི་མ་རྟོགས་ 15-6-15b པར། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འཕགས་པ་ཨཱརྱ་དེ་བས་ཀྱང་། ཇི་ལྟར་ཀླ་ཀློ་སྐད་གཞན་གྱིས། །འདུལ་བར་མི་འགྱུར་དེ་བཞིན་དུ། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡིས་མ་རྟོགས་པར། །འཇིག་རྟེན་གདུལ་བར་འགྱུར་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། འདིར་ཡང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡང་དག་པའི་ལྷག་མཐོང་གི་རང་བཞིན་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཐབས་ནི་སྐྱབས་འགྲོ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། ཞི་གནས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་གྱི་བར་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རིམ་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། ཞི་གནས་རང་ངོ་སྤྲོད་པར་བྱེད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཞི་གནས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་། དབྱེ་བ་དང་། དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་རྣམ་པ་དགེ་བ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའོ། ། ༈ དོན་དམ་པའི་བདེན་པ། གཉིས་པ་ནི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་དང་། གྲངས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བདེ་བས་ཁམས་རྒྱས་ནས་ལུས་བདེ་བ་སོགས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་། རིག་པ་ཤིན་ཏུ་དྭངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྔ་ཕྱིའི་མངོན་ཤེས་སོགས་ངེས་པའི་གསལ་བ་དང་།ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞག་པའི་ཚེ་དམིགས་པ་གཞན་གྱི་བར་མ་ཆོད་པའི་མི་རྟོག་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ཏེ། གནས་ཆ་རྐྱང་པ་ནི་ཇི་ལྟར་བཟང་ཡང་ཁམས་གོང་མའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་ཞི་གནས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མིན་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་འདོད་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ནི། བྱིང་རྨུགས་དང་རྒོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་རྣམས་སོ། །གཞན་ཡང་བདེ་ 15-6-16a གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་འགའ་ཞིག་དང་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ནོར་ས་ཆེ་བས་ཁྱད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་དབྱེ་ན་གཉིས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་པོའོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ནི། གཏི་མུག་གིས་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་སྒྲིབ་པས་ན་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། དེའི་ངོ་བོར་བདེན་པར་སྣང་བ་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཟླ་གཉིས་དང་དུང་སེར་སོགས་རྣམས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མི་བདེན་པས་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་པོའོ། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དེ་ཡང་འཕགས་པ་སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མངའ་བ་རྣམས་ལ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དུ་སྣང་ལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་མི་སྣང་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་ཤིང་བདེན་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་མཐོང་བ་ཡང་དག་པ་
【現代漢語翻譯】 是真諦。如果有人對這二諦的差別不能完全理解，那麼他們就不能理解佛陀教法的深奧之處。如果不依賴名言，就不能證悟勝義諦。如果不能證悟勝義諦，就不能獲得涅槃。』正如聖者阿雅提婆（Āryadeva）所說：『正如野蠻人不能用其他語言來調伏，同樣，不瞭解世俗諦，就不能調伏世間。』因此，在這裡，爲了證悟勝義諦的真實智慧，從皈依、發菩提心到奢摩他（śamatha）的修習，都顯示了世俗諦的次第。而要認識奢摩他自性，有三個方面：奢摩他的體性、分類及其違品。首先，奢摩他是三摩地（samādhi），即心一境性地安住于善法上。 勝義諦。 第二是按體性分類和按數量分類。首先，三摩地的喜樂使身體感到舒適，智慧非常清明，由此確定了前後世的現量，以及安住於三摩地時，沒有其他對境的非概念（non-conceptualization）。第二，四禪定和無色定等都是三摩地。僅僅是安住的狀態再好，如果未獲得上界的定，就不是奢摩他的自性，因為它的因是欲界的心一境性。第三，它的違品是掉舉和昏沉等三摩地的過患。此外，一些樂、明、無念的體驗很容易與毗缽舍那（vipaśyanā）混淆，因此要了解它們的差別。此外，如果從世俗諦來分類，則有兩種：世俗諦和僅僅是世俗。世俗諦是指由於愚癡而遮蔽了真實義，因此稱為世俗，其體性顯現為真實的，就是世俗諦。而如二月和黃色的海螺等，在世俗中也是不真實的，所以僅僅是世俗。對於具有聖者和顯現的行境者來說，世俗顯現，但世俗諦不顯現，因為他們證悟一切法在一切方面都是無自性的，並且沒有自認為真實的妄念。此外，正確的見地
【English Translation】 is the truth. If one does not fully understand the distinctions between these two truths, then they do not understand the profound depths of the Buddha's teachings. Without relying on conventional terms, one cannot realize the ultimate meaning. Without realizing the ultimate meaning, one cannot attain nirvāṇa.』 As the noble Āryadeva said: 『Just as a barbarian cannot be tamed with another language, similarly, without understanding the worldly, one cannot tame the world.』 Therefore, here, in order to realize the true wisdom of the ultimate truth, from taking refuge, generating bodhicitta, to the practice of śamatha, the stages of the conventional truth are shown. And to recognize the nature of śamatha, there are three aspects: the nature of śamatha, its divisions, and its opposing factors. First, śamatha is samādhi, which is the one-pointed abiding of the mind on a virtuous object. The ultimate truth. Second, there are divisions by nature and divisions by number. First, the bliss of samādhi expands the elements, leading to physical comfort and other forms of bliss. Based on the extreme clarity of intelligence, there is certainty of direct perception of past and future lives, and non-conceptualization without interruption by other objects when placed in samādhi. Second, the four dhyānas and the formless samādhis are all samādhi. No matter how good the state of abiding alone is, it is not the nature of śamatha until the samādhi of the higher realms is attained, because its cause is the one-pointedness of mind in the desire realm. Third, its opposing factors are the faults of samādhi such as dullness and agitation. Furthermore, some experiences of bliss, clarity, and non-thought are easily confused with vipaśyanā, so one should understand their differences. In addition, if one divides the conventional truth, there are two types: the conventional truth and merely conventional. The conventional truth is so-called because it obscures the true meaning due to ignorance, and its nature appears to be true, which is the conventional truth. And things like the double moon and the yellow conch shell are not true even in the conventional sense, so they are merely conventional. For those who possess the objects of the noble ones and appearances, the conventional appears, but the conventional truth does not appear, because they realize that all phenomena are without inherent existence in all ways, and they have no presumption of being truly manifest. Furthermore, correct view
འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་། མཐོང་བ་རྫུན་པ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་དབང་པོ་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཡང་དག་ཤེས་པའི་ངོར་སྣང་བ་རྣམས་ལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། དབང་པོ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་པའི་འཁྲུལ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་དང་། །དོན་དམ་བདེན་པ་ཐབས་བྱུང་གྱུར་པ་སྟེ། །གང་གིས་དེ་གཉིས་རྣམ་དབྱེ་མི་ཤེས་པ། །དེ་དག་རྣམ་རྟོག་ངན་པའི་ལམ་ངན་ཞུགས། །ཞེས་དང་། གཏི་མུག་རང་བཞིན་སྒྲིབ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །དེས་གང་བཅོས་མ་བདེན་པར་སྣང་དེ་ནི། །ཀུན་རྫོབ་ 15-6-16b བདེན་ཞེས་ཐུབ་པ་དེས་གསུངས་ཏེ། །བཅོས་མར་གྱུར་པའི་དངོས་ནི་ཀུན་རྫོབ། ལྟ་བུའོ། །དངོས་ཀུན་ཡང་དག་རྫུན་པ་མཐོང་བ་ཡིས། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་དེ་དེ་ཉིད་དེ། །མཐོང་བ་རྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གསུངས། །མཐོང་བ་རྫུན་པའང་རྣམ་པ་གཉིས་འདོད་དེ། །དབང་པོ་གསལ་དང་དབང་པོ་སྐྱོན་ཅན་ནོ། །སྐྱོན་ལྡན་དབང་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི། །དབང་པོ་ལེགས་གྱུར་ཤེས་ལྟོས་ལོག་པར་འདོད། །གནོད་པ་མེད་པའི་དབང་པོ་དྲུག་རྣམས་ཀྱིས། །གཟུང་བ་གང་ཞིག་འཇིག་རྟེན་གྱིས་རྟོགས་ཏེ། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་བདེན་ཡིན་ལྷག་མ་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་རྣམ་པར་བཞག །ཅེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་། གདོད་ནས་ཞི་བ་དང་། མ་སྐྱེས་པ་དང་། མ་འགགས་པ་དང་། མི་གནས་པར་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོ། ཟབ་མོ་དབུ་མའི་ལམ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རྣམས་ནི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཏེ། འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བུམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་མཚོན་ན་འཇིམ་པ་དང་སྐྱེས་བུའི་རྩོལ་བ་སོགས་རྒྱུ་རྐྱེན་རྣམས་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་དེས་བུམ་པའི་དོན་བྱེད་ནུས་ཤིང་། བུམ་པ་རྟེན་འབྲེལ་ལས་གྲུབ་པས་ཆད་པའི་མཐའ་སྤངས་ཤིང་བུམ་པ་མེད་པ་རང་ཡང་མ་ཡིན། ཡང་འཇིམ་པ་སོགས་ 15-6-17a རྒྱུ་རྐྱེན་རྣམས་ལ་རེ་རེ་བཞིན་དུ་དཔྱད་ན་གང་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བ་མེད་པ་དང་། ཁ་དང་མགྲིན་པ་སོགས་རྣམས་ལ་རེ་རེ་བཞིན་དཔྱད་ན་གང་ཡང་བུམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་མེད་ཅིང་བུམ་པ་གང་གིས་ཡང་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་རྟག་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བའོ། །དེ་ལྟར་རྟག་ཆད་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་དེ་བུམ་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས
【現代漢語翻譯】 何為聖者的等持之境？那便是勝義諦。對於未開悟的凡夫俗子而言，不損害其感官的正確認知所顯現的現象，是世俗諦。而損害感官的錯覺之境，僅僅是世俗假象。正如尊貴的月稱菩薩所說：『世俗諦是方便之源，勝義諦是方便所生。若人不能辨別此二者，則已步入邪思妄想的歧途。』又說：『愚昧本性障蔽故，是名世俗諦。由此所生的虛假顯現，即是世俗諦，佛陀如是說。虛假之物即是世俗。』例如：『通過如實觀見一切事物皆為虛幻，便能證得諸法的實相。如實所見之境即是真如，所見虛幻者即是世俗諦。』虛幻之見又可分為兩種：感官清晰和感官受損。感官受損者的認知，相對於感官健全者的認知而言，是顛倒的。六種無損的感官所感知的事物，為世間所共識，並被認為是世間的真理，其餘則被認為是世間的謬誤。 第二，何為勝義諦？勝義諦，亦可稱為法性、空性、無上不變的大樂、本初寂靜、不生、不滅、不駐，自性涅槃，一切法的實相，一切佛陀之心的精髓，甚深中觀之道，以及緣起。這些都是不同的名稱，實則指涉同一事物：即涵蓋輪迴與涅槃的一切諸法，皆空無自性的空性。以瓶子為例，瓶子的產生依賴於泥土、工匠的勞作等因緣聚合，因此瓶子具有作用。瓶子由緣起而生，故遠離了斷滅邊；但瓶子並非不存在。進一步分析，泥土等因緣各自獨立時，無法產生瓶子；口和頸等部分各自獨立時，也不是瓶子。瓶子無自性，沒有任何部分可以獨立構成瓶子的本質，因此它不是實有，從而遠離了常邊。如此這般，遠離常斷二邊的狀態，即是瓶子的法性。同理，一切諸法亦是如此。
【English Translation】 What is the realm of Samadhi (ཏིང་ངེ་འཛིན་, Skt. Samādhi, concentration) of the noble ones? It is the ultimate truth (དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་, Skt. Paramārtha-satya, ultimate truth). For ordinary beings who are not enlightened, the appearances that arise in the face of correct cognition that does not harm their senses are the conventional truth (ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་, Skt. Saṃvṛti-satya, conventional truth). And that which is the object of deluded consciousness that harms the senses is merely conventional appearance. As the esteemed Chandrakirti (དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་) said: 'Conventional truth becomes the means, and ultimate truth is what is attained by the means. Those who do not distinguish between these two have entered the wrong path of negative conceptualization.' And: 'Because ignorance obscures its own nature, it is called conventional. That which appears as falsely true because of it is called conventional truth, as the Buddha taught. That which is artificial is conventional.' For example: 'By seeing all things as false, one attains the essence of reality. That which is seen as real is reality itself, and that which is seen as false is called conventional truth.' False seeing is also considered to be of two types: clear senses and impaired senses. The consciousness of those with impaired senses is considered to be the opposite of the consciousness of those with good senses. Whatever is perceived by the six unimpaired senses is understood by the world and is considered true by the world, and the rest is considered false by the world. Secondly, what is the ultimate truth? The ultimate truth is also called the nature of reality (ཆོས་ཉིད་), emptiness (སྟོང་པ་ཉིད་, Skt. śūnyatā, emptiness), the great bliss that never changes (མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་), primordial peace (གདོད་ནས་ཞི་བ་), unborn (མ་སྐྱེས་པ་), unceasing (མ་འགགས་པ་), naturally beyond suffering without abiding (མི་གནས་པར་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ།), the reality of all phenomena, the essence of the hearts of all Buddhas, the profound Middle Way (ཟབ་མོ་དབུ་མའི་ལམ།), and dependent origination (རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་). These are all different names, but they refer to the same thing: the emptiness in which all phenomena, encompassed by samsara and nirvana, are empty of their own essence. For example, in the case of a vase, the vase's ability to function arises from the collection of causes and conditions such as clay and the efforts of a craftsman. Because the vase is established through dependent origination, it avoids the extreme of annihilation; but the vase is not non-existent either. Furthermore, if we examine each of the causes and conditions such as clay individually, nothing arises from any of them. And if we examine each of the parts such as the mouth and neck individually, none of them is the vase. Because it has no inherent existence and no part constitutes its essence, it is not existent, and therefore it is free from the extreme of permanence. Thus, being free from the extremes of permanence and annihilation is the nature of the vase. Similarly, all phenomena are like that.
་ཅད་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་བས་ན་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ངོ་བོ་དེ་ལྟར་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བའོ། །འདིར་ནི་མེད་པའི་དོན་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་མི་སྨྲ་སྟེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྲིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་འབྲེལ་དུ་ཤེས་པའི་ཚེ་གནས་ལུགས་མཐོང་ཞིང་བདག་འཛིན་གྱི་རྩ་བ་འཆད་དེ། མདོ་ལས། གང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་མཐོང་བ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་། ཆོས་དང་། དགེ་འདུན་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ༈ ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་འབྲེལ་དུ་བཤད་པ། གཉིས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་འབྲེལ་དུ་བཤད་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་བསྟན་པའོ། ། ༈ གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་སེམས་ཅན་ལ་གང་ཟག་དང་། སྐྱེས་བུ། བདག །ཤེད་ཅན། ཤེད་བདག །སྲོག་ཆགས་དང་། འགྲོ་བ་ཞེས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་བཏགས་པ་དེ་འདིར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། བདག་སྟེ་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡིན་ནམ། ཕུང་པོ་ལྔ་ལས་གཞན་དུ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན། བདག་གང་ཟག་གཅིག་པུ་ཡང་བདག་མང་པོ་དག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ་གཟུགས་ཕུང་གི་དབྱིབས། ཁ་དོག །རེག་བྱ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་གྲངས་ 15-6-17b སོགས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོའི་བར་དུ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་པའི་ཚེ། བདག་ཆད་ཅིང་གཏན་ནས་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེར་ནི་ཕུང་པོ་རྣམས་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་པའི་ཚེ། བདག་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་འདོད་ན། འོ་ན་དེ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་བསགས་སྦྱང་སོགས་ལམ་ལ་འབད་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ལ། ཐར་པ་དེའང་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཐར་པ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་བདག་དེ་དེའི་ཚེ་རྒྱུན་ཆད་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་ལས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་འདོད་ན་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་རྒྱུ་འབྲས་སོགས་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་འགྱུར་ཞིང་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བས་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་པར་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་དུ་བདག་འདོད་ན་ནི། དེའང་མི་འཐད་དེ། ཕུང་པོ་མཚན་ཉིད་རྣམས་མེད་པར་གཟུགས་སུ་རུང་བ་དང་། ཉམས་སུ་མྱོང་བ། ཡུལ་རིག་པ། ཡུལ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པ། ཡུལ་ལ་སོ་སོར་རྣམ་པར་གང་གིས་རིག་པར་འགྱུར་ཏེ། རིག་མཁན་དེ་ཉིད་རྣམས་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་དང་ཕུང་པོ་རྣམས་འབྲེལ་བ་མེད་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པར་འདོད་ན་ནི། བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་བྱ་བ་དང་། ལས་དག་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་འདོད་ན། རྒྱུ་མེད་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་དགོས་ཏེ། ཐུག་མེད་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱ
【現代漢語翻譯】 因此，應當瞭解一切（事物）。因此，緣起的自性是遠離常斷二邊的。在這裡，我們不說『無』的意思是空性，而是說緣起本身的意義就是空性。只要瞭解一切法都是緣起，就能見到實相，斷除我執的根本。經中說：『誰見到緣起，誰就見到了佛、法、僧。』 第二，闡述一切法皆為緣起，即是揭示人無我和法無我。 首先，對於依賴五蘊而產生的有情，賦予了人、士夫、我、力者、力主、 जीव （jīva，生命）、行者等名稱，這裡需要考察的是：『我』是五蘊嗎？還是與五蘊不同？如果五蘊就是『我』，那麼作為個體的『我』也會變成多個『我』，因為色蘊有形狀、顏色、觸感、微塵的數量等，同樣，從受蘊到識蘊之間也有無數的差別。而且，成佛的時候，『我』就會斷滅，徹底消失，因為五蘊就是『我』，而那時五蘊都已斷滅。如果認為成佛的時候，『我』不會斷滅，那麼爲了獲得成佛而進行的積累和凈化的修行就變得毫無意義，解脫也會變成無因的，因為獲得解脫的『我』在那時已經斷滅了。他人所造的業也會由他人來承受。如果接受這些，那麼世間的名言、因果等一切都會崩潰，陷入無邊無際的過失，因此五蘊不可能是『我』。如果認為『我』與五蘊不同，那也是不合理的。如果沒有五蘊的體性，那麼誰能成為可被顯現的色法，誰能感受，誰能認知對境，誰能執著對境的相，誰又能分別認知對境呢？因為能認知者與這些（五蘊）是不同的。如果『我』與五蘊沒有關聯，卻認為五蘊具有體性，那麼就會出現沒有作者的行為，以及沒有業的果報。如果接受這些，那麼就會出現無因而生果的情況，陷入無邊無際的過失。
【English Translation】 Therefore, one should understand all (things). Thus, the nature of dependent origination is free from the extremes of permanence and annihilation. Here, we do not say that the meaning of 'non-existence' is emptiness, but rather that the very meaning of dependent origination is expressed as emptiness. As long as one understands that all phenomena are dependent origination, one sees the true nature and cuts off the root of self-grasping. The sutra says: 'Whoever sees dependent origination sees the Buddha, the Dharma, and the Sangha.' Second, explaining that all phenomena are dependent origination is to reveal the absence of self in persons and the absence of self in phenomena. First, the sentient beings that arise in dependence on the five aggregates are given various names such as person, purusha, self, powerful one, lord of power, jīva (藏文：སྲོག་ཆགས།，梵文天城體：जीव，梵文羅馬擬音：jīva，漢語字面意思：生命), and goer. Here, it needs to be examined: Is the 'self' the five aggregates? Or is it different from the five aggregates? If the five aggregates are the 'self,' then the individual 'self' will also become multiple 'selves,' because the form aggregate has shapes, colors, tactile sensations, the number of atoms, etc. Similarly, there are countless differences from the feeling aggregate to the consciousness aggregate. Moreover, at the time of attaining Buddhahood, the 'self' will be annihilated and completely disappear, because the five aggregates are the 'self,' and at that time the five aggregates are annihilated. If it is believed that the 'self' will not be annihilated at the time of attaining Buddhahood, then the practice of accumulation and purification for the sake of attaining Buddhahood becomes meaningless, and liberation also becomes causeless, because the 'self' that attains liberation has been annihilated at that time. The actions done by others will also be experienced by others. If these are accepted, then all worldly conventions, cause and effect, etc., will collapse, falling into the fault of being limitless, so the five aggregates cannot be the 'self.' If it is believed that the 'self' is different from the five aggregates, that is also unreasonable. If there is no nature of the five aggregates, then who can be the form that can be manifested, who can feel, who can cognize the object, who can grasp the sign of the object, and who can separately cognize the object? Because the one who can cognize is different from these (five aggregates). If the 'self' and the five aggregates have no connection, but it is believed that the five aggregates have nature, then there will be action without an actor and results without karma. If these are accepted, then the result must arise from no cause, falling into the fault of being limitless.
ུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་དུའང་བདག་མེད་ཅིང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན། །སྐྱེ་དང་འཇིགས་ 15-6-18a པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་གཞན། །ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་བརྟེན་ནས་ངར་འཛིན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། ༈ ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་བསྟན་པ། གཉིས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྟན་པ་ནི། ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་མེད་དུ་བསྟན་པ་དང་། སྐྱེ་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལ་མི་བཟོད་པའི་ལོག་ལྟ་བསལ་བ་དང་། ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བའི་ཀུན་རྟོག་གཞོམས་ནས་ཐར་པ་ལ་འགོད་པའི་ཕྱིར། ཡང་དག་པའི་དོན་གྱི་ཡིན་མིན་གྱི་དགག་སྒྲུབ་ཅི་མཛད་ཀྱང་། རང་ལུགས་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པར་བསྟན་པའོ། ། ༈ ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་མེད་དུ་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། གྲངས་ཅན་པ་དང་མདོ་སྡེ་པ་དང་བྱེ་བྲག་པ་སོགས་ཀྱི་འདོད། བདག་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མིན། །གཉིས་ལས་མ་ཡིན་རྒྱུ་མེད་མིན། །དངོས་པོ་གང་དག་གང་ན་ཡང་། །སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་ཏེ་འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནམ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་དེ། དེ་ཡང་བདག་ལ་བདག་སྐྱེ་ན་ནི། མདུན་གྱི་བུམ་པ་དེ་ལས་ནི་བུམ་པ་དེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བདག་ལས་བདག་སྐྱེ་ན་ནི། འབྲས་བུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རྩོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ཞིང་། གཞན་གྱིས་ཕན་པ་དང་གནོད་པའི་རྐྱེན་ལ་ཅི་ཞིག་ལྟོས་ཏེ། དེ་ལས་དེ་ཐུག་མེད་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བུམ་པ་དེ་འཇིམ་པ་དང་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བར་འདོད་ན་ནི། གང་བདག་ལས་སྐྱེ། གལ་ཏེ་འཇིམ་པ་སོགས་དང་བུམ་པ་དེ་གཅིག་ཏུ་འདོད་ན་ནི་འཇིམ་པས་ཀྱང་བུམ་པའི་དོན་བྱེད་ནུས་ཏེ། སྐྱེས་བུའི་རྩོལ་བ་སོགས་དོན་ 15-6-18b མེད་དུ་འགྱུར་ཞིང་། ཡང་ན་བུམ་པ་དེ་ཡང་སྔར་གྱི་འཇིམ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དུས་བཞིན་དུ་བུམ་པའི་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་གཞན་ལས་སྐྱེ་ན་ནི། མུན་ནག་ལས་མེ་འོད་འབྱུང་བ་སོགས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེད་བྱེད་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱང་གཞན་ཡིན་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་པོ་གཞན་ཡིན་པས་གཞན་ཡིན་ལ། གཞན་སྐྱེ་སྨྲ་བ་ཡིན་སྙམ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། གཞན་ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་ཕན་ཚུན་དུས་མཉམ་དུ་གྲུབ་པ་རྣམས་ལ་ཟེར་ན། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་པོ་ནི་དེ་ལྟར་དུས་མཉམ་དུ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དེ་ཡོད་པའི་དུས་དེའི་འབྲས་བུ་དེ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་ནི་རྒྱུ་དེ་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་ན་ཡང་རྒྱུ་དེ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོ
【現代漢語翻譯】 因此，蘊之外沒有『我』。正如龍樹（Nāgārjuna）所說：『如果蘊是我，就會有生滅；如果蘊之外有我，則會失去蘊的特徵。』因此，依賴於五蘊會產生我執。 二、顯示法無我：顯示諸法不生，消除對不生之理的不容忍的邪見，以慈悲摧毀眾生的妄念，引導他們獲得解脫。無論進行何種關於真實意義的肯定或否定，都表明自宗沒有任何執著。 首先，顯示諸法不生：龍樹菩薩（Nāgārjuna）說，如同數論派（Sāṃkhya）、經量部（Sautrāntika）和勝論派（Vaiśeṣika）等所主張的：『非自生、非他生、非共生、亦非無因生。』無論何處，任何事物都不可能產生。因為，由輪迴和涅槃所包含的諸法，實際上都不可能自性產生。如果『我』從『我』而生，那麼面前的瓶子就會從那個瓶子而生。如果『我』從『我』而生，那麼爲了產生結果，所有的努力都將變得毫無意義。還需要依賴其他幫助或傷害的因素嗎？因為那樣會無止境地產生。如果認為瓶子依賴於泥土和因緣而產生，那麼什麼是從『我』而生？如果泥土和瓶子被認為是相同的，那麼泥土也能起到瓶子的作用，那麼人的努力等就變得毫無意義。或者，瓶子也不能像以前泥土的狀態那樣發揮瓶子的作用。 如果從他而生，那麼黑暗中也會產生火焰等，因為所有非產生者都是相同的。這不會成為問題，因為因果二者是不同的，所以說是從他而生。但這也不合理，因為『他』在世間是指同時存在的事物。因果二者並非同時存在，因為當因存在時，果存在嗎？如果存在，那麼因就不是它的因，因為因果同時存在。如果不存在，那麼因也不是因，因為你...
【English Translation】 Therefore, there is no 'self' apart from the aggregates. As Nāgārjuna said, 'If the aggregates were the self, it would be subject to arising and ceasing; if there were a self apart from the aggregates, it would lack the characteristics of the aggregates.' Thus, clinging to 'I' arises in dependence on the five aggregates. Second, showing the absence of self in phenomena: To show that phenomena are unborn, to dispel wrong views that are intolerant of the state of being unborn, and to liberate beings by compassion by destroying their conceptualizations, whatever affirmation or negation is made regarding the true meaning, it is shown that there is no acceptance of inherent existence in one's own system. First, showing that phenomena are unborn: The venerable Nāgārjuna said, like the Samkhyas, the Sautrantikas, and the Vaisheshikas, 'Not from self, not from other, not from both, nor without a cause. Whatever things, wherever, there is never any arising.' That is, it is not reasonable for phenomena included in samsara and nirvana to arise by their own nature. If 'I' arises from 'I', then the pot in front would arise from that pot. If 'I' arises from 'I', then all efforts to produce results would be meaningless. Why rely on factors that help or harm? Because it would arise endlessly from that. If it is thought that the pot arises in dependence on clay and conditions, then what arises from 'I'? If the clay and the pot are considered to be the same, then the clay can also perform the function of the pot, and then human efforts become meaningless. Or, the pot cannot function as a pot in the same way as the clay was before. If it arises from other, then fire and light would arise from darkness, because all non-producers are the same. This would not be a problem, because the two, cause and effect, are different, so it is said to arise from other. But this is also unreasonable, because 'other' in the world refers to things that exist simultaneously. The two, cause and effect, are not simultaneous, because when the cause exists, does the effect exist? If it exists, then the cause is not its cause, because cause and effect exist simultaneously. If it does not exist, then the cause is not a cause, because you...
ད་ཀྱི་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་རྒྱུ་མེད་ཀྱང་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དང་། འབྲས་བུ་མེད་ཀྱང་རྒྱུ་ཡིན་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་སྙམ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་བྱ་བ་ལས་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་འདོད་ན་ནི་ཐུག་མེད་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བས་མི་རིགས་སོ། །ཡང་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་པོ་གཞན་ཡིན་ན། དེ་གཉིས་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་ནི་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དུས་མཉམ་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པ་ནི་གཞན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་དང་བུ་མོ་བཞིན་ནོ། །ཡང་རྒྱུ་དེ་འགགས་ནས་འབྲས་བུ་དེ་འབྱུང་ན་ནི། འབྲས་བུ་དེ་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་ཁྱོད་རྒྱུ་འགགས་ནས་མེད་པ་ལ་འབྱུང་བ་ 15-6-19a ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དེ་མ་འགགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་དེ་འབྱུང་ན་ནི། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་དེ་རྟག་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་དེས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ཚར་ནས་ཀྱང་མ་འགགས་པར་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་རྒྱུ་དེས་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ཞིག་བསྐྱེད་དམ་མེད་པ་ཞིག་བསྐྱེད། ཡོད་པ་བསྐྱེད་ན་ནི་རྒྱུ་དེས་འབྲས་བུ་དེ་གསར་དུ་བསྐྱེད་པ་ལ་དགོས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། ཁྱོད་ཀྱི་འབྲས་བུ་དེ་སྔར་ནས་གྲུབ་ཟིན་ནས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འབྲས་བུ་མེད་པ་སྐྱེད་ན་ནི། རྒྱུ་དེས་རི་བོང་གི་རྭ་སོགས་ཀྱང་སྐྱེད་ནུས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་དེས་མེད་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཕགས་པའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། གང་ལ་བརྟེན་ནས་གང་འབྱུང་བ། །དེས་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་ཡིན། །དེ་ལས་གཞན་པ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །ཆད་མིན་རྟག་མིན་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་ལས་སྐྱེ་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། གོང་གི་སྐྱོན་དེ་དག་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་ཤིན་ཏུ་ཐ་ཆད་ཡིན་པས་མི་འཐད་དེ། སྲན་མ་ཟླུམ་པོ་སོགས་ས་གཞི་ལ་སྐྱེ་བ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ལའང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་ཁྱོད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དཔེ་བསྒྲུབ་བྱར་སོང་སྟེ་མ་གྲུབ་པས། བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་དངོས་པོ་རྣམས་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་འདི་ནི་རང་ཉིད་འབའ་ཞིག་སླུ་བར་བྱེད་ཅིང་མི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཐོག་ཏུ་འོང་། འཁོར་བའི་རྒྱུ་བྱེད་པས་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དོ། ། ༈ སྐྱེ་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལ་མི་བཟོད་པའི་ལོག་ལྟ་བསལ་བ། གཉིས་པ་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལ་མི་བཟོད་པའི་ལོག་རྟོག་ 15-6-19b བསལ་བ་ནི། སྐྱེ་མེད་ཀྱི་གནས་ལ་མི་བཟོད་པའི་རྩོད་པ་དང་། དེའི་ལོག་རྟོག་བསལ་བའི་ལན་བཏབ་པ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་གྲུབ་པ་སྟོང་པ་ཡིན་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པ་
【現代漢語翻譯】 因為沒有結果。這不會成為過失，因為你沒有原因。又，即使沒有原因也有結果，即使沒有結果也有原因，如果你認為沒有過失，那是不對的。因為沒有作者的行為會產生存在。如果承認這一點，就會陷入無窮的過失，所以不合理。又，如果原因和結果是不同的，那麼這兩個存在還是不存在？如果存在，那麼原因和結果就不是兩個，因為它們同時存在。如果不存在，那麼就不是其他，就像石女的兒子和女兒一樣。又，如果原因停止后結果才產生，那麼結果就是從無因中產生的，因為你說原因停止后是從不存在中產生的。 如果原因沒有停止而結果產生，那麼你的原因就是常有的，因為原因產生結果后也沒有停止而存在。又，原因產生的是已有的結果還是沒有的結果？如果產生已有的結果，那麼原因就沒有必要新產生結果，因為你的結果已經存在了。如果產生沒有的結果，那麼原因也能產生兔角等，因為原因能產生沒有的結果。聖者也說過：『依賴於什麼而產生什麼，那就是它本身。因為它不是其他，所以不是斷滅也不是常有。』從二者產生也是不合理的，因為會陷入上述的過失。從無因產生是非常低劣的，所以不合理，就像圓形豆類等在地上生長一樣，也會在虛空中生長，因為無因是相同的。因此，你的論證的例子變成了所要論證的對象，因為沒有成立。所以，所要論證的事物，即認為事物是從無因中產生的，這只是欺騙自己，所有不希望的事情都會發生。因為是輪迴的原因，所以從無因中產生是非常不合理的。 第二，消除對無生狀態無法忍受的邪見： 這是對無生狀態無法忍受的爭論，以及消除其邪見的答覆。第一點是：如果一切法都不成立，是空性的，那麼世間的產生和毀滅...
【English Translation】 Because there is no result. This will not become a fault, because you have no cause. Furthermore, if you think that there is no fault even if there is a result without a cause, and there is a cause without a result, that is not correct. Because an action without an actor will result in existence. If you admit this, you will fall into the fault of infinity, so it is unreasonable. Also, if the cause and result are different, do these two exist or not? If they exist, then the cause and result are not two, because they exist simultaneously. If they do not exist, then it is not other, like the son and daughter of a barren woman. Also, if the result arises after the cause ceases, then the result arises from no cause, because you say that it arises from non-existence after the cause ceases. If the result arises without the cause ceasing, then your cause is permanent, because the cause remains without ceasing even after it has produced the result. Also, does the cause produce an existing result or a non-existing result? If it produces an existing result, then the cause has no need to newly produce the result, because your result already exists. If it produces a non-existing result, then the cause can also produce rabbit horns, etc., because the cause can produce a non-existing result. The Holy One also said: 'That which arises in dependence on something, that is itself for a while. Because it is not other than that, it is neither annihilation nor permanence.' It is also unreasonable to arise from two, because the above-mentioned faults will occur. It is very inferior to arise from no cause, so it is unreasonable, just as round beans, etc., grow on the ground, they will also grow in empty space, because the absence of cause is the same. Therefore, your example of proof becomes the object to be proven, because it is not established. Therefore, the object to be proven, that is, the belief that things arise from no cause, is only deceiving oneself, and all unwanted things will happen. Because it is the cause of samsara, it is very unreasonable to arise from no cause. Second, eliminating the wrong views that cannot tolerate the state of no-birth: This is the argument that cannot tolerate the state of no-birth, and the response to eliminate its wrong views. The first point is: If all dharmas are not established and are emptiness, then the arising and destruction of the world...
ནས་གཟུང་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་བདེན་པར་འགྱུར་ཞིང་། སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་འབད་པ་སོགས་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་སྟེ། སྟོང་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་རང་བཞིན་མེད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པའི་ལུགས་འདི་ནི། ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་སྟེ་ཡོད་ན། འཇིག་རྟེན་འབྱུང་འཇིག་སོགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་ཆོས་རྣམས་བདེན་པས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལམ་སྒྲུབ་པའི་འབད་པ་རྣམས་ཀྱང་དོན་མེད་པར་མི་འགྱུར་བས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ནས་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལོག་རྟོག་བསལ་བའི་ལན་བཏབ་པ་དངོས་ནི། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ནས་ཡོད་པ་ཡིན་ན། གང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ནས་ཡོད་པ་ཡིན་ན། དེ་ནི་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པས། ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་གང་ཡང་མེད་པས། འཇིག་རྟེན་གྱི་འབྱུང་འཇིག་སོགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་ཐམས་ཅད་ཁྱོད་རང་ལ་མི་བདེན་པར་འགྱུར། དེ་བཞིན་དུ་རིགས་དྲུག་གི་གནས་གང་དུ་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཆི་འཕོ་དང་སྐྱེ་བ་སོགས་མེད་ཅིང་དེ་ཁོ་ནར་རྒྱུན་དུ་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། 15-6-20a དེ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལས་ཐར་པའི་སྐབས་མེད་དེ། སྡུག་བསྔལ་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་ལམ་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྤངས་རྟོགས་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འཐོབ་པ་མི་འཐད་དེ། དེ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འབྱུང་འཇིག་འཆི་འཕོ་སོགས་དང་། སྤངས་རྟོགས་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འདོད་ན་ནི། ཁྱོད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་པ་དང་འགལ་ཏེ། དེ་རྣམས་རྟེན་འབྲེལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་སྟོང་པ་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་འདི་ཉིད་ལ་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་ཐམས་ཅད་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །འཕགས་པས་ཀྱང་། གལ་ཏེ་འདི་ཀུན་མི་སྟོང་ན། །འབྱུང་བ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས། །ཁྱོད་ལ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །གང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་བར་འགྱུར། །གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ། །དེ་ན་མེད་པ་མིན་པས་རྟག །ཅེས་དང་། ཁྱོད་ཀྱིས་རང་གི་སྐྱོན་རྣམས་ནི། །ང་ལ་ཡོངས་སུ་སྒྱུར་བྱེད་བ། །རྟ་ལ་མངོན་པར་ཞོན་བཞིན་དུ། །རྟ་ཉིད་བརྗེད་པར་གྱུར་པ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་ཁྱོད་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་འབའ་ཞིག་གི་དབང་གིས་དོན་མེད་པའི་གླན་ཀ་སྨྲ་བ་འདི་ནི་མི་འ
【現代漢語翻譯】 如果從一開始，所有佛陀的教法都變得不真實，獲得佛陀果位的努力等等都變得毫無意義，因為所有的法都沒有自性，都是空性。如果是這樣，那麼聲稱一切法皆為空性、無自性的中觀宗的觀點是非常不合理的。如果一切法沒有自性而存在，那麼從世界的生滅到佛陀的法，都將是真實的，瑜伽士們修道的努力也不會變得毫無意義。因此，一切法並非空性，而是以自性存在。這是他們的主張。 第二，對破除邪見的回答是：如果一切法不是空性，而是以自性存在，那麼凡是以自性存在的，就不是空性。既然沒有業和作者，那麼從世界的生滅到佛陀的一切，對你來說都將是不真實的。同樣，無論六道眾生投生於何處，都不會有死亡和轉世等等，他們將永遠停留在那裡，因為他們是以自性存在的。同樣，那些體驗輪迴痛苦的人們，也沒有解脫的機會，因為痛苦是以自性存在的。同樣，瑜伽士們修道所獲得的功德，如斷證等等，也是不可能的，因為它們是以自性存在的。如果你想實現生滅、死亡和轉世等等，以及斷證等等的功德，那麼這與你所說的自性存在相矛盾，因為它們是緣起、無自性的。因此，只有空性、無自性、緣起，才能使善、不善、無記等等一切都合理。聖者說：『如果這一切不是空性，就不會有生起和滅亡。對你來說，四聖諦也將是不存在的。對於誰來說，空性是可能的，對於他來說，一切都是可能的。凡是以自性存在的，就不會不存在，因此是常恒的。』以及『你把自己的過失，完全轉嫁給我，就像騎在馬上，卻忘記了馬一樣。』因此，你從無始以來，就一直受到顛倒錯亂的影響，說些毫無意義的廢話，這是不合理的。
【English Translation】 From the outset, all the Buddha's teachings would become untrue, and the efforts to attain Buddhahood, etc., would become meaningless, because all dharmas lack inherent existence and are empty. If that were the case, then this tenet of the Madhyamikas, who assert that all dharmas are empty and without inherent existence, would be utterly unreasonable. If all dharmas exist without inherent existence, then the dharmas from the arising and ceasing of the world up to Buddhahood would be true, and the efforts of yogis to practice the path would not become meaningless. Therefore, all dharmas are not empty, but exist with inherent existence. This is what they say. Secondly, the actual response to dispel wrong views is: If all dharmas are not empty, but exist with inherent existence, then whatever exists with inherent existence is not empty. Since there is neither action nor agent, everything from the arising and ceasing of the world up to Buddhahood would be untrue for you. Likewise, all sentient beings born in any of the six realms would have no death or rebirth, etc., and would remain there perpetually, because they exist with inherent existence. Similarly, those who experience the suffering of samsara would have no opportunity to be liberated from it, because suffering exists with inherent existence. Likewise, it would be unreasonable for yogis who practice the path to attain qualities such as abandonment and realization, because these exist with inherent existence. If you wish to manifest arising and ceasing, death and rebirth, etc., and the qualities of abandonment and realization, then this contradicts your assertion of inherent existence, because these are dependently originated and without inherent existence. Therefore, it is only in emptiness, the absence of inherent existence, and dependent origination that all virtuous, non-virtuous, and neutral phenomena are reasonable. The Noble One also said: 'If all this were not empty, there would be no arising and no ceasing. The four noble truths would be impossible for you.' 'For whom emptiness is possible, everything is possible. Whatever exists by its own nature is permanent, since it cannot be non-existent.' And, 'You transfer your own faults entirely to me, like one who, riding a horse, forgets the horse itself.' Therefore, you, from beginningless time, have been speaking meaningless nonsense due to the power of sheer inversion, which is unreasonable.
ཐད་དེ། གང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མེ་ལ་བརྟེན་ནས་དུ་ 15-6-20b བ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །གང་མེད་པ་དེ་ནི་བརྟེན་ནས་ཀྱང་མི་འབྱུང་སྟེ། རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་ནོ། །གང་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ནས་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྱུ་མ་མཁན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་བཞིན་ནོ། ། ༈ རང་ལུགས་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པར་བསྟན་པ། གསུམ་པ་ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བའི་ཀུན་རྟོག་གཞོམ་ནས་ཐར་པ་ལ་འགོད་པའི་ཕྱིར། ཡང་དག་པའི་དོན་ཡིན་མིན་གྱི་དགག་སྒྲུབ་ཅི་མཛད་ཀྱང་རང་ལུགས་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པར་བསྟན་པ་ལ། དྲི་བ་དང་ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ཁྱོད་དབུ་མ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་སྤྲོས་བྲལ་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཐག་ཆོད་པའི་ངེས་ཤེས་དེ་རྒྱུ་རྐྱེན་གང་ལས་སྐྱེས་ཀྱང་རུང་། ངོ་བོ་གང་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་རུང་སྟེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་དེ་དང་མཚུངས་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པའི་དགག་སྒྲུབ་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་རང་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ངེས་ཤེས་མེད་ན་ནི། རང་གིས་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ངེས་ཤེས་སྐྱེད་པར་མི་ནུས་པས། དེ་ལྟ་བུའི་དགག་སྒྲུབ་དང་། བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འཐད་པ་དང་བྲལ་བས་དབུ་མ་པའི་ལུགས་འདི་མི་འཐད་དོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དབུ་མ་པ་ལ་མ་ངེས་པའམ། ཐེ་ཚོམ་མམ། ཐག་མཆོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ལྟོས་པའམ། དེའི་གཉེན་པོའི་ངེས་ཤེས་སམ། ཐག་ཆོད་དམ། 15-6-21a ཁས་ལེན་གང་ཡང་ཡོད་པ་ག་ལ་འགྱུར། ཆོས་ཐམས་ཅད་གང་གིས་རང་བཞིན་དུ་ཡང་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མེད་དེ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། བློས་ཀྱང་གང་གི་རང་བཞིན་དུ་མ་དམིགས་ཏེ་བློ་ཡང་སྤྲོས་བྲལ་དེ་དང་དབྱེར་མེད་དུ་འགྱུར་བས། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མ་ནི་ནམ་ཡང་མེད་པས། ངེས་པའམ། ཐག་ཆོད་དཾ་ཁས་ལེན་ནམ་འདི་ཡིན་གྱི་འཛིན་པ་མེད་པས་ན། ངེས་ཤེས་འདི་རྒྱུ་རྐྱེན་འདི་ལས་སྐྱེས་པ་དང་། ངོ་བོ་འདི་ལྟ་བུ་གྲུབ་པ་ཡིན་མ་མཆིས་ཏེ། རི་བོང་གི་རྭ་མ་དམིགས་པས་དེའི་རྒྱུ་རྐྱེན་དང་། ངོ་བོ་མ་དམིགས་པ་བཞིན་ནོ། །འཕགས་པས་ཀྱང་། ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་སྟེ། །ང་ལ་ཁས་ལེན་གཅིག་ཀྱང་མེད། །གལ་ཏེ་ང་ལ་ཁས་ལེན་ཡོད། །དེས་ན་ང་ལ་སྐྱོན་འདི་ཡོད། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་ཀྱིས། །དོན་གྱི་འགའ་ཞིག་དམིགས་ནས་ནི། །བསྒྲུབ་པའམ་ཟློག་པར་བྱས་ན་དེ། །མེད་ཕྱིར་ང་ལ་ཀླན་ཀ་མེད། །གསུངས་སོ། །སློབ་དཔོན་ཨཱརྱ
【現代漢語翻譯】 因此，任何依賴於因緣而生的事物都不是不存在的，就像依賴於火而產生煙一樣。任何不存在的事物也不會依賴於任何事物而生，就像兔子的角一樣。任何依賴於因緣而生的事物也不是自性成立的，就像依賴於魔術師而產生的魔術幻化的男人和女人一樣。 駁斥自宗無有承許 第三，爲了以大悲摧毀眾生的分別念，並將他們安置於解脫之境，無論進行何種關於真實義的是與非的辯論，都表明自宗沒有任何承許。這包括提問和回答。首先是提問：你們這些中觀派人士，致力於論證一切法皆為空性、離戲且無自性。既然如此，無論這種斷定一切法為空性的確定之識從何種因緣而生，或在何處產生，它都將成為自性成立的，因此，所有法也同樣會成為自性成立的。那麼，你們所有關於無自性的辯論都將變成實有。如果你們自己沒有這樣的確定之識，那麼因為自己不確定，也就無法使他人產生確定之識。因此，所有這些辯論和著作都將變得毫無意義。因此，這種中觀派的觀點是不合理的，因為它缺乏依據。 第二是回答：因為中觀派沒有不確定、懷疑或確定的東西，所以對於他們來說，依賴於此或作為其對治的確定之識、確定或承許又怎麼會存在呢？沒有任何法是自性成立的，即使是微小的一部分也沒有，因為它們遠離一切戲論。心識也無法確定任何事物的自性，因為心識也與離戲無別。因此，能知和所知、知識和所知對象的相狀永遠不存在。由於沒有確定、確定或承許，也沒有『這是什麼』的執著，所以這種確定之識不是從這種因緣產生的，也不是以這種方式成立的，就像無法確定兔子的角，因此也無法確定其因緣和自性一樣。聖者（指龍樹菩薩）也說：『我是無過失的，我沒有任何承許。如果我有任何承許，那麼我就會有這個過失。如果通過現量等方式，確定了某些事物的存在，並進行論證或反駁，那麼因為沒有這些，所以我沒有過失。』阿阇黎（ आचार्य ，ācārya，導師） Ārya
【English Translation】 Therefore, whatever arises dependently is not non-existent, just as smoke arises dependent on fire. Whatever is non-existent does not arise dependent on anything, like a rabbit's horn. Whatever arises dependently is also not established by its own nature, like the illusory men and women that arise dependent on a magician. Showing that the self-system has no acceptance Thirdly, in order to destroy the conceptual thoughts of beings with compassion and to place them in liberation, whatever affirmation or negation of the ultimate meaning is done, it is shown that the self-system has no acceptance. This includes questions and answers. The first is: You Madhyamikas (中觀派, Zhōng guān pài, The Middle Way school), assert that all phenomena are empty, free from elaboration, and without inherent existence. If that is the case, then no matter from what cause or condition this definitive knowledge that all phenomena are empty arises, or in what essence it arises, it will become inherently established, and similarly, all phenomena will also become inherently established. Thus, all your negations and affirmations of non-inherent existence will become ultimately true. If you yourselves do not have such definitive knowledge, then because you are not certain yourselves, you will not be able to generate certainty in others. Therefore, all such negations and affirmations, and the writing of treatises, will become meaningless. Therefore, this Madhyamika system is unreasonable because it is devoid of reason. The second is: Because there is no uncertainty, doubt, or certainty for the Madhyamikas, how could there be any reliance on that, or any definitive knowledge, certainty, or acceptance that is its antidote? There is not even the slightest bit of any phenomenon that is inherently established, because it is free from all elaboration. The mind also does not perceive anything as inherently existent, because the mind also becomes inseparable from that freedom from elaboration. Therefore, the characteristics of subject and object, knowable and knower, are never present. Because there is no certainty, determination, acceptance, or grasping of 'this is it,' this definitive knowledge is not born from this cause and condition, nor is it established in this way, just as the rabbit's horn is not perceived, and therefore its cause and condition, and its essence, are not perceived. The Noble One (referring to Nāgārjuna) also said: 'I am without fault, I have no acceptance. If I had any acceptance, then I would have this fault. If by direct perception, etc., some object were perceived, and an argument or refutation were made, then because these are absent, I have no fault.' Ācārya ( आचार्य ，ācārya，teacher) Ārya
་དེ་བས་ཀྱང་། ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །ཕྱོགས་ནི་གང་ཡང་ཡོད་མིན་པས། །དེ་ལ་ཡུན་ནི་རིང་པོ་ཡང་། །ཀླན་ཀ་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། དབུ་མ་པ་ནི་རང་ལུགས་ཀྱི་ཁས་ལེན་མེད་ཀྱང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་རྟག་ཆད་སྣ་ཚོགས་པར་ལོག་པར་རྟོག་པ་དེ་བསལ་བའི་དགོས་པ་ཅན་དུ་ནི་ཡོད་མེད་དང་ཡིན་མིན་དང་། 15-6-21b སྟོང་པ་དང་སྟོང་པ་མིན་པ་དང་། བདག་དང་བདག་མེད་པ་དང་། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་མ་བྲལ་དང་། སྣང་བ་དང་། སྟོང་པ་དང་། དོན་དམ་དང་། ཀུན་རྫོབ་དང་། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སོགས་སྣ་ཚོགས་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་ཤེས་པ་དང་། ཀུན་རྟོག་ཞི་ཞིང་ལས་ཉོན་དག་སྟེ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་གྲོལ། ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་འགོད་པ་ནི་ཉིང་དགོས་དག་སྟེ། འཕགས་པས། སྟོང་ངོ་ཞེས་ཀྱང་མི་བྱ་ལ། །མི་སྟོང་ཞེས་ཀྱང་མི་བྱ་ཞིང་། །གཉིས་དང་གཉིས་མིན་མི་བྱ་སྟེ། །གདགས་པར་དོན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། བདག་གོ་ཞེས་ཀྱང་བརྟགས་འགྱུར་ཞིང་། །བདག་མེད་ཅེས་ཀྱང་བརྟན་པར་འགྱུར། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་དང་ནི། །བདག་ནི་འགག་མེད་ཅེས་ཀྱང་བསྟན། །ཞེས་དང་། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལོག་པ་སྟེ། །སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལྡོག་པས་སོ། །མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་འགགས་པ། །ཆོས་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་དང་མཚུངས། །ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ཡང་དག་མིན། །ཡང་དག་མིན་མིན་ཡང་དག་མིན། །དེ་ནི་སངས་རྒྱས་རྗེས་བསྟན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ཡིན་པས་དབུ་མ་པའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྩོད་པ་གང་མཛད་ཀྱང་། རང་གི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་། གཞན་ཕྱོགས་དགག་བྱའི་ཆོས། གང་ཡང་མེད་པས་མ་དམིགས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་གྱི་ཀུན་རྟོག་ཞི་བའི་དགོས་པ་ཅན་གྱི་རྩོད་པ་དང་དགག་སྒྲུབ་ 15-6-22a ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་རང་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལ་ཆགས་ནས་སྒྲུབ་པ་དང་། གཞན་ཕྱོགས་དགག་བྱའི་ཆོས་ལ་སྡང་བའི་རྩོད་པ་དང་། དགག་སྒྲུབ་ཅན་གྱིས་ནི་རང་གི་ཀུན་རྟོག་འཕེལ་བའི་རྒྱུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དགོས་པ་ཆེན་པོ་ཅན་དུ་ག་ལ་འགྱུར། མདོ་ལས་ཀྱང་། འཇིག་རྟེན་ང་དང་ལྷན་ཅིག་རྩོད་ཀྱི། ང་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་མི་རྩོད་དོ། །གང་འཇིག་རྟེན་ན་ཡོད་པར་འདོད་པ་དེ་ནི། ང་ཡང་ཡོད་པར་འདོད་དོ། །གང་འཇིག་རྟེན་ན་མེད་པར་འདོད་པ་དེ་ནི། ང་ཡང་མེད་པར་འདོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འཕགས་པ་ལྷས་ཀྱང་། ཆོས་འདི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །རྩོད་པ་མཛད་ཕྱིར་གསུངས་པ་མིན། །འོན་ཀྱང་མེ་ཡིས་བུད་ཤིང་བཞིན། །འདིས་ནི་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བ་འཇོམས། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་། བསྟན་བཅོས་ལས་དཔྱད་རྩོད་ལ་ཆགས་པའི་ཕྱིར། །མ་ཡིན་རྣམ་པར་
【現代漢語翻譯】 如是，『有』、『無』、『亦有亦無』，任何方皆不存在，對此，長久爭論亦不可能。』如是說。中觀派雖無自宗之承許，然為遣除眾生於有無、是與非、常斷等種種顛倒之執，故說有無、是與非， 空與不空，有我與無我，戲論與離戲論，顯現與空性，勝義與世俗，輪迴與涅槃等種種，依此，眾生知諸法離戲，止息分別，清凈業惑，解脫輪迴之苦，安立於解脫與一切智。此乃真實所需。聖者云：『莫言是空，亦莫言非空，莫言二與非二，為立名言故說。』又云：『執著有我，亦成堅固，執著無我，亦成堅固。諸佛示現我，亦示現無我。』又云：『言說皆是顛倒，乃是心之行境止息故。無生亦無滅，法性同涅槃。一切皆是真實，一切皆非真實，非真實之非真實，亦非真實。此乃佛陀之教。』如是，無論中觀派作何種辯論，無論自宗之立宗，抑或他宗之破斥，皆因無有所緣而無所見，然為息滅眾生之分別念，故有此辯論與破立。 若非如此，若執著于各自之立宗而建立，憎恨他宗之破斥，則此辯論與破立，反成增長自宗分別念之因，豈能成為具大義之辯論？經中亦云：『世人與我爭，我卻不與世人爭。世人若認同有，我亦認同有；世人若認同無，我亦認同無。』聖天亦云：『此法非諸佛，為爭論而說，然如火焚薪，以此摧伏他宗。』聖者月稱亦云：『論典非為貪著辯論而作，』
【English Translation】 Thus, 'existence,' 'non-existence,' and 'both existence and non-existence'—since there is no direction whatsoever, it is not possible to engage in prolonged disputes about it.' As it is said. Although the Madhyamikas do not have their own system of tenets, they do have the necessity of refuting the various wrong conceptions of sentient beings, such as existence and non-existence, affirmation and negation, permanence and annihilation. Emptiness and non-emptiness, self and non-self, elaboration and non-elaboration, appearance and emptiness, ultimate truth and conventional truth, samsara and nirvana, and so forth. Based on these various teachings, sentient beings come to know that all phenomena are free from elaboration, their conceptualizations are pacified, their karmas and afflictions are purified, and they are liberated from the suffering of samsara, establishing themselves in liberation and omniscience. This is the essential purpose. As the noble one said: 'Do not say it is empty, nor say it is not empty, nor say it is both or neither; speak in order to designate meaning.' And: 'Grasping at self becomes firm, grasping at non-self also becomes firm. The Buddhas taught self, and also taught the absence of self.' And: 'Speaking is perverse, because the mind's sphere of activity is reversed. Unborn and unceasing, the nature of phenomena is the same as nirvana. All is truly true, all is not truly true, the not truly true is also not truly true. This is the Buddha's teaching.' Thus, whatever debates the Madhyamikas engage in, whether it is establishing their own tenets or refuting those of others, they do so without any object of focus, yet with the necessity of pacifying the conceptualizations of sentient beings. If it were not so, if one were to cling to one's own tenets and establish them, and hate the refutation of others, then such debates and refutations would only serve to increase one's own conceptualizations. How could they then become debates with great purpose? As it is said in the sutra: 'The world argues with me, but I do not argue with the world. What the world considers to exist, I also consider to exist; what the world considers not to exist, I also consider not to exist.' And as Aryadeva said: 'This Dharma was not taught by the Buddhas for the sake of argument, but like fire consuming wood, it destroys the arguments of others.' And as the glorious Chandrakirti said: 'Treatises are not written out of attachment to debate,'
གྲོལ་བའི་ཕྱིར་དུ་གསུངས། །འོན་ཀྱང་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་བཤད་པ་ན། །གཞན་གཞུང་འཇིག་པར་འགྱུར་ན་ཉེས་པ་མེད། །རང་ཕྱོགས་ལྟ་ལ་ཆགས་ཤིང་དེ་བཞིན་དུ། །གཞན་ཕྱོགས་ལྟ་ལ་སྡང་བ་རྣམས་རྟོགས་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ཁོང་ཁྲོ་རྣམས་བསལ་ཏེ། །རྣམ་དཔྱོད་པ་རྣམས་མྱུར་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། གལ་ཏེ་དབུ་མ་པ་ཡིན་ན་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅའ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཕྱོགས་གཞན་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། ཁོ་བོ་ཅག་ནི། མེད་པར་འདོད་པ་ཡང་མ་ལགས་ཏེ། གཞན་ 15-6-22b ཡོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱོགས་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པར་འདོད་པ་ཡང་མ་ལགས་ཏེ། གཞན་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱོགས་བསལ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས། འཇིག་རྟེན་གྲགས་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་དང་། རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་དབུ་མ་པ་དག་ནི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བར་གྲགས་པའི་ལུགས་ལ་ནི། གཞན་སྣང་ལ་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་སྙད་ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་བཞིན་དུ་ཁས་ལེན་པས་ཀྱང་། རང་ལུགས་ལ་དམ་བཅས་ཁས་ལེན་གཅིག་ཀྱང་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་ལྟ་བའི་ཁྲིད་འདི་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་དང་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་དག་གི་ལུང་དང་རིགས་པས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་བརྒྱན་ནས། རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་བཀའ་བཞིན་དུ་དཔའ་བོའི་རྡོ་རྗེས་ཡི་གེར་བཀོད་པའོ། །སྟོན་པའི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་མདོ་རྒྱུད་གཉིས་སུ་འདུས། མདོའི་བརྗོད་བྱ་ཐམས་ཅད་རིམ་པ་གཉིས་སུ་འདུས། རྒྱུད་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཐམས་ཅད་རིམ་པ་གཉིས་སུ་འདུས། ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཕྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་། ནང་གསང་སྔགས་ནས་བཤད་པའི་འོད་གསལ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདོད་པས། བདག་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་ལུགས་ཁོ་ན་ལ་དད་ཅིང་། མདོ་རྒྱུད་ཀྱི་དགོངས་པ་བླང་ལུགས་ཡང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་གོ། ཁྲིད་འདིས་ཀྱང་དབུ་མ་པའི་ལྟ་བ་རྣམ་དག་ཀྱང་སྟོན་ 15-6-23a མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དངོས་གཞི་གསང་འདུས་ཀྱི་འོད་གསལ་གྱི་ཁྲིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞི་གནས་ཀྱི་སྐབས་ལ་རིགས་ལྔ་ཡབ་ཡུམ་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པའི་ཐབས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡོད་དོ། །ན་མོ་ཤི་གུ་རུ་མཉྫུ་གྷོ་ཥཱ་ཡ། མཁྱེན་པས་སྲིད་པའི་འཆིང་བ་མཐར་མཛད་ཅིང་། །ཐུགས་རྗེས་ཞི་ལ་དགའ་བ་རིང་དུ་དོར། །སྲིད་ཞིའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་སྲིད་ཞིའི་མགོན། །རྒྱལ་བ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་གསོལ་བ་འདེབས། །རང་འབྱམས་ཞིང་གི་རྡུལ་སྙེད་ལས་འདས་པའི། །གྲངས་མེད་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་མཁྱེན་པའི་གཏེར། །མཐའ་ཡས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐུ། །མགོན་པོ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ལ་གསོལ་བ་འདེབས། །རླབས་ཆེན་སྨོན་ལམ་རིང་ནས་བཏབ་པའི་མཐུས
【現代漢語翻譯】 爲了解脫而宣說。 然而，如果詳細解釋它， 如果摧毀其他宗派，也沒有過錯。 對於自己的宗派執著，同樣地， 對於其他宗派憎恨的人們，要認識到， 因此，消除貪慾和嗔恨， 有智慧的人們會迅速解脫。 如果成為中觀派，就不應設立自宗的誓言，因為沒有承認其他宗派。 我們並非想要否定，而是爲了排除他人認為存在的觀點。 我們並非想要肯定，而是爲了排除他人認為不存在的觀點。 因此，奉行世俗共許的中觀派和不住二邊的中觀派只是名稱的不同。 對於這種被稱為中觀應成派的宗派來說，即使像世間那樣承認他者的顯現，也要明白，自宗沒有任何誓言或承認。 這個關於輪迴和涅槃平等性的見解的引導，也用聖者龍樹父子和吉祥月稱的中觀論著的教證和理證稍微裝飾。 遵照至尊妙音的教誨，由勇士金剛記錄下來。 佛陀的所有教言都包含在經和續中。 經部的所有內容都包含在兩個次第中。 續部的所有內容都包含在兩個次第中。 龍樹父子的宗派認為，外在波羅蜜多的勝義諦和內在密咒所說的光明是相同的。 因此，我只信仰龍樹父子的宗派，並且在理解經續的意圖時也遵循龍樹父子的足跡。 這個引導也闡明了清凈的中觀見， 然而，因為它是密集金剛光明的主要引導，所以在寂止的階段，有依靠五部佛父佛母等來修持三摩地的獨特方法。 那摩 師 咕嚕 曼殊 廓喀亞 (藏文，梵文天城體：नमो श्री गुरु मञ्जुघोषाया，梵文羅馬擬音：Namo Śrī Guru Mañjughoṣāya，漢語字面意思：頂禮吉祥上師妙音)。 以智慧徹底摧毀輪迴的束縛， 以慈悲長久捨棄對寂滅的喜悅。 不住于輪迴和涅槃的邊際，輪迴和涅槃的主宰。 祈請勝樂金剛。 超越自生剎土的微塵數量， 無量諸佛的智慧寶藏。 彙集無邊於一體的智慧身。 祈請怙主妙音。 以長久發下的偉大誓願之力
【English Translation】 It is spoken for the sake of liberation. However, if it is explained in detail, There is no fault if other tenets are destroyed. Those who are attached to their own tenets, and similarly, Those who hate the tenets of others, understand that, Therefore, eliminate attachment and anger, The wise ones will quickly be liberated. If one is a Madhyamika, one should not establish a self-affirming commitment, because there is no acceptance of other positions. We do not want to negate, but to eliminate the position of others who believe in existence. We do not want to affirm existence, but to eliminate the position of others who believe in non-existence. Therefore, Madhyamikas who practice according to worldly conventions and Madhyamikas who do not abide are merely different names. For the system known as Madhyamika-Prasaṅgika, one should know that even by accepting appearances as they are accepted in the world, there is not a single commitment or acceptance in one's own system. This instruction on the view of the equality of saṃsāra and nirvāṇa is also slightly adorned with the scriptural and logical statements of the Madhyamika treatises of the noble Nāgārjuna and his sons and the glorious Candrakīrti. According to the command of the venerable Mañjuśrī, it was written down by Dpawo Dorje. All the teachings of the Buddha are contained in the two categories of sūtra and tantra. All the subjects of the sūtras are contained in the two stages. All the subjects of the tantras are contained in the two stages. The system of Nāgārjuna and his sons considers the ultimate truth of the outer pāramitās and the clear light explained in the inner tantras to be the same. Therefore, I only have faith in the system of Nāgārjuna and his sons, and I also follow the footsteps of Nāgārjuna and his sons in how to take the meaning of the sūtras and tantras. This instruction also shows the pure Madhyamika view, However, since it is primarily an instruction on the clear light of Guhyasamāja, in the stage of śamatha, there is a unique method of meditating on samādhi based on the five Buddha families, fathers and mothers, etc. Namo Shigu Guru Manjughoshaya (藏文，梵文天城體：नमो श्री गुरु मञ्जुघोषाया，梵文羅馬擬音：Namo Śrī Guru Mañjughoṣāya，漢語字面意思：Homage to the glorious guru Mañjughoṣa). With wisdom, completely destroy the bonds of existence, With compassion, abandon the joy of peace for a long time. Not abiding in the extremes of existence and peace, the lord of existence and peace. I pray to the Victorious Vajradhara. Transcending the number of dust particles in the self-arisen realm, The treasury of wisdom of countless Victorious Ones. The wisdom body that gathers the boundless into one. I pray to the protector Mañjuśrī. Through the power of the great aspirations made long ago
། །རྗེ་བཙུན་འཇམ་དབྱངས་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ། །ཐེ་ཚོམ་དྲ་བ་མཐའ་དག་བསལ་གྱུར་པ། །དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེའི་ཞབས་ལ་གསོལ་བ་འདེབས། །འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་དགེ་ལེགས་ཀྱི། །ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་དྲིན་ཅན་རྗེ། །ཡིད་ལ་དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་དུས་ཀུན་ཏུ། །མོས་གུས་རྩོལ་མེད་སྐྱེ་བར་བྱིན་གྱིས་རློབས། །འདོད་ཆུང་ཆོག་ཤེས་ཞི་ཞིང་དུ་ལ་བར་གནས། །སྙིང་ནས་ཐར་པ་དོན་གཉེར་གསོང་པོར་སྨྲ། །བག་ཡོད་ལ་སྦྱོར་གྲོགས་མཆོག་བསྟེན་བྱེད་ཅིང་། །དག་སྣང་ཕྱོགས་མེད་སྐྱེ་བར་བྱིན་གྱིས་རློབས། །འཆི་བར་ངེས་ཤིང་ནམ་འཆི་ཆ་མེད་པར། །ཚིག་ 15-6-23b ཙམ་མིན་པར་དྲན་ནས་ལོང་མེད་དང་། །རྙེད་བཀུར་ཆོས་ལ་གཏིང་ནས་ཞེན་ལོག་སྟེ། །དགོས་མེད་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་བྱིན་གྱིས་རློབས། །ལུས་ཅན་མཐའ་དག་དྲིན་ཅན་མར་ཤེས་པས། །ཉམ་ཐག་རྣམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དྲན་གྱུར་ནས། །རང་བདེ་འབའ་ཞིག་སྒྲུབ་ལས་ཡིད་ལོག་སྟེ། །སྙིང་རྗེ་རྩོལ་མེད་སྐྱེ་བར་བྱིན་གྱིས་རློབས། །མཐར་འཛིན་ནད་ཀུན་སེལ་བའི་སྨན་གཅིག་པུ། །ཟབ་མོ་རྟེན་འབྲེལ་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་དོན། །འཕགས་མཆོག་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་དགོངས་པ་དག །ཇི་བཞིན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱིན་གྱིས་རློབས། །དགེ་འདིས་མཚོན་ནས་དུས་གསུམ་དང་འབྲེལ་བའི། །བདག་གཞན་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་ཞིང་སྐྱེ་བ་རུ། །བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་པའི། །ཤེས་ཀྱི་ཁེ་འདོད་པ་དང་གྲགས་པ་དང་། །འཁོར་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྙེད་དང་བཀུར་སྟིའི་རྒྱུར། །སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་ནམ་ཡང་མ་སྨིན་པར། །བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཁོ་ནའི་རྒྱུར་གྱུར་ཅིག །རྨད་བྱུང་སྲས་བཅས་རྒྱལ་བའི་བྱིན་རླབས་དང་། །རྟེན་འབྲེལ་བསླུ་བ་མེད་པའི་བདེན་པ་དང་། །བདག་གི་ལྷག་བསམ་དག་པའི་མཐུ་སྟོབས་ཀྱིས། །རྣམ་དག་སྨོན་པའི་གནས་འདི་འགྲུབ་པར་ཤོག །ཅེས་བྱིན་རླབས་ཉེ་བརྒྱུད་ཀྱི་བླ་མ་རྣམས་ལ་གསོལ་བ་འདེབས་པ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་སྙེ་མ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི། མང་དུ་ཐོས་པའི་རྒྱལ་ཁམས་པ་བློ་བཟང་གྲགས་པའི་དཔལ་ 15-6-24a གྱིས། གངས་ཅན་གྱི་ཁྲོད་ཀྱི་གངས་རིའི་དབང་པོ་འོ་དེ་གུང་རྒྱལ་གྱི་ལྷ་ཞོལ་དུ་སྦྱར་བའོ།། །།དགེའོ།།
【現代漢語翻譯】 向至尊妙音祈禱，您已親身 遣除了所有懷疑之網。 向勇士金剛的蓮足祈禱。 祈請您加持，僅憶念上師 即能於一切時，毫不費力地生起虔誠， 上師是世間與出世間一切 功德之根本，恩重如山。 祈請您加持，使我安住于 少欲知足、寂靜調柔之中， 由衷尋求解脫，坦誠直言， 精進于正念，依止殊勝道友， 並生起清凈的、無偏的覺觀。 祈請您加持，使我憶念死亡 是必然的，且死期不定， 並非只是口頭說說而已， 從而不再貪圖名利，從內心深處 厭離對世間八法的執著， 並對修行生起真正的需要。 祈請您加持，使我視一切眾生 為慈母，憶念受苦眾生的痛苦， 從而厭倦只為自己尋求安樂， 並毫不費力地生起慈悲心。 祈請您加持，使我如實通達 能醫治一切執著之病的唯一妙藥， 甚深緣起，遠離一切邊見的 至尊龍樹父子的真實意趣。 愿以此善行為首，與三世相聯的 自他一切善根， 在生生世世之中， 不為任何與殊勝菩提相違背的 名聞利養、聲名、眷屬、受用、 財富和恭敬所染污， 愿它們在剎那間，也永不成熟為這些， 而僅僅成為無上菩提之因。 愿憑藉奇妙的佛子和諸佛的加持， 以及緣起不虛的真諦， 以及我清凈的意樂之力量， 愿這純凈的祈願得以實現！ 這是由多聞的嘉瓦喀巴·洛桑扎巴（藏文：མང་དུ་ཐོས་པའི་རྒྱལ་ཁམས་པ་བློ་བཟང་གྲགས་པའི་དཔལ་）在雪域的雪山之王沃德貢杰（藏文：གངས་རིའི་དབང་པོ་འོ་དེ་གུང་རྒྱལ་）的神殿拉肖（藏文：ལྷ་ཞོལ་）所作的，名為《加持近傳祈請文：成就之穗》。 吉祥！
【English Translation】 To the venerable Jamyang, who personally Cleared away all nets of doubt. I pray to the feet of the hero Vajra. Please bless me to effortlessly generate devotion At all times, just by remembering the Guru, The kind Guru, the root of all Virtues of worldly and transcendent. Please bless me to abide in Little desire, contentment, peace, and gentleness, To sincerely seek liberation, to speak frankly, To apply myself to mindfulness, to rely on supreme friends, And to generate pure, unbiased perception. Please bless me to remember that death Is certain and the time of death is uncertain, Not just in words, And to turn away from attachment to gain and honor from the depths of my heart, And to generate a genuine need for Dharma. Please bless me to see all sentient beings As kind mothers, to remember the suffering of the afflicted, And to turn away from seeking only my own happiness, And to effortlessly generate compassion. Please bless me to fully understand The only medicine that cures all diseases of clinging, The profound dependent arising, the meaning free from extremes, The intention of the noble Nagarjuna and his sons. May all the roots of virtue of myself and others, Connected to the three times, beginning with this merit, In all my lives, Never be tainted by the pursuit of fame, profit, Reputation, retinue, possessions, Wealth, and respect, which are contrary to supreme Bodhi, May they never mature into these even for a moment, But may they only become the cause of unsurpassed Bodhi. By the blessings of the wondrous sons and Buddhas, And the truth of infallible dependent arising, And the power of my pure intention, May this place of pure aspiration be accomplished! This 'Prayer to the Gurus of the Close Lineage of Blessings, Called the Ear of Accomplishments' was composed by the glorious Losang Drakpa (藏文：བློ་བཟང་གྲགས་པའི་དཔལ་) of Gyal Kham (藏文：རྒྱལ་ཁམས་), who has heard much, at the Lha Shol (藏文：ལྷ་ཞོལ་) of the mountain lord O-de Gungyal (藏文：གངས་རིའི་དབང་པོ་འོ་དེ་གུང་རྒྱལ་) in the midst of the snowy land. May it be virtuous!